Is het ook. Iedere ouder maakt fouten, ziet bepaalde patronen te laat of helemaal niet. Het hoort erbij en het enige dat je kunt doen is als ouder constant blijven balanceren, wel of niet ingrijpen? Wel of niet stimuleren? Wel of niet belonen?quote:Op dinsdag 6 augustus 2019 13:29 schreef Athenais het volgende:
Naar aanleiding van een ander topic alhier, komt ineens het lastigste van mijn kinderwens naar boven: die gigantische verantwoordelijkheid en eerlijk gezegd ook angst. Ik ben gevoelig voor depressies. Dat weet ik al jaren en met het in de gaten te houden en allerhande truukjes weet ik meestal redelijk op tijd dat het de verkeerde kant opgaat. En dan heb je nog de contextuele factoren, factoren die je niet kunt veranderen, die je wel kunt veranderen, die tijdelijk zijn, enzovoorts, enzoverder. In mijn geval hielp de gedachte 'Ik ben slechts een radartje in het alles en ik kan niet verwachten dat de hele wereld zich maar vrolijk aanpast aan mij' ook maar dat is uiteraard heel persoonlijk.
Maar toch... Wat geef ik straks door zowel qua nature als nurture? Hoe voorkom ik te veel doorslaan naar het één of juist naar het ander? Ik vind het doodeng.
quote:Op woensdag 7 augustus 2019 23:43 schreef Davientje_ het volgende:
Even hierop inhaken.
Ik heb een bipolaire stoornis (manisch depressief), nummer drie op een rij in vrouwelijke lijn.
Ja, ik vrees voor mijn dochter, maar ik weet ook hoe je moet / kunt leven met deze ziekte. Ik heb zowel een depressie (postnatale variant, reden om niet aan een derde kind te beginnen) als een manie gehad. En mijn man heeft dit ook alles meegemaakt. Met onze kennis heb ik het vertrouwen dat we haar tzt indien nodig kunnen ondersteunen.
Ik heb makkelijk praten, want bij mij openbaarde zich het pas na de geboorte van mijn dochter, maar toch. Wilde ik ff meegeven.
Even mijn ervaring in het kader "zo kan het ook"; ik ben ook altijd gevoelig geweest voor depressies en heb een angststoornis gehad. De komst van de kinderen en de verantwoordelijkheid die ik daardoor kreeg, hebben mij juist enorm stabiel en rustig gemaakt. Zij gaven mijn leven in een keer zin en zij zorgden ervoor dat al het andere relatief leek. Ik heb nog wel elk jaar een winterdip in januari/februari, maar heb vrijwel geen last meer van mijn oude klachten.quote:Op dinsdag 6 augustus 2019 13:29 schreef Athenais het volgende:
Naar aanleiding van een ander topic alhier, komt ineens het lastigste van mijn kinderwens naar boven: die gigantische verantwoordelijkheid en eerlijk gezegd ook angst. Ik ben gevoelig voor depressies. Dat weet ik al jaren en met het in de gaten te houden en allerhande truukjes weet ik meestal redelijk op tijd dat het de verkeerde kant opgaat. En dan heb je nog de contextuele factoren, factoren die je niet kunt veranderen, die je wel kunt veranderen, die tijdelijk zijn, enzovoorts, enzoverder. In mijn geval hielp de gedachte 'Ik ben slechts een radartje in het alles en ik kan niet verwachten dat de hele wereld zich maar vrolijk aanpast aan mij' ook maar dat is uiteraard heel persoonlijk.
Maar toch... Wat geef ik straks door zowel qua nature als nurture? Hoe voorkom ik te veel doorslaan naar het één of juist naar het ander? Ik vind het doodeng.
Dank je wel! Ik hoop het ook. Het lijkt alsof iedereen in onze omgeving zonder al te veel problemen binnen drie maanden zwanger was, dus dat doet op de een of andere manier wel wat met je ofzo.quote:Op woensdag 14 augustus 2019 18:56 schreef Seven. het volgende:
[..]
Heel veel succes! En welkom hier.
Herkenbaar trouwens, ik maakt me ook zorgen na 20 jaar hormonen (pil en spiraal). Twee jaar na het stoppen een echo waarop een prachtige follikel te zien was, sindsdien is mijn ongesteldheid zwaarder en m'n cyclus duurt langer. En nu ben ik op mezelf aan het inpraten dat mijn lichaam hiervoor gemaakt is en dat ik gewoon zwanger kan raken. Heel gek, maar ik voel me er goed bij
en zolang ik me er goed bij voel, ga ik lekker door in m'n bubbel.
Fysiek is 25 wel zo'n beetje de ideale leeftijd dus have faith. Ik hoop snel raak voor je!![]()
![]()
Was gewoon onderdeel van mijn intake voor het donortraject. Ik zei gewoon dat ik JAAAAAAAAAREN aan de hormonen heb gezeten en daardoor toch wel wat zorgen. Zei ze dat ze wel ff zou gaan kijken. Nou, prima, ga jij maar eens koekeloeren meid! En ze vond een prachtexemplaar van een follikel. Misschien dat ze dat standaard doen bij 'oudere vrouwen'quote:Op donderdag 15 augustus 2019 13:08 schreef Komkommerschijfje het volgende:
[..]
Dank je wel! Ik hoop het ook. Het lijkt alsof iedereen in onze omgeving zonder al te veel problemen binnen drie maanden zwanger was, dus dat doet op de een of andere manier wel wat met je ofzo.Mijn man en ik zijn allebei kerngezond, maar het is natuurlijk maar afwachten of dat op vruchtbaarheidsgebied ook zo is. Ik maak gewoon mijn twee pilstrips af die ik nog heb en dan ga ik eens praten met de huisarts. Ik ga het verder niet bespreken met anderen nog, vind het toch wel heel persoonlijk en ik heb geen zin in allerlei vragen.
![]()
Is er een bepaalde reden dat je een keer een echo hebt laten maken? Naar mijn weten worden die alleen gemaakt als er 'problemen' zijn toch?
Onze donorbestelling wordt maandag verstuurd naar Isala met DHL. Ik hoop dat ik track & trace krijg, lijkt me echt een fantastische bestelling om te volgenquote:Op donderdag 15 augustus 2019 13:24 schreef Komkommerschijfje het volgende:
Ah, okee! Nu je het zo zegt: ik heb inderdaad wel wat gelezen over jullie traject door mijn gelurk.Hopelijk is het ook snel raak bij jullie! Jullie gaan er binnenkort ook 'daadwerkelijk' mee aan de slag?
Spannend! Moet je voor het insemineren dan dezelfde procedure ondergaan als andere dames bij bijvoorbeeld een IVF- of ICSI-behandeling?quote:Op donderdag 15 augustus 2019 13:36 schreef Seven. het volgende:
[..]
Onze donorbestelling wordt maandag verstuurd naar Isala met DHL. Ik hoop dat ik track & trace krijg, lijkt me echt een fantastische bestelling om te volgen.
Als Isala het in goede orde ontvangen heeft (zo rond 21/08), dan krijgen wij een contract thuisgestuurd over bewaren van genetisch materiaal en zulk soort zaken. Die sturen we ondertekend terug. Volgens mijn app ga ik op 6 september ovuleren maar om 'm niet te missen begin ik op 1 september met ovulatietesten. En dan als daar een smiley staat, bellen met de ovulatie-hulplijn en later die dag laten insemineren.
Geen hormonen nodig voor kunstmatige inseminatie. Misschien later wel maar ik vermoed eigenlijk dat het pas aan de orde is als je IVF of ICSI traject ingaat.quote:Op donderdag 15 augustus 2019 13:41 schreef Komkommerschijfje het volgende:
[..]
Spannend! Moet je voor het insemineren dan dezelfde procedure ondergaan als andere dames bij bijvoorbeeld een IVF- of ICSI-behandeling?
Ah gos, wat klote. Alles zit even tegen, hopelijk gauw verbetering en minder stress!quote:Op vrijdag 23 augustus 2019 19:27 schreef Bienelientjee het volgende:
Mijn lichaam staat gespannen van de stressZeer emotionele week. Gister was het 2 jaar geleden dat mijn vader is overleden, die dus over 3 weken er niet bij kan zijn. Gespannen of we alles wel af kunnen krijgen voor de bruiloft. Beetje stress om hopelijk niet ziek te worden op de bruiloft. Want waarom zou ik daar niet aan denken met mijn pech? En druk, druk op werk.
En vandaag ging ik een pakketje ophalen bij een van mijn buren. (Hij is denk ik al zeker over de 80) Zegt hij terloops met tranen in zijn ogen dat zijn vrouw 5 weken geleden is overleden. Dus ik brak helemaal in stukjes...![]()
En door de stress duurt mijn (weer heel lichte) ongie langer dan normaal. Dus misschien met geluk word ik het niet exact op de bruiloft.Maar waarschijnlijk gewoon wel!
Baby knutselen denk ik nu even weinig aan.
Lastig hè? Steeds weer wachten en uitstellen.quote:Op vrijdag 23 augustus 2019 21:53 schreef vlindertje89 het volgende:
@:Bienelientjee dat is ook wel erg veel tegelijk. Sterkte![]()
@:Seven. Spannend, je nieuwe baan! Succes!
Hier is het hetzelfde. Rammel nog steeds, vriend is er nog steeds niet klaar voor, en ik zoek ook nog steeds een baan en ondanks rammels wil ik eerst baan vinden en eventjes er zitten voor ik zwanger raak. Dus voorlopig geen actie hier.
Jep..quote:Op vrijdag 23 augustus 2019 21:56 schreef Seven. het volgende:
[..]
Lastig hè? Steeds weer wachten en uitstellen.
Wat wel scheelt voor mij is dat het elke keer mijn eigen keus is. Ik hoefde niet op zoek naar een nieuwe baan natuurlijk. En ik verheug me op m'n nieuwe baan, dat maakt ook wel dat de focus (tijdelijk) verschuift.quote:Op vrijdag 23 augustus 2019 22:04 schreef vlindertje89 het volgende:
[..]
Jep..
Begin 2017 was het idee dat we na de zomer zouden gaan beginnen. Daarna begin 2018. Toen najaar 2018. Toen rond mei 2019. En nu is het alweer bijna september. En heel realistisch gezien gaat het denk ik dit jaar ook niet meer gebeuren. En qua gevoel (los van nog niet handig met werk / huis / vriend nog niet klaar) had ik najaar 2016 al wel willen beginnen..
Jij bent er ook al wel even mee bezig, toch?
Kan me ook voorstellen dat het extra lastig is als je echt al concrete stappen ondernomen hebt met het bestellen etc, en het dan toch weer uitgesteld wordt.
*virtuele hugquote:Op maandag 26 augustus 2019 17:24 schreef Athenais het volgende:
Druk met allerlei zaken die niet leuk zijn en ook niet leuk gaan worden. Kinderwens staat nog even in de ijskast.
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |