OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Is het ook. Iedere ouder maakt fouten, ziet bepaalde patronen te laat of helemaal niet. Het hoort erbij en het enige dat je kunt doen is als ouder constant blijven balanceren, wel of niet ingrijpen? Wel of niet stimuleren? Wel of niet belonen?quote:Op dinsdag 6 augustus 2019 13:29 schreef Athenais het volgende:
Naar aanleiding van een ander topic alhier, komt ineens het lastigste van mijn kinderwens naar boven: die gigantische verantwoordelijkheid en eerlijk gezegd ook angst. Ik ben gevoelig voor depressies. Dat weet ik al jaren en met het in de gaten te houden en allerhande truukjes weet ik meestal redelijk op tijd dat het de verkeerde kant opgaat. En dan heb je nog de contextuele factoren, factoren die je niet kunt veranderen, die je wel kunt veranderen, die tijdelijk zijn, enzovoorts, enzoverder. In mijn geval hielp de gedachte 'Ik ben slechts een radartje in het alles en ik kan niet verwachten dat de hele wereld zich maar vrolijk aanpast aan mij' ook maar dat is uiteraard heel persoonlijk.
Maar toch... Wat geef ik straks door zowel qua nature als nurture? Hoe voorkom ik te veel doorslaan naar het één of juist naar het ander? Ik vind het doodeng.
Feit dat jij je daar op voorhand al bewust van bent, spreekt alleen maar in je voordeel. Je speelt het wel klaar, joh
. En dat geldt voor alle mums to be hier
Resistance is futile.
quote:
Even hierop inhaken.
Ik heb een bipolaire stoornis (manisch depressief), nummer drie op een rij in vrouwelijke lijn.
Ja, ik vrees voor mijn dochter, maar ik weet ook hoe je moet / kunt leven met deze ziekte. Ik heb zowel een depressie (postnatale variant, reden om niet aan een derde kind te beginnen) als een manie gehad. En mijn man heeft dit ook alles meegemaakt. Met onze kennis heb ik het vertrouwen dat we haar tzt indien nodig kunnen ondersteunen.
Ik heb makkelijk praten, want bij mij openbaarde zich het pas na de geboorte van mijn dochter, maar toch. Wilde ik ff meegeven.
heldin. Omdat je het hier deelt en omdat je doet wat je kunt vanuit je eigen kader. Dikke kans dat je dochter bij niemand meer begrip zal vinden dan bij jou 
Resistance is futile.
Even mijn ervaring in het kader "zo kan het ook"; ik ben ook altijd gevoelig geweest voor depressies en heb een angststoornis gehad. De komst van de kinderen en de verantwoordelijkheid die ik daardoor kreeg, hebben mij juist enorm stabiel en rustig gemaakt. Zij gaven mijn leven in een keer zin en zij zorgden ervoor dat al het andere relatief leek. Ik heb nog wel elk jaar een winterdip in januari/februari, maar heb vrijwel geen last meer van mijn oude klachten.quote:
Naar aanleiding van een ander topic alhier, komt ineens het lastigste van mijn kinderwens naar boven: die gigantische verantwoordelijkheid en eerlijk gezegd ook angst. Ik ben gevoelig voor depressies. Dat weet ik al jaren en met het in de gaten te houden en allerhande truukjes weet ik meestal redelijk op tijd dat het de verkeerde kant opgaat. En dan heb je nog de contextuele factoren, factoren die je niet kunt veranderen, die je wel kunt veranderen, die tijdelijk zijn, enzovoorts, enzoverder. In mijn geval hielp de gedachte 'Ik ben slechts een radartje in het alles en ik kan niet verwachten dat de hele wereld zich maar vrolijk aanpast aan mij' ook maar dat is uiteraard heel persoonlijk.
Maar toch... Wat geef ik straks door zowel qua nature als nurture? Hoe voorkom ik te veel doorslaan naar het één of juist naar het ander? Ik vind het doodeng.
Je weet het van te voren niet
.
Dank je wel! Ik hoop het ook. Het lijkt alsof iedereen in onze omgeving zonder al te veel problemen binnen drie maanden zwanger was, dus dat doet op de een of andere manier wel wat met je ofzo.quote:Op woensdag 14 augustus 2019 18:56 schreef Seven. het volgende:
[..]
Heel veel succes! En welkom hier.
Herkenbaar trouwens, ik maakt me ook zorgen na 20 jaar hormonen (pil en spiraal). Twee jaar na het stoppen een echo waarop een prachtige follikel te zien was, sindsdien is mijn ongesteldheid zwaarder en m'n cyclus duurt langer. En nu ben ik op mezelf aan het inpraten dat mijn lichaam hiervoor gemaakt is en dat ik gewoon zwanger kan raken. Heel gek, maar ik voel me er goed bij
Fysiek is 25 wel zo'n beetje de ideale leeftijd dus have faith. Ik hoop snel raak voor je!
Mijn man en ik zijn allebei kerngezond, maar het is natuurlijk maar afwachten of dat op vruchtbaarheidsgebied ook zo is. Ik maak gewoon mijn twee pilstrips af die ik nog heb en dan ga ik eens praten met de huisarts. Ik ga het verder niet bespreken met anderen nog, vind het toch wel heel persoonlijk en ik heb geen zin in allerlei vragen. 
Is er een bepaalde reden dat je een keer een echo hebt laten maken? Naar mijn weten worden die alleen gemaakt als er 'problemen' zijn toch?
Was gewoon onderdeel van mijn intake voor het donortraject. Ik zei gewoon dat ik JAAAAAAAAAREN aan de hormonen heb gezeten en daardoor toch wel wat zorgen. Zei ze dat ze wel ff zou gaan kijken. Nou, prima, ga jij maar eens koekeloeren meid! En ze vond een prachtexemplaar van een follikel. Misschien dat ze dat standaard doen bij 'oudere vrouwen'quote:
[..]
Dank je wel! Ik hoop het ook. Het lijkt alsof iedereen in onze omgeving zonder al te veel problemen binnen drie maanden zwanger was, dus dat doet op de een of andere manier wel wat met je ofzo.
Is er een bepaalde reden dat je een keer een echo hebt laten maken? Naar mijn weten worden die alleen gemaakt als er 'problemen' zijn toch?
, ik was 35 toen ik m'n intake had.
Resistance is futile.
Ah, okee! Nu je het zo zegt: ik heb inderdaad wel wat gelezen over jullie traject door mijn gelurk. Hopelijk is het ook snel raak bij jullie! Jullie gaan er binnenkort ook 'daadwerkelijk' mee aan de slag?
Hopelijk is het ook snel raak bij jullie! Jullie gaan er binnenkort ook 'daadwerkelijk' mee aan de slag?
Onze donorbestelling wordt maandag verstuurd naar Isala met DHL. Ik hoop dat ik track & trace krijg, lijkt me echt een fantastische bestelling om te volgenquote:
Ah, okee! Nu je het zo zegt: ik heb inderdaad wel wat gelezen over jullie traject door mijn gelurk.
. Als Isala het in goede orde ontvangen heeft (zo rond 21/08), dan krijgen wij een contract thuisgestuurd over bewaren van genetisch materiaal en zulk soort zaken. Die sturen we ondertekend terug. Volgens mijn app ga ik op 6 september ovuleren maar om 'm niet te missen begin ik op 1 september met ovulatietesten. En dan als daar een smiley staat, bellen met de ovulatie-hulplijn en later die dag laten insemineren.
Resistance is futile.
Spannend! Moet je voor het insemineren dan dezelfde procedure ondergaan als andere dames bij bijvoorbeeld een IVF- of ICSI-behandeling?quote:
[..]
Onze donorbestelling wordt maandag verstuurd naar Isala met DHL. Ik hoop dat ik track & trace krijg, lijkt me echt een fantastische bestelling om te volgen
Als Isala het in goede orde ontvangen heeft (zo rond 21/08), dan krijgen wij een contract thuisgestuurd over bewaren van genetisch materiaal en zulk soort zaken. Die sturen we ondertekend terug. Volgens mijn app ga ik op 6 september ovuleren maar om 'm niet te missen begin ik op 1 september met ovulatietesten. En dan als daar een smiley staat, bellen met de ovulatie-hulplijn en later die dag laten insemineren.
Spannend Seven!
En bedankt allemaal voor de lieve woorden.
En bedankt allemaal voor de lieve woorden.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Mijn lichaam staat gespannen van de stress 
Zeer emotionele week. Gister was het 2 jaar geleden dat mijn vader is overleden, die dus over 3 weken er niet bij kan zijn. Gespannen of we alles wel af kunnen krijgen voor de bruiloft. Beetje stress om hopelijk niet ziek te worden op de bruiloft. Want waarom zou ik daar niet aan denken met mijn pech? En druk, druk op werk.
En vandaag ging ik een pakketje ophalen bij een van mijn buren. (Hij is denk ik al zeker over de 80) Zegt hij terloops met tranen in zijn ogen dat zijn vrouw 5 weken geleden is overleden. Dus ik brak helemaal in stukjes...
En door de stress duurt mijn (weer heel lichte) ongie langer dan normaal. Dus misschien met geluk word ik het niet exact op de bruiloft. Maar waarschijnlijk gewoon wel!
Baby knutselen denk ik nu even weinig aan.
Zeer emotionele week. Gister was het 2 jaar geleden dat mijn vader is overleden, die dus over 3 weken er niet bij kan zijn. Gespannen of we alles wel af kunnen krijgen voor de bruiloft. Beetje stress om hopelijk niet ziek te worden op de bruiloft. Want waarom zou ik daar niet aan denken met mijn pech? En druk, druk op werk. En vandaag ging ik een pakketje ophalen bij een van mijn buren. (Hij is denk ik al zeker over de 80) Zegt hij terloops met tranen in zijn ogen dat zijn vrouw 5 weken geleden is overleden. Dus ik brak helemaal in stukjes...
En door de stress duurt mijn (weer heel lichte) ongie langer dan normaal. Dus misschien met geluk word ik het niet exact op de bruiloft.
Maar waarschijnlijk gewoon wel! Baby knutselen denk ik nu even weinig aan.
Geen hormonen nodig voor kunstmatige inseminatie. Misschien later wel maar ik vermoed eigenlijk dat het pas aan de orde is als je IVF of ICSI traject ingaat.quote:
[..]
Spannend! Moet je voor het insemineren dan dezelfde procedure ondergaan als andere dames bij bijvoorbeeld een IVF- of ICSI-behandeling?
Ondertussen heb ik een mooie baan aangeboden gekregen, dus we stellen de plannen nog een paar maandjes uit. Stel dat het in 1 x raak zou zijn, dan ben ik een maandje zwanger als ik begin met m'n nieuwe baan. Dat is gewoon niet erg verstandig, het is een pittige baan dus dat moet eerst een maandje of 2-3 landen. Ik blijf nog even rammelen dus..!
Resistance is futile.
Ah gos, wat klote. Alles zit even tegen, hopelijk gauw verbetering en minder stress!quote:Op vrijdag 23 augustus 2019 19:27 schreef Bienelientjee het volgende:
Mijn lichaam staat gespannen van de stress
En vandaag ging ik een pakketje ophalen bij een van mijn buren. (Hij is denk ik al zeker over de 80) Zegt hij terloops met tranen in zijn ogen dat zijn vrouw 5 weken geleden is overleden. Dus ik brak helemaal in stukjes...
En door de stress duurt mijn (weer heel lichte) ongie langer dan normaal. Dus misschien met geluk word ik het niet exact op de bruiloft.
Baby knutselen denk ik nu even weinig aan.
Resistance is futile.
@Bienelientjee dat is ook wel erg veel tegelijk. Sterkte
@Seven. Spannend, je nieuwe baan! Succes!
Hier is het hetzelfde. Rammel nog steeds, vriend is er nog steeds niet klaar voor, en ik zoek ook nog steeds een baan en ondanks rammels wil ik eerst baan vinden en eventjes er zitten voor ik zwanger raak. Dus voorlopig geen actie hier.
Oh, en de buurvrouw gaat ergens de komende anderhalve week bevallen, wat ik enerzijds echt mega leuk vind, maar anderzijds ook extra het "ik-wil-oook" gevoel oproept. Nou ja. Dat wordt vast iets minder als ik 'm daarna elke nacht hoor huilen en ik me wel gewoon om kan draaien
@Seven. Spannend, je nieuwe baan! Succes!
Hier is het hetzelfde. Rammel nog steeds, vriend is er nog steeds niet klaar voor, en ik zoek ook nog steeds een baan en ondanks rammels wil ik eerst baan vinden en eventjes er zitten voor ik zwanger raak. Dus voorlopig geen actie hier.
Oh, en de buurvrouw gaat ergens de komende anderhalve week bevallen, wat ik enerzijds echt mega leuk vind, maar anderzijds ook extra het "ik-wil-oook" gevoel oproept. Nou ja. Dat wordt vast iets minder als ik 'm daarna elke nacht hoor huilen en ik me wel gewoon om kan draaien
Lastig hè? Steeds weer wachten en uitstellen.quote:
@:Bienelientjee dat is ook wel erg veel tegelijk. Sterkte
@:Seven. Spannend, je nieuwe baan! Succes!
Hier is het hetzelfde. Rammel nog steeds, vriend is er nog steeds niet klaar voor, en ik zoek ook nog steeds een baan en ondanks rammels wil ik eerst baan vinden en eventjes er zitten voor ik zwanger raak. Dus voorlopig geen actie hier.
Resistance is futile.
Jep..quote:Op vrijdag 23 augustus 2019 21:56 schreef Seven. het volgende:
[..]
Lastig hè? Steeds weer wachten en uitstellen.
Begin 2017 was het idee dat we na de zomer zouden gaan beginnen. Daarna begin 2018. Toen najaar 2018. Toen rond mei 2019. En nu is het alweer bijna september. En heel realistisch gezien gaat het denk ik dit jaar ook niet meer gebeuren. En qua gevoel (los van nog niet handig met werk / huis / vriend nog niet klaar) had ik najaar 2016 al wel willen beginnen..
Jij bent er ook al wel even mee bezig, toch?
Kan me ook voorstellen dat het extra lastig is als je echt al concrete stappen ondernomen hebt met het bestellen etc, en het dan toch weer uitgesteld wordt.
Wat wel scheelt voor mij is dat het elke keer mijn eigen keus is. Ik hoefde niet op zoek naar een nieuwe baan natuurlijk. En ik verheug me op m'n nieuwe baan, dat maakt ook wel dat de focus (tijdelijk) verschuift.quote:Op vrijdag 23 augustus 2019 22:04 schreef vlindertje89 het volgende:
[..]
Jep..
Begin 2017 was het idee dat we na de zomer zouden gaan beginnen. Daarna begin 2018. Toen najaar 2018. Toen rond mei 2019. En nu is het alweer bijna september. En heel realistisch gezien gaat het denk ik dit jaar ook niet meer gebeuren. En qua gevoel (los van nog niet handig met werk / huis / vriend nog niet klaar) had ik najaar 2016 al wel willen beginnen..
Jij bent er ook al wel even mee bezig, toch?
Kan me ook voorstellen dat het extra lastig is als je echt al concrete stappen ondernomen hebt met het bestellen etc, en het dan toch weer uitgesteld wordt.
Bij jullie zijn het meer dingen waar je niet altijd zelf de bepalende factor bent en dat lijkt me heel erg frustrerend voor je
Resistance is futile.
Het is hier nogal onrustig allemaal, dus even een globale knuffel voor iedereen.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Druk met allerlei zaken die niet leuk zijn en ook niet leuk gaan worden. Kinderwens staat nog even in de ijskast.
He puts up with my extravagance and my nonsense
*virtuele hugquote:
Druk met allerlei zaken die niet leuk zijn en ook niet leuk gaan worden. Kinderwens staat nog even in de ijskast.
Resistance is futile.
Oh, het is niets ernstigs hoor. Vooral zaken die eerst geregeld moeten zijn, stabiele basis opbouwen enzovoorts voor we er voor gaan. Het zijn alleen van die dingen die niet leuk zijn, beetje niveau belastingsdienst: wat moet dat moet.
Dus eerst een beetje stabiel alles op poten hebben voor we aan zo'n grote verandering als kinderen beginnen.
Het zijn alleen van die dingen die niet leuk zijn, beetje niveau belastingsdienst: wat moet dat moet.Dus eerst een beetje stabiel alles op poten hebben voor we aan zo'n grote verandering als kinderen beginnen.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Vandaag ongesteld geworden en dat betekent dat ik door ga schuiven naar het volgende topic. Spannend weer hoor!
Voor ieder hier hoop ik dat het rammelen ook positieve kanten heeft en dat jullie doorgroeien naar het daadwerkelijk wachten op en in verwachting zijn.
Voor ieder hier hoop ik dat het rammelen ook positieve kanten heeft en dat jullie doorgroeien naar het daadwerkelijk wachten op en in verwachting zijn.
Spannend! Succes bij wohts en hopelijk mag je daar snel weer weg!quote:
Vandaag ongesteld geworden en dat betekent dat ik door ga schuiven naar het volgende topic. Spannend weer hoor!
Voor ieder hier hoop ik dat het rammelen ook positieve kanten heeft en dat jullie doorgroeien naar het daadwerkelijk wachten op en in verwachting zijn.
Ah, nieuwe uitdagingen dus! Heel veel succes en plezier met je nieuwe baan en misschien zitten we over een aantal maanden dan wel samen in het WOHTS-topic.quote:
[..]
Geen hormonen nodig voor kunstmatige inseminatie. Misschien later wel maar ik vermoed eigenlijk dat het pas aan de orde is als je IVF of ICSI traject ingaat.
Ondertussen heb ik een mooie baan aangeboden gekregen, dus we stellen de plannen nog een paar maandjes uit. Stel dat het in 1 x raak zou zijn, dan ben ik een maandje zwanger als ik begin met m'n nieuwe baan. Dat is gewoon niet erg verstandig, het is een pittige baan dus dat moet eerst een maandje of 2-3 landen. Ik blijf nog even rammelen dus..!
Hier vrij rustig. Het rammelt ook even wat minder, door nieuwe baan (tijdelijk) en sollicitaties in het vooruitzicht.
He puts up with my extravagance and my nonsense
We gaan in het nieuwe jaar voor een tweede . Daarvoor wil ik nog wel het e.e.a. doen: goed geboorteteam regelen, angsten rondom bevallen aanpakken en een nieuwe baan. Dus niet begin 2020 al, maar toch. Ik verheug me er al op 
.
. Daarvoor wil ik nog wel het e.e.a. doen: goed geboorteteam regelen, angsten rondom bevallen aanpakken en een nieuwe baan. Dus niet begin 2020 al, maar toch. Ik verheug me er al op .
@Helsinki spannend vooruitzicht!
@Komkommerschijfje succes!
Hier wat goed nieuws: ik heb een baan voor in elk geval tm dec 2020 en wellicht nog langer (ben bij een andere procedure nog in de running voor een tweejarig project). Vriend hoort in februari of zijn contract dat eind juli afloopt, met een jaar wordt verlengd. Indien ja, dan gaan we waarschijnlijk eind maart (na mijn proefschrift verdediging en de skivakantie daarop aansluitend) de pil de deur uit gooien.
Of nou ja, kijkend naar eerdere ervaringen "misschien" en niet waarschijnlijk, maar op de een of andere manier heb ik er dit keer wat meer vertrouwen in. Zou 2020 dan daadwerkelijk het jaar worden dat we echt gaan wohts'en?
@Komkommerschijfje succes!
Hier wat goed nieuws: ik heb een baan voor in elk geval tm dec 2020 en wellicht nog langer (ben bij een andere procedure nog in de running voor een tweejarig project). Vriend hoort in februari of zijn contract dat eind juli afloopt, met een jaar wordt verlengd. Indien ja, dan gaan we waarschijnlijk eind maart (na mijn proefschrift verdediging en de skivakantie daarop aansluitend) de pil de deur uit gooien.
Of nou ja, kijkend naar eerdere ervaringen "misschien" en niet waarschijnlijk, maar op de een of andere manier heb ik er dit keer wat meer vertrouwen in. Zou 2020 dan daadwerkelijk het jaar worden dat we echt gaan wohts'en?
Spannend, Vlindertje! Heel veel succes met je aanstaande promotie en hopelijk gaat het met de baanvooruitzichten ook goedkomen! :-)
Poging 1 is ongoingquote:
@:Seven., hoe is het bij jullie? Ik las volgens mij iets over jullie pogingen, toch?
, over een paar weken weten we meer. Dus ik ben stiekem doorgeschoven naar het volgende topic. En jij ook, zie ik .
Resistance is futile.
Voorpret is ook al leukquote:
We gaan in het nieuwe jaar voor een tweede
Resistance is futile.
Spannend, joh! Ik duim voor jullie mee dat er goed nieuws komt.quote:Op woensdag 1 januari 2020 23:24 schreef Seven. het volgende:
[..]
Poging 1 is ongoing
Ja, klopt! Afgelopen maand eigenlijk al opgeschoven, maar nu voor het eerst serieuze pogingen gedaan. :-) We gaan het zien!
Ik rammel als een malle. Heb twee leukerds (3 en 5)en zou graag een derde willen. Mijn man wil echter niet. Die zegt dat hij nu al zo moe is, en is bang dat het nog vermoeiender is. Dat respecteer ik, al slapen we elke nacht door en spelen de kinderen heel leuk samen. Ik merk dat we wat dat betreft de jackpot hebben: gezonde en makkelijke kinderen. Onze uitdaginncen zijn peanuts op de schaal van Opvoeden. Daarom begrijp ik hem niet. Hij heeft natuurlijk het recht om er niet meer te willen natuurlijk, maar hij kan geen ander argument aanbrengem dan de moeheid.
Veel mensen om me heen gaan voor nr 3, en het gevoel dat me dat heeft, vind ik zo naar. Ik gun het ze zo - maar mezelf ook Vind het erg moeilijk om de deur dicht te doen, te accepteren nooit meer zwanger te zijn. Het (volledig, 100% onterecht) gevoel bekruipt me dat hij kinderen minder leuk vindt dan ik (want waarom zou hij er anders niet nog een willen?). En ik haat het dat ik dat voel, maar het is er toch. Mijn kinderen zijn alles voor me, en het zou zo leuk zijn om er nog een bij te hebben.
Over gevoelens praten, vindt hij moeilijk. Het antwoord is vaak gewoon «nee» en «ik ben al zo moe». En dat moet ik respecteren - maar wat is dat verdomd lastig als heel je lijf om een derde schreeuwt
/rant.
Veel mensen om me heen gaan voor nr 3, en het gevoel dat me dat heeft, vind ik zo naar. Ik gun het ze zo - maar mezelf ook
Vind het erg moeilijk om de deur dicht te doen, te accepteren nooit meer zwanger te zijn. Het (volledig, 100% onterecht) gevoel bekruipt me dat hij kinderen minder leuk vindt dan ik (want waarom zou hij er anders niet nog een willen?). En ik haat het dat ik dat voel, maar het is er toch. Mijn kinderen zijn alles voor me, en het zou zo leuk zijn om er nog een bij te hebben. Over gevoelens praten, vindt hij moeilijk. Het antwoord is vaak gewoon «nee» en «ik ben al zo moe». En dat moet ik respecteren - maar wat is dat verdomd lastig als heel je lijf om een derde schreeuwt
/rant.
Lastig hè, room
Feitelijk hoeven er natuurlijk niet meer argumenten aangedragen te worden dan "Ik wil het niet" maar dat is heel lastig accepteren als jij het wél wil.
Denk je dat je minder gelukkig zou zijn zonder een derde? Dat het dan voor altijd incompleet zou voelen voor je?
Feitelijk hoeven er natuurlijk niet meer argumenten aangedragen te worden dan "Ik wil het niet" maar dat is heel lastig accepteren als jij het wél wil.
Denk je dat je minder gelukkig zou zijn zonder een derde? Dat het dan voor altijd incompleet zou voelen voor je?
disclaimer
Room
Pff.. Ik rammel ontzettend!
Oudste is nu 2,5 en de jongste 8 maanden maar jezus wat schreeuwt m'n hele lichaam om nog een baby
Had gehoopt dat het naar mate de hormonen minder werden het gevoel ook zou verminderen maar helaas.
M'n lichaam zegt ja maar m'n verstand wilt wachten.
Dus blijven we maar lekker door rammelen.
Pff.. Ik rammel ontzettend!
Oudste is nu 2,5 en de jongste 8 maanden maar jezus wat schreeuwt m'n hele lichaam om nog een baby
Had gehoopt dat het naar mate de hormonen minder werden het gevoel ook zou verminderen maar helaas.
M'n lichaam zegt ja maar m'n verstand wilt wachten.
Dus blijven we maar lekker door rammelen.
Hmm - weet ik niet.quote:
Lastig hè, room
Feitelijk hoeven er natuurlijk niet meer argumenten aangedragen te worden dan "Ik wil het niet" maar dat is heel lastig accepteren als jij het wél wil.
Denk je dat je minder gelukkig zou zijn zonder een derde? Dat het dan voor altijd incompleet zou voelen voor je?
Ik heb altijd gezegd dat ik er twee wilde. Maar toen kwamen die twee, en dat doet me naar meer verlangen. Nooit gedacht dat ik het zo leuk zou vinden. Ik vind het (inmiddels) niet (meer) vermoeiend/moeilijk en zou er met gemak een bij kunnen hebben. Man vindt opvoeden moeilijk, en dat snap ik en respekteer ik.
Ik denk dat ik zo ook heel gelukkig zal zijn, maar dat de gedachte aan «hoe had het geweest als..» wel zeer regelmatig de kop zal opdoen. De dynamiek in een gezin met 3 kinderen lijkt me zo leuk. De levendigheid, de vriendschappen, het spelen samen, de liefde die de kinderen voor elkaar hebben.
En ja, twee is veel praktischer dan 3. Maar we hebben een groot huis, heel goede banen, grote auto dus daar zijn al snel oplossingen voor, denk ik.
Ik rammel ook als een gek, maar dan voor een tweede. Vriend wilde eerst afwachten hoe Jip het zou doen deze winter (het begin is in ieder geval kut ) en nu ik tijdens Jips laatste ziekenhuisopname allemaal mini-baby's heb zien liggen daar, wil ik dus pertinent geen najaars/winterbaby lekker van die irrationele angsten die nergens op slaan, maar we schuiven het dus nog even vooruit tot de zomer ofzo. Of tot mijn irrationele angsten weg zijn
) en nu ik tijdens Jips laatste ziekenhuisopname allemaal mini-baby's heb zien liggen daar, wil ik dus pertinent geen najaars/winterbaby lekker van die irrationele angsten die nergens op slaan, maar we schuiven het dus nog even vooruit tot de zomer ofzo. Of tot mijn irrationele angsten weg zijn
Herkenning maar dan andersom hier. Man wil wel heel graag, ikke niet.quote:
Ik rammel als een malle. Heb twee leukerds (3 en 5)en zou graag een derde willen. Mijn man wil echter niet. Die zegt dat hij nu al zo moe is, en is bang dat het nog vermoeiender is. Dat respecteer ik, al slapen we elke nacht door en spelen de kinderen heel leuk samen. Ik merk dat we wat dat betreft de jackpot hebben: gezonde en makkelijke kinderen. Onze uitdaginncen zijn peanuts op de schaal van Opvoeden. Daarom begrijp ik hem niet. Hij heeft natuurlijk het recht om er niet meer te willen natuurlijk, maar hij kan geen ander argument aanbrengem dan de moeheid.
Veel mensen om me heen gaan voor nr 3, en het gevoel dat me dat heeft, vind ik zo naar. Ik gun het ze zo - maar mezelf ook
Over gevoelens praten, vindt hij moeilijk. Het antwoord is vaak gewoon «nee» en «ik ben al zo moe». En dat moet ik respecteren - maar wat is dat verdomd lastig als heel je lijf om een derde schreeuwt
/rant.
En dat heeft in mijn geval niks te maken met de laatste zwangerschap (fulltime sonde en ellende), want als ik de wens wel had, had ik het er zonder twijfel weer voor over. Want de zwangerschap was vreselijk maar het resultaat mooier dan mooi.
Wij praten er veel over, want ik wil wel dat zijn wens ook gehoord wordt. Maar ik kan hem (nu nog?) niet bieden wat hij het liefst zou willen en dat is natuurlijk lastig. Hij kan mij niet verplichten tot een derde, maar ik hem niet om zich compleet te voelen met twee.
Mijn argumenten: ik voel me compleet. We hebben twee prachtige kinderen, aan iedere hand een. Dit kan ik ‘aan’. In mijn hart is er zeker weten ruimte voor nog een kindje. Maar in mijn hoofd niet. Ik ben misschien wat ‘zwaar op de hand’, heel gevoelig, wil het graag goed doen (of in ieder geval beter dan mijn eigen ouders). Ik geniet enorm van onze prachtige jongetjes maar ik vind de verantwoording ook best pittig.
Hij accepteert dit, heeft ergens ook geen keuze. En hij zegt ook: “ik heb makkelijk praten want ik werk fulltime en heb veel hobby’s. Aan mijn leven zijn twee kinderen toegevoegd, terwijl jouw leven in het teken staat van de kinderen.”
En dat klopt, ik doe het grootste deel van de verzorging, ik ben minder gaan werken, enz. En dat zouden we allebei niet anders willen. Maar voor hem ‘verandert’ er dus minder bij een derde. Of hoe zeg je dat?
En ik weet dat hij ergens de hoop houdt dat ik me nog bedenk, daar praten we ook veel over. Dat als Mars straks ook naar school gaat ik misschien toch die derde wel wil. Ik denk van niet. Maar zeker weten doe ik het niet.
Wat ons helpt: Het er samen over hebben en daarbij elkaar de ruimte geven om je wens uit te spreken zonder elkaar te veroordelen.
En ik heb het geluk dat man ook ziet dat het zoetjesaan iets makkelijker wordt, nu de jongetjes iets ouder worden. Ook omdat man wel heel erg tijd voor ons twee mist. En nu de jongens ouder worden, lukt het mij steeds beter om de zorg af en toe uit handen te geven (als in: ik durf wat vaker om oppas te vragen).
Wat heb je nou aan mijn relaas? Niks eigenlijk. Maar toch een
voor jou, want ik zie van heel dichtbij dus hoe sterk die wens kan zijn.
Dat is ook lastig. En ook herkenbaar. Twix lag in zijn eerste jaar veel in het ziekenhuis. In zijn tweede jaar al wat minder. Maar er is nog geen winter geweest dat hij er niet in lag. Afgelopen maand nog, hij is nu ruim vier.quote:
Ik rammel ook als een gek, maar dan voor een tweede. Vriend wilde eerst afwachten hoe Jip het zou doen deze winter (het begin is in ieder geval kut
En toch kregen wij een tweede. En die heeft er behalve met zijn geboorte nog nooit ingelegen. En het gekke is dat dat voor ons zo gek is. Ik weet nog hoe hij (geboren in april) voor het allereerst verkouden werd in oktober en hoe ik er gewoon vanuit ging dat het een opname zou worden. Dat werd het niet. Zo raar.
Garanties heb je nooit. Echt nooit. Maar weet dat het niet hetzelfde hoeft te gaan als bij Jip.
Wat lastig Room, dat je er zo verschillend in staat. Staat de deur bij hem helemaal dicht of wel op een kier?
En voor jou ook lastig Malteser. Dat hoor ik eigenlijk nooit, dat de man wel nog een kind wil maar de vrouw niet. Goed om jouw perspectief te lezen.
En voor jou ook lastig Malteser. Dat hoor ik eigenlijk nooit, dat de man wel nog een kind wil maar de vrouw niet. Goed om jouw perspectief te lezen.
No hay mal que dure cien años ni cuerpo que lo aguante
Ik vind dit heel herkenbaar hoor. Ik heb in m'n omgeving veel te veel herfst/winter baby's die met RS virus in het ziekenhuis gelegen hebben als pasgeborene, waarvan 1 echt kantje boord geweest is. Doodeng vind ik het.quote:
Ik rammel ook als een gek, maar dan voor een tweede. Vriend wilde eerst afwachten hoe Jip het zou doen deze winter (het begin is in ieder geval kut
Bij mij is het ook andersom. Hij zou best nog een 4e willen maar ik niet. Het is zover ik weet niet zo erg dat het hem dwars zit of zijn leven beheerst, maar elke keer als de baby van mijn zus komt logeren begint hij er, vooral tijdens de nachtvoedingen ( ), weer over.
Ik vind het op mijn beurt vooral heel fijn dat we nu de kinderen 9 en 5 zijn een beetje vrijheid beginnen terug te krijgen. We kunnen hele dagen weg zonder middagslaapjes, alle kinderen hebben een zwemdiploma, kunnen zonder toezicht buiten spelen en we kunnen 's zomers wat langer op het strand blijven als het mooi weer is. Misschien kleine dingen, maar voor mij al wel veel waard. Daarnaast werk ik 40 uur en dan is een gezin met 3 kinderen wat mij betreft druk zat. Een vierde is daarom wat mij betreft echt geen optie. Hij snapt mijn bezwaren overigens wel en is het er gedeeltelijk ook mee eens, maar toch blijft er bij hem nog ruimte voor een vierde en dat mag. Het is uiteindelijk zijn gevoel en dat mag er zijn.
), weer over.Ik vind het op mijn beurt vooral heel fijn dat we nu de kinderen 9 en 5 zijn een beetje vrijheid beginnen terug te krijgen. We kunnen hele dagen weg zonder middagslaapjes, alle kinderen hebben een zwemdiploma, kunnen zonder toezicht buiten spelen en we kunnen 's zomers wat langer op het strand blijven als het mooi weer is.
Misschien kleine dingen, maar voor mij al wel veel waard. Daarnaast werk ik 40 uur en dan is een gezin met 3 kinderen wat mij betreft druk zat. Een vierde is daarom wat mij betreft echt geen optie. Hij snapt mijn bezwaren overigens wel en is het er gedeeltelijk ook mee eens, maar toch blijft er bij hem nog ruimte voor een vierde en dat mag. Het is uiteindelijk zijn gevoel en dat mag er zijn.
Is het heel gek dan, het idee dat de een het hebben van kinderen misschien leuker vindt dan de ander? Waarbij het inderdaad ook mee kan spelen in hoeverre het iemand makkelijk of natuurlijk af gaat.quote:
Het (volledig, 100% onterecht) gevoel bekruipt me dat hij kinderen minder leuk vindt dan ik (want waarom zou hij er anders niet nog een willen?). En ik haat het dat ik dat voel, maar het is er toch. Mijn kinderen zijn alles voor me, en het zou zo leuk zijn om er nog een bij te hebben.
Over gevoelens praten, vindt hij moeilijk. Het antwoord is vaak gewoon «nee» en «ik ben al zo moe». En dat moet ik respecteren - maar wat is dat verdomd lastig als heel je lijf om een derde schreeuwt
/rant.
Het is wel echt ingewikkeld als je allebei iets anders wilt.
Zou leeftijd misschien nog een rol kunnen spelen bij hem?
Ik haat het om toe te geven, maar ik ben het afgelopen jaar zo vaak moe. Nu heb ik ook wel een best pittige baan + gezin, maar misschien is het ook wel logisch dat ik als 44-jarige niet helemaal dezelfde energie heb als een 30-jarige.
.
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
Zo staat mijn man er ook in, ongeveer. Maar ik heb mij nooit belemmerd gevoeld. Wij hebben met baby’s door Londen gesjouwd, baby slapend in de wagen of doek. Ik vind het juist nu er iig 1 uit de luiers is meer belemmerend, want we moeten liefst binnen 3 min bij een wc kunnen zijn. Dat maakt een tripje stad lastiger.quote:
Bij mij is het ook andersom. Hij zou best nog een 4e willen maar ik niet. Het is zover ik weet niet zo erg dat het hem dwars zit of zijn leven beheerst, maar elke keer als de baby van mijn zus komt logeren begint hij er, vooral tijdens de nachtvoedingen (
Ik vind het op mijn beurt vooral heel fijn dat we nu de kinderen 9 en 5 zijn een beetje vrijheid beginnen terug te krijgen. We kunnen hele dagen weg zonder middagslaapjes, alle kinderen hebben een zwemdiploma, kunnen zonder toezicht buiten spelen en we kunnen 's zomers wat langer op het strand blijven als het mooi weer is.
Nou zijn dit soort dingen voor mij makkelijker met een baby, dan voor hem, ivm kunnen voeden en makkelijk troosten. Maar het jaar verlof hier helpt er tegen de stress met een kleine baby. En we zijn ook wel heel anders. Ik ga bv vandaag met die twee de stad in, naar de boten kijken ofzo. Man wordt gestressed van het idee alleen al. Die is zelden met de kids in de winkel omdat hij dat lastig vindt. Hij vindt dat hij dat niet kan, terwijl ik juist zie dat hij dat heel goed doet.
Ik heb het (vast naieve) idee dat zo’n baby in de eerste plaats in de wagen of doek mee gaat, en tegen de tojd dat ie kn lopen zijn er twee andere kids die zn handje vast kunnen houden. Dat 3 kinderen dan samen spelen enzo. Lijkt me zo leuk
Jaja. Blabla zoals mn dochter zou zeggen
Tis fijn om er hier even over te spuien. Man reageert zo vreselijk gestressed er op, dat het weinig constructief. Die denk dat ik m over probeer te halen, terwijl ik er gwwoon over wil praten.
Nee dat is niet gek hoor, maar - en ik weet dat dit heel irrationeel is en ook niet echt fair - ik vind het heel moeilijk dat hij dit niet hetzelfde ziet.quote:
[..]
Is het heel gek dan, het idee dat de een het hebben van kinderen misschien leuker vindt dan de ander? Waarbij het inderdaad ook mee kan spelen in hoeverre het iemand makkelijk of natuurlijk af gaat.
Het is wel echt ingewikkeld als je allebei iets anders wilt.
Zou leeftijd misschien nog een rol kunnen spelen bij hem?
Ik haat het om toe te geven, maar ik ben het afgelopen jaar zo vaak moe. Nu heb ik ook wel een best pittige baan + gezin, maar misschien is het ook wel logisch dat ik als 44-jarige niet helemaal dezelfde energie heb als een 30-jarige.
En hij heeft net een nieuwe baan, ik ook, drukke en erg verantwoordelijke baan en doe een master er naast. En ik doe het meest met de kinderen. Ik wil best consessies doen, maar alsnog voel ik dat er plek is voor meer.
En dat is het misschien wel. Dat ik het meeste doe qua halen en brengen naar school/kdv, de meeste ruzies oplos en de kinderen aan het zelf spelen krijg, zorgen dat ze de juiste spullen op school/kdv hebben...en dat hij het dan nog vermoeiend vindt. Ondanks dat ik het meeste doe en bij een evt derde zal doen. Ofzo. Dat ik daarom niet snap dat vermoeiend een argument is als ik de vermoeiendste dingen op me neem. Ofzo.
Maar zoals ik zei: ik zal het accepteren hoor, dat hij nee zegt. En hij is me geen verantwoording verschuldigd, maar ik zou het graag begrijpen en ik zou graag willen dat hij mij begrijpt. En daar zijn we nog niet. Dus ik rammel maar verder
Oh, dat kan ik me heel goed voorstellen ja. Het is ook echt de klassieke tegenstelling tussen man en vrouw, vrees ik. De vrouw die vaak ongemerkt en 'omdat het nu eenmaal zo gaat', al die dingen op zich neemt en dan voelt het inderdaad niet oke als de ander dan nog klaagt over vermoeiend. Mag je ook wel iets van zeggen, lijkt me.quote:
En dat is het misschien wel. Dat ik het meeste doe qua halen en brengen naar school/kdv, de meeste ruzies oplos en de kinderen aan het zelf spelen krijg, zorgen dat ze de juiste spullen op school/kdv hebben...en dat hij het dan nog vermoeiend vindt. Ondanks dat ik het meeste doe en bij een evt derde zal doen. Ofzo. Dat ik daarom niet snap dat vermoeiend een argument is als ik de vermoeiendste dingen op me neem. Ofzo.
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
Is je man introvert? Zelf ben ik behoorlijk introvert en een hele dag met kinderen put me soms echt uit. Een dag thuis is wel echt druk (veel ruzies, heel cliché wilde jongetjes, en ze praten serieus de hele dag door tegen me). Eind van de dag ben ik overprikkeld, ook als ik niet per se veel heb gedaan. Als ze op bed liggen voel ik me langzaam weer opladen. Ze slapen pas sinds kort allebei echt door (op wat uitzonderingen na uiteraard), dus misschien is de vergelijking niet helemaal eerlijk (7 jaar slaapgebrek is best killing). Hoe dan ook, een derde zou voor ons echt niet goed zijn. Ik geniet net als NIKKI ook erg van dagjes uit en hoe makkelijk dat nu is. Dat wij samen op een terrasje kunnen zitten, terwijl de kinderen zelf in de speeltuin zijn. Dat het me lukt om de huiskamer vaker opgeruimd en schoon te hebben.quote:
[..]
Nee dat is niet gek hoor, maar - en ik weet dat dit heel irrationeel is en ook niet echt fair - ik vind het heel moeilijk dat hij dit niet hetzelfde ziet.
En hij heeft net een nieuwe baan, ik ook, drukke en erg verantwoordelijke baan en doe een master er naast. En ik doe het meest met de kinderen. Ik wil best consessies doen, maar alsnog voel ik dat er plek is voor meer.
En dat is het misschien wel. Dat ik het meeste doe qua halen en brengen naar school/kdv, de meeste ruzies oplos en de kinderen aan het zelf spelen krijg, zorgen dat ze de juiste spullen op school/kdv hebben...en dat hij het dan nog vermoeiend vindt. Ondanks dat ik het meeste doe en bij een evt derde zal doen. Ofzo. Dat ik daarom niet snap dat vermoeiend een argument is als ik de vermoeiendste dingen op me neem. Ofzo.
Maar zoals ik zei: ik zal het accepteren hoor, dat hij nee zegt. En hij is me geen verantwoording verschuldigd, maar ik zou het graag begrijpen en ik zou graag willen dat hij mij begrijpt. En daar zijn we nog niet. Dus ik rammel maar verder
Ik heb het achteraf gezien wel onderschat, hoeveel impact het allemaal heeft op mij. Dat mijn eigen gezin óók kan voelen als ‘gezelschap’. Dat het niet makkelijk is om me even terug te trekken als ik behoefte heb om op te laden. Dat is lastig voor te stellen, denk ik, als je zelf niet zo in elkaar steekt.
Desalniettemin vind ik het ook nog lastig dat mijn vriend zich graag wil laten steriliseren. Dat vind ik toch een heel grote stap, zo definitief. Blijft gek hoe dat werkt...
Venus in pocketformaat
© loveli
© loveli
Echt introvert zou ik hem niet noemen. Hij is wel gesloten en heeft tijd voor zichzelf nodig. Dat heb ik ook. Zeker toen ik als leidster in een kdv werkte, toen vloog het me soms aan. Nu werk ik als directrice en heb ik mentaal veel meer ruimte en energie.
We hebben het geluk dat onze kinderen erg goed zeøf spelen. Ik kan een boek lezen terwijl de kknderen spelen en ik typ dit terwijl ik met hun twee in de meteo zit opweg naar de binnenstad. Die twee zitten gezelligte kletsen en naar buiten te kijken. Man heeft uren de tijd on aan zn 3d-print hobby te besteden.
Maar misschien is het juist dat wat hij bang is om op te geven.
We hebben het geluk dat onze kinderen erg goed zeøf spelen. Ik kan een boek lezen terwijl de kknderen spelen en ik typ dit terwijl ik met hun twee in de meteo zit opweg naar de binnenstad. Die twee zitten gezelligte kletsen en naar buiten te kijken. Man heeft uren de tijd on aan zn 3d-print hobby te besteden.
Maar misschien is het juist dat wat hij bang is om op te geven.
Kan hij de kinderen bij zijn hobby betrekken ?quote:
Echt introvert zou ik hem niet noemen. Hij is wel gesloten en heeft tijd voor zichzelf nodig. Dat heb ik ook. Zeker toen ik als leidster in een kdv werkte, toen vloog het me soms aan. Nu werk ik als directrice en heb ik mentaal veel meer ruimte en energie.
We hebben het geluk dat onze kinderen erg goed zeøf spelen. Ik kan een boek lezen terwijl de kknderen spelen en ik typ dit terwijl ik met hun twee in de meteo zit opweg naar de binnenstad. Die twee zitten gezelligte kletsen en naar buiten te kijken. Man heeft uren de tijd on aan zn 3d-print hobby te besteden.
Maar misschien is het juist dat wat hij bang is om op te geven.
Dat ze wat voor hem mogen uitprinten of in elkaar zetten ?
Ja eh hoi.
Ik kom dan ook maar even mijn ervaring delen. Ik rammelde ook voor een nummer 3 @Roomsnoes . Gevoelsmatig dan, want mijn hoofd was er nog niet helemaal uit of dat nou allemaal wel zo handig was.
Mijn man wilde géén derde, gewoon niet. Nu niet. Nooit niet. En er over praten liep, denk ik, net als bij jou; vooral geirriteerd als ik er toch over begon. Hij vond het compleet met 2. En dat is ook wel zijn goed recht; als we het voor onze kids over “later” hadden zagen we ook allebei een gezin met 2 kindjes voor ons. Hij, maar ik zelf ook.
Wat ik dus terugkijkend vooral heel lastig vond, was het idee dat alles de laatste keer was. De laatste keer zwanger, bevallen, kraamtijd, zo’n mini aan de borst... Die hele periode voelde nog niet als “klaar” ofzo, daarom verlangde ik naar nog een baby.
Maar goed, toen was ik dus ineens zwanger (hartstikke ongepland en onhandig getimed). Dus nu komt die derde er. En daar zijn we nu allebei blij om, zowel ik als man, want ja, hoe kan je nu niet blij zijn als je wéér zo’n wonder is gegeven? Maar eerst echt niet. Ik zelf ook niet. Ondanks mijn rammels. Want al die babydingen nog een keer mogen meemaken is leuk, maar alles daarna vraagt ook veel van je als ouder.
Maar, tegelijkertijd. Ik denk dat ik ook nu weer enorm moeite ga hebben met al die “laatste” keren. En dat ik in die zin ook na deze derde nog wel weer een periode zal rammelen. Maar ja. Misschien hoort dat er dan ook wel bij, dat het lastig is om afscheid te nemen van de “babytijd”.
Niet dat ik daarmee wil zeggen dat je geen derde zou moeten willen, maar meer dat ik denk dat het ook naast elkaar kan bestaan; de wens voor nog een baby, maar toch je gezin als compleet zien, ofzo.
Ik kom dan ook maar even mijn ervaring delen. Ik rammelde ook voor een nummer 3 @Roomsnoes . Gevoelsmatig dan, want mijn hoofd was er nog niet helemaal uit of dat nou allemaal wel zo handig was.
Mijn man wilde géén derde, gewoon niet. Nu niet. Nooit niet. En er over praten liep, denk ik, net als bij jou; vooral geirriteerd als ik er toch over begon. Hij vond het compleet met 2. En dat is ook wel zijn goed recht; als we het voor onze kids over “later” hadden zagen we ook allebei een gezin met 2 kindjes voor ons. Hij, maar ik zelf ook.
Wat ik dus terugkijkend vooral heel lastig vond, was het idee dat alles de laatste keer was. De laatste keer zwanger, bevallen, kraamtijd, zo’n mini aan de borst... Die hele periode voelde nog niet als “klaar” ofzo, daarom verlangde ik naar nog een baby.
Maar goed, toen was ik dus ineens zwanger (hartstikke ongepland en onhandig getimed). Dus nu komt die derde er. En daar zijn we nu allebei blij om, zowel ik als man, want ja, hoe kan je nu niet blij zijn als je wéér zo’n wonder is gegeven? Maar eerst echt niet. Ik zelf ook niet. Ondanks mijn rammels. Want al die babydingen nog een keer mogen meemaken is leuk, maar alles daarna vraagt ook veel van je als ouder.
Maar, tegelijkertijd. Ik denk dat ik ook nu weer enorm moeite ga hebben met al die “laatste” keren. En dat ik in die zin ook na deze derde nog wel weer een periode zal rammelen. Maar ja. Misschien hoort dat er dan ook wel bij, dat het lastig is om afscheid te nemen van de “babytijd”.
Niet dat ik daarmee wil zeggen dat je geen derde zou moeten willen, maar meer dat ik denk dat het ook naast elkaar kan bestaan; de wens voor nog een baby, maar toch je gezin als compleet zien, ofzo.
Ik denk zeker ook wel dat het naast elkaar kan bestaan. En ik zal het ook echt accepteren, maar ergens wil ik het ook begrijpen.
Beiden hadden we net als bij jullie Sillie altijd 2 kinderen voor ogen gehad. Daar houdt hij nu nog aan vast. Mijn mening daarover heb ik bijgesteld, juist vanwege de ervaring die we nu hebben.
Wat bijzonder wel dat je man sinds de zwangerschap helemaal om is, trouwens. Duurde dat lang?
De conclusie atm is dat we sowieso weer even goed met elkaar moeten praten.
Beiden hadden we net als bij jullie Sillie altijd 2 kinderen voor ogen gehad. Daar houdt hij nu nog aan vast. Mijn mening daarover heb ik bijgesteld, juist vanwege de ervaring die we nu hebben.
Wat bijzonder wel dat je man sinds de zwangerschap helemaal om is, trouwens. Duurde dat lang?
De conclusie atm is dat we sowieso weer even goed met elkaar moeten praten.
Edit: knip.quote:
Ik denk zeker ook wel dat het naast elkaar kan bestaan. En ik zal het ook echt accepteren, maar ergens wil ik het ook begrijpen.
Beiden hadden we net als bij jullie Sillie altijd 2 kinderen voor ogen gehad. Daar houdt hij nu nog aan vast. Mijn mening daarover heb ik bijgesteld, juist vanwege de ervaring die we nu hebben.
Wat bijzonder wel dat je man sinds de zwangerschap helemaal om is, trouwens. Duurde dat lang?
De conclusie atm is dat we sowieso weer even goed met elkaar moeten praten.
[ Bericht 29% gewijzigd door silliegirl op 03-01-2020 20:44:34 ]
Maar dat hoeft dan weer niet altijd iets te zeggen over de eventuele wens voor een volgend kindje.quote:
Is het heel gek dan, het idee dat de een het hebben van kinderen misschien leuker vindt dan de ander? Waarbij het inderdaad ook mee kan spelen in hoeverre het iemand makkelijk of natuurlijk af gaat.
Ik ben er zo eentje die het hebben van kinderen echt enorm leuk vindt (tenminste, het kind dat ons gegeven is
), ik geniet er elke dag van en ik ervaar mijn leven niet als zwaarder of vermoeiender dan voorheen. Het ouderschap gaat mij ook natuurlijk af, vooralsnog dan. En toch: ik verlang niet naar een tweede. Ik ken die verlangens maar al te goed (heb daar ongeveer 7 jaar flink mee te kampen gehad voordat ZZ geboren werd), maar die zijn er gewoon niet meer geweest na haar geboorte.@Roomsnoes Ik weet natuurlijk niet wat jouw man denkt, maar misschien heb je er toch wat aan. Is het niet zo dat het verlangen gewoon ontbreekt (zoals bij mij), en dat daar dan rationele/praktische argumenten bijgehaald worden zoals vermoeidheid? Omdat "Ik wil het gewoon niet" ook zo lastig te verkopen is?
Ik vond overigens die hele periode vanaf zwanger proberen te worden tot nu wel echt heel bijzonder en dat zou ik best nog eens willen meemaken
, maar dat is niet hetzelfde als een kinderwens hebben.
Heftig Sillie. Dapper.
Vivi - ja kan idd best zijn dat hij eigenlijk zoiets probeert te zeggen
Ondanks dat jullie geen van allen mijn man zijn, vind ik het heel nuttig om te lezen allemaal
Wat de reden is en zal zijn, ik zal tzt toch met het gerammel moeten leven. Na de driftbuien van vanmiddag ben ik ook wel heel ffies genezen
Vivi - ja kan idd best zijn dat hij eigenlijk zoiets probeert te zeggen
Ondanks dat jullie geen van allen mijn man zijn, vind ik het heel nuttig om te lezen allemaal
Wat de reden is en zal zijn, ik zal tzt toch met het gerammel moeten leven. Na de driftbuien van vanmiddag ben ik ook wel heel ffies genezen
Room,
Zelf rammel ik al sinds mijn bijna zevenjarige een baby is. Maar ik durfde nooit de stap te zetten.
Familie die het afraadde, ik was depressief en super onzeker, en ik was een tijdje werkeloos.
Maar het rammelen is nooit gestopt en ik heb moeite met alle eerste keren die ook meteen de laatste keren zijn.
Ik geniet wezenloos van mijn grote dame (hoewel ik haar ook wel eens achter het behang wil plakken).
Zelf rammel ik al sinds mijn bijna zevenjarige een baby is. Maar ik durfde nooit de stap te zetten.
Familie die het afraadde, ik was depressief en super onzeker, en ik was een tijdje werkeloos.
Maar het rammelen is nooit gestopt en ik heb moeite met alle eerste keren die ook meteen de laatste keren zijn.
Ik geniet wezenloos van mijn grote dame (hoewel ik haar ook wel eens achter het behang wil plakken).
Ja, dat heb ik ook. Zwanger zijn en bevallen vind ik echt gewéldig! En de babytijd ook zo mooi. Ik zou zo tekenen voor nog een keer. Maar een derde kind, daar verlang ik niet echt naar. Het is net als met kittens, ze blijven niet klein.quote:
[..]
Ik vond overigens die hele periode vanaf zwanger proberen te worden tot nu wel echt heel bijzonder en dat zou ik best nog eens willen meemaken
No hay mal que dure cien años ni cuerpo que lo aguante
Hier ook een lichte rammel voor een tweede
Voordat we een kindje hadden wilde ik altijd wel een groot gezin, maar nu J. er is vind ik het toch best wel ingrijpend. En heb ik zelfs nog wat twijfel of het misschien bij 1 moet blijven. Maar de rammel is er toch, een tweede J. lijkt me stiekem heel leuk Puur praktische dingen houden me eigenlijk nog wat tegen.
[ Bericht 15% gewijzigd door VKV op 03-01-2020 21:43:21 ]
Voordat we een kindje hadden wilde ik altijd wel een groot gezin, maar nu J. er is vind ik het toch best wel ingrijpend. En heb ik zelfs nog wat twijfel of het misschien bij 1 moet blijven. Maar de rammel is er toch, een tweede J. lijkt me stiekem heel leuk
Puur praktische dingen houden me eigenlijk nog wat tegen.[ Bericht 15% gewijzigd door VKV op 03-01-2020 21:43:21 ]
Dit heb ik ook zo erg! Rammelen naar zwangerschap, bevallingquote:
[..]
Ja, dat heb ik ook. Zwanger zijn en bevallen vind ik echt gewéldig! En de babytijd ook zo mooi. Ik zou zo tekenen voor nog een keer. Maar een derde kind, daar verlang ik niet echt naar. Het is net als met kittens, ze blijven niet klein.
en kraamweek.
erf de ogen van je kind - kijk erdoor
Ik vond mn 3e bevalling zo zwaar tegenvallen, veel zwaarder dan de tweede, dat ik daar echt geen heimwee meer naar heb . Maar wel naar zwanger zijn, namen kiezen, de nieuwsgierigheid naar j/m/op wie hij/zij zal lijken, etc. Vooral in de eerste maanden na de laatste bevalling vond ik het moeilijk dat dat definitief afgesloten was. Maar moet zeggen dat ik blij ben dat ik nu met de jongste al best goed kan communiceren, hij praat zelfs al best duidelijk en hij vermaakt zich nu prima urenlang met b&z en ik zou er toch niet aan moeten denken om wéér opnieuw te beginnen, het is wel af zo 
. Maar wel naar zwanger zijn, namen kiezen, de nieuwsgierigheid naar j/m/op wie hij/zij zal lijken, etc. Vooral in de eerste maanden na de laatste bevalling vond ik het moeilijk dat dat definitief afgesloten was. Maar moet zeggen dat ik blij ben dat ik nu met de jongste al best goed kan communiceren, hij praat zelfs al best duidelijk en hij vermaakt zich nu prima urenlang met b&z en ik zou er toch niet aan moeten denken om wéér opnieuw te beginnen, het is wel af zo
Precies dit ja.quote:
[..]
Ja, dat heb ik ook. Zwanger zijn en bevallen vind ik echt gewéldig! En de babytijd ook zo mooi. Ik zou zo tekenen voor nog een keer. Maar een derde kind, daar verlang ik niet echt naar. Het is net als met kittens, ze blijven niet klein.
Jup, precies dit. En daarna fastforward naar zo'n 1.5. Of in ieder geval 1. I heb laatst alle babykleertjes ingepakt om aan een goed doel te geven, maar ik heb de doos nog niet weggebracht omdat ik het zo'n grote stap vind...quote:
[..]
Dit heb ik ook zo erg! Rammelen naar zwangerschap, bevalling
Ik heb dan weer niet zo’n moeite met wegdoen van spullen, maar ik hecht überhaupt weinig sentiment aan spullen, doe heel makkelijk dingen weg. Ik doe te kleine kleding nu direct weg, zelfde geldt voor babyspullen die we niet meer gebruiken. Dat helpt sowieso wel qua afsluiten. Ik bewaar wel van elke maat 1 lievelingssetje of -pakje.
No hay mal que dure cien años ni cuerpo que lo aguante
ja, dat vind ik in principe ook niet erg, alleen niet praktisch mocht er ooit een derde komen. Maar goed, ook te overzien natuurlijk.quote:
Ik heb dan weer niet zo’n moeite met wegdoen van spullen, maar ik hecht überhaupt weinig sentiment aan spullen, doe heel makkelijk dingen weg. Ik doe te kleine kleding nu direct weg, zelfde geldt voor babyspullen die we niet meer gebruiken. Dat helpt sowieso wel qua afsluiten. Ik bewaar wel van elke maat 1 lievelingssetje of -pakje.
Spullen wegdoen heb ik erg moeite mee. Maar nu na wat tijd gat het makkelijker. Dus ik bewaar het in dozen voor een derde, of om het gemakkelijker weg te doen.
De wagen hebben we ook nog, en 3 mooie doeken. Ergens toch in hoop op nog een baby.
Denk dat het magische van een geboorte en de eerste weken altijd wel iets is waar ik naar zal verlangen. Maar juist nu met wat grotere kinderen begin ik te zien hoe tof het zou kunnen zijn met 3 - het spelen, interactie, elkaar helpen enzo.
De wagen hebben we ook nog, en 3 mooie doeken. Ergens toch in hoop op nog een baby.
Denk dat het magische van een geboorte en de eerste weken altijd wel iets is waar ik naar zal verlangen. Maar juist nu met wat grotere kinderen begin ik te zien hoe tof het zou kunnen zijn met 3 - het spelen, interactie, elkaar helpen enzo.
Dat vind ik idd een van de meest geweldige dingen aan 3quote:
Spullen wegdoen heb ik erg moeite mee. Maar nu na wat tijd gat het makkelijker. Dus ik bewaar het in dozen voor een derde, of om het gemakkelijker weg te doen.
De wagen hebben we ook nog, en 3 mooie doeken. Ergens toch in hoop op nog een baby.
Denk dat het magische van een geboorte en de eerste weken altijd wel iets is waar ik naar zal verlangen. Maar juist nu met wat grotere kinderen begin ik te zien hoe tof het zou kunnen zijn met 3 - het spelen, interactie, elkaar helpen enzo.
die interactie, die eindeloze loyaliteit van de dreumes naar de oudsten en de onvoorwaardelijke liefde van de oudsten voor hem, met name onze oudste is zo ontzettend lief voor hem en kan de hele dag onvermoeibaar met hem spelen
Ik heb wel eens gelezen dat een man in zo’n situatie zei: het leeuwendeel aan extra werk komt neer op jouw schouders, dus jouw stem telt zwaarder. Vond ik wel een interessant gezichtspunt. Ik weet niet of ik het ermee eens ben want het beïnvloedt zijn leven als het goed is ook flink, maar ik vind het wel een blijk van erkenning voor wie er het meeste zou veranderen (en voor wie het dus ook extra ingrijpend is als het niet gebeurt).quote:
En dat is het misschien wel. Dat ik het meeste doe qua halen en brengen naar school/kdv, de meeste ruzies oplos en de kinderen aan het zelf spelen krijg, zorgen dat ze de juiste spullen op school/kdv hebben...en dat hij het dan nog vermoeiend vindt. Ondanks dat ik het meeste doe en bij een evt derde zal doen. Ofzo. Dat ik daarom niet snap dat vermoeiend een argument is als ik de vermoeiendste dingen op me neem. Ofzo.
Op maandag 14 november 2016 12:18 schreef Crumpette het volgende:
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
Owwquote:
[..]
Dat vind ik idd een van de meest geweldige dingen aan 3
Ik zie het nu al bij die twee van mij. Ik weet zeker dat het met een derde bij ons ook zo zal zijn zoals jij beschrijft, mijn kinderen kennende.
@Lemijn dat is wel een interessante visie. Het klopt ergens dat - zoals het er nu bij ons uit ziet, dat de grootste verandering voor mij zou zijn. Maar ik zou dat nooit zo uit willen spreken, want ik wil ook naar koor blijven gaan, af wn toe sporten enz, en dan komt het toch ff op mn man aan. In geval van twijfel zou je dit miss wel kunnen zeggen, maar in geval van keihard nee gaat het niet echt op.
Ik rammel ook voor een 3e... volkomen zinloos want alleenstaand en heeel druk met die 2 kinderen die er al zijn, maar ik droom soms wel van een zwangerschap waarbij de man en vrouw in harmonie zijn en dan zo'n klein frummelmensje met 2 grote brusjes! #zucht
S. 2014
J. 2016
J. 2016
Hmja, interessant, maar ik vrees dat dit in best veel gevallen zo gaat, en dat - als op die manier een kind er komt - de vrouw in kwestie dus inderdaad alle zorg op zich mag nemen en als zij dat even niet goed trekt of misschien toch een meer gelijkwaardige verdeling wil de man doodleuk zegt: maar jij wilde dit toch? Het is een bevestiging van een ongelijkwaardige verdeling van zorg en een excuus om dit ook in stand te houden en, laten we wel zijn, dat gaat meestal ten koste van de vrouw.quote:
[..]
Ik heb wel eens gelezen dat een man in zo’n situatie zei: het leeuwendeel aan extra werk komt neer op jouw schouders, dus jouw stem telt zwaarder. Vond ik wel een interessant gezichtspunt. Ik weet niet of ik het ermee eens ben want het beïnvloedt zijn leven als het goed is ook flink, maar ik vind het wel een blijk van erkenning voor wie er het meeste zou veranderen (en voor wie het dus ook extra ingrijpend is als het niet gebeurt).
Als gezin zul je er altijd rekening mee moeten houden dat de situatie wel eens heel anders kan komen te liggen: dat iemand werkloos raakt, of om andere redenen uit de running en dan moet je dat kunnen opvangen en ook in staat zijn een andere verdeling te maken. Tenminste, het lijkt me slim en verstandig daar bij stil te staan van tevoren.
[ Bericht 11% gewijzigd door Franny_G op 04-01-2020 20:31:32 ]
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
Zo herkenbaar!quote:
Room
Pff.. Ik rammel ontzettend!
Oudste is nu 2,5 en de jongste 8 maanden maar jezus wat schreeuwt m'n hele lichaam om nog een baby
Had gehoopt dat het naar mate de hormonen minder werden het gevoel ook zou verminderen maar helaas.
M'n lichaam zegt ja maar m'n verstand wilt wachten.
Dus blijven we maar lekker door rammelen.
Zoon is nu iets meer dan 9 maanden. Wat genoot ik van de zwangerschap en de eerste ontmoeting. Ondanks de vreselijke bevalling heb ik hier achteraf ook van genoten; die oerdrang en wat was ik toch trots op mijzelf dat ik dat effe geflikt had!
Ivm meelezers in de spoiler
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Rammelen in de kraamweek, check!quote:
[..]
Zo herkenbaar!
Zoon is nu iets meer dan 9 maanden. Wat genoot ik van de zwangerschap en de eerste ontmoeting. Ondanks de vreselijke bevalling heb ik hier achteraf ook van genoten; die oerdrang en wat was ik toch trots op mijzelf dat ik dat effe geflikt had!
Ik genoot ook van de zwangerschap en de eerste ontmoeting
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
spannend flav!
Ik genoot ook enorm van de zwangerschap, bevalling en kraamtijd. Maar ik rammel nog helemaal niet
gelukkig maar want het is maar de vraag of er hier een tweede kan komen.
Ik zou overigens - los van rammelen - hoe dan ook voor een tweede kindje gaan. Het lijkt me namelijk wel mooi om meerdere kinderen te hebben Maar dat is geen hormoongestuurde wens
Ik genoot ook enorm van de zwangerschap, bevalling en kraamtijd. Maar ik rammel nog helemaal niet
gelukkig maar want het is maar de vraag of er hier een tweede kan komen. Ik zou overigens - los van rammelen - hoe dan ook voor een tweede kindje gaan. Het lijkt me namelijk wel mooi om meerdere kinderen te hebben
Maar dat is geen hormoongestuurde wens
Oh jongens, sinds de duutser heeft uitgesproken dat het toch nog niet zo compleet voelt nu ben ik me een portie aan het rammelen. Gut, ik had gister bijna een boxpakje gekocht, zelfs. Ik vind de strijd tussen rationeel en emotioneel heel moeilijk. Rationeel denk ik dat een baby erbij helemaal niet zo praktisch is. We hebben het al druk, weinig ademruimte, geen familie dichtbij, etc. Plus, weinig slaap. En wat doet dat voor mijn carrière? Emotioneel denk ik 'kind, nu!'. Pff.....Ik wil het allemaal zo graag nog een keer meemaken....
Nieuwe baan: ✅quote:
We gaan in het nieuwe jaar voor een tweede
Maar dan de volgende uitdaging: nog geen vast contract. Als ik daar op ga wachten, dan wordt het wel wat langer uitstellen van onze kinderwens. Hmpf.
Ik ben per november 2017 in dienst bij mijn huidige werkgever. We waren half oktober gestart met proberen voor Bollie. Bewust, want ja; zo’n vaart hoefde het niet te lopen?quote:
[..]
Nieuwe baan: ✅
Maar dan de volgende uitdaging: nog geen vast contract. Als ik daar op ga wachten, dan wordt het wel wat langer uitstellen van onze kinderwens. Hmpf.
Eind december was ik zwanger, half februari lag ik er al deels uit ivm bekkenklachten. Vervolgens had ik verlof van juli tot en met december. En toch werd mijn contract verlengd. En mocht ik een opleiding gaan doen, die mijn werkgever behoorlijk wat geld kost.
En nu was ik dus van de zomer (lees; ik was dus net weer een half jaar aan het werk) weer zwanger en knalde ik er weer uit door bekkenklachten. En toch heb ik nu een vast contract gekregen. Dat kan dus gewoon. Een beetje begripvolle werkgever waardeert je ook nog als werknemer als je een zwangerschap doormaakt. Ik zou dus niet perse wachten op een vast contract..
Mijn zoon is inmiddels bijna 8 en ik eind 30 en ik heb nog nooit in mijn leven een vast contract gehadquote:
[..]
Nieuwe baan: ✅
Maar dan de volgende uitdaging: nog geen vast contract. Als ik daar op ga wachten, dan wordt het wel wat langer uitstellen van onze kinderwens. Hmpf.
Nu ook weer voor vier jaar en dan moet ik weg. Je kunt zelf het beste beoordelen hoe het gaat in jouw branche maar een contract voor onbepaalde tijd hoeft geen doel op zich te zijn.
I'm not troubled or sad, I'm just ready for bed.
Ik weet natuurlijk niet wat voor werk je doet Helsinki, maar ik heb in de afgelopen jaren maar 1 keer meegemaakt dat iemand die ik kende niet verlengd werd in de zwangerschap en dat was een dierenverzorger die in de proeftijd zwanger raakte (en dan kun je je werk dus écht niet meer doen).
Ze hebben je met een reden aangenomen hoor, een paar maanden verlof zou geen reden moeten zijn om jou weer te laten gaan dan.
Ze hebben je met een reden aangenomen hoor, een paar maanden verlof zou geen reden moeten zijn om jou weer te laten gaan dan.
disclaimer
Voor nu in de kinderopvang, en er is een kans dat dit het sociaal domein wordt iets verderop in het jaar . Ik denk wel dat áls ervoor wordt gekozen om niet te verlengen, ik wel vrij snel ander werk heb. Maar die stress is niet wenselijk. Fijn om te lezen dat het in de praktijk toch vaak meevalt .
Ik denk dat het in de kinderopvang iig geen probleem hoeft te zijn. En ze zijn me enorm tegemoet gekomen om me binnen te halen, dus dat geeft me wel het gevoel dat er vertrouwen is.
. Ik denk wel dat áls ervoor wordt gekozen om niet te verlengen, ik wel vrij snel ander werk heb. Maar die stress is niet wenselijk. Fijn om te lezen dat het in de praktijk toch vaak meevalt . Ik denk dat het in de kinderopvang iig geen probleem hoeft te zijn. En ze zijn me enorm tegemoet gekomen om me binnen te halen, dus dat geeft me wel het gevoel dat er vertrouwen is.
In de kinderopvang is het meer regel dan uitzondering dat er altijd wel iemand met zwangerschapsverlof is volgens mij
disclaimer
En ik hád een vast contract maar werd ontslagen bij een reorganisatie toen mijn oudste net 4 maanden was. Dat heeft me wel radicaal anders doen denken over het vaste contract als heilige graal. Ik zou me daar echt nooit meer door laten leiden. Bij de jongste zat ik in net in mijn tweede jaarcontract. Inmiddels werk ik daar 6,5 jaarquote:
[..]
Mijn zoon is inmiddels bijna 8 en ik eind 30 en ik heb nog nooit in mijn leven een vast contract gehad
.
Venus in pocketformaat
© loveli
© loveli
Ik werd inderdaad ook weggereorganiseerd in de laatste maand van mijn zwangerschapsverlof. Niets is zeker.
disclaimer
Ik zou daar ook niet aan vasthouden inderdaad. Na 3,5 jaar solliciteren (naast mijn bijbaan) werd ik eindelijk aangenomen binnen mijn sector, een contract voor 7 maanden. Toen dat met een jaar is verlengd zijn we er meteen voor gegaan (de eerste). Net voordat ik de zwangerschap bekend ging maken kreeg ik de mededeling dat ze me een vast contract wilden gaan geven. Uiteindelijk dus ook in mijn verlof een vast contract gekregen.
Dit stelt gerust . Dank! En wat het sociaal domein betreft: ik kreeg te horen dat mensen met de functie waar ik voor wil gaan ook erg nodig zijn (er is een tekort) dus dat zal ook goed moeten komen. Ik verwacht wel dat ik die stap ga zetten zetten zodra er meer duidelijkheid komt (want mooie kans en sluit aan op m'n studie), maar goed, dan zien we wel hoe we ervoor staan .
. Dank! En wat het sociaal domein betreft: ik kreeg te horen dat mensen met de functie waar ik voor wil gaan ook erg nodig zijn (er is een tekort) dus dat zal ook goed moeten komen. Ik verwacht wel dat ik die stap ga zetten zetten zodra er meer duidelijkheid komt (want mooie kans en sluit aan op m'n studie), maar goed, dan zien we wel hoe we ervoor staan .
Ik werd aangenomen toen ik 21 weken zwanger was, 7 weken later lag ik er al uit. Mijn wg is van het type 'er is altijd wel iemand ziek of zwanger'. Voordeel was dat ik tijdens mijn sollicitatie al aangaf zwanger te zijn en ze in die zelfde procedure gewoon een vervanger voor mij hebben aangenomen
Ik denk dat ik in het vorige topic meeschreef. Ik blijf nog wel even rammelen maar we hebben de knoop wel doorgehakt: september/oktober 2021 gaat mijn spiraal eruit.
Alles is zo zoetjes aan op zijn pootjes terecht aan het komen qua stabiliteit en hoewel dat geen garantie is dat het zo blijft, is het wel geruststellend.
Alles is zo zoetjes aan op zijn pootjes terecht aan het komen qua stabiliteit en hoewel dat geen garantie is dat het zo blijft, is het wel geruststellend.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Rammelt het nog bij anderen? Hier in huis is het momenteel heel erg met continu dagdromen.
Eerst maar eens onze bruiloft gaan regelen, wat ook met het nodige gedroom gepaard gaat.
Eerst maar eens onze bruiloft gaan regelen, wat ook met het nodige gedroom gepaard gaat.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Ja, zeker rammel ik nogquote:
Rammelt het nog bij anderen? Hier in huis is het momenteel heel erg met continu dagdromen.
Eerst maar eens onze bruiloft gaan regelen, wat ook met het nodige gedroom gepaard gaat.
Zie dat jullie hebben besloten herfst 2021 de spiraal eruit te gooien. Spannend! Hoe vind je het dat dat nog zo lang duurt?
Een bruiloft plannen lijkt me wel goede afleiding. Wanneer gaan jullie trouwen?
Hier lijkt het er nog steeds op dat eind maart de pil de deur uit gaat. Vriend heeft te horen gekregen dat zijn contract, dat eind juli af zou lopen, met een jaar verlengd wordt en dat was een harde voorwaarde, dus dat is erg fijn. En spannend! Ik merk dat mijn hoofd ook wel vol zit met dingen als hoe zou ik een babykamer inrichten etcetera. Maar tegelijkertijd ook met oh help, weet ik het allemaal wel zeker, kunnen we dit wel, in hoeverre gaat de adenomyose roet in het eten gooien, etcetera. Maar dat hoort er denk ik ook wel bij.
Oh, spannend! Ik denk dat het doodeng vinden er wel bijhoort. Tijdens het dagdromen komt er hier ook meer dan genoeg 'Ja... maar, wat als [...]?' voorbij.
Mij geeft het vooral rust want er is nu een datum. Dat was er eerder niet omdat we allebei vanalles nog te onzeker vonden en het een 'Ja, later'-verhaal was. Maar na een oude Zembla aflevering kwam ook de realisatie dat we er niet jonger op worden en dat we toch ook iets concreter moesten worden. Sowieso zijn heel veel stressfactoren weggevallen. Er zal altijd wel iets zijn dat ik niet ideaal vind maar vergeleken met een half jaar terug is het een stuk kalmer geworden en ziet het er naar uit dat het ook wel redelijk kalm blijft. Tegelijkertijd is dit inderdaad nog anderhalf jaar in de toekomst wat ook de kans geeft om rustig te praten, plannen, wat wel, wat niet et cetera. Ik ben geen spontaan mens, dat moge duidelijk zijn.
Onze bruiloft zal waarschijnlijk in de zomer van 2021 zijn. We willen een elopement met z'n tweetjes in het buitenland doen en alles op tijd kunnen regelen en plannen.
Mij geeft het vooral rust want er is nu een datum.
Dat was er eerder niet omdat we allebei vanalles nog te onzeker vonden en het een 'Ja, later'-verhaal was. Maar na een oude Zembla aflevering kwam ook de realisatie dat we er niet jonger op worden en dat we toch ook iets concreter moesten worden. Sowieso zijn heel veel stressfactoren weggevallen. Er zal altijd wel iets zijn dat ik niet ideaal vind maar vergeleken met een half jaar terug is het een stuk kalmer geworden en ziet het er naar uit dat het ook wel redelijk kalm blijft. Tegelijkertijd is dit inderdaad nog anderhalf jaar in de toekomst wat ook de kans geeft om rustig te praten, plannen, wat wel, wat niet et cetera. Ik ben geen spontaan mens, dat moge duidelijk zijn. Onze bruiloft zal waarschijnlijk in de zomer van 2021 zijn. We willen een elopement met z'n tweetjes in het buitenland doen en alles op tijd kunnen regelen en plannen.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Tijdens mijn arbeidsvoorwaardengesprek wist ik dat ik zwanger was van U. Heb het op werk bekend gemaakt met 12 weken. Kreeg een vaste aanstelling.quote:
[..]
Nieuwe baan: ✅
Maar dan de volgende uitdaging: nog geen vast contract. Als ik daar op ga wachten, dan wordt het wel wat langer uitstellen van onze kinderwens. Hmpf.
Alles kan!
Protège moi de mes désirs.
Fijn dat het zo is gegaan!
Ik verwacht dat het geen enkel probleem zal zijn voor m'n werkgever nu ik daadwerkelijk ben begonnen en heb gemerkt hoe er over dingen als een kinderwens wordt gepraat. En anders komt er wel weer iets anders op m'n pad.
Heb maandag echter wel een spiraal laten plaatsen omdat ik zó gek werd van m'n menstruatiepijn, dat ik hoop dat dit voor nu een goede optie zal zijn tot we ons klaar voelen voor poging 2.
Ik verwacht dat het geen enkel probleem zal zijn voor m'n werkgever nu ik daadwerkelijk ben begonnen en heb gemerkt hoe er over dingen als een kinderwens wordt gepraat. En anders komt er wel weer iets anders op m'n pad.
Heb maandag echter wel een spiraal laten plaatsen omdat ik zó gek werd van m'n menstruatiepijn, dat ik hoop dat dit voor nu een goede optie zal zijn tot we ons klaar voelen voor poging 2.
Ik vind dit wel geruststellende berichten aangezien ik binnenkort aan een nieuwe baan ga beginnen en midden in het zwanger worden traject zit.
Ik heb heel lang gedacht ik blijf wel waar ik zit want financiële veiligheid. Maar ik was er zo doodongelukkig dat zelfs financiële veiligheid niet belangrijk was. Wetende dat ik ook ergens anders wel een nieuwe baan kan vinden als het nodig is.
Maar toch blijft het dan rondspoken in je hoofd of je er wel goed aan doet.
Fijn om dit soort berichten dan te lezen 😊
Ik heb heel lang gedacht ik blijf wel waar ik zit want financiële veiligheid. Maar ik was er zo doodongelukkig dat zelfs financiële veiligheid niet belangrijk was. Wetende dat ik ook ergens anders wel een nieuwe baan kan vinden als het nodig is.
Maar toch blijft het dan rondspoken in je hoofd of je er wel goed aan doet.
Fijn om dit soort berichten dan te lezen 😊
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |