Ook "Peter" is even terug op aarde gezet:
quote:
Peter ging naar Oekraïne om tegen Russen te vechten, maar loste geen schot
Peter* uit Oss ging halverwege maart naar Oekraïne om zich aan te sluiten bij het vreemdelingenlegioen. Hij wilde er tegen de Russen vechten. Sinds maandag is hij weer thuis, na een paar patrouilles. Hij heeft naar eigen zeggen geen schot gelost. “Je moest een contract tekenen voor een jaar. Dat ging me veel te ver. Ik ben geen schietschijf.”
Nog bijkomend van zijn avontuur, zit Peter op de leren bank in zijn woonkamer in Oss. Elf dagen was hij van huis, zeven daarvan bracht hij door in Oekraïne. Een aantal keer liep hij in militaire outfit patrouille, maar zelf loste Peter geen schot. Toch is hij blij dat hij is gegaan.
Op tv zag Peter namelijk het menselijk drama achter de Russische inval. Het voelde zo onrechtvaardig dat hij erheen wilde om te vechten. Ook als het Peters leven zou kosten en hij zijn 17-jarige zoon achter zou laten. Op 17 maart was het zover, toen een busje met meerdere Nederlanders hem ophaalde met Oekraïne als bestemming.
“Hoe verder we Polen in naar het oosten reden, hoe leger de snelweg werd. Voor de grens stonden lange rijen vrachtwagens met hulpgoederen. Het was een heel gedoe Oekraïne binnen te komen. We hadden contact met een kolonel, maar dat was heel wazig.”
Middenin de nacht werden Peter en een andere Nederlander in de buurt van de grens opgepikt om naar hun verzamelplek te gaan. “Loop dit bos maar in. Dan kom je vanzelf bij de basis, zei de chauffeur. We sliepen op stretchers in donkergroene tenten. Waarschijnlijk omdat andere plekken waar buitenlanders zich meldden door de Russen waren gebombardeerd.”
De volgende dag kreeg Peter spullen van het leger. "Dan sta je daar opeens met een AK47, 4 doosjes met 200 kogels en een helm. Ik heb zelf weleens op een schietbaan gestaan, maar er waren er ook bij die nog nooit een wapen vast hadden gehad. We kregen geen schiettraining. Dat was heel raar. Het contract zou later komen. Daar was iets mee. Ons werd meteen duidelijk gemaakt dat we geen foto's mochten maken of locaties mochten delen.”
Een of twee keer per dag zegt Peter op patrouille te zijn gegaan. Dat gebeurde met andere buitenlanders, onder leiding van Oekraïense militairen. Soms liepen ze in de buurt rond. Andere keren reden ze in een jeep door de vrieskou naar dorpjes om te zien of ze gekke dingen tegenkwamen.
“We stonden bij bruggen en liepen door dorpen heen. Er stonden kapotgeschoten huizen. In de verte zag je rookpluimen en hoorde je soms explosies. Vaak stonden er mensen met wapens en wegversperringen. Bewoners hadden molotovcocktails gemaakt. Dan besef je: dit is écht. Het is haast zo echt, dat het nep lijkt.”
Door wat hij zag, rook en hoorde, raakte Peter naar eigen zeggen paranoïde. “’s Nachts ging vaak het luchtalarm af en hoorde je explosies in de verte. Het liefste liep ik in het donker patrouille, ook al was het fucking koud. In het tentenkamp sliep ik maar half, omdat er toch een kans is dat het kampje wordt gebombardeerd. ”
Na een paar dagen kwamen eindelijk de contracten. Volgens Peter moesten de buitenlanders voor een jaar tekenen en kregen ze 300 euro per maand. “Wie eerder wegging of gewond raakte, kreeg niks. Als je zou overlijden, kreeg je geen cent. Het leek net een wurgcontract, want hoe langer je daar blijft, hoe groter de kans is dat er iets ernstigs gebeurt. Vooraf was me verteld dat we een maand zouden blijven. Daar had ik me ook op ingesteld. Dit ging me veel te ver. Ik ben geen schietschijf.”
Peter weigerde net als twee andere Nederlanders te tekenen. En dus moesten zij hun wapenuitrusting inleveren. De drie vertrokken naar huis. Via een grensovergang, waar duizenden vrouwen en kinderen overnachtten, keerden ze terug naar Polen. Een vliegtuig bracht hen maandag naar Nederland.
“Het heeft diepe indruk op me gemaakt”, zegt hij thuis zijn de bank in Oss. Hij rookt een sigaret en zucht. “Ik ben blij dat ik ben gegaan. Ik heb het idee dat we wel iets hebben toegevoegd. Al is het maar een druppel op een gloeiende plaat.”
Omroep BrabantEerder:
quote:
Peter uit Oss gaat met het vreemdelingenlegioen meevechten in Oekraïne
Peter uit Oss kan het niet langer aanzien. Het leed in Oekraïne, de regio waar zijn vriendin vandaan komt, grijpt hem aan. Een hulpactie opzetten gaat hem niet ver genoeg. Hij stapt woensdag in een busje om met het vreemdelingenlegioen mee te vechten.
"Ik zag al die ellende op tv, die staat hier de hele dag aan", zo vertelt Peter aan Omroep Brabant. "Het voelde meteen al niet fijn om hier op de bank te blijven zitten. En toen kwam die oproep van de Oekraïense president Zelenski."
Die riep Europeanen op om zijn land te komen helpen in de strijd tegen de Russen. Daarna meldden tientallen Nederlanders zich bij de Oekraïense ambassade in Den Haag. Peter is er daar één van.
Hij laat foto's van zijn mailwisseling zien met de ambassade en met iemand die namens de ambassade het vervoer regelt naar Oekraïne. "Je moest een formulier invullen met je ervaring. Ik heb in dienst gezeten, de dienstplicht, en ga voor mijn werk regelmatig naar Amerika. Daar bezoek ik dan de schietbaan, ik heb er met allerlei wapens geschoten", zo vertelt hij.
Volgens de ambassade was hij geschikt, dus kwam hij in een Telegramgroep met andere kandidaten. "Er werd meteen gevraagd wanneer ik kon. Legerkleding en wapens hoeven niet mee. Die spullen krijg ik daar. Ik moest hier nog wat zaken regelen, dus ik ga woensdag. Sommige familieleden verklaren me voor gek. "Jij bent niet goed bij je hoofd", zeggen ze. Mijn zoon (18) reageerde laconiek. "Ik pas wel op het huis", zei hij.
Peter klinkt intelligent, hij weet ook dat oorlog geen spel is en dat hij misschien gewond raakt of gaat sterven. Hij verwijst naar het Nederlandse verzet in de Tweede Wereldoorlog. "Toen zei iemand: vraag me niet waarom ik het heb gedaan, vraag anderen waarom zij het niet hebben gedaan."
Iemand moet het doen, bedoelt hij. Ondanks de risico's. "Tot een paar dagen geleden kon je ook nog kiezen. Als je in Oekraïne aankwam, moest je een contract tekenen. Geen training en dertig dagen bij de ondersteunende troepen of een training van drie dagen en echt vechten. Die keuze is er niet meer."
Hij had toch voor vechten gekozen, zo claimt hij. "Daarom ga ik daarheen. Het is niet normaal hoe de Russen daar tekeer gaan. Ik begrijp dat er in Nederland allerlei inzamelingsacties zijn en dat is ook goed, maar ik wil meer doen."
Omroep Brabant