NWS Nieuws & Achtergronden
Discussieer hier diepgaander over de actualiteiten.
Nou nog 1 keertje dan:quote:Op zondag 22 maart 2026 11:31 schreef nostra het volgende:
[..]
The very reason dat het kiesmannensysteem bestaat, of althans één van de, is dat kleine staten niet overschaduwd zouden worden door grote. Dat maakt het argument om precies dat te doen ook invalide. Maar goed, zoals @:Monolith al zegt, dit topique gaat over Iran, dus deze discussie kan beter gekickt worden naar AMV.
A: het verkiezingssysteem in de VS is oneerlijk.
B: maar dat is het systeem, zo is het bedoeld.
A: precies, dat zeg ik. Oneerlijk, en ook nog eens zo bedoeld.
(Et cetera.)
Ik doe het ff rustig aan.
Houthi & the Blowfish?quote:
[..]
Houthi's on Tour
Altijd goed live
Misschien kunnen we ons fiere oorlogsschip zonder kanon sturen?quote:Op zondag 22 maart 2026 11:28 schreef Toby56 het volgende:
[..]
WO3 is al lang begonnen.
En hoe gaan die wereldwijd verspreide landen die mee willen helpen om de Straat van Hormuz te beveiligen die beveiliging invullen?
Dat is ook precies waarom het regime dit zo vooruitziend heeft opgebouwd. De kop afhakken resulteert in 32 onafhankelijk opererende (verdedigings)units en dan bedenken dat Iran een onherbergzaam - dwz millitair onneembaar - land is waar de burgerij sws gehard is in het ondergaan van lijden.quote:
[..]
Ik zie dat ook niet gebeuren.
Het Iraanse leger schijnt momenteel te bestaan uit tientallen regionale units die onafhankelijk opereren en amper centrale aansturing krijgen, simpelweg om te zorgen dat ze niet uit te schakelen zijn.
Als je energiecentrales platgooit, gaan die eenheden echt niet stoppen, dat werkt meer als een extra klap tegen een wespennest.
Het probleem is dat Trump c.s. blind (gemaakt?) en overtuigd zijn dat samen hakken de methode is. Jammer is ook dat ze het pa(n)d hebben verlaten van regime-change en juist door bombardementen zorge dat de murw gehakte bevolking nogh meer reden heeft/krijgt om de verrekte westerling in zak en as te brengen.
Ondertussen leidt het gebeuren lekker af van Epstein, Tarrifs, ICE en Oekraïne.
Over nog geen 48 uur gaan TACO zien. Of niets of alles tot niets.
"On bended knee is no way to be free" Peter R 1954-2021 (©Zapata)
Hegel: "De waarheid is subjectief"
Covid19: "Doctors can’t cure stupid, but at least they can sedate it."
Hegel: "De waarheid is subjectief"
Covid19: "Doctors can’t cure stupid, but at least they can sedate it."
Combinatie stempas en legitimatie is feitelijk gewoon een voter ID.quote:
Maar goed, de volgende keer mag je het wmb zonder 1 van de twee proberen.
Tray Grolsch Kanon invliegen en probleem opgelostquote:
[..]
Misschien kunnen we ons fiere oorlogsschip zonder kanon sturen?
Perhaps you've seen it, maybe in a dream.
A murky, forgotten land.
A murky, forgotten land.
Nee.quote:
[..]
Combinatie stempas en legitimatie is feitelijk gewoon een voter ID.
Bijvoorbeeld als de achternaam van mijn partner heb aangenomen, dan kan ik de VS geen voter ID krijgen.
In Nederland krijg je dan nog steeds een stempas
Niet relevant.quote:Maar goed, de volgende keer mag je het wmb zonder 1 van de twee proberen.
Het gaat hier om een voter ID.
Wij hebben stempassen en bijvoorbeeld het rijbewijs voor identificatie.
In de VS registreer je om te kunnen stemmen, en heb je daarnaast een voter ID nodig. En aan die voter ID worden bepaalde eisen gesteld waardoor niet elke Amerikaan er een kan krijgen.
Dat kennen we in Nederland niet.
zeer vocale Trump hater - VEM2012
Thomas Erdbrink nu in Buitenhof verwacht meer vluchtelingen in Europa uit het Midden-Oosten nu Trump de stroom wil afsluiten in Iran
Alles op rood oranjequote:Op zondag 22 maart 2026 11:45 schreef Vallon het volgende:
[..]
Dat is ook precies waarom het regime dit zo vooruitziend heeft opgebouwd. De kop afhakken resulteert in 32 onafhankelijk opererende (verdedigings)units en dan bedenken dat Iran een onherbergzaam - dwz millitair onneembaar - land is waar de burgerij sws gehard is in het ondergaan van lijden.
Het probleem is dat Trump c.s. blind (gemaakt?) en overtuigd zijn dat samen hakken de methode is. Jammer is ook dat ze het pa(n)d hebben verlaten van regime-change en juist door bombardementen zorge dat de murw gehakte bevolking nogh meer reden heeft/krijgt om de verrekte westerling in zak en as te brengen.
Ondertussen leidt het gebeuren lekker af van Epstein, Tarrifs, ICE en Oekraïne.
Over nog geen 48 uur gaan TACO zien. Of niets of alles tot niets.
Perhaps you've seen it, maybe in a dream.
A murky, forgotten land.
A murky, forgotten land.
Een krantenartikel uit de NRC in 2005 (21 jaar geleden):
We zijn slaapwandelend op weg naar een catastrofe in Iran
Wie kijkt naar de voorgeschiedenis weet wat de Verenigde Staten met Iran willen: de regering-Bush overweegt Iran te bombarderen.
Vorig jaar, in de nasleep van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, benaderde iemand uit de naaste omgeving van de regering-Bush mij in verband met de toestand in Irak. Binnen de regering-Bush, aldus deze bron, heerste toenemende bezorgdheid over de richting waarin de bezetting zich ontwikkelde. Er was de regering-Bush veel aan gelegen om vóór juni 2005 in Irak althans een schijn van stabiliteit te realiseren.
Toen ik vroeg waarom dit rond die datum moest gebeuren, kwam er een schokkend antwoord: omdat het Pentagon te horen had gekregen dat het op dat tijdstip gereed moest zijn voor een grootscheepse luchtaanval op Iran, het oostelijke buurland van Irak, teneinde het Iraanse nucleaire programma te vernietigen.
,,Waarom juni 2005?'', vroeg ik. ,,De Israëliërs zitten erover in dat, als de Iraniërs hun nucleaire verrijkingsprogramma op gang weten te brengen, het onmogelijk meer te voorkomen zal zijn dat Iran een kernwapen krijgt. Juni 2005 geldt als het beslissende tijdstip,'' was het antwoord.
Voor alle duidelijkheid: de bron zei niet, zoals in brede kring is gemeld, dat president Bush plannen had goedgekeurd om Iran in juni 2005 te bombarderen. De president had plannen van het Pentagon beoordeeld om in juni 2005 de militaire capaciteit voor zo'n aanval gereed te hebben, voor het geval dat de president daartoe het bevel zou geven.
Maar in februari 2005 zei minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice, in reactie op persberichten over een in juni 2005 ophanden zijnde aanval van de VS op Iran, tot de Europese bondgenoten van Amerika dat ,,de kwestie [van een militaire aanval] op dit moment gewoon niet op de agenda staat – wij hebben diplomatieke middelen om dit te bereiken''.
Aansluitend bij de verklaring van Rice zei president Bush zelf dat ,,het idee dat de Verenigde Staten zich opmaken om Iran aan te vallen gewoon bespottelijk is''. Hij voegde er haastig aan toe: ,,Dat neemt niet weg dat alle mogelijkheden openstaan.'' Kortom, zowel de president als de minister van Buitenlandse Zaken was tegelijkertijd openhartig en onoprecht.
De waarheid is dat er geen Amerikaanse aanval op de agenda staat – tot juni 2005. Merkwaardig genoeg heeft niemand in de Amerikaanse media het op zich genomen de president of zijn minister van Buitenlandse Zaken nader te ondervragen over de datum juni 2005, of over de presidentiële beoordeling, in oktober 2004, van de militaire plannen om in juni 2005 Iran aan te vallen.
De Amerikaanse media bewegen zich op dit moment als slaapwandelaars naar een Amerikaanse oorlog met Iran, met alle incompetentie en gebrek aan integriteit waarvan zij op een eerder traject – tijdens de voorbereidingen op onze huidige oorlog met Irak – ook al blijk hebben gegeven.
Oppervlakkig bezien is er niets merkwaardigs aan het nieuws dat de president van de Verenigde Staten het Pentagon opdracht zou geven om in juni 2005 gereed te zijn voor militaire aanvallen op Iran. Dat Iran een doelwit is van de ideologen van de regering-Bush, is geen geheim: de president zelf heeft Iran al in 2002 ingedeeld bij de `as van het kwaad', en hij heeft gezegd dat de wereld beter af zou zijn wanneer de huidige Iraanse regering zou zijn verwezen naar de mestvaalt van de geschiedenis.
De regering-Bush heeft ook haar bezorgdheid uitgesproken over Irans nucleaire programma's – bezorgdheid die, zij het in verschillende mate, wordt gedeeld door Israël en de Europese Unie. In september 2004 heeft Iran de oproep van het Internationaal Atoomenergie Agentschap (IAEA) afgewezen om zijn programma voor de productie van nucleaire brandstof – dat volgens velen in de Verenigde Staten en Israël gekoppeld is aan een geheim kernwapenprogramma – te staken.
Vervolgens heeft Iran een ballistische raket afgevuurd met voldoende bereik om doelen in Israël, maar ook Amerikaanse militaire installaties in Irak en elders in het Midden-Oosten te kunnen treffen. Deze reactie van Iran bracht zowel Israël als de Verenigde Staten meteen tot een serieuze heroverweging van hun beleid.
De Israëlische politieke heroverweging vloeide ten dele voort uit het optreden van Iran, en ten dele uit de taxatie van het Iraanse nucleaire programma die de Israëlische inlichtingendienst in augustus 2004 had opgesteld. Volgens dat rapport was Iran ,,nog geen jaar'' verwijderd van de afronding van zijn uraniumverrijkingsprogramma. Als men toeliet dat Iran dat punt bereikte, zo vervolgde het rapport, zou het the point of no return voor een kernwapenprogramma hebben bereikt. De datum van dat moment stelde men op juni 2005.
Shaul Mofaz, de Israëlische minister van Defensie, verklaarde dat ,,Israël in geen geval zou kunnen gedogen dat Iran in het bezit kwam van kernwapens''. Sinds oktober 2003 heeft Israël een plan gereed voor een preventieve aanval op Irans voornaamste nucleaire installaties, waaronder de kernreactor in Busher, die volgens plan in 2005 in werking zou worden gesteld. Deze plannen werden voortdurend bijgewerkt, wat Bush en het Witte Huis niet ontging. Het Israëlische beleid ten aanzien van Iran is, wat het stoppen van het Iraanse nucleaire programma betreft, altijd geweest dat de VS het initiatief moesten nemen. ,,De manier om Iran tegen te houden'', verklaarde een hoge Israëlische officier, ,,is dat de VS met steun van Europese landen het initiatief nemen om de zaak aanhangig te maken bij de VN, met gebruikmaking van de diplomatieke kanalen, met sancties als hulpmiddel en een zeer diepgaand inspectieregime en volledige openheid van zaken.''
Tel Aviv en Washington DC lijken wat hun Iraanse beleidsdoelstellingen betreft, niet al te ver uiteen te liggen, behalve altijd weer deze verzwegen `kronkel': wat gebeurt er als de Verenigde Staten de Europese diplomatieke initiatieven niet volledig steunen en de IAEA-inspectie niet hun werk willen laten doen? Wat als de VS de VN-sancties beschouwen als een permanent middel tot indamming, totdat in Teheran een regimewisseling tot stand is gebracht, in plaats van als een instrument om Iran te dwingen zijn nucleaire programma te staken?
Het is namelijk zo dat de VS, niettegenstaande recente hartelijke opmerkingen van president Bush en Condoleezza Rice, niet volkomen achter de Iran-diplomatie van de EU staan, die zij beschouwen als een programma dat ,,gedoemd is te mislukken''. Het IAEA heeft na uitvoerige inspectie van erkende Iraanse installaties in november 2004 in een officieel rapport verklaard dat er geen aanwijzingen zijn voor een Iraans kernwapenprogramma, waarop de regering-Bush probeerde Mohamed ElBaradei, de hoogste inspecteur van het IAEA, te wippen. En de manier waarop de regering-Bush op VN-sancties aandringt, vertoont er alle tekenen van dat men ingrijpende, pijnlijke en langdurige sancties op het oog heeft. Het tijdstip waarop de regering-Bush tot VN-sancties tegen Iran zal oproepen, is merkwaardig genoeg juni 2005.
Volgens een eind vorige maand in Wenen in omloop gebracht Amerikaans witboek zullen de VS het overleg tussen de EU en Iran tot juni 2005 geven om de Iraanse patstelling te doorbreken. ,,Uiteindelijk kan alleen de volledige beëindiging en ontmanteling van de Iraanse splijtstofproductie ons het vertrouwen schenken dat Iran zijn plannen op het gebied van kernwapens heeft laten varen'', stond er in het Amerikaanse concept-witboek.
Iran heeft dit soort ideeën van de regering-Bush `hallucinaties' genoemd.
De Amerikaanse media bewegen zich op dit moment als slaapwandelaars naar een Amerikaanse oorlog met Iran. Economische sancties zijn iets anders dan militaire aanvallen. Tenzij natuurlijk de architect van het Amerikaanse Iranbeleid helemaal niet van plan is om sancties een kans te geven.
En zo komen we bij John Bolton, die als voormalig staatssecretaris voor wapenbeheersing en internationale veiligheid van de regering-Bush verantwoordelijk is voor het uitstippelen van het huidige VS-beleid jegens Iran. Bolton zette in februari 2004 de zaak op scherp met de verklaring dat Iran een `geheim kernwapenprogramma' had dat niet bekend was bij het IAEA. ,,Zonder twijfel heeft Iran een geheim programma voor de productie van kernwapens'', zei Bolton, zonder zijn beweringen met enige bron te staven.
Dit is dezelfde John Bolton die in het verleden Cuba ervan heeft beschuldigd een programma voor biologische aanvalswapens te bezitten – een bewering waarvan zelfs haviken in de regering-Bush zich moesten distantiëren.
John Bolton is de functionaris van de regering-Bush die heeft gezegd dat het overleg tussen de Europese Unie en Iran ,,gedoemd is te mislukken''.
Hij is de functionaris van de regering-Bush die het voortouw nam bij de poging om Mohamed ElBaradei uit het IAEA te verwijderen. Hij is ook de man die, toen hij de strategie uitstippelde waarmee de VS de Veiligheidsraad van de VN moesten overhalen om Iran economische sancties op te leggen, het Pentagon vroeg zich gereed te maken om `forse' militaire aanvallen op Iran te doen in het geval dat de VN het niet eens zouden worden over sancties.
Bolton begrijpt beter dan de meeste mensen hoe weinig kans een door de VS geformuleerd sanctieregime tegen Iran maakt om door de Veiligheidsraad te worden aangenomen. Het voornaamste obstakel is Rusland, een permanent lid van de Veiligheidsraad, dat niet alleen het vetorecht heeft maar ook op het gebied van kernenergiecentrales Irans voornaamste steun (en leverancier) is.
Sinds oktober 2003 heeft Israël een plan klaarliggen voor een preventieve aanval op de voornaamste nucleaire installaties van Iran. John Bolton heeft er zijn levenswerk van gemaakt om de Russen tegen de haren in te strijken. Bolton was een van de sleutelfiguren die hebben meegewerkt aan de onderhandelingen over het in mei 2002 in Moskou door de presidenten George W. Bush en Vladimir Poetin gesloten verdrag over wapenbeperking.
Dat verdrag was bedoeld om in de loop van tien jaar de nucleaire arsenalen van Amerika en Rusland met tweederde te verminderen. Nu ziet het ernaar uit dat – tot grote ergernis van Rusland – dit verdrag is ontkracht door een juridische ontsnappingsclausule die de regering-Bush, met dank aan Bolton, in de tekst van het verdrag gevlochten had. John Bolton weet dat Rusland niet akkoord zal gaan met VN-sancties tegen Iran, en dat geeft de militaire plannen waar het Pentagon aan werkt des te meer gewicht.
De recente benoeming van John Bolton tot nieuwe ambassadeur van de VS bij de Verenigde Naties is even merkwaardig als zorgwekkend. Dit is de man die in 1994, op een door de World Federalist Association georganiseerd forum, zei: ,,De Verenigde Naties bestaan niet.'' Als de Verenigde Staten zich zouden onderwerpen aan de wil van de Veiligheidsraad, zo schreef Bolton in 1999 in een artikel in de Weekly Standard, zou dat betekenen dat ,,zij in de toekomst waarschijnlijk belemmerd zullen worden in het gebruik van geweld ten behoeve van hun nationaal belang''.
Maar John Bolton stoort zich niet aan bij verdrag vastgelegde verplichtingen, zoals die welke de Verenigde Staten op zich namen toen zij het Handvest van de VN ondertekenden en ratificeerden. ,,Verdragen gelden alleen voorzover ze binnenlandse Amerikaanse doeleinden dienen'', schreef hij op 17 november 1997 op de opiniepagina van de Wall Street Journal. ,,In hun internationale werking zijn verdragen alleen maar politieke verplichtingen.''
John Bolton vindt dat Iran door sancties van de Verenigde Naties zou moeten worden geïsoleerd en dat het, als het niet afziet van zijn nucleaire programma, met militair optreden zou moeten worden bedreigd. En zoals de regering-Bush in het verleden heeft opgemerkt, met name in het geval van Irak, moet zo'n dreigement reëel en betekenisvol zijn, en worden gesteund door de wil en het vaste voornemen om het uit te voeren.
Uit de wijze waarop de regering-Bush aandringt op VN-sancties blijkt bovendien dat zij zonder meer van zins is om zulke sancties ingrijpend, pijnlijk en langdurig te maken. John Bolton en anderen in de regering-Bush beweren dat, ondanks het gebrek aan bewijs, de nucleaire plannen van Iran evident zijn.
In reactie daarop heeft Mohamed El-Baradei van het IAEA gewezen op het ontbreken van een smoking gun als bewijs dat Iran betrokken is bij een kernwapenprogramma. ,,Wij zijn God niet'', zei hij, ,,wij kunnen geen gedachten lezen.''
Maar voor wie kijkt naar de geschiedenis, de precedenten en de karakters is glashelder wat de Verenigde Staten ten aanzien van Iran van plan zijn: de regering-Bush overweegt Iran te bombarderen. Of die aanval zal komen in juni 2005 – wanneer het Pentagon volgens opdracht gereed moet zijn – of later, zodra alle overige voorbereidingen zijn getroffen, dát is feitelijk de enige vraag die nog openstaat. Een andere vraag is wel of de journalisten die de gewone Amerikaanse media bevolken, zullen blijven slaapwandelen terwijl zij een volgende catastrofe in het Midden-Oosten naderbij brengen.
Hoofd van de VN-wapeninspecteurs in Irak tussen 1991 tot 1998. Auteur van `Iraq confidential: the untold story of America's intelligence conspiracy'.
© AlJazeera.net
En dan dit filmpje kijken van David Icke van 35 jaar geleden (mind you, uit 1991)
We zijn slaapwandelend op weg naar een catastrofe in Iran
Wie kijkt naar de voorgeschiedenis weet wat de Verenigde Staten met Iran willen: de regering-Bush overweegt Iran te bombarderen.
Vorig jaar, in de nasleep van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, benaderde iemand uit de naaste omgeving van de regering-Bush mij in verband met de toestand in Irak. Binnen de regering-Bush, aldus deze bron, heerste toenemende bezorgdheid over de richting waarin de bezetting zich ontwikkelde. Er was de regering-Bush veel aan gelegen om vóór juni 2005 in Irak althans een schijn van stabiliteit te realiseren.
Toen ik vroeg waarom dit rond die datum moest gebeuren, kwam er een schokkend antwoord: omdat het Pentagon te horen had gekregen dat het op dat tijdstip gereed moest zijn voor een grootscheepse luchtaanval op Iran, het oostelijke buurland van Irak, teneinde het Iraanse nucleaire programma te vernietigen.
,,Waarom juni 2005?'', vroeg ik. ,,De Israëliërs zitten erover in dat, als de Iraniërs hun nucleaire verrijkingsprogramma op gang weten te brengen, het onmogelijk meer te voorkomen zal zijn dat Iran een kernwapen krijgt. Juni 2005 geldt als het beslissende tijdstip,'' was het antwoord.
Voor alle duidelijkheid: de bron zei niet, zoals in brede kring is gemeld, dat president Bush plannen had goedgekeurd om Iran in juni 2005 te bombarderen. De president had plannen van het Pentagon beoordeeld om in juni 2005 de militaire capaciteit voor zo'n aanval gereed te hebben, voor het geval dat de president daartoe het bevel zou geven.
Maar in februari 2005 zei minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice, in reactie op persberichten over een in juni 2005 ophanden zijnde aanval van de VS op Iran, tot de Europese bondgenoten van Amerika dat ,,de kwestie [van een militaire aanval] op dit moment gewoon niet op de agenda staat – wij hebben diplomatieke middelen om dit te bereiken''.
Aansluitend bij de verklaring van Rice zei president Bush zelf dat ,,het idee dat de Verenigde Staten zich opmaken om Iran aan te vallen gewoon bespottelijk is''. Hij voegde er haastig aan toe: ,,Dat neemt niet weg dat alle mogelijkheden openstaan.'' Kortom, zowel de president als de minister van Buitenlandse Zaken was tegelijkertijd openhartig en onoprecht.
De waarheid is dat er geen Amerikaanse aanval op de agenda staat – tot juni 2005. Merkwaardig genoeg heeft niemand in de Amerikaanse media het op zich genomen de president of zijn minister van Buitenlandse Zaken nader te ondervragen over de datum juni 2005, of over de presidentiële beoordeling, in oktober 2004, van de militaire plannen om in juni 2005 Iran aan te vallen.
De Amerikaanse media bewegen zich op dit moment als slaapwandelaars naar een Amerikaanse oorlog met Iran, met alle incompetentie en gebrek aan integriteit waarvan zij op een eerder traject – tijdens de voorbereidingen op onze huidige oorlog met Irak – ook al blijk hebben gegeven.
Oppervlakkig bezien is er niets merkwaardigs aan het nieuws dat de president van de Verenigde Staten het Pentagon opdracht zou geven om in juni 2005 gereed te zijn voor militaire aanvallen op Iran. Dat Iran een doelwit is van de ideologen van de regering-Bush, is geen geheim: de president zelf heeft Iran al in 2002 ingedeeld bij de `as van het kwaad', en hij heeft gezegd dat de wereld beter af zou zijn wanneer de huidige Iraanse regering zou zijn verwezen naar de mestvaalt van de geschiedenis.
De regering-Bush heeft ook haar bezorgdheid uitgesproken over Irans nucleaire programma's – bezorgdheid die, zij het in verschillende mate, wordt gedeeld door Israël en de Europese Unie. In september 2004 heeft Iran de oproep van het Internationaal Atoomenergie Agentschap (IAEA) afgewezen om zijn programma voor de productie van nucleaire brandstof – dat volgens velen in de Verenigde Staten en Israël gekoppeld is aan een geheim kernwapenprogramma – te staken.
Vervolgens heeft Iran een ballistische raket afgevuurd met voldoende bereik om doelen in Israël, maar ook Amerikaanse militaire installaties in Irak en elders in het Midden-Oosten te kunnen treffen. Deze reactie van Iran bracht zowel Israël als de Verenigde Staten meteen tot een serieuze heroverweging van hun beleid.
De Israëlische politieke heroverweging vloeide ten dele voort uit het optreden van Iran, en ten dele uit de taxatie van het Iraanse nucleaire programma die de Israëlische inlichtingendienst in augustus 2004 had opgesteld. Volgens dat rapport was Iran ,,nog geen jaar'' verwijderd van de afronding van zijn uraniumverrijkingsprogramma. Als men toeliet dat Iran dat punt bereikte, zo vervolgde het rapport, zou het the point of no return voor een kernwapenprogramma hebben bereikt. De datum van dat moment stelde men op juni 2005.
Shaul Mofaz, de Israëlische minister van Defensie, verklaarde dat ,,Israël in geen geval zou kunnen gedogen dat Iran in het bezit kwam van kernwapens''. Sinds oktober 2003 heeft Israël een plan gereed voor een preventieve aanval op Irans voornaamste nucleaire installaties, waaronder de kernreactor in Busher, die volgens plan in 2005 in werking zou worden gesteld. Deze plannen werden voortdurend bijgewerkt, wat Bush en het Witte Huis niet ontging. Het Israëlische beleid ten aanzien van Iran is, wat het stoppen van het Iraanse nucleaire programma betreft, altijd geweest dat de VS het initiatief moesten nemen. ,,De manier om Iran tegen te houden'', verklaarde een hoge Israëlische officier, ,,is dat de VS met steun van Europese landen het initiatief nemen om de zaak aanhangig te maken bij de VN, met gebruikmaking van de diplomatieke kanalen, met sancties als hulpmiddel en een zeer diepgaand inspectieregime en volledige openheid van zaken.''
Tel Aviv en Washington DC lijken wat hun Iraanse beleidsdoelstellingen betreft, niet al te ver uiteen te liggen, behalve altijd weer deze verzwegen `kronkel': wat gebeurt er als de Verenigde Staten de Europese diplomatieke initiatieven niet volledig steunen en de IAEA-inspectie niet hun werk willen laten doen? Wat als de VS de VN-sancties beschouwen als een permanent middel tot indamming, totdat in Teheran een regimewisseling tot stand is gebracht, in plaats van als een instrument om Iran te dwingen zijn nucleaire programma te staken?
Het is namelijk zo dat de VS, niettegenstaande recente hartelijke opmerkingen van president Bush en Condoleezza Rice, niet volkomen achter de Iran-diplomatie van de EU staan, die zij beschouwen als een programma dat ,,gedoemd is te mislukken''. Het IAEA heeft na uitvoerige inspectie van erkende Iraanse installaties in november 2004 in een officieel rapport verklaard dat er geen aanwijzingen zijn voor een Iraans kernwapenprogramma, waarop de regering-Bush probeerde Mohamed ElBaradei, de hoogste inspecteur van het IAEA, te wippen. En de manier waarop de regering-Bush op VN-sancties aandringt, vertoont er alle tekenen van dat men ingrijpende, pijnlijke en langdurige sancties op het oog heeft. Het tijdstip waarop de regering-Bush tot VN-sancties tegen Iran zal oproepen, is merkwaardig genoeg juni 2005.
Volgens een eind vorige maand in Wenen in omloop gebracht Amerikaans witboek zullen de VS het overleg tussen de EU en Iran tot juni 2005 geven om de Iraanse patstelling te doorbreken. ,,Uiteindelijk kan alleen de volledige beëindiging en ontmanteling van de Iraanse splijtstofproductie ons het vertrouwen schenken dat Iran zijn plannen op het gebied van kernwapens heeft laten varen'', stond er in het Amerikaanse concept-witboek.
Iran heeft dit soort ideeën van de regering-Bush `hallucinaties' genoemd.
De Amerikaanse media bewegen zich op dit moment als slaapwandelaars naar een Amerikaanse oorlog met Iran. Economische sancties zijn iets anders dan militaire aanvallen. Tenzij natuurlijk de architect van het Amerikaanse Iranbeleid helemaal niet van plan is om sancties een kans te geven.
En zo komen we bij John Bolton, die als voormalig staatssecretaris voor wapenbeheersing en internationale veiligheid van de regering-Bush verantwoordelijk is voor het uitstippelen van het huidige VS-beleid jegens Iran. Bolton zette in februari 2004 de zaak op scherp met de verklaring dat Iran een `geheim kernwapenprogramma' had dat niet bekend was bij het IAEA. ,,Zonder twijfel heeft Iran een geheim programma voor de productie van kernwapens'', zei Bolton, zonder zijn beweringen met enige bron te staven.
Dit is dezelfde John Bolton die in het verleden Cuba ervan heeft beschuldigd een programma voor biologische aanvalswapens te bezitten – een bewering waarvan zelfs haviken in de regering-Bush zich moesten distantiëren.
John Bolton is de functionaris van de regering-Bush die heeft gezegd dat het overleg tussen de Europese Unie en Iran ,,gedoemd is te mislukken''.
Hij is de functionaris van de regering-Bush die het voortouw nam bij de poging om Mohamed ElBaradei uit het IAEA te verwijderen. Hij is ook de man die, toen hij de strategie uitstippelde waarmee de VS de Veiligheidsraad van de VN moesten overhalen om Iran economische sancties op te leggen, het Pentagon vroeg zich gereed te maken om `forse' militaire aanvallen op Iran te doen in het geval dat de VN het niet eens zouden worden over sancties.
Bolton begrijpt beter dan de meeste mensen hoe weinig kans een door de VS geformuleerd sanctieregime tegen Iran maakt om door de Veiligheidsraad te worden aangenomen. Het voornaamste obstakel is Rusland, een permanent lid van de Veiligheidsraad, dat niet alleen het vetorecht heeft maar ook op het gebied van kernenergiecentrales Irans voornaamste steun (en leverancier) is.
Sinds oktober 2003 heeft Israël een plan klaarliggen voor een preventieve aanval op de voornaamste nucleaire installaties van Iran. John Bolton heeft er zijn levenswerk van gemaakt om de Russen tegen de haren in te strijken. Bolton was een van de sleutelfiguren die hebben meegewerkt aan de onderhandelingen over het in mei 2002 in Moskou door de presidenten George W. Bush en Vladimir Poetin gesloten verdrag over wapenbeperking.
Dat verdrag was bedoeld om in de loop van tien jaar de nucleaire arsenalen van Amerika en Rusland met tweederde te verminderen. Nu ziet het ernaar uit dat – tot grote ergernis van Rusland – dit verdrag is ontkracht door een juridische ontsnappingsclausule die de regering-Bush, met dank aan Bolton, in de tekst van het verdrag gevlochten had. John Bolton weet dat Rusland niet akkoord zal gaan met VN-sancties tegen Iran, en dat geeft de militaire plannen waar het Pentagon aan werkt des te meer gewicht.
De recente benoeming van John Bolton tot nieuwe ambassadeur van de VS bij de Verenigde Naties is even merkwaardig als zorgwekkend. Dit is de man die in 1994, op een door de World Federalist Association georganiseerd forum, zei: ,,De Verenigde Naties bestaan niet.'' Als de Verenigde Staten zich zouden onderwerpen aan de wil van de Veiligheidsraad, zo schreef Bolton in 1999 in een artikel in de Weekly Standard, zou dat betekenen dat ,,zij in de toekomst waarschijnlijk belemmerd zullen worden in het gebruik van geweld ten behoeve van hun nationaal belang''.
Maar John Bolton stoort zich niet aan bij verdrag vastgelegde verplichtingen, zoals die welke de Verenigde Staten op zich namen toen zij het Handvest van de VN ondertekenden en ratificeerden. ,,Verdragen gelden alleen voorzover ze binnenlandse Amerikaanse doeleinden dienen'', schreef hij op 17 november 1997 op de opiniepagina van de Wall Street Journal. ,,In hun internationale werking zijn verdragen alleen maar politieke verplichtingen.''
John Bolton vindt dat Iran door sancties van de Verenigde Naties zou moeten worden geïsoleerd en dat het, als het niet afziet van zijn nucleaire programma, met militair optreden zou moeten worden bedreigd. En zoals de regering-Bush in het verleden heeft opgemerkt, met name in het geval van Irak, moet zo'n dreigement reëel en betekenisvol zijn, en worden gesteund door de wil en het vaste voornemen om het uit te voeren.
Uit de wijze waarop de regering-Bush aandringt op VN-sancties blijkt bovendien dat zij zonder meer van zins is om zulke sancties ingrijpend, pijnlijk en langdurig te maken. John Bolton en anderen in de regering-Bush beweren dat, ondanks het gebrek aan bewijs, de nucleaire plannen van Iran evident zijn.
In reactie daarop heeft Mohamed El-Baradei van het IAEA gewezen op het ontbreken van een smoking gun als bewijs dat Iran betrokken is bij een kernwapenprogramma. ,,Wij zijn God niet'', zei hij, ,,wij kunnen geen gedachten lezen.''
Maar voor wie kijkt naar de geschiedenis, de precedenten en de karakters is glashelder wat de Verenigde Staten ten aanzien van Iran van plan zijn: de regering-Bush overweegt Iran te bombarderen. Of die aanval zal komen in juni 2005 – wanneer het Pentagon volgens opdracht gereed moet zijn – of later, zodra alle overige voorbereidingen zijn getroffen, dát is feitelijk de enige vraag die nog openstaat. Een andere vraag is wel of de journalisten die de gewone Amerikaanse media bevolken, zullen blijven slaapwandelen terwijl zij een volgende catastrofe in het Midden-Oosten naderbij brengen.
Hoofd van de VN-wapeninspecteurs in Irak tussen 1991 tot 1998. Auteur van `Iraq confidential: the untold story of America's intelligence conspiracy'.
© AlJazeera.net
En dan dit filmpje kijken van David Icke van 35 jaar geleden (mind you, uit 1991)
Zonder het woord van God is er alleen duisternis.
Als je niet kan relativeren, heb je weinig aan kennis.
Als je niet kan relativeren, heb je weinig aan kennis.
Ja, daar hoef je natuurlijk ook geen deskundige voor te zijn. Van een paar gerichte aanvallen op militaire doelen slaat de bevolking nog niet op de vlucht, maar als die aanhouden en uitbreiden naar allerhande civiele infrastructuur, dan zal de stroom vluchtelingen toenemen. Er zijn al miljoenen 'binnenlandse vluchtelingen', die voorlopig nog maar mondjesmaat het land uitkomen naar o.a. Turkije. Maar in Syrië zagen we ook dat de vluchtelingenstroom niet massaal op gang kwam na het uitbreken van de oorlog. Het duurde een jaar of 3 voordat er een piek aan vluchtelingen in Europa te zien was.quote:
Thomas Erdbrink nu in Buitenhof verwacht meer vluchtelingen in Europa uit het Midden-Oosten nu Trump de stroom wil afsluiten in Iran
Volkorenbrood: "Geen quotes meer in jullie sigs gaarne."
Vermoedelijk vluchten veel mensen nu naar het platteland en kleinere steden waar het rustig is.quote:
[..]
Ja, daar hoef je natuurlijk ook geen deskundige voor te zijn. Van een paar gerichte aanvallen op militaire doelen slaat de bevolking nog niet op de vlucht, maar als die aanhouden en uitbreiden naar allerhande civiele infrastructuur, dan zal de stroom vluchtelingen toenemen. Er zijn al miljoenen 'binnenlandse vluchtelingen', die voorlopig nog maar mondjesmaat het land uitkomen naar o.a. Turkije. Maar in Syrië zagen we ook dat de vluchtelingenstroom niet massaal op gang kwam na het uitbreken van de oorlog. Het duurde een jaar of 3 voordat er een piek aan vluchtelingen in Europa te zien was.
Maar als daar straks ook alles wordt platgelegd, er geen water en elektriciteit meer is gaan ze inderdaad de grens over vluchten, dat is logisch…
Wie dit leest is een lezer van dit
Hoe kom je daar nou weer bij? Doe eens een link dat het dan niet meer kan.quote:
Nee.
Bijvoorbeeld als de achternaam van mijn partner heb aangenomen, dan kan ik de VS geen voter ID krijgen.
In Nederland krijg je dan nog steeds een stempas
En hier in Nederland krijg je ook pas een ID als je de NLD nationaliteit hebt, daar zijn dus ook eisen aan verbonden. Het is niet zo dat deze dingen bij een pak melk uitgedeeld worden he.quote:Niet relevant.
Het gaat hier om een voter ID.
Wij hebben stempassen en bijvoorbeeld het rijbewijs voor identificatie.
In de VS registreer je om te kunnen stemmen, en heb je daarnaast een voter ID nodig. En aan die voter ID worden bepaalde eisen gesteld waardoor niet elke Amerikaan er een kan krijgen.
Dat kennen we in Nederland niet.
Neem op zijn minst de moeite om wat witregels toe te voegen.quote:
Een krantenartikel uit de NRC in 2005 (21 jaar geleden):
We zijn slaapwandelend op weg naar een catastrofe in Iran
Wie kijkt naar de voorgeschiedenis weet wat de Verenigde Staten met Iran willen: de regering-Bush overweegt Iran te bombarderen.
Vorig jaar, in de nasleep van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, benaderde iemand uit de naaste omgeving van de regering-Bush mij in verband met de toestand in Irak. Binnen de regering-Bush, aldus deze bron, heerste toenemende bezorgdheid over de richting waarin de bezetting zich ontwikkelde. Er was de regering-Bush veel aan gelegen om vóór juni 2005 in Irak althans een schijn van stabiliteit te realiseren.
Toen ik vroeg waarom dit rond die datum moest gebeuren, kwam er een schokkend antwoord: omdat het Pentagon te horen had gekregen dat het op dat tijdstip gereed moest zijn voor een grootscheepse luchtaanval op Iran, het oostelijke buurland van Irak, teneinde het Iraanse nucleaire programma te vernietigen.
,,Waarom juni 2005?'', vroeg ik. ,,De Israëliërs zitten erover in dat, als de Iraniërs hun nucleaire verrijkingsprogramma op gang weten te brengen, het onmogelijk meer te voorkomen zal zijn dat Iran een kernwapen krijgt. Juni 2005 geldt als het beslissende tijdstip,'' was het antwoord.
Voor alle duidelijkheid: de bron zei niet, zoals in brede kring is gemeld, dat president Bush plannen had goedgekeurd om Iran in juni 2005 te bombarderen. De president had plannen van het Pentagon beoordeeld om in juni 2005 de militaire capaciteit voor zo'n aanval gereed te hebben, voor het geval dat de president daartoe het bevel zou geven.
Maar in februari 2005 zei minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice, in reactie op persberichten over een in juni 2005 ophanden zijnde aanval van de VS op Iran, tot de Europese bondgenoten van Amerika dat ,,de kwestie [van een militaire aanval] op dit moment gewoon niet op de agenda staat – wij hebben diplomatieke middelen om dit te bereiken''.
Aansluitend bij de verklaring van Rice zei president Bush zelf dat ,,het idee dat de Verenigde Staten zich opmaken om Iran aan te vallen gewoon bespottelijk is''. Hij voegde er haastig aan toe: ,,Dat neemt niet weg dat alle mogelijkheden openstaan.'' Kortom, zowel de president als de minister van Buitenlandse Zaken was tegelijkertijd openhartig en onoprecht.
De waarheid is dat er geen Amerikaanse aanval op de agenda staat – tot juni 2005. Merkwaardig genoeg heeft niemand in de Amerikaanse media het op zich genomen de president of zijn minister van Buitenlandse Zaken nader te ondervragen over de datum juni 2005, of over de presidentiële beoordeling, in oktober 2004, van de militaire plannen om in juni 2005 Iran aan te vallen.
De Amerikaanse media bewegen zich op dit moment als slaapwandelaars naar een Amerikaanse oorlog met Iran, met alle incompetentie en gebrek aan integriteit waarvan zij op een eerder traject – tijdens de voorbereidingen op onze huidige oorlog met Irak – ook al blijk hebben gegeven.
Oppervlakkig bezien is er niets merkwaardigs aan het nieuws dat de president van de Verenigde Staten het Pentagon opdracht zou geven om in juni 2005 gereed te zijn voor militaire aanvallen op Iran. Dat Iran een doelwit is van de ideologen van de regering-Bush, is geen geheim: de president zelf heeft Iran al in 2002 ingedeeld bij de `as van het kwaad', en hij heeft gezegd dat de wereld beter af zou zijn wanneer de huidige Iraanse regering zou zijn verwezen naar de mestvaalt van de geschiedenis.
De regering-Bush heeft ook haar bezorgdheid uitgesproken over Irans nucleaire programma's – bezorgdheid die, zij het in verschillende mate, wordt gedeeld door Israël en de Europese Unie. In september 2004 heeft Iran de oproep van het Internationaal Atoomenergie Agentschap (IAEA) afgewezen om zijn programma voor de productie van nucleaire brandstof – dat volgens velen in de Verenigde Staten en Israël gekoppeld is aan een geheim kernwapenprogramma – te staken.
Vervolgens heeft Iran een ballistische raket afgevuurd met voldoende bereik om doelen in Israël, maar ook Amerikaanse militaire installaties in Irak en elders in het Midden-Oosten te kunnen treffen. Deze reactie van Iran bracht zowel Israël als de Verenigde Staten meteen tot een serieuze heroverweging van hun beleid.
De Israëlische politieke heroverweging vloeide ten dele voort uit het optreden van Iran, en ten dele uit de taxatie van het Iraanse nucleaire programma die de Israëlische inlichtingendienst in augustus 2004 had opgesteld. Volgens dat rapport was Iran ,,nog geen jaar'' verwijderd van de afronding van zijn uraniumverrijkingsprogramma. Als men toeliet dat Iran dat punt bereikte, zo vervolgde het rapport, zou het the point of no return voor een kernwapenprogramma hebben bereikt. De datum van dat moment stelde men op juni 2005.
Shaul Mofaz, de Israëlische minister van Defensie, verklaarde dat ,,Israël in geen geval zou kunnen gedogen dat Iran in het bezit kwam van kernwapens''. Sinds oktober 2003 heeft Israël een plan gereed voor een preventieve aanval op Irans voornaamste nucleaire installaties, waaronder de kernreactor in Busher, die volgens plan in 2005 in werking zou worden gesteld. Deze plannen werden voortdurend bijgewerkt, wat Bush en het Witte Huis niet ontging. Het Israëlische beleid ten aanzien van Iran is, wat het stoppen van het Iraanse nucleaire programma betreft, altijd geweest dat de VS het initiatief moesten nemen. ,,De manier om Iran tegen te houden'', verklaarde een hoge Israëlische officier, ,,is dat de VS met steun van Europese landen het initiatief nemen om de zaak aanhangig te maken bij de VN, met gebruikmaking van de diplomatieke kanalen, met sancties als hulpmiddel en een zeer diepgaand inspectieregime en volledige openheid van zaken.''
Tel Aviv en Washington DC lijken wat hun Iraanse beleidsdoelstellingen betreft, niet al te ver uiteen te liggen, behalve altijd weer deze verzwegen `kronkel': wat gebeurt er als de Verenigde Staten de Europese diplomatieke initiatieven niet volledig steunen en de IAEA-inspectie niet hun werk willen laten doen? Wat als de VS de VN-sancties beschouwen als een permanent middel tot indamming, totdat in Teheran een regimewisseling tot stand is gebracht, in plaats van als een instrument om Iran te dwingen zijn nucleaire programma te staken?
Het is namelijk zo dat de VS, niettegenstaande recente hartelijke opmerkingen van president Bush en Condoleezza Rice, niet volkomen achter de Iran-diplomatie van de EU staan, die zij beschouwen als een programma dat ,,gedoemd is te mislukken''. Het IAEA heeft na uitvoerige inspectie van erkende Iraanse installaties in november 2004 in een officieel rapport verklaard dat er geen aanwijzingen zijn voor een Iraans kernwapenprogramma, waarop de regering-Bush probeerde Mohamed ElBaradei, de hoogste inspecteur van het IAEA, te wippen. En de manier waarop de regering-Bush op VN-sancties aandringt, vertoont er alle tekenen van dat men ingrijpende, pijnlijke en langdurige sancties op het oog heeft. Het tijdstip waarop de regering-Bush tot VN-sancties tegen Iran zal oproepen, is merkwaardig genoeg juni 2005.
Volgens een eind vorige maand in Wenen in omloop gebracht Amerikaans witboek zullen de VS het overleg tussen de EU en Iran tot juni 2005 geven om de Iraanse patstelling te doorbreken. ,,Uiteindelijk kan alleen de volledige beëindiging en ontmanteling van de Iraanse splijtstofproductie ons het vertrouwen schenken dat Iran zijn plannen op het gebied van kernwapens heeft laten varen'', stond er in het Amerikaanse concept-witboek.
Iran heeft dit soort ideeën van de regering-Bush `hallucinaties' genoemd.
De Amerikaanse media bewegen zich op dit moment als slaapwandelaars naar een Amerikaanse oorlog met Iran. Economische sancties zijn iets anders dan militaire aanvallen. Tenzij natuurlijk de architect van het Amerikaanse Iranbeleid helemaal niet van plan is om sancties een kans te geven.
En zo komen we bij John Bolton, die als voormalig staatssecretaris voor wapenbeheersing en internationale veiligheid van de regering-Bush verantwoordelijk is voor het uitstippelen van het huidige VS-beleid jegens Iran. Bolton zette in februari 2004 de zaak op scherp met de verklaring dat Iran een `geheim kernwapenprogramma' had dat niet bekend was bij het IAEA. ,,Zonder twijfel heeft Iran een geheim programma voor de productie van kernwapens'', zei Bolton, zonder zijn beweringen met enige bron te staven.
Dit is dezelfde John Bolton die in het verleden Cuba ervan heeft beschuldigd een programma voor biologische aanvalswapens te bezitten – een bewering waarvan zelfs haviken in de regering-Bush zich moesten distantiëren.
John Bolton is de functionaris van de regering-Bush die heeft gezegd dat het overleg tussen de Europese Unie en Iran ,,gedoemd is te mislukken''.
Hij is de functionaris van de regering-Bush die het voortouw nam bij de poging om Mohamed ElBaradei uit het IAEA te verwijderen. Hij is ook de man die, toen hij de strategie uitstippelde waarmee de VS de Veiligheidsraad van de VN moesten overhalen om Iran economische sancties op te leggen, het Pentagon vroeg zich gereed te maken om `forse' militaire aanvallen op Iran te doen in het geval dat de VN het niet eens zouden worden over sancties.
Bolton begrijpt beter dan de meeste mensen hoe weinig kans een door de VS geformuleerd sanctieregime tegen Iran maakt om door de Veiligheidsraad te worden aangenomen. Het voornaamste obstakel is Rusland, een permanent lid van de Veiligheidsraad, dat niet alleen het vetorecht heeft maar ook op het gebied van kernenergiecentrales Irans voornaamste steun (en leverancier) is.
Sinds oktober 2003 heeft Israël een plan klaarliggen voor een preventieve aanval op de voornaamste nucleaire installaties van Iran. John Bolton heeft er zijn levenswerk van gemaakt om de Russen tegen de haren in te strijken. Bolton was een van de sleutelfiguren die hebben meegewerkt aan de onderhandelingen over het in mei 2002 in Moskou door de presidenten George W. Bush en Vladimir Poetin gesloten verdrag over wapenbeperking.
Dat verdrag was bedoeld om in de loop van tien jaar de nucleaire arsenalen van Amerika en Rusland met tweederde te verminderen. Nu ziet het ernaar uit dat – tot grote ergernis van Rusland – dit verdrag is ontkracht door een juridische ontsnappingsclausule die de regering-Bush, met dank aan Bolton, in de tekst van het verdrag gevlochten had. John Bolton weet dat Rusland niet akkoord zal gaan met VN-sancties tegen Iran, en dat geeft de militaire plannen waar het Pentagon aan werkt des te meer gewicht.
De recente benoeming van John Bolton tot nieuwe ambassadeur van de VS bij de Verenigde Naties is even merkwaardig als zorgwekkend. Dit is de man die in 1994, op een door de World Federalist Association georganiseerd forum, zei: ,,De Verenigde Naties bestaan niet.'' Als de Verenigde Staten zich zouden onderwerpen aan de wil van de Veiligheidsraad, zo schreef Bolton in 1999 in een artikel in de Weekly Standard, zou dat betekenen dat ,,zij in de toekomst waarschijnlijk belemmerd zullen worden in het gebruik van geweld ten behoeve van hun nationaal belang''.
Maar John Bolton stoort zich niet aan bij verdrag vastgelegde verplichtingen, zoals die welke de Verenigde Staten op zich namen toen zij het Handvest van de VN ondertekenden en ratificeerden. ,,Verdragen gelden alleen voorzover ze binnenlandse Amerikaanse doeleinden dienen'', schreef hij op 17 november 1997 op de opiniepagina van de Wall Street Journal. ,,In hun internationale werking zijn verdragen alleen maar politieke verplichtingen.''
John Bolton vindt dat Iran door sancties van de Verenigde Naties zou moeten worden geïsoleerd en dat het, als het niet afziet van zijn nucleaire programma, met militair optreden zou moeten worden bedreigd. En zoals de regering-Bush in het verleden heeft opgemerkt, met name in het geval van Irak, moet zo'n dreigement reëel en betekenisvol zijn, en worden gesteund door de wil en het vaste voornemen om het uit te voeren.
Uit de wijze waarop de regering-Bush aandringt op VN-sancties blijkt bovendien dat zij zonder meer van zins is om zulke sancties ingrijpend, pijnlijk en langdurig te maken. John Bolton en anderen in de regering-Bush beweren dat, ondanks het gebrek aan bewijs, de nucleaire plannen van Iran evident zijn.
In reactie daarop heeft Mohamed El-Baradei van het IAEA gewezen op het ontbreken van een smoking gun als bewijs dat Iran betrokken is bij een kernwapenprogramma. ,,Wij zijn God niet'', zei hij, ,,wij kunnen geen gedachten lezen.''
Maar voor wie kijkt naar de geschiedenis, de precedenten en de karakters is glashelder wat de Verenigde Staten ten aanzien van Iran van plan zijn: de regering-Bush overweegt Iran te bombarderen. Of die aanval zal komen in juni 2005 – wanneer het Pentagon volgens opdracht gereed moet zijn – of later, zodra alle overige voorbereidingen zijn getroffen, dát is feitelijk de enige vraag die nog openstaat. Een andere vraag is wel of de journalisten die de gewone Amerikaanse media bevolken, zullen blijven slaapwandelen terwijl zij een volgende catastrofe in het Midden-Oosten naderbij brengen.
Hoofd van de VN-wapeninspecteurs in Irak tussen 1991 tot 1998. Auteur van `Iraq confidential: the untold story of America's intelligence conspiracy'.
© AlJazeera.net
En dan dit filmpje kijken van David Icke van 35 jaar geleden (mind you, uit 1991)
[ x ]
Geen hond die zo'n lap tekst op deze manier gaat lezen.
Perhaps you've seen it, maybe in a dream.
A murky, forgotten land.
A murky, forgotten land.
Dat hele verrijken was meer om een kaart te hebben in hun onderhandelingen over de sancties. Ze hebben inmiddels genoeg know how om een bom te maken als ze dat zouden willen.quote:
[..]
Nee meer dat die fatwa ze tegen zou houden. Iran was bezig met een wapen je hebt voor civiele toepassingen geen 90 procent verrijkt uranium nodig.
[..]
Dacht even dat je op jezelf reageerde.
Het is voor hun heiligschennis om de fatwa te schenden. Wat hun Ayatollah zegt dat volgen ze.
De man die alleen maar chaos en rotzooi trapt waarschuwt. Ontzettend leuke rubriek.quote:
Is z’n verzoek om niet tien jaar de bak in te hoeven voor corruptie en omkoping al ingewilligd?
Dit, dus.
quote:
Hij komt altijd aardig beheerst in intelligent over, maar dit is wel echt zo'n domme Trump actie van hem. Wat interesseert ons dat nou? Jullie begonnen met oorlogje spelen, zoek het gewoon zelf uit i.p.v. ons er in mee te trekken.
En bovendien wisten we allang dat Iran Europa kan raken.
A Robin Redbreast in a Cage Puts all Heaven in a Rage.
Zijn wel meer landen met de capaciteit om Europa aan te vallen (waaronder Israel), als we die allemaal aan moeten vallen ...
Op zondag 8 december 2013 00:01 schreef Karina het volgende:
Dat gaat me te diep sp3c, daar is het te laat voor.
Dat gaat me te diep sp3c, daar is het te laat voor.
Je merkt wel echt dat ze steeds minder weten wat ze er mee aan moeten en dan dit soort domme dingen zeggen.
A Robin Redbreast in a Cage Puts all Heaven in a Rage.
Ik kreeg een flashback naar vorige week:quote:
[..]
Tray Grolsch Kanon invliegen en probleem opgelost
Een ID-kaartquote:
[..]
Hoe kom je daar nou weer bij? Doe eens een link dat het dan niet meer kan.
[..]
En hier in Nederland krijg je ook pas een ID als je de NLD nationaliteit hebt, daar zijn dus ook eisen aan verbonden. Het is niet zo dat deze dingen bij een pak melk uitgedeeld worden he.
Maar geen voter ID.
Beide zijn niet hetzelfde.
Verder is dit voor POL.
zeer vocale Trump hater - VEM2012
Ze willen vooral ook heel graag dat Europa me gaat doen. Ik hoop maar dat we er ook echt niet intrappen.quote:
Je merkt wel echt dat ze steeds minder weten wat ze er mee aan moeten en dan dit soort domme dingen zeggen.
ph'nglui mglw'nafh Cthulhu R'lyeh wgah'nagl fhtagn
quote:
[..]
Ik kreeg een flashback naar vorige week:
[ afbeelding ]
Perhaps you've seen it, maybe in a dream.
A murky, forgotten land.
A murky, forgotten land.
