TDF Tour de France 2026
Op naar Parijs. Wie gaat er winnen? Wie gaat er gepakt worden met doping? Genoeg te bespreken dus. :)
Etappe 3: Granollers - Les Angles, 195,9 km
De Tour is begonnen, maar eigenlijk is de Tour meteen ook wel weer voorbij. We hebben weer een staaltje wielrennen gezien dat we liever niet hadden aanschouwd. We leven in een vreemd tijdperk, waarin er niet alleen in het wielrennen dingen gebeuren die eigenlijk niet kunnen. Iedere keer denk je dat je alles wel hebt gezien, maar er kan altijd nog een schepje bovenop. Zo ook in deze Tour, dat gaat de komende weken nog wat worden. De rit begon nochtans op een vrij normale manier, vanuit het vertrek waren er wel een aantal renners die zin hadden om in de aanval te gaan, maar het werd al vrij snel duidelijk dat er geen grote kopgroep zou vertrekken. De controle van UAE was er al vrij snel, de intenties van die ploeg waren duidelijk. Tussen de aanvalslustige renners zagen we meerdere pionnen van Caja Rural, die ploeg heeft meteen laten zien waarom ze een wildcard hebben gekregen. Een van de renners van Caja Rural zat uiteindelijk ook nog eens in de vlucht, ONZE Alex Molenaar. Een halve Catalaan, hij reed een thuiswedstrijd. Hij kreeg het gezelschap van Felix Engelhardt, de kersvers Duits kampioen, voorzien van een smerig snorretje, en nog eentje van ONS. Frank van den Broek was van de partij, maar het bleek al snel dat Frank niet over de benen van een paar jaar geleden beschikt. Net op het moment dat de rit wat rustiger leek te worden vond er een valpartij plaats, onder meer MIJN Bini lag erbij, gelukkig zonder erg. Baptiste Veistroffer probeerde nog even in de aanval te gaan, maar die poging strandde vrij snel. Nouja, daarna gebeurde er een paar uur niet zoveel, of het moet zijn dat onderhand het halve peloton met een lekke band af te rekenen kreeg. Wellicht toch wat Catalaanse sabotage, wie zal het zeggen. In de kopgroep was het wachten op de tussensprint en de bergsprint, voor we terug zouden keren naar Barcelona. Beide sprintjes werden gewonnen door Molenaar, die zo zijn ploeg Caja Rural heel wat ritsucces bezorgt. Hij mag vandaag zelfs de bolletjestrui dragen, de Tour van Caja Rural is nu al geslaagd. Precies de reden dat ASO ze erbij wilde hebben, je hebt toch een ploeg nodig vol gasten die zin hebben om iedere dag aan te vallen. Na deze rit zullen ze extra gemotiveerd zijn, het is mogelijk om succesjes te boeken. Op de klim haakte Van den Broek af met krampen, terwijl we in het peloton Arnaud De Lie weer kansloos zagen lossen. Een lijdensweg, zijn tweede grote ronde op rij waar ze hem ziek laten rondrijden. In het peloton werd iets van tempo gemaakt, waardoor de voorsprong van de koplopers slonk. Het zou niet voor de koplopers zijn, zoveel was duidelijk. Ze kregen een paar keer extra voorsprong, maar het peloton had het onder controle. Onder meer omdat Pinarello-Q36.5 besloot UAE te helpen, sommige ploegen leren het nooit. In aanloop naar het circuit in Barcelona zagen we vooral een rotnerveuze Paul Seixas. Hij reed lek, kreeg een fiets van een ploeggenoot, daarna toch maar op z'n eigen fiets, en hij probeerde zo snel mogelijk terug te keren in het peloton. Ging nog bijna mis, een auto van de organisatie reed hem bijna de hekken in. De Tour is een aparte koers, zo nerveus zie je het nergens. Eerder kreeg Del Toro ook al te maken met een lekke band, de ploegleiderswagen reed hem glad voorbij. Hectiek, dat is het Tourwoord bij uitstek.
Uiteindelijk begonnen we met een vrij grote groep aan het lokale circuit in Barcelona. De koplopers waren ingerekend, het zou voor de favorieten zijn. Drie rondjes met daarin drie keer het klimmetje naar het kasteel van Montjuïc, het zou een loodzware finale worden. Op de eerste van de drie beklimmingen trok McNulty meteen stevig door namens UAE, er bleek gelijk niet veel volk meer over. Dat leidde tot het vermoeden dat Pogacar dan wel op de tweede passage zou aanvallen, maar dat gebeurde niet. Niemand viel aan, überhaupt. Niemand haalde het in z'n hoofd, misschien ook omdat het zo schofterig warm is. Bang om jezelf op te blazen, liever wachten dan maar. Dat wachten duurde alleen wel heel lang, want zelfs op de derde beklimming van de op de Redoute lijkende Montjuïc gebeurde er amper iets. Een knakworst waagde een halfslachtige poging, terwijl ook Carapaz twee keer versnelde. Twee keer sprong Pogacar meteen op het wiel, het was duidelijk dat UAE deze rit niet uit handen wilde geven. Nadat McNulty zijn werk gedaan had werd er vooral naar Del Toro gekeken. Hij moest het dan maar opknappen voor Pogacar, maar dat pakte even anders uit. De voormalig mountainbiker zette weer eens zijn wapen in: het rijden van goede lijnen. Zo won hij vorig jaar een keer een rit in de Giro, in de slotkilometer ging hij toen net wat harder dan de tegenstand door twee bochten en weg was hij. Na de lastige beklimming richting het kasteel van Montjuïc volgde er iedere keer een korte afdaling, waarna we met hoge snelheid naar een bocht naar rechts reden. Daarna was het nog maar 600 meter tot aan de finish, wel in stijgende lijn. Del Toro besloot zo hard hij kon door de bocht te knallen en daarna direct weer te versnellen. Dat bleek een briljante tactiek te zijn, hij sloeg meteen een gat en niemand kreeg het voor elkaar om dat gat te dichten. Of nouja, niemand van de concurrentie. Vingegaard zat op het wiel, maar hij kreeg het gaatje gewoon niet dicht. Evenepoel liet in al zijn wijsheid juist het gat vallen omdat hij had verwacht dat de tegenstand wel stil zou vallen, bijzondere logica. Een renner van UAE valt nooit stil, Remco. Del Toro reed een sprint alsof hij over een vlakke weg reed, tijdens die laatste 600 meter verzwakte hij geen moment, hij viel helemaal niet stil. Vingegaard moest passen, terwijl Evenepoel van te ver moest komen. Pogacar zat eerst even in het wiel bij Vingegaard te chillen, ging er daarna lachend voorbij en reed met dichtgeknepen remmen naar Del Toro. Hij wilde de Mexicaan laten winnen, alleen al omdat hij dan niet zelf de gele trui hoeft te dragen. Hij zat achterom op z'n fiets, te vragen aan de rest of ze echt niet harder konden. Ondertussen kneep hij zijn remmen dicht, om Del Toro niet in te halen. Het was een heel apart beeld, het is iets dat ik eigenlijk nog nooit heb gezien. Natuurlijk is er wel eens een sprint geweest waarin de lead-out won voor de kopman, maar op deze manier? Het voelt bij UAE altijd heel erg alsof ze een spelletje aan het spelen zijn met de moeilijkheidsgraad op makkelijk. Alles gaat zo soepel, alles gaat vanzelf, niets lijkt moeite te kosten. We hadden al Pogacar die alles kan en nooit een slechte dag heeft, daar krijg je nu ook nog Del Toro bij. Dat is geen leuk vooruitzicht voor de komende weken. Dit was echt weer even een masterclass de kijker belachelijk maken. Iedereen weet dat het niet klopt, de dominantie is te extreem. Het is alsof ze als profs meedoen aan een amateurwedstrijd. Dit is de Tour, de grootste wedstrijd van het jaar. Er hoort spanning te zijn tijdens deze wedstrijd, het hoort niet zo te zijn dat alle favorieten samen op de finish afgaan en dat dan de knecht van de grootste favoriet de zege cadeau krijgt. Over de streep geduwd door Pogacar, het is een beeld dat helemaal niet thuishoort in de sport. Ze maken de wielrennerij echt belachelijk, en dat begint steeds vervelender te worden. Op zich was de dominantie al vervelend, maar er gaat iedere keer een schepje bovenop. Ik wacht op het moment dat ze tijdens een rit een keer 1e, 2e, 3e, 4e, 5e, 6e, 7e en 8e worden. En ik wacht dan nog meer op het moment dat mensen mij gaan uitleggen dat daar eigenlijk best een logische verklaring voor is. Ja, nee, bedankt. Een goede bocht van Del Toro, dat wel, maar hoezo kan hij die inspanning doortrekken tot op de finish terwijl de rest aan het sterven is? Hoe kan Pogacar lachend op z'n fiets zitten terwijl de rest duizend doden sterft? Het verschil begint wat te groot te worden, waardoor er weinig hoop is op een spannende Tour. Je kijkt naar de volgende rit en je denkt: hey, ze zouden wel weer eens eerste en tweede kunnen worden. Dat is niet geweldig. Het leukste aan de wielersport is dat je in normale omstandigheden 's ochtends niet weet wie er 's middags wint. Dat werkt tegenwoordig helaas niet meer zo, vaak weet je maanden op voorhand al wie er gaat winnen. Iets meer onvoorspelbaarheid, iets meer spanning, dat hebben we nodig. Laten we daarom maar hopen dat de derde rit er eentje voor de vluchters is. Als we überhaupt gaan fietsen, met alle bosbranden in de omgeving is dat ook nog maar even afwachten.
We gaan beginnen aan de derde en laatste dag in Catalonië, een van de zeventien autonome gemeenschappen van Spanje. De hoofdstad van Catalonië, Barcelona, hebben we inmiddels genoeg gezien, we zijn nu aanbeland in een andere stad in deze regio. De regio ligt aan de kust van de Middellandse Zee en heeft een kustlijn van 580 kilometer die bestaat uit de Costa Brava, de Costa del Maresme, de Costa del Garraf en de Costa Daurada, een aantal van die costa's hebben we de afgelopen dagen gezien. De regio grenst in het zuiden aan de Comunidad Valenciana, in het westen aan Aragón en in het noorden aan Frankrijk en Andorra. Het huidige Catalonië omvat het grootste deel van het historische vorstendom Catalonië, met het noordelijke deel dat nu deel uitmaakt van de Franse Pyrénées-Orientales. Heel belangrijk, er is ook een Frans-Catalaans stukje planeet. De Spaanse autonome gemeenschap Catalonië heeft een inwonertal van meer dan 8 miljoen inwoners. De regio heeft een sterk ontwikkelde eigen identiteit, door zijn statuut van autonomie (de regionale grondwet) wordt het erkend als natie binnen het land Spanje. Catalonië heeft drie officiële talen: Catalaans, Spaans en Aranees (Occitaans), het gebruik van de Catalaanse taal wordt door de regionale regering sterk gepromoot. De Catalaanse Nationale Feestdag wordt gevierd op 11 september. Zomaar nog wat basisinfo over deze regio die zich de afgelopen dagen keurig heeft gedragen. Trots wapperen met je estelada, maar verder waren ze braaf. Er zijn nog steeds een hoop mensen in Catalonië die graag onafhankelijk van Spanje zouden willen worden, maar dat zal voor altijd een lastig verhaal blijven. Je kunt alleen een geldig onafhankelijkheidsreferendum organiseren met toestemming vanuit Madrid, da's grondwettelijk zo geregeld, maar die toestemming gaat natuurlijk nooit komen. Dus kom je niet verder dan een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring, die door de centrale overheid in Madrid naar de prullenbak kan worden verwezen. Enfin, in deze regio met een sterke eigen cultuur en identiteit zijn we inmiddels aanbeland in Granollers. In de regio van de castells, om maar een gekke hobby te noemen, gaan we van start in deze stad met 60.000 inwoners in de provincie Barcelona. De stad hebben we verlaten, de provincie nog niet. Het doet me wat denken aan de Tourstart van 2023, toen we de eerste dagen in het Baskenland waren. Gingen we na een rit in Bilbao en een rit in Donostia op de derde dag van start in Amorebieta-Etxano, bepaald niet de grootste of meest bekende stad van de regio. Zoiets doen we nu in Catalonië dus ook, na twee dagen in Barcelona te zijn geweest zijn we nu in Granollers, of all places. Van Amorebieta-Etxano reden we toen naar Baiona, van Baskenland ging het naar Noord-Baskenland. Vandaag gaan we van Catalonië naar Noord-Catalonië, mooie parallel. Goed, Granollers is dan misschien niet heel bekend, maar de stad heeft wel een lange geschiedenis. Al in 1044 werd Granollers genoemd als marktplaats. Aan het einde van de dertiende eeuw kreeg Granollers een stadsmuur van 816 meter lang. Granollers beleefde een bloeitijd in de zestiende eeuw, de stad groeide tot buiten haar middeleeuwse omwalling en er werden een nieuw stadhuis en een graanmarkt (La Porxada) gebouwd. Er kwam ook een franciscanenklooster en het middeleeuwse hospitaal werd uitgebreid. In de negentiende eeuw werd Granollers een industriestad. De stadsmuur werd grotendeels afgebroken. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog, op 31 mei 1938, werd de stad gebombardeerd door Italiaanse vliegtuigen die ongeveer zestig bommen afwierpen. Hierbij vielen 224 doden en 165 zwaargewonden. Hey, nog een parallel met het Baskenland. Om een of andere reden had Franco het niet zo op regio's met een sterke eigen identiteit. Dan maar je fascistische vriendjes inschakelen om wat bommen te gooien, altijd lekker.
Symbool van de stad is La Porxada (1587), de overdekte markt. Oorspronkelijk was dit een graanmarkt. Tussen 1872 en 1968 werd hier de stadsmarkt gehouden. Het gebouw liep schade op tijdens het bombardement van 1938 en werd hersteld in 1940. De Sant Estevekerk is grotendeels twintigste-eeuws. Een eerste, romaanse kerk werd in de vijftiende eeuw vervangen door een gotische kerk. Deze werd vernield tijdens de Spaanse Burgeroorlog en enkel de klokkentoren bleef bewaard. Tussen 1940 en 1942 werd een nieuwe kerk gebouwd. Enkele bouwelementen van de vernielde gotische kerk worden bewaard in het Museu de Granollers. De Santa Esperança- en de Santa Annakapel werden gebouwd in de zestiende eeuw bij de toenmalige stadspoorten. Maar enkele kleine stukken van de stadsmuur zijn bewaard gebleven. De Adoberia dels Ginebreda is een voormalige leerlooierij en museum waar de geschiedenis van het complex en van de stad worden getoond. Dat zijn de hoogtepunten volgens Wikipedia, het is wel duidelijk dat Granollers geen Barcelona is. In de Vuelta van 2023 reden we nog eens door Granollers heen, dat gebeurde tijdens de tweede rit van die Vuelta, toen we van Mataró naar Barcelona reden. Zodra er een grand départ, of in dat geval gran salida is in Barcelona vereren we blijkbaar Granollers met een bezoekje. In een verder verleden eindigde de Volta a Catalunya hier ook wel eens, al moeten we dan wel echt ver terug in de tijd. De laatste finish hier dateert van 1993, toen won Laurent Jalabert hier voor Sean Kelly. Als we teruggaan naar 1977 zien we dat Freddy Maertens ooit een tijdrit won in Granollers, terwijl het Baskische fenomeen Txomin Perurena hier in 1972 een van zijn meer dan honderd profzeges wist te boeken. In de Vuelta van 2023 werkten we overigens nog een gimmick af, we reden toen een rondje over het Circuit de Barcelona-Catalunya heen. Dat circuit draagt dan wel de naam Barcelona, maar het ligt om de hoek van Granollers. Op dit F1-circuit werken de wielerploegen graag een training af met het oog op de ploegentijdrit. Dat was in de Vuelta van 2023 zo, dat was in aanloop naar de ploegentijdrit in deze Tour ook weer het geval. Nederlands favoriete kermisklant Max Verstappen schijnt hier de afgelopen jaren de Grote Prijs van Spanje wel eens gewonnen te hebben, ik zie dat hem dat dit jaar niet gelukt is. Mooi. Op 16 februari 2026 werd bekendgemaakt dat de Grand Prix tot en met 2032 om de twee jaar zal worden verreden in roulatie met de Grand Prix van België, waarvan akte. Terug naar Granollers, uit de stad waar we gaan starten is Aleix Espargaro afkomstig. Een man die ook regelmatig op dit circuit te vinden was. Hij hield zich dan wel niet bezig met Formule 1, maar wel met de MotoGP. In 2023 kreeg hij het voor elkaar om te winnen op zijn thuisbaan, dat gaf hem zoveel voldoening dat hij naderhand besloot de motor aan de kant te schuiven en zich definitief te richten op zijn andere hobby. Espargaro stond al jaren bekend als een fervent wielrenner, er waren al jaren geruchten dat hij ooit een keer de overstap zou maken naar de koers. Vorig jaar kwam het er eindelijk van, op 35-jarige leeftijd werd hij lid van de opleidingsploeg van Lidl-Trek. Dat dit vooral een marketingstunt was bleek al snel, Espargaro reed amper een koers en hij reed er nog minder uit. Zijn contract werd logischerwijs niet verlengd, maar hij is nog steeds wel actief voor Lidl-Trek als een soort van ambassadeur, ofzo. In feite is het gewoon een influencer, hij is heel actief op de socials waar hij in het shirtje van Lidl-Trek nog wel eens domme fratsen uithaalt. Beetje halsbrekende toeren uithalen op de fiets, doe dat nou niet. In Andorra trainen met Nairo Quintana, doe dat nou ook niet. Aleix heeft ook een jonger broertje, Pol. Pol is eveneens motorcoureur, ook hij is actief geweest in de MotoGP. Dat is de lokale trots waar ze het in Granollers mee mogen doen, hierna kom je al uit bij een paar voetballers die niemand kent. In de verdere omgeving van Granollers ligt Sabadell, waar David de la Cruz vandaan komt, en een stukje ten zuiden van de stad ligt Montcada i Reixac, waar de grote Catalaanse held Miguel Poblet dan weer vandaan komt. Bij een Catalaanse start moet die naam uiteindelijk toch een keer de revue passeren, ik heb mijn plicht gedaan. Na een passage in de Tours van 1965 en 1957 gaat er nu voor het eerst een rit van start in Granollers, doe ook maar meteen voor het laatst.
De rit gaat van start net buiten het centrum van Granollers, langs een enorm grote parkeerplaats. Niet de mooiste plek van de stad, maar dankzij die grote parkeerplaats is er wel genoeg ruimte om de hele karavaan plaats te bieden. Na de start volgt er een neutralisatie van tien minuten in de straten van Granollers, de renners rijden een mooi rondje door het centrum heen en daarbij fietsen ze een tijd door een vrij fraaie winkelstraat over een geplaveide weg. Ze fietsen bijna langs La Porxada, de mooie overdekte markt van de stad. We passeren even later de Plaça de la Corona, waar de renners om een paar bomen heen moeten sturen, het is maar goed dat we hier niet passeren terwijl de koers al bezig is. In de winkelstraat zien we enkele villa's, maar we zien toch ook vooral weer een hoop appartementencomplexen. Na een tijd rijden we langs het Palau d'Esports de Granollers, een sportpaleis! Gewoon een gymzaal dus. Het Palau d’Esports werd gebouwd voor de handbalcompetitie tijdens de Olympische Zomerspelen van 1992 en ontving wedstrijden van het WK handbal voor de mannen in 2013 en het WK handbal voor de vrouwen in 2021. Enfin, na een tijd komen we een paar rotondes tegen en daarna rijden we langs het centrum af op weg naar het noorden, om echt aan de rit te kunnen beginnen. Via een paar buitenwijken van Granollers komen we uit in Canovelles, als we over een brede weg vol rotondes door dit plaatsje zijn gereden begint de rit buiten Canovelles officieel. Christian Prudhomme gaat uit het dak van de auto hangen en zal zwaaien met zijn vlaggetje, we mogen aannemen dat er tijdens deze rit meer renners gaan zijn die graag in de vlucht van de dag willen zitten en dus schuiven we richting het puntje van onze stoelen. Een tijdje rijden we overigens over de Carrer de Girona, ergens vind ik het verbazingwekkend dat we tijdens deze Catalaanse grand départ geen bezoek brengen aan Girona. Toch de plek waar de helft van het peloton woont, of in ieder geval wel eens tijd heeft doorgebracht. De wielerhoofdstad van Catalonië, in die zin. Maar nee, geen Girona, geen thuisrit voor meerdere renners in dit peloton. In de laatste meters voor de rit echt begint rijden de renners in een groene omgeving over een brede en bochtige weg omlaag, dat wordt remmen achter de auto van Prudhomme. Zodra de dalende weg een paar bochten later wordt omgezet in een stijgende weg gaan we beginnen, maar dat stijgen duurt niet lang. Na de eerste officiële meters van deze rit loopt de weg een halve kilometer aan een procent of vier omlaag, dat wordt een vliegende start. Alsof we BMX'ers zijn rijden we van de startschans af, om daarna vier kilometer aan 3% te klimmen in de richting van Caldes de Montbui. In het begin van deze klim rijden we door Lliçà d'Amunt, van dat Catalaans valt ook weinig te maken. Uit Llicà d'Amunt is overigens wel een ex-wielrenner afkomstig, niemand minder dan Kiko Galván is van hier! Kiko reed jarenlang voor Kern Pharma, waar hij vooral opviel dankzij zijn snelle benen en het feit dat hij van onder tot boven onder de inkt zit. Kiko is een beetje edgy, liet hij ook buiten de koers zien. Hij werd gefilmd terwijl hij alle mogelijk verkeersregels overtrad en dat zorgde ervoor dat Kern Pharma hem op straat zette. Niemand anders wilde hem hebben en dus was de carrière van Galván ineens voorbij. Uiteraard kwam er een huilverhaal op de socials waarin hij aangaf zoveel spijt te hebben, recent werd hij wederom gefilmd terwijl hij opnieuw allerlei halsbrekende toestanden aan het uithalen was op de openbare weg. Kiko kon best een aardig eindje fietsen, maar veel licht brandt er niet in de bovenkamer. In het Lliçà d'Amunt van Galván, tegenwoordig woonachtig in Barcelona, komen we een rotonde tegen, verder rijden we redelijk rechtdoor over een keurige weg. Breed, goed asfalt, dat hebben de Catalanen doorgaans goed voor elkaar. Even die schans in de eerste halve kilometer overleven, daarna kunnen de mannen met vluchtambities meteen proberen de rest van het peloton achter te laten op een klimmetje dat vooral veel vals plat bevat. Soms heel kort een lastiger strookje, wel lekker om de rit in ieder geval niet op een volledig vlakke manier te beginnen. Op een rotonde en een paar brede bochten na liggen er weinig obstakels op de weg, zonder veel problemen komen we na vijf kilometer terecht op het grondgebied van Santa Eulàlia de Ronçana. Hier is de vals platte aanloop voorlopig voorbij, maar er zit nog meer aan te komen. Van Santa Eulàlia de Ronçana rijden we naar Caldes de Montbui, het is nu even een kilometer zo goed als vlak voor we een kilometertje rechtdoor mogen afdalen richting Caldes de Montbui. Uit Santa Eulàlia de Ronçana is voormalig prof Pedro Vilardebo afkomstig, hij reed in 1978 en 1979 de Tour. Rond dezelfde tijd eindigde er in dit plaatsje een keer een rit in de Setmana Catalana, gewonnen door de waterverslaafde Freddy Maertens. In de vlakke kilometer komen we meerdere bochten tegen, in de dalende kilometer gaat het dan weer rechtdoor, merkwaardig. Aan het eind van dit stuk in dalende lijn komen de renners uit op een brede rotonde in Caldes de Montbui, een plaatsje met warmwaterbronnen. Sinds de tijd van de Romeinen is dit een thermenplaatsje, uit die tijd is er zelfs nog een Romeins badhuis over. Na 7,5 kilometer rijden we langs Caldes de Montbui af, we slaan bij de brede rotonde rechtsaf en laten het centrum van dit kuuroord voor wat het is.
Mooi historisch centrumpje in Caldes de Montbui nochtans, er valt naast de Romeinse thermen nog veel meer te zien, maar in plaats daarvan rijden de renners verder naar het noorden over de doorgaande weg, een weg die weer wordt opgeschrikt door heel wat paaltjes. Ik neem aan dat er tegen deze tijd nog steeds pogingen worden ondernomen om de vlucht van de dag te laten ontstaan, dan zijn dit elementen die je kunt missen als kiespijn. Al hebben ze hier misschien de paaltjes wel weggehaald, gisteren hebben we er ook weinig last van gehad. Voorbij Caldes de Montbui is het even anderhalve kilometer zo goed als vlak, al komen we wel een kort knikje omhoog en ook een stukje in dalende lijn tegen. Als dat hobbeltje achter ons ligt gaan we beginnen aan de eerste gecategoriseerde klim van de dag. Fijn, klimwerk in het begin, laat hier maar mooi een sterke kopgroep ontstaan. Tijdens de anderhalve vlakke kilometer staan er continu paaltjes in het midden van de weg, zodra de weg definitief omhoog begint te lopen verdwijnen de paaltjes. De renners gaan 7,6 kilometer aan 4,5% klimmen naar het dorpje Sant Feliu de Codines. Over een soort van snelweg rijden de renners omhoog, waarbij ze af en toe een dorpje passeren in de volgebouwde Catalaanse heuvels. In de buurt van de weg ligt ook een kasteelruïne, Castell de Montbui zal door de helikopter vast in beeld worden gebracht. Tussen de dorpjes in rijden we vooral door een groene omgeving, terwijl de klim nooit heel spannend wordt. Na een eerste knikje omhoog volgen er een paar meter in dalende lijn, daarna loopt de weg zodra de organisatie de klim officieel laat beginnen vier kilometer aan 5% omhoog, dat is het lastigste stuk van deze klim. Zeker geen klim van de buitencategorie, het is zelfs maar een klim van de derde categorie, maar als het gaat om het laten ontstaan van een fatsoenlijke kopgroep zijn we met iedere klimmende meer blij. De brede weg gaat voornamelijk rechtdoor omhoog, pas in de buurt van het dorpje Sant Feliu de Codines komen we iets meer bochten tegen. Net in die omgeving vlakt het af, richting het dorp is het ineens niet meer zo spannend. Toch maar kijken of je als renner iets kunt doen met die paar strookjes aan 6% halverwege de klim. Na 13,5 kilometer rijden we Sant Feliu de Codines binnen, waar we na een paar meter in dalende lijn uitkomen bij een rotonde, toch even een listig punt. Voorbij deze rotonde komen we terwijl we dwars door het dorp rijden een strookje in stijgende lijn aan 5% tegen, al slingerend rijden we door het niet eens zo onaardige centrum van Sant Feliu heen. Klimmen aan 5% is niet zo spannend, maar het kan genoeg zijn om de vlucht hier al te laten vertrekken, al sluit ik niet uit dat het vandaag langer gaat duren. In Sant Feliu de Codines staat overigens een mooi gebouwtje in het centrum, terwijl we in het buitengebied ook nog een gave toren zien liggen. Bij het verlaten van Sant Feliu rijden we ook nog even tussen twee rotswanden door, waarna we nog eens drie kilometer gaan klimmen aan bijna 5%. De brede weg buiten Sant Feliu kent enkele bochten, een paar haarspeldbochten is dit slotstuk van de klim wel rijk. Na 17,2 kilometer bereiken we een eind buiten het dorpje Sant Feliu de Codines midden in de natuur de top van deze klim van derde categorie, een klim waar het hopelijk oorlog gaat zijn in het peloton.
Voorbij deze klim beginnen we aan een stukje parcours waarin het een paar keer op en af zal gaan. Als je op het officiële profiel van de organisatie kijkt lijkt het net of het voorlopig helemaal vlak is, maar dat komt vooral omdat er dit jaar iets niet helemaal goed is gegaan met de Y-as. Het gaat absoluut niet vlak zijn de komende kilometers, nee, er komt nog wat meer klimwerk aan. Ongecategoriseerd, dat wel, maar alsnog. Voorbij de top van de klim is het twee kilometer zo goed als vlak, over een brede weg slingeren we door een bosrijke omgeving met af en toe een rotswand heen. Klein beetje op en af, maar dat mag geen naam hebben. Wel lekkere stroken om nog even weg te knallen uit het peloton als je goede benen hebt. Langs de kant van de weg zien we een keer een silo verschijnen met op die silo een estelada geverfd, hup Catalonië! Wij staan uiteraard volledig achter een onafhankelijk Catalonië, het was wel aangenaam om gisteren naast een hoop Palestijnse ook een grote hoeveelheid Catalaanse vlaggen te zien verschijnen. En goed dat er verder geen incidenten waren natuurlijk, al zou je dankzij de vele lekke banden wel beginnen te vermoeden dat er iemand met punaises heeft gestrooid. Na een tweetal wat vlakkere kilometers slaan we rechtsaf een nieuwe weg in, hier rijden we door de bossen heen nog even een halve kilometer aan 5% omhoog, vooraleer er een afdaling van een kleine drie kilometer zal volgen. Over een net iets minder brede en net iets minder goede weg gaat het op een bochtige manier omlaag in de omgeving van Sant Quirze Safaja. In deze omgeving vinden we een paar fabelachtige watervallen, noteer de naam Sant Miquel del Fai in je notitieboekje. Dit is een klooster dat half is uitgehakt in een grote rotswand, om het klooster heen vinden we meerdere watervallen. Tamelijk fenomenaal. Ligt net niet op de route, maar dichtbij genoeg om het te vermelden. De afdaling waar we nu mee bezig zijn zou ik gevaarlijk willen noemen, en daar heb ik uitstekend bewijs voor. Op het moment dat het karretje van Google hier passeerde was er net een ongeluk gebeurd, een auto ligt op z'n kant langs de weg. Opletten dus, zou ik vooral willen zeggen tegen de altijd levensgevaarlijke toeren uithalende ploegleiderswagen van UAE. Paar stevige bochten hier, waarvan er een aantal kort achter elkaar volgen. Aan het eind van dit stukje in dalende lijn rijden we langs een mooi wit huisje, waarna we via een oude brug over het riviertje de Tenes fietsen. Dit riviertje heeft in deze omgeving een mooie kloof uitgesleten, de Gorgs del Tenes. Aan de andere kant van het water loopt de weg direct omhoog, de komende vier kilometer gaat het gemiddeld aan 3% omhoog, met stroken tot 5%. Het is niet de breedste weg, wel een weg die dit jaar nog is voorzien van nieuw asfalt. De renners rijden door een mooie groene omgeving, terwijl ze dus nog een paar stukjes aan 5% tegenkomen. Voorlopig het laatste klimwerk van belang, de laatste kans om als potentiële vluchter met klimmersbenen weg te rijden uit het peloton. Het hangt natuurlijk ook af van de instelling van het peloton, het kan een dag zijn waarop UAE zin heeft om te controleren voor een nieuwe 1-2, maar het kan ook best zijn dat ze het nu wel leuk geweest vinden. Lekker een kopgroepje laten rijden en iemand anders het geel een tijd laten dragen, gezien de rit van gisteren lijkt Visma sowieso met dat idee rond te lopen. Geel is leuk, maar nu nog niet. Als de vlucht vrij spel krijgt kan het lang duren voor er een groep vertrokken is, dan krijgen we hopelijk een leuk eerste uur te zien. Het moet wel echt hier gebeuren, want we naderen een lange vlakke fase. Tijdens deze ongecategoriseerde klim zien we na een tijd een aantal mooie rotsachtige bergtoppen in beeld verschijnen, waarna we na het stukje van vier kilometer in stijgende lijn een kort stukje in dalende lijn tegenkomen. De weg is ineens vrij bochtig geworden, we slingeren van hot naar her. Steil gaat het evenwel niet naar beneden, het duurt ook niet lang, maar het is toch even een beetje technisch. In het altijd nerveuze begin van de Tour toch een punt van belang, toch maar geen al te gekke fratsen uithalen. Na het korte stukje in dalende lijn gaat het nog eens twee kilometer omhoog, maar dan wel op een vals platte manier. Zodra we de top van dit onvermelde klimmetje bereikt hebben beginnen we aan een afdaling van zeven kilometer richting Centelles. Vlak voor de top is de bochtige weg ineens recht geworden, ook in het eerste deel van de afdaling komen we weinig bochten tegen. In de eerste paar kilometer een stuk of drie wat listigere bochten, terwijl we in de buurt van het gehucht Les Comes een schitterende bergtop zien liggen. Op die bergtop ligt dan weer een kasteelruïne, Castell de Sant Martí de Centelles. Gemiddeld dalen we dit hele stuk aan 3%, maar het gaat ook een tijd aan 5% omlaag. Niet heel spannend, maar voorbij Les Comes komen we wat meer bochten tegen en als het peloton hier nog niet tot rust is gekomen kan dat altijd problemen opleveren. Vlak voor we Centelles bereiken komen we een paar stevig doordraaiende bochten tegen, de weg is hier in principe goed, maar het is een minder brede weg dan we deze Tour tot nu toe gewend zijn. Eenmaal in Centelles wordt de weg een stuk breder, we dalen hier een tijd verder op een vals platte manier. Op een paar drempels na schuilt er nu geen gevaar meer voor de renners, al komen we na 35 kilometer in dit dorpje ook wel een keer een vluchtheuvel tegen.
(de eerste drie kilometer van dit profiel hebben we al gehad)
Voorbij rijden we over een vlakke weg die wel wat bochten kent naar Els Hostalets de Balenyà toe, hier komen we een paar kilometer later aan. In dit nogal nieuwerwets ogende dorpje komen de renners nog wat bochten tegen, en wat drempels. Het is voorlopig even vlak, maar buiten Els Hostalets de Balenyà beginnen we aan een nieuwe strook 'bergop' waarin het een kilometer of drie aan 2,5% omhoog zal gaan. Het echte klimwerk ligt voor nu even achter ons, maar helemaal vlak wordt het in het Catalaanse binnenland dan toch ook niet. Na de passage in dit dorpje vol nieuwbouw komen we een rotonde tegen, waarna we een tijdje over een wat smallere weg langs de snelweg richting Tona fietsen. Het Tona van Adrià Pericas, een van de nieuwe godstalenten van UAE, alsof ze er niet al genoeg hadden. Al is die knul nu al naar Andorra verhuisd, hij laat er geen gras over groeien. Weinig inspirerende omgeving ineens, langs de snelweg zien we vooral veel industrie liggen. Na het stukje vals plat slaan we in Tona rechtsaf bij een rotonde, om vervolgens twee kilometer zo goed als rechtdoor te fietsen naar Sant Miquel de Balenyà. Paar drempels, vluchtheuvels en rotondes onderweg, verder is het voorlopig even helemaal vlak. We bevinden ons hier op het grondgebied van de gemeente Seva, waar met Alex Crivillé een bekende motorcoureur vandaan komt. In 1999 won hij de MotoGP, dat leverde hem zelfs een standbeeld op in Seva. Maar oké, door het dorp Seva rijden we helemaal niet. Alleen door de gemeente, waar in Sant Miquel de Balenyà een stevige bocht naar links volgt. Na deze bocht fietsen we een kilometer of drie over dezelfde weg, tot we uitkomen in Taradell. Deze weg voert door de bossen en is eerst recht, maar na een tijd wordt het lekker bochtig. Zodra het bochtig wordt moet er ook weer enigszins geklommen worden, het gaat een kilometer of twee aan 2% omhoog. Plots rijden we door een behoorlijk rotsachtige omgeving, het ziet er hier een tijdje vrij ruig uit. Na een tijd rijden we weer de bossen in, dan is het, als de boel niet in de fik is gevlogen tenminste, weer heerlijk groen. Na 47 kilometer koers rijden we door Taradell, een dorpje met een kasteeltje. Daarvan hebben ze er nogal wat in deze regio, ook in Tona, waar we een paar kilometer geleden nog waren, staat er op een heuveltje een kasteeltje. In Taradell komen de renners meerdere bochten en rotondes tegen, dit vormt weer even een technische passage. Na een laatste rotonde aan de rand van dit dorpje komen we weer eens op een brede weg terecht en deze weg loopt de komende zeven kilometer in vals plat dalende lijn verder. In deze zeven kilometer rijden we vooral rechtdoor in een vrijwel volledig open omgeving. Tussendoor fietsen we wel door Santa Eugènia de Berga heen, waar dan toevallig toch nog één brede haarspeldbocht te vinden is. Verder, geen enkel punt van belang. Beneden, voor zover je tijdens deze strook vals plat van een beneden mag spreken, komen we uit in de buurt van Vic. Hier worden we vrij kort achter elkaar dan wel weer getrakteerd op een stuk of zes rotondes, daarnaast komen we meerdere bochten tegen terwijl we door het centrum van dit stadje fietsen. Een bijzonder plaatsje, zo is het de hoofdstad van de comarca Osona en de zetel van het bisdom Vic. De gemeente is een van de stichtende leden van de Associació de Municipis per la Independència, die het onafhankelijkheidstreven in Catalonië ondersteunen, hoppa! Een plaats met een hoop geschiedenis, kijk alleen al maar naar de eerste alinea van Wiki: De plaats werd gesticht als Auso of Vicus Ausonensis in de eerste eeuw tijdens de Romeinse heerschappij. De Romeinen hadden bij de verovering van Spanje de oude hoofdstad van de Iberische stam der Ausetani, de stad Ausa, verwoest. Zij kozen een heuvel bij de rivier Mèder om hier een nieuwe hoofdstad voor de Ausetani te bouwen. Op het hoogste punt van de stad werd een tempel gebouwd. In de vijfde eeuw onder Visigoten werd de stad de zetel van een bisschop. Met de komst van de Moren in de zevende eeuw werd de stad verwoest en verlaten. En dat is dan alleen nog maar de vroegste geschiedenis, kun je nagaan. In het huidige Vic vinden we een bisschoppelijk paleis, er is een kicken centrale plein, de Plaça Major, terwijl er van de stadsmuur uit de 14e eeuw ook nog een restant te vinden is bij de Pont de Queralt. De Romeinse tempel van Vic is het enige zichtbare restant van het Romeinse Auso. De tempel bleef bewaard omdat hij werd geïntegreerd in het kasteel van Vic. Toen in 1882 het bouwvallige kasteel deel werd afgebroken werd de Romeinse tempel ontdekt en nadien gerestaureerd. Heel interessant.
Uit Vic is ook een bekende wielrenner afkomstig, niemand minder dan Melchor Mauri is van hier! De man waar Mauri Vansevenant naar is vernoemd, dan moet je wel een grootheid zijn. En inderdaad, Mauri mogen we best een grootheid wonnen. Zijn beste prestatie leverde hij in 1991, door dat jaar in de Vuelta drie ritten en het eindklassement te winnen. Die prestatie wist hij nooit meer te herhalen, wel won hij een paar jaar later nog een keer een rit in de Vuelta, terwijl hij in andere Spaanse koersen ook met enige regelmaat een zege wist te boeken. In Vic is de koers verrassend lang niet meer geweest, terwijl deze stad met 43.000 inwoners toch groot genoeg lijkt om zo nu en dan een koers te ontvangen. De Vuelta was hier voor het laatst in 1998, toen ging er een rit van start die zou eindigen in Andorra. Ik had eigenlijk wel verwacht dat we vandaag ook naar Andorra zouden gaan, maar de angst dat Pogacar al meteen de Tour in een beslissende plooi zou leggen was waarschijnlijk te groot. Daarom nu maar deze halfbakken rit, dan blijft het weer een paar dagen langer 'spannend', haha. De Volta a Catalunya is hier al helemaal lang niet meer geweest, maar vroeger was Vic wel een vaste bestemming voor de inmiddels verdwenen Setmana Catalana. Net ten westen van Vic ligt dan weer het dorpje Santa Eulàlia de Riuprimer, hier komt voormalig prof Josep Jufré vandaan. Zijn dorpje bereiken we alleen net niet, maar we krijgen wel een mooie doortocht aangeboden in Vic. Genoeg te zien hier, al moeten de renners tijdens deze redelijk technische passage wel weer even alert zijn. Wel wat obstakels her en der, zullen we maar zeggen. Na heel wat bochten, rotondes en andere fratsen laten we het centrum van Vic achter ons om via het lokale industrieterrein aan een wat treurigere tocht te beginnen. Door een open omgeving vol landbouwgrond rijden we buiten Vic een kilometer of zeven volledig rechtdoor in de richting van Manlleu. Een keer een rotonde onderweg, maar dat is het wel. Het is te hopen dat de vlucht van de dag al vertrokken is tegen deze tijd, dit zijn van die stroken waar anders een paar onbenullen kunnen wegrijden. Als de vlucht wel vertrokken is kun je dit deel van de rit dan weer probleemloos overslaan, dit zijn de stille kilometers van de rit. Onderweg passeren we een leuk kerkje op een heuveltje, het enige hoogtepunt op de weg richting Manlleu. Na 64 kilometer komen we uit in dit stadje, na een wegsplitsing rijden we hier over de rivier de Ter heen, waarna we aan de andere kant van de rivier over een weg vol rotondes door het centrum zullen banjeren. In Manlleu moesten ze het een tijd vooral van de textielindustrie hebben. Het Museu del Ter, een museum over de geschiedenis van de streek (van de prehistorie tot het industrieel verleden), is gevestigd in een voormalige katoenfabriek. Toch wel zo'n beetje het hoogtepunt hier, of het moet zijn dat Mario Cipollini hier in 1998 een rit wist te winnen in de Volta a Catalunya. Schijnbaar ook nog wel een aardig pleintje in het centrum, maar dat zien de renners niet. Ze moeten vooral opletten voor de vluchtheuvels en de paaltjes hier, het is de Tour en dus loert er om iedere bocht een valpartij.
Na de doortocht in Manlleu duiken we weer de natuur in, de komende zes kilometer rijden we zonder veel tekenen van leven tegen te komen door de bossen heen op weg naar Torelló. Onderweg komen we een keer een rotonde tegen, terwijl de weg een kilometer of vier wat vals plat omhoog zal lopen. Na deze vier kilometer gaat het kort vals plat naar beneden, waarna we na 70 kilometer uitkomen in Torelló. In dit plaatsje komen we weer de nodige bochten en rotondes tegen, in eerste instantie in dalende lijn. Na een tijd rijden we over de rivier de Ges heen, waarna de weg weer wat omhoog begint te lopen. Via nog wat meer bochten banen we ons een weg door het niet buitengewoon bijzondere Torelló, waarna we buiten het dorp langs de rivier de Ter komen te fietsen. De weg langs deze rivier is breed, maar wel vrij bochtig. We slingeren door een grond decor waarin af en toe een rotswand figureert langs de rivier, onderweg komen we uit in enkele dorpjes. Vila-seca, bijvoorbeeld. Hier ligt dan weer een verdwaald vluchtheuveltje en een drempeltje, maar dat valt te overzien. Tussendoor zitten we vooral in het groen, met uitzicht op enkele bergen in de verte, en de Ter komt soms ook in beeld. De weg langs de rivier is niet volledig vlak, maar voor het gemak mogen we wel stellen dat het hier eigenlijk gewoon vlak is. In de 20 kilometer na Torelló volgen we continu de Ter, in deze 20 kilometer komen we amper 200 meter hoger uit. Klimmen aan één procent, dat is dus niet klimmen. Het is dus wel bochtig langs de rivier, met af en toe wat straatmeubilair. In Colònia Borgonyà komen we dan weer een opvallend fabriekspand tegen, je kun je in ieder geval nog laven aan dit soort zaken als de rit in slaap is gesukkeld. Een tijdje fietsen we langs de snelweg en langs een imponerende rotswand af, dan komen we weer een paar rotondes tegen die ervoor zorgen dat we aan de andere kant van de snelweg gaan fietsen, er is altijd iets te doen. Een paar rotondes laten keren we toch weer terug naar de andere kant van de snelweg, op al die rotondes na is het verder een saaie en simpele tocht. Zonder veel bijzondere momenten rijden we na 80 kilometer door Sant Quirze de Besora, een dorpje aan de Ter. Deels gebouwd op een heuvel, ziet er wat dat betreft wel aardig uit. We rijden rechtdoor in dit dorpje, waarna we een kilometer later uitkomen in Montesquiu. Nee, niet Montesquieu, Montesquiu. In dit plaatsje, ook weer fraai gelegen aan de Ter, valt er weer een kasteel waar te nemen.
In de tien kilometer na Montesquiu blijven we rijden langs de Ter, we fietsen door een enorm groene omgeving over een brede weg die steeds een piepklein beetje omhoog blijft kruipen. Het blijft een mooie omgeving, met zo nu en dan ook nog eens een rotswand in beeld, naast natuurlijk het zicht op de Ter, maar voor de koers houdt het niet over. We rijden op deze weg ook een keer door een tunneltje heen, of nouja, meerdere tunneltjes zelfs. We zien ook nog een keer een leuk gebouwtje aan de rand van de Ter, maar van dat soort architectonische hoogstandjes en de bergen in de omgeving moeten we het voorlopig hebben. In tien kilometer komen we weinig van belang tegen, we rijden toch vooral over een soort van snelweg rechtdoor naar Ripoll. Vlak voor we die stad bereiken komen we wel nog enkele rotondes tegen, bij de vierde rotonde slaan we rechtsaf de Ter over en via nog wat meer rotondes rijden we na 91 kilometer door het centrum van de stad heen. Een stad die we vorig jaar nog in de Vuelta hebben gezien, toen we tijdens de zesde rit van Olot naar Pal reden, in Andorra. Jay Vine won daar uiteindelijk, weer UAE natuurlijk, terwijl Igor Antón in 2010 won in Pal, weer gelukt om hem te noemen! Via nog wat meer bochten rijden we na een tijd nog een keer over de Ter heen, waarna we langs het hoogtepunt van de stad zullen rijden. Over een weg die soms wat smaller wordt en enkele drempels kent fietsen we langs het Monestir de Santa Maria de Ripoll, het lokale klooster dat terug te vinden is op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is gebouwd in de 9e eeuw door Graaf Ripoll Guifré el Pilós, bijgenaamd Wilfried de Harige. Wilfred was in dienst van de graven van Barcelona en voorvechter van het christelijk geloof. Hij stichtte het klooster met als doel de omringende valleien te bekeren tot het christendom. In een gevecht met de Moren is hij in 898 gedood. Ripoll is het middelpunt geweest van het kloosterleven in het middeleeuwse Catalonië. Het klooster bezit een fraaie 12e eeuwse Romaanse portaal en een mooie kloostergang met fraaie religieuze afbeeldingen. Een van de mooiste voorbeelden van de Catalaans-Romaanse architectuur, toe maar. En dat in een verder vrij onooglijk industriestadje, een stadje dat volledig om het klooster heen is gebouwd. Naast het klooster vinden we ook nog een Etnografisch Museum, waar je onder meer bewijs kunt vinden dat deze vallei sinds de bronstijd bewoond wordt. In de 19e eeuw werd Ripoll het centrum van het Catalaans nationalisme. De Catalaanse vlaggen in de kerk zijn hier nog een uiting van. Ook vandaag zeggen we: Visca Catalunya! In dit stadje met het klooster van de benedictijnen is de Vuelta niet vaak geweest, de Volta dan weer wel. In de Volta a Catalunya van 2021 ging hier bijvoorbeeld een rit van start, toen reden we naar Port Ainé en daar zou Esteban Chaves winnen, nu nog amper voor te stellen. In een andere Catalaanse koers, de Setmana Catalana, won Eddy Planckaert in 1986 een rit, dat is ook wat zeg. In de Vuelta van 2000 reden we eens dwars door Ripoll heen onderweg naar La Molina, daarna duurde het zo'n beetje tot de Vuelta van vorig jaar voor Ripoll nog eens terugkeerde. En dan komt nu ineens de Tour voorbij! Alleen al vanwege dat klooster de moeite waard, natuurlijk.
Na wat bochtjes in het centrum van Ripoll komen we aan de rand van dit stadje een rotonde tegen, voorbij deze rotonde gaat het peloton beginnen aan een lange tocht door een nieuwe vallei. We gaan nu de loop van de rivier de Freser volgen, de komende 13 kilometer loopt de weg langs deze rivier continu vals plat omhoog tot in Ribes de Freser. In de 13 kilometer voorbij Ripoll komen de renners net iets meer dan 200 meter hoger uit, gemiddeld gezien wordt er dus aan minder dan 2% geklommen. Deze weg door de vallei is redelijk ellendig, het gaat een eeuwigheid duren en echt koersen kun je hier niet. De koers zit de komende kilometers nog steeds in de slaapstand, al werken we nu langzamerhand wel toe naar de volgende klim van de dag. Van Ripoll naar Ribes de Freser rijden we continu zo goed als rechtdoor over een waanzinnig brede weg, we passeren onderweg een plaats als Campdevànol en dat is dan nog wel even een momentje om recht te gaan zitten, want in Campdevànol zal na 98,4 kilometer, zo ongeveer halverwege de rit, de tussensprint van de dag volgen. Een sprintje vals plat omhoog, terwijl we verder gewoon zo goed als rechtdoor rijden. Voorbij de tussensprint in Campdevànol passeren we nog wat gehuchten, maar verder rijden we toch vooral door een natuurlijk decor heen. Veel groen in deze vallei, een tijdje rijden we ook door de kloof van de Freser en daar zijn dan weer overal indrukwekkende rotswanden te vinden. Een paar ruïnes ook, en ineens in het midden van het niets een hotel met een imponerende gevel. De Freser komt soms in beeld, verder heb ik niets te melden over deze weg. Na 107 kilometer komen we uit in Ribes de Freser, een plaats waar in 1964 een rit in de Volta a Catalunya eindigde! Uit deze plaats is Joan Triadú i Font afkomstig, dat was een schrijver, literair criticus en leraar die in de tijd van de franquistische dictatuur onderwijs bleef geven in de Catalaanse taal, ofschoon dit verboden was. Hulde! Uit Ribes de Freser zou ook Maria Isabel Moreno afkomstig moeten zijn, zij werd drie keer Spaans kampioene op de weg, terwijl ze ook een keer derde wist te worden in de Giro Donne. Ribes is tevens het onderste eindpunt van de tandradspoorweg van Núria, die toeristen naar het bedevaarts- en skioord Vall de Núria op bijna 2000 meter hoogte in de Pyreneeën brengt. Vanuit Ribes gaan we beginnen aan een klim, een klim die ons niet naar 2000 meter hoogte gaat brengen, we gaan naar de Collada de Toses toe en deze klim eindigt op een hoogte van bijna 1800 meter. Het grappige is dat er twee wegen omhoog zijn naar deze Collada de Toses, vorig jaar kozen we in de Vuelta de makkelijke weg. Dit tot mijn grote onvrede, want er is ook een alternatieve, lastigere route omhoog. En die route nemen we nu wel, ja! In de Vuelta van vorig jaar reden we 24,3 kilometer aan 3,5% omhoog naar de top van de Toses, nu rijden we de eerste zeven kilometer van de klim tot in Planoles over dezelfde weg, om vervolgens voorbij dit dorpje een andere weg in te duiken, waarna het echt leuk wordt. De variant in de Vuelta was vooral heel lang, zonder dat het zwaar werd, we gaan het met deze variant een stuk zwaarder maken.
We passeren het best fraaie centrum van Ribes de Freser en daar loopt de weg meteen omhoog, we beginnen de klim met twee kilometer aan 5%. Al begint de klim hier volgens de organisatie nog niet, zij nemen alleen het laatste deel van deze Collada de Toses mee, maar in de zeven kilometer na Ribes de Freser gaat het toch echt omhoog. Buiten Ribes komen we in een buitengewoon groene omgeving terecht, waar de brede weg via wat bochten omhoog zal lopen langs de rivier de Rigard. In de eerste kilometers van de klim komen de renners voorlopig tot de conclusie dat alles mooi is aan deze klim, behalve de percentages. We gaan door met twee kilometer aan 4%, met daarna een keer een kilometer aan 4,5%, weer eentje aan 4% en dan een helemaal makkelijke kilometer aan 3%. Het gaat continu vrij gestaag omhoog, terwijl de omgeving alleen maar mooier wordt. We beginnen in de bossen, hogerop hebben we steeds meer uitzicht op een mooie vallei en een hoop bergen in de verte. Na zeven kilometer klimmen komen we uit in Planoles, zodra we dit dorp zijn gepasseerd slaan we ter hoogte van een mooi restaurantje linksaf een smaller weggetje in. Dit weggetje loopt even een paar meter omlaag, sterker nog, het gaat zelfs twee kilometer omlaag. De weg is vrij smal en behoorlijk bochtig, in een bosrijke omgeving komen we meerdere scherpe bochten tegen. Dit is wel even een link stukje, ergens is het bijzonder dat ze deze weg niet op durfden te nemen in de Vuelta, maar dan juist wel weer in de Tour. Enfin, ik ben in ieder geval op mijn wenken bediend. Ik wilde deze weg in de Vuelta, maar ik kreeg 'm niet. De geruchten waren toen al dat we in het jaar daarna in de Tour ook de Collada de Toses zouden bedwingen en ik zag het al helemaal gebeuren dat men dan over de brede doorgaande weg continu vals plat omhoog zou rijden, de leukere variant negerend. Toch nog een puntje voor de Tourorganisatie, ze kiezen in deze verder onooglijke rit hier wel voor de beste optie. Na twee listige kilometers in dalende lijn rijden we onder een smalle spoorbrug door, waarna de weg een kilometer vrij vlak zal zijn. Het begint alweer wat omhoog te lopen, maar dit kilometertje vals plat aan 2% telt de organisatie nog niet mee. De klim begint volgens de organisatie officieel pas zodra we op deze smalle weg ingeklemd tussen rotswanden en bomen een kilometer aan 4% tegenkomen. We gaan vanaf dit moment 9,3 kilometer aan 6,5% gemiddeld omhoog richting het dorp Toses, een gemiddelde dat nogal wordt gedrukt door de eerste officiële kilometers van de klim. We beginnen namelijk met drie kilometer aan 4%, gevolgd door twee kilometer aan 5%. Zo lijkt deze variant van de Collada de Toses (door de vieze Fransen Col de Toses genaamd) net zo makkelijk als de variant over de brede hoofdweg die we in de Vuelta zaten. Heb geduld, de beloning volgt. De klim wordt gradueel steeds lastiger, terwijl we onderweg ook een keer een verlaten gehucht passeren. Scherend langs wat rotswanden en een tijdje langs het spoor rijdend wordt de klim steeds leuker als we het dorpje Fornells de la Muntanya gepasseerd zijn, maar de pret begint pas echt als we uitkomen in het dorpje Toses. Voorbij de naamgever van deze klim gaan we echt los, het wordt ineens leuk. In de kilometer voor we door Toses rijden gaat het aan 5% omhoog, zodra we het dorp doorkruist hebben volgt er een kilometer aan 7%. Een kilometer waarin we de eerste steile percentages tegenkomen, het gaat een halve kilometer boven de 10% omhoog, het gemiddelde zakt omdat we in de tweede helft van deze kilometer een vlakke strook treffen, met zelfs een paar meter in dalende lijn. Onregelmatig ding, die Collada de Toses. Al wordt ie in de laatste drie kilometer wel heel regelmatig, maar dan wel op zo'n manier dat je benen spontaan in de brand vliegen. De smalle weg door de smalle vallei wordt na een nieuwe passage onder de spoorweg door in het dorpje Toses omgezet in een bredere weg. Normaal wordt het steil als je een smalle weg bereikt, hier werkt het andersom. Zodra we de brede weg bereiken gaat het loodrecht omhoog, al lijkt dat helemaal niet zo. De brede weg zorgt voor optisch bedrog, het lijkt hooguit aan een procentje of zes omhoog te gaan, maar in werkelijkheid moeten we tot aan de top eerst een kilometer aan 9% klimmen voor er zelfs twee kilometer aan 10% zullen volgen. De Collada de Toses komt richting de top helemaal los, over een weg die continu is omgeven door een hoop bomen slingeren we via een paar bochten stevig omhoog, met in de laatste drie kilometer meerdere stroken boven de 10%. Zoals gezegd lijkt dat niet zo, maar in de praktijk is het wel het geval. Vlak voor de top een piek tot 14%, dit is de plek waar je oorlog kunt maken. Het nadeel is alleen dat we de top van de Collada de Toses na 128 kilometer bereiken, op 70 kilometer van het eind. De laatste strook voor de top is heel lastig, maar de finish is heel ver. Dat kan ervoor zorgen dat men in het peloton geen actie onderneemt op deze klim, ik ga er vanuit dat men op deze klim eerder voor een gezapig tempo zal kiezen. Voor de vluchters kan het wel een interessante klim zijn, je kunt jezelf hier in de fuga de la fuga rijden. Een mooi moment om alvast wat ballast overboord te gooien, wat ik je brom. Deze uiteindelijk heel zware Collada de Toses is een beklimming van de eerste categorie, de strijd om de bergtrui barst hier ook los. Volgens de organisatie klimmen we dus 9,3 kilometer aan 6,5%, in totaal hebben we het met het eerste stuk erbij over 20 kilometer aan 4,3%. Leuk dat we de goede kant van de Toses zien, jammer dat deze klim in de rest van de etappe geen navolging krijgt.
Op 70 kilometer van de finish komen we dus boven op de top van deze lastige Collada de Toses, de eerste beklimming van deze Tour van de eerste categorie. Het is een klim met enige geschiedenis in de koers, zo zijn we tijdens de Ronde van Catalonië ook wel eens via het dorpje Toses op de lastigere manier naar de top van deze klim gereden. Toen reden we ook door Ripoll heen om vervolgens de weg door Toses heen te nemen. Daarna reden we verder naar Port Ainé, waar Pogacar weer eens met gemak zou winnen. Landa probeerde het nog even, maar uiteraard kon hij niet volgen. In de Volta a Catalunya Femenina zagen we in 2024 jaar de Collada de Toses van de andere kant, waarna we bergop bij La Molina zouden eindigen. Een aankomst bergop, dus was de logische winnares... Marianne Vos? Opvallend genoeg rijden we in de Ronde van Catalonië altijd omhoog over de Collada de Toses vanuit een van de andere kanten. We rijden vaak omhoog vanuit het dorpje Urtx, of we pakken de omweg via het dorp Toses. De weg die vorig jaar in de Vuelta gevolgd werd komt eigenlijk nooit voorbij, het is wat dat betreft goed nieuws dat de Tour aansluit bij de traditie van de Ronde van Catalonië. Van de Collada de Toses rijden we doorgaans meestal naar La Molina, vaste prik in de Ronde van Catalonië. Ook nu gaan we naar La Molina, leuk! Voorbij de top van de Collada de Toses komen we uit op een kruispunt, als je hier rechtsaf zou slaan fiets je naar de weg toe die vorig jaar diende als klim in de Vuelta. We gaan nu echt naar links, op weg naar Super Molina. De renners rijden een aantal kilometer over een plateau naar dit goddeloze skioord, oer een waanzinnig brede weg gaat het een klein beetje op en af door de bossen heen, met wat ruime bochten erbij. Zonder veel gedoe bereiken we Super Molina, waar een afdaling van een kilometer of drie richting La Molina gaat beginnen. Met een prachtig uitzicht op de omgeving dalen we op een zeer eenvoudige manier via een soort van snelweg af naar La Molina, een skidorp in de gemeente Alp in de Catalaanse Pyreneeën. Het heeft een skigebied met 50 kilometer pistes, waarvan 25 blauw, 18 rood en 7 zwart. Het gebied heeft 16 skiliften en ligt tussen de 1700 en 2445 meter hoogte. La Molina, waar in 2011 de wereldkampioenschappen snowboarden plaatsvonden, kennen we verder vooral van de koers. De Volta a Catalunya komt hier haast ieder jaar aan, meestal door vanuit Urtx omhoog te rijden naar de Collada de Toses, af te dalen naar Alp en dan vanuit die plaats via een andere weg weer omhoog te rijden. De weg omhoog vanuit Alp is niet zo lastig, dus levert dit vaak geen boeiende koers op. In 2023 wist Remco Evenepoel in La Molina te winnen door aan het eind weg te sprinten van Roglic, daarachter eindigde een groep van een man of 10 op een seconde of 13. In 2022 won Ben O'Connor dan weer solo in La Molina, zes seconden achter hem eindigden acht renners in dezelfde tijd. De aankomsten bergop in de Ronde van Catalonië zijn vaak saai, het gaat doorgaans omhoog naar skidorpen over gelijkmatige en enorm brede wegen, zelden goed voor spektakel. In 2019 reed Miguel Angel Lopez iedereen wel eens op een hoop in La Molina, maar we weten inmiddels hoe Lopez dat kon doen. Dat Alejandro Valverde hier meermaals kon winnen zegt genoeg. De Vuelta kwam ook ooit aan in La Molina, in 2000 wist Felix Cardenas hier Jon Odriozola en Victor Hugo Peña te kloppen in een sprint bergop, typerend voor deze klim. Een jaar later kwam Santi Blanco hier dan weer solo aan met een voorsprong van drie minuten, maar goed, dat was vanuit de vlucht. Achter hem eindigde weer een groep van bijna twintig renners in dezelfde tijd, ik ben niet zo onder de indruk van La Molina. Zonder veel bochtenwerk dat het benoemen waard is bereiken we het skidorp na 132 kilometer, het meest opzienbarende is dat we door een tunneltje moeten rijden. Na een rotonde rijden we La Molina binnen en hier liggen alleen maar wat brede bochten die geen probleem zullen vormen, buiten het skidorp beginnen we vervolgens aan de afdaling richting Alp die we zowat ieder jaar in de Volta Catalunya zien verschijnen. Bekend terrein voor praktisch iedere renner die aanwezig is in deze koers. In 2025 passeerden we hier tweemaal, in maart van dat jaar eindigde de derde rit van de Ronde van Catalonië maar weer eens in La Molina, het werd een beetje een gekke aankomst. De favorieten hadden er geen zin in om koers te maken, dus konden een paar renners van de tweede lijn in de aanval gaan. Marco probeerde het spel naar zijn hand te zetten, maar in de laatste kilometer werd hij dan toch weer tot de orde geroepen door een grote groep favorieten. We zouden weer eens gaan sprinten, en in die sprint leek Primoz Roglic onklopbaar. Hij ging aan, pakte een voorsprong en leek fluitend op weg naar de zege, tot hij Juan Ayuso ineens aan de binnenkant liet passeren. Hij vergat even de deur dicht te doen, Ayuso kroop door het gaatje en daarna moest Roglic nog eens versnellen, maar hij kwam te laat. Een millimetersprint werd in het voordeel van Ayuso beslecht en zo verloor Roglic dus maar weer eens op La Molina. Een sprint bergop, had ook perfect bij deze Vuelta gepast, al kan het aan het eind van deze rit zomaar alsnog gebeuren. En in de Vuelta kwamen we dan nog eens voorbij, onderweg naar Andorra. Dit jaar reden we in de Ronde van Catalonië op een andere manier naar La Molina, zonder de Collada de Toses te benutten. Die rit werd ingekort wegens harde wind, altijd iets in deze regio. Regen, wind, bosbranden, ze verzinnen iedere keer iets nieuws. Zelfs in een ingekorte rit reed Vingegaard alsnog iedereen naar huis, maar goed, dat zal hij nu op 70 kilometer van het eind niet gaan doen.
De Tour is begonnen, maar eigenlijk is de Tour meteen ook wel weer voorbij. We hebben weer een staaltje wielrennen gezien dat we liever niet hadden aanschouwd. We leven in een vreemd tijdperk, waarin er niet alleen in het wielrennen dingen gebeuren die eigenlijk niet kunnen. Iedere keer denk je dat je alles wel hebt gezien, maar er kan altijd nog een schepje bovenop. Zo ook in deze Tour, dat gaat de komende weken nog wat worden. De rit begon nochtans op een vrij normale manier, vanuit het vertrek waren er wel een aantal renners die zin hadden om in de aanval te gaan, maar het werd al vrij snel duidelijk dat er geen grote kopgroep zou vertrekken. De controle van UAE was er al vrij snel, de intenties van die ploeg waren duidelijk. Tussen de aanvalslustige renners zagen we meerdere pionnen van Caja Rural, die ploeg heeft meteen laten zien waarom ze een wildcard hebben gekregen. Een van de renners van Caja Rural zat uiteindelijk ook nog eens in de vlucht, ONZE Alex Molenaar. Een halve Catalaan, hij reed een thuiswedstrijd. Hij kreeg het gezelschap van Felix Engelhardt, de kersvers Duits kampioen, voorzien van een smerig snorretje, en nog eentje van ONS. Frank van den Broek was van de partij, maar het bleek al snel dat Frank niet over de benen van een paar jaar geleden beschikt. Net op het moment dat de rit wat rustiger leek te worden vond er een valpartij plaats, onder meer MIJN Bini lag erbij, gelukkig zonder erg. Baptiste Veistroffer probeerde nog even in de aanval te gaan, maar die poging strandde vrij snel. Nouja, daarna gebeurde er een paar uur niet zoveel, of het moet zijn dat onderhand het halve peloton met een lekke band af te rekenen kreeg. Wellicht toch wat Catalaanse sabotage, wie zal het zeggen. In de kopgroep was het wachten op de tussensprint en de bergsprint, voor we terug zouden keren naar Barcelona. Beide sprintjes werden gewonnen door Molenaar, die zo zijn ploeg Caja Rural heel wat ritsucces bezorgt. Hij mag vandaag zelfs de bolletjestrui dragen, de Tour van Caja Rural is nu al geslaagd. Precies de reden dat ASO ze erbij wilde hebben, je hebt toch een ploeg nodig vol gasten die zin hebben om iedere dag aan te vallen. Na deze rit zullen ze extra gemotiveerd zijn, het is mogelijk om succesjes te boeken. Op de klim haakte Van den Broek af met krampen, terwijl we in het peloton Arnaud De Lie weer kansloos zagen lossen. Een lijdensweg, zijn tweede grote ronde op rij waar ze hem ziek laten rondrijden. In het peloton werd iets van tempo gemaakt, waardoor de voorsprong van de koplopers slonk. Het zou niet voor de koplopers zijn, zoveel was duidelijk. Ze kregen een paar keer extra voorsprong, maar het peloton had het onder controle. Onder meer omdat Pinarello-Q36.5 besloot UAE te helpen, sommige ploegen leren het nooit. In aanloop naar het circuit in Barcelona zagen we vooral een rotnerveuze Paul Seixas. Hij reed lek, kreeg een fiets van een ploeggenoot, daarna toch maar op z'n eigen fiets, en hij probeerde zo snel mogelijk terug te keren in het peloton. Ging nog bijna mis, een auto van de organisatie reed hem bijna de hekken in. De Tour is een aparte koers, zo nerveus zie je het nergens. Eerder kreeg Del Toro ook al te maken met een lekke band, de ploegleiderswagen reed hem glad voorbij. Hectiek, dat is het Tourwoord bij uitstek.
Uiteindelijk begonnen we met een vrij grote groep aan het lokale circuit in Barcelona. De koplopers waren ingerekend, het zou voor de favorieten zijn. Drie rondjes met daarin drie keer het klimmetje naar het kasteel van Montjuïc, het zou een loodzware finale worden. Op de eerste van de drie beklimmingen trok McNulty meteen stevig door namens UAE, er bleek gelijk niet veel volk meer over. Dat leidde tot het vermoeden dat Pogacar dan wel op de tweede passage zou aanvallen, maar dat gebeurde niet. Niemand viel aan, überhaupt. Niemand haalde het in z'n hoofd, misschien ook omdat het zo schofterig warm is. Bang om jezelf op te blazen, liever wachten dan maar. Dat wachten duurde alleen wel heel lang, want zelfs op de derde beklimming van de op de Redoute lijkende Montjuïc gebeurde er amper iets. Een knakworst waagde een halfslachtige poging, terwijl ook Carapaz twee keer versnelde. Twee keer sprong Pogacar meteen op het wiel, het was duidelijk dat UAE deze rit niet uit handen wilde geven. Nadat McNulty zijn werk gedaan had werd er vooral naar Del Toro gekeken. Hij moest het dan maar opknappen voor Pogacar, maar dat pakte even anders uit. De voormalig mountainbiker zette weer eens zijn wapen in: het rijden van goede lijnen. Zo won hij vorig jaar een keer een rit in de Giro, in de slotkilometer ging hij toen net wat harder dan de tegenstand door twee bochten en weg was hij. Na de lastige beklimming richting het kasteel van Montjuïc volgde er iedere keer een korte afdaling, waarna we met hoge snelheid naar een bocht naar rechts reden. Daarna was het nog maar 600 meter tot aan de finish, wel in stijgende lijn. Del Toro besloot zo hard hij kon door de bocht te knallen en daarna direct weer te versnellen. Dat bleek een briljante tactiek te zijn, hij sloeg meteen een gat en niemand kreeg het voor elkaar om dat gat te dichten. Of nouja, niemand van de concurrentie. Vingegaard zat op het wiel, maar hij kreeg het gaatje gewoon niet dicht. Evenepoel liet in al zijn wijsheid juist het gat vallen omdat hij had verwacht dat de tegenstand wel stil zou vallen, bijzondere logica. Een renner van UAE valt nooit stil, Remco. Del Toro reed een sprint alsof hij over een vlakke weg reed, tijdens die laatste 600 meter verzwakte hij geen moment, hij viel helemaal niet stil. Vingegaard moest passen, terwijl Evenepoel van te ver moest komen. Pogacar zat eerst even in het wiel bij Vingegaard te chillen, ging er daarna lachend voorbij en reed met dichtgeknepen remmen naar Del Toro. Hij wilde de Mexicaan laten winnen, alleen al omdat hij dan niet zelf de gele trui hoeft te dragen. Hij zat achterom op z'n fiets, te vragen aan de rest of ze echt niet harder konden. Ondertussen kneep hij zijn remmen dicht, om Del Toro niet in te halen. Het was een heel apart beeld, het is iets dat ik eigenlijk nog nooit heb gezien. Natuurlijk is er wel eens een sprint geweest waarin de lead-out won voor de kopman, maar op deze manier? Het voelt bij UAE altijd heel erg alsof ze een spelletje aan het spelen zijn met de moeilijkheidsgraad op makkelijk. Alles gaat zo soepel, alles gaat vanzelf, niets lijkt moeite te kosten. We hadden al Pogacar die alles kan en nooit een slechte dag heeft, daar krijg je nu ook nog Del Toro bij. Dat is geen leuk vooruitzicht voor de komende weken. Dit was echt weer even een masterclass de kijker belachelijk maken. Iedereen weet dat het niet klopt, de dominantie is te extreem. Het is alsof ze als profs meedoen aan een amateurwedstrijd. Dit is de Tour, de grootste wedstrijd van het jaar. Er hoort spanning te zijn tijdens deze wedstrijd, het hoort niet zo te zijn dat alle favorieten samen op de finish afgaan en dat dan de knecht van de grootste favoriet de zege cadeau krijgt. Over de streep geduwd door Pogacar, het is een beeld dat helemaal niet thuishoort in de sport. Ze maken de wielrennerij echt belachelijk, en dat begint steeds vervelender te worden. Op zich was de dominantie al vervelend, maar er gaat iedere keer een schepje bovenop. Ik wacht op het moment dat ze tijdens een rit een keer 1e, 2e, 3e, 4e, 5e, 6e, 7e en 8e worden. En ik wacht dan nog meer op het moment dat mensen mij gaan uitleggen dat daar eigenlijk best een logische verklaring voor is. Ja, nee, bedankt. Een goede bocht van Del Toro, dat wel, maar hoezo kan hij die inspanning doortrekken tot op de finish terwijl de rest aan het sterven is? Hoe kan Pogacar lachend op z'n fiets zitten terwijl de rest duizend doden sterft? Het verschil begint wat te groot te worden, waardoor er weinig hoop is op een spannende Tour. Je kijkt naar de volgende rit en je denkt: hey, ze zouden wel weer eens eerste en tweede kunnen worden. Dat is niet geweldig. Het leukste aan de wielersport is dat je in normale omstandigheden 's ochtends niet weet wie er 's middags wint. Dat werkt tegenwoordig helaas niet meer zo, vaak weet je maanden op voorhand al wie er gaat winnen. Iets meer onvoorspelbaarheid, iets meer spanning, dat hebben we nodig. Laten we daarom maar hopen dat de derde rit er eentje voor de vluchters is. Als we überhaupt gaan fietsen, met alle bosbranden in de omgeving is dat ook nog maar even afwachten.
We gaan beginnen aan de derde en laatste dag in Catalonië, een van de zeventien autonome gemeenschappen van Spanje. De hoofdstad van Catalonië, Barcelona, hebben we inmiddels genoeg gezien, we zijn nu aanbeland in een andere stad in deze regio. De regio ligt aan de kust van de Middellandse Zee en heeft een kustlijn van 580 kilometer die bestaat uit de Costa Brava, de Costa del Maresme, de Costa del Garraf en de Costa Daurada, een aantal van die costa's hebben we de afgelopen dagen gezien. De regio grenst in het zuiden aan de Comunidad Valenciana, in het westen aan Aragón en in het noorden aan Frankrijk en Andorra. Het huidige Catalonië omvat het grootste deel van het historische vorstendom Catalonië, met het noordelijke deel dat nu deel uitmaakt van de Franse Pyrénées-Orientales. Heel belangrijk, er is ook een Frans-Catalaans stukje planeet. De Spaanse autonome gemeenschap Catalonië heeft een inwonertal van meer dan 8 miljoen inwoners. De regio heeft een sterk ontwikkelde eigen identiteit, door zijn statuut van autonomie (de regionale grondwet) wordt het erkend als natie binnen het land Spanje. Catalonië heeft drie officiële talen: Catalaans, Spaans en Aranees (Occitaans), het gebruik van de Catalaanse taal wordt door de regionale regering sterk gepromoot. De Catalaanse Nationale Feestdag wordt gevierd op 11 september. Zomaar nog wat basisinfo over deze regio die zich de afgelopen dagen keurig heeft gedragen. Trots wapperen met je estelada, maar verder waren ze braaf. Er zijn nog steeds een hoop mensen in Catalonië die graag onafhankelijk van Spanje zouden willen worden, maar dat zal voor altijd een lastig verhaal blijven. Je kunt alleen een geldig onafhankelijkheidsreferendum organiseren met toestemming vanuit Madrid, da's grondwettelijk zo geregeld, maar die toestemming gaat natuurlijk nooit komen. Dus kom je niet verder dan een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring, die door de centrale overheid in Madrid naar de prullenbak kan worden verwezen. Enfin, in deze regio met een sterke eigen cultuur en identiteit zijn we inmiddels aanbeland in Granollers. In de regio van de castells, om maar een gekke hobby te noemen, gaan we van start in deze stad met 60.000 inwoners in de provincie Barcelona. De stad hebben we verlaten, de provincie nog niet. Het doet me wat denken aan de Tourstart van 2023, toen we de eerste dagen in het Baskenland waren. Gingen we na een rit in Bilbao en een rit in Donostia op de derde dag van start in Amorebieta-Etxano, bepaald niet de grootste of meest bekende stad van de regio. Zoiets doen we nu in Catalonië dus ook, na twee dagen in Barcelona te zijn geweest zijn we nu in Granollers, of all places. Van Amorebieta-Etxano reden we toen naar Baiona, van Baskenland ging het naar Noord-Baskenland. Vandaag gaan we van Catalonië naar Noord-Catalonië, mooie parallel. Goed, Granollers is dan misschien niet heel bekend, maar de stad heeft wel een lange geschiedenis. Al in 1044 werd Granollers genoemd als marktplaats. Aan het einde van de dertiende eeuw kreeg Granollers een stadsmuur van 816 meter lang. Granollers beleefde een bloeitijd in de zestiende eeuw, de stad groeide tot buiten haar middeleeuwse omwalling en er werden een nieuw stadhuis en een graanmarkt (La Porxada) gebouwd. Er kwam ook een franciscanenklooster en het middeleeuwse hospitaal werd uitgebreid. In de negentiende eeuw werd Granollers een industriestad. De stadsmuur werd grotendeels afgebroken. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog, op 31 mei 1938, werd de stad gebombardeerd door Italiaanse vliegtuigen die ongeveer zestig bommen afwierpen. Hierbij vielen 224 doden en 165 zwaargewonden. Hey, nog een parallel met het Baskenland. Om een of andere reden had Franco het niet zo op regio's met een sterke eigen identiteit. Dan maar je fascistische vriendjes inschakelen om wat bommen te gooien, altijd lekker.
Symbool van de stad is La Porxada (1587), de overdekte markt. Oorspronkelijk was dit een graanmarkt. Tussen 1872 en 1968 werd hier de stadsmarkt gehouden. Het gebouw liep schade op tijdens het bombardement van 1938 en werd hersteld in 1940. De Sant Estevekerk is grotendeels twintigste-eeuws. Een eerste, romaanse kerk werd in de vijftiende eeuw vervangen door een gotische kerk. Deze werd vernield tijdens de Spaanse Burgeroorlog en enkel de klokkentoren bleef bewaard. Tussen 1940 en 1942 werd een nieuwe kerk gebouwd. Enkele bouwelementen van de vernielde gotische kerk worden bewaard in het Museu de Granollers. De Santa Esperança- en de Santa Annakapel werden gebouwd in de zestiende eeuw bij de toenmalige stadspoorten. Maar enkele kleine stukken van de stadsmuur zijn bewaard gebleven. De Adoberia dels Ginebreda is een voormalige leerlooierij en museum waar de geschiedenis van het complex en van de stad worden getoond. Dat zijn de hoogtepunten volgens Wikipedia, het is wel duidelijk dat Granollers geen Barcelona is. In de Vuelta van 2023 reden we nog eens door Granollers heen, dat gebeurde tijdens de tweede rit van die Vuelta, toen we van Mataró naar Barcelona reden. Zodra er een grand départ, of in dat geval gran salida is in Barcelona vereren we blijkbaar Granollers met een bezoekje. In een verder verleden eindigde de Volta a Catalunya hier ook wel eens, al moeten we dan wel echt ver terug in de tijd. De laatste finish hier dateert van 1993, toen won Laurent Jalabert hier voor Sean Kelly. Als we teruggaan naar 1977 zien we dat Freddy Maertens ooit een tijdrit won in Granollers, terwijl het Baskische fenomeen Txomin Perurena hier in 1972 een van zijn meer dan honderd profzeges wist te boeken. In de Vuelta van 2023 werkten we overigens nog een gimmick af, we reden toen een rondje over het Circuit de Barcelona-Catalunya heen. Dat circuit draagt dan wel de naam Barcelona, maar het ligt om de hoek van Granollers. Op dit F1-circuit werken de wielerploegen graag een training af met het oog op de ploegentijdrit. Dat was in de Vuelta van 2023 zo, dat was in aanloop naar de ploegentijdrit in deze Tour ook weer het geval. Nederlands favoriete kermisklant Max Verstappen schijnt hier de afgelopen jaren de Grote Prijs van Spanje wel eens gewonnen te hebben, ik zie dat hem dat dit jaar niet gelukt is. Mooi. Op 16 februari 2026 werd bekendgemaakt dat de Grand Prix tot en met 2032 om de twee jaar zal worden verreden in roulatie met de Grand Prix van België, waarvan akte. Terug naar Granollers, uit de stad waar we gaan starten is Aleix Espargaro afkomstig. Een man die ook regelmatig op dit circuit te vinden was. Hij hield zich dan wel niet bezig met Formule 1, maar wel met de MotoGP. In 2023 kreeg hij het voor elkaar om te winnen op zijn thuisbaan, dat gaf hem zoveel voldoening dat hij naderhand besloot de motor aan de kant te schuiven en zich definitief te richten op zijn andere hobby. Espargaro stond al jaren bekend als een fervent wielrenner, er waren al jaren geruchten dat hij ooit een keer de overstap zou maken naar de koers. Vorig jaar kwam het er eindelijk van, op 35-jarige leeftijd werd hij lid van de opleidingsploeg van Lidl-Trek. Dat dit vooral een marketingstunt was bleek al snel, Espargaro reed amper een koers en hij reed er nog minder uit. Zijn contract werd logischerwijs niet verlengd, maar hij is nog steeds wel actief voor Lidl-Trek als een soort van ambassadeur, ofzo. In feite is het gewoon een influencer, hij is heel actief op de socials waar hij in het shirtje van Lidl-Trek nog wel eens domme fratsen uithaalt. Beetje halsbrekende toeren uithalen op de fiets, doe dat nou niet. In Andorra trainen met Nairo Quintana, doe dat nou ook niet. Aleix heeft ook een jonger broertje, Pol. Pol is eveneens motorcoureur, ook hij is actief geweest in de MotoGP. Dat is de lokale trots waar ze het in Granollers mee mogen doen, hierna kom je al uit bij een paar voetballers die niemand kent. In de verdere omgeving van Granollers ligt Sabadell, waar David de la Cruz vandaan komt, en een stukje ten zuiden van de stad ligt Montcada i Reixac, waar de grote Catalaanse held Miguel Poblet dan weer vandaan komt. Bij een Catalaanse start moet die naam uiteindelijk toch een keer de revue passeren, ik heb mijn plicht gedaan. Na een passage in de Tours van 1965 en 1957 gaat er nu voor het eerst een rit van start in Granollers, doe ook maar meteen voor het laatst.
De rit gaat van start net buiten het centrum van Granollers, langs een enorm grote parkeerplaats. Niet de mooiste plek van de stad, maar dankzij die grote parkeerplaats is er wel genoeg ruimte om de hele karavaan plaats te bieden. Na de start volgt er een neutralisatie van tien minuten in de straten van Granollers, de renners rijden een mooi rondje door het centrum heen en daarbij fietsen ze een tijd door een vrij fraaie winkelstraat over een geplaveide weg. Ze fietsen bijna langs La Porxada, de mooie overdekte markt van de stad. We passeren even later de Plaça de la Corona, waar de renners om een paar bomen heen moeten sturen, het is maar goed dat we hier niet passeren terwijl de koers al bezig is. In de winkelstraat zien we enkele villa's, maar we zien toch ook vooral weer een hoop appartementencomplexen. Na een tijd rijden we langs het Palau d'Esports de Granollers, een sportpaleis! Gewoon een gymzaal dus. Het Palau d’Esports werd gebouwd voor de handbalcompetitie tijdens de Olympische Zomerspelen van 1992 en ontving wedstrijden van het WK handbal voor de mannen in 2013 en het WK handbal voor de vrouwen in 2021. Enfin, na een tijd komen we een paar rotondes tegen en daarna rijden we langs het centrum af op weg naar het noorden, om echt aan de rit te kunnen beginnen. Via een paar buitenwijken van Granollers komen we uit in Canovelles, als we over een brede weg vol rotondes door dit plaatsje zijn gereden begint de rit buiten Canovelles officieel. Christian Prudhomme gaat uit het dak van de auto hangen en zal zwaaien met zijn vlaggetje, we mogen aannemen dat er tijdens deze rit meer renners gaan zijn die graag in de vlucht van de dag willen zitten en dus schuiven we richting het puntje van onze stoelen. Een tijdje rijden we overigens over de Carrer de Girona, ergens vind ik het verbazingwekkend dat we tijdens deze Catalaanse grand départ geen bezoek brengen aan Girona. Toch de plek waar de helft van het peloton woont, of in ieder geval wel eens tijd heeft doorgebracht. De wielerhoofdstad van Catalonië, in die zin. Maar nee, geen Girona, geen thuisrit voor meerdere renners in dit peloton. In de laatste meters voor de rit echt begint rijden de renners in een groene omgeving over een brede en bochtige weg omlaag, dat wordt remmen achter de auto van Prudhomme. Zodra de dalende weg een paar bochten later wordt omgezet in een stijgende weg gaan we beginnen, maar dat stijgen duurt niet lang. Na de eerste officiële meters van deze rit loopt de weg een halve kilometer aan een procent of vier omlaag, dat wordt een vliegende start. Alsof we BMX'ers zijn rijden we van de startschans af, om daarna vier kilometer aan 3% te klimmen in de richting van Caldes de Montbui. In het begin van deze klim rijden we door Lliçà d'Amunt, van dat Catalaans valt ook weinig te maken. Uit Llicà d'Amunt is overigens wel een ex-wielrenner afkomstig, niemand minder dan Kiko Galván is van hier! Kiko reed jarenlang voor Kern Pharma, waar hij vooral opviel dankzij zijn snelle benen en het feit dat hij van onder tot boven onder de inkt zit. Kiko is een beetje edgy, liet hij ook buiten de koers zien. Hij werd gefilmd terwijl hij alle mogelijk verkeersregels overtrad en dat zorgde ervoor dat Kern Pharma hem op straat zette. Niemand anders wilde hem hebben en dus was de carrière van Galván ineens voorbij. Uiteraard kwam er een huilverhaal op de socials waarin hij aangaf zoveel spijt te hebben, recent werd hij wederom gefilmd terwijl hij opnieuw allerlei halsbrekende toestanden aan het uithalen was op de openbare weg. Kiko kon best een aardig eindje fietsen, maar veel licht brandt er niet in de bovenkamer. In het Lliçà d'Amunt van Galván, tegenwoordig woonachtig in Barcelona, komen we een rotonde tegen, verder rijden we redelijk rechtdoor over een keurige weg. Breed, goed asfalt, dat hebben de Catalanen doorgaans goed voor elkaar. Even die schans in de eerste halve kilometer overleven, daarna kunnen de mannen met vluchtambities meteen proberen de rest van het peloton achter te laten op een klimmetje dat vooral veel vals plat bevat. Soms heel kort een lastiger strookje, wel lekker om de rit in ieder geval niet op een volledig vlakke manier te beginnen. Op een rotonde en een paar brede bochten na liggen er weinig obstakels op de weg, zonder veel problemen komen we na vijf kilometer terecht op het grondgebied van Santa Eulàlia de Ronçana. Hier is de vals platte aanloop voorlopig voorbij, maar er zit nog meer aan te komen. Van Santa Eulàlia de Ronçana rijden we naar Caldes de Montbui, het is nu even een kilometer zo goed als vlak voor we een kilometertje rechtdoor mogen afdalen richting Caldes de Montbui. Uit Santa Eulàlia de Ronçana is voormalig prof Pedro Vilardebo afkomstig, hij reed in 1978 en 1979 de Tour. Rond dezelfde tijd eindigde er in dit plaatsje een keer een rit in de Setmana Catalana, gewonnen door de waterverslaafde Freddy Maertens. In de vlakke kilometer komen we meerdere bochten tegen, in de dalende kilometer gaat het dan weer rechtdoor, merkwaardig. Aan het eind van dit stuk in dalende lijn komen de renners uit op een brede rotonde in Caldes de Montbui, een plaatsje met warmwaterbronnen. Sinds de tijd van de Romeinen is dit een thermenplaatsje, uit die tijd is er zelfs nog een Romeins badhuis over. Na 7,5 kilometer rijden we langs Caldes de Montbui af, we slaan bij de brede rotonde rechtsaf en laten het centrum van dit kuuroord voor wat het is.
Mooi historisch centrumpje in Caldes de Montbui nochtans, er valt naast de Romeinse thermen nog veel meer te zien, maar in plaats daarvan rijden de renners verder naar het noorden over de doorgaande weg, een weg die weer wordt opgeschrikt door heel wat paaltjes. Ik neem aan dat er tegen deze tijd nog steeds pogingen worden ondernomen om de vlucht van de dag te laten ontstaan, dan zijn dit elementen die je kunt missen als kiespijn. Al hebben ze hier misschien de paaltjes wel weggehaald, gisteren hebben we er ook weinig last van gehad. Voorbij Caldes de Montbui is het even anderhalve kilometer zo goed als vlak, al komen we wel een kort knikje omhoog en ook een stukje in dalende lijn tegen. Als dat hobbeltje achter ons ligt gaan we beginnen aan de eerste gecategoriseerde klim van de dag. Fijn, klimwerk in het begin, laat hier maar mooi een sterke kopgroep ontstaan. Tijdens de anderhalve vlakke kilometer staan er continu paaltjes in het midden van de weg, zodra de weg definitief omhoog begint te lopen verdwijnen de paaltjes. De renners gaan 7,6 kilometer aan 4,5% klimmen naar het dorpje Sant Feliu de Codines. Over een soort van snelweg rijden de renners omhoog, waarbij ze af en toe een dorpje passeren in de volgebouwde Catalaanse heuvels. In de buurt van de weg ligt ook een kasteelruïne, Castell de Montbui zal door de helikopter vast in beeld worden gebracht. Tussen de dorpjes in rijden we vooral door een groene omgeving, terwijl de klim nooit heel spannend wordt. Na een eerste knikje omhoog volgen er een paar meter in dalende lijn, daarna loopt de weg zodra de organisatie de klim officieel laat beginnen vier kilometer aan 5% omhoog, dat is het lastigste stuk van deze klim. Zeker geen klim van de buitencategorie, het is zelfs maar een klim van de derde categorie, maar als het gaat om het laten ontstaan van een fatsoenlijke kopgroep zijn we met iedere klimmende meer blij. De brede weg gaat voornamelijk rechtdoor omhoog, pas in de buurt van het dorpje Sant Feliu de Codines komen we iets meer bochten tegen. Net in die omgeving vlakt het af, richting het dorp is het ineens niet meer zo spannend. Toch maar kijken of je als renner iets kunt doen met die paar strookjes aan 6% halverwege de klim. Na 13,5 kilometer rijden we Sant Feliu de Codines binnen, waar we na een paar meter in dalende lijn uitkomen bij een rotonde, toch even een listig punt. Voorbij deze rotonde komen we terwijl we dwars door het dorp rijden een strookje in stijgende lijn aan 5% tegen, al slingerend rijden we door het niet eens zo onaardige centrum van Sant Feliu heen. Klimmen aan 5% is niet zo spannend, maar het kan genoeg zijn om de vlucht hier al te laten vertrekken, al sluit ik niet uit dat het vandaag langer gaat duren. In Sant Feliu de Codines staat overigens een mooi gebouwtje in het centrum, terwijl we in het buitengebied ook nog een gave toren zien liggen. Bij het verlaten van Sant Feliu rijden we ook nog even tussen twee rotswanden door, waarna we nog eens drie kilometer gaan klimmen aan bijna 5%. De brede weg buiten Sant Feliu kent enkele bochten, een paar haarspeldbochten is dit slotstuk van de klim wel rijk. Na 17,2 kilometer bereiken we een eind buiten het dorpje Sant Feliu de Codines midden in de natuur de top van deze klim van derde categorie, een klim waar het hopelijk oorlog gaat zijn in het peloton.
Voorbij deze klim beginnen we aan een stukje parcours waarin het een paar keer op en af zal gaan. Als je op het officiële profiel van de organisatie kijkt lijkt het net of het voorlopig helemaal vlak is, maar dat komt vooral omdat er dit jaar iets niet helemaal goed is gegaan met de Y-as. Het gaat absoluut niet vlak zijn de komende kilometers, nee, er komt nog wat meer klimwerk aan. Ongecategoriseerd, dat wel, maar alsnog. Voorbij de top van de klim is het twee kilometer zo goed als vlak, over een brede weg slingeren we door een bosrijke omgeving met af en toe een rotswand heen. Klein beetje op en af, maar dat mag geen naam hebben. Wel lekkere stroken om nog even weg te knallen uit het peloton als je goede benen hebt. Langs de kant van de weg zien we een keer een silo verschijnen met op die silo een estelada geverfd, hup Catalonië! Wij staan uiteraard volledig achter een onafhankelijk Catalonië, het was wel aangenaam om gisteren naast een hoop Palestijnse ook een grote hoeveelheid Catalaanse vlaggen te zien verschijnen. En goed dat er verder geen incidenten waren natuurlijk, al zou je dankzij de vele lekke banden wel beginnen te vermoeden dat er iemand met punaises heeft gestrooid. Na een tweetal wat vlakkere kilometers slaan we rechtsaf een nieuwe weg in, hier rijden we door de bossen heen nog even een halve kilometer aan 5% omhoog, vooraleer er een afdaling van een kleine drie kilometer zal volgen. Over een net iets minder brede en net iets minder goede weg gaat het op een bochtige manier omlaag in de omgeving van Sant Quirze Safaja. In deze omgeving vinden we een paar fabelachtige watervallen, noteer de naam Sant Miquel del Fai in je notitieboekje. Dit is een klooster dat half is uitgehakt in een grote rotswand, om het klooster heen vinden we meerdere watervallen. Tamelijk fenomenaal. Ligt net niet op de route, maar dichtbij genoeg om het te vermelden. De afdaling waar we nu mee bezig zijn zou ik gevaarlijk willen noemen, en daar heb ik uitstekend bewijs voor. Op het moment dat het karretje van Google hier passeerde was er net een ongeluk gebeurd, een auto ligt op z'n kant langs de weg. Opletten dus, zou ik vooral willen zeggen tegen de altijd levensgevaarlijke toeren uithalende ploegleiderswagen van UAE. Paar stevige bochten hier, waarvan er een aantal kort achter elkaar volgen. Aan het eind van dit stukje in dalende lijn rijden we langs een mooi wit huisje, waarna we via een oude brug over het riviertje de Tenes fietsen. Dit riviertje heeft in deze omgeving een mooie kloof uitgesleten, de Gorgs del Tenes. Aan de andere kant van het water loopt de weg direct omhoog, de komende vier kilometer gaat het gemiddeld aan 3% omhoog, met stroken tot 5%. Het is niet de breedste weg, wel een weg die dit jaar nog is voorzien van nieuw asfalt. De renners rijden door een mooie groene omgeving, terwijl ze dus nog een paar stukjes aan 5% tegenkomen. Voorlopig het laatste klimwerk van belang, de laatste kans om als potentiële vluchter met klimmersbenen weg te rijden uit het peloton. Het hangt natuurlijk ook af van de instelling van het peloton, het kan een dag zijn waarop UAE zin heeft om te controleren voor een nieuwe 1-2, maar het kan ook best zijn dat ze het nu wel leuk geweest vinden. Lekker een kopgroepje laten rijden en iemand anders het geel een tijd laten dragen, gezien de rit van gisteren lijkt Visma sowieso met dat idee rond te lopen. Geel is leuk, maar nu nog niet. Als de vlucht vrij spel krijgt kan het lang duren voor er een groep vertrokken is, dan krijgen we hopelijk een leuk eerste uur te zien. Het moet wel echt hier gebeuren, want we naderen een lange vlakke fase. Tijdens deze ongecategoriseerde klim zien we na een tijd een aantal mooie rotsachtige bergtoppen in beeld verschijnen, waarna we na het stukje van vier kilometer in stijgende lijn een kort stukje in dalende lijn tegenkomen. De weg is ineens vrij bochtig geworden, we slingeren van hot naar her. Steil gaat het evenwel niet naar beneden, het duurt ook niet lang, maar het is toch even een beetje technisch. In het altijd nerveuze begin van de Tour toch een punt van belang, toch maar geen al te gekke fratsen uithalen. Na het korte stukje in dalende lijn gaat het nog eens twee kilometer omhoog, maar dan wel op een vals platte manier. Zodra we de top van dit onvermelde klimmetje bereikt hebben beginnen we aan een afdaling van zeven kilometer richting Centelles. Vlak voor de top is de bochtige weg ineens recht geworden, ook in het eerste deel van de afdaling komen we weinig bochten tegen. In de eerste paar kilometer een stuk of drie wat listigere bochten, terwijl we in de buurt van het gehucht Les Comes een schitterende bergtop zien liggen. Op die bergtop ligt dan weer een kasteelruïne, Castell de Sant Martí de Centelles. Gemiddeld dalen we dit hele stuk aan 3%, maar het gaat ook een tijd aan 5% omlaag. Niet heel spannend, maar voorbij Les Comes komen we wat meer bochten tegen en als het peloton hier nog niet tot rust is gekomen kan dat altijd problemen opleveren. Vlak voor we Centelles bereiken komen we een paar stevig doordraaiende bochten tegen, de weg is hier in principe goed, maar het is een minder brede weg dan we deze Tour tot nu toe gewend zijn. Eenmaal in Centelles wordt de weg een stuk breder, we dalen hier een tijd verder op een vals platte manier. Op een paar drempels na schuilt er nu geen gevaar meer voor de renners, al komen we na 35 kilometer in dit dorpje ook wel een keer een vluchtheuvel tegen.
(de eerste drie kilometer van dit profiel hebben we al gehad)
Voorbij rijden we over een vlakke weg die wel wat bochten kent naar Els Hostalets de Balenyà toe, hier komen we een paar kilometer later aan. In dit nogal nieuwerwets ogende dorpje komen de renners nog wat bochten tegen, en wat drempels. Het is voorlopig even vlak, maar buiten Els Hostalets de Balenyà beginnen we aan een nieuwe strook 'bergop' waarin het een kilometer of drie aan 2,5% omhoog zal gaan. Het echte klimwerk ligt voor nu even achter ons, maar helemaal vlak wordt het in het Catalaanse binnenland dan toch ook niet. Na de passage in dit dorpje vol nieuwbouw komen we een rotonde tegen, waarna we een tijdje over een wat smallere weg langs de snelweg richting Tona fietsen. Het Tona van Adrià Pericas, een van de nieuwe godstalenten van UAE, alsof ze er niet al genoeg hadden. Al is die knul nu al naar Andorra verhuisd, hij laat er geen gras over groeien. Weinig inspirerende omgeving ineens, langs de snelweg zien we vooral veel industrie liggen. Na het stukje vals plat slaan we in Tona rechtsaf bij een rotonde, om vervolgens twee kilometer zo goed als rechtdoor te fietsen naar Sant Miquel de Balenyà. Paar drempels, vluchtheuvels en rotondes onderweg, verder is het voorlopig even helemaal vlak. We bevinden ons hier op het grondgebied van de gemeente Seva, waar met Alex Crivillé een bekende motorcoureur vandaan komt. In 1999 won hij de MotoGP, dat leverde hem zelfs een standbeeld op in Seva. Maar oké, door het dorp Seva rijden we helemaal niet. Alleen door de gemeente, waar in Sant Miquel de Balenyà een stevige bocht naar links volgt. Na deze bocht fietsen we een kilometer of drie over dezelfde weg, tot we uitkomen in Taradell. Deze weg voert door de bossen en is eerst recht, maar na een tijd wordt het lekker bochtig. Zodra het bochtig wordt moet er ook weer enigszins geklommen worden, het gaat een kilometer of twee aan 2% omhoog. Plots rijden we door een behoorlijk rotsachtige omgeving, het ziet er hier een tijdje vrij ruig uit. Na een tijd rijden we weer de bossen in, dan is het, als de boel niet in de fik is gevlogen tenminste, weer heerlijk groen. Na 47 kilometer koers rijden we door Taradell, een dorpje met een kasteeltje. Daarvan hebben ze er nogal wat in deze regio, ook in Tona, waar we een paar kilometer geleden nog waren, staat er op een heuveltje een kasteeltje. In Taradell komen de renners meerdere bochten en rotondes tegen, dit vormt weer even een technische passage. Na een laatste rotonde aan de rand van dit dorpje komen we weer eens op een brede weg terecht en deze weg loopt de komende zeven kilometer in vals plat dalende lijn verder. In deze zeven kilometer rijden we vooral rechtdoor in een vrijwel volledig open omgeving. Tussendoor fietsen we wel door Santa Eugènia de Berga heen, waar dan toevallig toch nog één brede haarspeldbocht te vinden is. Verder, geen enkel punt van belang. Beneden, voor zover je tijdens deze strook vals plat van een beneden mag spreken, komen we uit in de buurt van Vic. Hier worden we vrij kort achter elkaar dan wel weer getrakteerd op een stuk of zes rotondes, daarnaast komen we meerdere bochten tegen terwijl we door het centrum van dit stadje fietsen. Een bijzonder plaatsje, zo is het de hoofdstad van de comarca Osona en de zetel van het bisdom Vic. De gemeente is een van de stichtende leden van de Associació de Municipis per la Independència, die het onafhankelijkheidstreven in Catalonië ondersteunen, hoppa! Een plaats met een hoop geschiedenis, kijk alleen al maar naar de eerste alinea van Wiki: De plaats werd gesticht als Auso of Vicus Ausonensis in de eerste eeuw tijdens de Romeinse heerschappij. De Romeinen hadden bij de verovering van Spanje de oude hoofdstad van de Iberische stam der Ausetani, de stad Ausa, verwoest. Zij kozen een heuvel bij de rivier Mèder om hier een nieuwe hoofdstad voor de Ausetani te bouwen. Op het hoogste punt van de stad werd een tempel gebouwd. In de vijfde eeuw onder Visigoten werd de stad de zetel van een bisschop. Met de komst van de Moren in de zevende eeuw werd de stad verwoest en verlaten. En dat is dan alleen nog maar de vroegste geschiedenis, kun je nagaan. In het huidige Vic vinden we een bisschoppelijk paleis, er is een kicken centrale plein, de Plaça Major, terwijl er van de stadsmuur uit de 14e eeuw ook nog een restant te vinden is bij de Pont de Queralt. De Romeinse tempel van Vic is het enige zichtbare restant van het Romeinse Auso. De tempel bleef bewaard omdat hij werd geïntegreerd in het kasteel van Vic. Toen in 1882 het bouwvallige kasteel deel werd afgebroken werd de Romeinse tempel ontdekt en nadien gerestaureerd. Heel interessant.
Uit Vic is ook een bekende wielrenner afkomstig, niemand minder dan Melchor Mauri is van hier! De man waar Mauri Vansevenant naar is vernoemd, dan moet je wel een grootheid zijn. En inderdaad, Mauri mogen we best een grootheid wonnen. Zijn beste prestatie leverde hij in 1991, door dat jaar in de Vuelta drie ritten en het eindklassement te winnen. Die prestatie wist hij nooit meer te herhalen, wel won hij een paar jaar later nog een keer een rit in de Vuelta, terwijl hij in andere Spaanse koersen ook met enige regelmaat een zege wist te boeken. In Vic is de koers verrassend lang niet meer geweest, terwijl deze stad met 43.000 inwoners toch groot genoeg lijkt om zo nu en dan een koers te ontvangen. De Vuelta was hier voor het laatst in 1998, toen ging er een rit van start die zou eindigen in Andorra. Ik had eigenlijk wel verwacht dat we vandaag ook naar Andorra zouden gaan, maar de angst dat Pogacar al meteen de Tour in een beslissende plooi zou leggen was waarschijnlijk te groot. Daarom nu maar deze halfbakken rit, dan blijft het weer een paar dagen langer 'spannend', haha. De Volta a Catalunya is hier al helemaal lang niet meer geweest, maar vroeger was Vic wel een vaste bestemming voor de inmiddels verdwenen Setmana Catalana. Net ten westen van Vic ligt dan weer het dorpje Santa Eulàlia de Riuprimer, hier komt voormalig prof Josep Jufré vandaan. Zijn dorpje bereiken we alleen net niet, maar we krijgen wel een mooie doortocht aangeboden in Vic. Genoeg te zien hier, al moeten de renners tijdens deze redelijk technische passage wel weer even alert zijn. Wel wat obstakels her en der, zullen we maar zeggen. Na heel wat bochten, rotondes en andere fratsen laten we het centrum van Vic achter ons om via het lokale industrieterrein aan een wat treurigere tocht te beginnen. Door een open omgeving vol landbouwgrond rijden we buiten Vic een kilometer of zeven volledig rechtdoor in de richting van Manlleu. Een keer een rotonde onderweg, maar dat is het wel. Het is te hopen dat de vlucht van de dag al vertrokken is tegen deze tijd, dit zijn van die stroken waar anders een paar onbenullen kunnen wegrijden. Als de vlucht wel vertrokken is kun je dit deel van de rit dan weer probleemloos overslaan, dit zijn de stille kilometers van de rit. Onderweg passeren we een leuk kerkje op een heuveltje, het enige hoogtepunt op de weg richting Manlleu. Na 64 kilometer komen we uit in dit stadje, na een wegsplitsing rijden we hier over de rivier de Ter heen, waarna we aan de andere kant van de rivier over een weg vol rotondes door het centrum zullen banjeren. In Manlleu moesten ze het een tijd vooral van de textielindustrie hebben. Het Museu del Ter, een museum over de geschiedenis van de streek (van de prehistorie tot het industrieel verleden), is gevestigd in een voormalige katoenfabriek. Toch wel zo'n beetje het hoogtepunt hier, of het moet zijn dat Mario Cipollini hier in 1998 een rit wist te winnen in de Volta a Catalunya. Schijnbaar ook nog wel een aardig pleintje in het centrum, maar dat zien de renners niet. Ze moeten vooral opletten voor de vluchtheuvels en de paaltjes hier, het is de Tour en dus loert er om iedere bocht een valpartij.
Na de doortocht in Manlleu duiken we weer de natuur in, de komende zes kilometer rijden we zonder veel tekenen van leven tegen te komen door de bossen heen op weg naar Torelló. Onderweg komen we een keer een rotonde tegen, terwijl de weg een kilometer of vier wat vals plat omhoog zal lopen. Na deze vier kilometer gaat het kort vals plat naar beneden, waarna we na 70 kilometer uitkomen in Torelló. In dit plaatsje komen we weer de nodige bochten en rotondes tegen, in eerste instantie in dalende lijn. Na een tijd rijden we over de rivier de Ges heen, waarna de weg weer wat omhoog begint te lopen. Via nog wat meer bochten banen we ons een weg door het niet buitengewoon bijzondere Torelló, waarna we buiten het dorp langs de rivier de Ter komen te fietsen. De weg langs deze rivier is breed, maar wel vrij bochtig. We slingeren door een grond decor waarin af en toe een rotswand figureert langs de rivier, onderweg komen we uit in enkele dorpjes. Vila-seca, bijvoorbeeld. Hier ligt dan weer een verdwaald vluchtheuveltje en een drempeltje, maar dat valt te overzien. Tussendoor zitten we vooral in het groen, met uitzicht op enkele bergen in de verte, en de Ter komt soms ook in beeld. De weg langs de rivier is niet volledig vlak, maar voor het gemak mogen we wel stellen dat het hier eigenlijk gewoon vlak is. In de 20 kilometer na Torelló volgen we continu de Ter, in deze 20 kilometer komen we amper 200 meter hoger uit. Klimmen aan één procent, dat is dus niet klimmen. Het is dus wel bochtig langs de rivier, met af en toe wat straatmeubilair. In Colònia Borgonyà komen we dan weer een opvallend fabriekspand tegen, je kun je in ieder geval nog laven aan dit soort zaken als de rit in slaap is gesukkeld. Een tijdje fietsen we langs de snelweg en langs een imponerende rotswand af, dan komen we weer een paar rotondes tegen die ervoor zorgen dat we aan de andere kant van de snelweg gaan fietsen, er is altijd iets te doen. Een paar rotondes laten keren we toch weer terug naar de andere kant van de snelweg, op al die rotondes na is het verder een saaie en simpele tocht. Zonder veel bijzondere momenten rijden we na 80 kilometer door Sant Quirze de Besora, een dorpje aan de Ter. Deels gebouwd op een heuvel, ziet er wat dat betreft wel aardig uit. We rijden rechtdoor in dit dorpje, waarna we een kilometer later uitkomen in Montesquiu. Nee, niet Montesquieu, Montesquiu. In dit plaatsje, ook weer fraai gelegen aan de Ter, valt er weer een kasteel waar te nemen.
In de tien kilometer na Montesquiu blijven we rijden langs de Ter, we fietsen door een enorm groene omgeving over een brede weg die steeds een piepklein beetje omhoog blijft kruipen. Het blijft een mooie omgeving, met zo nu en dan ook nog eens een rotswand in beeld, naast natuurlijk het zicht op de Ter, maar voor de koers houdt het niet over. We rijden op deze weg ook een keer door een tunneltje heen, of nouja, meerdere tunneltjes zelfs. We zien ook nog een keer een leuk gebouwtje aan de rand van de Ter, maar van dat soort architectonische hoogstandjes en de bergen in de omgeving moeten we het voorlopig hebben. In tien kilometer komen we weinig van belang tegen, we rijden toch vooral over een soort van snelweg rechtdoor naar Ripoll. Vlak voor we die stad bereiken komen we wel nog enkele rotondes tegen, bij de vierde rotonde slaan we rechtsaf de Ter over en via nog wat meer rotondes rijden we na 91 kilometer door het centrum van de stad heen. Een stad die we vorig jaar nog in de Vuelta hebben gezien, toen we tijdens de zesde rit van Olot naar Pal reden, in Andorra. Jay Vine won daar uiteindelijk, weer UAE natuurlijk, terwijl Igor Antón in 2010 won in Pal, weer gelukt om hem te noemen! Via nog wat meer bochten rijden we na een tijd nog een keer over de Ter heen, waarna we langs het hoogtepunt van de stad zullen rijden. Over een weg die soms wat smaller wordt en enkele drempels kent fietsen we langs het Monestir de Santa Maria de Ripoll, het lokale klooster dat terug te vinden is op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is gebouwd in de 9e eeuw door Graaf Ripoll Guifré el Pilós, bijgenaamd Wilfried de Harige. Wilfred was in dienst van de graven van Barcelona en voorvechter van het christelijk geloof. Hij stichtte het klooster met als doel de omringende valleien te bekeren tot het christendom. In een gevecht met de Moren is hij in 898 gedood. Ripoll is het middelpunt geweest van het kloosterleven in het middeleeuwse Catalonië. Het klooster bezit een fraaie 12e eeuwse Romaanse portaal en een mooie kloostergang met fraaie religieuze afbeeldingen. Een van de mooiste voorbeelden van de Catalaans-Romaanse architectuur, toe maar. En dat in een verder vrij onooglijk industriestadje, een stadje dat volledig om het klooster heen is gebouwd. Naast het klooster vinden we ook nog een Etnografisch Museum, waar je onder meer bewijs kunt vinden dat deze vallei sinds de bronstijd bewoond wordt. In de 19e eeuw werd Ripoll het centrum van het Catalaans nationalisme. De Catalaanse vlaggen in de kerk zijn hier nog een uiting van. Ook vandaag zeggen we: Visca Catalunya! In dit stadje met het klooster van de benedictijnen is de Vuelta niet vaak geweest, de Volta dan weer wel. In de Volta a Catalunya van 2021 ging hier bijvoorbeeld een rit van start, toen reden we naar Port Ainé en daar zou Esteban Chaves winnen, nu nog amper voor te stellen. In een andere Catalaanse koers, de Setmana Catalana, won Eddy Planckaert in 1986 een rit, dat is ook wat zeg. In de Vuelta van 2000 reden we eens dwars door Ripoll heen onderweg naar La Molina, daarna duurde het zo'n beetje tot de Vuelta van vorig jaar voor Ripoll nog eens terugkeerde. En dan komt nu ineens de Tour voorbij! Alleen al vanwege dat klooster de moeite waard, natuurlijk.
Na wat bochtjes in het centrum van Ripoll komen we aan de rand van dit stadje een rotonde tegen, voorbij deze rotonde gaat het peloton beginnen aan een lange tocht door een nieuwe vallei. We gaan nu de loop van de rivier de Freser volgen, de komende 13 kilometer loopt de weg langs deze rivier continu vals plat omhoog tot in Ribes de Freser. In de 13 kilometer voorbij Ripoll komen de renners net iets meer dan 200 meter hoger uit, gemiddeld gezien wordt er dus aan minder dan 2% geklommen. Deze weg door de vallei is redelijk ellendig, het gaat een eeuwigheid duren en echt koersen kun je hier niet. De koers zit de komende kilometers nog steeds in de slaapstand, al werken we nu langzamerhand wel toe naar de volgende klim van de dag. Van Ripoll naar Ribes de Freser rijden we continu zo goed als rechtdoor over een waanzinnig brede weg, we passeren onderweg een plaats als Campdevànol en dat is dan nog wel even een momentje om recht te gaan zitten, want in Campdevànol zal na 98,4 kilometer, zo ongeveer halverwege de rit, de tussensprint van de dag volgen. Een sprintje vals plat omhoog, terwijl we verder gewoon zo goed als rechtdoor rijden. Voorbij de tussensprint in Campdevànol passeren we nog wat gehuchten, maar verder rijden we toch vooral door een natuurlijk decor heen. Veel groen in deze vallei, een tijdje rijden we ook door de kloof van de Freser en daar zijn dan weer overal indrukwekkende rotswanden te vinden. Een paar ruïnes ook, en ineens in het midden van het niets een hotel met een imponerende gevel. De Freser komt soms in beeld, verder heb ik niets te melden over deze weg. Na 107 kilometer komen we uit in Ribes de Freser, een plaats waar in 1964 een rit in de Volta a Catalunya eindigde! Uit deze plaats is Joan Triadú i Font afkomstig, dat was een schrijver, literair criticus en leraar die in de tijd van de franquistische dictatuur onderwijs bleef geven in de Catalaanse taal, ofschoon dit verboden was. Hulde! Uit Ribes de Freser zou ook Maria Isabel Moreno afkomstig moeten zijn, zij werd drie keer Spaans kampioene op de weg, terwijl ze ook een keer derde wist te worden in de Giro Donne. Ribes is tevens het onderste eindpunt van de tandradspoorweg van Núria, die toeristen naar het bedevaarts- en skioord Vall de Núria op bijna 2000 meter hoogte in de Pyreneeën brengt. Vanuit Ribes gaan we beginnen aan een klim, een klim die ons niet naar 2000 meter hoogte gaat brengen, we gaan naar de Collada de Toses toe en deze klim eindigt op een hoogte van bijna 1800 meter. Het grappige is dat er twee wegen omhoog zijn naar deze Collada de Toses, vorig jaar kozen we in de Vuelta de makkelijke weg. Dit tot mijn grote onvrede, want er is ook een alternatieve, lastigere route omhoog. En die route nemen we nu wel, ja! In de Vuelta van vorig jaar reden we 24,3 kilometer aan 3,5% omhoog naar de top van de Toses, nu rijden we de eerste zeven kilometer van de klim tot in Planoles over dezelfde weg, om vervolgens voorbij dit dorpje een andere weg in te duiken, waarna het echt leuk wordt. De variant in de Vuelta was vooral heel lang, zonder dat het zwaar werd, we gaan het met deze variant een stuk zwaarder maken.
We passeren het best fraaie centrum van Ribes de Freser en daar loopt de weg meteen omhoog, we beginnen de klim met twee kilometer aan 5%. Al begint de klim hier volgens de organisatie nog niet, zij nemen alleen het laatste deel van deze Collada de Toses mee, maar in de zeven kilometer na Ribes de Freser gaat het toch echt omhoog. Buiten Ribes komen we in een buitengewoon groene omgeving terecht, waar de brede weg via wat bochten omhoog zal lopen langs de rivier de Rigard. In de eerste kilometers van de klim komen de renners voorlopig tot de conclusie dat alles mooi is aan deze klim, behalve de percentages. We gaan door met twee kilometer aan 4%, met daarna een keer een kilometer aan 4,5%, weer eentje aan 4% en dan een helemaal makkelijke kilometer aan 3%. Het gaat continu vrij gestaag omhoog, terwijl de omgeving alleen maar mooier wordt. We beginnen in de bossen, hogerop hebben we steeds meer uitzicht op een mooie vallei en een hoop bergen in de verte. Na zeven kilometer klimmen komen we uit in Planoles, zodra we dit dorp zijn gepasseerd slaan we ter hoogte van een mooi restaurantje linksaf een smaller weggetje in. Dit weggetje loopt even een paar meter omlaag, sterker nog, het gaat zelfs twee kilometer omlaag. De weg is vrij smal en behoorlijk bochtig, in een bosrijke omgeving komen we meerdere scherpe bochten tegen. Dit is wel even een link stukje, ergens is het bijzonder dat ze deze weg niet op durfden te nemen in de Vuelta, maar dan juist wel weer in de Tour. Enfin, ik ben in ieder geval op mijn wenken bediend. Ik wilde deze weg in de Vuelta, maar ik kreeg 'm niet. De geruchten waren toen al dat we in het jaar daarna in de Tour ook de Collada de Toses zouden bedwingen en ik zag het al helemaal gebeuren dat men dan over de brede doorgaande weg continu vals plat omhoog zou rijden, de leukere variant negerend. Toch nog een puntje voor de Tourorganisatie, ze kiezen in deze verder onooglijke rit hier wel voor de beste optie. Na twee listige kilometers in dalende lijn rijden we onder een smalle spoorbrug door, waarna de weg een kilometer vrij vlak zal zijn. Het begint alweer wat omhoog te lopen, maar dit kilometertje vals plat aan 2% telt de organisatie nog niet mee. De klim begint volgens de organisatie officieel pas zodra we op deze smalle weg ingeklemd tussen rotswanden en bomen een kilometer aan 4% tegenkomen. We gaan vanaf dit moment 9,3 kilometer aan 6,5% gemiddeld omhoog richting het dorp Toses, een gemiddelde dat nogal wordt gedrukt door de eerste officiële kilometers van de klim. We beginnen namelijk met drie kilometer aan 4%, gevolgd door twee kilometer aan 5%. Zo lijkt deze variant van de Collada de Toses (door de vieze Fransen Col de Toses genaamd) net zo makkelijk als de variant over de brede hoofdweg die we in de Vuelta zaten. Heb geduld, de beloning volgt. De klim wordt gradueel steeds lastiger, terwijl we onderweg ook een keer een verlaten gehucht passeren. Scherend langs wat rotswanden en een tijdje langs het spoor rijdend wordt de klim steeds leuker als we het dorpje Fornells de la Muntanya gepasseerd zijn, maar de pret begint pas echt als we uitkomen in het dorpje Toses. Voorbij de naamgever van deze klim gaan we echt los, het wordt ineens leuk. In de kilometer voor we door Toses rijden gaat het aan 5% omhoog, zodra we het dorp doorkruist hebben volgt er een kilometer aan 7%. Een kilometer waarin we de eerste steile percentages tegenkomen, het gaat een halve kilometer boven de 10% omhoog, het gemiddelde zakt omdat we in de tweede helft van deze kilometer een vlakke strook treffen, met zelfs een paar meter in dalende lijn. Onregelmatig ding, die Collada de Toses. Al wordt ie in de laatste drie kilometer wel heel regelmatig, maar dan wel op zo'n manier dat je benen spontaan in de brand vliegen. De smalle weg door de smalle vallei wordt na een nieuwe passage onder de spoorweg door in het dorpje Toses omgezet in een bredere weg. Normaal wordt het steil als je een smalle weg bereikt, hier werkt het andersom. Zodra we de brede weg bereiken gaat het loodrecht omhoog, al lijkt dat helemaal niet zo. De brede weg zorgt voor optisch bedrog, het lijkt hooguit aan een procentje of zes omhoog te gaan, maar in werkelijkheid moeten we tot aan de top eerst een kilometer aan 9% klimmen voor er zelfs twee kilometer aan 10% zullen volgen. De Collada de Toses komt richting de top helemaal los, over een weg die continu is omgeven door een hoop bomen slingeren we via een paar bochten stevig omhoog, met in de laatste drie kilometer meerdere stroken boven de 10%. Zoals gezegd lijkt dat niet zo, maar in de praktijk is het wel het geval. Vlak voor de top een piek tot 14%, dit is de plek waar je oorlog kunt maken. Het nadeel is alleen dat we de top van de Collada de Toses na 128 kilometer bereiken, op 70 kilometer van het eind. De laatste strook voor de top is heel lastig, maar de finish is heel ver. Dat kan ervoor zorgen dat men in het peloton geen actie onderneemt op deze klim, ik ga er vanuit dat men op deze klim eerder voor een gezapig tempo zal kiezen. Voor de vluchters kan het wel een interessante klim zijn, je kunt jezelf hier in de fuga de la fuga rijden. Een mooi moment om alvast wat ballast overboord te gooien, wat ik je brom. Deze uiteindelijk heel zware Collada de Toses is een beklimming van de eerste categorie, de strijd om de bergtrui barst hier ook los. Volgens de organisatie klimmen we dus 9,3 kilometer aan 6,5%, in totaal hebben we het met het eerste stuk erbij over 20 kilometer aan 4,3%. Leuk dat we de goede kant van de Toses zien, jammer dat deze klim in de rest van de etappe geen navolging krijgt.
Op 70 kilometer van de finish komen we dus boven op de top van deze lastige Collada de Toses, de eerste beklimming van deze Tour van de eerste categorie. Het is een klim met enige geschiedenis in de koers, zo zijn we tijdens de Ronde van Catalonië ook wel eens via het dorpje Toses op de lastigere manier naar de top van deze klim gereden. Toen reden we ook door Ripoll heen om vervolgens de weg door Toses heen te nemen. Daarna reden we verder naar Port Ainé, waar Pogacar weer eens met gemak zou winnen. Landa probeerde het nog even, maar uiteraard kon hij niet volgen. In de Volta a Catalunya Femenina zagen we in 2024 jaar de Collada de Toses van de andere kant, waarna we bergop bij La Molina zouden eindigen. Een aankomst bergop, dus was de logische winnares... Marianne Vos? Opvallend genoeg rijden we in de Ronde van Catalonië altijd omhoog over de Collada de Toses vanuit een van de andere kanten. We rijden vaak omhoog vanuit het dorpje Urtx, of we pakken de omweg via het dorp Toses. De weg die vorig jaar in de Vuelta gevolgd werd komt eigenlijk nooit voorbij, het is wat dat betreft goed nieuws dat de Tour aansluit bij de traditie van de Ronde van Catalonië. Van de Collada de Toses rijden we doorgaans meestal naar La Molina, vaste prik in de Ronde van Catalonië. Ook nu gaan we naar La Molina, leuk! Voorbij de top van de Collada de Toses komen we uit op een kruispunt, als je hier rechtsaf zou slaan fiets je naar de weg toe die vorig jaar diende als klim in de Vuelta. We gaan nu echt naar links, op weg naar Super Molina. De renners rijden een aantal kilometer over een plateau naar dit goddeloze skioord, oer een waanzinnig brede weg gaat het een klein beetje op en af door de bossen heen, met wat ruime bochten erbij. Zonder veel gedoe bereiken we Super Molina, waar een afdaling van een kilometer of drie richting La Molina gaat beginnen. Met een prachtig uitzicht op de omgeving dalen we op een zeer eenvoudige manier via een soort van snelweg af naar La Molina, een skidorp in de gemeente Alp in de Catalaanse Pyreneeën. Het heeft een skigebied met 50 kilometer pistes, waarvan 25 blauw, 18 rood en 7 zwart. Het gebied heeft 16 skiliften en ligt tussen de 1700 en 2445 meter hoogte. La Molina, waar in 2011 de wereldkampioenschappen snowboarden plaatsvonden, kennen we verder vooral van de koers. De Volta a Catalunya komt hier haast ieder jaar aan, meestal door vanuit Urtx omhoog te rijden naar de Collada de Toses, af te dalen naar Alp en dan vanuit die plaats via een andere weg weer omhoog te rijden. De weg omhoog vanuit Alp is niet zo lastig, dus levert dit vaak geen boeiende koers op. In 2023 wist Remco Evenepoel in La Molina te winnen door aan het eind weg te sprinten van Roglic, daarachter eindigde een groep van een man of 10 op een seconde of 13. In 2022 won Ben O'Connor dan weer solo in La Molina, zes seconden achter hem eindigden acht renners in dezelfde tijd. De aankomsten bergop in de Ronde van Catalonië zijn vaak saai, het gaat doorgaans omhoog naar skidorpen over gelijkmatige en enorm brede wegen, zelden goed voor spektakel. In 2019 reed Miguel Angel Lopez iedereen wel eens op een hoop in La Molina, maar we weten inmiddels hoe Lopez dat kon doen. Dat Alejandro Valverde hier meermaals kon winnen zegt genoeg. De Vuelta kwam ook ooit aan in La Molina, in 2000 wist Felix Cardenas hier Jon Odriozola en Victor Hugo Peña te kloppen in een sprint bergop, typerend voor deze klim. Een jaar later kwam Santi Blanco hier dan weer solo aan met een voorsprong van drie minuten, maar goed, dat was vanuit de vlucht. Achter hem eindigde weer een groep van bijna twintig renners in dezelfde tijd, ik ben niet zo onder de indruk van La Molina. Zonder veel bochtenwerk dat het benoemen waard is bereiken we het skidorp na 132 kilometer, het meest opzienbarende is dat we door een tunneltje moeten rijden. Na een rotonde rijden we La Molina binnen en hier liggen alleen maar wat brede bochten die geen probleem zullen vormen, buiten het skidorp beginnen we vervolgens aan de afdaling richting Alp die we zowat ieder jaar in de Volta Catalunya zien verschijnen. Bekend terrein voor praktisch iedere renner die aanwezig is in deze koers. In 2025 passeerden we hier tweemaal, in maart van dat jaar eindigde de derde rit van de Ronde van Catalonië maar weer eens in La Molina, het werd een beetje een gekke aankomst. De favorieten hadden er geen zin in om koers te maken, dus konden een paar renners van de tweede lijn in de aanval gaan. Marco probeerde het spel naar zijn hand te zetten, maar in de laatste kilometer werd hij dan toch weer tot de orde geroepen door een grote groep favorieten. We zouden weer eens gaan sprinten, en in die sprint leek Primoz Roglic onklopbaar. Hij ging aan, pakte een voorsprong en leek fluitend op weg naar de zege, tot hij Juan Ayuso ineens aan de binnenkant liet passeren. Hij vergat even de deur dicht te doen, Ayuso kroop door het gaatje en daarna moest Roglic nog eens versnellen, maar hij kwam te laat. Een millimetersprint werd in het voordeel van Ayuso beslecht en zo verloor Roglic dus maar weer eens op La Molina. Een sprint bergop, had ook perfect bij deze Vuelta gepast, al kan het aan het eind van deze rit zomaar alsnog gebeuren. En in de Vuelta kwamen we dan nog eens voorbij, onderweg naar Andorra. Dit jaar reden we in de Ronde van Catalonië op een andere manier naar La Molina, zonder de Collada de Toses te benutten. Die rit werd ingekort wegens harde wind, altijd iets in deze regio. Regen, wind, bosbranden, ze verzinnen iedere keer iets nieuws. Zelfs in een ingekorte rit reed Vingegaard alsnog iedereen naar huis, maar goed, dat zal hij nu op 70 kilometer van het eind niet gaan doen.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Na de passage in La Molina gaan we dalen richting Alp en deze afdaling duurt alles bij elkaar een kilometer of 10. De renners dalen af over een bekende weg, bijna iedereen in koers is wel eens in Catalonië geweest en dan ben je automatisch ook in de buurt van La Molina geweest. Alle wegen rond dit wintersportoord zijn enorm breed, de weg die we nu omlaag gaan volgen richting Alp vormt geen uitzondering op die regel. Het gaat tamelijk gelijkmatig omlaag over die brede weg, zonder dat we veel bochtenwerk tegenkomen. In en rond La Molina liggen er nog wel wat bochten, maar scherpe bochten zijn er amper bij. Het zijn allemaal goedlopende bochten, die verder naar beneden steeds flauwer worden. Zodra we het wintersportgebied volledig achter ons laten wordt de weg steeds rechter, we rijden naar Alp toe via de vallei van de gelijknamige rivier en hier is de omgeving weer eens wondermooi, door een gebrek aan technische bochten hebben de renners wellicht nog tijd ook om een beetje om zich heen te kijken. Alleen maar flauwe bochten, terwijl het ook steeds meer vals plat omlaag lijkt te gaan over die gigantisch brede weg. Nee, ik noteer niets van belang tot in Alp, de laatste paar kilometer voor we het dorp bereiken loopt het zelfs volledig rechtdoor. Na 144 kilometer bereiken we deze plaats en hier pakken we een paar bochtjes mee, waarna we af gaan wijken van het parcours van de Vuelta van vorig jaar. Toen sloegen we in Alp rechtsaf, nu volgen we eerder de doorgaande weg naar rechts, op weg naar Frankrijk. Of naar Noord-Catalonië, zo mag je het ook wel stellen. Beneden in Alp is het tijd voor een stuk in de vallei, iedereen die op de Toses is gelost krijgt nu de kans om terug te keren. Ineens rijden we door de saaiste omgeving ooit, we bevinden ons plots op een vlakte waar de volledige omgeving bestaat uit een aantal akkers vol tarwe. Hier rijden we over een snelweg een kilometer of zes volledig rechtdoor over een zo goed als vlakke weg richting Puigcerdà, onderweg komen we op een zone met wat vluchtheuvels na niets tegen van enig belang. Zodra we Puigcerdà bereiken komen we kort achter elkaar meerdere rotondes tegen, verder rijden we over een brede weg langs deze grensstad af. Puigcerdà komt regelmatig voorbij in de Ronde van Catalonië, maar ook de Ronde van Spanje is hier meermaals geweest. Zo won Julio Jimenez hier in 1964 een rit, ik bedoel maar. Uit Puigcerdà is José Antonio Hermida afkomstig, een mountainbiker die op de OS in Athene zilver pakte achter Julien Absalon. Het ligt best mooi aan een meertje, al zien de renners eigenlijk alleen maar de aftandse buitenrand van de stad.
Voorbij Puigcerdà rijden we de grens tegemoet. De grens tussen Spanje en Frankrijk, zullen de commentatoren vast zeggen. Nee, de grens tussen Catalonië en Noord-Catalonië, dat is hoe je het eigenlijk moet zien. De Fransen beschikken over een stukje Baskenland, maar ze beschikken ook over een stukje Catalonië. En dat stukje gaan we in het restant van de rit verkennen. In Puigcerdà hebben we 151 kilometer afgewerkt, het is hier nog 45 kilometer fietsen tot de finish. Voorbij het stadje fietsen we anderhalve kilometer rechtdoor over een brede en vlakke weg, waarna we de grens oversteken. De grens is overigens maar matig aangegeven, we rijden over een brug heen en aan de andere kant van de brug zijn we ineens in een ander land. Een bordje langs de kant van de weg wijst ons erop dat we het nationale park van de Pyrénées Catalanes betreden, maar verder wisselen we geruisloos van land. Eenmaal in Noord-Catalonië komen we kort achter elkaar twee rotondes tegen, daarna rijden we twee kilometer rechtdoor vals plat omhoog richting Ur. Bij de eerst rotonde hadden we ook rechtdoor kunnen gaan, dan hadden we rechtstreeks naar de enclave Llívia gereden. Een klein stukje Catalonië in Frankrijk, toen een paar eeuwen geleden er een akte werd ondertekend waarbij enkele dorpen in deze streek naar Frankrijk zouden gaan vergat men even dat Llívia een stad was en geen dorp, daarom hoort het tot op de dag van vandaag bij Spanje. Uit pure rancune rijden we er daarom niet doorheen, vermoed ik. We rijden wel naar Ur, de weg loopt richting dit dorpje al voorzichtig vals plat omhoog, in aanloop naar de volgende klim van de dag. In Ur slaan we rechtsaf, waarna we langs een aardig kerkje rijden. De weg loopt hier ook weer omhoog, eigenlijk beginnen we in Ur al aan de volgende klim van de dag. Volgens de organisatie begint de klim pas over een kilometer of vijf, maar ik zeg dat ie nu al begint. In de 16 kilometer voorbij Ur klimmen we naar de top van de Col du Calvaire, dat doen we tegen 4,1% gemiddeld. Volgens de organisatie begint de klim pas later, zij komen aan 11,4 kilometer aan 4,1%. Zelfde gemiddelde, onnodig een paar kilometer niet meegenomen in de overwegingen dus. Hoe dan ook, 11 kilometer aan 4% of 16 kilometer aan 4%, maakt niet uit, het is een enorme kutklim. In Ur is de weg even wat smaller, maar buiten Ur komen we op een brede weg terecht en deze weg gaat nooit steil worden. In de komende 16 kilometer komen we vier keer een kilometer tegen aan 5%, dat zijn de lastigste kilometers. We beginnen in Ur met een kilometer aan 2%, daarna gaat het een kilometer aan 4% omhoog, een kilometer aan 5%, een makkelijkere kilometer aan 2% in Angoustrine-Villeneuve-des-Escaldes en dan twee kilometers aan 4% en twee aan 5%. Klinkt niet goed, is ook niet goed. De omgeving is op zich best aardig, maar je kunt hier onmogelijk koersen. Oké, in Milaan-San Remo hebben we de afgelopen jaren gezien dat je zelfs op een molshoop nog kunt koersen, maar zo'n grote ronde is toch een ander verhaal. Hier gaat niemand de knuppel in het hoenderhok gooien, hier gaat niemand ook maar iets ondernemen. Niet eens tempo rijden, want wie ga je hier in hemelsnaam lossen? De vluchters kunnen elkaar hier wel bestoken, maar vanuit het peloton verwacht ik hier bijzonder weinig. Na een paar kilometer klimmen rijden we door het dorpje Angoustrine-Villeneuve-des-Escaldes, waar een rotonde ligt en waar het tijdelijk wat smaller wordt, buiten het dorp rijden we dan weer over een brede weg verder door omgeving vol natuurschoon, op een steenworp afstand van de enclave Llívia. Na twee vals platte kilometers komen we na 166 kilometer langs in het dorpje Targassonne, in deze omgeving komen we een aantal flinke rotsen tegen langs de kant van de weg. Een omgeving vol zwerfkeien, dankzij het gebrek aan interessante percentages moeten we daar dan maar aandacht voor hebben. Na de doortocht in Targassonne is het nog zes kilometer fietsen tot de top van de Col du Calvaire, maar beter wordt het niet. Rond Targassonne is het zo goed als vlak, ook komen we hier een keer een rotonde tegen. Na een zo goed als vlakke kilometer gaat het twee kilometer aan 3% omhoog, met tussendoor een kilometer aan 5%. Het is echt heel ontmoedigend, deze Col du Calvaire. Een calvarietocht, maar dan vooral omdat de rit hier vermoedelijk niet bijster interessant zal zijn. Op vier kilometer van de top komen we in Égat uit bij een nieuwe rotonde, hier volgt een bocht naar links. We bevinden ons hier op de Col de Fau, maar ondanks het bereiken van een top van een col hebben we nog niet de top van onze col bereikt. Nee, na de bocht naar links bij de rotonde gaan we nog eens verder omhoog, na een kilometertje aan 3% komen we zowaar nog eens twee kilometer aan 5% tegen, alsmede een kilometer aan 4%. Het wordt superlastig richting de top, maar dan totaal niet. Pijnlijke klim, maar hey, op z'n minst kunnen we tijdens de laatste kilometers van de klim wel genieten van een mooi uitzicht over de omgeving. De blik in de vallei reikt diep.
Na 172 kilometer, op 24 kilometer van de aankomst, bereiken we de top van de Col du Calvaire. In het laatste stuk voor de top rijden we door Font-Romeu heen, een duidelijk bewijs dat we ons nog steeds in Catalonië bevinden. Font-Romeu is een toeristisch ooit, al gaan we daar vandaag misschien minder van merken. Er zijn bosbranden in deze omgeving, dus heeft de organisatie besloten dat er tijdens het Franse deel van deze rit geen volk langs de kant van de weg mag staan. Ook de reclamekaravaan slaat het laatste deel van de rit over, nee toch. De rit gaat voorlopig wel gewoon door, maar dat kan afhankelijk van de omstandigheden natuurlijk altijd veranderen. Font-Romeu-Odeillo-Via, zoals het dan volledig heet, geldt als een wintersportoord in de Pyreneeën. Door de hoogte is het bij topsporters ook een populaire plek voor hoogtestages. Het werd ooit ontwikkeld met het oog op de voorbereiding van de Franse atleten op de Olympische Spelen van 1968 in Mexico. Het Frans voetbalteam verbleef er voor de WK van 1982. Voor veel sporten herbergt Font-Romeu een Frans Regionaal Trainings Centrum. In de plaats staat een bekend sport internaat en middelbare school, het College et Lycée Pierre de Coubertin (naar de oprichter van de moderne Olympische Spelen, tevens een lul). Een populaire plek voor sporters dus, de slechthorende Mo Farah bracht hier blijkbaar nogal wat tijd door, voor hij bedacht dat hij beter onder de radar kon gaan trainen in Kenia. Wielrenners zien ze hier ook wel eens, zo hielden de mannen van TotalEnergies hier nog wel eens een trainingskamp. Ook Movistar is hier wel eens geweest, als ik me niet vergis. EF volgens de officiële site in ieder geval, je hoeft blijkbaar niet altijd naar de Sierra Nevada of de Teide te gaan. Voor de Tour is Font-Romeu ook geen onbekende plek, in de Tours van 1968 en die van 1976 ging hier een rit van start, terwijl Lucien Van Impe hier in de buurt in 1973 een aankomst bergop wist te winnen. Dat was eigenlijk net iets verderop, in het skiresort van Bolquère-Pyrénées 2000, Willy Raymond Delisle won op dezelfde plek dan weer een rit in de Tour van 1976. Font-Romeu en de Col du Calvaire zagen we tevens verschijnen in de Tour van 2021, toen reden we van Céret naar Andorra toe. We reden toen wel langs de andere kant omhoog, maar goed, we reden dus wel door Font-Romeu heen. De weg die we nu omhoog hebben gevolgd diende toen als afdaling, het is al bij al wel jammer dat we nu omhoog rijden langs de makkelijkste kant van de klim. We hadden via de enclave van Llívia omhoog kunnen rijden naar de Col du Calvaire de Font-Romeu, dat had dan op z'n minst nog een paar kilometer aan 7% opgeleverd. Jammer, gewoon jammer. Na de doortocht in het lelijke wintersportoord Font-Romeu gaat het nog even verder omhoog, waarna we de top van de Calvaire bereiken, om vervolgens over een brede weg aan een afdaling van een kilometer of zeven te beginnen. Van de andere kant is de Col du Calvaire nog steeds niet heel indrukwekkend, in de eerste vier kilometer na de top gaat het steevast aan 4% omlaag. Direct na de top komen we een rotonde tegen, een stukje verder op volgt er in het dorpje Bolquère nog een. Buiten Bolquère, van het resort waar de Tour dus wel eens een aankomst kende, ligt er een keer een echte bocht op het parcours, verder rijden we toch voornamelijk rechtdoor veredeld vals plat omlaag. We bevinden ons tussen de bomen, waar de weg zo breed is als een landingsbaan. Een onvoorstelbaar simpele afdaling, misschien moet je het niet eens zo noemen. Na die vier kilometer dalen we nog twee kilometer verder, maar dan helemaal op een vals platte manier. We komen onderweg in dit wintersportgebied wel wat vluchtheuveltjes tegen, waarna we in de buurt van Mont-Louis op een rotonde botsen, waar we een terugdraaiende bocht naar links nemen. In Mont-Louis kan ik voor het eerst deze Tour op mijn speciale Vaubanclaxon drukken. Mont-Louis, volgens bepaalde toeristische websites de stad van de zonnekoning. Één van de negen steden volledig gebouwd door Vauban, ideaal gelegen om de nieuwe Franse grenzen te verdedigen. In 1679 keurt Lodewijk XIV de bouw van Mont-Louis goed, om zo de toegang naar de Roussillon te verdedigen. Mont-Louis, dat in 1681 werd ingewijd, staat als laatste op de defensielijn die vanaf de Middellandse Zee loopt. Deze militaire vestingwerken uit de 17e eeuw, vanuit het niets ontworpen door Vauban, zijn een uitdrukking van zijn creativiteit. En Mont-Louis heeft zijn militaire functie behouden: het Centre National d’Entraînement Commando - 1er Choc huist er nog steeds. Het hoogst gelegen fort van Frankrijk, het best bewaarde fort van Frankrijk, alle superlatieven vliegen je om de oren. Prachtig, schitterend. Werelderfgoedlijstje van UNESCO, alles. Ze schijnen in Mont-Louis overigens nog meer bijzonderheden te hebben, zo staat hier ook de eerste zonne-oven van de wereld. Vanaf 1947 was ingenieur Félix Trombe, van het Centre national de la recherche scientifique (CNRS), actief met het ontwerp en bouw van deze installatie. Zo'n 860 licht holle spiegels concentreren het zonlicht op een vaste plaats waardoor de temperatuur sterk oploopt tot meer dan 3000°C. Dit wordt gebruikt om legeringen te testen die bestand zijn tegen zeer hoge temperaturen en die gebruikt worden in vliegtuigen, raketten, satellieten en ultra vuurvaste materialen. Pff, boh. Maar goed, terug naar de koers.
Na de rotonde bij de citadel van Mont-Louis rijden we na nog een paar laatste meters in licht dalende lijn een nieuw stukje in stijgende lijn tegemoet. De komende 2,5 kilometer gaat het aan 4% omhoog, dat zijn weer niet echt stroken om de rest van het peloton uit je wiel te rammelen. Door een idyllische bosrijke omgeving rijden we veredeld vals plat omhoog in de richting van La Llagonne. De brede weg omhoog loopt dusdanig goed dat je je niet kunt voorstellen dat iemand hier moet lossen. Na een tijd laten we de bossen achter ons en komen we tussen een paar bergweides te rijden, hier kan de wind een grotere rol spelen dan de percentages. Na 180 kilometer rijden we langs La Llagonne, waarna de renners nog eens vier kilometer verder vals plat omhoog zullen rijden tot op de top van de Col de la Quillane. In die vier kilometer gaat het gemiddeld slecht aan 2% omhoog, tel uit je winst. In La Llagonne is de weg even wat smaller, buiten dit dorpje met enkele typisch Catalaanse huizen komen we weer op een brede weg terecht. Deze weg voert door een ruige, onherbergzame omgeving. De keien vliegen je hier weer om de oren, via een aantal bochten slingeren we om een paar grote exemplaren heen. Na een tijd wordt de weg ineens volledig recht, we rijden twee kilometer volledig rechtdoor, heel minimaal vals plat omhoog dus. Tijdens dit rechte stuk passeren we het Station de ski La Quillane en het Aérodrome de Mont-Louis-La Quillanne. Aan het eind van dit rechte stuk is het gedaan met vals plat klimmen, we beginnen nu aan een bochtigere fase en in die bochtige fase gaat het vijf kilometer omlaag in de richting van Matemale. In die vijf kilometer komen we 200 meter lager uit, een heel spannende afdaling wordt het niet. De renners dalen af over een brede en goede weg, een weg die wel een mooi zicht biedt op het Lac de Matemale. Gedurende deze afdaling van vijf kilometer komen we geen enkele bocht tegen die ik met een markeerstift zou willen onderstrepen. Dit is een ontzettend makkelijke afdaling, het gaat net iets meer dan vals plat omlaag over een brede weg zonder scherpe bochten, op hoge snelheid denderen we daarom zonder enig probleem na 189 kilometer Matemale binnen. Vlak voor we Matemale bereiken komen we wel nog enkele bochten tegen, maar het stelt allemaal buitengewoon weinig voor. Op zes kilometer van de finish zijn we beneden, we volgen de doorgaande weg en buigen langzaam af naar links. We gaan bijna een volledig rondje langs het meer van Matemale afwerken, aan de andere kant van het meer gaat er in de laatste kilometers van de etappe dan weer geklommen moeten worden. Eerst makkelijk, met een uitsmijtertje aan het eind.
Voorbij Matemale, Matemala in het Catalaans, rijden we een bos in. Hier begint de weg omhoog te lopen, in de laatste zes kilometer van deze etappe moet er haast continu geklommen worden. Dat doen we wel 4,5 kilometer op een vals platte manier, pas in de laatste anderhalve kilometer van deze rit komen we serieuze percentages tegen. Het gaat vier kilometer continu zo tussen de twee à drie procent omhoog, meer dan vals plat wordt het nooit. Eerst rijden we een kilometer rechtdoor in een bos, buiten het bos komen we weer meer tussen de bergweides terecht, waarbij verder vooral opvalt dat er hier een fietspad te vinden is langs de kant van de weg. Op 4,5 kilometer van de finish slaan de renners linksaf, terwijl ze in de verte finishplaats Les Angles zien liggen. Een dorpje gedrapeerd op een heuvel, naar die heuvel gaan we toe. Na de bocht naar links rijden de renners meer dan een kilometer rechtdoor over een brede weg, nog steeds klimmend aan een procent of drie. Ze rijden door het grote niets, langs een paar lege velden af, maar op 3,5 kilometer van de finish betreden we Les Angles. We fietsen tussen de huizen van dit wintersportoord door, waar we ook zowaar een aantal bochten tegenkomen. Tussen de huizen is was de weg even een paar meter wat steiler, maar als we in het centrumpje van Les Angles rechtsaf slaan komen we rond drie kilometer van de finish een strook tegen die weer een stuk vlakker is. Zelfs een paar meter in dalende lijn, terwijl we inmiddels een groot deel van Les Angles al hebben gezien. Op drie kilometer van het eind komen de renners bij een rotonde uit, hier rijden ze rechtdoor omheen terwijl ze aan de rechterkant van de weg een skilift zien liggen. Na deze rotonde gaat het weer wat meer rechtdoor, tot op twee kilometer van het eind. We klimmen weer vals plat verder, maar dat mag echt geen naam hebben. We betreden de laatste twee kilometer en hier begint het eindelijk leuk te worden. We rijden nog heel even een paar meter rechtdoor, maar daarna slaan we op 1700 meter van het eind rechtsaf. We rijden een haarspeldbocht in en in deze bocht begint de slotklim echt. In de resterende 1,7 kilometer van deze etappe moet er aan 6,9% geklommen worden, even lekker een soort van muurtje aan het eind. In de eerste 700 meter van deze slotklim komen de renners na de eerste haarspeldbocht nog vier haarspeldbochten tegen, we slingeren door Les Angles heen. Haarspeldbochten op zo'n kort klimmetje aan het eind zijn altijd wel een dingetje, als je als ploeg keihard op kop begint te rijden zit het hele peloton ineens op een lint en ontstaan er vanzelf flinke gaten. De percentages wisselen nogal, de renners komen wat stroken aan slechts 5% tegen, maar het gaat ook een aantal keer aan 8% omhoog. Bij het betreden van de laatste kilometer loopt de weg wat meer rechtdoor, terwijl we even wat meer door het groen rijden. Een laatste kans om op te schuiven, voor de sprint begint. Bij het betreden van de laatste kilometer komen we weer even een makkelijker strookje aan 5% tegen, daarna gaat het in de resterende 700 meter van de rit steevast vrij stevig omhoog. Veel werk aan 8%, met wat strookjes aan 7% tussendoor. Niet de allersteilste klim, maar toch ook weer niet al te makkelijk. In de laatste 200 meter van de rit gaat het aan 8% omhoog, we komen in deze laatste 200 meter een lopende en brede bocht naar rechts tegen, waarna we in het midden van het niets gaan finishen. Om ons heen alleen maar bomen, in de verte een blik op een skipiste en een skilift. We rijden nog een paar meter verder en komen dan uit op een grote parkeerplaats, met om die parkeerplaats heen een paar gebouwen. Het voelt niet als het grootste skiresort ooit, het voelt vrij gek dat ze het hier voor elkaar hebben gekregen om de Tour binnen te halen. Maar goed, na een tegenvallende rit kan dit klimmetje aan het eind wellicht nog wel voor wat vermaak zorgen.
Les Angles (oorspronkelijk in het Catalaans Els Angles) is een gemeente in het Franse departement Pyrénées-Orientales (regio Occitanie) en telt 600 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Prades. Ook hier weer een oorspronkelijke Catalaanse naam, weer bewijs dat we vandaag niet in Frankrijk finishen, maar in Noord-Catalonië. In Les Angles zijn we nog nooit eerder aangekomen, als ik de achenebbisjzooi hier zie snap ik dat wel. Wel lullig voor de locals, net die ene keer dat de Tour voorbij komt is er een bosbrand waardoor je niet op de slotklim mag staan. Een aankomst zonder publiek, wel zo rustig, maar ook een beetje saai. Wat is er nou de lol van wielrennen als je niet eens het risico loopt dat er een Colombiaanse vlag in je wiel eindigt? Les Angles is vooral een wintersportoord, met 55 kilometer aan piste. De wintersporters hebben de beschikking over in totaal 23 liften. Dit wintersportgebied ligt op een hoogte van 1.600 tot 2.376 m. Het skigebied Les Angles in het Franse deel van Catalonië biedt afdalingen van alle moeilijkheidsgraden op de hellingen van Roc d’Aude (2.325 m) en Mont Llaret (2.376 m). In het onderste deel rijden vooral stoeltjesliften en gondels, in het bovenste deel voornamelijk sleepliften. Naast alpineskiën zijn er in het wintersportgebied tal van andere mogelijkheden, zoals loipes voor langlaufen, sneeuwschoen- en winterwandelpaden, hondensledetochten, Alpine Coaster, wildparken, een zwembad en nog veel meer. Skisites over een skigebied horen oreren is altijd leuk, je komt altijd dezelfde onzin tegen. Les Angles is een echt ski-dorp dat zich heeft ontwikkeld aan de voet van de pistes met behoud van zijn authentieke karakter en tegelijkertijd voldoet aan de eisen van een modern skigebied. Dit soort wervende praat, voorspelbaar. Op de top van de klim, dit specifieke stukje Les Angles noemt men Pla del Mir, komen de renners uit op een parkeerplaats, in de omgeving van die parkeerplaats vinden we het Parc Animalier des Angles en Capcir, een dierentuintje waar vooral veel herten rondlopen, maar ze hebben ook de beschikking over een beer. Er lopen nog meer dieren rond, vandaag komt er dan weer een horde wilde paarden op bezoek. In de zomer kun je hier mountainbiken, ze zouden meer dan 30 kilometer aan mountainbikeroutes moeten hebben. In de omgeving van Les Angles komen we de bron van de Aude tegen, deze rivier ontspringt in de buurt van dit verder weinigzeggende oord. Een bekende Franse para-atlete zou dan weer trainen in Les Angles, je komt bij dit soort feitjes uit om de tijd te vullen. Les Angles organiseert elk jaar begin juli de Altriman-triatlon, die wordt beschouwd als een van de meest veeleisende ter wereld. Er doen meer dan 1200 deelnemers aan mee. Tijdens de derde etappe van de Route d'Occitanie van 2022 vond er ook een finish plaats in het skigebied van Les Angles. De klim werd geclassificeerd als categorie 3, net als nu. De klim werd toen wel voorafgegaan door de Col des Hares, wat zorgde voor een lastigere aankomst dan de flopshow waar de organisatie vandaag mee komt aanzetten. De etappe werd gewonnen door Michael Woods, die ook de leiding in het algemeen klassement overnam. Voorsprong van meer dan een minuut op Carlos Rodriguez, Jesus Herrada en Alejandro Valverde. Best grote tijdsverschillen wel, al was die rit veel lastiger. Alsnog, niet iedereen gaat vandaag in dezelfde tijd eindigen, dat staat vast. Grimmig detail: een eindje buiten Les Angles lag vroeger het dorp Vallsera. Bijna de hele bevolking van dat dorp werd alleen uitgeroeid door de pest, waarna de overlevenden dan maar naar Les Angles trokken. Van Vallsera is nu alleen nog de ruïne van een kerk over. Kun je mooi naartoe wandelen of fietsen als je hier vakantie gaat vieren. En dat gaat iedereen doen, na deze fantastische aankomst. Er zou ook nog een kasteelruïne te vinden moeten zijn op het grondgebied van Les Angles, tel uit je winst. De Catalaanse Pyreneeën, geweldig.
De derde rit van deze Tour de France is relatief lang, we tikken bijna de 200 kilometer aan. Daarom gaan we ook redelijk vroeg van start, om 12:10 staan de renners aan het vertrek in Granollers. Na een neutralisatie van tien minuten beginnen ze om 12:20 daadwerkelijk aan de rit, wie deze rit volledig wil volgen kan meteen vanaf 12:05 bij de NOS terecht. Eurosport is ook meteen om 12:00 live, dit lijkt me wel weer zo'n dat dat Karsten pas rond een uur of drie komt aankakken. Mag je eerst naar Bobbie luisteren, of een vergelijkbare onbenul. Sporza is pas om 13:30 van de partij, na het onvermijdelijke nieuws. Heb je zowaar een keer meer aan de NOS dan aan Sporza, bijzonder. In ieder geval, de aankomst wordt verwacht tussen 16:54 en 17:23, redelijk vroeg. In startplaats Granollers wordt het overdag 34 graden, de gevreesde hittegolf is daar. Geen kans op regen, wel een beetje kans op wind. Vanuit het zuiden, dan hebben de renners de wind het grootste deel van deze rit in de rug, da's mooi meegenomen. In Puigcerdà, op de grens tussen Catalonië en Noord-Catalonië, wordt het 31 graden. In finishplaats Les Angles komen we dan weer uit op 27 graden, we gaan de Catalaanse Pyreneeën in en des te hoger we komen, des te koeler het wordt. Minder wind aan de finish, de wind gaat vermoedelijk geen grote rol spelen. Dat heeft als voordeel dat we daardoor minder last hebben van eventuele bosbranden, als het niet waait kan het vuur zich minder makkelijk verspreiden en vooral de rook vormt dan minder snel een spelbreker. Maar toch, tijdens de koers kan er zomaar ineens een bericht komen dat de boel toch niet door kan gaan. De Tour wacht op niemand, behalve op Moeder Natuur. We houden het in de gaten.
Dit wordt meteen de eerste lastige voorspelling van de Tour. Wordt dit een dag voor de vlucht? Ik ben geneigd te denken van wel. UAE heeft gisteren weer laten zien dat ze de beste zijn, dus ga je als Pidcock vandaag weer je ploeg op kop zetten? Durf je het als Grégoire aan om voor deze rit te gaan? Denken ze bij Alpecin dat Van der Poel kans maakt? In principe maakt Van der Poel hier wel kans, maar dan ligt het dus aan de samenstelling van de vlucht en het tempo op de Toses. Na de Toses wordt het niet meer lastig, op de Col du Calvaire mag hij nooit in de problemen komen. Het klimmetje aan het eind is dan weer perfect voor hem, anderhalve kilometer aan 7% moet perfect lukken. Maar dan moet je dus gaan controleren, en dat is wel wat optimistisch als je tegenstander Pogacar heet. Dit is natuurlijk ook weer een perfecte aankomst voor Pogacar, in feite is hij op zo'n helling onklopbaar. Ja, tenzij hij een ploeggenoot laat winnen, natuurlijk. Het nadeel van een overwinning voor Pogacar is dat hij dan de gele trui moet dragen, dat wil hij blijkbaar liever nog niet. Dat gaat er waarschijnlijk voor zorgen dat UAE niet gaat controleren. Visma gaat ook niet controleren, althans, dat deden ze gisteren alvast niet. Als die twee ploegen niet op kop willen rijden, wie moet het dan doen? Ja, de ploeg van Pidcock dus, maar dat kun je na gisteren eigenlijk ook niet meer maken. Weinig belang bij de klassementsrenners, weinig puncheurs die vertrouwen zullen hebben in een goede afloop, we zullen maar opteren voor een vroege vlucht die het haalt. Dat we in het begin van de etappe het een en ander aan klimwerk tegenkomen helpt, daardoor kan er een sterke kopgroep ontstaan en die kopgroep zal dan om de ritzege gaan strijden. Voor ONS van belang dat Van der Poel in de aanval gaat, het liefst in het gezelschap van Verstrynge en/of Debruyne. Zo'n rit waar je beter initiatief kunt tonen dan de hele dag achter de feiten aan te rijden. Vanuit de vlucht ook op tijd anticiperen, het is wel een parcours dat de nodige tactische spelletjes toelaat. Enfin, ik ga dus maar voor de vlucht. Zo niet, dan wordt het gewoon een sprintje bergop, met een uitslag die redelijk goed te vergelijken valt met die van de vorige rit.
1. Aranburu. Een soort aankomst als in Durbuy, ik heb genoeg gezien. Fiets jezelf richting de vlucht en het is binnen, Alex. Kan niet meer missen. Redelijk kort in het klassement ook nog eens, dat opent dan weer perspectieven op geel.
2. Schmid. Echt een dag voor Mauro. Zo vroeg op de Tour is het alleen nog vrij lastig inschatten wie er benen heeft en wie niet. Garantie tot aan de deur.
3. Garcia Pierna. Tientonner Raul moet samen met Pablo Castrillo gewoon iedere dag gaan aanvallen. Cian Uijtdebroeks bestaat niet.
4. V. Paret-Peintre. Er zijn best veel renners die al veel tijd hebben verloren, bewust of niet. Paret-Peintre heeft nu al twee dagen rondgereden als een toerist, waarschijnlijk met het oog op dit soort dagen. Of hij is gewoon slecht, maarja, daar komen we nu dan achter. Een herhaling van zijn ritzege van vorig jaar lijkt me zomaar mogelijk, dit slangenmens heeft soms zo z'n dagen.
5. Healy. Een ouderwetse specialist, al is hij dit jaar vooral gespecialiseerd in het hebben van geen benen. Voorlopig ook nog niets laten zien in deze Tour, maar dat kan bewust zijn. Na een rommelig jaar waarin hij een paar keer geblesseerd was zou hij nu weer in vorm moeten zijn, aldus hemzelf. Nouja, dat gaan we dus meemaken.
Voorbij Puigcerdà rijden we de grens tegemoet. De grens tussen Spanje en Frankrijk, zullen de commentatoren vast zeggen. Nee, de grens tussen Catalonië en Noord-Catalonië, dat is hoe je het eigenlijk moet zien. De Fransen beschikken over een stukje Baskenland, maar ze beschikken ook over een stukje Catalonië. En dat stukje gaan we in het restant van de rit verkennen. In Puigcerdà hebben we 151 kilometer afgewerkt, het is hier nog 45 kilometer fietsen tot de finish. Voorbij het stadje fietsen we anderhalve kilometer rechtdoor over een brede en vlakke weg, waarna we de grens oversteken. De grens is overigens maar matig aangegeven, we rijden over een brug heen en aan de andere kant van de brug zijn we ineens in een ander land. Een bordje langs de kant van de weg wijst ons erop dat we het nationale park van de Pyrénées Catalanes betreden, maar verder wisselen we geruisloos van land. Eenmaal in Noord-Catalonië komen we kort achter elkaar twee rotondes tegen, daarna rijden we twee kilometer rechtdoor vals plat omhoog richting Ur. Bij de eerst rotonde hadden we ook rechtdoor kunnen gaan, dan hadden we rechtstreeks naar de enclave Llívia gereden. Een klein stukje Catalonië in Frankrijk, toen een paar eeuwen geleden er een akte werd ondertekend waarbij enkele dorpen in deze streek naar Frankrijk zouden gaan vergat men even dat Llívia een stad was en geen dorp, daarom hoort het tot op de dag van vandaag bij Spanje. Uit pure rancune rijden we er daarom niet doorheen, vermoed ik. We rijden wel naar Ur, de weg loopt richting dit dorpje al voorzichtig vals plat omhoog, in aanloop naar de volgende klim van de dag. In Ur slaan we rechtsaf, waarna we langs een aardig kerkje rijden. De weg loopt hier ook weer omhoog, eigenlijk beginnen we in Ur al aan de volgende klim van de dag. Volgens de organisatie begint de klim pas over een kilometer of vijf, maar ik zeg dat ie nu al begint. In de 16 kilometer voorbij Ur klimmen we naar de top van de Col du Calvaire, dat doen we tegen 4,1% gemiddeld. Volgens de organisatie begint de klim pas later, zij komen aan 11,4 kilometer aan 4,1%. Zelfde gemiddelde, onnodig een paar kilometer niet meegenomen in de overwegingen dus. Hoe dan ook, 11 kilometer aan 4% of 16 kilometer aan 4%, maakt niet uit, het is een enorme kutklim. In Ur is de weg even wat smaller, maar buiten Ur komen we op een brede weg terecht en deze weg gaat nooit steil worden. In de komende 16 kilometer komen we vier keer een kilometer tegen aan 5%, dat zijn de lastigste kilometers. We beginnen in Ur met een kilometer aan 2%, daarna gaat het een kilometer aan 4% omhoog, een kilometer aan 5%, een makkelijkere kilometer aan 2% in Angoustrine-Villeneuve-des-Escaldes en dan twee kilometers aan 4% en twee aan 5%. Klinkt niet goed, is ook niet goed. De omgeving is op zich best aardig, maar je kunt hier onmogelijk koersen. Oké, in Milaan-San Remo hebben we de afgelopen jaren gezien dat je zelfs op een molshoop nog kunt koersen, maar zo'n grote ronde is toch een ander verhaal. Hier gaat niemand de knuppel in het hoenderhok gooien, hier gaat niemand ook maar iets ondernemen. Niet eens tempo rijden, want wie ga je hier in hemelsnaam lossen? De vluchters kunnen elkaar hier wel bestoken, maar vanuit het peloton verwacht ik hier bijzonder weinig. Na een paar kilometer klimmen rijden we door het dorpje Angoustrine-Villeneuve-des-Escaldes, waar een rotonde ligt en waar het tijdelijk wat smaller wordt, buiten het dorp rijden we dan weer over een brede weg verder door omgeving vol natuurschoon, op een steenworp afstand van de enclave Llívia. Na twee vals platte kilometers komen we na 166 kilometer langs in het dorpje Targassonne, in deze omgeving komen we een aantal flinke rotsen tegen langs de kant van de weg. Een omgeving vol zwerfkeien, dankzij het gebrek aan interessante percentages moeten we daar dan maar aandacht voor hebben. Na de doortocht in Targassonne is het nog zes kilometer fietsen tot de top van de Col du Calvaire, maar beter wordt het niet. Rond Targassonne is het zo goed als vlak, ook komen we hier een keer een rotonde tegen. Na een zo goed als vlakke kilometer gaat het twee kilometer aan 3% omhoog, met tussendoor een kilometer aan 5%. Het is echt heel ontmoedigend, deze Col du Calvaire. Een calvarietocht, maar dan vooral omdat de rit hier vermoedelijk niet bijster interessant zal zijn. Op vier kilometer van de top komen we in Égat uit bij een nieuwe rotonde, hier volgt een bocht naar links. We bevinden ons hier op de Col de Fau, maar ondanks het bereiken van een top van een col hebben we nog niet de top van onze col bereikt. Nee, na de bocht naar links bij de rotonde gaan we nog eens verder omhoog, na een kilometertje aan 3% komen we zowaar nog eens twee kilometer aan 5% tegen, alsmede een kilometer aan 4%. Het wordt superlastig richting de top, maar dan totaal niet. Pijnlijke klim, maar hey, op z'n minst kunnen we tijdens de laatste kilometers van de klim wel genieten van een mooi uitzicht over de omgeving. De blik in de vallei reikt diep.
Na 172 kilometer, op 24 kilometer van de aankomst, bereiken we de top van de Col du Calvaire. In het laatste stuk voor de top rijden we door Font-Romeu heen, een duidelijk bewijs dat we ons nog steeds in Catalonië bevinden. Font-Romeu is een toeristisch ooit, al gaan we daar vandaag misschien minder van merken. Er zijn bosbranden in deze omgeving, dus heeft de organisatie besloten dat er tijdens het Franse deel van deze rit geen volk langs de kant van de weg mag staan. Ook de reclamekaravaan slaat het laatste deel van de rit over, nee toch. De rit gaat voorlopig wel gewoon door, maar dat kan afhankelijk van de omstandigheden natuurlijk altijd veranderen. Font-Romeu-Odeillo-Via, zoals het dan volledig heet, geldt als een wintersportoord in de Pyreneeën. Door de hoogte is het bij topsporters ook een populaire plek voor hoogtestages. Het werd ooit ontwikkeld met het oog op de voorbereiding van de Franse atleten op de Olympische Spelen van 1968 in Mexico. Het Frans voetbalteam verbleef er voor de WK van 1982. Voor veel sporten herbergt Font-Romeu een Frans Regionaal Trainings Centrum. In de plaats staat een bekend sport internaat en middelbare school, het College et Lycée Pierre de Coubertin (naar de oprichter van de moderne Olympische Spelen, tevens een lul). Een populaire plek voor sporters dus, de slechthorende Mo Farah bracht hier blijkbaar nogal wat tijd door, voor hij bedacht dat hij beter onder de radar kon gaan trainen in Kenia. Wielrenners zien ze hier ook wel eens, zo hielden de mannen van TotalEnergies hier nog wel eens een trainingskamp. Ook Movistar is hier wel eens geweest, als ik me niet vergis. EF volgens de officiële site in ieder geval, je hoeft blijkbaar niet altijd naar de Sierra Nevada of de Teide te gaan. Voor de Tour is Font-Romeu ook geen onbekende plek, in de Tours van 1968 en die van 1976 ging hier een rit van start, terwijl Lucien Van Impe hier in de buurt in 1973 een aankomst bergop wist te winnen. Dat was eigenlijk net iets verderop, in het skiresort van Bolquère-Pyrénées 2000, Willy Raymond Delisle won op dezelfde plek dan weer een rit in de Tour van 1976. Font-Romeu en de Col du Calvaire zagen we tevens verschijnen in de Tour van 2021, toen reden we van Céret naar Andorra toe. We reden toen wel langs de andere kant omhoog, maar goed, we reden dus wel door Font-Romeu heen. De weg die we nu omhoog hebben gevolgd diende toen als afdaling, het is al bij al wel jammer dat we nu omhoog rijden langs de makkelijkste kant van de klim. We hadden via de enclave van Llívia omhoog kunnen rijden naar de Col du Calvaire de Font-Romeu, dat had dan op z'n minst nog een paar kilometer aan 7% opgeleverd. Jammer, gewoon jammer. Na de doortocht in het lelijke wintersportoord Font-Romeu gaat het nog even verder omhoog, waarna we de top van de Calvaire bereiken, om vervolgens over een brede weg aan een afdaling van een kilometer of zeven te beginnen. Van de andere kant is de Col du Calvaire nog steeds niet heel indrukwekkend, in de eerste vier kilometer na de top gaat het steevast aan 4% omlaag. Direct na de top komen we een rotonde tegen, een stukje verder op volgt er in het dorpje Bolquère nog een. Buiten Bolquère, van het resort waar de Tour dus wel eens een aankomst kende, ligt er een keer een echte bocht op het parcours, verder rijden we toch voornamelijk rechtdoor veredeld vals plat omlaag. We bevinden ons tussen de bomen, waar de weg zo breed is als een landingsbaan. Een onvoorstelbaar simpele afdaling, misschien moet je het niet eens zo noemen. Na die vier kilometer dalen we nog twee kilometer verder, maar dan helemaal op een vals platte manier. We komen onderweg in dit wintersportgebied wel wat vluchtheuveltjes tegen, waarna we in de buurt van Mont-Louis op een rotonde botsen, waar we een terugdraaiende bocht naar links nemen. In Mont-Louis kan ik voor het eerst deze Tour op mijn speciale Vaubanclaxon drukken. Mont-Louis, volgens bepaalde toeristische websites de stad van de zonnekoning. Één van de negen steden volledig gebouwd door Vauban, ideaal gelegen om de nieuwe Franse grenzen te verdedigen. In 1679 keurt Lodewijk XIV de bouw van Mont-Louis goed, om zo de toegang naar de Roussillon te verdedigen. Mont-Louis, dat in 1681 werd ingewijd, staat als laatste op de defensielijn die vanaf de Middellandse Zee loopt. Deze militaire vestingwerken uit de 17e eeuw, vanuit het niets ontworpen door Vauban, zijn een uitdrukking van zijn creativiteit. En Mont-Louis heeft zijn militaire functie behouden: het Centre National d’Entraînement Commando - 1er Choc huist er nog steeds. Het hoogst gelegen fort van Frankrijk, het best bewaarde fort van Frankrijk, alle superlatieven vliegen je om de oren. Prachtig, schitterend. Werelderfgoedlijstje van UNESCO, alles. Ze schijnen in Mont-Louis overigens nog meer bijzonderheden te hebben, zo staat hier ook de eerste zonne-oven van de wereld. Vanaf 1947 was ingenieur Félix Trombe, van het Centre national de la recherche scientifique (CNRS), actief met het ontwerp en bouw van deze installatie. Zo'n 860 licht holle spiegels concentreren het zonlicht op een vaste plaats waardoor de temperatuur sterk oploopt tot meer dan 3000°C. Dit wordt gebruikt om legeringen te testen die bestand zijn tegen zeer hoge temperaturen en die gebruikt worden in vliegtuigen, raketten, satellieten en ultra vuurvaste materialen. Pff, boh. Maar goed, terug naar de koers.
Na de rotonde bij de citadel van Mont-Louis rijden we na nog een paar laatste meters in licht dalende lijn een nieuw stukje in stijgende lijn tegemoet. De komende 2,5 kilometer gaat het aan 4% omhoog, dat zijn weer niet echt stroken om de rest van het peloton uit je wiel te rammelen. Door een idyllische bosrijke omgeving rijden we veredeld vals plat omhoog in de richting van La Llagonne. De brede weg omhoog loopt dusdanig goed dat je je niet kunt voorstellen dat iemand hier moet lossen. Na een tijd laten we de bossen achter ons en komen we tussen een paar bergweides te rijden, hier kan de wind een grotere rol spelen dan de percentages. Na 180 kilometer rijden we langs La Llagonne, waarna de renners nog eens vier kilometer verder vals plat omhoog zullen rijden tot op de top van de Col de la Quillane. In die vier kilometer gaat het gemiddeld slecht aan 2% omhoog, tel uit je winst. In La Llagonne is de weg even wat smaller, buiten dit dorpje met enkele typisch Catalaanse huizen komen we weer op een brede weg terecht. Deze weg voert door een ruige, onherbergzame omgeving. De keien vliegen je hier weer om de oren, via een aantal bochten slingeren we om een paar grote exemplaren heen. Na een tijd wordt de weg ineens volledig recht, we rijden twee kilometer volledig rechtdoor, heel minimaal vals plat omhoog dus. Tijdens dit rechte stuk passeren we het Station de ski La Quillane en het Aérodrome de Mont-Louis-La Quillanne. Aan het eind van dit rechte stuk is het gedaan met vals plat klimmen, we beginnen nu aan een bochtigere fase en in die bochtige fase gaat het vijf kilometer omlaag in de richting van Matemale. In die vijf kilometer komen we 200 meter lager uit, een heel spannende afdaling wordt het niet. De renners dalen af over een brede en goede weg, een weg die wel een mooi zicht biedt op het Lac de Matemale. Gedurende deze afdaling van vijf kilometer komen we geen enkele bocht tegen die ik met een markeerstift zou willen onderstrepen. Dit is een ontzettend makkelijke afdaling, het gaat net iets meer dan vals plat omlaag over een brede weg zonder scherpe bochten, op hoge snelheid denderen we daarom zonder enig probleem na 189 kilometer Matemale binnen. Vlak voor we Matemale bereiken komen we wel nog enkele bochten tegen, maar het stelt allemaal buitengewoon weinig voor. Op zes kilometer van de finish zijn we beneden, we volgen de doorgaande weg en buigen langzaam af naar links. We gaan bijna een volledig rondje langs het meer van Matemale afwerken, aan de andere kant van het meer gaat er in de laatste kilometers van de etappe dan weer geklommen moeten worden. Eerst makkelijk, met een uitsmijtertje aan het eind.
Voorbij Matemale, Matemala in het Catalaans, rijden we een bos in. Hier begint de weg omhoog te lopen, in de laatste zes kilometer van deze etappe moet er haast continu geklommen worden. Dat doen we wel 4,5 kilometer op een vals platte manier, pas in de laatste anderhalve kilometer van deze rit komen we serieuze percentages tegen. Het gaat vier kilometer continu zo tussen de twee à drie procent omhoog, meer dan vals plat wordt het nooit. Eerst rijden we een kilometer rechtdoor in een bos, buiten het bos komen we weer meer tussen de bergweides terecht, waarbij verder vooral opvalt dat er hier een fietspad te vinden is langs de kant van de weg. Op 4,5 kilometer van de finish slaan de renners linksaf, terwijl ze in de verte finishplaats Les Angles zien liggen. Een dorpje gedrapeerd op een heuvel, naar die heuvel gaan we toe. Na de bocht naar links rijden de renners meer dan een kilometer rechtdoor over een brede weg, nog steeds klimmend aan een procent of drie. Ze rijden door het grote niets, langs een paar lege velden af, maar op 3,5 kilometer van de finish betreden we Les Angles. We fietsen tussen de huizen van dit wintersportoord door, waar we ook zowaar een aantal bochten tegenkomen. Tussen de huizen is was de weg even een paar meter wat steiler, maar als we in het centrumpje van Les Angles rechtsaf slaan komen we rond drie kilometer van de finish een strook tegen die weer een stuk vlakker is. Zelfs een paar meter in dalende lijn, terwijl we inmiddels een groot deel van Les Angles al hebben gezien. Op drie kilometer van het eind komen de renners bij een rotonde uit, hier rijden ze rechtdoor omheen terwijl ze aan de rechterkant van de weg een skilift zien liggen. Na deze rotonde gaat het weer wat meer rechtdoor, tot op twee kilometer van het eind. We klimmen weer vals plat verder, maar dat mag echt geen naam hebben. We betreden de laatste twee kilometer en hier begint het eindelijk leuk te worden. We rijden nog heel even een paar meter rechtdoor, maar daarna slaan we op 1700 meter van het eind rechtsaf. We rijden een haarspeldbocht in en in deze bocht begint de slotklim echt. In de resterende 1,7 kilometer van deze etappe moet er aan 6,9% geklommen worden, even lekker een soort van muurtje aan het eind. In de eerste 700 meter van deze slotklim komen de renners na de eerste haarspeldbocht nog vier haarspeldbochten tegen, we slingeren door Les Angles heen. Haarspeldbochten op zo'n kort klimmetje aan het eind zijn altijd wel een dingetje, als je als ploeg keihard op kop begint te rijden zit het hele peloton ineens op een lint en ontstaan er vanzelf flinke gaten. De percentages wisselen nogal, de renners komen wat stroken aan slechts 5% tegen, maar het gaat ook een aantal keer aan 8% omhoog. Bij het betreden van de laatste kilometer loopt de weg wat meer rechtdoor, terwijl we even wat meer door het groen rijden. Een laatste kans om op te schuiven, voor de sprint begint. Bij het betreden van de laatste kilometer komen we weer even een makkelijker strookje aan 5% tegen, daarna gaat het in de resterende 700 meter van de rit steevast vrij stevig omhoog. Veel werk aan 8%, met wat strookjes aan 7% tussendoor. Niet de allersteilste klim, maar toch ook weer niet al te makkelijk. In de laatste 200 meter van de rit gaat het aan 8% omhoog, we komen in deze laatste 200 meter een lopende en brede bocht naar rechts tegen, waarna we in het midden van het niets gaan finishen. Om ons heen alleen maar bomen, in de verte een blik op een skipiste en een skilift. We rijden nog een paar meter verder en komen dan uit op een grote parkeerplaats, met om die parkeerplaats heen een paar gebouwen. Het voelt niet als het grootste skiresort ooit, het voelt vrij gek dat ze het hier voor elkaar hebben gekregen om de Tour binnen te halen. Maar goed, na een tegenvallende rit kan dit klimmetje aan het eind wellicht nog wel voor wat vermaak zorgen.
Les Angles (oorspronkelijk in het Catalaans Els Angles) is een gemeente in het Franse departement Pyrénées-Orientales (regio Occitanie) en telt 600 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Prades. Ook hier weer een oorspronkelijke Catalaanse naam, weer bewijs dat we vandaag niet in Frankrijk finishen, maar in Noord-Catalonië. In Les Angles zijn we nog nooit eerder aangekomen, als ik de achenebbisjzooi hier zie snap ik dat wel. Wel lullig voor de locals, net die ene keer dat de Tour voorbij komt is er een bosbrand waardoor je niet op de slotklim mag staan. Een aankomst zonder publiek, wel zo rustig, maar ook een beetje saai. Wat is er nou de lol van wielrennen als je niet eens het risico loopt dat er een Colombiaanse vlag in je wiel eindigt? Les Angles is vooral een wintersportoord, met 55 kilometer aan piste. De wintersporters hebben de beschikking over in totaal 23 liften. Dit wintersportgebied ligt op een hoogte van 1.600 tot 2.376 m. Het skigebied Les Angles in het Franse deel van Catalonië biedt afdalingen van alle moeilijkheidsgraden op de hellingen van Roc d’Aude (2.325 m) en Mont Llaret (2.376 m). In het onderste deel rijden vooral stoeltjesliften en gondels, in het bovenste deel voornamelijk sleepliften. Naast alpineskiën zijn er in het wintersportgebied tal van andere mogelijkheden, zoals loipes voor langlaufen, sneeuwschoen- en winterwandelpaden, hondensledetochten, Alpine Coaster, wildparken, een zwembad en nog veel meer. Skisites over een skigebied horen oreren is altijd leuk, je komt altijd dezelfde onzin tegen. Les Angles is een echt ski-dorp dat zich heeft ontwikkeld aan de voet van de pistes met behoud van zijn authentieke karakter en tegelijkertijd voldoet aan de eisen van een modern skigebied. Dit soort wervende praat, voorspelbaar. Op de top van de klim, dit specifieke stukje Les Angles noemt men Pla del Mir, komen de renners uit op een parkeerplaats, in de omgeving van die parkeerplaats vinden we het Parc Animalier des Angles en Capcir, een dierentuintje waar vooral veel herten rondlopen, maar ze hebben ook de beschikking over een beer. Er lopen nog meer dieren rond, vandaag komt er dan weer een horde wilde paarden op bezoek. In de zomer kun je hier mountainbiken, ze zouden meer dan 30 kilometer aan mountainbikeroutes moeten hebben. In de omgeving van Les Angles komen we de bron van de Aude tegen, deze rivier ontspringt in de buurt van dit verder weinigzeggende oord. Een bekende Franse para-atlete zou dan weer trainen in Les Angles, je komt bij dit soort feitjes uit om de tijd te vullen. Les Angles organiseert elk jaar begin juli de Altriman-triatlon, die wordt beschouwd als een van de meest veeleisende ter wereld. Er doen meer dan 1200 deelnemers aan mee. Tijdens de derde etappe van de Route d'Occitanie van 2022 vond er ook een finish plaats in het skigebied van Les Angles. De klim werd geclassificeerd als categorie 3, net als nu. De klim werd toen wel voorafgegaan door de Col des Hares, wat zorgde voor een lastigere aankomst dan de flopshow waar de organisatie vandaag mee komt aanzetten. De etappe werd gewonnen door Michael Woods, die ook de leiding in het algemeen klassement overnam. Voorsprong van meer dan een minuut op Carlos Rodriguez, Jesus Herrada en Alejandro Valverde. Best grote tijdsverschillen wel, al was die rit veel lastiger. Alsnog, niet iedereen gaat vandaag in dezelfde tijd eindigen, dat staat vast. Grimmig detail: een eindje buiten Les Angles lag vroeger het dorp Vallsera. Bijna de hele bevolking van dat dorp werd alleen uitgeroeid door de pest, waarna de overlevenden dan maar naar Les Angles trokken. Van Vallsera is nu alleen nog de ruïne van een kerk over. Kun je mooi naartoe wandelen of fietsen als je hier vakantie gaat vieren. En dat gaat iedereen doen, na deze fantastische aankomst. Er zou ook nog een kasteelruïne te vinden moeten zijn op het grondgebied van Les Angles, tel uit je winst. De Catalaanse Pyreneeën, geweldig.
De derde rit van deze Tour de France is relatief lang, we tikken bijna de 200 kilometer aan. Daarom gaan we ook redelijk vroeg van start, om 12:10 staan de renners aan het vertrek in Granollers. Na een neutralisatie van tien minuten beginnen ze om 12:20 daadwerkelijk aan de rit, wie deze rit volledig wil volgen kan meteen vanaf 12:05 bij de NOS terecht. Eurosport is ook meteen om 12:00 live, dit lijkt me wel weer zo'n dat dat Karsten pas rond een uur of drie komt aankakken. Mag je eerst naar Bobbie luisteren, of een vergelijkbare onbenul. Sporza is pas om 13:30 van de partij, na het onvermijdelijke nieuws. Heb je zowaar een keer meer aan de NOS dan aan Sporza, bijzonder. In ieder geval, de aankomst wordt verwacht tussen 16:54 en 17:23, redelijk vroeg. In startplaats Granollers wordt het overdag 34 graden, de gevreesde hittegolf is daar. Geen kans op regen, wel een beetje kans op wind. Vanuit het zuiden, dan hebben de renners de wind het grootste deel van deze rit in de rug, da's mooi meegenomen. In Puigcerdà, op de grens tussen Catalonië en Noord-Catalonië, wordt het 31 graden. In finishplaats Les Angles komen we dan weer uit op 27 graden, we gaan de Catalaanse Pyreneeën in en des te hoger we komen, des te koeler het wordt. Minder wind aan de finish, de wind gaat vermoedelijk geen grote rol spelen. Dat heeft als voordeel dat we daardoor minder last hebben van eventuele bosbranden, als het niet waait kan het vuur zich minder makkelijk verspreiden en vooral de rook vormt dan minder snel een spelbreker. Maar toch, tijdens de koers kan er zomaar ineens een bericht komen dat de boel toch niet door kan gaan. De Tour wacht op niemand, behalve op Moeder Natuur. We houden het in de gaten.
Dit wordt meteen de eerste lastige voorspelling van de Tour. Wordt dit een dag voor de vlucht? Ik ben geneigd te denken van wel. UAE heeft gisteren weer laten zien dat ze de beste zijn, dus ga je als Pidcock vandaag weer je ploeg op kop zetten? Durf je het als Grégoire aan om voor deze rit te gaan? Denken ze bij Alpecin dat Van der Poel kans maakt? In principe maakt Van der Poel hier wel kans, maar dan ligt het dus aan de samenstelling van de vlucht en het tempo op de Toses. Na de Toses wordt het niet meer lastig, op de Col du Calvaire mag hij nooit in de problemen komen. Het klimmetje aan het eind is dan weer perfect voor hem, anderhalve kilometer aan 7% moet perfect lukken. Maar dan moet je dus gaan controleren, en dat is wel wat optimistisch als je tegenstander Pogacar heet. Dit is natuurlijk ook weer een perfecte aankomst voor Pogacar, in feite is hij op zo'n helling onklopbaar. Ja, tenzij hij een ploeggenoot laat winnen, natuurlijk. Het nadeel van een overwinning voor Pogacar is dat hij dan de gele trui moet dragen, dat wil hij blijkbaar liever nog niet. Dat gaat er waarschijnlijk voor zorgen dat UAE niet gaat controleren. Visma gaat ook niet controleren, althans, dat deden ze gisteren alvast niet. Als die twee ploegen niet op kop willen rijden, wie moet het dan doen? Ja, de ploeg van Pidcock dus, maar dat kun je na gisteren eigenlijk ook niet meer maken. Weinig belang bij de klassementsrenners, weinig puncheurs die vertrouwen zullen hebben in een goede afloop, we zullen maar opteren voor een vroege vlucht die het haalt. Dat we in het begin van de etappe het een en ander aan klimwerk tegenkomen helpt, daardoor kan er een sterke kopgroep ontstaan en die kopgroep zal dan om de ritzege gaan strijden. Voor ONS van belang dat Van der Poel in de aanval gaat, het liefst in het gezelschap van Verstrynge en/of Debruyne. Zo'n rit waar je beter initiatief kunt tonen dan de hele dag achter de feiten aan te rijden. Vanuit de vlucht ook op tijd anticiperen, het is wel een parcours dat de nodige tactische spelletjes toelaat. Enfin, ik ga dus maar voor de vlucht. Zo niet, dan wordt het gewoon een sprintje bergop, met een uitslag die redelijk goed te vergelijken valt met die van de vorige rit.
1. Aranburu. Een soort aankomst als in Durbuy, ik heb genoeg gezien. Fiets jezelf richting de vlucht en het is binnen, Alex. Kan niet meer missen. Redelijk kort in het klassement ook nog eens, dat opent dan weer perspectieven op geel.
2. Schmid. Echt een dag voor Mauro. Zo vroeg op de Tour is het alleen nog vrij lastig inschatten wie er benen heeft en wie niet. Garantie tot aan de deur.
3. Garcia Pierna. Tientonner Raul moet samen met Pablo Castrillo gewoon iedere dag gaan aanvallen. Cian Uijtdebroeks bestaat niet.
4. V. Paret-Peintre. Er zijn best veel renners die al veel tijd hebben verloren, bewust of niet. Paret-Peintre heeft nu al twee dagen rondgereden als een toerist, waarschijnlijk met het oog op dit soort dagen. Of hij is gewoon slecht, maarja, daar komen we nu dan achter. Een herhaling van zijn ritzege van vorig jaar lijkt me zomaar mogelijk, dit slangenmens heeft soms zo z'n dagen.
5. Healy. Een ouderwetse specialist, al is hij dit jaar vooral gespecialiseerd in het hebben van geen benen. Voorlopig ook nog niets laten zien in deze Tour, maar dat kan bewust zijn. Na een rommelig jaar waarin hij een paar keer geblesseerd was zou hij nu weer in vorm moeten zijn, aldus hemzelf. Nouja, dat gaan we dus meemaken.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Toch ergens wel gek dat we gewoon gaan fietsen terwijl in de regio duizenden mensen worden geëvacueerd
Lekker zuipen, lekker dansen en daarna lekker neuken.
De Tour wacht op niemand.quote:Op maandag 6 juli 2026 08:15 schreef Szura het volgende:
Toch ergens wel gek dat we gewoon gaan fietsen terwijl in de regio duizenden mensen worden geëvacueerd
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
Ik ga ook voor de vroege vlucht vandaag 
. Zou Healy al wat kunnen laten zien? Vorig jaar won hij ook een stevige heuvelrit in de eerste week, al is deze nog iets zwaarder en lijkt zijn vorm iets minder...
Verder hoop ik stiekem op Vacek, zou doodzonde zijn als iemand met zijn vorm en zijn talent alleen maar als pure knecht wordt ingezet.
. Zou Healy al wat kunnen laten zien? Vorig jaar won hij ook een stevige heuvelrit in de eerste week, al is deze nog iets zwaarder en lijkt zijn vorm iets minder...Verder hoop ik stiekem op Vacek, zou doodzonde zijn als iemand met zijn vorm en zijn talent alleen maar als pure knecht wordt ingezet.
Nee integendeelquote:
Maar het maakt het leesbaarder als het bondig is parcours favorieten klaar
En de back info achter een spoiler
Is dat een idee?
Vakman pur sang
Van de UAE-shitlist af komenquote:Op maandag 6 juli 2026 10:21 schreef opgebaarde het volgende:
[ x ]
Ik begrijp niet, waarom gaf Visma LAB de stier een nieuw wiel?
Gewoon sportief met elkaar omgaan. Kan altijd nog weleens van pas komen als je een keer zelf in zo'n situatie zit.quote:
[ x ]
Ik begrijp niet, waarom gaf Visma LAB de stier een nieuw wiel?
Gemiste kans om Del Toro op achterstand te rijden. Prima uitlegbaar na de gezamenlijke actie om Seixas op achterstand te rijden in de TARA.
Is het volgens de regels niet verboden om een renner van een ander team te helpen qua materiaal?quote:
[..]
Gewoon sportief met elkaar omgaan. Kan altijd nog weleens van pas komen als je een keer zelf in zo'n situatie zit.
Regels dienen altijd uitgelegd te worden in het voordeel van het rijkste team.quote:Op maandag 6 juli 2026 10:47 schreef Pistolero het volgende:
[..]
Is het volgens de regels niet verboden om een renner van een ander team te helpen qua materiaal?
Overigens vind ik Del Toro verder wel een mooie renner, alleen jammer dat-ie voor zo'n kutploeg rijdt. Geldt eigenlijk wel voor veel coureurs van die ploeg.
Misschien moet je je mening over de ploeg aanpassen als je de renners allemaal zo fantastisch vindt?quote:
Overigens vind ik Del Toro verder wel een mooie renner, alleen jammer dat-ie voor zo'n kutploeg rijdt. Geldt eigenlijk wel voor veel coureurs van die ploeg.
Ik denk dat deze etappe met deze hitte en het toch wat matige profiel wel voor de vlucht kan zijn. Tenzij Mathieu of Pidcock de etappe willen winnen in de sprint en gaan achtervolgen.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Ik vind stinkend rijke en veel te machtige ploegen altijd kut. Leidt altijd tot corruptie en koersvervalsing.quote:
[..]
Misschien moet je je mening over de ploeg aanpassen als je de renners allemaal zo fantastisch vindt?
Daarom was ik ook tegen Sky en nu helemaal niet tegen Ineos ondanks dat dat op papier dezelfde ploeg is.
Ach dan kun je ook niet meer naar voetbal kijken of naar Formule 1 of heel veel andere sporten. Of naar de stembus gaan.quote:
[..]
Ik vind stinkend rijke en veel te machtige ploegen altijd kut. Leidt altijd tot corruptie en koersvervalsing.
Daarom was ik ook tegen Sky en nu helemaal niet tegen Ineos ondanks dat dat op papier dezelfde ploeg is.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Ineos is toch nog steeds wel rijk, ze doen alleen weinig zinnigs met al dat geld.quote:
[..]
Ik vind stinkend rijke en veel te machtige ploegen altijd kut. Leidt altijd tot corruptie en koersvervalsing.
Daarom was ik ook tegen Sky en nu helemaal niet tegen Ineos ondanks dat dat op papier dezelfde ploeg is.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Geen idee. Als het niet mag, dan zal Visma er wel een boete voor krijgen.quote:
[..]
Is het volgens de regels niet verboden om een renner van een ander team te helpen qua materiaal?
Ineos heeft een beetje een legacy probleem.quote:
[..]
Ineos is toch nog steeds wel rijk, ze doen alleen weinig zinnigs met al dat geld.
Die ploeg is gemaakt om een klassementsrenner als Bernal voor de crash te ondersteunen en daar hebben ze echt een prima ploeg voor. Het enige wat daar ontbreekt is iemand om voor te rijden die het ook echt zou kunnen afmaken.
Een mogelijke oplossing zou een hele grote zak geld voor Seixas kunnen zijn.
Of nog beter, Del Toro. Laat Seixas lekker in Franse dienst rijden in plaats van naar weer zo'n vreemdelingenlegioen vertrekken.quote:
[..]
Ineos heeft een beetje een legacy probleem.
Die ploeg is gemaakt om een klassementsrenner als Bernal voor de crash te ondersteunen en daar hebben ze echt een prima ploeg voor. Het enige wat daar ontbreekt is iemand om voor te rijden die het ook echt zou kunnen afmaken.
Een mogelijke oplossing zou een hele grote zak geld voor Seixas kunnen zijn.
Del Toro hoort echt niet in dezelfde ploeg te rijden als Pogacar, dan krijg je dit soort ongein zoals gisteren. Daarom ben ik wel fan van Ayuso geworden. Maar die lijkt nog niet helemaal op topniveau te zijn helaas.
Wel benieuwd hoe strikt ze dat in de laatste 40 kilometer gaan handhaven? Neem aan dat mensen die daar wonen van voor hun voordeur weggeslagen worden.
Als UAE-fanboy, ben ik ook niet heel erg voor het halen van Seixas. Maar hij zou ook niet bij Decathlon moeten blijven. Daar kan hij nooit grote resultaten behalen denk ik.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Eens zien of Alex Molenaar de bolletjes kan houdenquote:
Dit wordt een beetje een muisbarende etappe ben ik bang
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
Molenaar is te goed voor de ploeg waar hij rijdt denk ik. Maakte ook in de ploegentijdrit al een topindruk!
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Hij heeft toch al grote resultaten behaald, zeker voor zo'n jonge renner.quote:
Als UAE-fanboy, ben ik ook niet heel erg voor het halen van Seixas. Maar hij zou ook niet bij Decathlon moeten blijven. Daar kan hij nooit grote resultaten behalen denk ik.
Dat is zo, maar ik denk dat uiteindelijk de Decathlon-fiets niet goed genoeg is en de begeleiding misschien ook niet goed genoeg. Sowieso heb ik wantrouwen tegenover Franse teams. De ploeggenoten zijn ook niet goed genoeg om hem te ondersteunen.quote:
[..]
Hij heeft toch al grote resultaten behaald, zeker voor zo'n jonge renner.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Hey hey hey het is hier de Ster van Zwolle niet hea 
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
Muisbarend in welk opzicht?quote:
Dit wordt een beetje een muisbarende etappe ben ik bang
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Zo slecht is die ploeg niet voor hem, in een grote ploeg zou hij nooit voor zichzelf kunnen rijden.quote:
Molenaar is te goed voor de ploeg waar hij rijdt denk ik. Maakte ook in de ploegentijdrit al een topindruk!
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Quimmons is ook wel een goede kandidaat voor vandaag.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Fout type, juichen we niet voorquote:
Quimmons is ook wel een goede kandidaat voor vandaag.
Lekker zuipen, lekker dansen en daarna lekker neuken.
Carapaz. 
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
De grote mannen die hier weinig gaan kunnen klaarspelen dus hele dag kijken naar n vluchtgroepjequote:
Het beste adres voor al uw primeurs!
Dat is wel een klein beetje de verwachting toch?quote:
[..]
De grote mannen die hier weinig gaan kunnen klaarspelen dus hele dag kijken naar n vluchtgroepje
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
ja dus niet zo'n hele bijzondere etappequote:
[..]
Dat is wel een klein beetje de verwachting toch?
Het beste adres voor al uw primeurs!
Ach Bruno.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Berthet gisteren al.quote:
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Heeft Cian weer last van krampen?
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Het Odieltje heeft dus niet gewerkt voor Cian.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Lekker even aan de auto hangen.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Jorgenson die de hele dag gaat proberen mee te zitten en UAE die er dan de hele dag op gaat reageren.
Eens kijken die rubriek dit jaar ook van toepassing is.
Eens kijken die rubriek dit jaar ook van toepassing is.
Misschien is de zwarte lijst geüpdatet?quote:
Jorgenson die de hele dag gaat proberen mee te zitten en UAE die er dan de hele dag op gaat reageren.
Eens kijken die rubriek dit jaar ook van toepassing is.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Emyl Verstrynge uit Maldegem!
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Ik durf er wel een flesje op in te zetten dat De Lie deze etappe niet gaat uitrijden
Het beste adres voor al uw primeurs!
Wauw nu al 5 minuten achter de tweede groep. Nee dat wordt lastig.quote:
Ik durf er wel een flesje op in te zetten dat De Lie deze etappe niet gaat uitrijden
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
Komt hij weg?quote:
Bernal heeft veel koffie gehad vanochtend.
Que si, que no.
Vannacht ook corruptiewedstrijd VS-België kijken?quote:
Denk zo maar tijd voor een middagdutje, ben kapot na Mexico-Engeland
Het beste adres voor al uw primeurs!
Wel de bedoeling ja, kan wel eens een leuk potje worden. Maar goed, dit WK hakt er in. Zonder een middagdutje red ik het nietquote:
[..]
Vannacht ook corruptiewedstrijd VS-België kijken?
Een dutje doen met de Tour op de achtergrond is cult.quote:Op maandag 6 juli 2026 13:31 schreef Wicky15 het volgende:
[..]
Wel de bedoeling ja, kan wel eens een leuk potje worden. Maar goed, dit WK hakt er in. Zonder een middagdutje red ik het niet
Heerlijkquote:
[..]
Een dutje doen met de Tour op de achtergrond is cult.
jaquote:
Groep Arensman-Vacek-Martinez is weer terug?
Cian 
Blijft frappant om te zien hoe een coureur dan enorm in vorm kan lijken in andere koersen, er weer echt aan lijkt te komen en vervolgens in de Tour in de eerste etappes volledig door het ijs zakt
De Tour is toch echt iets anders
Blijft frappant om te zien hoe een coureur dan enorm in vorm kan lijken in andere koersen, er weer echt aan lijkt te komen en vervolgens in de Tour in de eerste etappes volledig door het ijs zakt
De Tour is toch echt iets anders
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Het is toch ook een godsmirakel dat die ploegleiderswagens niet veel vaker boven op elkaar klappen he 
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
8.30 minuten al voor De Lie. Tis niet de vraag of maar wanneer ie deze etappe gaat opgeven en ze Veistroffer niet ook met m ten onder laten gaan
Het beste adres voor al uw primeurs!
Hij rijdt wel al een tijdje 3 minuten achter de bus. Zolang dat niet veel verder oploopt houden ze hoop, denk ik.quote:
8.30 minuten al voor De Lie. Tis niet de vraag of maar wanneer ie deze etappe gaat opgeven en ze Veistroffer niet ook met m ten onder laten gaan
Zal alsnog wel uitstel van executie zijn, daar niet van.
Foss gaat trouwens ook helemaal wegvallen uit het klassement zie ik nu. Lag ook op de grond samen met Arensman denk ik?
Ik zie er ook nauwelijks wat van eigenlijk. Heel veel landen heb ik iets van "Oh deden die ook mee?quote:
[..]
Wel de bedoeling ja, kan wel eens een leuk potje worden. Maar goed, dit WK hakt er in. Zonder een middagdutje red ik het niet
" 
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
kom kom, één zo'n chute gaat toch niet het hele klassement van de Tour bepalen. Parijs is nog verquote:
Foss gaat trouwens ook helemaal wegvallen uit het klassement zie ik nu. Lag ook op de grond samen met Arensman denk ik?
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
Ik heb alleen Colombia nog niet in actie gezien.quote:
[..]
Ik zie er ook nauwelijks wat van eigenlijk. Heel veel landen heb ik iets van "Oh deden die ook mee?
Hij ligt 6 minuten achter en zit bij de sprinters in een groepje, dus, uhm...quote:
[..]
kom kom, één zo'n chute gaat toch niet het hele klassement van de Tour bepalen. Parijs is nog ver
Foss is toch niet relevant voor een klassement.quote:
Foss gaat trouwens ook helemaal wegvallen uit het klassement zie ik nu. Lag ook op de grond samen met Arensman denk ik?
Naja hij heeft ooit wel top-10 gereden in de Giro, maar is wel lang geleden ja. Dus op zich niet heel gek dat-ie wegvalt idd.quote:
[..]
Foss is toch niet relevant voor een klassement.
Ricky Tello gevallen? Of ook niet fit.
Net als Arno de Lie. Weer ziek rondrijden Straks afstappen en dan naar Vuelta?
Net als Arno de Lie. Weer ziek rondrijden
Straks afstappen en dan naar Vuelta?
Ricky Tello allebei jaquote:
Ricky Tello gevallen? Of ook niet fit.
Net als Arno de Lie. Weer ziek rondrijden
[i]Put me on a pedestal and I'll only disappoint you
Tell me I'm exceptional and I promise to exploit you
Give me all your money and I'll make some origami honey
I think you're a joke but I don't find you very funny[/i]
Tell me I'm exceptional and I promise to exploit you
Give me all your money and I'll make some origami honey
I think you're a joke but I don't find you very funny[/i]
Alex Baudin (EF Education - EasyPost)
Abdel Balderstone (Caja Rural)
Harold Tejada (XDS Astana)
Alex Aranburu (Cofidis)
Joris Delbove en Matteo Vercher (TotalEnergies)
George Bennett (NSN Cycling Team)
Luke Plapp en Mauro Schmid (Jayco AlUla)
Clément Braz Afonso (Groupama - FDJ United)
Raul Garcia Pierna en Nelson Oliveira (Movistar)
Nicolas Prodhomme (Decathlon CMA GCM)
Michael Storer (Tudor)
Vlad van Mechelen (Bahrain - Victorious)
Magnus Cort (Uno-X Mobility)
Mads Pedersen (Lidl-Trek)
Abdel Balderstone (Caja Rural)
Harold Tejada (XDS Astana)
Alex Aranburu (Cofidis)
Joris Delbove en Matteo Vercher (TotalEnergies)
George Bennett (NSN Cycling Team)
Luke Plapp en Mauro Schmid (Jayco AlUla)
Clément Braz Afonso (Groupama - FDJ United)
Raul Garcia Pierna en Nelson Oliveira (Movistar)
Nicolas Prodhomme (Decathlon CMA GCM)
Michael Storer (Tudor)
Vlad van Mechelen (Bahrain - Victorious)
Magnus Cort (Uno-X Mobility)
Mads Pedersen (Lidl-Trek)
Baudin of Uruburu zeg ikquote:
Alex Baudin (EF Education - EasyPost)
Abdel Balderstone (Caja Rural)
Harold Tejada (XDS Astana)
Alex Aranburu (Cofidis)
Joris Delbove en Matteo Vercher (TotalEnergies)
George Bennett (NSN Cycling Team)
Luke Plapp en Mauro Schmid (Jayco AlUla)
Clément Braz Afonso (Groupama - FDJ United)
Raul Garcia Pierna en Nelson Oliveira (Movistar)
Nicolas Prodhomme (Decathlon CMA GCM)
Michael Storer (Tudor)
Vlad van Mechelen (Bahrain - Victorious)
Magnus Cort (Uno-X Mobility)
Mads Pedersen (Lidl-Trek)
Het beste adres voor al uw primeurs!
Ik wilde het net posten maar wilde ook niet te zuur doen maar dit voegt niets toe nee.quote:
Wielrenners interviewen over het WK is geen leuke rubriek.
Dit komt ook ieder WK/EK terug en nooit leuke teksten.quote:
[..]
Ik wilde het net posten maar wilde ook niet te zuur doen maar dit voegt niets toe nee.
Pogacar wil toch de rit winnen kennelijk?quote:
[..]
Leg maar uit ja. Nu gaat UAE toch rijden.
Ik denk het, in ieder geval makkelijker gemaakt door Visma.quote:
[..]
Pogacar wil toch de rit winnen kennelijk?
Het bevalt me niet dat Arvid bij De Lie zit. Ik snap dat die gozer slecht klimt, maar hij moet nog wel even de heuvels overleven om een paar massasprintjes mee te pakken.
Beetje jammer jaquote:
Er was mij gezegd dat dit voor de vluchters was...
Ging het zijn maar Strand Hagenees besloot om hard op kop te fietsen zodat het op 2 minuten bleef. Daarna nam UAE over.quote:
Er was mij gezegd dat dit voor de vluchters was...
Leuk dat ze Pogi ook een overwinning gunnenquote:
[..]
Ging het zijn maar Strand Hagenees besloot om hard op kop te fietsen zodat het op 2 minuten bleef. Daarna nam UAE over.
Oprecht hoe dom kan je zijn, soms snap ik er niks van.
Ik begin nu toch wel opgelucht te zijn dat ik mijn scorito-pooltje vol met klassementsmannen heb gegooidquote:
Er was mij gezegd dat dit voor de vluchters was...
Florian Vermeersch heeft 8 klassementsrenners opgesteld in de SPORZA WIELERMANAGER denk ik.
[i]Put me on a pedestal and I'll only disappoint you
Tell me I'm exceptional and I promise to exploit you
Give me all your money and I'll make some origami honey
I think you're a joke but I don't find you very funny[/i]
Tell me I'm exceptional and I promise to exploit you
Give me all your money and I'll make some origami honey
I think you're a joke but I don't find you very funny[/i]
Snap nooit zo goed dat geneuzel over dat ze de vlucht wat moeten gunnen...het is toch niet aan UAE om cadeautjes weg te geven? Als je een etappe wil winnen zorg je maar gewoon dat je de beste van de dag bent.
Snap ik ook nietquote:
Hoe rijdt Vermeersch er ook gewoon een minuut van af, terwijl ze voorin ronddraaien.
De beste renners rjiden bij UAE.quote:
Hoe rijdt Vermeersch er ook gewoon een minuut van af, terwijl ze voorin ronddraaien.
[i]Put me on a pedestal and I'll only disappoint you
Tell me I'm exceptional and I promise to exploit you
Give me all your money and I'll make some origami honey
I think you're a joke but I don't find you very funny[/i]
Tell me I'm exceptional and I promise to exploit you
Give me all your money and I'll make some origami honey
I think you're a joke but I don't find you very funny[/i]
Gewoon nóg een overwinning voor Del Toro.quote:
[i]Put me on a pedestal and I'll only disappoint you
Tell me I'm exceptional and I promise to exploit you
Give me all your money and I'll make some origami honey
I think you're a joke but I don't find you very funny[/i]
Tell me I'm exceptional and I promise to exploit you
Give me all your money and I'll make some origami honey
I think you're a joke but I don't find you very funny[/i]
Nah, Pogi zal toch wel willen winnenquote:
[..]
Gewoon nóg een overwinning voor Del Toro.
Niveau van een Florian Vermeersch is dus beter dan een uit 18 man bestaand draaiend groepje. Applaus.
Bekijk deze YouTube-videoquote:
Is dit dan om tempo te laten zakken of wil Vingegaard winnen...
Alex heeft zijn Baskische benen helaas weer niet meegenomen...
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Ik heb GEEN zin in doperende klootzak Baudin.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Heb ik iets gemist? Wanneer heeft die doping gebruikt dan?quote:
Ik heb GEEN zin in doperende klootzak Baudin.
Ik vind het opzich best een leuk aanvallend rennertje eigenlijk
Tramadololololol.quote:
[..]
Heb ik iets gemist? Wanneer heeft die doping gebruikt dan?
Ik vind het opzich best een leuk aanvallend rennertje eigenlijk
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
De Tramadolfijn van Albertville.quote:
[..]
Heb ik iets gemist? Wanneer heeft die doping gebruikt dan?
Ik vind het opzich best een leuk aanvallend rennertje eigenlijk
Garcia Pierna lijkt wat minder dik te staan.
Al zou je zeggen dat er nog wel wat te optimaliseren valt.
Al zou je zeggen dat er nog wel wat te optimaliseren valt.
The world outside is burning with a brand new light but it isn't one that makes me feel warm. Don't go mistaking your house burning down for the dawn - Frank Turner
Stilaan weer op topniveau na jaren als fietsende hamburger
Stilaan weer op topniveau na jaren als fietsende hamburger
Ah ja dat zelfde spul wat Nairoman ook gebruiktequote:
maar stond destijds nog niet op de dopinglijst, dus voordeel van de twijfel dan maar
Ach, Benno.
Volgend jaar weer vliegen bij Decathlon.
Volgend jaar weer vliegen bij Decathlon.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Vermoeden van vervuilde bloedzak.quote:
[..]
Ah ja dat zelfde spul wat Nairoman ook gebruikte
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Kopman Vauquelin komt er ook niet echt aan te pas.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Die lekke band heeft hem van een afgang bespaard zaterdag.quote:
Kopman Vauquelin komt er ook niet echt aan te pas.
Op
Dat laatstequote:
[..]
Is er ook wat aan de hand met De Kleijn of kan die gewoon echt voor geen meter klimmen
Die gaat zo zelfs in rit 5 op een ´vlakke´ rit naar Pau gelost worden op een paar puisten.quote:
[..]
Is er ook wat aan de hand met De Kleijn of kan die gewoon echt voor geen meter klimmen
Scheelt veel dat de aanloop dan eenvoudiger is.quote:
[..]
Dan wens ik hem alvast veel succes voor etappe 6 (als die dat haalt)
Kon toch niet tegen hitte voor UAE tijdperk?quote:
Grappenmaker Wellens blinkt weer uit bij 40 graden
U MAD?
Kloptquote:
[..]
Kon toch niet tegen hitte voor UAE tijdperk?
Wellens kampt met warmteallergie, maar weigert attest
De goede oude tijd, toen Tim nog een haarlijn had.
De goede oude tijd, toen Tim nog een haarlijn had.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rick Pluimers for the win dan maarquote:
[..]
Die gaat zo zelfs in rit 5 op een ´vlakke´ rit naar Pau gelost worden op een paar puisten.
We worden weer beflikkerd?
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Allez Paul Seixas!
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Neen, maar toen kwamen ze bij UAE op het werkelijk geniaal/revolutionaire idee om aan hittetraining te doen. Sindsdien schroeit hij als een meteoriet bij temperaturen van 40°quote:
[..]
Kon toch niet tegen hitte voor UAE tijdperk?
Beetje met lange mouwen trainen in de hitte en dan vlieg je voortaan met 40 graden.quote:
[..]
Kon toch niet tegen hitte voor UAE tijdperk?
Irene Schouten en Ireen Wüstquote:
Gesink en Stomphorst. Noem een nietszeggender duo
Cancellara; "Tweede worden is gemakkelijker dan eerste worden"
FOK!sport *O* ✩ ✩ ✩ Ajax O+
FOK!sport *O* ✩ ✩ ✩ Ajax O+
Ik vind deze NOS-commentator trouwens wel echt heel prettig om naar te luisteren, blij dat ze act Joris naar de radio hebben gebonjourd
Op maandag voel ik me als Robinson Crusoë: Op zoek naar Vrijdag!
Het leven is als Lucille Werner: het kan raar lopen!
Het leven is als Lucille Werner: het kan raar lopen!
Mattie en Marieke?quote:
Gesink en Stomphorst. Noem een nietszeggender duo
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Waarom denk je als ploegleider dat een renner die nu al 25 minuten achter peloton aan rijdt wel beter gaat worden en eventueel nog een resultaat haalt?
Ben ik op dit moment niet blij mee (in auto aan radio gebonden)quote:
Ik vind deze NOS-commentator trouwens wel echt heel prettig om naar te luisteren, blij dat ze act Joris naar de radio hebben gebonjourd
Cancellara; "Tweede worden is gemakkelijker dan eerste worden"
FOK!sport *O* ✩ ✩ ✩ Ajax O+
FOK!sport *O* ✩ ✩ ✩ Ajax O+
Gelukkig is hij weer vol voor de Tour gegaan! Ook nog eens rotslecht in de hitte en op 80km van de streep alweer lossen, wat een idioot gedoe.quote:
Matje straks weer lekker parkeren op een random klim
Jack does it in real time...
Omdat ze bij Lotto De Lie zoveel mogelijk kapot willen maken omdat ie na dit seizoen vertrekt. Anders had je m ook niet opgesteld hier uberhaupt. Andere verklaring zie ik nietquote:
Waarom denk je als ploegleider dat een renner die nu al 25 minuten achter peloton aan rijdt wel beter gaat worden en eventueel nog een resultaat haalt?
Het beste adres voor al uw primeurs!
Ik denk dat het in deze een keuze van de renner zelf is.quote:
Waarom denk je als ploegleider dat een renner die nu al 25 minuten achter peloton aan rijdt wel beter gaat worden en eventueel nog een resultaat haalt?
U MAD?
Nieuw motormannetje van Sporza is de grensovergang kwijt.
Epische interventie.
Epische interventie.
The owls are not what they seem
Zijn overacting en schijtlolligheid past wel beter bij de radio.quote:
[..]
Ben ik op dit moment niet blij mee (in auto aan radio gebonden)
Zucht.quote:
[..]
Neen, maar toen kwamen ze bij UAE op het werkelijk geniaal/revolutionaire idee om aan hittetraining te doen. Sindsdien schroeit hij als een meteoriet bij temperaturen van 40°
U MAD?
Waarom nemen ze hem dan mee naar zo'n Tour als deze?quote:
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
schijnbaar 40-45 minuten of iets meer.quote:
Wat is de tijdlimiet ongeveer? #freevreistrofer
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
46 minuten ongeveerquote:
Wat is de tijdlimiet ongeveer? #freevreistrofer
De Lie rijdt inmiddels solo hequote:
Wat is de tijdlimiet ongeveer? #freevreistrofer
Het beste adres voor al uw primeurs!
Baudin is al weg dus.
Hartelijk tramadol allen.
Hartelijk tramadol allen.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Het fenomeen heeft de brieven in de prullenbak geflikkerd.quote:
Baudin is al weg dus.
Hartelijk tramadol allen.
Prudhomme heeft ook weer opeens benen?
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
is toch absurd dat ze zo iemand als De Lie in dit weer door laten rijden
die gaat straks van de fiets vallen man
die gast moet echt eens lang op vakantie en dan rustig naar de Vuelta toewerken
die gaat straks van de fiets vallen man
die gast moet echt eens lang op vakantie en dan rustig naar de Vuelta toewerken
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Fenomeen Prodhomme.
Je zou bijna UAE toejuichen.
Je zou bijna UAE toejuichen.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Ik kijk nu ook
Ach, De Lie
Ach, De Lie
Un dann rettet kein Kavallerie,
keine Zorro kümmert sich dodrömm.
Dä piss höchstens e " Zet " en der Schnie
keine Zorro kümmert sich dodrömm.
Dä piss höchstens e " Zet " en der Schnie
Vuelta? Je wilt m in een derde grote ronde dit jaar opstellen?quote:
is toch absurd dat ze zo iemand als De Lie in dit weer door laten rijden
die gaat straks van de fiets vallen man
die gast moet echt eens lang op vakantie en dan rustig naar de Vuelta toewerken
Het beste adres voor al uw primeurs!
Nou als hij telkens na een aantal etappes uitstapt dan is het zo erg nog niet lijkt mequote:
[..]
Vuelta? Je wilt m in een derde grote ronde dit jaar opstellen?
Hij was toch ziek aan De Giro en de Tour begonnen? Dan moet hij de Vuelta wel kunnen halen als hij gezond blijft
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
@TAmaru kan zo bij Lotto werken als ploegleider!quote:
[..]
Vuelta? Je wilt m in een derde grote ronde dit jaar opstellen?
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Deze man is gekquote:
[..]
Nou als hij telkens na een aantal etappes uitstapt dan is het zo erg nog niet lijkt me
Hij was toch ziek aan De Giro en de Tour begonnen? Dan moet hij de Vuelta wel kunnen halen als hij gezond blijft
Laat De Lie in het najaar maar lekker Belgische 1.1 koersjes rijdenquote:
[..]
Nou als hij telkens na een aantal etappes uitstapt dan is het zo erg nog niet lijkt me
Hij was toch ziek aan De Giro en de Tour begonnen? Dan moet hij de Vuelta wel kunnen halen als hij gezond blijft
Dat denk ik ook, maar in dezen heeft hij natuurlijk wel gelijk, als hij nu uit de tour stapt rijdt hij natuurlijk geen 3 grote rondes.quote:
Il mondo apre le porte
Pace totalitaria
Solo l'odore della morte.
Pace totalitaria
Solo l'odore della morte.
Die krijgt straks nog een DeLierium
Un dann rettet kein Kavallerie,
keine Zorro kümmert sich dodrömm.
Dä piss höchstens e " Zet " en der Schnie
keine Zorro kümmert sich dodrömm.
Dä piss höchstens e " Zet " en der Schnie
Nou ja, mits het aan zijn ziekte ligt natuurlijkquote:
Als hij gewoon niet goed genoeg is, is er een ander probleem
Als het maagproblemen zijn, zie ik niet waarom hij de Vuelta niet kan doen
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Een beer, echt waar!
Karsten wordt helemaal enthousiast.
Karsten wordt helemaal enthousiast.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
quote:
[..]
Nou ja, mits het aan zijn ziekte ligt natuurlijk
Als hij gewoon niet goed genoeg is, is er een ander probleem
Als het maagproblemen zijn, zie ik niet waarom hij de Vuelta niet kan doen
Teunissen?
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Maakt REMCO kans op de ritzege?
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
De laatste 44 kilometer, maar het was een verzoek dus niet iedereen heeft zich daaraan gehouden.quote:
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Het was een vraag van Jeroen van B.quote:
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Toch nog best wat groepjes mensen langs de kant. Gelukkig maar
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
Waarom zou je immers een veiligheidsverzoek opvolgen he ;-)quote:
Toch nog best wat groepjes mensen langs de kant. Gelukkig maar
Het beste adres voor al uw primeurs!
Ik zie nu pas op PCS dat Veistroffer, De Kleijn en Dhondt inderdaad in de groep 10 minuten daarvoor worden genoemd.quote:
De Lie gaat zich nog wel enigszins moeten reppen. Verschil loopt wel snel verder op nu
Het beste adres voor al uw primeurs!
Die moet gewoon afstappen.quote:
De Lie gaat zich nog wel enigszins moeten reppen. Verschil loopt wel snel verder op nu
"Ik heb nog met hem gekoerst"
Denk het ook, die gaat het niet halen. Alhoewel er wel flink wat dalen tussen zit, dat helpt welquote:
De Lie gaat zich nog wel enigszins moeten reppen. Verschil loopt wel snel verder op nu
Ik denk ook dat hij het lastig gaat krijgen.quote:
De Lie gaat zich nog wel enigszins moeten reppen. Verschil loopt wel snel verder op nu
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Momenteel 26 seconden per kilometerquote:
De Lie gaat zich nog wel enigszins moeten reppen. Verschil loopt wel snel verder op nu
22 km x 26seconden = 9,5 minuut → Achterstand wordt 43 minuten. Dus, het kan net.
Misschien heeft ie het al wel lastigquote:
[..]
Ik denk ook dat hij het lastig gaat krijgen.
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
Liever OTL!quote:
Cancellara; "Tweede worden is gemakkelijker dan eerste worden"
FOK!sport *O* ✩ ✩ ✩ Ajax O+
FOK!sport *O* ✩ ✩ ✩ Ajax O+
37 inmiddels al!!quote:
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Dat noemen we achteruit fietsenquote:
De Lie verliest 2 seconden per seconde.
The problem with socialism is that you eventually run out of other people's money
Hij wint nu opeens een minuut op Letour.fr!quote:
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
De Lie komt terug!
Un dann rettet kein Kavallerie,
keine Zorro kümmert sich dodrömm.
Dä piss höchstens e " Zet " en der Schnie
keine Zorro kümmert sich dodrömm.
Dä piss höchstens e " Zet " en der Schnie
Dit is wel echt de kroniek van een aangekondigde overwinning. Mijn aandacht is al een tijd weggezakt.quote:
Helemaal geen zin in een nieuwe UAE overwinning.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Wel jammer dit. Het WK kan helemaal de kachel in dus ik had mijn hoop wel op de Tour gevestigd eigenlijk.
Salivili hipput tupput tapput äppyt tipput hilijalleen
38.31 nu daarquote:
[..]
Hij wint nu opeens een minuut op Letour.fr!
Het beste adres voor al uw primeurs!
Martin Fourcade god.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Verkade? Van de koekjes?
Un dann rettet kein Kavallerie,
keine Zorro kümmert sich dodrömm.
Dä piss höchstens e " Zet " en der Schnie
keine Zorro kümmert sich dodrömm.
Dä piss höchstens e " Zet " en der Schnie
Nog niet volgens Letour.fr, daar gaat hij nog steeds (langzaam) vooruit.quote:
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Hij verliest momenteel een seconde per seconde. Of hij staat stil of hij is afgestaptquote:
[..]
Nog niet volgens Letour.fr, daar gaat hij nog steeds (langzaam) vooruit.
Het beste adres voor al uw primeurs!
De Lie bijna op 40 minuten nu, ik stel voor dat we een camera bij hem zetten en dat gaan volgen. Interessanter dan het sprintje van Pogacar zo.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
De Lie is met een tijdtechnisch meesterplan bezig, met zo weinig mogelijk inspanning net op tijd binnenkomen.
Well, what possible harm could one insane, mutant tentacle do?
De nog af te leggen afstand wordt wel minder! Hij moet nog 32.5 km.quote:
[..]
Hij verliest momenteel een seconde per seconde. Of hij staat stil of hij is afgestapt
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Als dit klopt gaat De Lie het nooit halen. Zit Veistroffer er nog bij? Tijd om eieren voor je geld te kiezen in dat geval.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Karsten.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Nee, hij zit al de hele tijd alleen, hij kruipt echt dat klimmetje van de 3e categorie op. Veistroffer zit er 14 minuten voor.quote:
Als dit klopt gaat De Lie het nooit halen. Zit Veistroffer er nog bij? Tijd om eieren voor je geld te kiezen in dat geval.
You don't need a weatherman to know which way the wind blows.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Album top 100 2024
Volgens PCS zit Veistroffer in de grote groep op 24 minutenquote:
Als dit klopt gaat De Lie het nooit halen. Zit Veistroffer er nog bij? Tijd om eieren voor je geld te kiezen in dat geval.
Dat is dan nog wel slim van Lotto.quote:
[..]
Nee, hij zit al de hele tijd alleen, hij kruipt echt dat klimmetje van de 3e categorie op. Veistroffer zit er 14 minuten voor.
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Rijdt tien minuten voor De Liequote:
Als dit klopt gaat De Lie het nooit halen. Zit Veistroffer er nog bij? Tijd om eieren voor je geld te kiezen in dat geval.
Vreemd dat er nog wel Gr De Lie staat.quote:
[..]
Nee, hij zit al de hele tijd alleen, hij kruipt echt dat klimmetje van de 3e categorie op. Veistroffer zit er 14 minuten voor.
