OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Yes, hopelijk.quote:Op zaterdag 13 juli 2019 23:05 schreef ViviRAWRS het volgende:
[..]
Ah, goed punt wel.Hopelijk helpt het familiebed daarbij!
Protège moi de mes désirs.
Ik ben m'n lief al aan het 'bewerken' 
. Maar we willen toch wel een groter huisje voordat het zover is.
[ Bericht 19% gewijzigd door Helsinki op 15-07-2019 23:44:43 ]
. Maar we willen toch wel een groter huisje voordat het zover is.[ Bericht 19% gewijzigd door Helsinki op 15-07-2019 23:44:43 ]
Foliumzuur? Goede, morgen ook maar eens halen.quote:Op maandag 15 juli 2019 22:40 schreef Bienelientjee het volgende:
De speciale vitamientjes in huis gehaald
Protège moi de mes désirs.
Ik ook aan het foliumzuur mensen, als het goed is komt aan het eind van deze maand mijn bonus binnen en dan plaatsen we een bestelling in Denemarken.
OMG, zo spannend want dan moet ik aan de ovulatietesten etc.
OMG, zo spannend want dan moet ik aan de ovulatietesten etc.
Resistance is futile.
Spannend @Bienelientjee, @Nolita en @Seven. dat het nu zo dichtbij begint te komen! Dat het maar snel zover mag zijn en het snel raak mag zijn!
@D.U.M.A.N. aah nog zo'n knapperd als U. zou heel leuk zijn! Hopelijk gaan de nachten snel wat beter en is je man dan overtuigd!
@Helsinki zit een groter huisje ook in de planning op korte termijn of is dat niet haalbaar? Hopelijk dat eerste!
Ik blijf de bank braaf warmhouden hier.. vorige week bij zes weken oude baby geweest en donderdag kraambezoek bij een twee weken oude, en naast heel leuk en lief doet dat me wel ook nog meer rammelen dan ik toch al deed.
@ViviRAWRS, als je toch hier komt spieken.. jij hebt heel lang gerammeld, toch? Hoe hield je dat vol? Hoe ging je daarmee om?
@D.U.M.A.N. aah nog zo'n knapperd als U. zou heel leuk zijn! Hopelijk gaan de nachten snel wat beter en is je man dan overtuigd!
@Helsinki zit een groter huisje ook in de planning op korte termijn of is dat niet haalbaar? Hopelijk dat eerste!
Ik blijf de bank braaf warmhouden hier.. vorige week bij zes weken oude baby geweest en donderdag kraambezoek bij een twee weken oude, en naast heel leuk en lief doet dat me wel ook nog meer rammelen dan ik toch al deed.
@ViviRAWRS, als je toch hier komt spieken.. jij hebt heel lang gerammeld, toch? Hoe hield je dat vol? Hoe ging je daarmee om?
Nou, het is tijd! Als ik vanaf nu zwanger raak, is G. 2 geweest als de baby komt en dat hebben we beide wel voor ogen. Ze loopt al bijna goed, dus ook dat is afgevinkt voordat er een baby komt.
Vorige week op kraambezoek geweest bij een baby van een weekje oud en OMG toen ik thuis kwam zei ik tegen m'n vriend; IK WIL EEN BABIETJE!
Vorige week op kraambezoek geweest bij een baby van een weekje oud en OMG toen ik thuis kwam zei ik tegen m'n vriend; IK WIL EEN BABIETJE!
Boks! Ik ben ook begonnen.quote:
De speciale vitamientjes in huis gehaald
Hoe tof zou het zijn als @ViviRAWRS en @Helsinki en ik tegelijk zwanger zullen zijn.
Spannend, @Seven. !
@vlindertje89 Ik hoop dit keer op een meisje.
Baby’s knuffelen.
Spannend, @Seven. !
@vlindertje89 Ik hoop dit keer op een meisje.
Baby’s knuffelen.
Protège moi de mes désirs.
Jaaa me2! Is ook alweer ruim 2 jaar geleden.quote:
Spannend Donna!Ik weet nog dat we samen in wohts zaten
Vrijdag a.s. 2 jaar geleden had ik een positieve test!
Ik rammel nu alweer 
ik wilde nooit een derde, twee waren genoeg. Zwanger zijn vind ik stom en vond het na de eerste best heftig dus twee was m’n max.
En nu is t. 5 maanden en ik rammel al sinds ‘ie eruit is het gaat vergeleken met de eerste keer zó soepel en hij is zó leuk en heb ineens zó het gevoel dat er nog eentje mist 
nooit van mezelf gedacht.
Maar aan de andere kant, een derde is waanzinnig onpraktisch want past niet in ons huis, past niet in onze (nieuwe) auto en ik heb ook nog wel de droom om nog meer verre reizen te maken over een paar jaar en dat is met twee toch echt een stuk praktischer en goedkoper
Nog maar een paar jaar doorrammelen of hopen dat het ergens in de dreumes/peutertje stopt 
Jongens veel foliumzuur hier
Zo spannend
ik wilde nooit een derde, twee waren genoeg. Zwanger zijn vind ik stom en vond het na de eerste best heftig dus twee was m’n max. En nu is t. 5 maanden en ik rammel al sinds ‘ie eruit is
het gaat vergeleken met de eerste keer zó soepel en hij is zó leuk en heb ineens zó het gevoel dat er nog eentje mist nooit van mezelf gedacht. Maar aan de andere kant, een derde is waanzinnig onpraktisch want past niet in ons huis, past niet in onze (nieuwe) auto en ik heb ook nog wel de droom om nog meer verre reizen te maken over een paar jaar en dat is met twee toch echt een stuk praktischer en goedkoper
Nog maar een paar jaar doorrammelen of hopen dat het ergens in de dreumes/peutertje stopt
Jongens veel foliumzuur hier
Zo spannend
Ja klopt! Op sommige momenten vond ik het wel moeilijk, bijvoorbeeld met Oud & Nieuw terwijl er in het nieuwe jaar niks ging gebeuren op dit vlak. En ik had vaak op zondagmiddag (weinig afleiding) een onbestemd gevoel, alsof ik mijn tijd aan het verspillen was terwijl de grote dingen bleven liggen, alsof er iets belangrijks ontbrak. Ik dacht destijds dat het met onze niet-concrete emigratieplannen te maken had, maar sinds mijn dochter er is, is dat gevoel er nooit meer geweest. Ik hield het vol omdat ik wist dat we in principe nog genoeg tijd hadden (ik was bijna 32 toen we er uiteindelijk voor gingen), en door mijn aandacht op andere leuke dingen te richten zoals grote vakanties plannen en uitvoeren.quote:Op dinsdag 16 juli 2019 08:58 schreef vlindertje89 het volgende:
@:ViviRAWRS, als je toch hier komt spieken.. jij hebt heel lang gerammeld, toch? Hoe hield je dat vol? Hoe ging je daarmee om?
Ho wacht! Ik post hier wel, maar ik rammel niet. Als ik een baby zie, denk ik "Jeetje, dat ZZ ook ooit zó klein was, en nog niet eens zo heel lang geleden". Ik zou het speciaal vinden om alles nog een keer mee te mogen maken, maar ik heb dus helemaal niet het gevoel dat er nu iets ontbreekt aan mijn gezin.quote:
Hoe tof zou het zijn als @:vivirawrs en @:helsinki en ik tegelijk zwanger zullen zijn.
Jaaaa, zo'n gek idee dat we er binnenkort toch ECHT eens voor gaan! Een raar, maar gevoel toch wel samen zo. Nu nog even wachten tot na de bruiloft (minder dan 2 maanden nu!), dan mogen we voor echies proberen!
Spannend, wordt mijn eerste ook!
gevoel toch wel samen zo. Nu nog even wachten tot na de bruiloft (minder dan 2 maanden nu!), dan mogen we voor echies proberen! Spannend, wordt mijn eerste ook!
Hmm, misschien moet ik toch maar meeschrijven. Na de miskraam is het geklapper niet echt opgehouden en dat werd laatst met de geboorte van ukje niet minder.
He puts up with my extravagance and my nonsense
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Rammelrammelrammelrammelrammel.Protège moi de mes désirs.
Ooh duman! Is je man nu om?
Ik heb een vergelijkbare foto van N. Ze zit met haar pop op de bank tv te kijken en heeft 1 arm om haar heen geslagen en met de andere hand het armpje van de pop vast, precies zoals ik samen met N een filmpje kijk.
Vitamines zijn hier ook al in huis; over 2 weekjes starten met slikken.
Spannend hier allemaal en gezellig weer. Zo druk als in ‘mijn tijd’ vlak voor N is het bij de rammelaars en het tweede streepje niet meer geweest afgelopen tijd. Leuk dat het nu weer wat begint te leven nu we er ook weer bijna voor gaan.
Handige bijkomstigheid. Dit is de tweede cyclus waarin ik mijn eisprong denk te voelen. Heb dan een middag buikpijn die ik verder niet kan plaatsen en lijkt op eerste dag menstruatie. Exact twee weken later ongesteld; nu weer buikpijn op dag 10 dus dat zou betekenen dat deze cyclus wss weer maar 24 dagen is. Tot nu heb ik nooit een eisprong aangevoeld. Die buikpijn vind ik overigens niet prettig.
Ik heb een vergelijkbare foto van N. Ze zit met haar pop op de bank tv te kijken en heeft 1 arm om haar heen geslagen en met de andere hand het armpje van de pop vast, precies zoals ik samen met N een filmpje kijk.
Vitamines zijn hier ook al in huis; over 2 weekjes starten met slikken.
Spannend hier allemaal en gezellig weer. Zo druk als in ‘mijn tijd’ vlak voor N is het bij de rammelaars en het tweede streepje niet meer geweest afgelopen tijd. Leuk dat het nu weer wat begint te leven nu we er ook weer bijna voor gaan.
Handige bijkomstigheid. Dit is de tweede cyclus waarin ik mijn eisprong denk te voelen. Heb dan een middag buikpijn die ik verder niet kan plaatsen en lijkt op eerste dag menstruatie. Exact twee weken later ongesteld; nu weer buikpijn op dag 10 dus dat zou betekenen dat deze cyclus wss weer maar 24 dagen is. Tot nu heb ik nooit een eisprong aangevoeld. Die buikpijn vind ik overigens niet prettig.
Tot nu toe is mijn cyclus ook behoorlijk toppie! Ik heb net mijn tweede menstruatie gehad sinds ik ben gestopt met de pil. En deze was netjes 2-3 dagen later dan de vorige! Voorlopig dus lekker regelmatig! Nu nog ietsje verder opschuiven en we zitten precies na de bruiloft en huwelijksreis
Wordt gezellig in het zwangerschaps topic als we allemaal snel succesvol zijn
Wordt gezellig in het zwangerschaps topic als we allemaal snel succesvol zijn
Awhh!quote:Rammelrammelrammelrammelrammel.
Hier zal het nog even moeten blijven gerammel. Maar ik kan wel heerlijk wegdromen.
Edit: Ik zie net dat een eerder bericht lijkt alsof er al een ukkie van mij geboren is. Moet dus een ukje van vrienden zijn.
He puts up with my extravagance and my nonsense
@ViviRAWRS nog bedankt voor je reactie op mijn vraag!
Het voelt voor mij als stilstaan op dit moment. Inderdaad alsof de echt belangrijke dingen stilliggen. Ongeveer twee maanden nadat ik een relatie kreeg met mijn vriend trok hij onofficieel bij me in, en nog tien maanden later officieel. En nu zijn we 4.5 jaar verder en voelt het voor mij alsof we nog steeds op datzelfde punt staan. Ondertussen ben ik bijna klaar met mijn PhD en heeft hij een baan en zijn we twee jaar geleden verhuisd naar een eengezinswoning, maar ik mis nog steeds 'iets'. Het voelt nog niet 'af', niet compleet.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik er wel moeite mee heb af en toe met mensen om mij heen, vriendinnen van vroeger en zusjes van vriendinnen van vroeger die allemaal al baby's hebben inmiddels of zelfs al bezig zijn aan de tweede leg, hier bij de rammelaars nu ook een aantal die daadwerkelijk kunnen gaan beginnen en mensen die ik voor de tweede keer hier tegenkom terwijl ik hier nog steeds zit. Super leuk en ik gun het iedereen enorm, maar ik vind het ook wel confronterend.
Het voelt voor mij als stilstaan op dit moment. Inderdaad alsof de echt belangrijke dingen stilliggen. Ongeveer twee maanden nadat ik een relatie kreeg met mijn vriend trok hij onofficieel bij me in, en nog tien maanden later officieel. En nu zijn we 4.5 jaar verder en voelt het voor mij alsof we nog steeds op datzelfde punt staan. Ondertussen ben ik bijna klaar met mijn PhD en heeft hij een baan en zijn we twee jaar geleden verhuisd naar een eengezinswoning, maar ik mis nog steeds 'iets'. Het voelt nog niet 'af', niet compleet.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik er wel moeite mee heb af en toe met mensen om mij heen, vriendinnen van vroeger en zusjes van vriendinnen van vroeger die allemaal al baby's hebben inmiddels of zelfs al bezig zijn aan de tweede leg, hier bij de rammelaars nu ook een aantal die daadwerkelijk kunnen gaan beginnen en mensen die ik voor de tweede keer hier tegenkom terwijl ik hier nog steeds zit. Super leuk en ik gun het iedereen enorm, maar ik vind het ook wel confronterend.
Helpt een beetje om te weten dat je er niet alleen in bent? In mijn geval zijn er tig redenen om nog even te wachten, met name omdat we de miskraam een paar maanden terug ook nog steeds in het achterhoofd hebben.
Maar hoe leuk ik dat rationeel allemaal weet, dat maakt het niet dat het minder rammelt.
In mijn geval zijn er tig redenen om nog even te wachten, met name omdat we de miskraam een paar maanden terug ook nog steeds in het achterhoofd hebben.Maar hoe leuk ik dat rationeel allemaal weet, dat maakt het niet dat het minder rammelt.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Ik kom ook (weer) meerammelen. Mijn zoon is nu 9 maanden oud en ik rammel alweer een tijdje voor een tweede. De gynaecoloog heeft destijds bij de keizersnee gezegd dat ik minimaal een jaar moet wachten met opnieuw zwanger worden dus daar houden we ons braaf aan. Bij de eerste duurde het 4 jaar voor het eindelijk raak was (na een paar miskramen) dus ik wil eigenlijk na dat jaar niet al te lang wachten... Ik ben dan 38 dus de tijd dringt wat dat betreft wel een beetje.
Maar voor nu rammelrammelrammel.
@vlindertje89 ik heb ook een tijd in die situatie gezeten. Niet leuk
Maar voor nu rammelrammelrammel
.@vlindertje89 ik heb ook een tijd in die situatie gezeten. Niet leuk
Ondanks dat ik natuurlijk het niemand gun om er ook mee te zitten, helpt dat wel, ja. Thanksquote:
Helpt een beetje om te weten dat je er niet alleen in bent?
Maar hoe leuk ik dat rationeel allemaal weet, dat maakt het niet dat het minder rammelt.
. Kan me voorstellen dat de miskraam in je hoofd meespeelt, dat lijkt me verschrikkelijk om mee te maken!@1inamelon thanks ook jij
. En lijkt me inderdaad lastig om het jaar vol te maken met wachten als het vorige keer zo lang duurde voor het raak was.. hopelijk gaat het dit keer dan een stuk sneller als je eenmaal kan beginnen!Helpt ook wel om er over te kunnen schrijven hier, bespreek dit toch niet zomaar met iedereen in real-life.
Ik ga heel eerlijk zijn, ja en nee. Wij waren 'onverwacht' zwanger geraakt (Laten we realistisch blijven, we wisten allebei heel goed dat we ons als een stel apen hadden gedragen) en we hebben nog zitten twijfelen. Die keuze werd voor ons gemaakt en daar heb ik op zich wel vrede mee. Doet af en toe wel zeer, zeker nu de uitrekendatum dichterbij komt, maar het is wat het is.
Het heeft alleen wel uiterst duidelijk gemaakt dat ik met deze man ontzettend graag kinderen wil en dat voor een vrouw die nooit een hele duidelijke kinderwens had. Ik weet af en toe niet wat me overkomt als ik dromerig zit te kijken naar mini docs of zo. Voor mij helpt om een soort van vage planning te hebben, lekker traditioneel met eerst trouwen onder andere, wetende dat het ongetwijfeld volkomen anders zal gaan.
Het is alleen wel fijn om af en toe dat gerammel van je af te schrijven.
Het heeft alleen wel uiterst duidelijk gemaakt dat ik met deze man ontzettend graag kinderen wil en dat voor een vrouw die nooit een hele duidelijke kinderwens had.
Ik weet af en toe niet wat me overkomt als ik dromerig zit te kijken naar mini docs of zo. Voor mij helpt om een soort van vage planning te hebben, lekker traditioneel met eerst trouwen onder andere, wetende dat het ongetwijfeld volkomen anders zal gaan.Het is alleen wel fijn om af en toe dat gerammel van je af te schrijven.
He puts up with my extravagance and my nonsense
@vlindertje89, ik snap dat het heel confronterend is. Vind ik ook bij tijd en wijle. Ik ben al zeker 4 jaar bezig net m'n kinderwens en elke keer als er weer iemand zwanger is in mijn omgeving, dan scherpt het mijn eigen kinderwens weer aan. Hier ook 1000 en 1 redenen om te wachten, ik ben nog nooit in mijn leven zo bedachtzaam geweest. Het is gewoon echt iets groots en onwerkelijks in mijn hoofd. Ik ben 2 keer geëmigreerd zonder er langer dan een maand over na te denken, maar ik vind steeds weer een reden om het uit te stellen.
Nou ja, nu ben ik 36 (alleen fysiek
) . Hopelijk gaat het lukken.
Nou ja, nu ben ik 36 (alleen fysiek
) . Hopelijk gaat het lukken.
Resistance is futile.
Juh, da's ook herkenbaar. Verhuizen naar het buitenland, plotseling grote ommezwaaien doen, maakt allemaal niet uit. Maar zo'n kotertje is een compleet ander verhaal. 85000 potentiële beren op de weg en veel 'Wat als?' en de overweldigende hoeveelheid verantwoordelijkheid.
Natuurlijk alleen maar goed, daar niet van, maar het is inderdaad iets heel groots en onwerkelijks.
Verhuizen naar het buitenland, plotseling grote ommezwaaien doen, maakt allemaal niet uit. Maar zo'n kotertje is een compleet ander verhaal. 85000 potentiële beren op de weg en veel 'Wat als?' en de overweldigende hoeveelheid verantwoordelijkheid. Natuurlijk alleen maar goed, daar niet van, maar het is inderdaad iets heel groots en onwerkelijks.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Ik probeerde dat soort ontwikkelingen (hier geen PhD, wel geneeskunde afgerond in de rammelperiode) te zien als een stap richting het in vervulling laten gaan van de kinderwens. Jullie hebben echt niet stilgestaan in die 4,5 jaar, maar gewerkt aan een stabiele omgeving om een kind in op te laten groeien.quote:
En nu zijn we 4.5 jaar verder en voelt het voor mij alsof we nog steeds op datzelfde punt staan. Ondertussen ben ik bijna klaar met mijn PhD en heeft hij een baan en zijn we twee jaar geleden verhuisd naar een eengezinswoning, maar ik mis nog steeds 'iets'. Het voelt nog niet 'af', niet compleet.
Neemt niet weg dat het alsnog rot voelt hoor,
Als je in het wachten zit duurt het ook zo enorm lang. Hier voor de eerste ook lang gerammeld, maar was ook nog jong. Hoe meer zaken op orde waren en dus realistischer de wens werd des te erger werd ook het rammelen.
Ik hoor hier nog maar een week of 4. Gisteren met foliumzuur gestart. Ben zo benieuwd hoe het deze keer zal gaan. Maar voel me hier dus ook niet meer helemaal op mijn plek.
Ik hoor hier nog maar een week of 4. Gisteren met foliumzuur gestart. Ben zo benieuwd hoe het deze keer zal gaan. Maar voel me hier dus ook niet meer helemaal op mijn plek.
Daar heb je natuurlijk ook wel gelijk in. En als ik nu terugkijk, denk ik ook wel dat ik vooral emotioneel nu veel stabieler ben dan ik drie, vier jaar geleden was. En minder onzeker/meer in staat te doen wat ik denk dat goed is ongeacht adviezen etc van anderen. Dus ook op persoonlijk gebied kan ik een kindje nu meer bieden dan toen. Wel goed om dat inderdaad af en toe even in perspectief te zettenquote:
[..]
Ik probeerde dat soort ontwikkelingen (hier geen PhD, wel geneeskunde afgerond in de rammelperiode) te zien als een stap richting het in vervulling laten gaan van de kinderwens. Jullie hebben echt niet stilgestaan in die 4,5 jaar, maar gewerkt aan een stabiele omgeving om een kind in op te laten groeien.
.Het is denk ik ook dat m'n 30e verjaardag er eind van het jaar aankomt en ik eigenlijk altijd heb gezegd "jong" moeder te willen worden en ik altijd heb gedacht tussen mijn 25e en 30e twee kinderen te krijgen en dan 'compleet' te zijn. En nu komt m'n 30e verjaardag eraan en sta ik nog met lege handen. Maargoed, 30 is natuurlijk niet het einde van de wereld. Ivm endometriose is het wel afwachten als we ooit gaan beginnen hoe snel het lukt, kan zijn dat het geen problemen geeft maar er is ook wel een kans dat het moeilijk gaat en er medische hulp nodig gaat zijn.
@Nolita, wat tof dat jullie bijna kunnen gaan beginnen! Ik duim ook mee dat het bij jullie snel raak is! En wat mij betreft ben je hier ook gewoon welkom tot die tijd hoor, dat ik het soms confronterend vind betekent niet dat ik dan niemand die bijna mag beginnen hier wil zien. Het geeft ergens ook weer aan dat er dus mensen zijn die van hier doorstromen naar er wat mee kunnen doen, en dat is ook weer fijn om te zien, dat dat heus ook bij mij gaat gebeuren op termijn!
Ik denk dat wij van hetzelfde jaar zijn, ik ben net dertig geworden. 
Ik snap je gevoelens wel (in zoverre mogelijk), anderzijds heb je al veel opgebouwd. Dat heb ik een stuk minder gedaan door uiteindelijk een ontzettende pesthekel aan mijn studie te krijgen en het grotendeels parttime te doen met baantjes erbij want er moet ook gegeten worden. Ja, dan gaat het minder snel. Maar mijn situatie is tegelijkertijd ook weer compleet anders.
Een dikke digitale knuffel als je erop zit te wachten.
Ik snap je gevoelens wel (in zoverre mogelijk), anderzijds heb je al veel opgebouwd. Dat heb ik een stuk minder gedaan door uiteindelijk een ontzettende pesthekel aan mijn studie te krijgen en het grotendeels parttime te doen met baantjes erbij want er moet ook gegeten worden. Ja, dan gaat het minder snel. Maar mijn situatie is tegelijkertijd ook weer compleet anders.Een dikke digitale knuffel als je erop zit te wachten.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Naar aanleiding van een ander topic alhier, komt ineens het lastigste van mijn kinderwens naar boven: die gigantische verantwoordelijkheid en eerlijk gezegd ook angst. Ik ben gevoelig voor depressies. Dat weet ik al jaren en met het in de gaten te houden en allerhande truukjes weet ik meestal redelijk op tijd dat het de verkeerde kant opgaat. En dan heb je nog de contextuele factoren, factoren die je niet kunt veranderen, die je wel kunt veranderen, die tijdelijk zijn, enzovoorts, enzoverder. In mijn geval hielp de gedachte 'Ik ben slechts een radartje in het alles en ik kan niet verwachten dat de hele wereld zich maar vrolijk aanpast aan mij' ook maar dat is uiteraard heel persoonlijk.
Maar toch... Wat geef ik straks door zowel qua nature als nurture? Hoe voorkom ik te veel doorslaan naar het één of juist naar het ander? Ik vind het doodeng.
Maar toch... Wat geef ik straks door zowel qua nature als nurture? Hoe voorkom ik te veel doorslaan naar het één of juist naar het ander? Ik vind het doodeng.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Dank je welquote:
Een dikke digitale knuffel als je erop zit te wachten.
Heel herkenbaar, die angst. Ik heb een sociale angststoornis gehad en heb ook op andere gebieden wel een aanleg om wat overmatig angstig te zijn (voor aanslagen, natuurgeweld (bosbranden, orkanen, aardbevingen, overstromingen), inbrekers, slangen, brand, vliegen met vliegtuig..) en ervaar al sinds de middelbare school met regelmaat sombere periodes. Gaat mijn kind daar iets van meekrijgen? Is mijn kind daar straks door mij ook mee belast? Kan ik mijn kind voldoende loslaten? Beperken mijn angsten mogelijk de ontwikkelingsmogelijkheden en/of ervaringen die mijn kind mee krijgt? Ben ik continu bang voor alles wat er mogelijk mis kan gaan met mijn kind? In wat voor wereld/maatschappij (geweld, evt oorlogen, klimaatproblemen/natuurgeweld) zet ik een kind op de wereld, en moet ik een kind dat wel aan willen doen? En nog tienduizend meer van dat soort vragen..quote:
Naar aanleiding van een ander topic alhier, komt ineens het lastigste van mijn kinderwens naar boven: die gigantische verantwoordelijkheid en eerlijk gezegd ook angst. Ik ben gevoelig voor depressies. Dat weet ik al jaren en met het in de gaten te houden en allerhande truukjes weet ik meestal redelijk op tijd dat het de verkeerde kant opgaat. En dan heb je nog de contextuele factoren, factoren die je niet kunt veranderen, die je wel kunt veranderen, die tijdelijk zijn, enzovoorts, enzoverder. In mijn geval hielp de gedachte 'Ik ben slechts een radartje in het alles en ik kan niet verwachten dat de hele wereld zich maar vrolijk aanpast aan mij' ook maar dat is uiteraard heel persoonlijk.
Maar toch... Wat geef ik straks door zowel qua nature als nurture? Hoe voorkom ik te veel doorslaan naar het één of juist naar het ander? Ik vind het doodeng.
Wat iemand in dat andere topic ook zei, een kind maakt zo kwetsbaar. En ik voel me nu soms al zo kwetsbaar.
En tegelijkertijd bestaat daarnaast toch die sterke kinderwens, ondanks alle angsten en de kwetsbaarheid die daarmee gepaard gaan. En ben ik er ook wel weer van overtuigd dat ik ondanks al mijn eigenaardigheden in staat ben om mijn kind liefdevol op te voeden, de vaardigheden mee te geven die ik mijn kinderen mee zou willen geven en juist doordat ik me zo bewust ben van mijn valkuilen/angsten, ook daar een manier voor weet te vinden om dat in balans te houden.
[ Bericht 3% gewijzigd door vlindertje89 op 07-08-2019 23:09:52 ]
Even hierop inhaken.
Ik heb een bipolaire stoornis (manisch depressief), nummer drie op een rij in vrouwelijke lijn.
Ja, ik vrees voor mijn dochter, maar ik weet ook hoe je moet / kunt leven met deze ziekte. Ik heb zowel een depressie (postnatale variant, reden om niet aan een derde kind te beginnen) als een manie gehad. En mijn man heeft dit ook alles meegemaakt. Met onze kennis heb ik het vertrouwen dat we haar tzt indien nodig kunnen ondersteunen.
Ik heb makkelijk praten, want bij mij openbaarde zich het pas na de geboorte van mijn dochter, maar toch. Wilde ik ff meegeven.
Ik heb een bipolaire stoornis (manisch depressief), nummer drie op een rij in vrouwelijke lijn.
Ja, ik vrees voor mijn dochter, maar ik weet ook hoe je moet / kunt leven met deze ziekte. Ik heb zowel een depressie (postnatale variant, reden om niet aan een derde kind te beginnen) als een manie gehad. En mijn man heeft dit ook alles meegemaakt. Met onze kennis heb ik het vertrouwen dat we haar tzt indien nodig kunnen ondersteunen.
Ik heb makkelijk praten, want bij mij openbaarde zich het pas na de geboorte van mijn dochter, maar toch. Wilde ik ff meegeven.
Trotse mama van 2 :)
Lief van jullie, dank jullie wel.
Natuurlijk moet ik ook niet vergeten dat er nog een vader rondloopt die graag wil en ook zo zijn ideeën heeft. Ik weet niet, die discussie raakte even een gevoelig puntje en ik heb eigenijk geen idee waarom want die hele discussie was me deels onduidelijk.
Ik ga er wel vanuit dat ik kind af en toe achter het behang zou willen plakken en dat kind dat ook af en toe met mij zal willen doen. Dat mag, zolang we daarna maar weer lief tegen elkaar zijn.
Natuurlijk moet ik ook niet vergeten dat er nog een vader rondloopt die graag wil en ook zo zijn ideeën heeft. Ik weet niet, die discussie raakte even een gevoelig puntje en ik heb eigenijk geen idee waarom want die hele discussie was me deels onduidelijk.
Ik ga er wel vanuit dat ik kind af en toe achter het behang zou willen plakken en dat kind dat ook af en toe met mij zal willen doen. Dat mag, zolang we daarna maar weer lief tegen elkaar zijn.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Meld! Een hele tijd geleden heb ik al een keer in dit topic gepost, maar over niet al te lange tijd zal het rammelen omgezet worden in daadwerkelijk proberen.
Ik rammel ongeveer al twee jaar, maar mijn man wilde tot een aantal maanden geleden nog niet aan eigen kindjes denken op korte termijn. Mijn zwager en schoonzusje hebben in april een kindje gekregen en mijn man is ook gek van mijn neefje. Mede daardoor is het bij hem ook veel meer gaan kriebelen en hebben we besloten om er vanaf januari voor te gaan.
Ik ben nu net met mijn een-na-laatste pilstrip begonnen, in oktober ben ik dus 'klaar' met anticonceptie en zal ik even niets gaan slikken. Tegen die tijd ook maar even een afspraak maken bij de huisarts om e.e.a. te bespreken, vooral omdat ik ook nog wel 'onzeker' ben over mijn lichaam. Niet over mijn lichaam an sich, maar ik heb sinds mijn 14e (ben nu net 25 geworden) zonder tussenpozen de anticonceptiepil geslikt en ik heb dus eigenlijk geen eigen cyclus gekend… Vanaf mijn derde menstruatie ben ik de pil gaan slikken, aangezien het zo heftig was qua bloedverlies dat het gewoon niet ging zonder pil. Ik ben heel benieuwd hoe mijn lichaam straks mijn cyclus zelf op gaat pakken… Misschien ook even goed om dat te bespreken met de HA en te vragen wat ik eventueel kan verwachten. Tot januari zullen we dan aan de gang gaan met condooms denk ik, ik wil wel een paar maanden 'ontpild' zijn vanaf het moment dat we het willen gaan proberen.
Ik rammel ongeveer al twee jaar, maar mijn man wilde tot een aantal maanden geleden nog niet aan eigen kindjes denken op korte termijn. Mijn zwager en schoonzusje hebben in april een kindje gekregen en mijn man is ook gek van mijn neefje. Mede daardoor is het bij hem ook veel meer gaan kriebelen en hebben we besloten om er vanaf januari voor te gaan.
Ik ben nu net met mijn een-na-laatste pilstrip begonnen, in oktober ben ik dus 'klaar' met anticonceptie en zal ik even niets gaan slikken. Tegen die tijd ook maar even een afspraak maken bij de huisarts om e.e.a. te bespreken, vooral omdat ik ook nog wel 'onzeker' ben over mijn lichaam. Niet over mijn lichaam an sich, maar ik heb sinds mijn 14e (ben nu net 25 geworden) zonder tussenpozen de anticonceptiepil geslikt en ik heb dus eigenlijk geen eigen cyclus gekend… Vanaf mijn derde menstruatie ben ik de pil gaan slikken, aangezien het zo heftig was qua bloedverlies dat het gewoon niet ging zonder pil. Ik ben heel benieuwd hoe mijn lichaam straks mijn cyclus zelf op gaat pakken… Misschien ook even goed om dat te bespreken met de HA en te vragen wat ik eventueel kan verwachten. Tot januari zullen we dan aan de gang gaan met condooms denk ik, ik wil wel een paar maanden 'ontpild' zijn vanaf het moment dat we het willen gaan proberen.
Heel veel succes! En welkom hier.quote:
Meld! Een hele tijd geleden heb ik al een keer in dit topic gepost, maar over niet al te lange tijd zal het rammelen omgezet worden in daadwerkelijk proberen.
Ik rammel ongeveer al twee jaar, maar mijn man wilde tot een aantal maanden geleden nog niet aan eigen kindjes denken op korte termijn. Mijn zwager en schoonzusje hebben in april een kindje gekregen en mijn man is ook gek van mijn neefje. Mede daardoor is het bij hem ook veel meer gaan kriebelen en hebben we besloten om er vanaf januari voor te gaan.
Ik ben nu net met mijn een-na-laatste pilstrip begonnen, in oktober ben ik dus 'klaar' met anticonceptie en zal ik even niets gaan slikken. Tegen die tijd ook maar even een afspraak maken bij de huisarts om e.e.a. te bespreken, vooral omdat ik ook nog wel 'onzeker' ben over mijn lichaam. Niet over mijn lichaam an sich, maar ik heb sinds mijn 14e (ben nu net 25 geworden) zonder tussenpozen de anticonceptiepil geslikt en ik heb dus eigenlijk geen eigen cyclus gekend… Vanaf mijn derde menstruatie ben ik de pil gaan slikken, aangezien het zo heftig was qua bloedverlies dat het gewoon niet ging zonder pil. Ik ben heel benieuwd hoe mijn lichaam straks mijn cyclus zelf op gaat pakken… Misschien ook even goed om dat te bespreken met de HA en te vragen wat ik eventueel kan verwachten. Tot januari zullen we dan aan de gang gaan met condooms denk ik, ik wil wel een paar maanden 'ontpild' zijn vanaf het moment dat we het willen gaan proberen.
Herkenbaar trouwens, ik maakt me ook zorgen na 20 jaar hormonen (pil en spiraal). Twee jaar na het stoppen een echo waarop een prachtige follikel te zien was, sindsdien is mijn ongesteldheid zwaarder en m'n cyclus duurt langer. En nu ben ik op mezelf aan het inpraten dat mijn lichaam hiervoor gemaakt is en dat ik gewoon zwanger kan raken
. Heel gek, maar ik voel me er goed bij en zolang ik me er goed bij voel, ga ik lekker door in m'n bubbel.Fysiek is 25 wel zo'n beetje de ideale leeftijd dus have faith. Ik hoop snel raak voor je!
Resistance is futile.
Is het ook. Iedere ouder maakt fouten, ziet bepaalde patronen te laat of helemaal niet. Het hoort erbij en het enige dat je kunt doen is als ouder constant blijven balanceren, wel of niet ingrijpen? Wel of niet stimuleren? Wel of niet belonen?quote:
Naar aanleiding van een ander topic alhier, komt ineens het lastigste van mijn kinderwens naar boven: die gigantische verantwoordelijkheid en eerlijk gezegd ook angst. Ik ben gevoelig voor depressies. Dat weet ik al jaren en met het in de gaten te houden en allerhande truukjes weet ik meestal redelijk op tijd dat het de verkeerde kant opgaat. En dan heb je nog de contextuele factoren, factoren die je niet kunt veranderen, die je wel kunt veranderen, die tijdelijk zijn, enzovoorts, enzoverder. In mijn geval hielp de gedachte 'Ik ben slechts een radartje in het alles en ik kan niet verwachten dat de hele wereld zich maar vrolijk aanpast aan mij' ook maar dat is uiteraard heel persoonlijk.
Maar toch... Wat geef ik straks door zowel qua nature als nurture? Hoe voorkom ik te veel doorslaan naar het één of juist naar het ander? Ik vind het doodeng.
Feit dat jij je daar op voorhand al bewust van bent, spreekt alleen maar in je voordeel. Je speelt het wel klaar, joh
. En dat geldt voor alle mums to be hier
Resistance is futile.
quote:
Even hierop inhaken.
Ik heb een bipolaire stoornis (manisch depressief), nummer drie op een rij in vrouwelijke lijn.
Ja, ik vrees voor mijn dochter, maar ik weet ook hoe je moet / kunt leven met deze ziekte. Ik heb zowel een depressie (postnatale variant, reden om niet aan een derde kind te beginnen) als een manie gehad. En mijn man heeft dit ook alles meegemaakt. Met onze kennis heb ik het vertrouwen dat we haar tzt indien nodig kunnen ondersteunen.
Ik heb makkelijk praten, want bij mij openbaarde zich het pas na de geboorte van mijn dochter, maar toch. Wilde ik ff meegeven.
heldin. Omdat je het hier deelt en omdat je doet wat je kunt vanuit je eigen kader. Dikke kans dat je dochter bij niemand meer begrip zal vinden dan bij jou
Resistance is futile.
Even mijn ervaring in het kader "zo kan het ook"; ik ben ook altijd gevoelig geweest voor depressies en heb een angststoornis gehad. De komst van de kinderen en de verantwoordelijkheid die ik daardoor kreeg, hebben mij juist enorm stabiel en rustig gemaakt. Zij gaven mijn leven in een keer zin en zij zorgden ervoor dat al het andere relatief leek. Ik heb nog wel elk jaar een winterdip in januari/februari, maar heb vrijwel geen last meer van mijn oude klachten.quote:
Naar aanleiding van een ander topic alhier, komt ineens het lastigste van mijn kinderwens naar boven: die gigantische verantwoordelijkheid en eerlijk gezegd ook angst. Ik ben gevoelig voor depressies. Dat weet ik al jaren en met het in de gaten te houden en allerhande truukjes weet ik meestal redelijk op tijd dat het de verkeerde kant opgaat. En dan heb je nog de contextuele factoren, factoren die je niet kunt veranderen, die je wel kunt veranderen, die tijdelijk zijn, enzovoorts, enzoverder. In mijn geval hielp de gedachte 'Ik ben slechts een radartje in het alles en ik kan niet verwachten dat de hele wereld zich maar vrolijk aanpast aan mij' ook maar dat is uiteraard heel persoonlijk.
Maar toch... Wat geef ik straks door zowel qua nature als nurture? Hoe voorkom ik te veel doorslaan naar het één of juist naar het ander? Ik vind het doodeng.
Je weet het van te voren niet
.
Dank je wel! Ik hoop het ook. Het lijkt alsof iedereen in onze omgeving zonder al te veel problemen binnen drie maanden zwanger was, dus dat doet op de een of andere manier wel wat met je ofzo.quote:Op woensdag 14 augustus 2019 18:56 schreef Seven. het volgende:
[..]
Heel veel succes! En welkom hier.
Herkenbaar trouwens, ik maakt me ook zorgen na 20 jaar hormonen (pil en spiraal). Twee jaar na het stoppen een echo waarop een prachtige follikel te zien was, sindsdien is mijn ongesteldheid zwaarder en m'n cyclus duurt langer. En nu ben ik op mezelf aan het inpraten dat mijn lichaam hiervoor gemaakt is en dat ik gewoon zwanger kan raken
Fysiek is 25 wel zo'n beetje de ideale leeftijd dus have faith. Ik hoop snel raak voor je!
Mijn man en ik zijn allebei kerngezond, maar het is natuurlijk maar afwachten of dat op vruchtbaarheidsgebied ook zo is. Ik maak gewoon mijn twee pilstrips af die ik nog heb en dan ga ik eens praten met de huisarts. Ik ga het verder niet bespreken met anderen nog, vind het toch wel heel persoonlijk en ik heb geen zin in allerlei vragen. Is er een bepaalde reden dat je een keer een echo hebt laten maken? Naar mijn weten worden die alleen gemaakt als er 'problemen' zijn toch?
Was gewoon onderdeel van mijn intake voor het donortraject. Ik zei gewoon dat ik JAAAAAAAAAREN aan de hormonen heb gezeten en daardoor toch wel wat zorgen. Zei ze dat ze wel ff zou gaan kijken. Nou, prima, ga jij maar eens koekeloeren meid! En ze vond een prachtexemplaar van een follikel. Misschien dat ze dat standaard doen bij 'oudere vrouwen'quote:
[..]
Dank je wel! Ik hoop het ook. Het lijkt alsof iedereen in onze omgeving zonder al te veel problemen binnen drie maanden zwanger was, dus dat doet op de een of andere manier wel wat met je ofzo.
Is er een bepaalde reden dat je een keer een echo hebt laten maken? Naar mijn weten worden die alleen gemaakt als er 'problemen' zijn toch?
, ik was 35 toen ik m'n intake had.
Resistance is futile.
Ah, okee! Nu je het zo zegt: ik heb inderdaad wel wat gelezen over jullie traject door mijn gelurk. Hopelijk is het ook snel raak bij jullie! Jullie gaan er binnenkort ook 'daadwerkelijk' mee aan de slag?
Hopelijk is het ook snel raak bij jullie! Jullie gaan er binnenkort ook 'daadwerkelijk' mee aan de slag?
Onze donorbestelling wordt maandag verstuurd naar Isala met DHL. Ik hoop dat ik track & trace krijg, lijkt me echt een fantastische bestelling om te volgenquote:
Ah, okee! Nu je het zo zegt: ik heb inderdaad wel wat gelezen over jullie traject door mijn gelurk.
. Als Isala het in goede orde ontvangen heeft (zo rond 21/08), dan krijgen wij een contract thuisgestuurd over bewaren van genetisch materiaal en zulk soort zaken. Die sturen we ondertekend terug. Volgens mijn app ga ik op 6 september ovuleren maar om 'm niet te missen begin ik op 1 september met ovulatietesten. En dan als daar een smiley staat, bellen met de ovulatie-hulplijn en later die dag laten insemineren.
Resistance is futile.
Spannend! Moet je voor het insemineren dan dezelfde procedure ondergaan als andere dames bij bijvoorbeeld een IVF- of ICSI-behandeling?quote:
[..]
Onze donorbestelling wordt maandag verstuurd naar Isala met DHL. Ik hoop dat ik track & trace krijg, lijkt me echt een fantastische bestelling om te volgen
Als Isala het in goede orde ontvangen heeft (zo rond 21/08), dan krijgen wij een contract thuisgestuurd over bewaren van genetisch materiaal en zulk soort zaken. Die sturen we ondertekend terug. Volgens mijn app ga ik op 6 september ovuleren maar om 'm niet te missen begin ik op 1 september met ovulatietesten. En dan als daar een smiley staat, bellen met de ovulatie-hulplijn en later die dag laten insemineren.
Spannend Seven!
En bedankt allemaal voor de lieve woorden.
En bedankt allemaal voor de lieve woorden.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Mijn lichaam staat gespannen van de stress 
Zeer emotionele week. Gister was het 2 jaar geleden dat mijn vader is overleden, die dus over 3 weken er niet bij kan zijn. Gespannen of we alles wel af kunnen krijgen voor de bruiloft. Beetje stress om hopelijk niet ziek te worden op de bruiloft. Want waarom zou ik daar niet aan denken met mijn pech? En druk, druk op werk.
En vandaag ging ik een pakketje ophalen bij een van mijn buren. (Hij is denk ik al zeker over de 80) Zegt hij terloops met tranen in zijn ogen dat zijn vrouw 5 weken geleden is overleden. Dus ik brak helemaal in stukjes...
En door de stress duurt mijn (weer heel lichte) ongie langer dan normaal. Dus misschien met geluk word ik het niet exact op de bruiloft. Maar waarschijnlijk gewoon wel!
Baby knutselen denk ik nu even weinig aan.
Zeer emotionele week. Gister was het 2 jaar geleden dat mijn vader is overleden, die dus over 3 weken er niet bij kan zijn. Gespannen of we alles wel af kunnen krijgen voor de bruiloft. Beetje stress om hopelijk niet ziek te worden op de bruiloft. Want waarom zou ik daar niet aan denken met mijn pech? En druk, druk op werk. En vandaag ging ik een pakketje ophalen bij een van mijn buren. (Hij is denk ik al zeker over de 80) Zegt hij terloops met tranen in zijn ogen dat zijn vrouw 5 weken geleden is overleden. Dus ik brak helemaal in stukjes...
En door de stress duurt mijn (weer heel lichte) ongie langer dan normaal. Dus misschien met geluk word ik het niet exact op de bruiloft.
Maar waarschijnlijk gewoon wel! Baby knutselen denk ik nu even weinig aan.
Geen hormonen nodig voor kunstmatige inseminatie. Misschien later wel maar ik vermoed eigenlijk dat het pas aan de orde is als je IVF of ICSI traject ingaat.quote:
[..]
Spannend! Moet je voor het insemineren dan dezelfde procedure ondergaan als andere dames bij bijvoorbeeld een IVF- of ICSI-behandeling?
Ondertussen heb ik een mooie baan aangeboden gekregen, dus we stellen de plannen nog een paar maandjes uit. Stel dat het in 1 x raak zou zijn, dan ben ik een maandje zwanger als ik begin met m'n nieuwe baan. Dat is gewoon niet erg verstandig, het is een pittige baan dus dat moet eerst een maandje of 2-3 landen. Ik blijf nog even rammelen dus..!
Resistance is futile.
Ah gos, wat klote. Alles zit even tegen, hopelijk gauw verbetering en minder stress!quote:Op vrijdag 23 augustus 2019 19:27 schreef Bienelientjee het volgende:
Mijn lichaam staat gespannen van de stress
En vandaag ging ik een pakketje ophalen bij een van mijn buren. (Hij is denk ik al zeker over de 80) Zegt hij terloops met tranen in zijn ogen dat zijn vrouw 5 weken geleden is overleden. Dus ik brak helemaal in stukjes...
En door de stress duurt mijn (weer heel lichte) ongie langer dan normaal. Dus misschien met geluk word ik het niet exact op de bruiloft.
Baby knutselen denk ik nu even weinig aan.
Resistance is futile.
@Bienelientjee dat is ook wel erg veel tegelijk. Sterkte
@Seven. Spannend, je nieuwe baan! Succes!
Hier is het hetzelfde. Rammel nog steeds, vriend is er nog steeds niet klaar voor, en ik zoek ook nog steeds een baan en ondanks rammels wil ik eerst baan vinden en eventjes er zitten voor ik zwanger raak. Dus voorlopig geen actie hier.
Oh, en de buurvrouw gaat ergens de komende anderhalve week bevallen, wat ik enerzijds echt mega leuk vind, maar anderzijds ook extra het "ik-wil-oook" gevoel oproept. Nou ja. Dat wordt vast iets minder als ik 'm daarna elke nacht hoor huilen en ik me wel gewoon om kan draaien
@Seven. Spannend, je nieuwe baan! Succes!
Hier is het hetzelfde. Rammel nog steeds, vriend is er nog steeds niet klaar voor, en ik zoek ook nog steeds een baan en ondanks rammels wil ik eerst baan vinden en eventjes er zitten voor ik zwanger raak. Dus voorlopig geen actie hier.
Oh, en de buurvrouw gaat ergens de komende anderhalve week bevallen, wat ik enerzijds echt mega leuk vind, maar anderzijds ook extra het "ik-wil-oook" gevoel oproept. Nou ja. Dat wordt vast iets minder als ik 'm daarna elke nacht hoor huilen en ik me wel gewoon om kan draaien
Lastig hè? Steeds weer wachten en uitstellen.quote:
@:Bienelientjee dat is ook wel erg veel tegelijk. Sterkte
@:Seven. Spannend, je nieuwe baan! Succes!
Hier is het hetzelfde. Rammel nog steeds, vriend is er nog steeds niet klaar voor, en ik zoek ook nog steeds een baan en ondanks rammels wil ik eerst baan vinden en eventjes er zitten voor ik zwanger raak. Dus voorlopig geen actie hier.
Resistance is futile.
Jep..quote:Op vrijdag 23 augustus 2019 21:56 schreef Seven. het volgende:
[..]
Lastig hè? Steeds weer wachten en uitstellen.
Begin 2017 was het idee dat we na de zomer zouden gaan beginnen. Daarna begin 2018. Toen najaar 2018. Toen rond mei 2019. En nu is het alweer bijna september. En heel realistisch gezien gaat het denk ik dit jaar ook niet meer gebeuren. En qua gevoel (los van nog niet handig met werk / huis / vriend nog niet klaar) had ik najaar 2016 al wel willen beginnen..
Jij bent er ook al wel even mee bezig, toch?
Kan me ook voorstellen dat het extra lastig is als je echt al concrete stappen ondernomen hebt met het bestellen etc, en het dan toch weer uitgesteld wordt.
Wat wel scheelt voor mij is dat het elke keer mijn eigen keus is. Ik hoefde niet op zoek naar een nieuwe baan natuurlijk. En ik verheug me op m'n nieuwe baan, dat maakt ook wel dat de focus (tijdelijk) verschuift.quote:
[..]
Jep..
Begin 2017 was het idee dat we na de zomer zouden gaan beginnen. Daarna begin 2018. Toen najaar 2018. Toen rond mei 2019. En nu is het alweer bijna september. En heel realistisch gezien gaat het denk ik dit jaar ook niet meer gebeuren. En qua gevoel (los van nog niet handig met werk / huis / vriend nog niet klaar) had ik najaar 2016 al wel willen beginnen..
Jij bent er ook al wel even mee bezig, toch?
Kan me ook voorstellen dat het extra lastig is als je echt al concrete stappen ondernomen hebt met het bestellen etc, en het dan toch weer uitgesteld wordt.
Bij jullie zijn het meer dingen waar je niet altijd zelf de bepalende factor bent en dat lijkt me heel erg frustrerend voor je
Resistance is futile.
Het is hier nogal onrustig allemaal, dus even een globale knuffel voor iedereen.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Druk met allerlei zaken die niet leuk zijn en ook niet leuk gaan worden. Kinderwens staat nog even in de ijskast.
He puts up with my extravagance and my nonsense
*virtuele hugquote:
Druk met allerlei zaken die niet leuk zijn en ook niet leuk gaan worden. Kinderwens staat nog even in de ijskast.
Resistance is futile.
Oh, het is niets ernstigs hoor. Vooral zaken die eerst geregeld moeten zijn, stabiele basis opbouwen enzovoorts voor we er voor gaan. Het zijn alleen van die dingen die niet leuk zijn, beetje niveau belastingsdienst: wat moet dat moet.
Dus eerst een beetje stabiel alles op poten hebben voor we aan zo'n grote verandering als kinderen beginnen.
Het zijn alleen van die dingen die niet leuk zijn, beetje niveau belastingsdienst: wat moet dat moet.Dus eerst een beetje stabiel alles op poten hebben voor we aan zo'n grote verandering als kinderen beginnen.
He puts up with my extravagance and my nonsense
Vandaag ongesteld geworden en dat betekent dat ik door ga schuiven naar het volgende topic. Spannend weer hoor!
Voor ieder hier hoop ik dat het rammelen ook positieve kanten heeft en dat jullie doorgroeien naar het daadwerkelijk wachten op en in verwachting zijn.
Voor ieder hier hoop ik dat het rammelen ook positieve kanten heeft en dat jullie doorgroeien naar het daadwerkelijk wachten op en in verwachting zijn.
Spannend! Succes bij wohts en hopelijk mag je daar snel weer weg!quote:
Vandaag ongesteld geworden en dat betekent dat ik door ga schuiven naar het volgende topic. Spannend weer hoor!
Voor ieder hier hoop ik dat het rammelen ook positieve kanten heeft en dat jullie doorgroeien naar het daadwerkelijk wachten op en in verwachting zijn.
Ah, nieuwe uitdagingen dus! Heel veel succes en plezier met je nieuwe baan en misschien zitten we over een aantal maanden dan wel samen in het WOHTS-topic.quote:
[..]
Geen hormonen nodig voor kunstmatige inseminatie. Misschien later wel maar ik vermoed eigenlijk dat het pas aan de orde is als je IVF of ICSI traject ingaat.
Ondertussen heb ik een mooie baan aangeboden gekregen, dus we stellen de plannen nog een paar maandjes uit. Stel dat het in 1 x raak zou zijn, dan ben ik een maandje zwanger als ik begin met m'n nieuwe baan. Dat is gewoon niet erg verstandig, het is een pittige baan dus dat moet eerst een maandje of 2-3 landen. Ik blijf nog even rammelen dus..!
Hier vrij rustig. Het rammelt ook even wat minder, door nieuwe baan (tijdelijk) en sollicitaties in het vooruitzicht.
He puts up with my extravagance and my nonsense
We gaan in het nieuwe jaar voor een tweede . Daarvoor wil ik nog wel het e.e.a. doen: goed geboorteteam regelen, angsten rondom bevallen aanpakken en een nieuwe baan. Dus niet begin 2020 al, maar toch. Ik verheug me er al op 
.
. Daarvoor wil ik nog wel het e.e.a. doen: goed geboorteteam regelen, angsten rondom bevallen aanpakken en een nieuwe baan. Dus niet begin 2020 al, maar toch. Ik verheug me er al op .
@Helsinki spannend vooruitzicht!
@Komkommerschijfje succes!
Hier wat goed nieuws: ik heb een baan voor in elk geval tm dec 2020 en wellicht nog langer (ben bij een andere procedure nog in de running voor een tweejarig project). Vriend hoort in februari of zijn contract dat eind juli afloopt, met een jaar wordt verlengd. Indien ja, dan gaan we waarschijnlijk eind maart (na mijn proefschrift verdediging en de skivakantie daarop aansluitend) de pil de deur uit gooien.
Of nou ja, kijkend naar eerdere ervaringen "misschien" en niet waarschijnlijk, maar op de een of andere manier heb ik er dit keer wat meer vertrouwen in. Zou 2020 dan daadwerkelijk het jaar worden dat we echt gaan wohts'en?
@Komkommerschijfje succes!
Hier wat goed nieuws: ik heb een baan voor in elk geval tm dec 2020 en wellicht nog langer (ben bij een andere procedure nog in de running voor een tweejarig project). Vriend hoort in februari of zijn contract dat eind juli afloopt, met een jaar wordt verlengd. Indien ja, dan gaan we waarschijnlijk eind maart (na mijn proefschrift verdediging en de skivakantie daarop aansluitend) de pil de deur uit gooien.
Of nou ja, kijkend naar eerdere ervaringen "misschien" en niet waarschijnlijk, maar op de een of andere manier heb ik er dit keer wat meer vertrouwen in. Zou 2020 dan daadwerkelijk het jaar worden dat we echt gaan wohts'en?
Spannend, Vlindertje! Heel veel succes met je aanstaande promotie en hopelijk gaat het met de baanvooruitzichten ook goedkomen! :-)
Poging 1 is ongoingquote:
@:Seven., hoe is het bij jullie? Ik las volgens mij iets over jullie pogingen, toch?
, over een paar weken weten we meer. Dus ik ben stiekem doorgeschoven naar het volgende topic. En jij ook, zie ik .
Resistance is futile.
Voorpret is ook al leukquote:
We gaan in het nieuwe jaar voor een tweede
Resistance is futile.
Spannend, joh! Ik duim voor jullie mee dat er goed nieuws komt.quote:Op woensdag 1 januari 2020 23:24 schreef Seven. het volgende:
[..]
Poging 1 is ongoing
Ja, klopt! Afgelopen maand eigenlijk al opgeschoven, maar nu voor het eerst serieuze pogingen gedaan. :-) We gaan het zien!
Ik rammel als een malle. Heb twee leukerds (3 en 5)en zou graag een derde willen. Mijn man wil echter niet. Die zegt dat hij nu al zo moe is, en is bang dat het nog vermoeiender is. Dat respecteer ik, al slapen we elke nacht door en spelen de kinderen heel leuk samen. Ik merk dat we wat dat betreft de jackpot hebben: gezonde en makkelijke kinderen. Onze uitdaginncen zijn peanuts op de schaal van Opvoeden. Daarom begrijp ik hem niet. Hij heeft natuurlijk het recht om er niet meer te willen natuurlijk, maar hij kan geen ander argument aanbrengem dan de moeheid.
Veel mensen om me heen gaan voor nr 3, en het gevoel dat me dat heeft, vind ik zo naar. Ik gun het ze zo - maar mezelf ook Vind het erg moeilijk om de deur dicht te doen, te accepteren nooit meer zwanger te zijn. Het (volledig, 100% onterecht) gevoel bekruipt me dat hij kinderen minder leuk vindt dan ik (want waarom zou hij er anders niet nog een willen?). En ik haat het dat ik dat voel, maar het is er toch. Mijn kinderen zijn alles voor me, en het zou zo leuk zijn om er nog een bij te hebben.
Over gevoelens praten, vindt hij moeilijk. Het antwoord is vaak gewoon «nee» en «ik ben al zo moe». En dat moet ik respecteren - maar wat is dat verdomd lastig als heel je lijf om een derde schreeuwt
/rant.
Veel mensen om me heen gaan voor nr 3, en het gevoel dat me dat heeft, vind ik zo naar. Ik gun het ze zo - maar mezelf ook
Vind het erg moeilijk om de deur dicht te doen, te accepteren nooit meer zwanger te zijn. Het (volledig, 100% onterecht) gevoel bekruipt me dat hij kinderen minder leuk vindt dan ik (want waarom zou hij er anders niet nog een willen?). En ik haat het dat ik dat voel, maar het is er toch. Mijn kinderen zijn alles voor me, en het zou zo leuk zijn om er nog een bij te hebben. Over gevoelens praten, vindt hij moeilijk. Het antwoord is vaak gewoon «nee» en «ik ben al zo moe». En dat moet ik respecteren - maar wat is dat verdomd lastig als heel je lijf om een derde schreeuwt
/rant.
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |