LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt waarschijnlijk geselecteerd op vrijdag 21 mei en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'Jaloers!' als subthema. Dat hoef ik niet verder uit te leggen, vermoed ik. Je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Veel succes namens de crew!
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt waarschijnlijk geselecteerd op vrijdag 21 mei en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'Jaloers!' als subthema. Dat hoef ik niet verder uit te leggen, vermoed ik. Je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Veel succes namens de crew!
Ter inspiratie geldt deze week 'Jaloers!' als subthema. Dat hoef ik niet verder uit te leggen, vermoed ik. Je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Snelle actie!! Eb, heel erg bedankt, ik ga aan de slag.... eerst maar eens wat inspiratie opdoen ... succes allemaal!
Snelle actie!! Eb, heel erg bedankt, ik ga aan de slag.... eerst maar eens wat inspiratie opdoen ... succes allemaal!
succes allemaal!
zeggen we elke keer.... maar ben je nooit eens jaloers geweest, of heb je uit jaloezie rare dingen gedaan? ... ahum... schreef Francesca....quote:Op vrijdag 14 mei 2004 13:47 schreef convinced het volgende:
Ben benieuwd. Moeilijk thema denk ik.
aha... snap het, dan is het wel moeilijk, ja... afgunst, dat lijkt er wel een beetje op. afgunst dan?
lees je antwoord nog wel, moet boodschappen doen, in het Italiaans... maar ik ga Indiaas koken vanavond. Iemand mee-eten??? Grapje, sorry.....
lees je antwoord nog wel, moet boodschappen doen, in het Italiaans... maar ik ga Indiaas koken vanavond. Iemand mee-eten??? Grapje, sorry.....
Afgunst en Jaloezie zijn niet gelijk aan elkaar
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
Je moet het subthema niet gebruiken, je mag het.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
klopt! ik zei dan ook: lijkt er een beetje op.... heb jij trouwens al een idee? ik ben heel nieuwsgierig en nu niet te laat komen, he....quote:Op vrijdag 14 mei 2004 15:47 schreef Kugari-Ken het volgende:
Afgunst en Jaloezie zijn niet gelijk aan elkaar
dat is iets dat ik nooit begrepen heb, als je het subthema niet hoeft te gebruiken, waarom geef je dan nog een subthema?quote:Op vrijdag 14 mei 2004 15:59 schreef hannekez het volgende:
Je moet het subthema niet gebruiken, je mag het.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
De betere van de twee
Haar glanzende zwarte schild is perfect, geen deuken, geen krassen, een volkomen egaal oppervlak. Een zoetige stof ontsnapt uit onzichtbare klieren, het vermengt zich met de lucht om een duidelijk signaal af te geven aan zij die willen luisteren.
Ze is rijp.
Haar geur word opgepikt door een mannetje. Behendig volgt hij het spoor dat leidt naar zijn dood. Zijn genen en instinct motiveren hem om in de sporen van al zijn mannelijke voorouders te treden.
Het duurt niet lang, hij vindt haar. Zij staat gereed voor hem. Hij beklimt haar en laat zijn zaad achter, maar voor hij zijn kans ziet om te ontsnappen, breekt zij zijn nek en verorbert de geleiachtige massa in zijn kop. De proteïnen kan ze goed gebruiken.
De bevruchting is instantaan, bloeiende chemische processen vinden plaats in haar eizak, cellen splitsen zich, membramen breken en regenereren zich.
Haar lichaam schokt en ze hoort hoe alle vrouwen in haar bloedbaan haar toezingen en haar steunen. Ze begeleiden haar als haar lichaam moeizaam een sliert bevruchte embryo’s voortbrengt.
De klonterige massa nieuw leven wacht geduldig af.
Voldaan draait de nieuwe moeder zich om, ze kijkt naar haar dochters en zonen en ziet hoe de toekomst voor hen buigt.
Ze proeft haar partner nog steeds, ze voelt hoe zijn dood haar lichaam sterkt.
Log richt ze haar blik naar boven en vraagt zich af hoe de vijand zich voortplant. Ze heeft tal van verhalen gehoord.
De vrouwtjes liggen op hun rug, ze hebben geen eizak, maar een baarmoeder. De vlezige wezens zijn tot de nok toe gevuld met larven, en na goddeloos lange periode komen ze naar buiten gekropen, geruchten gaan dat ze zich een weg naar buiten vreten.
Darren omsingelen het ranzige wezen en vanuit hun harige koppen schreeuwen ze haar vulgaire bevelen toe.
En dan is er nog de bevruchting, zo barbaars en buitenaards, geen wonder dat de mensen als vijand zijn bestempeld!
Met een sierlijke beweging richt ze zich weer op haar nageslacht, en door haar cellen slaakt ze een zucht, ze is al haar oermoeders dankbaar dat ze niet als mens geboren is.
Haar glanzende zwarte schild is perfect, geen deuken, geen krassen, een volkomen egaal oppervlak. Een zoetige stof ontsnapt uit onzichtbare klieren, het vermengt zich met de lucht om een duidelijk signaal af te geven aan zij die willen luisteren.
Ze is rijp.
Haar geur word opgepikt door een mannetje. Behendig volgt hij het spoor dat leidt naar zijn dood. Zijn genen en instinct motiveren hem om in de sporen van al zijn mannelijke voorouders te treden.
Het duurt niet lang, hij vindt haar. Zij staat gereed voor hem. Hij beklimt haar en laat zijn zaad achter, maar voor hij zijn kans ziet om te ontsnappen, breekt zij zijn nek en verorbert de geleiachtige massa in zijn kop. De proteïnen kan ze goed gebruiken.
De bevruchting is instantaan, bloeiende chemische processen vinden plaats in haar eizak, cellen splitsen zich, membramen breken en regenereren zich.
Haar lichaam schokt en ze hoort hoe alle vrouwen in haar bloedbaan haar toezingen en haar steunen. Ze begeleiden haar als haar lichaam moeizaam een sliert bevruchte embryo’s voortbrengt.
De klonterige massa nieuw leven wacht geduldig af.
Voldaan draait de nieuwe moeder zich om, ze kijkt naar haar dochters en zonen en ziet hoe de toekomst voor hen buigt.
Ze proeft haar partner nog steeds, ze voelt hoe zijn dood haar lichaam sterkt.
Log richt ze haar blik naar boven en vraagt zich af hoe de vijand zich voortplant. Ze heeft tal van verhalen gehoord.
De vrouwtjes liggen op hun rug, ze hebben geen eizak, maar een baarmoeder. De vlezige wezens zijn tot de nok toe gevuld met larven, en na goddeloos lange periode komen ze naar buiten gekropen, geruchten gaan dat ze zich een weg naar buiten vreten.
Darren omsingelen het ranzige wezen en vanuit hun harige koppen schreeuwen ze haar vulgaire bevelen toe.
En dan is er nog de bevruchting, zo barbaars en buitenaards, geen wonder dat de mensen als vijand zijn bestempeld!
Met een sierlijke beweging richt ze zich weer op haar nageslacht, en door haar cellen slaakt ze een zucht, ze is al haar oermoeders dankbaar dat ze niet als mens geboren is.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
je kunt er inspiratie uit putten... mij helpt het soms...quote:Op vrijdag 14 mei 2004 18:17 schreef Kugari-Ken het volgende:
[..]
dat is iets dat ik nooit begrepen heb, als je het subthema niet hoeft te gebruiken, waarom geef je dan nog een subthema?
die 350 woorden zijn ruk... echt driewerf ruk... ik haal het niet eens in 350 woorden, ik mis de helft.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
het is je toch gelukt, nou, precies 350 woorden (titel telt niet mee, toch?), een indrukwekkende paring. alleen zou ik "aan hen die willen luisteren" hebben geschreven.quote:Op vrijdag 14 mei 2004 19:01 schreef Kugari-Ken het volgende:
die 350 woorden zijn ruk... echt driewerf ruk... ik haal het niet eens in 350 woorden, ik mis de helft.
ik hoop dat je meer FB krijgt, ikzelf ben niet meer zo "scherp", ben me aan het bezinnen, nieuwe ideetjes en zo... ik geef niet op nl. ...
Buiten mededinging, maar ik kon het niet laten...
Als hij maar op tijd komt. Het was al een heel gedoe om deze afspraak te maken en veel tijd heb ik niet. De plek is goed, dat wel. Hier komt niemand die ik ken. Ooit ben ik in dit cafe gestrand toen de trams niet meer reden door kortsluiting ofzo en het regende pijpenstelen. Daar ken ik het van. Het is een deel van de stad waar uitkeringstrekkers, criminelen en andere randfiguren de dienst uitmaken. We zullen niet worden herkend.
Aan de toog zit een dikke man. Hij heeft een tattoo op zijn onderarm. Met die arm brengt hij zwijgend een kelkje jenever met regelmaat naar zijn lippen. Hij is de enige klant op dit uur van de dag en zegt geen woord. De barman poetst glazen met een theedoek, Andre Hazes klinkt gedempt. Kwart over twaalf, ik kijk naar de deur. Ik ben gespannen en speel met een van de bierviltjes die, net als op de andere tafeltjes, kunstig zijn gedrapeerd op het Perzische tapijtje. Ik heb last van mijn geweten. Het is verkeerd wat ik doe, maar ik kan nu niet meer terug. Zo voelt het tenminste. Zeven jaar getrouwd en nu dit, maar het zat eraan te komen. Het was onvermijdelijk. Er komt een moment dat je zoiets doet, dat de drang te groot wordt. Ach het zal wel niks zijn. Maar stel dat het wel wat is? dan breekt pas echt de pleuris uit. Ik moet er niet aan denken, maar tegelijkertijd ook weer wel. Waar blijft hij nou?
Als hij binnenkomt klopt mijn hart in mijn keel. Hij heeft een pak aan en lacht verontschuldigend.
‘Sorry dat ik zo laat ben’, zegt hij en hij gaat tegenover mij zitten.
‘Geeft niet’, lieg ik. ‘Goed dat je er bent. Vertel.’
‘Niks aan de hand’, antwoordt hij en hij haalt een bruine envelop uit zijn tas.
Op de foto’s herken ik mijn vrouw. Ze winkelt, drinkt koffie met een vriendin die ik ook ken en stalt haar fiets bij het gemeentehuis.
‘Echt niet?’, vraag ik nog.
Hij lacht. ‘Nee, geen mannen, geen geflikflooi. Niks, noppes.’
Opgelucht laat ik mij achterover in mijn stoel zakken. Dure grap, zo’n privé detective, maar dan heb je ook wat.
Als hij maar op tijd komt. Het was al een heel gedoe om deze afspraak te maken en veel tijd heb ik niet. De plek is goed, dat wel. Hier komt niemand die ik ken. Ooit ben ik in dit cafe gestrand toen de trams niet meer reden door kortsluiting ofzo en het regende pijpenstelen. Daar ken ik het van. Het is een deel van de stad waar uitkeringstrekkers, criminelen en andere randfiguren de dienst uitmaken. We zullen niet worden herkend.
Aan de toog zit een dikke man. Hij heeft een tattoo op zijn onderarm. Met die arm brengt hij zwijgend een kelkje jenever met regelmaat naar zijn lippen. Hij is de enige klant op dit uur van de dag en zegt geen woord. De barman poetst glazen met een theedoek, Andre Hazes klinkt gedempt. Kwart over twaalf, ik kijk naar de deur. Ik ben gespannen en speel met een van de bierviltjes die, net als op de andere tafeltjes, kunstig zijn gedrapeerd op het Perzische tapijtje. Ik heb last van mijn geweten. Het is verkeerd wat ik doe, maar ik kan nu niet meer terug. Zo voelt het tenminste. Zeven jaar getrouwd en nu dit, maar het zat eraan te komen. Het was onvermijdelijk. Er komt een moment dat je zoiets doet, dat de drang te groot wordt. Ach het zal wel niks zijn. Maar stel dat het wel wat is? dan breekt pas echt de pleuris uit. Ik moet er niet aan denken, maar tegelijkertijd ook weer wel. Waar blijft hij nou?
Als hij binnenkomt klopt mijn hart in mijn keel. Hij heeft een pak aan en lacht verontschuldigend.
‘Sorry dat ik zo laat ben’, zegt hij en hij gaat tegenover mij zitten.
‘Geeft niet’, lieg ik. ‘Goed dat je er bent. Vertel.’
‘Niks aan de hand’, antwoordt hij en hij haalt een bruine envelop uit zijn tas.
Op de foto’s herken ik mijn vrouw. Ze winkelt, drinkt koffie met een vriendin die ik ook ken en stalt haar fiets bij het gemeentehuis.
‘Echt niet?’, vraag ik nog.
Hij lacht. ‘Nee, geen mannen, geen geflikflooi. Niks, noppes.’
Opgelucht laat ik mij achterover in mijn stoel zakken. Dure grap, zo’n privé detective, maar dan heb je ook wat.
wil jij ook FB?quote:Op vrijdag 14 mei 2004 21:06 schreef Eb het volgende:
Buiten mededinging, maar ik kon het niet laten...
Als hij maar op tijd komt. Het was al een heel gedoe om deze afspraak te maken en veel tijd heb ik niet. De plek is goed, dat wel. Hier komt niemand die ik ken. Ooit ben ik in dit cafe gestrand toen de trams niet meer reden door kortsluiting ofzo en het regende pijpenstelen. Daar ken ik het van. Het is een deel van de stad waar uitkeringstrekkers, criminelen en andere randfiguren de dienst uitmaken. We zullen niet worden herkend.
Aan de toog zit een dikke man. Hij heeft een tattoo op zijn onderarm. Met die arm brengt hij zwijgend een kelkje jenever met regelmaat naar zijn lippen. Hij is de enige klant op dit uur van de dag en zegt geen woord. De barman poetst glazen met een theedoek, Andre Hazes klinkt gedempt. Kwart over twaalf, ik kijk naar de deur. Ik ben gespannen en speel met een van de bierviltjes die, net als op de andere tafeltjes, kunstig zijn gedrapeerd op het Perzische tapijtje. Ik heb last van mijn geweten. Het is verkeerd wat ik doe, maar ik kan nu niet meer terug. Zo voelt het tenminste. Zeven jaar getrouwd en nu dit, maar het zat eraan te komen. Het was onvermijdelijk. Er komt een moment dat je zoiets doet, dat de drang te groot wordt. Ach het zal wel niks zijn. Maar stel dat het wel wat is? dan breekt pas echt de pleuris uit. Ik moet er niet aan denken, maar tegelijkertijd ook weer wel. Waar blijft hij nou?
Als hij binnenkomt klopt mijn hart in mijn keel. Hij heeft een pak aan en lacht verontschuldigend.
‘Sorry dat ik zo laat ben’, zegt hij en hij gaat tegenover mij zitten.
‘Geeft niet’, lieg ik. ‘Goed dat je er bent. Vertel.’
‘Niks aan de hand’, antwoordt hij en hij haalt een bruine envelop uit zijn tas.
Op de foto’s herken ik mijn vrouw. Ze winkelt, drinkt koffie met een vriendin die ik ook ken en stalt haar fiets bij het gemeentehuis.
‘Echt niet?’, vraag ik nog.
Hij lacht. ‘Nee, geen mannen, geen geflikflooi. Niks, noppes.’
Opgelucht laat ik mij achterover in mijn stoel zakken. Dure grap, zo’n privé detective, maar dan heb je ook wat.
Eb, hierbij mijn dank voor de inspiratie
Ze zit niet, maar hangt op de barkruk. Met haar ellebogen op de toog, hoofd steunend op haar handen, staart ze met lodderige ogen naar haar wijnglas. Vanuit haar ooghoeken ziet ze de barman naderen, met een theedoek veegt hij de laatste druppels weg.
“Hé, barmannetje “ sputtert ze, “Schenk me nog ‘es.”
Zijn geoefend oog taxeert haar. Hij ziet alweer kleine speekseldruppeltjes, maar enkel op haar onderlip en handen. Hij schudt zijn hoofd.
“Mijn naam is Ron, ik ben de barmàn en jij de laatste klant. ”
Hij pakt haar wijnglas. Ze richt zich op, met verrassende snelheid haalt ze uit en grijpt hem bij de pols.
“Mijn naam is Leila, ik ben de betalende klant en jij het barmannetje!”
Ze kijken elkaar diep in de ogen en beginnen te lachen, allebei, eerst voorzichtig, dan steeds harder, tot de tranen over hun wangen lopen.
“Weet je het nog?” snikt Leila “De allereerste keer?”
“Ja, joh, die rotvent, vergeet ‘em toch!”
Hij schenkt haar in en trakteert zichzelf ook, een dubbele whisky. Vanavond heeft ie het verdiend, keihard gewerkt en toch geen klant binnengehaald. Dinsdag, slappe dag.
“Vent? Zei je vént?”
Ze haalt uit, een klap op zijn arm, zijn whisky klotst, een gierende lach, ze valt bijna van haar kruk.
“God, wat was ik jaloers” zucht ze, ernstig ineens. “Hield ‘em in de gaten, snuffelde aan z’n ondergoed, zijn kleren notabene!”
Ron verslikt zich. Dit heeft hij honderd keer gehoord en alweer kan hij het niet houden. Hij hoest z’n longen uit zijn lijf.
“Zocht ik overal wat achter, die wijven op kantoor, die loeders bij de tennisclub.”
Hij knikt, dat weet hij nog.
“Maar dat was niet het ergste, he?” Och, wat voelt hij met haar mee.
“Nee, nee, dat waren die slipjes, die netkousen, gadver, ik draag ze nooit meer!”
Ze kokhalst… verschrikt pakt hij zijn theedoek. Dan ziet hij dat ze huilt, heftig, met schokkende schouders. Hij streelt haar arm. Meteen heft ze haar hoofd, doorzichtig snot onder haar neus.
“God, Ron, je weet niet hoe het is, met zo’n…zo’n…”
“Travestiet”, helpt hij haar...
Ze zit niet, maar hangt op de barkruk. Met haar ellebogen op de toog, hoofd steunend op haar handen, staart ze met lodderige ogen naar haar wijnglas. Vanuit haar ooghoeken ziet ze de barman naderen, met een theedoek veegt hij de laatste druppels weg.
“Hé, barmannetje “ sputtert ze, “Schenk me nog ‘es.”
Zijn geoefend oog taxeert haar. Hij ziet alweer kleine speekseldruppeltjes, maar enkel op haar onderlip en handen. Hij schudt zijn hoofd.
“Mijn naam is Ron, ik ben de barmàn en jij de laatste klant. ”
Hij pakt haar wijnglas. Ze richt zich op, met verrassende snelheid haalt ze uit en grijpt hem bij de pols.
“Mijn naam is Leila, ik ben de betalende klant en jij het barmannetje!”
Ze kijken elkaar diep in de ogen en beginnen te lachen, allebei, eerst voorzichtig, dan steeds harder, tot de tranen over hun wangen lopen.
“Weet je het nog?” snikt Leila “De allereerste keer?”
“Ja, joh, die rotvent, vergeet ‘em toch!”
Hij schenkt haar in en trakteert zichzelf ook, een dubbele whisky. Vanavond heeft ie het verdiend, keihard gewerkt en toch geen klant binnengehaald. Dinsdag, slappe dag.
“Vent? Zei je vént?”
Ze haalt uit, een klap op zijn arm, zijn whisky klotst, een gierende lach, ze valt bijna van haar kruk.
“God, wat was ik jaloers” zucht ze, ernstig ineens. “Hield ‘em in de gaten, snuffelde aan z’n ondergoed, zijn kleren notabene!”
Ron verslikt zich. Dit heeft hij honderd keer gehoord en alweer kan hij het niet houden. Hij hoest z’n longen uit zijn lijf.
“Zocht ik overal wat achter, die wijven op kantoor, die loeders bij de tennisclub.”
Hij knikt, dat weet hij nog.
“Maar dat was niet het ergste, he?” Och, wat voelt hij met haar mee.
“Nee, nee, dat waren die slipjes, die netkousen, gadver, ik draag ze nooit meer!”
Ze kokhalst… verschrikt pakt hij zijn theedoek. Dan ziet hij dat ze huilt, heftig, met schokkende schouders. Hij streelt haar arm. Meteen heft ze haar hoofd, doorzichtig snot onder haar neus.
“God, Ron, je weet niet hoe het is, met zo’n…zo’n…”
“Travestiet”, helpt hij haar...
Het patroon op de vloer was verontrustend simpel.
Op de achtergrond was een akelig deuntje te horen, bijna even simpel in opzet als het patroon op de vloer.
Ze staat op een paar passen afstand van hem. Ze ziet er geweldig uit. Een vriendelijke glimlach, heldere ogen, een mooi lichaam, maar boven alles heeft ze een uitstraling die een ongekende puurheid uitstraalt, volledige onschuld ligt er in haar gezicht opgesloten.
Hij kent alle signalen, alle rituelen, de theorie ligt veilig opgesloten in zijn hoofd, zijn grijze massa registreert en archiveert alles dat zich rond om hem afspeelt.
Het probleem is dat de eindeloze stroom van informatie zo onpersoonlijk aanvoelt, zo ver van hem verwijderd.
Zijn vrienden, zijn maten, ze zijn hem al lang en breed vergeten. Ze amuseren zich, hebben zich vol overgave gestort in het avontuur, ze praten, ze flirten, ze maken contact op alle mogelijke manieren, en met de meest uiteenlopende schepsels die zich over de vloer bewegen, volkomen blind, onwetend van het feit dat ze het goddeloze patroon trotseren met hun chaotische bewegingen.
Zijn blik dwaalt af, tast de ruimte voor de zoveelste maal af, proeft van de gezichten en lichamen om hem heen, om vervolgens weer rustig aan te komen bij de vrouw van zijn dromen.
Ze lacht hartelijk, neemt een slok van haar drankje en zegt iets. Met haar rechterhand wrijft ze, nee streelt ze, zachtjes over de schouder van een jongen die een volle kop groter is dan zij. Ze lacht weer.
De jongen met wie ze praat ziet er goed uit, niet onaantrekkelijk. Hij is lang, breed, draagt zijn kleren alsof ze speciaal voor zijn lichaam ontworpen zijn. Hij heeft iets nonchalants over zich, maar is niet arrogant, de manier waarop hij staat, waarop hij beweegt, waarop hij haar aan het lachen maakt, het is allemaal zo perfect, het oogt zo gemakkelijk. Hij herkent de chemie, de passie.
Ze leunt naar voren, gaat op haar tenen staan, sluit haar ogen en neemt een kus in ontvangst van de jonge god, de god die hij niet is en nooit zal zijn.
Het patroon lonkt.
Op de achtergrond was een akelig deuntje te horen, bijna even simpel in opzet als het patroon op de vloer.
Ze staat op een paar passen afstand van hem. Ze ziet er geweldig uit. Een vriendelijke glimlach, heldere ogen, een mooi lichaam, maar boven alles heeft ze een uitstraling die een ongekende puurheid uitstraalt, volledige onschuld ligt er in haar gezicht opgesloten.
Hij kent alle signalen, alle rituelen, de theorie ligt veilig opgesloten in zijn hoofd, zijn grijze massa registreert en archiveert alles dat zich rond om hem afspeelt.
Het probleem is dat de eindeloze stroom van informatie zo onpersoonlijk aanvoelt, zo ver van hem verwijderd.
Zijn vrienden, zijn maten, ze zijn hem al lang en breed vergeten. Ze amuseren zich, hebben zich vol overgave gestort in het avontuur, ze praten, ze flirten, ze maken contact op alle mogelijke manieren, en met de meest uiteenlopende schepsels die zich over de vloer bewegen, volkomen blind, onwetend van het feit dat ze het goddeloze patroon trotseren met hun chaotische bewegingen.
Zijn blik dwaalt af, tast de ruimte voor de zoveelste maal af, proeft van de gezichten en lichamen om hem heen, om vervolgens weer rustig aan te komen bij de vrouw van zijn dromen.
Ze lacht hartelijk, neemt een slok van haar drankje en zegt iets. Met haar rechterhand wrijft ze, nee streelt ze, zachtjes over de schouder van een jongen die een volle kop groter is dan zij. Ze lacht weer.
De jongen met wie ze praat ziet er goed uit, niet onaantrekkelijk. Hij is lang, breed, draagt zijn kleren alsof ze speciaal voor zijn lichaam ontworpen zijn. Hij heeft iets nonchalants over zich, maar is niet arrogant, de manier waarop hij staat, waarop hij beweegt, waarop hij haar aan het lachen maakt, het is allemaal zo perfect, het oogt zo gemakkelijk. Hij herkent de chemie, de passie.
Ze leunt naar voren, gaat op haar tenen staan, sluit haar ogen en neemt een kus in ontvangst van de jonge god, de god die hij niet is en nooit zal zijn.
Het patroon lonkt.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
Ik heb mezelf FB gegeven. Dat wordt weer schrijven.... zucht....quote:Op vrijdag 14 mei 2004 22:55 schreef Francesca het volgende:
Eb, hierbij mijn dank voor de inspiratie
Ze zit niet, maar hangt op de barkruk. Met haar ellebogen op de toog, hoofd steunend op haar handen, staart ze met lodderige ogen naar haar wijnglas. Vanuit haar ooghoeken ziet ze de barman naderen, met een theedoek veegt hij de laatste druppels weg.
“Hé, barmannetje “ sputtert ze, “Schenk me nog ‘es.”
Zijn geoefend oog taxeert haar. Hij ziet alweer kleine hier zie ik mijn eigen fout! ai..verkleinwoordjes, ik vefoei ze nu! speekseldruppeltjes, maar enkel op haar onderlip en handen. Hij schudt zijn hoofd.
“Mijn naam is Ron, ik ben de barmàn en jij de laatste klant. ”
Hij pakt haar wijnglas. Ze richt zich op, met verrassende snelheid haalt ze uit en grijpt hem bij de pols.
“Mijn naam is Leila, ik ben de betalende klant en jij het barmannetje!”
Ze kijken elkaar diep in de ogen en beginnen te lachen, allebei, eerst voorzichtig, dan steeds harder, tot de tranen over hun wangen lopen.
“Weet je het nog?” snikt Leila “De allereerste keer?”
“Ja, joh, die rotvent, vergeet ‘em toch!”
Hij schenkt haar in en trakteert zichzelf ook, een dubbele whisky. Vanavond heeft ie het verdiend, keihard gewerkt en toch geen klant binnengehaald. Dinsdag, slappe dag.
“Vent? Zei je vént?”
Ze haalt uit, een klap op zijn arm, zijn whisky klotst, een gierende lach, ze valt bijna van haar kruk.
“God, wat was ik jaloers” zucht ze, ernstig ineens. “Hield ‘em in de gaten, snuffelde aan z’n ondergoed, zijn kleren notabene!”
Ron verslikt zich. Dit heeft hij honderd keer gehoord en alweer kan hij het niet houden. Hij hoest z’n longen uit zijn lijf.
“Zocht ik overal wat achter, die wijven op kantoor, die loeders bij de tennisclub.”
Hij knikt, dat weet hij nog.
“Maar dat was niet het ergste, he?” Och, wat voelt hij met haar mee.
“Nee, nee, dat waren die slipjes, die netkousen, gadver, ik draag ze nooit meer!”
Ze kokhalst… verschrikt pakt hij zijn theedoek. Dan ziet hij dat ze huilt, heftig, met schokkende schouders. Hij streelt haar arm. Meteen heft ze haar hoofd, doorzichtig snot onder haar neus.
“God, Ron, je weet niet hoe het is, met zo’n…zo’n…”
“Travestiet”, helpt hij haar...
Vrienden...
"Ik denk dat het beter is als we verder gaan als vrienden," snik je zachtjes.
"Als dat is wat jij wilt, dan moeten we dat maar proberen."
Ik ben het helemaal niet eens met deze beslissing, ik wil haar helemaal niet kwijt, maar ik hou teveel van haar om tegen haar in te gaan. Als zij maar gelukkig is.
"Meen je dat echt?" vraagt ze hoopvol.
"Ja," lieg ik.
Nadat ze haar spullen bij elkaar heeft gezocht, en zich klaar heeft gemaakt om voorgoed uit mijn leven te vertrekken, loopt ze nog snel naar me toe voor een laatste warme en gemeende knuffel gevolgd door een vluchtige kus op mijn wang. Ik hoor je nog zeggen dat je echt van me houd en dat je me echt heel erg zal missen, maar het dringt niet tot me door.
Twee weken later spreek ik je pas weer, en hoewel ik weet dat ik je niet terug ga krijgen, blijf ik hier toch op hopen. In die twee weken ben je dichter bij mij geweest dan dat je in onze hele relatie bent geweest. In die tijd heb ik iedere dag iedere herinnering aan jou naar boven gehaald, opgepoetst en voorzichtig heel verdrietig teruggelegd tussen de scherven van mijn gebroken hart.
Een week later bel je me weer, je wilt met me praten.
"Sven, ik moet je iets vertellen,” zeg je zenuwachtig. Je bent nog mooier dan in mijn herinneringen.
"Wat dan?" Vraag ik angstig.
"Ik heb met iemand anders gezoend gister."
"O," stoot ik hees uit, "met wie dan?"
"Een jongen van school.”
Alles draait, ongewild zie ik het hele tafereel voor me: Jij in zijn armen, hartstochtelijk zoenend, oprecht genietend. Je hebt zojuist met een hamer de scherven in mijn hart versplinterd. En dus ook de herinneringen.
Ik ben verschrikkelijk boos. Boos op jou, op mezelf, op dat verschrikkelijke beeld van jou in de armen van iemand anders.
Ik kan het niet, wil het niet, ik ben verschrikkelijk jaloers. Gevoelens zijn nooit hypocriet, en dus moet ik je laten gaan.
Jaloezie is zoveel sterker dan liefde.
"Ik denk dat het beter is als we verder gaan als vrienden," snik je zachtjes.
"Als dat is wat jij wilt, dan moeten we dat maar proberen."
Ik ben het helemaal niet eens met deze beslissing, ik wil haar helemaal niet kwijt, maar ik hou teveel van haar om tegen haar in te gaan. Als zij maar gelukkig is.
"Meen je dat echt?" vraagt ze hoopvol.
"Ja," lieg ik.
Nadat ze haar spullen bij elkaar heeft gezocht, en zich klaar heeft gemaakt om voorgoed uit mijn leven te vertrekken, loopt ze nog snel naar me toe voor een laatste warme en gemeende knuffel gevolgd door een vluchtige kus op mijn wang. Ik hoor je nog zeggen dat je echt van me houd en dat je me echt heel erg zal missen, maar het dringt niet tot me door.
Twee weken later spreek ik je pas weer, en hoewel ik weet dat ik je niet terug ga krijgen, blijf ik hier toch op hopen. In die twee weken ben je dichter bij mij geweest dan dat je in onze hele relatie bent geweest. In die tijd heb ik iedere dag iedere herinnering aan jou naar boven gehaald, opgepoetst en voorzichtig heel verdrietig teruggelegd tussen de scherven van mijn gebroken hart.
Een week later bel je me weer, je wilt met me praten.
"Sven, ik moet je iets vertellen,” zeg je zenuwachtig. Je bent nog mooier dan in mijn herinneringen.
"Wat dan?" Vraag ik angstig.
"Ik heb met iemand anders gezoend gister."
"O," stoot ik hees uit, "met wie dan?"
"Een jongen van school.”
Alles draait, ongewild zie ik het hele tafereel voor me: Jij in zijn armen, hartstochtelijk zoenend, oprecht genietend. Je hebt zojuist met een hamer de scherven in mijn hart versplinterd. En dus ook de herinneringen.
Ik ben verschrikkelijk boos. Boos op jou, op mezelf, op dat verschrikkelijke beeld van jou in de armen van iemand anders.
Ik kan het niet, wil het niet, ik ben verschrikkelijk jaloers. Gevoelens zijn nooit hypocriet, en dus moet ik je laten gaan.
Jaloezie is zoveel sterker dan liefde.
Ik ga nog liever dood, dan dit ik ooit een zin herschrijf. R. Giphart
Ik staar naar je. Naar jou in de verte.
Je haren glanzen in het licht van de zon die vertikt warmte af te geven.
Je handen vertellen hetzelfde verhaal als je prachtige mond.
Ik zou zo graag mijn armen om je heen slaan. Jouw lijf tegen het mijne voelen.
Ik zou zo graag bij je horen, jouw mijn naam horen zeggen, fluisteren.
Zo ontzettend graag bij je zijn, dicht bij je zijn, altijd bij je zijn.
Dan komt ze eraan. Haar lange, blonde haren dansen ritmisch zodat elke jongen op het schoolplein wel móet zien hoe prachtig ze is. Haar lijf wankelt niet eens op de enorme hakken die ik nooit zou kunnen dragen. Even kijkt ze me aan. Een vonk van haat springt over. Dan draait ze zich arrogant jouw richting op. Ze loopt naar je toe en slaat bezitterig een arm om je prachtige schouders. Haar te vette, te gekleurde, te glanzende lippen fluisteren iets in je oor. Je kijkt naar mij. Niet zoals ik zou willen dat je naar me keek, maar alsof je iets vies ziet. Alsof je me verafschuwt. Dan kust ze je op je mond. Jullie lijken compleet op te gaan in de uren durende kus. Ik kan alleen maar kijken. Kijken naar wat ik zou willen. Tot jullie lippen elkaar weer loslaten. Ze trekt haar strakke truitje recht, wat je zachtjes omhoog hebt geduwd om haar blote rug tegen je mooie handen te voelen. Het truitje wat ik zag hangen in de winkel maar niet eens durfde te passen. Omdat ik er toch uit zou zien als een worst.
Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Zodra ze zich omdraait en perfect wegdanst. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Toch kijk je nog even achterom en werpt een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.
(354 woorden?)
Je haren glanzen in het licht van de zon die vertikt warmte af te geven.
Je handen vertellen hetzelfde verhaal als je prachtige mond.
Ik zou zo graag mijn armen om je heen slaan. Jouw lijf tegen het mijne voelen.
Ik zou zo graag bij je horen, jouw mijn naam horen zeggen, fluisteren.
Zo ontzettend graag bij je zijn, dicht bij je zijn, altijd bij je zijn.
Dan komt ze eraan. Haar lange, blonde haren dansen ritmisch zodat elke jongen op het schoolplein wel móet zien hoe prachtig ze is. Haar lijf wankelt niet eens op de enorme hakken die ik nooit zou kunnen dragen. Even kijkt ze me aan. Een vonk van haat springt over. Dan draait ze zich arrogant jouw richting op. Ze loopt naar je toe en slaat bezitterig een arm om je prachtige schouders. Haar te vette, te gekleurde, te glanzende lippen fluisteren iets in je oor. Je kijkt naar mij. Niet zoals ik zou willen dat je naar me keek, maar alsof je iets vies ziet. Alsof je me verafschuwt. Dan kust ze je op je mond. Jullie lijken compleet op te gaan in de uren durende kus. Ik kan alleen maar kijken. Kijken naar wat ik zou willen. Tot jullie lippen elkaar weer loslaten. Ze trekt haar strakke truitje recht, wat je zachtjes omhoog hebt geduwd om haar blote rug tegen je mooie handen te voelen. Het truitje wat ik zag hangen in de winkel maar niet eens durfde te passen. Omdat ik er toch uit zou zien als een worst.
Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Zodra ze zich omdraait en perfect wegdanst. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Toch kijk je nog even achterom en werpt een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.
(354 woorden?)
4 maar?
De eerste versie hiervan had 612 woorden
De eerste versie hiervan had 612 woorden
Ik ga nog liever dood, dan dit ik ooit een zin herschrijf. R. Giphart
Jaloers!
Hij heeft het gekocht, voor haar, zij weet niet half hoe mooi ze is. De laatste tijd besteedt hij veel aandacht aan haar, gedraagt hij zich als een verliefde puber, drukt vlinderkusjes in haar nek en geeft haar speelse tikken op haar billen. Hij vindt haar prachtig, ze is precies goed zoals zij is, fluistert hij haar daarbij in het oor.
Menopauze, een afschuwelijk woord, vindt zij. Het klopt ook niet, pauze slaat nergens op. Het gaat juist veel te snel, er komen steeds meer rimpels bij, op haar gezicht, haar hals. De huid op haar bovenarmen, haar dijen en billen wordt almaar slapper en tot overmaat van ramp heeft ze ook nog een paar spataders ontdekt.
Hij weet het nog niet, maar ze heeft al haar rokken en jurken boven de knie, ook die ene, dat sexy jurkje met de korte mouwen, weggegooid. Rigoureus, ja, maar ze kan er niet meer tegen, haar jeugd is voorbij en de aftakeling begonnen.
Hij bezweert haar dat ze hem moet vertrouwen, maar zij weet hoe moeilijk hij het heeft, op straat, op kantoor, met al die jonge meisjes om hem heen. En die mode van tegenwoordig, afgrijselijk gewoon, hoe bloter, hoe mooier.
Ze schaamt zich, een heel klein beetje maar, hijzelf gaf er reden toe, hij gedroeg zich zo anders de laatste tijd. Dankzij haar gesnuffel had zij de doos met de strik eromheen gevonden, achterin zijn kast. Alsof al haar hormonen op tilt waren geslagen, zo erg was zij geschrokken.
Daar had je het, had ze direct gedacht, zo begon het, met het kopen van zulke cadeaus voor je geliefde.
Ze kan aan niets anders meer denken. Morgen is hun trouwdag, maar hun huwelijk is voorbij, afgelopen, er is een ander. Ze zal hem vrijlaten, maar niet voordat zij… ze kijkt naar zijn tevreden slapende gezicht en haalt een glimmende schaar tevoorschijn…ze gunt het haar niet!
Hij is hun trouwdag niet vergeten. Met een bevroren glimlach neemt zij haar cadeau in ontvangst. Ze maakt het niet open, ze weet wat erin zit, een peperdure mini-jurk, volledig in repen geknipt.
Hij heeft het gekocht, voor haar, zij weet niet half hoe mooi ze is. De laatste tijd besteedt hij veel aandacht aan haar, gedraagt hij zich als een verliefde puber, drukt vlinderkusjes in haar nek en geeft haar speelse tikken op haar billen. Hij vindt haar prachtig, ze is precies goed zoals zij is, fluistert hij haar daarbij in het oor.
Menopauze, een afschuwelijk woord, vindt zij. Het klopt ook niet, pauze slaat nergens op. Het gaat juist veel te snel, er komen steeds meer rimpels bij, op haar gezicht, haar hals. De huid op haar bovenarmen, haar dijen en billen wordt almaar slapper en tot overmaat van ramp heeft ze ook nog een paar spataders ontdekt.
Hij weet het nog niet, maar ze heeft al haar rokken en jurken boven de knie, ook die ene, dat sexy jurkje met de korte mouwen, weggegooid. Rigoureus, ja, maar ze kan er niet meer tegen, haar jeugd is voorbij en de aftakeling begonnen.
Hij bezweert haar dat ze hem moet vertrouwen, maar zij weet hoe moeilijk hij het heeft, op straat, op kantoor, met al die jonge meisjes om hem heen. En die mode van tegenwoordig, afgrijselijk gewoon, hoe bloter, hoe mooier.
Ze schaamt zich, een heel klein beetje maar, hijzelf gaf er reden toe, hij gedroeg zich zo anders de laatste tijd. Dankzij haar gesnuffel had zij de doos met de strik eromheen gevonden, achterin zijn kast. Alsof al haar hormonen op tilt waren geslagen, zo erg was zij geschrokken.
Daar had je het, had ze direct gedacht, zo begon het, met het kopen van zulke cadeaus voor je geliefde.
Ze kan aan niets anders meer denken. Morgen is hun trouwdag, maar hun huwelijk is voorbij, afgelopen, er is een ander. Ze zal hem vrijlaten, maar niet voordat zij… ze kijkt naar zijn tevreden slapende gezicht en haalt een glimmende schaar tevoorschijn…ze gunt het haar niet!
Hij is hun trouwdag niet vergeten. Met een bevroren glimlach neemt zij haar cadeau in ontvangst. Ze maakt het niet open, ze weet wat erin zit, een peperdure mini-jurk, volledig in repen geknipt.
"Kun jij me even een schone luier komen brengen? Hier zijn ze op."
Ik legde mijn boek, dat ik zojuist had opengeslagen, ondersteboven op de bank en zette mijn wijntje op tafel. Licht geïrriteerd haastte ik me naar boven, de kinderkamer in en haalde een pamper uit de commode. Ik ging de trap weer af, naar de badkamer, waar ons prachtige wonder helemaal schoon en gepoederd op een handdoek op de wasmachine lag.
"Dankjewel," zei ze me, waarna ze met een zachte zomerregen van lieve woordjes de kleine besproeide.
Ik keek het schouwspel een paar tellen aan, maar besloot terug te keren naar de Winter en J.P. Chenet. Ik las over een stratenvegende dronkaard toen zij, met de baby op schoot, naast me kwam zitten.
"Schat, ik leg Tijn even in bed," zei ze me. Ze gaf me een zoen op mijn wang en liep weg. Ik houd van haar, zoals ik van niemand heb gehouden en van niemand zal houden. Ik liep naar mijn jas en pakte er mijn pakje marlboro uit. Ik rookte, in de tuin, mijn sigaretje. Toen ik weer op de bank zat, met een nieuw ingeschonken glaasje, kwam ze weer naar beneden. Ze ging achter me staan en liet haar handen rusten op mijn schouders.
"Ik ga naar bed, kom je mee?"
"Ben je moe, lieverd?"
"Ja, ik moest er gisteren midden in de nacht uit."
"Ik drink heel even mijn wijntje op en dan kom ik eraan."
Terwijl zij boven haar kleren en haar bh uitdeed en het bed opwarmde, dronk ik mijn wijntje leeg, besloot ik dat ik de Winter oninteressant vond en poetste ik mijn tanden. Ik sloop naar boven, de slaapkamer in en teder kroop ik naast haar. Ze lag op haar zij, met haar rug naar me toe. Ik gaf haar een zoen in haar hals en mijn hand masseerde haar schouder, haar arm, haar buik, haar borsten. Ze kreunde beminnelijk, toen ik haar streelde. Ze ging op haar rug liggen en ik trok de dekens langzaam van haar af. Toen pas merkte ik, dat ze al lag te slapen.
Ik legde mijn boek, dat ik zojuist had opengeslagen, ondersteboven op de bank en zette mijn wijntje op tafel. Licht geïrriteerd haastte ik me naar boven, de kinderkamer in en haalde een pamper uit de commode. Ik ging de trap weer af, naar de badkamer, waar ons prachtige wonder helemaal schoon en gepoederd op een handdoek op de wasmachine lag.
"Dankjewel," zei ze me, waarna ze met een zachte zomerregen van lieve woordjes de kleine besproeide.
Ik keek het schouwspel een paar tellen aan, maar besloot terug te keren naar de Winter en J.P. Chenet. Ik las over een stratenvegende dronkaard toen zij, met de baby op schoot, naast me kwam zitten.
"Schat, ik leg Tijn even in bed," zei ze me. Ze gaf me een zoen op mijn wang en liep weg. Ik houd van haar, zoals ik van niemand heb gehouden en van niemand zal houden. Ik liep naar mijn jas en pakte er mijn pakje marlboro uit. Ik rookte, in de tuin, mijn sigaretje. Toen ik weer op de bank zat, met een nieuw ingeschonken glaasje, kwam ze weer naar beneden. Ze ging achter me staan en liet haar handen rusten op mijn schouders.
"Ik ga naar bed, kom je mee?"
"Ben je moe, lieverd?"
"Ja, ik moest er gisteren midden in de nacht uit."
"Ik drink heel even mijn wijntje op en dan kom ik eraan."
Terwijl zij boven haar kleren en haar bh uitdeed en het bed opwarmde, dronk ik mijn wijntje leeg, besloot ik dat ik de Winter oninteressant vond en poetste ik mijn tanden. Ik sloop naar boven, de slaapkamer in en teder kroop ik naast haar. Ze lag op haar zij, met haar rug naar me toe. Ik gaf haar een zoen in haar hals en mijn hand masseerde haar schouder, haar arm, haar buik, haar borsten. Ze kreunde beminnelijk, toen ik haar streelde. Ze ging op haar rug liggen en ik trok de dekens langzaam van haar af. Toen pas merkte ik, dat ze al lag te slapen.
PE#1
Dit is echt een oorverdovend saai.quote:Op zondag 16 mei 2004 13:26 schreef convinced het volgende:
-snip- .
.
quote:Op zondag 16 mei 2004 16:20 schreef zodiakk het volgende:
[..]
Dit is echt een oorverdovend saai.
PE#1
bij welk verhaal ben je? ik wil òòk FB!quote:Op zondag 16 mei 2004 16:20 schreef zodiakk het volgende:
[..]
Dit is echt een oorverdovend saai.
Het ging om dat verhaal van convinced. Bij jouw verhaal (met de titel 'Jaloers!') kleeft er een soort schrijverspretentie aan, zo van 'ik wil zóóó graag!'. Ikzelf vind dat een beetje vervelend, zozeer zelfs dat ik me erger aan jou en minder oog heb voor wat je wilt schrijven (opzich is dat verhaal best oke). Het verhaal van sven-015 begin ik niet aan: het lijkt me duidelijk dat dat een ontzettend slecht kutverhaal is. Kaguri-ken moet begrijpen dat zijn quasi-perverse verhaaltjes niks sprankelends hebben en daarom niet écht ziek overkomen (dan heb ik het over dat eerste verhaal). Na de eerste 6 zinnen van winky bonkte ik mijn hoofd tegen de muur en tja, Eb, die heeft opzich wel een aardig verhaal geschreven, maar met een ontzettende anti-climax.quote:Op zondag 16 mei 2004 16:37 schreef Francesca het volgende:
[..]
Bij welk verhaal ben je? ik wil òòk FB!
lieve, lieve zodiakk, dank voor je FB! Fijn dat je mijn verhaal oké (allebei?) vindt. Je kent me zo goed. Ik wil inderdaad zooooo graag... schrijven! Gelukkig krijg ik hier héél véél ruimte.quote:Op zondag 16 mei 2004 17:14 schreef zodiakk het volgende:
[..]
Het ging om dat verhaal van convinced. Bij jouw verhaal (met de titel 'Jaloers!') kleeft er een soort schrijverspretentie aan, zo van 'ik wil zóóó graag!'. Ikzelf vind dat een beetje vervelend, zozeer zelfs dat ik me erger aan jou en minder oog heb voor wat je wilt schrijven (opzich is dat verhaal best oke). Het verhaal van sven-015 begin ik niet aan: het lijkt me duidelijk dat dat een ontzettend slecht kutverhaal is. Kaguri-ken moet begrijpen dat zijn quasi-perverse verhaaltjes niks sprankelends hebben en daarom niet écht ziek overkomen (dan heb ik het over dat eerste verhaal). Na de eerste 6 zinnen van winky bonkte ik mijn hoofd tegen de muur en tja, Eb, die heeft opzich wel een aardig verhaal geschreven, maar met een ontzettende anti-climax.
Nogmaals dank voor je bemoedigende woorden, ik ging bijna van je houden! Maar ik erger liever, dus heb ik er nog een geschreven, speciaal voor jou!
Oh ja, niet te hard met je hoofd gaan bonken, he, je weet toch dat dat héél slecht is voor je hersentjes?
*zoekt inspiratie*
Ik weet wel tig verhalen te schrijven over Jaloezie, maar allemaal zijn ze clichee of afgezaagd, hoe je het ook wil noemen, of het gaat niet over de liefde.
Heb nog een week vakantie, dus tijd genoeg om de beste ingeving te plaatsen
Ik weet wel tig verhalen te schrijven over Jaloezie, maar allemaal zijn ze clichee of afgezaagd, hoe je het ook wil noemen, of het gaat niet over de liefde.
Heb nog een week vakantie, dus tijd genoeg om de beste ingeving te plaatsen
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Pervers? Als ik iets zieks wil schrijven dan zou ik wel iets anders schrijven.quote:Op zondag 16 mei 2004 17:14 schreef zodiakk het volgende:
Kaguri-ken moet begrijpen dat zijn quasi-perverse verhaaltjes niks sprankelends hebben en daarom niet écht ziek overkomen (dan heb ik het over dat eerste verhaal).
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
Titel: Het stuk waar ik nooit mee zal winnen, wat me ook niet boeit want ik zou toch niets winnen in deze wedstrijd, maar omdat ik een behoefte heb om mijn puberale onvrede op een erg gemakzuchtige manier wil uiten gebruik ik gewoon de meest voor de hand liggende uitlaatklep. En nee, dit is niet origineel, Brett Easton Ellis deed het waarschijnlijk tienduizend keer beter, en Johnen Vasquez zal zijn neus er nog niet voor ophalen, maar het blijft een vermakelijke therapeutische bezigheid... ook al kon ik nergens het idee kwijt om je knieholtes te vullen met maden. Maar om een lange titel kort te maken, dit is mijn versie van jaloezie. Zie het als een compliment
Weet je wat ik zo graag wil doen? Ik wil een roestige spijker in je tyfusoog prikken. Langzaam, natuurlijk, want ik wil dat je het voelt hoe de punt het membraam doorboord, ik wil dat je voelt iedere millimeter die ik naar binnen schuif.
Ik hoop dat het jeukt.
Ik wil een mes pakken en je tanden stuk voor stuk uit die stinkende smoel van je snijden, en als me dat niet lukt, dan gebruik ik gewoon het mes om je tandvlees weg te snijden. Als jet waagt je tong te bewegen dan branden we dat kreng er met alle plezier van de wereld uit, een gloeiende pook is een perfect werktuig om dat doel te bereiken.
Ik wil je onderkaak eraf trekken, en dat moet goed te doen zijn, als we je wangen en lippen wegsnijden en voldoende kracht zetten.
Ik hak je rechterbeen er af en snijd het aan stukken, om vervolgens het vlees klaar te maken in een overheerlijke maaltijd die ik je familie voorschotel.
Roestige spijkers hebben meerdere functies, dus ram ik er zes door je ballen, nee nog beter, ik timmer ze vast aan een splinterige balk, je verschrompelde lul laat ik er door een uitgemergelde shar-pei af knauwen.
Ik hoop dat je moet janken, ik hoop dat je krijst, want dat maakt het allemaal zo veel leuker om naar te kijken.
Ik pak een schaar en knip je anus in, we maken er een mooi sterretje van, vervolgens pakken we de grootste dildo die we kunnen vinden, we vetten die teef in met een zoutoplossing, om die hoerenneuker vervolgens zo diep in je aars te steken dat je ingewanden meteen in je borstkas worden geduwd.
We zetten je verminkte lichaam in een rolstoel, snijden je open, pakken je appendix, spijkeren deze vast aan een paaltje, en duwen de rolstoel van een heuveltje af terwijl jij erin zit.
Ja zodiakk, ik ben jaloers op de dingen die je durft te zeggen.
Ik haat je, maar dat deed ik altijd al, jij omhooggevallen bastaard.
En je weet wat ze zeggen, liefde en haat zijn praktisch hetzelfde.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
Hoezo schrijverspretenties? Kugari-Ken, je bent geweldig!! Ik ga nu eten!quote:Op zondag 16 mei 2004 18:28 schreef Kugari-Ken het volgende:
Titel: Het stuk waar ik nooit mee zal winnen, wat me ook niet boeit want ik zou toch niets winnen in deze wedstrijd, maar omdat ik een behoefte heb om mijn puberale onvrede op een erg gemakzuchtige manier wil uiten gebruik ik gewoon de meest voor de hand liggende uitlaatklep. En nee, dit is niet origineel, Brett Easton Ellis deed het waarschijnlijk tienduizend keer beter, en Johnen Vasquez zal zijn neus er nog niet voor ophalen, maar het blijft een vermakelijke therapeutische bezigheid... ook al kon ik nergens het idee kwijt om je knieholtes te vullen met maden. Maar om een lange titel kort te maken, dit is mijn versie van jaloezie. Zie het als een compliment
Weet je wat ik zo graag wil doen? Ik wil een roestige spijker in je tyfusoog prikken. Langzaam, natuurlijk, want ik wil dat je het voelt hoe de punt het membraam doorboord, ik wil dat je voelt iedere millimeter die ik naar binnen schuif.
Ik hoop dat het jeukt.
Ik wil een mes pakken en je tanden stuk voor stuk uit die stinkende smoel van je snijden, en als me dat niet lukt, dan gebruik ik gewoon het mes om je tandvlees weg te snijden. Als jet waagt je tong te bewegen dan branden we dat kreng er met alle plezier van de wereld uit, een gloeiende pook is een perfect werktuig om dat doel te bereiken.
Ik wil je onderkaak eraf trekken, en dat moet goed te doen zijn, als we je wangen en lippen wegsnijden en voldoende kracht zetten.
Ik hak je rechterbeen er af en snijd het aan stukken, om vervolgens het vlees klaar te maken in een overheerlijke maaltijd die ik je familie voorschotel.
Roestige spijkers hebben meerdere functies, dus ram ik er zes door je ballen, nee nog beter, ik timmer ze vast aan een splinterige balk, je verschrompelde lul laat ik er door een uitgemergelde shar-pei af knauwen.
Ik hoop dat je moet janken, ik hoop dat je krijst, want dat maakt het allemaal zo veel leuker om naar te kijken.
Ik pak een schaar en knip je anus in, we maken er een mooi sterretje van, vervolgens pakken we de grootste dildo die we kunnen vinden, we vetten die teef in met een zoutoplossing, om die hoerenneuker vervolgens zo diep in je aars te steken dat je ingewanden meteen in je borstkas worden geduwd.
We zetten je verminkte lichaam in een rolstoel, snijden je open, pakken je appendix, spijkeren deze vast aan een paaltje, en duwen de rolstoel van een heuveltje af terwijl jij erin zit.
Ja zodiakk, ik ben jaloers op de dingen die je durft te zeggen.
Ik haat je, maar dat deed ik altijd al, jij omhooggevallen bastaard.
En je weet wat ze zeggen, liefde en haat zijn praktisch hetzelfde.
Ik vind het ok dat er gereageerd wordt op verhalen en zo, maar je moet niet persoonlijk worden. Waaruit maak jij op dat ik zo graag "wil"? Jij ergert je aan mij, maar je kent mij niet eens.quote:Op zondag 16 mei 2004 17:14 schreef zodiakk het volgende:
[..]
ik wilde hierbij toch nog ff reageren op deze "FB"
Het ging om dat verhaal van convinced. Bij jouw verhaal (met de titel 'Jaloers!') kleeft er een soort schrijverspretentie aan, zo van 'ik wil zóóó graag!'. Ikzelf vind dat een beetje vervelend, zozeer zelfs dat ik me erger aan jou en minder oog heb voor wat je wilt schrijven (opzich is dat verhaal best oke). Het verhaal van sven-015 begin ik niet aan: het lijkt me duidelijk dat dat een ontzettend slecht kutverhaal is. Kaguri-ken moet begrijpen dat zijn quasi-perverse verhaaltjes niks sprankelends hebben en daarom niet écht ziek overkomen (dan heb ik het over dat eerste verhaal). Na de eerste 6 zinnen van winky bonkte ik mijn hoofd tegen de muur en tja, Eb, die heeft opzich wel een aardig verhaal geschreven, maar met een ontzettende anti-climax.
Er zijn weinig woorden nodigen om in deze topic iemands verhalen af te zeiken, wat jij schreef is bovendien aanmatigend. Wie denk jij wel dat je bent? Het verhaal van sven-015 heb je niet eens gelezen, dat schreef je zelf, dan dus ook geen FB geven. Hetzelfde geldt voor het verhaal van winky. Wat je schreef over het verhaal van Eb was overduidelijk slijm en halfslachtig.
Mijn FB over het laatste verhaal van Kugari-Ken meen ik dan ook oprecht. Ik verwacht nu eigenlijk jouw verhaal, zodiakk!! Of heb je ineens geen inspiratie meer?
Ik zal ook maar weer een keer mee doen, niet dat ik kans maak om te winnen, maargoed. Feedback is gewenst in dit topic of op mijn site, waar ik het verhaal ook plaats
========================================================================
Onbegrijpelijk jaloers op de onweerstaanbare concurrent
Wat ze in hem zien, zou ik echt niet weten. Met zijn ongeschoren bakkebaarden en de gladheid van zijn blonde kapsel, heeft hij niets speciaals wat andere mannen niet hebben. Of zou zijn atletische achtergrond toch datgene zijn wat hem zo aantrekkelijk maakt voor vrijwel alle passerende jonge dames in de kroeg?
Gespierd is hij niet, iets wat je niet zou verwachten van een beroepsatleet. Zijn licht verbreedde borstkas valt vrijwel in het niet bij zijn overdadig gevulde en stevig gebolde buik. Sociaal oogt hij wel, de passerende jonge dames allen groetend met een vrolijke glimlach en een kus op de hand. Soms gaat het zelfs verder dan dat en gooit een jonge schoonheid stevig lachend haar armen om zijn nek voor een knuffelend gebaar.
Een normale vriendschap lijkt hij met geen enkele vrouw te hebben. Alle vrouwelijke contacten die hij maakt, lijken allemaal gemaakt met de voorbedachte rade éénmalig seks te bedrijven met de jonge en wulpse vrouwen die zijn zicht passeren om ze hierna genadeloos te dumpen. Is hij écht zo onweerstaanbaar charmant? Of is de gemiddelde vrouw zo goedgelovig dat ze in al zijn gesproken woorden trapt als een hersenloze volgeling?
Eén ding is echter wel zeker; succesvol bij de vrouwen is hij, hoe het ook gewend of gekeerd wordt, maar echte liefde heeft hij nooit gevoeld. In plaats van echte liefde is zijn keus gevallen op losbandige relaties met alle vrouwen die zich enigszins tot hem aangetrokken voelen en dit zijn er meer dan mijn gedachten zouden verwachten. Bij hen komt hij aan zijn trekken door zijn mannelijke geslachtsdrift ongecontroleerd te uiten.
Nu mijn blik voor de zoveelste maal deze avond op zijn aanwezigheid valt, is het lichaam van een schone hoogblonde jongedame in zijn armen terecht gekomen. Haar lippen hebben die van hem gevonden en in het midden van de dansvloer delen zij een innige zoen, terwijl zijn hand in haar billen knijpt. Vanavond zal hij haar zijn bed in weten te kletsen met zijn gladde praatjes en de rest van de mannen het nakijken geven. Was ik maar zoals hij!
========================================================================
Onbegrijpelijk jaloers op de onweerstaanbare concurrent
Wat ze in hem zien, zou ik echt niet weten. Met zijn ongeschoren bakkebaarden en de gladheid van zijn blonde kapsel, heeft hij niets speciaals wat andere mannen niet hebben. Of zou zijn atletische achtergrond toch datgene zijn wat hem zo aantrekkelijk maakt voor vrijwel alle passerende jonge dames in de kroeg?
Gespierd is hij niet, iets wat je niet zou verwachten van een beroepsatleet. Zijn licht verbreedde borstkas valt vrijwel in het niet bij zijn overdadig gevulde en stevig gebolde buik. Sociaal oogt hij wel, de passerende jonge dames allen groetend met een vrolijke glimlach en een kus op de hand. Soms gaat het zelfs verder dan dat en gooit een jonge schoonheid stevig lachend haar armen om zijn nek voor een knuffelend gebaar.
Een normale vriendschap lijkt hij met geen enkele vrouw te hebben. Alle vrouwelijke contacten die hij maakt, lijken allemaal gemaakt met de voorbedachte rade éénmalig seks te bedrijven met de jonge en wulpse vrouwen die zijn zicht passeren om ze hierna genadeloos te dumpen. Is hij écht zo onweerstaanbaar charmant? Of is de gemiddelde vrouw zo goedgelovig dat ze in al zijn gesproken woorden trapt als een hersenloze volgeling?
Eén ding is echter wel zeker; succesvol bij de vrouwen is hij, hoe het ook gewend of gekeerd wordt, maar echte liefde heeft hij nooit gevoeld. In plaats van echte liefde is zijn keus gevallen op losbandige relaties met alle vrouwen die zich enigszins tot hem aangetrokken voelen en dit zijn er meer dan mijn gedachten zouden verwachten. Bij hen komt hij aan zijn trekken door zijn mannelijke geslachtsdrift ongecontroleerd te uiten.
Nu mijn blik voor de zoveelste maal deze avond op zijn aanwezigheid valt, is het lichaam van een schone hoogblonde jongedame in zijn armen terecht gekomen. Haar lippen hebben die van hem gevonden en in het midden van de dansvloer delen zij een innige zoen, terwijl zijn hand in haar billen knijpt. Vanavond zal hij haar zijn bed in weten te kletsen met zijn gladde praatjes en de rest van de mannen het nakijken geven. Was ik maar zoals hij!
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
Over mijn verhaal had hij dus wel gelijk?quote:Op zondag 16 mei 2004 19:37 schreef Francesca het volgende:
[..]
Ik vind het ok dat er gereageerd wordt op verhalen en zo, maar je moet niet persoonlijk worden. Waaruit maak jij op dat ik zo graag "wil"? Jij ergert je aan mij, maar je kent mij niet eens.
Er zijn weinig woorden nodigen om in deze topic iemands verhalen af te zeiken, wat jij schreef is bovendien aanmatigend. Wie denk jij wel dat je bent? Het verhaal van sven-015 heb je niet eens gelezen, dat schreef je zelf, dan dus ook geen FB geven. Hetzelfde geldt voor het verhaal van winky. Wat je schreef over het verhaal van Eb was overduidelijk slijm en halfslachtig.
Mijn FB over het laatste verhaal van Kugari-Ken meen ik dan ook oprecht. Ik verwacht nu eigenlijk jouw verhaal, zodiakk!! Of heb je ineens geen inspiratie meer?
Maar hij heeft wel het recht, Francesca. Hij heeft de vorige keer gewonnen.
PE#1
Moet Francesca wel gelijk geven eigenlijk. Het afzeiken van een verhaal is makkelijk en ook wel érg hinderlijk. Je trapt zo een schrijver op zijn hart en ziel.
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
quote:Op zondag 16 mei 2004 20:30 schreef convinced het volgende:
[..]
Maar hij heeft wel het recht, Francesca. Hij heeft de vorige keer gewonnen.
FB volgt, meteen.
FB volgt, meteen.
Geweldig! Vooral die laatste twee zinnen, . Lekker jennend. Dat siert je Francesca, want ik lees in dit stuk tenminste een stuk meer emotie, niet die ingecalculeerde literatuurpretentie van je andere verhalen. Ik wilde eigenlijk nog ingaan op de opmerkingen over de andere ingezonden stukken, maar ik laat mij tenminste niet opjutten, zoals jij dat zo hulpeloos wèl doet. Hoe dan ook: ik denk dat je mij niet zo serieus moet nemen. Sterker nog, neem mij helemaal niet serieus, lach om mijn complete over-the-top commentaar. Daar hebben we er allebei meer plezier van, lijkt me. Mar als jij je druk wilt maken over een bondig geformuleerde onzinpost dan is dat jouw keuze. En mijn verhaal? Ik schrijf er wel weer eentje als ik een geniale ingeving heb en dan win ik hoogstwaarschijnlijk.quote:Op zondag 16 mei 2004 19:37 schreef Francesca het volgende:
[..]
Ik vind het ok dat er gereageerd wordt op verhalen en zo, maar je moet niet persoonlijk worden. Waaruit maak jij op dat ik zo graag "wil"? Jij ergert je aan mij, maar je kent mij niet eens. Het verhaal van sven-015 heb je niet eens gelezen, dat schreef je zelf, dan dus ook geen FB geven. Hetzelfde geldt voor het verhaal van winky. Wat je schreef over het verhaal van Eb was overduidelijk slijm en halfslachtig.
Mijn FB over het laatste verhaal van Kugari-Ken meen ik dan ook oprecht. Ik verwacht nu eigenlijk jouw verhaal, zodiakk!! Of heb je ineens geen inspiratie meer?
Wellicht. Ik zal mij voortaan onthouden van al te gemakzuchtige formuleringen, .quote:Op zondag 16 mei 2004 20:43 schreef Praatpaal.net het volgende:
Moet Francesca wel gelijk geven eigenlijk. Het afzeiken van een verhaal is makkelijk en ook wel érg hinderlijk.
Dan moet je niks gaan schrijven als je commentaar zo erg aantrekt. Kijk, Francesca zal wellicht wat korte, snedige FB geven op mijn verhaal van vorige week. Dat mag ze, maar ik ben toch wel overtuigd van de kracht van mijn verhaaltje.quote:Je trapt zo een schrijver op zijn hart en ziel.
Blegh, wat een zelfvertrouwen...quote:Op zondag 16 mei 2004 21:26 schreef zodiakk het volgende:
En mijn verhaal? Ik schrijf er wel weer eentje als ik een geniale ingeving heb en dan win ik hoogstwaarschijnlijk.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Nou, ik vind dit toch best aardig hoor. Beter dan de peuterspeelzaalromantiek van Twinky ( ).quote:Op zondag 16 mei 2004 19:52 schreef Praatpaal.net het volgende:
-snip-
Enkele suggesties in zinsopbouw heb ik in het verhaal zelf aangegeven, misschien overdreven, maar zo zou ik het geschreven hebben Ikzelf zou vwb dit verhaal voor de o.t.t. hebben gekozen.quote:Op zondag 16 mei 2004 13:26 schreef convinced het volgende:
"Kun jij me even een schone luier komen brengen? Hier zijn ze op."
Ik legde mijn boek, dat ik zojuist had opengeslagen, ondersteboven op de bank en zette mijn wijntje op tafel. Licht geïrriteerd haastte ik me naar boven, de kinderkamer in en haalde een pamper uit de commode. Ik ging de trap weer af, naar de badkamer, waar ons prachtige wonder helemaal schoon en gepoederd op een handdoek op de wasmachine lag.
"Dankjewel," zei ze me, waarna ze de kleine met een zachte zomerregen van lieve woordjes de kleine besproeide.
Ik keek het schouwspel een paar tellen aan, maar besloot terug te keren naar de Winter en J.P. Chenet. Ik las over een stratenvegende dronkaard toen zij, met de baby op schoot, naast me kwam zitten.
"Schat, ik leg Tijn even in bed," zei ze me. Ze gaf me een zoen op mijn wang en liep weg. Ik houd van haar, zoals ik nog nooit van iemand heb gehouden noch zal gaan doen is grammaticaal misschien ook onuist, maar leest wellicht beter van niemand heb gehouden en van niemand zal houden. Ik liep naar mijn jas en pakte er mijn pakje marlboro uit. Ik rookte, in de tuin, mijn sigaretje. Toen ik weer op de bank zat, met een nieuw ingeschonken glaasje, kwam ze weer naar beneden. Ze ging achter me staan en liet haar handen rusten op mijn schouders.
"Ik ga naar bed, kom je mee?"
"Ben je moe, lieverd?"
"Ja, ik moest er gisteren midden in de nacht uit."
"Ik drink heel even mijn wijntje op en dan kom ik eraan."
Terwijl zij boven haar kleren en haar bh uitdeed zich ontkleedde en het bed opwarmde, dronk ik mijn wijntje leeg, besloot ik dat ik de Winter oninteressant vond en poetste ik mijn tanden. Ik sloop naar boven, naar de slaapkamer in en teder kroop ik naast haar. Ze lag op haar zij, met haar rug naar me toe. Ik gaf haar een zoen in haar hals en mijn hand masseerde haar schouder, haar arm, haar buik, haar borsten. Ze kreunde beminnelijk ? toen ik haar streelde. Ze ging op haar rug liggen en ik trok de dekens langzaam van haar af. Toen pas merkte ik, dat ze al lag te slapen.
De tijd is iig de misser die ik niet had mogen maken. Tnx, nuttig.quote:Op zondag 16 mei 2004 21:38 schreef Francesca het volgende:
[..]
Enkele suggesties in zinsopbouw heb ik in het verhaal zelf aangegeven, misschien overdreven, maar zo zou ik het geschreven hebben Ikzelf zou vwb dit verhaal voor de o.t.t. hebben gekozen.
PE#1
Kugari-ken: ik denk niet dat dat de stijl is die ze bij Nachtlicht zoeken.
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Ik heb niet helemaal door wanneer je een enter doet aan het eind van een allinea en wanner niet.quote:Op zaterdag 15 mei 2004 17:51 schreef Francesca het volgende:
Jaloers!
Hij heeft het gekocht, voor haar, zij weet niet half hoe mooi ze is. De laatste tijd besteedt hij veel aandacht aan haar, gedraagt hij zich als een verliefde puber, drukt vlinderkusjes in haar nek en geeft haar speelse tikken op haar billen. Hij vindt haar prachtig, ze is precies goed zoals zij is, fluistert hij haar daarbij in het oor.
Menopauze, een afschuwelijk woord, vindt zij. Het klopt ook niet, pauze slaat nergens op. Het gaat juist veel te snel, er komen steeds meer rimpels bij, op haar gezicht, inhaar hals. De huid op haar bovenarmen, haar dijen en billen wordt alsmaar slapper en tot overmaat van ramp heeft ze ook nog een paar spataders ontdekt.
Hij weet het nog niet, maar ze heeft al haar rokken en jurken boven de knie, ook (die ene,) zou ik weg laten dat sexy jurkje met de korte mouwen, weggegooid. Rigoureus, ja, maar ze kan er niet meer tegen, haar jeugd is voorbij en de aftakeling begonnen.
Hij bezweert haar dat ze hem moet vertrouwen, maar zij weet hoe moeilijk hij het heeft, op straat, op kantoor, met al die jonge meisjes om hem heen. En die mode van tegenwoordig, afgrijselijk gewoon, hoe bloter, hoe mooier.
Ze schaamt zich, een heel klein beetje maar,ik had hier een punt gezet hijzelf gaf er reden toe, hij gedroeg zich zo anders de laatste tijd. Dankzij haar gesnuffel had zij de doos met de strik eromheen gevonden, achterin zijn kast. Alsof al haar hormonen op tilt waren geslagen, zo erg was zij ik had 'ze' gezegd geschrokken.
Daar had je het, had ze direct gedacht, zo begon het, met het kopen van zulke cadeaus voor je geliefde.
Ze kan aan niets anders meer denken. Morgen is hun trouwdag, maar hun huwelijk is voorbij, afgelopen, er is een ander. Ze zal hem vrijlaten, maar niet voordat zij… ze kijkt naar zijn tevreden slapende gezicht en haalt een glimmende schaar tevoorschijn…ze gunt het haar niet!
Hij is hun trouwdag niet vergeten. Met een bevroren glimlach neemt zij haar cadeau in ontvangst. Ze maakt het niet open, ze weet wat erin zit, een peperdure mini-jurk, volledig in repen geknipt.
PE#1
maar we hebben in tijden niet meer zo gelache!quote:Op zondag 16 mei 2004 22:00 schreef Isabeau het volgende:
Kugari-ken: ik denk niet dat dat de stijl is die ze bij Nachtlicht zoeken.
hoe bedoel je precies met die enter ?quote:Op zondag 16 mei 2004 22:11 schreef convinced het volgende:
[..]
Ik heb niet helemaal door wanneer je een enter doet aan het eind van een allinea en wanner niet.
Die FB van jou is ook nuttig, je leest zo snel over zoiets heen. kijk je weer met andere ogen naar je verhaal
Geniale ingeving? Ja, eindelijk, het lange wachten werd beloond. Want het heeft me daar een poosje geduurd, zeg, voordat jij het doorhad. Verdiep jij je nog een beetje meer in mijn literatuurpretentie, want daar leer jij heel veel van en dan komt je geniale inval vanzelf.quote:Op zondag 16 mei 2004 21:26 schreef zodiakk het volgende:
[..]
Geweldig! Vooral die laatste twee zinnen, . Lekker jennend. Dat siert je Francesca, want ik lees in dit stuk tenminste een stuk meer emotie, niet die ingecalculeerde literatuurpretentie van je andere verhalen. Ik wilde eigenlijk nog ingaan op de opmerkingen over de andere ingezonden stukken, maar ik laat mij tenminste niet opjutten, zoals jij dat zo hulpeloos wèl doet. Hoe dan ook: ik denk dat je mij niet zo serieus moet nemen. Sterker nog, neem mij helemaal niet serieus, lach om mijn complete over-the-top commentaar. Daar hebben we er allebei meer plezier van, lijkt me. Mar als jij je druk wilt maken over een bondig geformuleerde onzinpost dan is dat jouw keuze. En mijn verhaal? Ik schrijf er wel weer eentje als ik een geniale ingeving heb en dan win ik hoogstwaarschijnlijk.
Ik hoop echt voor je dat je die beker wint! Hoezo zielige poging mij meer plezier te verschaffen? Nee, dat deed Kugari-Ken, echt, in geen tijden meer zo gelachen! Wie neemt jou nu nog serieus?
Dit was ik jou, door emoties overmand, nog helemaal vergeten toe te wensen: sterkte, zodiakk, heel veel sterkte!
ikzelf doe dat vaak als ik overschakel naar een andere persoon, onderwerp of oid. Soms leest het gemakkelijker.quote:Op zondag 16 mei 2004 22:54 schreef convinced het volgende:
Enter, een regel over slaan.
Niemand! Ain't it grand? En weet je, het boeit allemaal niet.quote:Op zondag 16 mei 2004 22:58 schreef Francesca het volgende:
Wie neemt jou nu nog serieus?
Ik voel mijn hart in mijn keel kloppen, onbewust houd ik mijn adem in. Mijn hak schuift bijna van het smalle randje af, maar ik kan me nog net goed vasthouden aan het raamkozijn. Mijn nagel is afgebroken en ik krijg bijna kramp in mijn benen, maar het is het allemaal waard.
Vier maanden geleden is het nu. Mijn brieven heb je nooit beantwoord, je deed de deur niet open als ik aanbelde en ik heb zeker zevenenveertig keer je voicemail ingesproken. Wanneer je naar je werk ging, deed je alsof ik lucht was. Maar misschien zag je me ook niet. Mijn vaste plekje achter het electriciteitshuisje gaf me genoeg ruimte om je te bekijken. Ik hield je in de gaten, keek waar je naartoe ging, fietste je achterna en checkte je brievenbus.
Na anderhalve maand zag ik je samen met een meisje. Al zoenend strompelden jullie ons huis binnen. Een klein groen beestje kroop onderhuids door mijn lichaam. Hoe kun je nou met haar zoenen als je weet dat ik je terug wil? Ook al zei de vriendelijke politieman me gisteren dat ik maar een ander vriendje moest gaan zoeken, er kan toch niemand tegen jou op? Jij weet toch precies wat ik voor je voel en wat je aan me hebt? Misschien heb ik je een beetje zenuwachtig gemaakt door mijn constante aanwezigheid. Dat bewijst alleen maar hoe intens veel ik van je houd.
Ongegeneerd kijk ik naar binnen. Je bed is netjes opgemaakt, iets wat ik niet van je gewend ben. Op mijn nachtkastje staat een flesje parfum, een walgelijke geur. Ik zie je kast een stukje open staan, maar ik zie geen enkel kledingstuk dat van jou zou kunnen zijn.
Vermoeid pak ik de regenpijp weer vast en ik laat me naar beneden glijden. Ik kijk naar mijn nagels. Het meisje is niet zomaar een meisje. Haar parfum staat niet voor niets op mijn nachtkastje. Ik kan wel janken. Ik maak mezelf maar wijs dat het door mijn afgebroken nagel komt, maar heel diep in mijn hart weet ik toch wel dat ik je kwijt ben.
Vier maanden geleden is het nu. Mijn brieven heb je nooit beantwoord, je deed de deur niet open als ik aanbelde en ik heb zeker zevenenveertig keer je voicemail ingesproken. Wanneer je naar je werk ging, deed je alsof ik lucht was. Maar misschien zag je me ook niet. Mijn vaste plekje achter het electriciteitshuisje gaf me genoeg ruimte om je te bekijken. Ik hield je in de gaten, keek waar je naartoe ging, fietste je achterna en checkte je brievenbus.
Na anderhalve maand zag ik je samen met een meisje. Al zoenend strompelden jullie ons huis binnen. Een klein groen beestje kroop onderhuids door mijn lichaam. Hoe kun je nou met haar zoenen als je weet dat ik je terug wil? Ook al zei de vriendelijke politieman me gisteren dat ik maar een ander vriendje moest gaan zoeken, er kan toch niemand tegen jou op? Jij weet toch precies wat ik voor je voel en wat je aan me hebt? Misschien heb ik je een beetje zenuwachtig gemaakt door mijn constante aanwezigheid. Dat bewijst alleen maar hoe intens veel ik van je houd.
Ongegeneerd kijk ik naar binnen. Je bed is netjes opgemaakt, iets wat ik niet van je gewend ben. Op mijn nachtkastje staat een flesje parfum, een walgelijke geur. Ik zie je kast een stukje open staan, maar ik zie geen enkel kledingstuk dat van jou zou kunnen zijn.
Vermoeid pak ik de regenpijp weer vast en ik laat me naar beneden glijden. Ik kijk naar mijn nagels. Het meisje is niet zomaar een meisje. Haar parfum staat niet voor niets op mijn nachtkastje. Ik kan wel janken. Ik maak mezelf maar wijs dat het door mijn afgebroken nagel komt, maar heel diep in mijn hart weet ik toch wel dat ik je kwijt ben.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Francesca,
Het is jammer dat je zo gepikeerd reageert op het nuttigste commentaar dat je krijgt. Ik vind de herschrijvingen van bepaalde zinnen de meest waardeloze kanttekeningen in deze thread. Je kunt daar alleen iets aan hebben als je een gemeenschappelijke stijl voor ogen hebt en je doel expliceert. Chuck Palahniuk (de auteur van Fight Club) heeft bijvoorbeeld veel hulp gehad bij het ontwikkelen van zijn staccato-stijl van een mentor. Die kon hem op waardevolle wijze kenbaar maken hoe bepaalde zinnen een krachtigere uitwerking zouden hebben.
Heeft Kugari-Ken er bovendien iets aan als ik hem nog maar eens 't kofschip haarfijn uitleg? Moet ik zodiakk vertellen dat 'borstkast' wel een neologisme moet zijn? Hun schrijverschap zal er weinig baat bij hebben. Jij kreeg daarentegen een belangrijk aanknopingspunt voor een volgend verhaal: probeer stil te staan bij de toon die je aanslaat en vraag je af welke snaar je bij de lezer raakt. Giphart kan bijvoorbeeld ook wel blijven zeuren dat hij als literaire auteur niet serieus genomen wordt, maar zo lang hij bijvoorbeeld de recensent Tom van Deel blijft vergelijken met een kloppend lid, zal hij daar zeker geen verandering in weten te brengen.
Ik vond de eerste twee postings van zodiakk heel netjes, en het is jammer dat jij er dan vreselijk aanmatigend op reageert. Het zat er natuurlijk aan te komen, dat er eens commentaar geplaatst zou worden dat niet goed zou vallen. Bij de eerste verzoeken om handige tips kromde ik reeds mijn tenen: vraag niet om iets waar je niet werkelijk op zit te wachten.
Als ik dan toch nog wat advies mag geven: schrijf op vrijdag een verhaal en laat het tot woensdag liggen. Je zult er meer afstand van kunnen nemen, waardoor je er zelf beter aan kunt sleutelen en tevens rustiger met andermans commentaar om zult kunnen gaan.
Het is jammer dat je zo gepikeerd reageert op het nuttigste commentaar dat je krijgt. Ik vind de herschrijvingen van bepaalde zinnen de meest waardeloze kanttekeningen in deze thread. Je kunt daar alleen iets aan hebben als je een gemeenschappelijke stijl voor ogen hebt en je doel expliceert. Chuck Palahniuk (de auteur van Fight Club) heeft bijvoorbeeld veel hulp gehad bij het ontwikkelen van zijn staccato-stijl van een mentor. Die kon hem op waardevolle wijze kenbaar maken hoe bepaalde zinnen een krachtigere uitwerking zouden hebben.
Heeft Kugari-Ken er bovendien iets aan als ik hem nog maar eens 't kofschip haarfijn uitleg? Moet ik zodiakk vertellen dat 'borstkast' wel een neologisme moet zijn? Hun schrijverschap zal er weinig baat bij hebben. Jij kreeg daarentegen een belangrijk aanknopingspunt voor een volgend verhaal: probeer stil te staan bij de toon die je aanslaat en vraag je af welke snaar je bij de lezer raakt. Giphart kan bijvoorbeeld ook wel blijven zeuren dat hij als literaire auteur niet serieus genomen wordt, maar zo lang hij bijvoorbeeld de recensent Tom van Deel blijft vergelijken met een kloppend lid, zal hij daar zeker geen verandering in weten te brengen.
Ik vond de eerste twee postings van zodiakk heel netjes, en het is jammer dat jij er dan vreselijk aanmatigend op reageert. Het zat er natuurlijk aan te komen, dat er eens commentaar geplaatst zou worden dat niet goed zou vallen. Bij de eerste verzoeken om handige tips kromde ik reeds mijn tenen: vraag niet om iets waar je niet werkelijk op zit te wachten.
Als ik dan toch nog wat advies mag geven: schrijf op vrijdag een verhaal en laat het tot woensdag liggen. Je zult er meer afstand van kunnen nemen, waardoor je er zelf beter aan kunt sleutelen en tevens rustiger met andermans commentaar om zult kunnen gaan.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Ongetwijfeld. Er is een reden dat ik Engels studeer en plannen heb om te emigreren richting Australie. Als deze wedstrijd in het Engels werd gehouden dan zou ik misschien een kans hebben gemaakt, maar het is Nederlands, dus ik doe alleen mee voor spek en bonen, ik heb absoluut geen pretenties dat ik ook maar 1 ronde van deze wedstrijd kan winnen.quote:Op maandag 17 mei 2004 08:57 schreef Claudia_x het volgende:
Heeft Kugari-Ken er bovendien iets aan als ik hem nog maar eens 't kofschip haarfijn uitleg?
Je bedoelt dat hele "Dit was ongelofelijk saai" en zijn kleine "Jullie zuigen allemaal klonterige stront door een flinterdun rietje!"-opmerking?quote:Ik vond de eerste twee postings van zodiakk heel netjes, en het is jammer dat jij er dan vreselijk aanmatigend op reageert.
Het is niet moeilijk om een verhaal af te kraken, en dat is wat zodiakk deed, zonder al te veel moeite gewoon wat denigrerende zinnen neerkalken met als doel de mensen op hun plaats te zetten, om ze te frustreren en om een reactie uit te lokken. Want ik denk dat iedereen al lang doorheeft dat zodiakk zichzelf graag hoort praten, het vermoeden is dan ook sterk dat zodiakk zichzelf helemaal sufrukt wanneer hij andere mensen over hem hoort praten.
Het is dan ook geen feedback die hij geeft, het is gewoon het gedrag dat we van zodiakk verwachten, tikkeltje voorspelbaar, misschien wel meer dan een tikkeltje voorspelbaar. Ik ben niet onaardig dus doe ik wat zodiakk graag ziet, ik reageer erop, want ik gun die lelijke rukker ook eens een pleziertje.
Hij vindt het overigens ook leuk als je hem uitscheld. Want dat geeft een zekere mate van emotie weer, het geeft aan dat iemand op zijn of haar ziel is getrapt, en dus geeft het zodiakk het idee dat hij succesvol is geweest in zijn opzet, omdat hij denkt dat hij echt iets zegt dat mensen beroert.
A common mistake many people make, they think that I give a flying fuck about what they write about me.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
Zeer hooggeachte Claudia_x,
Inderdaad, erg jammer dat het niet duidelijk overkwam. Echt, ik ben zodiakk zo ontzettend dankbaar! ... En jou ook...diepe zucht... want dit is nu echte feedback, zo beschaafd, zo verfijnd, zo... zo intellectueel.
Hierbij mijn oprechte dank, eindelijk eens een post van iemand die wéét waarover zij schrijft...
Met vriendelijke groeten,
hoogachtend,
Francesca
P.S. Ik hoop niet dat ik een schrijffout heb gemaakt, ik zou me rot schamen.
P.P.S ... 't kofschip, hoe zat dat ook alweer? Kun je daarvoor nog even tijd vrijmaken? Ik weet zeker dat anderen er veel aan zullen hebben... vooruit Claudia... doe eens gek!
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 17-05-2004 13:50:04 ]
Inderdaad, erg jammer dat het niet duidelijk overkwam. Echt, ik ben zodiakk zo ontzettend dankbaar! ... En jou ook...diepe zucht... want dit is nu echte feedback, zo beschaafd, zo verfijnd, zo... zo intellectueel.
Hierbij mijn oprechte dank, eindelijk eens een post van iemand die wéét waarover zij schrijft...
Met vriendelijke groeten,
hoogachtend,
Francesca
P.S. Ik hoop niet dat ik een schrijffout heb gemaakt, ik zou me rot schamen.
P.P.S ... 't kofschip, hoe zat dat ook alweer? Kun je daarvoor nog even tijd vrijmaken? Ik weet zeker dat anderen er veel aan zullen hebben... vooruit Claudia... doe eens gek!
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 17-05-2004 13:50:04 ]
Ik vind het echt bizar om te zien hoe verkrampt mensen hier reageren. Claudia_x heeft netjes verwoord wat zij ervan vindt en nog steeds wordt er zeer vijandelijk gereageerd. Maar ze heeft toch een punt? Het lijkt mij dat uitgevers geen goed gespelde maar goed geschreven verhalen willen. Je hebt wel wat aan spellingscommentaar, maar uit eigen ervaring weet ik dat schrijfstijlcommentaar vééél nuttiger is. Ook is het zo dat je soms al van jezelf weet dat er iets in je schrijven rammelt, maar niet precies weet wat. Als iemand dan commentaar geeft dan kan je gaan kijken van 'oh, lag het misschien daaraan?'. Soms moet je commentaar de wind inslaan, soms niet, dat ligt geheel aan jezelf. Ik vind namelijk nog steeds dat de schrijver zijn pennenvruchten het beste kent. Het gaat erom dat je een kritisch beeld van je schrijven opbouwt: constant. En dan nog is het vaak voor verbetering vatbaar.
Overigens heb ikzelf al eerder in dit topic aangegeven dat ik mij voortaan zal onthouden van al te gemakzuchtige formuleringen. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds achter mijn opmerkingen sta. Francesca, als ik zeg dat de toon in je verhaal er een is van verkrampte schrijverspretentie, dan zeg ik dat op basis van je verhaal: geenzins probeer ik je persoonlijk aan te vallen. Bij het verhaal van convinced viel ik zowat in slaap, geenzins probeer ik hierbij convinced door het slijk te trekken, ik vond het verhaal gewoon saai. Ik vond dat het verhaal van Eb een anti-climax had, geenzins probeerde ik me hierbij op te likken. Winky had in mijn optiek niet zo clichématig moeten beginnen: zo hou je de aandacht niet vast van een lezer. Ik vind dat Kaguri-Ken gewoon teveel pathos in zijn verhalen heeft zitten, enzovoorts. Jullie moeten toch begrijpen dat, hoewel ik tekortgeschoten ben in het acceptabel formuleren van commentaar, ik nooit de intentie had om mensen persoonlijk aan te vallen of te kwetsen. Dat dat blijkbaar toch gebeurt is ligt niet aan mij.
Het enige wat ik wil zeggen is dat je jezelf alleen maar in de voet schiet als je mij persoonlijk aan de schandpaal nagelt (zoals Kaguri-Ken zo verbeten doet). Kies ervoor om mijn commentaar de wind in te slaan, of kies ervoor om te kijken of misschien dat gerammel in je schrijven komt omdat je teveel forceert, teveel clichés hanteert, etc. Zo, meer heb ik hierover niet meer te zeggen, .
Overigens heb ikzelf al eerder in dit topic aangegeven dat ik mij voortaan zal onthouden van al te gemakzuchtige formuleringen. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds achter mijn opmerkingen sta. Francesca, als ik zeg dat de toon in je verhaal er een is van verkrampte schrijverspretentie, dan zeg ik dat op basis van je verhaal: geenzins probeer ik je persoonlijk aan te vallen. Bij het verhaal van convinced viel ik zowat in slaap, geenzins probeer ik hierbij convinced door het slijk te trekken, ik vond het verhaal gewoon saai. Ik vond dat het verhaal van Eb een anti-climax had, geenzins probeerde ik me hierbij op te likken. Winky had in mijn optiek niet zo clichématig moeten beginnen: zo hou je de aandacht niet vast van een lezer. Ik vind dat Kaguri-Ken gewoon teveel pathos in zijn verhalen heeft zitten, enzovoorts. Jullie moeten toch begrijpen dat, hoewel ik tekortgeschoten ben in het acceptabel formuleren van commentaar, ik nooit de intentie had om mensen persoonlijk aan te vallen of te kwetsen. Dat dat blijkbaar toch gebeurt is ligt niet aan mij.
Het enige wat ik wil zeggen is dat je jezelf alleen maar in de voet schiet als je mij persoonlijk aan de schandpaal nagelt (zoals Kaguri-Ken zo verbeten doet). Kies ervoor om mijn commentaar de wind in te slaan, of kies ervoor om te kijken of misschien dat gerammel in je schrijven komt omdat je teveel forceert, teveel clichés hanteert, etc. Zo, meer heb ik hierover niet meer te zeggen, .
Ik vind het eerlijk gezegd wel zonde dat je ieder verhaal onder de loep neemt behalve het mijne. Maar eerlijk gezegd trek ik me geen reet aan van commentaar, opbouwende kritiek is echter meer dan welkom, maar kom dan niet met een puberaal statement als : Het verhaal van sven-015 is overduidelijk zo slecht, dus daar begin ik maar niet aan. Beetje triest vind je niet?
Kom dan maar met al je commentaar, persoonlijk of niet, want volgens mij ben jij hier de enige die schrijverspretenties in zich heeft. De arrogantie straalt van je FB af, maar ik moet toegeven dat het je wel siert. Misschien moet je maar een recensent worden, net als zoveel andere mislukte schrijvers.
p.s. mensen die mijn verhaaltje wel gelezen hebben, was het echt zo slecht?!
Kom dan maar met al je commentaar, persoonlijk of niet, want volgens mij ben jij hier de enige die schrijverspretenties in zich heeft. De arrogantie straalt van je FB af, maar ik moet toegeven dat het je wel siert. Misschien moet je maar een recensent worden, net als zoveel andere mislukte schrijvers.
p.s. mensen die mijn verhaaltje wel gelezen hebben, was het echt zo slecht?!
Ik ga nog liever dood, dan dit ik ooit een zin herschrijf. R. Giphart
Hallo Praatpaal! Dit is goedbedoelde FB, hoor, ik vermeld het er voor de zekerheid even bij, de gemoederen zijn zo verhit geraakt...quote:Op zondag 16 mei 2004 19:52 schreef Praatpaal.net het volgende:
Ik zal ook maar weer een keer mee doen, niet dat ik kans maak om te winnen, maargoed. Feedback is gewenst in dit topic of op mijn site, waar ik het verhaal ook plaats
========================================================================
Onbegrijpelijk jaloers op de onweerstaanbare concurrent
Wat ze in hem zien, zou ik echt niet weten. Met zijn ongeschoren bakkebaarden en de gladheid van zijn blonde kapsel, heeft hij niets speciaals wat andere mannen niet hebben. Of zou zijn atletische achtergrond toch datgene zijn wat hem zo aantrekkelijk maakt voor vrijwel alle passerende jonge dames in de kroeg?
Gespierd is hij niet, iets wat je niet zou verwachten van een beroepsatleet. Zijn licht verbreedde borstkas valt vrijwel in het niet bij zijn overdadig gevulde en stevig gebolde buik. Sociaal oogt hij wel, de passerende jonge dames allen groetend met een vrolijke glimlach en een kus op de hand. Soms gaat het zelfs verder dan dat en gooit een jonge schoonheid stevig lachend haar armen om zijn nek voor een knuffelend gebaar.
Een normale vriendschap lijkt hij met geen enkele vrouw te hebben. Alle vrouwelijke contacten die hij maakt, lijken allemaal gemaakt met de voorbedachte rade éénmalig seks te bedrijven met de jonge en wulpse vrouwen die zijn zicht passeren om ze hierna genadeloos te dumpen. Is hij écht zo onweerstaanbaar charmant? Of is de gemiddelde vrouw zo goedgelovig dat ze in al zijn gesproken woorden trapt als een hersenloze volgeling?
Eén ding is echter wel zeker; succesvol bij de vrouwen is hij, hoe het ook gewend of gekeerd wordt, maar echte liefde heeft hij nooit gevoeld. In plaats van echte liefde is zijn keus gevallen op losbandige relaties met alle vrouwen die zich enigszins tot hem aangetrokken voelen en dit zijn er meer dan mijn gedachten zouden verwachten. Bij hen komt hij aan zijn trekken door zijn mannelijke geslachtsdrift ongecontroleerd te uiten.
Nu mijn blik voor de zoveelste maal deze avond op zijn aanwezigheid valt, is het lichaam van een schone hoogblonde jongedame in zijn armen terecht gekomen. Haar lippen hebben die van hem gevonden en in het midden van de dansvloer delen zij een innige zoen, terwijl zijn hand in haar billen knijpt. Vanavond zal hij haar zijn bed in weten te kletsen met zijn gladde praatjes en de rest van de mannen het nakijken geven. Was ik maar zoals hij!
Ik begrijp wat je met je verhaal duidelijk wilt maken, maar je zou eens kunnen proberen meer in de "spreektaal" te schrijven. Dus laat die ingewikkelde zinformules eens achterwege...
Hoi Sven, ik heb je verhaal wél gelezen, dus vind ik dat ik jou FB mag geven. Echt slecht vind ik je verhaal niet, maar het mist spanning. Als je het begin leest, denk je al gauw òf het komt weer goed òf het loopt verschrikkelijk uit de hand (thema is immers jaloezie)quote:Op maandag 17 mei 2004 11:53 schreef Sven-015 het volgende:
Ik vind het eerlijk gezegd wel zonde dat je ieder verhaal onder de loep neemt behalve het mijne. Maar eerlijk gezegd trek ik me geen reet aan van commentaar, opbouwende kritiek is echter meer dan welkom, maar kom dan niet met een puberaal statement als : Het verhaal van sven-015 is overduidelijk zo slecht, dus daar begin ik maar niet aan. Beetje triest vind je niet?
Kom dan maar met al je commentaar, persoonlijk of niet, want volgens mij ben jij hier de enige die schrijverspretenties in zich heeft. De arrogantie straalt van je FB af, maar ik moet toegeven dat het je wel siert. Misschien moet je maar een recensent worden, net als zoveel andere mislukte schrijvers.
p.s. mensen die mijn verhaaltje wel gelezen hebben, was het echt zo slecht?!
Heel even dacht ik, nu komt het! Dat was toen het meisje opbelde, maar nee, het ging om een zoen... snap je wat ik bedoel?
Natuurlijk neem ik je wel serieus. Dat mijn verhaal een anti-climax heeft, daar zit misschien wel wat in. Ik kan er in ieder geval iets mee. Alle kritiek heeft een kern van waarde en is daarom welkom.quote:Op zondag 16 mei 2004 21:26 schreef zodiakk het volgende:
[..]
Hoe dan ook: ik denk dat je mij niet zo serieus moet nemen. Sterker nog, neem mij helemaal niet serieus, lach om mijn complete over-the-top commentaar. Daar hebben we er allebei meer plezier van, lijkt me. Mar als jij je druk wilt maken over een bondig geformuleerde onzinpost dan is dat jouw keuze.
Hoe lastig ook, Francesca of wie dit verder ook aangaat, wees blij met kritiek ongeacht de manier waarop het geformuleerd is.
Waar ik wel een ongelooflijke wegtrekker van krijg, is dat zodiakk eerst tekeer gaat en vervolgens z'n keutel weer intrekt door te stellen dat we hem niet serieus moeten nemen. Slappe hap.
Ik geloof dat er genoeg gezegd is over de inzendigen, dus daar ga ik het niet over hebben. Jammer dat er op deze manier misverstanden ontstaan. Maar toch: keep up the good work! Super toch, dat er nu meer mensen mee doen dan pakweg twee weken geleden!
Trouwens, is mijn inzending zo bar slecht dat er geen opbouwende kritiek wordt gegeven ?
Trouwens, is mijn inzending zo bar slecht dat er geen opbouwende kritiek wordt gegeven ?
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Wat ik ermee wil zeggen: kies zelf of je wat met mijn commentaar doet. En als het je enorm opwindt moet je bij jezelf afvragen of dat commentaar wel de moeite van het serieus nemen waard is. Kies zelf of je mij serieus neemt.quote:Op maandag 17 mei 2004 14:30 schreef Eb het volgende:
Waar ik wel een ongelooflijke wegtrekker van krijg, is dat zodiakk eerst tekeer gaat en vervolgens z'n keutel weer intrekt door te stellen dat we hem niet serieus moeten nemen. Slappe hap.
[ Bericht 2% gewijzigd door zodiakk op 17-05-2004 15:56:18 ]
Hannekez, je hebt groot gelijk! ik ben héél blij dat ik enkele weken geleden mijn mond eens opentrok, herinner je je onze discussie nog, mijn ode aan Eb nog? En dat "weinig reactie en stimulans" en zo?quote:Op maandag 17 mei 2004 14:55 schreef hannekez het volgende:
Ik geloof dat er genoeg gezegd is over de inzendigen, dus daar ga ik het niet over hebben. Jammer dat er op deze manier misverstanden ontstaan. Maar toch: keep up the good work! Super toch, dat er nu meer mensen mee doen dan pakweg twee weken geleden!
Trouwens, is mijn inzending zo bar slecht dat er geen opbouwende kritiek wordt gegeven ?
Nou, we hebben niets meer te klagen, dacht ik zo.
Eb voldoet aan alle voorwaarden voor de wedstrijd, sterker nog, hij doet eens méé, er wordt goede en minder goede FB gegeven (nee, wees gerust, ik ga daar niets meer over schrijven), maar waarom vind ik dit dan allemaal zo kut? Sorry, hoor, begrijp mij svp heel goed, ik heb niets tegen jou!
Er zal wel weer commentaar op komen, hoog of laag bij de gronds, maar ik kan er niet meer mee zitten.
BTW, Hannekez, ik vond je inzending heel goed, ziekelijke jaloezie, dat is toch precies waar het om gaat?
Tuurlijk herinner ik me die discussie nog! Heerlijk!
Schrijf voor jezelf, niet voor de ander z'n meug. Doe je ding en laat je niet uit het veld slaan door de ander!
Schrijf voor jezelf, niet voor de ander z'n meug. Doe je ding en laat je niet uit het veld slaan door de ander!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Oh ja, dank voor je compliment.. ik heb dat ziekelijke er eens uitgezeefd en dat op een extreme manier omschreven. Heerlijk, ik zat te snoepen van mijn eigen verhaal
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
En ik!! Het begint mij idd op te vallen...de verhalen die er uitspringen krijgen helemaal geen FB, dus zal mijn eerste verhaal over " mijn travestiet" ook in de smaak zijn gevallen... dank, Hannekes, er is nog hoop...quote:Op maandag 17 mei 2004 16:10 schreef hannekez het volgende:
Oh ja, dank voor je compliment.. ik heb dat ziekelijke er eens uitgezeefd en dat op een extreme manier omschreven. Heerlijk, ik zat te snoepen van mijn eigen verhaal
Ach joh, er valt gewoon niks op aan te merken
*kijkt als een engeltje*
hahaha
*kijkt als een engeltje*
hahaha
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
ps, die travestiet moest ik 2 keer lezen voordat ik m begreep. maar dat zal vast aan mij liggen
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
"kijkt beteuterd"quote:Op maandag 17 mei 2004 16:18 schreef hannekez het volgende:
ps, die travestiet moest ik 2 keer lezen voordat ik m begreep. maar dat zal vast aan mij liggen
Nou, die FB is verpeltterend, ha, ha, ha! Weg hoop, maar ach.. dàt boeit niet meer zo!
Wel belangrijk: wat precies begreep je niet?
het zal mijn drang naar te snel lezen zijn, waardoor ik verschillende details over het hoofd zag.
mijn nieuwsgierigheid werd wel gewekt, want ik heb het nog eens gelezen om te kijken hoe het dan precies in elkaar stak.
op zich een compliment, want een heel verrassend einde!
mijn nieuwsgierigheid werd wel gewekt, want ik heb het nog eens gelezen om te kijken hoe het dan precies in elkaar stak.
op zich een compliment, want een heel verrassend einde!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Ja, dat moet het geweest zijn. het opwekken van nieuwsgierigheid is goed gelukt dan, bij zulke verhalen moet je het niet meteen weggeven. anyway, bedankt voor het compliment.
zie je , het valt toch allemaal reuze mee
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
ben toch nog bezig met een ander verhaal, ik werd reuze geinspireerd door alle reacties en ach privé loopt het toch al niet zo lekker (ga ik verder niet op in), alle tijd om te schrijven dus...quote:Op maandag 17 mei 2004 16:55 schreef hannekez het volgende:
zie je , het valt toch allemaal reuze mee
wat een jaloezie op het forum he
ik zelf zit ook nog met een verhaal in mijn hoofd, maar kan het nog niet helemaal verwoorden..
ik zelf zit ook nog met een verhaal in mijn hoofd, maar kan het nog niet helemaal verwoorden..
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Aan alle schrijvers...
Ik ben het zo beu. Ik walg bij het zien van die mooie woorden en spectaculaire zinnen. Koppijn krijg ik van die pretentieloze, ingewikkelde zinsconstructies, de zogenaamde literaire hoogstandjes. Kotsmisselijk word ik ervan, van die zelfingenomenheid en arrogantie, van deze schijnvertoning, maar vooral van mezelf, omdat ik het niet laten kan, schijnheilig als ik ben.
Iedere week nieuwe hoop, tot ik die rotsmilies zie en die zoetsappige felicitatiewoordjes, voor een ander. Laat me niet lachen mensen, niemand meent er een fuck van, net als ik.
Ik ben eerlijk, ik zou de winnaar willen neersabelen, met gemene woorden, niks felicitaties, ìk had moeten winnen. Ik verdrink in zelfmedelijden en voel me vreselijk miskend.
Natuurlijk wil ik er niet bij horen, jullie zijn zo arrogant, zo onecht. Ik ben de enige die schrijft als een profeet, die werkelijk meetelt, geen van jullie heeft ooit mijn ongebreidelde fantasie geëvenaard.
Ik verbeeld me dat jullie mij intens haten, mij bespotten, uitkotsen, heilig ontzag hebben voor mijn scherp geslepen pen en mijn sarcasme, omdat elk woord van mij voelt als een doorn in jullie kroon. Jullie zijn doodsbang voor mij, omdat ik de wereld verrijk met mijn prachtige volzinnen en originele zinsneden. Niemand kan aan mij tippen.
Vandaag is de betovering verbroken, zijn mijn zwakheden herkend. Op alles word ik nu afgerekend. Gebrandmerkt voel ik mij, gestript tot het diepst van mijn ziel en het ergst van al? Ik was er met mijn volle verstand bij.
Ik heb alles op het spel gezet, omdat ik het niet van me af kon zetten. Dagen, nachtenlang wees ik het allerbelangrijkste af: liefde en affectie. Gevoelloos was ik, abnormaal gedreven, wanhopig op zoek naar inspiratie en vooral blind, want ik zag niets, het lag allemaal binnen handbereik.
Hij heeft gelijk, ik houd meer van schrijven dan van hem.
Ik walg van jullie, maar meer nog van mezelf. Ik verwens iedereen, het komt recht uit mijn hart en het liefst zou ik hier nog schrijven dat jullie allemaal waardeloze schrijvers zijn, maar wees gerust, daar meen ik niets van, ik ben alleen maar verdrietig en dodelijk jaloers.
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 18-05-2004 20:20:10 (komma ipv punt, dubbel woord, 2 woorden vergeten) ]
Ik ben het zo beu. Ik walg bij het zien van die mooie woorden en spectaculaire zinnen. Koppijn krijg ik van die pretentieloze, ingewikkelde zinsconstructies, de zogenaamde literaire hoogstandjes. Kotsmisselijk word ik ervan, van die zelfingenomenheid en arrogantie, van deze schijnvertoning, maar vooral van mezelf, omdat ik het niet laten kan, schijnheilig als ik ben.
Iedere week nieuwe hoop, tot ik die rotsmilies zie en die zoetsappige felicitatiewoordjes, voor een ander. Laat me niet lachen mensen, niemand meent er een fuck van, net als ik.
Ik ben eerlijk, ik zou de winnaar willen neersabelen, met gemene woorden, niks felicitaties, ìk had moeten winnen. Ik verdrink in zelfmedelijden en voel me vreselijk miskend.
Natuurlijk wil ik er niet bij horen, jullie zijn zo arrogant, zo onecht. Ik ben de enige die schrijft als een profeet, die werkelijk meetelt, geen van jullie heeft ooit mijn ongebreidelde fantasie geëvenaard.
Ik verbeeld me dat jullie mij intens haten, mij bespotten, uitkotsen, heilig ontzag hebben voor mijn scherp geslepen pen en mijn sarcasme, omdat elk woord van mij voelt als een doorn in jullie kroon. Jullie zijn doodsbang voor mij, omdat ik de wereld verrijk met mijn prachtige volzinnen en originele zinsneden. Niemand kan aan mij tippen.
Vandaag is de betovering verbroken, zijn mijn zwakheden herkend. Op alles word ik nu afgerekend. Gebrandmerkt voel ik mij, gestript tot het diepst van mijn ziel en het ergst van al? Ik was er met mijn volle verstand bij.
Ik heb alles op het spel gezet, omdat ik het niet van me af kon zetten. Dagen, nachtenlang wees ik het allerbelangrijkste af: liefde en affectie. Gevoelloos was ik, abnormaal gedreven, wanhopig op zoek naar inspiratie en vooral blind, want ik zag niets, het lag allemaal binnen handbereik.
Hij heeft gelijk, ik houd meer van schrijven dan van hem.
Ik walg van jullie, maar meer nog van mezelf. Ik verwens iedereen, het komt recht uit mijn hart en het liefst zou ik hier nog schrijven dat jullie allemaal waardeloze schrijvers zijn, maar wees gerust, daar meen ik niets van, ik ben alleen maar verdrietig en dodelijk jaloers.
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 18-05-2004 20:20:10 (komma ipv punt, dubbel woord, 2 woorden vergeten) ]
Hey Francesca,
Tof dat laatste verhaaltje van je! Lekker uitlokkend en op zich best herkenbaar. Zou in mijn mening geen slechte winnaar zijn, hoewel er natuurlijk maar één iemand verdiend om te winnen en dat ben IK *knipoog*
Tof dat laatste verhaaltje van je! Lekker uitlokkend en op zich best herkenbaar. Zou in mijn mening geen slechte winnaar zijn, hoewel er natuurlijk maar één iemand verdiend om te winnen en dat ben IK *knipoog*
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
dank, praatpaal, dank "glimlacht schijnheilig"quote:Op dinsdag 18 mei 2004 09:20 schreef Praatpaal.net het volgende:
Hey Francesca,
Tof dat laatste verhaaltje van je! Lekker uitlokkend en op zich best herkenbaar. Zou in mijn mening geen slechte winnaar zijn, hoewel er natuurlijk maar één iemand verdiend om te winnen en dat ben IK *knipoog*
Prachtige volzinnen, zo kan ik ze niet maken.
ik denk dat je punt wel duidelijk is
ik denk dat je punt wel duidelijk is
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Jankert! hahaha
you're welcome
you're welcome
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
oh trouwens, Praatpaal?
IK ben degene die gaat winnen hoor
IK ben degene die gaat winnen hoor
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Nietus! Ikke! haha!quote:Op dinsdag 18 mei 2004 10:23 schreef hannekez het volgende:
oh trouwens, Praatpaal?
IK ben degene die gaat winnen hoor
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
Hee francesca,
hartstikke bedankt voor de FB, ik weet precies wat je bedoelt, maar het gaat meer om de jaloezie in dit verhaal dan het eigenlijk verhaaltje. Vind ik zelf.
Een zoen is in mijn ogen genoeg, want jaloezie zit in hele kleine dingen. Natuurlijk had het een stuk spannender geweest als ze met iemand anders naar bed was gegaan, of een nieuwe vriend zou hebben, maar in dit geval vond ik een zoen dus genoeg. Niet omdat het zo zeer heel spannend is, maar om dat beeld op te roepen van haar in de armen van iemand anders.
In ieder geval bedankt voor de FB, ik zal de volgende keer beter mijn best doen
Groetjes
Sven
hartstikke bedankt voor de FB, ik weet precies wat je bedoelt, maar het gaat meer om de jaloezie in dit verhaal dan het eigenlijk verhaaltje. Vind ik zelf.
Een zoen is in mijn ogen genoeg, want jaloezie zit in hele kleine dingen. Natuurlijk had het een stuk spannender geweest als ze met iemand anders naar bed was gegaan, of een nieuwe vriend zou hebben, maar in dit geval vond ik een zoen dus genoeg. Niet omdat het zo zeer heel spannend is, maar om dat beeld op te roepen van haar in de armen van iemand anders.
In ieder geval bedankt voor de FB, ik zal de volgende keer beter mijn best doen
Groetjes
Sven
Ik ga nog liever dood, dan dit ik ooit een zin herschrijf. R. Giphart
je laatste verhaaltje vind ik trouwens wel grappig, ik zou zelf alleen niet zo snel je vriend erbij halen, al helemaal niet omdat je eerst 'de strijd' aangaat met de inzenders van deze wedstrijd. Wat je vriend hiermee te maken heeft begrijp ik niet helemaal, misschien kun je me die gedachtengang uitleggen. Verder vind ik het wel heel scherp, ik zou zelf alleen iets harder zijn, en niet zo zeer proberen om mooie zinnen te schrijven, want mensen die jaloers zijn, zijn vaak verblind daardoor, en daardoor een stuk grover. Ik wel in ieder geval
Ik hoop dat je er iets aan hebt.
S.
Ik hoop dat je er iets aan hebt.
S.
Ik ga nog liever dood, dan dit ik ooit een zin herschrijf. R. Giphart
Dank voor je FB en compliment, Sven. Idd, ik had het ook kunnen "omkeren", eerst het "verlies" van mijn vriend en daarna pas de agressieverschuiving, mijn boosheid, verdriet, jaloezie afreageren op de schrijvers. Ik bedoel er in ieder geval mee dat ik na het harde werken ( + al wat ik benoem in mijn verhaal), niet eens won en daardoor ook niet zag wat het meest belangrijke in mijn leven is: mijn allerliefste natuurlijk. Als je veel tijd aan het schrijven (of aan iets anders) besteedt, kun je wel eens het beste kwijtraken, niet op papier, maar in het echt.quote:Op dinsdag 18 mei 2004 12:12 schreef Sven-015 het volgende:
je laatste verhaaltje vind ik trouwens wel grappig, ik zou zelf alleen niet zo snel je vriend erbij halen, al helemaal niet omdat je eerst 'de strijd' aangaat met de inzenders van deze wedstrijd. Wat je vriend hiermee te maken heeft begrijp ik niet helemaal, misschien kun je me die gedachtengang uitleggen. Verder vind ik het wel heel scherp, ik zou zelf alleen iets harder zijn, en niet zo zeer proberen om mooie zinnen te schrijven, want mensen die jaloers zijn, zijn vaak verblind daardoor, en daardoor een stuk grover. Ik wel in ieder geval
Ik hoop dat je er iets aan hebt.
S.
Ik hoop dat ik het zo goed uitgelegd heb?
hier nog een keer mijn verhaaltje omdat ik de laatste alinea iets wilde veranderde maar de ***editdatum was verstreken. het moet dus echt perfect zijn (nu wel 354 woorden ) en oja.. commentaar plz
Ik staar naar je. Naar jou in de verte.
Je haren glanzen in het licht van de zon die vertikt warmte af te geven.
Je handen vertellen hetzelfde verhaal als je prachtige mond.
Ik zou zo graag mijn armen om je heen slaan. Jouw lijf tegen het mijne voelen.
Ik zou zo graag bij je horen, jouw mijn naam horen zeggen, fluisteren.
Zo ontzettend graag bij je zijn, dicht bij je zijn, altijd bij je zijn.
Dan komt ze eraan. Haar lange, blonde haren dansen ritmisch zodat elke jongen op het schoolplein wel móet zien hoe prachtig ze is. Haar lijf wankelt niet eens op de enorme hakken die ik nooit zou kunnen dragen. Even kijkt ze me aan. Een vonk van haat springt over. Dan draait ze zich arrogant jouw richting op. Ze loopt naar je toe en slaat bezitterig een arm om je prachtige schouders. Haar te vette, te gekleurde, te glanzende lippen fluisteren iets in je oor. Je kijkt naar mij. Niet zoals ik zou willen dat je naar me keek, maar alsof je iets vies ziet. Alsof je me verafschuwt. Dan kust ze je op je mond. Jullie lijken compleet op te gaan in de uren durende kus. Ik kan alleen maar kijken. Kijken naar wat ik zou willen. Tot jullie lippen elkaar weer loslaten. Ze trekt haar strakke truitje recht, wat je zachtjes omhoog hebt geduwd om haar blote rug tegen je mooie handen te voelen. Het truitje wat ik zag hangen in de winkel maar niet eens durfde te passen. Omdat ik er toch uit zou zien als een worst.
Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Zodra ze zich omdraait en zo ontzettend ingestudeerd wegdanst. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Toch kijk je nog even achterom en werpt een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.
Ik staar naar je. Naar jou in de verte.
Je haren glanzen in het licht van de zon die vertikt warmte af te geven.
Je handen vertellen hetzelfde verhaal als je prachtige mond.
Ik zou zo graag mijn armen om je heen slaan. Jouw lijf tegen het mijne voelen.
Ik zou zo graag bij je horen, jouw mijn naam horen zeggen, fluisteren.
Zo ontzettend graag bij je zijn, dicht bij je zijn, altijd bij je zijn.
Dan komt ze eraan. Haar lange, blonde haren dansen ritmisch zodat elke jongen op het schoolplein wel móet zien hoe prachtig ze is. Haar lijf wankelt niet eens op de enorme hakken die ik nooit zou kunnen dragen. Even kijkt ze me aan. Een vonk van haat springt over. Dan draait ze zich arrogant jouw richting op. Ze loopt naar je toe en slaat bezitterig een arm om je prachtige schouders. Haar te vette, te gekleurde, te glanzende lippen fluisteren iets in je oor. Je kijkt naar mij. Niet zoals ik zou willen dat je naar me keek, maar alsof je iets vies ziet. Alsof je me verafschuwt. Dan kust ze je op je mond. Jullie lijken compleet op te gaan in de uren durende kus. Ik kan alleen maar kijken. Kijken naar wat ik zou willen. Tot jullie lippen elkaar weer loslaten. Ze trekt haar strakke truitje recht, wat je zachtjes omhoog hebt geduwd om haar blote rug tegen je mooie handen te voelen. Het truitje wat ik zag hangen in de winkel maar niet eens durfde te passen. Omdat ik er toch uit zou zien als een worst.
Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Zodra ze zich omdraait en zo ontzettend ingestudeerd wegdanst. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Toch kijk je nog even achterom en werpt een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.
Hoi Twinky, je vroeg om commentaar. Hier komt het mijne. Ik vind de jaloezie herkenbaar, maar sommige zinnen/stukjes van je verhaal "lopen" niet lekker, zijn overduidelijk, sommige zinnen zijn te lang. Ik vind ook dat je veel "bijwoorden" gebruikt. 2x het woordje "toch" in de laatste 2 zinnen is storend en daardoor verliest het einde aan "kracht". Ik hoop dat je iets aan deze FB hebt.quote:Op dinsdag 18 mei 2004 16:31 schreef Twinky het volgende:
hier nog een keer mijn verhaaltje omdat ik de laatste alinea iets wilde veranderde maar de ***editdatum was verstreken. het moet dus echt perfect zijn (nu wel 354 woorden ) en oja.. commentaar plz
Ik staar naar je. Naar jou in de verte.
Je haren glanzen in het licht van de zon die vertikt warmte af te geven.
Je handen vertellen hetzelfde verhaal als je prachtige mond.
Ik zou zo graag mijn armen om je heen slaan. Jouw lijf tegen het mijne voelen.
Ik zou zo graag bij je horen, jouw mijn naam horen zeggen, fluisteren.
Zo ontzettend graag bij je zijn, dicht bij je zijn, altijd bij je zijn.
Dan komt ze eraan. Haar lange, blonde haren dansen ritmisch zodat elke jongen op het schoolplein wel móet zien hoe prachtig ze is. Haar lijf wankelt niet eens op de enorme hakken die ik nooit zou kunnen dragen. Even kijkt ze me aan. Een vonk van haat springt over. Dan draait ze zich arrogant jouw richting op. Ze loopt naar je toe en slaat bezitterig een arm om je prachtige schouders. Haar te vette, te gekleurde, te glanzende lippen fluisteren iets in je oor. Je kijkt naar mij. Niet zoals ik zou willen dat je naar me keek, maar alsof je iets vies ziet. Alsof je me verafschuwt. Dan kust ze je op je mond. Jullie lijken compleet op te gaan in de uren durende kus. Ik kan alleen maar kijken. Kijken naar wat ik zou willen. Tot jullie lippen elkaar weer loslaten. Ze trekt haar strakke truitje recht, wat je zachtjes omhoog hebt geduwd om haar blote rug tegen je mooie handen te voelen. Het truitje wat ik zag hangen in de winkel maar niet eens durfde te passen. Omdat ik er toch uit zou zien als een worst.
Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Zodra ze zich omdraait en zo ontzettend ingestudeerd wegdanst. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Toch kijk je nog even achterom en werpt een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.
Feedback. Je bracht mij trouwens op een idee... ik zag een paar stomme fouten in mijn verhaal, woordjes vergeten etc. Ik denk dat ik het mijne (de laatste) ook ga herplaatsen. Ik hoop dat het mag en anders pech...quote:Op dinsdag 18 mei 2004 17:22 schreef Twinky het volgende:
dankjewel
(waar staad FB voor?)
Ja ik begrijp je nu een stuk beter.quote:Op dinsdag 18 mei 2004 13:16 schreef Francesca het volgende:
[..]
Dank voor je FB en compliment, Sven. Idd, ik had het ook kunnen "omkeren", eerst het "verlies" van mijn vriend en daarna pas de agressieverschuiving, mijn boosheid, verdriet, jaloezie afreageren op de schrijvers. Ik bedoel er in ieder geval mee dat ik na het harde werken ( + al wat ik benoem in mijn verhaal), niet eens won en daardoor ook niet zag wat het meest belangrijke in mijn leven is: mijn allerliefste natuurlijk. Als je veel tijd aan het schrijven (of aan iets anders) besteedt, kun je wel eens het beste kwijtraken, niet op papier, maar in het echt.
Ik hoop dat ik het zo goed uitgelegd heb?
Ik ga nog liever dood, dan dit ik ooit een zin herschrijf. R. Giphart
Wie weet het? Wie kan/wil mij helpen? Mag je je verhaal herplaatsen, onveranderd weliswaar, maar verbeterd?
Ik ben een woord vergeten en ontdekte een dubbele "is" in mijn laatste verhaal.
Het is zo zonde!!! Eb...?
Ik ben een woord vergeten en ontdekte een dubbele "is" in mijn laatste verhaal.
Het is zo zonde!!! Eb...?
Je hebt hier hooguit iets voor de volgende keer aan, maar ik zal mijn vorige tip toch herhalen: waarom schrijf je niet een verhaal op vrijdag dat je tot woensdag laat liggen? Probeer daar alles van te maken, in plaats van gedreven door onrust meerdere verhalen te schrijven die elkaar moeten overtreffen, maar je toch met een gevoel van onbehagen achterlaten.quote:Op dinsdag 18 mei 2004 19:02 schreef Francesca het volgende:
Wie weet het? Wie kan/wil mij helpen?
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Dank je wel, mam!quote:Op dinsdag 18 mei 2004 19:24 schreef Claudia_x het volgende:
[..]
Je hebt hier hooguit iets voor de volgende keer aan, maar ik zal mijn vorige tip toch herhalen: waarom schrijf je niet een verhaal op vrijdag dat je tot woensdag laat liggen? Probeer daar alles van te maken, in plaats van gedreven door onrust meerdere verhalen te schrijven die elkaar moeten overtreffen, maar je toch met een gevoel van onbehagen achterlaten.
waarom edit je je verhaal dan niet gewoon ipv het opnieuw te gaan plaatsen..?quote:Op dinsdag 18 mei 2004 19:02 schreef Francesca het volgende:
Wie weet het?
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
ja bedankt, ik doe het maar gewoon. Ik bekeek topic week nr. 15 en zag daar dat het winnende (jouw) verhaal, "Strakjes" ook na plaatsing werd gewijzigd.quote:Op dinsdag 18 mei 2004 19:40 schreef Here2Stay het volgende:
[..]
waarom edit je je verhaal dan niet gewoon ipv het opnieuw te gaan plaatsen..?
Je was een woord vergeten en had een zin veranderd, dus ik denk dat editten mag.
Mijn verhaal was dan ook bijzonder goed..quote:Op dinsdag 18 mei 2004 19:59 schreef Francesca het volgende:
[..]
ja bedankt, ik doe het maar gewoon. Ik bekeek topic week nr. 15 en zag daar dat het winnende (jouw) verhaal, "Strakjes" ook na plaatsing werd gewijzigd.
Je was een woord vergeten en had een zin veranderd, dus ik denk dat editten mag.
Ik weet dat in een vorig topic die discussie is geweest over het wijzigen van een verhaal, maar m.i. sloeg dat niet op editten terwijl de wedstrijd van de week nog loopt.. Hoe ik het begreep sloeg de reactie destijds van eb/nachtlicht (?) op een verhaal met een vervelende stijlfout, dat verder wel erg goed was. Ze konden het verhaal die week niet tot winaar uitroepen omdat ze dan geen 'correct' verhaal kozen, toch wel een vereiste lijkt me zo.. Maar om zelf (nachtlicht) dat verhaal te gaan wijzigen kan ook niet, is het het verhaal van de winaar niet meer...
Maar goed, correct me if im wrong..
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Ja, dat was het zeker "schijnheilige glimlach" Ik was helemaal niet jaloers, hoor.quote:Op dinsdag 18 mei 2004 20:18 schreef Here2Stay het volgende:
[..]
Mijn verhaal was dan ook bijzonder goed..
Ik weet dat in een vorig topic die discussie is geweest over het wijzigen van een verhaal, maar m.i. sloeg dat niet op editten terwijl de wedstrijd van de week nog loopt.. Hoe ik het begreep sloeg de reactie destijds van eb/nachtlicht (?) op een verhaal met een vervelende stijlfout, dat verder wel erg goed was. Ze konden het verhaal die week niet tot winaar uitroepen omdat ze dan geen 'correct' verhaal kozen, toch wel een vereiste lijkt me zo.. Maar om zelf (nachtlicht) dat verhaal te gaan wijzigen kan ook niet, is het het verhaal van de winaar niet meer...
Maar goed, correct me if im wrong..
Maar ik had het ook zo begrepen, vroeg het me nog af: editten is niet hetzelfde als een stijlbreuk. Lijkt mij ook, dus. Anyway, ik heb het gedaan... en gedane zaken nemen geen keer....
Tuurlijk, gewoon doen.quote:Op dinsdag 18 mei 2004 19:02 schreef Francesca het volgende:
Wie weet het? Wie kan/wil mij helpen? Mag je je verhaal herplaatsen, onveranderd weliswaar, maar verbeterd?
Ik ben een woord vergeten en ontdekte een dubbele "is" in mijn laatste verhaal.
Het is zo zonde!!! Eb...?
Zet er dan wel ff wat bij, zoals dit is de juiste versie ofzo
eh...dank voor je reactie, maarre... had het al opgelost en zo... door maar gewoon te editten, mét uitleg weliswaar, neem aan dat dat ook goed is.quote:Op dinsdag 18 mei 2004 20:42 schreef Eb het volgende:
[..]
Tuurlijk, gewoon doen.
Zet er dan wel ff wat bij, zoals dit is de juiste versie ofzo
Zal nu ophouden met verhalen schrijven, er beginnen al mensen te "zeuren" en jij wil ook wel een keer naar huis, hé?
Daar sta je dan.
Voor het eerst in tijden weer hopeloos verliefd.
Doemaar beschreef het zo mooi. Trillend op je benen. Je concentratie is weg, je inspiratie ver te zoeken, je leven overhoop en alles is mooi. De roze wolk je drijft zachtjes weg met jou erop.
En dan kom je de onweerswolk tegen. Vergeten dat de wereld niet zo mooi is als het lijkt. Je valt hard naar benden steeds sneller en je ziet de grond al op je afkomen.
Daar sta je dan, oog in oog met zijn beste vrienden. Een leuk en knap meisje grappig en slim. Ze lacht lief. Ze hebben wat speciaals. Vriendschap nomen ze dat. Maar stiekem zie je de glitteringl in zijn ogen als ze wat liefs zegt. Je ziet haar blozen als hij wat liefs zegt.
Daar gaat die mooie roze wolk waar je zonet nog op zat en komt de onzekerheid opzetten. Ben ik wel leuk, is zei niet veel leuker, hebben ze wat gehad, is dat wel over, waarom doet ze zo lief, waarom lacht hij zo vaak om haar grapjes.
Je wordt steeds stiller en maakt jezelf wijs niet jaloers te zijn. Je staat sterk in je schoenen, hij is gek op jou niet haar. Eigenlijk is ze niet zo knap, haar neus staat scheef en haar buik is te bol. Haar grapjes zijn saai en haar ogen staan wat scheel. Wat een rotmens is het toch.
En dan kijkt hij je aan en vraagt "Is er iets lieverd?".
"Nee" zeg je zacht. " Er is niets"
Je gaat samen naar huis en laat haar achter samen met alle andere vrienden.
Je bent stil, zegt weinig, denkt veel. Onzekerheid overspoelt je. Wat nou als, ja maar als... Vragen gieren door je hoofd.
Thuisgekomen kleed je je uit en kruip je in bed. Een paar minuten later kruipt hij tegen je aan en fluisterd "Ik hou van jou"
De roze wolk komt weer zachtjes aandrijven en je stapt op. En stiekem voel je een triomf.
"Ha!" denk je bij jezelf. "Ik heb hem toch mooi in mijn bed!"
Voor het eerst in tijden weer hopeloos verliefd.
Doemaar beschreef het zo mooi. Trillend op je benen. Je concentratie is weg, je inspiratie ver te zoeken, je leven overhoop en alles is mooi. De roze wolk je drijft zachtjes weg met jou erop.
En dan kom je de onweerswolk tegen. Vergeten dat de wereld niet zo mooi is als het lijkt. Je valt hard naar benden steeds sneller en je ziet de grond al op je afkomen.
Daar sta je dan, oog in oog met zijn beste vrienden. Een leuk en knap meisje grappig en slim. Ze lacht lief. Ze hebben wat speciaals. Vriendschap nomen ze dat. Maar stiekem zie je de glitteringl in zijn ogen als ze wat liefs zegt. Je ziet haar blozen als hij wat liefs zegt.
Daar gaat die mooie roze wolk waar je zonet nog op zat en komt de onzekerheid opzetten. Ben ik wel leuk, is zei niet veel leuker, hebben ze wat gehad, is dat wel over, waarom doet ze zo lief, waarom lacht hij zo vaak om haar grapjes.
Je wordt steeds stiller en maakt jezelf wijs niet jaloers te zijn. Je staat sterk in je schoenen, hij is gek op jou niet haar. Eigenlijk is ze niet zo knap, haar neus staat scheef en haar buik is te bol. Haar grapjes zijn saai en haar ogen staan wat scheel. Wat een rotmens is het toch.
En dan kijkt hij je aan en vraagt "Is er iets lieverd?".
"Nee" zeg je zacht. " Er is niets"
Je gaat samen naar huis en laat haar achter samen met alle andere vrienden.
Je bent stil, zegt weinig, denkt veel. Onzekerheid overspoelt je. Wat nou als, ja maar als... Vragen gieren door je hoofd.
Thuisgekomen kleed je je uit en kruip je in bed. Een paar minuten later kruipt hij tegen je aan en fluisterd "Ik hou van jou"
De roze wolk komt weer zachtjes aandrijven en je stapt op. En stiekem voel je een triomf.
"Ha!" denk je bij jezelf. "Ik heb hem toch mooi in mijn bed!"
Hoi Silmarwen, wat een lief, onzeker meisje, véél te lief! Ik was allang overgestapt! Op die onweerswolk, bedoel ik.quote:Op dinsdag 18 mei 2004 23:33 schreef Silmarwen het volgende:
Daar sta je dan.
Voor het eerst in tijden weer hopeloos verliefd.
Doemaar beschreef het zo mooi. Trillend op je benen. Je concentratie is weg, je inspiratie ver te zoeken, je leven overhoop en alles is mooi. De roze wolk je drijft zachtjes weg met jou erop.
En dan kom je de onweerswolk tegen. Vergeten dat de wereld niet zo mooi is als het lijkt. Je valt hard naar benden steeds sneller en je ziet de grond al op je afkomen.
Daar sta je dan, oog in oog met zijn beste vrienden. Een leuk en knap meisje grappig en slim. Ze lacht lief. Ze hebben wat speciaals. Vriendschap nomen ze dat. Maar stiekem zie je de glitteringl in zijn ogen als ze wat liefs zegt. Je ziet haar blozen als hij wat liefs zegt.
Daar gaat die mooie roze wolk waar je zonet nog op zat en komt de onzekerheid opzetten. Ben ik wel leuk, is zei niet veel leuker, hebben ze wat gehad, is dat wel over, waarom doet ze zo lief, waarom lacht hij zo vaak om haar grapjes.
Je wordt steeds stiller en maakt jezelf wijs niet jaloers te zijn. Je staat sterk in je schoenen, hij is gek op jou niet haar. Eigenlijk is ze niet zo knap, haar neus staat scheef en haar buik is te bol. Haar grapjes zijn saai en haar ogen staan wat scheel. Wat een rotmens is het toch.
En dan kijkt hij je aan en vraagt "Is er iets lieverd?".
"Nee" zeg je zacht. " Er is niets"
Je gaat samen naar huis en laat haar achter samen met alle andere vrienden.
Je bent stil, zegt weinig, denkt veel. Onzekerheid overspoelt je. Wat nou als, ja maar als... Vragen gieren door je hoofd.
Thuisgekomen kleed je je uit en kruip je in bed. Een paar minuten later kruipt hij tegen je aan en fluisterd "Ik hou van jou"
De roze wolk komt weer zachtjes aandrijven en je stapt op. En stiekem voel je een triomf.
"Ha!" denk je bij jezelf. "Ik heb hem toch mooi in mijn bed!"
In je verhaal lees ik tweemaal het woord onzekerheid. Voor mij was het zonder al duidelijk. Ik vind dat twijfel beter past, want dat doe je toch als je onzeker bent, overal aan twijfelen, aan jezelf, aan hem, aan alles eigenlijk?
Oog in oog staan met zijn beste vrienden? Of moet het vriendin zijn, dat snapte ik even niet, want later schrijf je over "haar bij vrienden achterlaten". Iik dacht dat je over een ontmoeting met haar schreef, beetje onduidelijk.
Jammer van het einde, ik vind de laatste zin overbodig.
quote:Op dinsdag 18 mei 2004 23:33 schreef Silmarwen het volgende:
Daar sta je dan.
Voor het eerst in tijden weer hopeloos verliefd.
Doemaar beschreef het zo mooi. Trillend op je benen. Je concentratie is weg, je inspiratie ver te zoeken, je leven overhoop en alles is mooi. De roze wolk je drijft zachtjes weg met jou erop.
En dan kom je de onweerswolk tegen. Vergeten dat de wereld niet zo mooi is als het lijkt. Je valt hard naar benden steeds sneller en je ziet de grond al op je afkomen. ik vind dit een beetje abrupt afgelopen, jammer
Daar sta je dan, oog in oog met zijn beste vrienden. Een leuk en knap meisje grappig en slim. beetje vreemde constructie!Ze lacht lief. Ze hebben wat speciaals. Vriendschap nomen noemenze dat. Maar stiekem zie je de glitteringlglittering, typfout in zijn ogen als ze wat liefs zegt. Je ziet haar blozen als hij wat liefs zegt.
Daar gaat die mooie roze wolk waar je zonet nog op zat en komt de onzekerheid opzetten. Ben ik wel leuk, is zei zijniet veel leuker, hebben ze wat gehad, is dat wel over, waarom doet ze zo lief, jij bent toch niet zelf op haar verliefd?waarom lacht hij zo vaak om haar grapjes.
Je wordt steeds stiller en maakt jezelf wijs niet jaloers te zijn. Je staat sterk in je schoenen, hij is gek op jou komma niet ophaar. Eigenlijk is ze niet zo knap, haar neus staat scheef en haar buik is te bol. Haar grapjes zijn saai en haar ogen staan wat scheel. Wat een rotmens is het toch.
En dan kijkt hij je aan en vraagt "Is er iets lieverd?".
"Nee" zeg je zacht. komma, kleine letter " Er is niets"
Je jullie gaan?gaat samen naar huis en laat haar achter samen met alle andere vrienden.
Je bent stil, zegt weinig, denkt veel. Onzekerheid overspoelt je. Wat nou als, ja maar als... Vragen gieren door je hoofd.
Thuisgekomen kleed je je uit en kruip je in bed. Een paar minuten later kruipt hij tegen je aan en fluisterd fluisterT "Ik hou d van jou"
De roze wolk komt weer zachtjes aandrijven en je stapt op. En stiekem voel je een triomf.
"Ha!" denk je bij jezelf. komma, kleine letter "Ik heb hem toch mooi in mijn bed!"
Ik kon mijn eerste verhaal ( 14 mei) niet meer editten, dus volgt hieronder de juiste versie.
(Oh ja, voor alle duidelijkheid en de oplettende lezer(es): dit verhaal werd op vrijdag geschreven. Ik heb het tot vandaag laten liggen zodat ik er afstand van kon nemen. Daarna heb ik er intensief aan gesleuteld.
Vandaag is het woensdag en mag ik het eindelijk herplaatsen. Het gevoel van onbehagen is verdwenen, sterker nog , daarvoor in de plaats voel ik nu een intense tevredenheid)
Ze zit niet, maar hangt op de barkruk. Met haar ellebogen op de toog, hoofd steunend op haar handen, staart ze met lodderige ogen naar haar wijnglas. Vanuit haar ooghoek ziet ze de barman naderbij komen, met een theedoek veegt hij de druppels van de toog.
“Hé, barmannetje “ sputtert ze, “Schenk me nog ‘es.”
Zijn geoefend oog taxeert haar. Hij ziet alweer druppels, maar nu alleen op haar onderlip en handen. Hij schudt zijn hoofd.
“Mijn naam is Ron, ik ben de barmàn en jij mijn laatste klant.”
Hij pakt haar wijnglas. Ze richt zich op, met verrassende snelheid haalt ze uit en grijpt hem bij de pols.
“Mijn naam is Leila, ik ben een betàlende klant en jij mijn barmannetje!”
Ze kijken elkaar diep in de ogen en beginnen te lachen, eerst voorzichtig, dan steeds harder, tot de tranen over hun wangen lopen.
“Weet je het nog?” snikt Leila “Die allereerste keer?”
“Ja, joh, die rotvent, vergeet ‘em toch!”
Hij schenkt haar in en trakteert zichzelf ook, een dubbele whisky. Vanavond heeft hij het verdiend, keihard gewerkt en toch geen klanten binnengehaald. Dinsdag, slappe dag.
“Vent? Zei je vént?”
Ze haalt uit, een klap op zijn arm, zijn whisky klotst, een gierende lach, ze valt bijna van haar kruk.
“Ik was zo vreselijk jaloers,” zucht ze, ernstig ineens. “Hield ‘em in de gaten, snuffelde aan z’n ondergoed, zijn kleren, notabene!”
Ron verslikt zich. Dit heeft hij honderd keer gehoord en alweer kan hij het niet houden. Hij hoest z’n longen uit zijn lijf.
“Zocht ik overal wat achter, die wijven op kantoor, die loeders bij de tennisclub.”
Hij knikt, dat weet hij nog.
“Maar dat was niet het ergste, he?” Och, wat voelt hij met haar mee.
“Nee, nee, dat waren die slipjes, die netkousen, gadver, ik draag ze nooit meer!”
Ze kokhalst… verschrikt pakt hij zijn theedoek. Dan ziet hij dat ze huilt, heftig, met schokkende schouders. Hij streelt haar arm. Meteen heft ze haar hoofd, doorzichtig snot onder haar neus.
“God, Ron, je weet niet hoe het is, met zo’n…zo’n…”
“Travestiet”, helpt hij haar.
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 20-05-2004 11:05:48 (perfectionisme) ]
(Oh ja, voor alle duidelijkheid en de oplettende lezer(es): dit verhaal werd op vrijdag geschreven. Ik heb het tot vandaag laten liggen zodat ik er afstand van kon nemen. Daarna heb ik er intensief aan gesleuteld.
Vandaag is het woensdag en mag ik het eindelijk herplaatsen. Het gevoel van onbehagen is verdwenen, sterker nog , daarvoor in de plaats voel ik nu een intense tevredenheid)
Ze zit niet, maar hangt op de barkruk. Met haar ellebogen op de toog, hoofd steunend op haar handen, staart ze met lodderige ogen naar haar wijnglas. Vanuit haar ooghoek ziet ze de barman naderbij komen, met een theedoek veegt hij de druppels van de toog.
“Hé, barmannetje “ sputtert ze, “Schenk me nog ‘es.”
Zijn geoefend oog taxeert haar. Hij ziet alweer druppels, maar nu alleen op haar onderlip en handen. Hij schudt zijn hoofd.
“Mijn naam is Ron, ik ben de barmàn en jij mijn laatste klant.”
Hij pakt haar wijnglas. Ze richt zich op, met verrassende snelheid haalt ze uit en grijpt hem bij de pols.
“Mijn naam is Leila, ik ben een betàlende klant en jij mijn barmannetje!”
Ze kijken elkaar diep in de ogen en beginnen te lachen, eerst voorzichtig, dan steeds harder, tot de tranen over hun wangen lopen.
“Weet je het nog?” snikt Leila “Die allereerste keer?”
“Ja, joh, die rotvent, vergeet ‘em toch!”
Hij schenkt haar in en trakteert zichzelf ook, een dubbele whisky. Vanavond heeft hij het verdiend, keihard gewerkt en toch geen klanten binnengehaald. Dinsdag, slappe dag.
“Vent? Zei je vént?”
Ze haalt uit, een klap op zijn arm, zijn whisky klotst, een gierende lach, ze valt bijna van haar kruk.
“Ik was zo vreselijk jaloers,” zucht ze, ernstig ineens. “Hield ‘em in de gaten, snuffelde aan z’n ondergoed, zijn kleren, notabene!”
Ron verslikt zich. Dit heeft hij honderd keer gehoord en alweer kan hij het niet houden. Hij hoest z’n longen uit zijn lijf.
“Zocht ik overal wat achter, die wijven op kantoor, die loeders bij de tennisclub.”
Hij knikt, dat weet hij nog.
“Maar dat was niet het ergste, he?” Och, wat voelt hij met haar mee.
“Nee, nee, dat waren die slipjes, die netkousen, gadver, ik draag ze nooit meer!”
Ze kokhalst… verschrikt pakt hij zijn theedoek. Dan ziet hij dat ze huilt, heftig, met schokkende schouders. Hij streelt haar arm. Meteen heft ze haar hoofd, doorzichtig snot onder haar neus.
“God, Ron, je weet niet hoe het is, met zo’n…zo’n…”
“Travestiet”, helpt hij haar.
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 20-05-2004 11:05:48 (perfectionisme) ]
Laatste kans vandaag! Wil niemand nog een verhaal kwijt of een beetje FB geven, durven jullie soms niet meer?
Het is volgens mij wel al duidelijk, maar het wijzigen van je verhaal is inderdaad geen probleem. De deadline ligt op donderdagmiddag 17.00 uur, dan worden alle verhalen geprint. Maak wel duidelijk welk verhaal wij moeten beoordelen. Overigens is het voor alle verhalen op dit topic helder welk verhaal wij moeten printen.
Probeer de feedback opbouwend te houden. Termen als 'een waardeloos verhaal', daar heeft niemand wat aan. Probeer uit te leggen wat je er niet goed aan vindt, of wat je er juist wel goed aan vindt. En ook : sta open voor kritiek. Misschien niet altijd even leuk om te horen, maar als je er een betere schrijver van wordt...
En wat betreft de opmerking over stijl- en spelfouten; spelfouten maakt niet uit, dat maakt een verhaal niet goed of slecht. Stijlfouten daarentegen hebben wel invloed op de kwaliteit van je verhaal. En zoals al vaker is gezegd; we veranderen niets aan het werk van de auteur. Als er een aantal zinnen inzit (of is het inzitten?) die niet goed lopen en verder is het een goed verhaal, kunnen we het helaas niet selecteren als winnaar. Stijlfouten maken een verhaal immers minder goed.
Groet, Peter.
Probeer de feedback opbouwend te houden. Termen als 'een waardeloos verhaal', daar heeft niemand wat aan. Probeer uit te leggen wat je er niet goed aan vindt, of wat je er juist wel goed aan vindt. En ook : sta open voor kritiek. Misschien niet altijd even leuk om te horen, maar als je er een betere schrijver van wordt...
En wat betreft de opmerking over stijl- en spelfouten; spelfouten maakt niet uit, dat maakt een verhaal niet goed of slecht. Stijlfouten daarentegen hebben wel invloed op de kwaliteit van je verhaal. En zoals al vaker is gezegd; we veranderen niets aan het werk van de auteur. Als er een aantal zinnen inzit (of is het inzitten?) die niet goed lopen en verder is het een goed verhaal, kunnen we het helaas niet selecteren als winnaar. Stijlfouten maken een verhaal immers minder goed.
Groet, Peter.
dank voor je heledere reactie Peter, en ook voor je antwoord op mijn mail.
Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt ... nu ga ik zéker winnen
Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt ... nu ga ik zéker winnen
Hij was succesvol in het leven en in de liefde, dat stond zijn beste kameraad tegen. Vragen schoten in hem op, waarom hij en ik niet, ben ik niet uitverkoren door de almachtige. Het besef dat mensen hun eigen leven en geluk kunnen bepalen kwam niet bij hem op. Het enige dat hij dacht was dat het de een kwam aanwaaien en de ander niet, en dat was juist wat hem zo jaloers maakte.
Op een dag raakten de rollen omgekeerd en zag de jaloerse man dat zijn succesvolle kameraad ineens niet meer zo succesvol bleek te zijn. Op een zonnige dag reed zijn maatje met 120 km per uur, meezingend op " We are the champions" van Queen, frontaal tegen een vrachtwagen met aanhanger, wat hem duur kwam te staan.
Na 18 maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen met ingeklapte long en schedelbasis-fractuur was het einde eindelijk nabij, en kon men afscheid nemen van de eens zo volop in het leven staande man van 32 jaar.
Op de begrafenis kwam de spijt en de zelf-verwijt, en gunde hij met heel zijn hart het beste voor zijn vriend.
[ Bericht 13% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 20-05-2004 14:07:06 ]
Op een dag raakten de rollen omgekeerd en zag de jaloerse man dat zijn succesvolle kameraad ineens niet meer zo succesvol bleek te zijn. Op een zonnige dag reed zijn maatje met 120 km per uur, meezingend op " We are the champions" van Queen, frontaal tegen een vrachtwagen met aanhanger, wat hem duur kwam te staan.
Na 18 maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen met ingeklapte long en schedelbasis-fractuur was het einde eindelijk nabij, en kon men afscheid nemen van de eens zo volop in het leven staande man van 32 jaar.
Op de begrafenis kwam de spijt en de zelf-verwijt, en gunde hij met heel zijn hart het beste voor zijn vriend.
[ Bericht 13% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 20-05-2004 14:07:06 ]
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Dàt had je nu niet moeten schrijven, , ik vond het best een aardig begin! En waarom zou je niet van je kameraad houden? Anyway, je hebt toch aan de voorwaarde voldaan, in de eerste regel staat iets over liefde... ik mis alleen een stukje van je verhaal...?quote:Op donderdag 20 mei 2004 11:59 schreef Dromenvanger het volgende:
Hij was succesvol in het leven en in de liefde, dat stond zijn beste kameraad tegen. Vragen schoten in hem op, waarom hij en ik niet, ben ik niet uitverkoren door de almachtige. Het besef dat mensen hun eigen leven en geluk kunnen bepalen kwam niet bij hem op. Het enige dat hij dacht was dat het de een kwam aanwaaien en de ander niet, en dat was juist wat hem zo jaloers maakte.
Op een dag raakten de rollen omgekeerd en zag de jaloerse man dat zijn succesvolle kameraad ineens niet meer zo succesvol bleek te zijn. Het liep uiteindelijk fataal af. Eindelijk hoefde de jaloerse man niet meer jaloers te zijn, maar of hij daar blij mee moest zijn dat was een heel ander verhaal. Op de begrafenis van zijn maatje kwam de spijt en hoopte hij dat hij hem nog een keer gelukkig kon zien zijn.
eerste keer dat ik dit doe, dus het zal wel behoorlijk amateuristisch zijn
Edit: ik lees net dat het over liefde moet gaan, maar dit gaat meer over kameraadschap. Ter vermelding nog, is niet gebaseerd op persoonlijke gebeurtenissen of wat dan ook. Fictief dus
Welk stukje? Ik weet er niets meer bij te verzinnen. Hoe hij dood is gegaan dat kan van alles zijn, maar of dat iets ertoe doet?quote:Op donderdag 20 mei 2004 12:15 schreef Francesca het volgende:
[..]
ik mis alleen een stukje van je verhaal...?
Welk stuk je mis hoef je uiteraard niet te vermelden Zo blijft het gissen voor mij en dat is misschien beter.
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
nou, bijvoorbeeld: waaraan zag hij dat hij niet meer zo succesvol was? Of mag de lezer dat invullen? Dan had je het iets spannender moeten maken. Je gebuikt de "kort maar krachtig"-stijl, maar de inhoud is niet nieuw, best wel saai eigenlijk.quote:Op donderdag 20 mei 2004 11:59 schreef Dromenvanger het volgende:
Op een dag raakten de rollen omgekeerd en zag de jaloerse man dat zijn succesvolle kameraad ineens niet meer zo succesvol bleek te zijn. Het liep uiteindelijk fataal af. Eindelijk hoefde de jaloerse man niet meer jaloers te zijn, maar of hij daar blij mee moest zijn dat was een heel ander verhaal. Op de begrafenis van zijn maatje kwam de spijt en hoopte hij dat hij hem nog een keer gelukkig kon zien zijn.
dus toch persoonlijk?quote:Op donderdag 20 mei 2004 12:20 schreef Dromenvanger het volgende:
[..]
Welk stuk je mis hoef je uiteraard niet te vermelden Zo blijft het gissen voor mij en dat is misschien beter.
Ahja. Een ernstig auto-ongeluk waarbij hij een ingeklapte long heeft opgelopen, waardoor hij 18 maanden in een ziekenhuis heeft moeten liggen met heftige pijn waar er geen airco is.quote:Op donderdag 20 mei 2004 12:28 schreef Francesca het volgende:
[..]
nou, bijvoorbeeld: waaraan zag hij dat hij niet meer zo succesvol was? Of mag de lezer dat invullen? Dan had je het iets spannender moeten maken. Je gebuikt de "kort maar krachtig"-stijl, maar de inhoud is niet nieuw, best wel saai eigenlijk.
Of ten onrechte worden opgepakt voor drugssmokkel waardoor hij in Turkije in een gore cel komt te zitten waar ze hem uiteindelijk ophangen.
Op zich is het sterven op jonge leeftijd al iets waar je niet jaloers op kunt zijn, maar wat drastischer is altijd beter voor de lezer
Anyway, thanks for the feedback.
over dat saaie heb je overigens wel gelijk in, maar ik ben ook geen genie in het schrijven
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Niet direct, meer het gissen wat jij vindt missen in het verhaal Maar dat weet ik nu dus al uit je vorige post.quote:Op donderdag 20 mei 2004 12:31 schreef Francesca het volgende:
[..]
dus toch persoonlijk?
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Met slowchatten of met schrijven van dat ene stuk?quote:Op donderdag 20 mei 2004 12:43 schreef Francesca het volgende:
graag gedaan. Houd je er nu mee op dan?
In het laatste geval zal ik straks ff aanpassen zodat het wat boeiender wordt. Weet ook niet hoe dat nachtlicht in elkaar zit, vroeger stond wel eens sky-radio op met die gedichten en dat waren dus van die zoetsappige cliche gedichten.. " Je adem in mijn nek, dat waren pas tijden maar die zijn nu wijlen"
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Allebei, want nu mag het toch wel duidelijk zijn, he, ik ben hartstikke jaloers en ik wil gewoon winnen!
In het eerste geval zou ik maar opschieten, je hebt nog zo'n vier uur en anders maar bewaren voor de volgende topic.quote:Op donderdag 20 mei 2004 12:47 schreef Dromenvanger het volgende:
[..]
In het laatste geval zal ik straks ff aanpassen zodat het wat boeiender wordt. Weet ook niet hoe dat nachtlicht in elkaar zit, vroeger stond wel eens sky-radio op met die gedichten en dat waren dus van die zoetsappige cliche gedichten.. " Je adem in mijn nek, dat waren pas tijden maar die zijn nu wijlen"
In het tweede geval: weet ik vaag waarover je het hebt...
In het derde geval: adem in mijn nek, daar heb ik nog steeds last van
Al eerder gaf je aan dat je verhaal fictief is, dus vind ik dat deze FB wel kan. Ik had het namelijk liever zo gezien:quote:Op donderdag 20 mei 2004 11:59 schreef Dromenvanger het volgende:
Hij was succesvol in het leven en in de liefde, dat stond zijn beste kameraad tegen. Vragen schoten in hem op, waarom hij en ik niet, ben ik niet uitverkoren door de almachtige. Het besef dat mensen hun eigen leven en geluk kunnen bepalen kwam niet bij hem op. Het enige dat hij dacht was dat het de een kwam aanwaaien en de ander niet, en dat was juist wat hem zo jaloers maakte.
Op een dag raakten de rollen omgekeerd en zag de jaloerse man dat zijn succesvolle kameraad ineens niet meer zo succesvol bleek te zijn. Op een zonnige dag reed zijn maatje met 120 km per uur fluitend op " Don't worry be happy" frontaal tegen een vrachtwagen met aanhanger, wat hem duur kwam te staan.
Na 18 maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen met ingeklapte long en schedelbasis-fractuur was het einde eindelijk nabij, en kon men afscheid nemen van de eens zo volop in het leven staande man van 32 jaar.
Op de begrafenis kwam de spijt en de zelf-verwijt, en gunde hij met heel zijn hart het beste voor zijn vriend.
Op de begrafenis kwam de spijt
en het zelfverwijt
en gunde hij met heel zijn hart het beste voor zijn vriend
die zo'n vreselijk einde echt niet had verdiend
Maar hiermee had je je gediskwalificeerd, want dichten mag niet...
Pijn
Pijn. Dat doet het. Ik voel de steken in mijn zij bij elke stap die ik zet. Ik ben mezelf voorbij gerend.
Je was prachtig, maar dat heb ik je zo vaak verteld. En dan zei je dat je mij ook mooi vond. En ik voelde me ook mooi met jou aan mijn zij. Ze keken allemaal naar me, maar ik had jou. Niemand die daar tussen kon komen, dat wisten we zeker.
De pijn begon toen ik je kwijtraakte. Nee, toen ik je al kwijt was. Maar dat wist ik destijds nog niet.
Weet je nog die keer dat we op vakantie gingen naar Frankrijk? Onze auto stopte er in België al mee en ons vakantiegeld ging op aan de reparatie. Vier dagen zijn we in totaal weggeweest. Ik baalde als een stekker, maar dat ging snel over. Want met jou aan mijn zij was ik onoverwinnelijk. Wij konden samen de wereld aan!
Ineens stond die vreemde voor mijn deur. We moesten maar eens praten, hoorde ik. En het zou niet leuk worden..
Allebei een drukke baan, een tekort aan collega’s. Natuurlijk waren vaak veel later thuis dan verwacht, maar dat was juist het mooie. Wij waren niet zo’n zeurend stel, nee, wij lieten elkaar vrij. Geen verwijten, maar blij elkaar te zien na een vermoeiende dag.
Alles werd me duidelijk na dat gesprek. Dat die vreemde mij moest vertellen wat zich in zo korte tijd had afgespeeld.
De dinsdagavond was voor ons. Beginnend met een flink stuk hardlopen. Jouw conditie was altijd al stukken beter dan de mijne, maar op de dinsdag werd me dat nog even ingewreven. Maar elke dinsdag hield ik meer van je. Zeker als we het hardlopen afsloten onder de douche..
Ik ben je kwijt en ik blijf er maar voor wegrennen. Je bent weg en ik zou niets liever willen dan dat je gewoon nog eenmaal zei dat je me mooi vond. Maar dit zal je nooit meer zeggen tegen me. En dat steekt..
Pijn. Dat doet het. Ik voel de steken in mijn zij bij elke stap die ik zet. Ik ben mezelf voorbij gerend.
Je was prachtig, maar dat heb ik je zo vaak verteld. En dan zei je dat je mij ook mooi vond. En ik voelde me ook mooi met jou aan mijn zij. Ze keken allemaal naar me, maar ik had jou. Niemand die daar tussen kon komen, dat wisten we zeker.
De pijn begon toen ik je kwijtraakte. Nee, toen ik je al kwijt was. Maar dat wist ik destijds nog niet.
Weet je nog die keer dat we op vakantie gingen naar Frankrijk? Onze auto stopte er in België al mee en ons vakantiegeld ging op aan de reparatie. Vier dagen zijn we in totaal weggeweest. Ik baalde als een stekker, maar dat ging snel over. Want met jou aan mijn zij was ik onoverwinnelijk. Wij konden samen de wereld aan!
Ineens stond die vreemde voor mijn deur. We moesten maar eens praten, hoorde ik. En het zou niet leuk worden..
Allebei een drukke baan, een tekort aan collega’s. Natuurlijk waren vaak veel later thuis dan verwacht, maar dat was juist het mooie. Wij waren niet zo’n zeurend stel, nee, wij lieten elkaar vrij. Geen verwijten, maar blij elkaar te zien na een vermoeiende dag.
Alles werd me duidelijk na dat gesprek. Dat die vreemde mij moest vertellen wat zich in zo korte tijd had afgespeeld.
De dinsdagavond was voor ons. Beginnend met een flink stuk hardlopen. Jouw conditie was altijd al stukken beter dan de mijne, maar op de dinsdag werd me dat nog even ingewreven. Maar elke dinsdag hield ik meer van je. Zeker als we het hardlopen afsloten onder de douche..
Ik ben je kwijt en ik blijf er maar voor wegrennen. Je bent weg en ik zou niets liever willen dan dat je gewoon nog eenmaal zei dat je me mooi vond. Maar dit zal je nooit meer zeggen tegen me. En dat steekt..
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Buikpijn
Hij was niet jaloers. Hij had ook een vrouw. Maar die ging dood. Buikpijn had ze. Tumor. (Ik heb buikpijn zei ze.) Ze werd dun en wit. Hij kocht een rode trui. Maar die vond ze niet mooi. Blauwe trui mooier. Maar die hadden ze niet meer in haar maat.
(Maligne tumor uitzaaiingen via de bloedstroom of lymfestroom snelle en doordringende groei in het omliggende weefsel weefseldood die gepaard kan gaan met ettering en verslapping van weefsel keert terug na verwijdering van het gezwel en cachexie etc.)
Begrafenis was mooi. De kist was van multiplex van populieren uit ecologische bossen. (¤1135,-) Hij zei ze was een mooi mens ik hield heel veel van haar.
Hij hield heel veel van haar haar. Het was bruin maar net niet helemaal. Ze rook naar houtsnippers en gras ook. Nu rook ze naar niks. Hij rook naar rook.
(Lieverd waarom ben je er niet meer ik mis je ik heb je nodig help me nou toch verdomme verdomme verdomme etc.)
zei hij niet. Hij zei niks en deed de kist dicht.
Zijn handen zweetten. Iemand gaf hem een hand. Sorry ik heb zweethanden zei hij. Hij pakte zakdoek veegde handen pakte hand weer. Gecondoleerd zei zijn zus. Je huilt zei hij.
Zeven uur was hij thuis. Hij sorteerde zijn boeken op schrijver. Na twintig minuten was hij klaar. Hij warmde de quiche van gisteren op. Hij zat in zijn stoel en at. Hij ergerde zich hij smakte hij hield niet van smakken.
Toen ging hij naar bed. Hij was niet jaloers op andere mensen. Hij voelde toch niks meer.
Hij was niet jaloers. Hij had ook een vrouw. Maar die ging dood. Buikpijn had ze. Tumor. (Ik heb buikpijn zei ze.) Ze werd dun en wit. Hij kocht een rode trui. Maar die vond ze niet mooi. Blauwe trui mooier. Maar die hadden ze niet meer in haar maat.
(Maligne tumor uitzaaiingen via de bloedstroom of lymfestroom snelle en doordringende groei in het omliggende weefsel weefseldood die gepaard kan gaan met ettering en verslapping van weefsel keert terug na verwijdering van het gezwel en cachexie etc.)
Begrafenis was mooi. De kist was van multiplex van populieren uit ecologische bossen. (¤1135,-) Hij zei ze was een mooi mens ik hield heel veel van haar.
Hij hield heel veel van haar haar. Het was bruin maar net niet helemaal. Ze rook naar houtsnippers en gras ook. Nu rook ze naar niks. Hij rook naar rook.
(Lieverd waarom ben je er niet meer ik mis je ik heb je nodig help me nou toch verdomme verdomme verdomme etc.)
zei hij niet. Hij zei niks en deed de kist dicht.
Zijn handen zweetten. Iemand gaf hem een hand. Sorry ik heb zweethanden zei hij. Hij pakte zakdoek veegde handen pakte hand weer. Gecondoleerd zei zijn zus. Je huilt zei hij.
Zeven uur was hij thuis. Hij sorteerde zijn boeken op schrijver. Na twintig minuten was hij klaar. Hij warmde de quiche van gisteren op. Hij zat in zijn stoel en at. Hij ergerde zich hij smakte hij hield niet van smakken.
Toen ging hij naar bed. Hij was niet jaloers op andere mensen. Hij voelde toch niks meer.
Like carrots, handbags, cheese, toilets, Russians, planets, hamsters, weddings, poets, Stalin, Kuala Lumpur, pygmys, budgies, Kuala Lumpur, carrots, handbags, cheese.
quote:Op donderdag 20 mei 2004 10:16 schreef NachtLicht het volgende:
... De deadline ligt op donderdagmiddag 17.00 uur ...
Je kunt het in het volgende topic, dus voor week 22, opnieuw plaatsen, als je mee wilt dingen naar de prijs.quote:Op donderdag 20 mei 2004 18:26 schreef Mahavishnu het volgende:
Buikpijn
...
PE#1
Het wordt spannend! Veel inzendingen deze week.
Jammer genoeg ben ik morgen de hele dag niet thuis, dus kan ik niet meekijken... maar ik ben wel heel benieuwd!!!
Jammer genoeg ben ik morgen de hele dag niet thuis, dus kan ik niet meekijken... maar ik ben wel heel benieuwd!!!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Wat ik o.a. zo leuk van jou vind, Hannekz, dat zijn je ontwapenende posts. Die van mij zijn meestal sarcastisch van toon .... maar ja, ik krijg er dan ook een sik van... want... zijn de verhalen nu wel of niet geprint?quote:Op donderdag 20 mei 2004 18:55 schreef hannekez het volgende:
Het wordt spannend! Veel inzendingen deze week.
Jammer genoeg ben ik morgen de hele dag niet thuis, dus kan ik niet meekijken... maar ik ben wel heel benieuwd!!!
Als je deze topic niet duidelijk afsluit, komen er vergissingen van... Was Mahavishnu nu op tijd of niet? Ik stem vòòr....
oh, voor ik het vergeet....Hannekez, véél plezier morgen!! (of moet je werken?) Nou ja, kan ook leuk zijn.
Onder andere?? Go on!
Wij gaan morgen naar Den Haag om de paperassen voor ons visum in te leveren. We gaan namelijk naar Bali en anders kom je er niet in... Later gaan we lekker naar het strand van Scheveningen om uit te waaien, vervolgens naar een vriendin in Den Haag, lekker eten!
Dus, wij gaan een top-dag hebben morgen!
Wij gaan morgen naar Den Haag om de paperassen voor ons visum in te leveren. We gaan namelijk naar Bali en anders kom je er niet in... Later gaan we lekker naar het strand van Scheveningen om uit te waaien, vervolgens naar een vriendin in Den Haag, lekker eten!
Later gaan we lekker naar het strand van Scheveningen om uit te waaien, vervolgens naar een vriendin in Den Haag, lekker eten!Dus, wij gaan een top-dag hebben morgen!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Ik stem tegen... sorry.quote:Op donderdag 20 mei 2004 19:43 schreef Francesca het volgende:
Als je deze topic niet duidelijk afsluit, komen er vergissingen van... Was Mahavishnu nu op tijd of niet? Ik stem vòòr....
17.00 uur is nou eenmaal 17.00 uur. Ook al heeft Peter nog niks van zich laten horen.
Sorry, maar ik ben nou eenmaal een stipt persoon...
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Ik ben helemaal niet jaloers, hoor!!! Bali, echt niet geweldig....quote:Op donderdag 20 mei 2004 20:03 schreef hannekez het volgende:
Onder andere?? Go on!
Wij gaan morgen naar Den Haag om de paperassen voor ons visum in te leveren. We gaan namelijk naar Bali en anders kom je er niet in... Later gaan we lekker naar het strand van Scheveningen om uit te waaien, vervolgens naar een vriendin in Den Haag, lekker eten!
Dus, wij gaan een top-dag hebben morgen!
Ach, doe nou niet zo flauw... je moet soms iets door de vingers kunnen zien... die Peter, hij doet ècht z'n best, hoor! Ik denk dat je veel te hoge eisen stelt. Waarom dan toch? Zij doen dat toch ook niet...quote:Op donderdag 20 mei 2004 20:18 schreef hannekez het volgende:
[..]
Ik stem tegen... sorry.
17.00 uur is nou eenmaal 17.00 uur. Ook al heeft Peter nog niks van zich laten horen.
Sorry, maar ik ben nou eenmaal een stipt persoon...
Even voor de duidelijkheid ik ben woordblind en heb geen word op mijn pc dus staat en of spelfouten negeer ze even en geef alleen commentaar op het verhaal.
Ik reageer morgen even verder over het verhaal zelf. Ik vind het erg jammer dat dit een soort slowchat aan het worden is trouwens.
Post gewoon je verhaal en geef na de uitslag pas je feedback. En ga je verhaal ook niet verbeteren nadat je het gepost hebt. Je post een verhaal in een moment opnamen. Ik vind spel en of stijlfouten niet relevant omdat het gaat om het verhaal en het geen examen Nederlands is. Het gaat om de inhoud of zie ik dat verkeerd. Begrijp me niet verkeer. Verbeteren mag best wel hoor. Maar ik vind sommige dingen gewoon mierenneuken.
Maar goed maak van dit topic geen slowchat en geef dus na de uitslag pas feedback. Feedback is heel ok maar niet als het gaat leiden tot het verbeteren en of veranderen van de verhalen. Dat vind ik erg jammer.
Ik reageer morgen even verder over het verhaal zelf. Ik vind het erg jammer dat dit een soort slowchat aan het worden is trouwens.
Post gewoon je verhaal en geef na de uitslag pas je feedback. En ga je verhaal ook niet verbeteren nadat je het gepost hebt. Je post een verhaal in een moment opnamen. Ik vind spel en of stijlfouten niet relevant omdat het gaat om het verhaal en het geen examen Nederlands is. Het gaat om de inhoud of zie ik dat verkeerd. Begrijp me niet verkeer. Verbeteren mag best wel hoor. Maar ik vind sommige dingen gewoon mierenneuken.
Maar goed maak van dit topic geen slowchat en geef dus na de uitslag pas feedback. Feedback is heel ok maar niet als het gaat leiden tot het verbeteren en of veranderen van de verhalen. Dat vind ik erg jammer.
Kijk, dit gebeurt er nu als er geen duidelijke regels zijn. Je màg verbeteren e/o herplaatsen, je màg FB geven, je màg een eigen mening hebben en je màg het allemaal in deze topic plaatsen. Maar je hoeft niet mee te doen aan deze slow-chat.quote:Op donderdag 20 mei 2004 20:49 schreef Silmarwen het volgende:
Ik vind het erg jammer dat dit een soort slowchat aan het worden is trouwens.
Post gewoon je verhaal en geef na de uitslag pas je feedback. En ga je verhaal ook niet verbeteren nadat je het gepost hebt. Je post een verhaal in een moment opnamen. Ik vind spel en of stijlfouten niet relevant omdat het gaat om het verhaal en het geen examen Nederlands is. Het gaat om de inhoud of zie ik dat verkeerd. Begrijp me niet verkeer. Verbeteren mag best wel hoor. Maar ik vind sommige dingen gewoon mierenneuken.
Maar goed maak van dit topic geen slowchat en geef dus na de uitslag pas feedback. Feedback is heel ok maar niet als het gaat leiden tot het verbeteren en of veranderen van de verhalen. Dat vind ik erg jammer.
Ik vind dat je gelijk hebt m.b.t het verbeteren van de spelfouten, dat is idd mierenneuken, ikzelf zal het niet meer doen. (heb het wel gedaan)
FB achteraf geven vind ik ook een goed idee.
ik denk dat je mij hier mee bedoelt?quote:Op donderdag 20 mei 2004 20:49 schreef Silmarwen het volgende:
Even voor de duidelijkheid ik ben woordblind en heb geen word op mijn pc dus staat en of spelfouten negeer ze even en geef alleen commentaar op het verhaal.
Ik reageer morgen even verder over het verhaal zelf. Ik vind het erg jammer dat dit een soort slowchat aan het worden is trouwens.
Post gewoon je verhaal en geef na de uitslag pas je feedback. En ga je verhaal ook niet verbeteren nadat je het gepost hebt. Je post een verhaal in een moment opnamen. Ik vind spel en of stijlfouten niet relevant omdat het gaat om het verhaal en het geen examen Nederlands is. Het gaat om de inhoud of zie ik dat verkeerd. Begrijp me niet verkeer. Verbeteren mag best wel hoor. Maar ik vind sommige dingen gewoon mierenneuken.
Maar goed maak van dit topic geen slowchat en geef dus na de uitslag pas feedback. Feedback is heel ok maar niet als het gaat leiden tot het verbeteren en of veranderen van de verhalen. Dat vind ik erg jammer.
sorry dan. Ik vind het erg fijn of fb snel te krijgen na het posten. Weet ik meteen wat ik fout heb gedaan en wat beter kan.. zal het niet meer doen. mierenneuken is stom, maar ik wil jou gewoon helpen om een goed verhaal te krijgen! sorry. hope you forgive me, else
[ Bericht 1% gewijzigd door Twinky op 21-05-2004 10:24:48 ]
Op sommige punten ben ik het wel met je eens. Aan de andere kant even voor de auteur van een verhaal in het algemeen. Dat er gelet wordt op stijlfouten, vind ik logisch. Bijvoorbeeld een verhaal waar geen tegenwoordige of verleden tijd in te herkennen valt, zoiets klopt gewoon niet. Dat een jury daar op let, m.i gelukkig maar. Spelfouten in replies, no problem. Aan de andere kant doe je mee aan een wedstrijd, dus een verhaal met zo min mogelijk spelfouten mag toch best verwacht worden. Tuurlijk leest iedereen wel ergens overheen. En ja het is vervelend als je bv woordblind bent, maar misschien kun je dan even iemand anders je verhaal laten lezen en de spelfouten eruit laten halen. Maar uiteraard een eigen keuze.quote:Op donderdag 20 mei 2004 20:49 schreef Silmarwen het volgende:
Even voor de duidelijkheid ik ben woordblind en heb geen word op mijn pc dus staat en of spelfouten negeer ze even en geef alleen commentaar op het verhaal.
Ik reageer morgen even verder over het verhaal zelf. Ik vind het erg jammer dat dit een soort slowchat aan het worden is trouwens.
Post gewoon je verhaal en geef na de uitslag pas je feedback. En ga je verhaal ook niet verbeteren nadat je het gepost hebt. Je post een verhaal in een moment opnamen. Ik vind spel en of stijlfouten niet relevant omdat het gaat om het verhaal en het geen examen Nederlands is. Het gaat om de inhoud of zie ik dat verkeerd. Begrijp me niet verkeer. Verbeteren mag best wel hoor. Maar ik vind sommige dingen gewoon mierenneuken.
Maar goed maak van dit topic geen slowchat en geef dus na de uitslag pas feedback. Feedback is heel ok maar niet als het gaat leiden tot het verbeteren en of veranderen van de verhalen. Dat vind ik erg jammer.
Dat je je verhaal edit als je zelf nog een foutje hebt ondekt ben ik het ook helemaal mee eens, maar inderdaad kan het de bedoeling niet zijn je verhaal nog te editten aan de hand van feedback. Heb ook gemist dat dat gebeurd is, maar goed, iedereen is daar vrij in. Ik dacht dat het bedoeld was als opbouwende kritiek voor de volgende keer.
So, I have spoken..
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Goedemorgen medeschrijvers en andere belangstellenden, ik vind herplaatsen/editten oké als de wedstrijd nog loopt. Het is logisch dat je je fouten , al dan niet zelf ontdekt of verkregen via nuttige FB, wilt verbeteren. Het is een wedstrijd, nietwaar? Fb kun je altijd wel gebruiken, voor je huidige inzending en eventuele volgende verhalen.quote:Op donderdag 20 mei 2004 22:54 schreef Here2Stay het volgende:
[..]
Op sommige punten ben ik het wel met je eens. Aan de andere kant even voor de auteur van een verhaal in het algemeen. Dat er gelet wordt op stijlfouten, vind ik logisch. Bijvoorbeeld een verhaal waar geen tegenwoordige of verleden tijd in te herkennen valt, zoiets klopt gewoon niet. Dat een jury daar op let, m.i gelukkig maar. Spelfouten in replies, no problem. Aan de andere kant doe je mee aan een wedstrijd, dus een verhaal met zo min mogelijk spelfouten mag toch best verwacht worden. Tuurlijk leest iedereen wel ergens overheen. En ja het is vervelend als je bv woordblind bent, maar misschien kun je dan even iemand anders je verhaal laten lezen en de spelfouten eruit laten halen. Maar uiteraard een eigen keuze.
Dat je je verhaal edit als je zelf nog een foutje hebt ondekt ben ik het ook helemaal mee eens, maar inderdaad kan het de bedoeling niet zijn je verhaal nog te editten aan de hand van feedback. Heb ook gemist dat dat gebeurd is, maar goed, iedereen is daar vrij in. Ik dacht dat het bedoeld was als opbouwende kritiek voor de volgende keer.
So, I have spoken..
Anderzijds kan op deze manier editten of herplaatsen tot gevolg hebben dat er helemaal geen FB meer komt. Alweer, het is een verhalenwedtrijd. Het is jammer dat er wat dit betreft geen duidelijke regels zijn. Of zijn die er wel en heb ik die gemist?
Opbouwende kritiek vind ik heel erg ok.
Het gaat mij ook echt niet om het winnen. Bovendien zijn hier veelste begaafde schrijvers en schrijfsters daarvoor
Er zou inderdaad wat duidelijkere regels moeten komen. Verbeteren met betrekking tot spel en stijl fouten ik heb dat liever achteraf. Ik vind het niet erg dat je het doet hoor en ik hoop dat ik niet te bot overkwam.
Het gaat mij ook echt niet om het winnen. Bovendien zijn hier veelste begaafde schrijvers en schrijfsters daarvoor
Er zou inderdaad wat duidelijkere regels moeten komen. Verbeteren met betrekking tot spel en stijl fouten ik heb dat liever achteraf. Ik vind het niet erg dat je het doet hoor en ik hoop dat ik niet te bot overkwam.
absoluut niet!! Ik vind dat je het helder en duidelijk aangeeft. (maar ik zou wel heel graag een keer willen winnen, hoor... om je eigen verhaal op de radio te horen...dat lijkt me fantastisch!quote:Op vrijdag 21 mei 2004 08:25 schreef Silmarwen het volgende:
Opbouwende kritiek vind ik heel erg ok.
Het gaat mij ook echt niet om het winnen. Bovendien zijn hier veelste begaafde schrijvers en schrijfsters daarvoor
Er zou inderdaad wat duidelijkere regels moeten komen. Verbeteren met betrekking tot spel en stijl fouten ik heb dat liever achteraf. Ik vind het niet erg dat je het doet hoor en ik hoop dat ik niet te bot overkwam.
)
Vandaag, rond twaalf uur, maakt men hopelijk de winnaar van deze week bekend. Op de site van Nachtlicht, wel te verstaan. Daarna komt Eb met een nieuw subthema, maar daar hoef je je niet aan te houden. Elk verhaal dingt mee, als het maar over de liefde gaat... zo hé, hé, dat is eruit, nou nog ff volhouden mensen...
En jawel. We zijn eruit. Het winnende verhaal staat nu op www.NachtLicht.nl.
Van het winnende liefdesverhaal spat de jaloezie werkelijk af. Het is heel waarschijnlijk dat de auteur dit zelf heeft meegemaakt. Het is geschreven vanuit het hart, het eigen gevoel en het trekt de lezer mee in het overweldigende gevoel van jaloezie. Daarbij is het bondig en vol vuur geschreven. Gefeliciteerd!
En nog een keer voor de duidelijkheid: verhalen die na 17.00 uur donderdagmiddag worden geplaatst, worden niet meer beoordeeld. Tot die tijd is het vrij om je verhaal aan te passen.
Namens de redactie, Peter.
Van het winnende liefdesverhaal spat de jaloezie werkelijk af. Het is heel waarschijnlijk dat de auteur dit zelf heeft meegemaakt. Het is geschreven vanuit het hart, het eigen gevoel en het trekt de lezer mee in het overweldigende gevoel van jaloezie. Daarbij is het bondig en vol vuur geschreven. Gefeliciteerd!
En nog een keer voor de duidelijkheid: verhalen die na 17.00 uur donderdagmiddag worden geplaatst, worden niet meer beoordeeld. Tot die tijd is het vrij om je verhaal aan te passen.
Namens de redactie, Peter.
Congratulationsquote:Op vrijdag 21 mei 2004 12:28 schreef Twinky het volgende:
jeuj
ik heb gewonnen!
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
ja denket, ben 'nog maar' veertien...quote:Op vrijdag 21 mei 2004 12:30 schreef convinced het volgende:
Proficiat Twinky. Nog wel de jongste deelnemer! (toch?) Een terechte winnaar.
(ff voor de duidelijkheid, ik heb dit niet zelf meegemaakt...
er zijn weinig truitjes waarin ik er uit zie als een worst
ik vind het gewoon leuk om zulke verhalen te schrijven...)
ik wacht vol spanning op het volgende onderwerp
Gefeliciteerd Twinky! Ben jaloers op je overwinning.
Nieuw topic: FOK!/NachtLicht topic week 22: 'In een droom...'
Nieuw topic: FOK!/NachtLicht topic week 22: 'In een droom...'
Hierbij mijn zoetsappige smiley en ongemeende felicitaties!! Geweldig! (maar deze meen ik ècht!)quote:Op vrijdag 21 mei 2004 12:28 schreef Twinky het volgende:
jeuj
ik heb gewonnen!
Wat lees ik nu??? VEERTIEN? Nu ben ik nog erger jaloers..... Ik kijk uit naar je volgende verhaal, Twinkyquote:Op vrijdag 21 mei 2004 12:37 schreef Twinky het volgende:
[..]
ja denket, ben 'nog maar' veertien...
(ff voor de duidelijkheid, ik heb dit niet zelf meegemaakt...
er zijn weinig truitjes waarin ik er uit zie als een worst
ik vind het gewoon leuk om zulke verhalen te schrijven...)
ik wacht vol spanning op het volgende onderwerp
heb even een vraagje...
in de laatste alinea van mijn verhaal zitten toch nog een paar foutjes...
in de zinsopbouw enzo.. hoe kan ik voorkomen dat het zo wordt voorgelezen?
(is nu:
Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Zodra ze zich omdraait en zo ontzettend ingestudeerd wegdanst. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Toch kijk je nog even achterom en werpt een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.
moet zijn:
Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Ze draait zich om en danst zo ontzettend ingestudeerd weg. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Op het laast kijk je nog even achterom en werp je een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.
want dat stukje van
Zodra ze zich omdraait en zo ontzettend ingestudeerd wegdanst.
klopt niet (meer?)
in de laatste alinea van mijn verhaal zitten toch nog een paar foutjes...
in de zinsopbouw enzo.. hoe kan ik voorkomen dat het zo wordt voorgelezen?
(is nu:
Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Zodra ze zich omdraait en zo ontzettend ingestudeerd wegdanst. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Toch kijk je nog even achterom en werpt een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.
moet zijn:
Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Ze draait zich om en danst zo ontzettend ingestudeerd weg. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Op het laast kijk je nog even achterom en werp je een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.
want dat stukje van
Zodra ze zich omdraait en zo ontzettend ingestudeerd wegdanst.
klopt niet (meer?)
Gefeliciteerd.
ik zit de rest van de wedstrijd denk ik gewoon uit.
ik zit de rest van de wedstrijd denk ik gewoon uit.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
hardstikke bedankt trouwens voor alle felicitaties jongens :-)
mijn nieuwe verhaal staat er, maar is niet echt zo geweldig. Komt nog wel een andere.
mijn nieuwe verhaal staat er, maar is niet echt zo geweldig. Komt nog wel een andere.
Mijn idee. Tegen zoveel talent kan ik niet op... ik ga lekker op mijn terras zitten... met een heel goed boek! Succes allemaal, jongens (en meisjes)quote:Op vrijdag 21 mei 2004 17:51 schreef Kugari-Ken het volgende:
Gefeliciteerd.
ik zit de rest van de wedstrijd denk ik gewoon uit.
Ben een beetje te moe om een uitgebreide felicitatie te schrijven, maar het komt uit een goed hart. Gefeli, Twinky!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
ik vind je nieuwe verhaal toch ook hardstikke mooiquote:Op vrijdag 21 mei 2004 18:31 schreef Francesca het volgende:
[..]
Mijn idee. Tegen zoveel talent kan ik niet op... ik ga lekker op mijn terras zitten... met een heel goed boek! Succes allemaal, jongens (en meisjes)
ik vind je schrijfstijl leuk, een beetje 'grof'...
Ik heb dit verknipt.
Dit was eerst een stuk van 795 woorden, en ik heb er dus zo'n 440 uit moeten knippen. Dat is me maar NET gelukt zonder de essentie verloren te laten gaan.
Het langere, originele stuk kan opgevraagd worden bij mij (mailadres staat in mijn profiel als het goed is)
En 350 woorden is veel te weinig. Dit zijn er 355, en dat is al veel te weinig.
In ieder geval: een herschreven, beschrapt en bestreept oud, al gepubliceerd stuk van mij.
Ik zie nu dat het topic van week 22 ook al open was.
Ik had enkel een directe link naar dit topic gekregen...
Nou ja, komt mooi uit dat dit verhaal ook in dat topic past. Lekker crossposten dus.
Dit was eerst een stuk van 795 woorden, en ik heb er dus zo'n 440 uit moeten knippen. Dat is me maar NET gelukt zonder de essentie verloren te laten gaan.
Het langere, originele stuk kan opgevraagd worden bij mij (mailadres staat in mijn profiel als het goed is)
En 350 woorden is veel te weinig. Dit zijn er 355, en dat is al veel te weinig.
In ieder geval: een herschreven, beschrapt en bestreept oud, al gepubliceerd stuk van mij.
>>quote:de Obsessie
Zij is het eerste waar ik aan denk als ik wakker word. Ik lig altijd te draaien in bed, en sinds ik verliefd ben is dat alleen maar erger, omdat ik over haar droom en niet stil wil liggen.
Ze is zo mooi, dat ik aan niets anders denk dan de zon in haar ogen. Ik droom dat mijn vingers over haar nek glijden, dat ze me dan aankijkt en glimlacht. En me kust. Ze kust me alsof ik Adam ben en zij Eva, zo perfect. In mijn gedachten verandert de kamer dan in het paradijs, waar wij in de schaduw liggen, zonder een zorg in de wereld, zonder een probleem in het zicht.
Ze werkt aan het bureau tegenover mij, dus we kunnen de hele dag naar elkaar kijken en lieve woordjes uitwisselen. En briefjes schrijven naar elkaar. Daar droom ik ook over, soms, dat ik op kantoor ineens een geparfumeerd briefje vind, met een hartje erop.
"Ik houd van je" staat erop, in haar prachtige, lieflijke handschrift.
Ik sta op, laat mijn bed achter, en slof naar de badkamer om te douchen. Ik trek mijn pyjama uit, schuif de deur open, en fantaseer haar spulletjes naast mijne, van shampoo en tandenborstel tot haardroger en tampons. Welk merk shampoo zal ze gebruiken? Ze ruikt altijd zo heerlijk zomers.
Ik zet de douche uit, droog me af, kleed me aan. Dan in de auto en naar kantoor. Nog steeds zie ik haar ogen voor me.
De deur zwiept open, mijn baas begroet me. Ik sprint naar mijn bureau. De hoek om, de deur door, en daar staat ze. Ik stop abrupt, zo onder de indruk dat ik geen stap meer kan zetten. Zweetdruppeltjes beginnen te parelen op mijn voorhoofd, maar mijn zakdoek biedt hulp. Ze kijkt me aan, en ik voel dat ik kleur. De zweetdruppeltjes komen weer terug, maar ik kan enkel nog kijken hoe haar prachtige lichaam heen en weer wiegt nu ze hier naartoe komt lopen. En dan spreekt ze;
"Heb ik iets van je aan of zo? Tssch, engerd."
Zie het zo, ik heb in ieder geval altijd nog mijn dromen...
Ik zie nu dat het topic van week 22 ook al open was.
Ik had enkel een directe link naar dit topic gekregen...
Nou ja, komt mooi uit dat dit verhaal ook in dat topic past. Lekker crossposten dus.
"Dance music is just that same silly beat over and over again
and some bloke singing 'We're all free' while you're not. It's stupid."
-Liam Gallagher, Oasis
and some bloke singing 'We're all free' while you're not. It's stupid."
-Liam Gallagher, Oasis
wat ben je toch goed jorn, zo flexibel en veelzijdig.. we gaan je missen bij de primula succes met je examens! zie je wel weer op school....
|
|
