OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Nou ja, het proces nog een keer meemaken van het krijgen van een baby is één aspect van de kinderwens. Iets anders is de familiedynamiek die je voor ogen hebt. Ik vind ons gezin van vier perfect zoals het is. Voor de ander is dat juist één kind (beter te behappen, meer aandacht kunnen geven) of 3+ kinderen (meer gezelligheid). Lange tijd heb ik gedacht dat één kind perfect voor mij zou zijn zodat mijn leven niet overheerst zou worden door hobby's van de kinderen en afspraken met vriendjes. Maar nu is het juist de dynamiek waar ik zo van houd.
Omwille van het meemaken van het proces had ik best een derde kind gewild, maar ik heb me nooit een voorstelling kunnen maken van een gezin van vijf. Al weet ik trouwens zeker dat ik niets liever zou willen dan een gezin van vijf als ik per ongeluk zwanger zou raken, zo ben ik ook wel weer.
Omwille van het meemaken van het proces had ik best een derde kind gewild, maar ik heb me nooit een voorstelling kunnen maken van een gezin van vijf. Al weet ik trouwens zeker dat ik niets liever zou willen dan een gezin van vijf als ik per ongeluk zwanger zou raken, zo ben ik ook wel weer.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
quote:Op woensdag 13 maart 2019 11:28 schreef CassElliot het volgende:
Fijn dat dit topic weer actief isIk rammel aan alle kanten.
Het verlangen om weer zwanger te zijn, dat herken ik wel. Ik vond dat zo bijzonder, voelde me heel vrouwelijk en krachtig toen ik zwanger was. Dat kleine kindje in je buik voelen, samen contact maken. Liefde in de puurste vorm <3. Bevallen vond ik ook zo mooi. Samen met je partner verlangen naar de eerste ontmoeting en daarna ook écht dat minimensje ontmoeten. Die momenten staan voor altijd in mijn geheugen gegrift en zou ik héél graag nog eens meemaken.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Maar écht een derde kindje, nee. Een paar vriendinnen zijn momenteel zwanger van de 3e, en ik heb eigenlijk geen moment gewild dat ik in hun schoenen stond. Ik vind ons leven druk genoeg, met werk en 2 energieke jongetjes en sociale dingen. De jongste gaat nu net naar school. Ik geniet echt van de extra vrije tijd die we hebben, de ruimte die het geeft om meer aan mezelf te werken als persoon, los van 'mama zijn'. Weer terug naar een baby, weer in de luiers, gedoe met slaapjes en voeden. En praktische zaken. Andere auto, opnieuw babyspullen aanschaffen nu we maxi cosi en box bijvoorbeeld al hebben weggedaan. Maar bovenal, ik denk echt dat een derde kindje niet goed is voor mij en mijn vriend. Onze relatie heeft behoorlijk onder druk gestaan de afgelopen jaren. Vooral omdat beide kinderen slechte slapers zijn en dat enorm veel van ons heeft gevergd. Het klinkt misschien stom, maar ik denk niet dat we het nog een keer zouden redden. Dat risico wil ik gewoon niet nemen.
Wat mij ook wel heeft geholpen: de eerste maanden (zeg maar gerust jaar) bij de oudste vond ik heel zwaar. Zijn start was een beetje moeizaam, ik maakte me erg zorgen over zijn groei, hij sliep slecht en ik had moeite om te vertrouwen op mijn moedergevoel. Achteraf was het misschien een lichte depressie, hormonen speelden in ieder geval een rol, want na de 9 maanden voelde ik mij vrij plotseling een heel stuk vrolijker en zekerder. Bij de tweede liep het vanaf het begin veel beter. Ik vertrouwde op mezelf, baby was iets makkelijker en ik heb echt genoten van de babytijd. Ik heb heel bewust stilgestaan dat het waarschijnlijk mijn laatste baby was en ik wist ook dat alle moeilijke momenten écht fases waren die voorbij gingen. Dat maakte een wereld van verschil. Ik geloof echt dat mijn tweede baby helend is geweest voor de moeilijke periode die ik bij de eerste had. Dat geeft veel rust.Venus in pocketformaat
© loveli
Ohh ik kreeg even een flashback naar 10 jaar geleden, grappig om dezelfde mensen hier dan ineens weer te zien nuquote:
Nou ja, het proces nog een keer meemaken van het krijgen van een baby is één aspect van de kinderwens. Iets anders is de familiedynamiek die je voor ogen hebt. Ik vind ons gezin van vier perfect zoals het is. Voor de ander is dat juist één kind (beter te behappen, meer aandacht kunnen geven) of 3+ kinderen (meer gezelligheid). Lange tijd heb ik gedacht dat één kind perfect voor mij zou zijn zodat mijn leven niet overheerst zou worden door hobby's van de kinderen en afspraken met vriendjes. Maar nu is het juist de dynamiek waar ik zo van houd.
Omwille van het meemaken van het proces had ik best een derde kind gewild, maar ik heb me nooit een voorstelling kunnen maken van een gezin van vijf. Al weet ik trouwens zeker dat ik niets liever zou willen dan een gezin van vijf als ik per ongeluk zwanger zou raken, zo ben ik ook wel weer.
maar niet rammelend dus.Ik ben deze week gestopt met de pil, zo raar... Ik ben erg nieuwsgierig naar hoe mn lijf daarop gaat reageren..
Bijzonder om te lezen hoe het rammelen zo kan verschillen bij iedereen.
Als ik vroeger aan de toekomst dacht vond ik 2 kinderen altijd een mooi aantal. Het lot bepaalde anders en bij onze tweede kregen we ook gelijk een derde. Dat was voor mij in het begin wel even wennen, maar gezien de medische weg die we ervoor hebben moeten bewandelen (pgd) ben ik voornamelijk heel dankbaar dat we onze drie kinderenc hebben mogen krijgen.
Ik vind zwanger zijn geweldig en zou het zwanger zijn echt nog wel meerdere keren over willen doen, alleen het gevolg ervan is een kindje en dat is voor mij echt een no-go. Ik ben heel gelukkig met mijn drietal, maar weer terug naar de babytijd en alle zorgen en perikelen eromheen zou ik nooit meer willen. Vooral niet omdat ze met 5 jaar en 9 jaar al zoveel zelf kunnen en we eindelijk onze vrijheid weer terug krijgen na jaren van middagslaapjes, peuterperikelen etc. Nu ik die vrijheid zo langzaamaan weer terugkrijg komt het besef dat ik dat best wel gemist heb de afgelopen jaren. Voorbeeld: Ik kan nu rustig een kopje koffie op het strand drinken terwijl de kinderen in het zand spelen. Voorheen moest ik continue achter ze aan en ze 24/7 in de gaten houden en dat is regelmatig best een uitdaging met 2 kinderen van dezelfde leeftijd.
Ik word binnenkort weer tante en dat vind ik heel leuk, heerlijk babyknuffelen, flesjes hapjes geven etc. , wel de lusten en niet de lasten en dat bevalt prima.
Als ik vroeger aan de toekomst dacht vond ik 2 kinderen altijd een mooi aantal. Het lot bepaalde anders en bij onze tweede kregen we ook gelijk een derde.
Dat was voor mij in het begin wel even wennen, maar gezien de medische weg die we ervoor hebben moeten bewandelen (pgd) ben ik voornamelijk heel dankbaar dat we onze drie kinderenc hebben mogen krijgen. Ik vind zwanger zijn geweldig en zou het zwanger zijn echt nog wel meerdere keren over willen doen, alleen het gevolg ervan is een kindje en dat is voor mij echt een no-go. Ik ben heel gelukkig met mijn drietal, maar weer terug naar de babytijd en alle zorgen en perikelen eromheen zou ik nooit meer willen. Vooral niet omdat ze met 5 jaar en 9 jaar al zoveel zelf kunnen en we eindelijk onze vrijheid weer terug krijgen na jaren van middagslaapjes, peuterperikelen etc. Nu ik die vrijheid zo langzaamaan weer terugkrijg komt het besef dat ik dat best wel gemist heb de afgelopen jaren. Voorbeeld: Ik kan nu rustig een kopje koffie op het strand drinken terwijl de kinderen in het zand spelen. Voorheen moest ik continue achter ze aan en ze 24/7 in de gaten houden en dat is regelmatig best een uitdaging met 2 kinderen van dezelfde leeftijd.
Ik word binnenkort weer tante en dat vind ik heel leuk, heerlijk babyknuffelen, flesjes hapjes geven etc. , wel de lusten en niet de lasten en dat bevalt prima.
Bestaat er zoiets als een perfect gezin of gezinsdynamiek of gezinsgrootte? Ik denk daar helemaal niet zo over. Het is zoals het is en iedereen heeft het ermee te doen. . De ene keer pakt dat goed uit, de andere keer denk je: oh mijn god, make it stop. .
Als we het bij 1 kind hadden gelaten, dan was dat ongetwijfeld heel fijn geweest, met soms ook een gemis van een broertje of zusje. Nu is er een broertje gekomen, maar zou de oudste best een zusje willen. En zo is het natuurlijk altijd iets. Toen mijn moeder zwanger was van de vijfde zei mijn enige broer, om zichzelf te behoeden voor opnieuw een teleurstelling: "Het zal wel weer een meisje zijn." En dat was ook zo.
.
Omdat ik zelf de voor- en nadelen van een groot gezin heb ervaren, zie ik het ook niet als een romantisch 'gezellig' beeld. Het is 1 ding om een rits kinderen op de wereld te zetten, het is een totaal ander verhaal om al deze kinderen op te voeden en goed te begeleiden.
. De ene keer pakt dat goed uit, de andere keer denk je: oh mijn god, make it stop. . Als we het bij 1 kind hadden gelaten, dan was dat ongetwijfeld heel fijn geweest, met soms ook een gemis van een broertje of zusje. Nu is er een broertje gekomen, maar zou de oudste best een zusje willen. En zo is het natuurlijk altijd iets. Toen mijn moeder zwanger was van de vijfde zei mijn enige broer, om zichzelf te behoeden voor opnieuw een teleurstelling: "Het zal wel weer een meisje zijn." En dat was ook zo.
. Omdat ik zelf de voor- en nadelen van een groot gezin heb ervaren, zie ik het ook niet als een romantisch 'gezellig' beeld. Het is 1 ding om een rits kinderen op de wereld te zetten, het is een totaal ander verhaal om al deze kinderen op te voeden en goed te begeleiden.
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
Ja inderdaad, het is ook echt bizar eigenlijk.quote:
[..]
Ik doe niet aan hormonen, maar verder zie ik mezelf hier ook wel voor aan.
Sinds mijn dochter er is heb ik nooit meer dat knagende kinderwensgevoel gehad (niet dat ze tegenviel, hoor
Het is echt raar hoe dat werkt hoor! Gisteren weer een pasgeboren baby in de buurt en WHOP, gaan we weer
@DorothyGale 1 alweer
Wow! Bijzonder ook hoe zo'n wens kan veranderen. Ik hoor trouwens heel vaak dat mensen vlak na hun bevalling gelijk nog een kindje willen Zal toch ook wel iets met de hormonen van doen hebben
Bij een groot gezin heb ik niet per se een romantisch beeld. Mijn vader komt uit een groot gezin, ik geloof niet dat hij daar veel aan heeft gehad. Ja, veel discussie Mijn oma is haar broers en niet zo lang geleden een dochter verloren en drukt me steeds op het hart het bij twee te laten: hoe meer kinderen, hoe meer leed en hoe groter de kans om er een te verliezen. En dat begrijp ik (vanuit haar perspectief) ook heel goed. Maar bij die kinderdrang speelt dat familieaspect voor mij niet zo mee, geloof ik. Ik zie niet een bepaalde samenstelling voor me, of zo.
Het is een combinatie van een fysieke drang en van wat @Phaidra zegt, het gevoel van zwanger zijn, zo samen zijn.. En dat blijft ook als het kindje er al is. Bevallen sla ik even over, dat is niet mijn sterkste kant, maar zo'n pasgeboren baby, ik vind het echt magie. Zo'n heel mensje wat je nog helemaal mag gaan ontdekken en wat nog helemaal moet ontkreukelen en dat zelfs in het donkerste zwart nog fel licht geeft Met van die nageltjes en wimpertjes en zo'n pasgeboren babygeurtje en dat je daar dan zo trots als een pauw mee rond mag lopen. En dat je andere kindje(s) er dan ook zo bij zijn en dat je naar ze kijkt en dat je echt uit elkaar knalt want dat zijn dus die van jou En dan het zorgen voor een pasgeborene, met die gekke geluidjes en die plotselinge beweginkjes en die hele primitieve reflexen en instincten, ik vind het echt prachtig. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die ervoor zouden tekenen om het eerste jaar over te mogen slaan, maar ik zou het met liefde nog zes keer opnieuw doen. Baby's
@Phaidra, wat bijzonder en fijn dat je die periode bij je tweede als helend hebt ervaren Ik herken dat wel heel sterk. Tussen mini en mega heb ik ook zoveel moeders (/ouders) leren kennen waar ik echt met ontzag naar heb gekeken. Het ouderschap is echt een aanslag en iedereen doet dat maar gewoon, op allerlei manieren, wow! De eerste periode met mega was veel makkelijker. Terugkijkend na zijn eerste paar maanden kon ik mezelf ook heel veel vergeven uit de periode van mini, terwijl ik dat eerder niet kon. Dus bij een derde kan dat natuurlijk alleen maar nog beter worden! 
Maar zonder dollen: ik ga volgende week naar de huisarts om te kijken of we mijn hormonale schommelingen iets kunnen temperen met.. Nou, waarmee, dat weet ik nog niet.
Hoe is 't met de rest van de rammelaars?
@DorothyGale 1 alweer
Wow! Bijzonder ook hoe zo'n wens kan veranderen. Ik hoor trouwens heel vaak dat mensen vlak na hun bevalling gelijk nog een kindje willen Zal toch ook wel iets met de hormonen van doen hebben Bij een groot gezin heb ik niet per se een romantisch beeld. Mijn vader komt uit een groot gezin, ik geloof niet dat hij daar veel aan heeft gehad. Ja, veel discussie
Mijn oma is haar broers en niet zo lang geleden een dochter verloren en drukt me steeds op het hart het bij twee te laten: hoe meer kinderen, hoe meer leed en hoe groter de kans om er een te verliezen. En dat begrijp ik (vanuit haar perspectief) ook heel goed. Maar bij die kinderdrang speelt dat familieaspect voor mij niet zo mee, geloof ik. Ik zie niet een bepaalde samenstelling voor me, of zo.Het is een combinatie van een fysieke drang en van wat @Phaidra zegt, het gevoel van zwanger zijn, zo samen zijn.. En dat blijft ook als het kindje er al is. Bevallen sla ik even over, dat is niet mijn sterkste kant, maar zo'n pasgeboren baby, ik vind het echt magie. Zo'n heel mensje wat je nog helemaal mag gaan ontdekken en wat nog helemaal moet ontkreukelen en dat zelfs in het donkerste zwart nog fel licht geeft
Met van die nageltjes en wimpertjes en zo'n pasgeboren babygeurtje en dat je daar dan zo trots als een pauw mee rond mag lopen. En dat je andere kindje(s) er dan ook zo bij zijn en dat je naar ze kijkt en dat je echt uit elkaar knalt want dat zijn dus die van jou En dan het zorgen voor een pasgeborene, met die gekke geluidjes en die plotselinge beweginkjes en die hele primitieve reflexen en instincten, ik vind het echt prachtig. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die ervoor zouden tekenen om het eerste jaar over te mogen slaan, maar ik zou het met liefde nog zes keer opnieuw doen. Baby's @Phaidra, wat bijzonder en fijn dat je die periode bij je tweede als helend hebt ervaren
Ik herken dat wel heel sterk. Tussen mini en mega heb ik ook zoveel moeders (/ouders) leren kennen waar ik echt met ontzag naar heb gekeken. Het ouderschap is echt een aanslag en iedereen doet dat maar gewoon, op allerlei manieren, wow! De eerste periode met mega was veel makkelijker. Terugkijkend na zijn eerste paar maanden kon ik mezelf ook heel veel vergeven uit de periode van mini, terwijl ik dat eerder niet kon. Dus bij een derde kan dat natuurlijk alleen maar nog beter worden! Maar zonder dollen: ik ga volgende week naar de huisarts om te kijken of we mijn hormonale schommelingen iets kunnen temperen met.. Nou, waarmee, dat weet ik nog niet.
Hoe is 't met de rest van de rammelaars?
Make your own kind of music.
Rammelaar voor een eerste hier!
Met mij gaat het
! Ik heb de laatste tijd een hoop stress in mijn hoofd. En moe, moe, moe dat ik er van ben. Mijn stress uit zich nu lichamelijk, dus ik probeer zo veel mogelijk rust en ontspanning te pakken, maar dat is zo lastig!
Ik ben mijn bruiloft aan het plannen. Het is erg druk op werk (luie collega's, soms personeels tekort, leuke oudjes die zijn overleden en oudjes die flink achteruit gaan en "lastiger" worden). Nog altijd zelf intens verdrietig om mijn vader die 1,5 jaar geleden is overleden en mij nooit zal zien trouwen of kinderen zien krijgen. Mijn kinderwens zelf natuurlijk, al heb ik er echt heel veel zin in, ik ben er ook gewoon bang voor. Bang voor alle verandering en het onbekende. En weinig support vanuit mijn eigen familie.
Ik zou dit jaar op werk een cursus starten om team leider te worden. Heb het met moeite afgezegd.
Wil mij graag verdiepen, maar dat lukt gewoon niet op dit moment.
Vriendlief rammelt ondertussen op zijn manier lekker door. Die snapt soms weinig van wat er in mijn hoofd allemaal omgaat (tjah, en hij hoeft natuurlijk niet zwanger te worden, hahaha!)
Die wrijft wel eens over mijn buik en vraagt zich af hoe het zal zijn. Vroeg een paar dagen terug zelfs; welke naam gaan we ons kind geven?
Met mij gaat het
! Ik heb de laatste tijd een hoop stress in mijn hoofd. En moe, moe, moe dat ik er van ben. Mijn stress uit zich nu lichamelijk, dus ik probeer zo veel mogelijk rust en ontspanning te pakken, maar dat is zo lastig!Ik ben mijn bruiloft aan het plannen. Het is erg druk op werk (luie collega's, soms personeels tekort, leuke oudjes die zijn overleden en oudjes die flink achteruit gaan en "lastiger" worden). Nog altijd zelf intens verdrietig om mijn vader die 1,5 jaar geleden is overleden en mij nooit zal zien trouwen of kinderen zien krijgen. Mijn kinderwens zelf natuurlijk, al heb ik er echt heel veel zin in, ik ben er ook gewoon bang voor. Bang voor alle verandering en het onbekende. En weinig support vanuit mijn eigen familie.
Ik zou dit jaar op werk een cursus starten om team leider te worden. Heb het met moeite afgezegd.
Wil mij graag verdiepen, maar dat lukt gewoon niet op dit moment. Vriendlief rammelt ondertussen op zijn manier lekker door. Die snapt soms weinig van wat er in mijn hoofd allemaal omgaat (tjah, en hij hoeft natuurlijk niet zwanger te worden, hahaha!)
Die wrijft wel eens over mijn buik en vraagt zich af hoe het zal zijn. Vroeg een paar dagen terug zelfs; welke naam gaan we ons kind geven?
Vanaf het moment dat mijn zusje groot genoeg was om te kunnen kibbelen, hebben we dat dag in, dag uit gedaan.quote:
Bij een groot gezin heb ik niet per se een romantisch beeld. Mijn vader komt uit een groot gezin, ik geloof niet dat hij daar veel aan heeft gehad. Ja, veel discussie
Ik was stikjaloers op een vriendinnetje dat enig kind was, zij vond juist dat ik zuinig op mijn zusje moest zijn. (Wijze woorden voor een meisje van een jaar of 8. ) Oh, en die rust in huis als mijn zusje een weekje uit logeren was. 
Ik moet wel een héél dringende kinderwens krijgen wil ik riskeren dat het mijn kinderen ook zo vergaat.Andersom geredeneerd: als ik ZZ zou verliezen, dan verlies ik ook meteen mijn rol als ouder. (Ik blijf uiteraard wel altijd haar moeder, maar qua dagelijks leven ziet het er dan heel anders uit.) Niet dat ik dat een goed argument vind om extra kinderen op de wereld te zetten, ik bedoel meer dat er hoe dan ook wel leed kan zijn, daar doe je niks tegen.quote:Mijn oma is haar broers en niet zo lang geleden een dochter verloren en drukt me steeds op het hart het bij twee te laten: hoe meer kinderen, hoe meer leed en hoe groter de kans om er een te verliezen.
Ja ik lees dat best vaak in OUD, dat het eerste jaar bijna alleen maar afzien is. Ik heb oprecht juist bijna alleen maar genoten van die tijd.quote:Ik weet dat er genoeg mensen zijn die ervoor zouden tekenen om het eerste jaar over te mogen slaan, maar ik zou het met liefde nog zes keer opnieuw doen. Baby's
Maar voor mij speelt dat in de afwegingen verder geen rol, het moet ook vooral ná de babytijd nog leuk blijven (zie bovenstaand ).
Interessante ‘discussie’ en invalshoeken! Ik ben er momenteel veel mee bezig.
Ik herken me wel heel erg in wat CassE. zegt. Zwanger, bevallen ( 
+ ) En de manier waarop je een pasgeboren baby omschrijft X100. Maar ik herken me ook heel erg in (met name) het laatste wat Vivi zegt. Babytijd! Maar er komt ook een tijd ná de babytijd en Casper als baby was erg makkelijk, Casper als dreumes kost me veel meer energie (eveneens erg leuk maar wel moeilijker) en slapen doet ie nog steeds niet . Voor mijn gevoel is het thuis nu mooi in balans en het geeft mij een goed gevoel dat ik onverdeelde aandacht aan Casper kan geven (niet zozeer voor hem maar ook voor de rust in mijn eigen hoofd want ik ken mezelf) en toch een bepaalde mate van vrijheid met 1 kind. Een nachtje logeren, éven snel weg. (voor de duidelijkheid: eigen ervaring he, ervaart iedereen waarschijnlijk anders)
Ik ben team met 1 bil aan het eind van de rammelbank. Één kind voelt op dit moment niet compleet maar een tweede gaat er op korte termijn ook nog niet komen. Ik zet nu voor mezelf in op een periode wanneer Casper iets zelfstandiger is.
Huge triggerpoint: vrouwen met kind in de leeftijd van Casper die weer opnieuw zwanger zijn. Geen idee waarom maar dan krijg ik het gevoel dat ik ook weer moet. En dan wíl ik opeens ook weer en wel nú. Dat voelt dan even zo intens dat het gewoon naar is maar ebt ook weer weg. Ik heb het kapot geanalyseerd maar tot op heden niet door waarom ik dat daarom zo (intens) ervaar
[ Bericht 1% gewijzigd door LaBelleFleur27 op 21-03-2019 00:15:13 ]
Ik herken me wel heel erg in wat CassE. zegt. Zwanger
, bevallen ( + ) En de manier waarop je een pasgeboren baby omschrijft X100. Maar ik herken me ook heel erg in (met name) het laatste wat Vivi zegt. Babytijd! Maar er komt ook een tijd ná de babytijd en Casper als baby was erg makkelijk, Casper als dreumes kost me veel meer energie (eveneens erg leuk maar wel moeilijker) en slapen doet ie nog steeds niet . Voor mijn gevoel is het thuis nu mooi in balans en het geeft mij een goed gevoel dat ik onverdeelde aandacht aan Casper kan geven (niet zozeer voor hem maar ook voor de rust in mijn eigen hoofd want ik ken mezelf) en toch een bepaalde mate van vrijheid met 1 kind. Een nachtje logeren, éven snel weg. (voor de duidelijkheid: eigen ervaring he, ervaart iedereen waarschijnlijk anders)Ik ben team met 1 bil aan het eind van de rammelbank. Één kind voelt op dit moment niet compleet maar een tweede gaat er op korte termijn ook nog niet komen. Ik zet nu voor mezelf in op een periode wanneer Casper iets zelfstandiger is.
Huge triggerpoint: vrouwen met kind in de leeftijd van Casper die weer opnieuw zwanger zijn. Geen idee waarom maar dan krijg ik het gevoel dat ik ook weer moet. En dan wíl ik opeens ook weer en wel nú. Dat voelt dan even zo intens dat het gewoon naar is maar ebt ook weer weg. Ik heb het kapot geanalyseerd maar tot op heden niet door waarom ik dat daarom zo (intens) ervaar
[ Bericht 1% gewijzigd door LaBelleFleur27 op 21-03-2019 00:15:13 ]
Ik heb zelf 3 broers, maar 1 van hun heeft vanaf z'n pubertijd al een psychische stoornis/aandoening en toen ik oud genoeg was om me bewust te zijn van 'het gezin' waren m'n oudste broers al uit huis. Dus ik heb zelf ook nooit met een groot gezin aan tafel gezeten als kind. Maar ik vond het altijd wel heel erg leuk om 3 broers te hebben, want die kregen weer vriendinnetjes en er kwamen kinderen. Maarja, die leuke dingen kwamen ook mede door het leeftijdsverschil.
Mijn vriend heeft een broertje en een zusje en zij hebben als kinderen ook nooit ruzie gehad eigenlijk. Daarentegen had ik een vriendinnetje met een zus die altijd over haar moederde, vreselijk leek me dat.
Voors en tegens dus.
Mijn vriend heeft een broertje en een zusje en zij hebben als kinderen ook nooit ruzie gehad eigenlijk. Daarentegen had ik een vriendinnetje met een zus die altijd over haar moederde, vreselijk leek me dat.
Voors en tegens dus.
Wat voor mij alles uitmaakte hier, was het leeftijdsverschil. Tussen Phi en Caesar zit 3 jaar en 10 maanden. Ik heb het gevoel dat ik er daardoor voor allebei kan zijn in een mate die voor iedereen bevredigend is, ook voor mezelf. Ik denk dat ik er zelf stukken minder rooskleurig voor had gestaan als er bijvoorbeeld maar 1,5 of 2 jaar tussen had gezeten. Ik zie in mijn omgeving mensen met meerdere kinderen kort op elkaar en die lijken vrijwel alleen maar op overlevingsstand te staan en hebben nog maar weinig ruimte om te genieten van zowel de baby('s) als de ontwikkeling van de oudere kinderen en hun eigen relatie, niet te vergeten. En ja: dat wordt makkelijker als ze dan 6 en 8 zijn bijvoorbeeld, maar dan ben je dus wel 8 jaar van je leven verder.
Ik vond teruggaan naar de babytijd terwijl mijn oudste al zo groot was natuurlijk wel even wennen, maar helemaal niet zo erg en verpletterend zwaar als me vooraf soms werd voorgehouden.
Disclaimers all around, uiteraard: het moet maar net lukken zoals je het voor je ziet, het verschilt per ouder, per koppel, per kind etc.
Ik vond teruggaan naar de babytijd terwijl mijn oudste al zo groot was natuurlijk wel even wennen, maar helemaal niet zo erg en verpletterend zwaar als me vooraf soms werd voorgehouden.
Disclaimers all around, uiteraard: het moet maar net lukken zoals je het voor je ziet, het verschilt per ouder, per koppel, per kind etc.
een voorzichtige meld van mij. Wij hebben een gezonde fijne zoon maar ik sta al jaren open voor een tweede kindje. Mijn vriend eigenlijk vanaf het moment dat onze zoon geboren is niet. Nu zijn er toch twijfels van zijn kant en staat hij er meer voor open. Maar eerst huis verkopen / ander huis en verhuizen. Ik hoop zo dat we er voor gaan! Ondanks dat onze zoon dan al 8 zal zijn...
Dit is de enige reden die ik heb om soms te rammelen... stel dat N doodgaat, dan heb ik niks meer. Zo voelt het althansquote:
Andersom geredeneerd: als ik ZZ zou verliezen, dan verlies ik ook meteen mijn rol als ouder. (Ik blijf uiteraard wel altijd haar moeder, maar qua dagelijks leven ziet het er dan heel anders uit.) Niet dat ik dat een goed argument vind om extra kinderen op de wereld te zetten, ik bedoel meer dat er hoe dan ook wel leed kan zijn, daar doe je niks tegen.
Alsof ik de plicht heb om voor mezelf en mijn man een backup te willen (ik ben zelf ook iemand die altijd een Plan B heeft, dus om dan maar één kind te hebben, voelt als een groot risico).Anderzijds geniet ik steeds meer van meer vrijheid; N is nu alweer bijna 4 en ik rammel nog steeds niet. Hoe meer ze kunnen, hoe leuker het wordt. En ik heb al zoveel opgegeven door moeder te worden;; al mijn hobbies staan al sinds de geboorte op een zeer laag pitje. Ik kijk er echt naar uit om weer meer dingen te doen die IK leuk vindt ipv dingen die N wil. Dus per saldo komt er geen tweede, denk ik.
Carpe diem, quam minimum credula postero.
Het lijkt mij eigenlijk ook niet zo'n biggy, vooral omdat ik heel benieuwd ben naar de babytijd met de voorkennis van 2 eerdere kinderen en 5 jaar meer ervaring.quote:
Ik vond teruggaan naar de babytijd terwijl mijn oudste al zo groot was natuurlijk wel even wennen, maar helemaal niet zo erg en verpletterend zwaar als me vooraf soms werd voorgehouden.
Ik zie mijn schoonzusje er bijvoorbeeld nu ook fluitend doorheen hobbelen. Het lijkt me heerlijk relativerend om uit eigen ervaring te weten dat het bij de oudste (twee) ook allemaal wel goed gekomen is.
Welkomquote:
Resistance is futile.
Leuk om alle verhalen te lezen en hoe dat wel of niet strookte met de verwachtingen.
Ik hou rekening met:
Moeite met zwanger raken (ik ben 35 en inseminatie met donorzaad).
Zwanger zijn.. ik denk dat ik er last van krijg, moe en misselijk enzo. Maar het lijkt me wel echt heel bijzonder na de eerste 3 maanden.
Bevallen.. nog niet echt een beeld bij of ik me dan rustig kan houden. Ik zie er niet tegenop, maar ik weet ook dat ik bij het zetten van een tattoo na drie kwartier niet meer de pijn weg kan ademen...
Ik ben nu niet zo'n babymens, ik heb veel meer met kinderen vanaf 1 jaar en ik denk dus dat ik het prille moederschap vanuit die mindset relatief zwaar zal ervaren.
Ik denk dat het bij 1 kindje zal blijven.
En ik vermoed dat ik best een strenge moeder zal zijn .
en hoe dat wel of niet strookte met de verwachtingen.Ik hou rekening met:
Moeite met zwanger raken (ik ben 35 en inseminatie met donorzaad).
Zwanger zijn.. ik denk dat ik er last van krijg, moe en misselijk enzo. Maar het lijkt me wel echt heel bijzonder na de eerste 3 maanden.
Bevallen.. nog niet echt een beeld bij of ik me dan rustig kan houden. Ik zie er niet tegenop, maar ik weet ook dat ik bij het zetten van een tattoo na drie kwartier niet meer de pijn weg kan ademen...
Ik ben nu niet zo'n babymens, ik heb veel meer met kinderen vanaf 1 jaar en ik denk dus dat ik het prille moederschap vanuit die mindset relatief zwaar zal ervaren.
Ik denk dat het bij 1 kindje zal blijven.
En ik vermoed dat ik best een strenge moeder zal zijn
.
Resistance is futile.
Ik rammel ook best wel.. De eerste 6 maanden met tweeling en peuter waren zwaar. Er komt nu meer ritme in met bijna 8 maanden, maar ik draag niet, ik geef geen volledig borstvoeding (nog wel gedeeltelijk maar begint echt terug te lopen nu), en het is zo vermoeiend. Heel stiekem zou ik nog één x een baby willen en optimaal genieten van de laatste baby. Maar we doen het niet, want wat als het er weer 2 zijn, en/of ik weer zo'n dramatische zwangerschap heb..
Dus ik blijf rammelen.
Dus ik blijf rammelen.
@Cassandra 87 Dat lijkt mij ook enorm zwaar, een tweelling en een peuter Ik kan me voorstellen dat je het voor nu bij rammelend houdt.
Wat ook niet helpt zijn de reacties van anderen als je het zegt bij eentje te houden. Twee is toch de norm. Vrienden van ons (zonder kinderen
) reageerden geschockeerd. Die begrepen er echt helemaal niets van en vonden het een slecht idee.
Het goede nieuws is dat zijn zus en haar vrouw ook graag een kindje willen. En mijn man is dan de donor Hoop zo dat het gaat lukken 
Dan toch nog een broertje of zusje 
Ik kan me voorstellen dat je het voor nu bij rammelend houdt.MIjn man denkt ook zo, ik helemaal niet. Ik ben meer bezig met het idee dat hij alleen achterblijft als wij overlijden. We hebben allebei weinig familie en de familie van mijn vriend woont in het buitenland. Er zijn sowieso geen kinderen in de leeftijdscategorie van ons zoontje. Daaarnaast we zijn relatief gezien geen jonge ouders, dus daar lag ik in het begin wel wakker vanquote:
[..]
Andersom geredeneerd: als ik ZZ zou verliezen, dan verlies ik ook meteen mijn rol als ouder. (Ik blijf uiteraard wel altijd haar moeder, maar qua dagelijks leven ziet het er dan heel anders uit.) Niet dat ik dat een goed argument vind om extra kinderen op de wereld te zetten, ik bedoel meer dat er hoe dan ook wel leed kan zijn, daar doe je niks tegen.
[..]
Wat ook niet helpt zijn de reacties van anderen als je het zegt bij eentje te houden. Twee is toch de norm. Vrienden van ons (zonder kinderen
) reageerden geschockeerd. Die begrepen er echt helemaal niets van en vonden het een slecht idee.Het goede nieuws is dat zijn zus en haar vrouw ook graag een kindje willen. En mijn man is dan de donor
Hoop zo dat het gaat lukken Dan toch nog een broertje of zusje
Nee, neefje of nichtje .
Wel tof!
. Wel tof!
Op maandag 14 november 2016 12:18 schreef Crumpette het volgende:
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
Wat leukquote:
@:Cassandra 87 Dat lijkt mij ook enorm zwaar, een tweelling en een peuter
[..]
MIjn man denkt ook zo, ik helemaal niet. Ik ben meer bezig met het idee dat hij alleen achterblijft als wij overlijden. We hebben allebei weinig familie en de familie van mijn vriend woont in het buitenland. Er zijn sowieso geen kinderen in de leeftijdscategorie van ons zoontje. Daaarnaast we zijn relatief gezien geen jonge ouders, dus daar lag ik in het begin wel wakker van
Wat ook niet helpt zijn de reacties van anderen als je het zegt bij eentje te houden. Twee is toch de norm. Vrienden van ons (zonder kinderen
Het goede nieuws is dat zijn zus en haar vrouw ook graag een kindje willen. En mijn man is dan de donor
En waar bemoeien mensen zich mee?
Resistance is futile.
quote:Op donderdag 21 maart 2019 00:07 schreef LaBelleFleur27 het volgende:
Ik ben team met 1 bil aan het eind van de rammelbank. Één kind voelt op dit moment niet compleet maar een tweede gaat er op korte termijn ook nog niet komen. Ik zet nu voor mezelf in op een periode wanneer Casper iets zelfstandiger is.
Zwanger zijn & bevallen
De babytijd....
Protège moi de mes désirs.
Zwanger zijn & bevallenquote:
[..]
Zwanger zijn & bevallen
De babytijd....
De babytijd....
Precies andersom hier.
Wie weet verloopt de babytijd bij een tweede kindje heel anders Duman
Ik rammel ook een heel klein beetje, maar we vinden Jip nu sowieso te klein. Geen idee wanneer we dan wel voor een tweede gaan, misschien over een jaar. Het heeft nog geen haast 
De babytijd was ook wel matuurlijk. Maar ook echt loeizwaar door de slechte nachten en door zijn koemelkallergie (waar we later pas achter kwamen). En beiden zijn niet veel beter geworden, helaas.
De vorige keer dat ik in dit topic postte dat ik rammelde, bleek ik een paar weken later zwanger te zijn. Ik ga dus snel weg hier. Doei!
matuurlijk. Maar ook echt loeizwaar door de slechte nachten en door zijn koemelkallergie (waar we later pas achter kwamen). En beiden zijn niet veel beter geworden, helaas.De vorige keer dat ik in dit topic postte dat ik rammelde, bleek ik een paar weken later zwanger te zijn.
Ik ga dus snel weg hier. Doei!
Protège moi de mes désirs.
Dit heb ik ook! Voor ZZ zou het echt geen kwaad kunnen als ze die onverdeelde aandacht niet meer zou krijgen (gelukkig leert ze op het kinderdagverblijf alsnog wel dat de wereld niet (alleen) om haar draaitquote:
het geeft mij een goed gevoel dat ik onverdeelde aandacht aan Casper kan geven (niet zozeer voor hem maar ook voor de rust in mijn eigen hoofd want ik ken mezelf)
), maar ik word daar zelf niet blij van denk ik. Op mijn werk focus ik bijvoorbeeld ook veel liever op 1 project in plaats van tig dingen in de lucht proberen te houden. Áls het er hier van komt, dan wel doelbewust met een groot leeftijdsverschil vanwege dit (veel een-op-een-tijd met de baby als de oudste op school zit of al veel zelfstandig kan doen thuis).Hier een nichtje zonder kinderen dat meteen het cliché erin gooide dat ZZ dan wel verwend zou worden.quote:
Wat ook niet helpt zijn de reacties van anderen als je het zegt bij eentje te houden. Twee is toch de norm. Vrienden van ons (zonder kinderen
Geshockeerd vind ik wel een onnodig heftige reactie op zoiets. 
quote:
SPOILER: Offtopic hierOm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Eens met je spoiler Vivi. Het is als zuur en moeilijk genoeg om geen kind te kunnen krijgen wat biologisch zowel van jou als je geliefde is. Ik zou not amused zijn als mijn donor en zijn gezin dan ons kind zouden claimen. Wie weet is dat voor het betreffende stel wel anders maar ik zou het van te voren wel heel goed doorspreken samen.
I'm not troubled or sad, I'm just ready for bed.
Kan nou wil ik niet perse een derde bak over je heen kieperen maar eens met bovenstaande twee mensen, daar ging mijn vorige comment ook over. Ik meen te spreken uit ervaring, ben uitgebreid bekend met het scala aan opties en bijbehorende emoties rondom doneren. Altijd bereid tot toelichting mocht je daar interesse in hebben, DG.
Op maandag 14 november 2016 12:18 schreef Crumpette het volgende:
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
Oh jee, wat gaat het meteen diep hier, dat had ik niet voorzien Ik maakte de opmerking meer grappend, maar zie dat die nu heel serieus wordt genomen. Nou ja, ook wel terecht
Het állerlaatste wat wij willen (of ik wil) is een kindje claimen, het idee alleen al.
Het is echt het kindje van mijn schoonzus en vrouw en mijn man is dus de donor. Zij voeden het kind samen op, zij zijn de ouders en duidelijk tegenover het kind wie de biologische vader is. Ze hebben dan ook aan mijn man gevraagd hoe hij zijn rol ziet. Hij wil het kindje zo vaak mogelijk zien, wat lastiger is omdat wij in Nederland wonen en zij dus in Engeland.
Zijn schoonzus en vrouw hebben eerst aan mij gevraagd hoe ik er tegenover stond als mijn man de donor zou zijn. Nou, ik vond het meteen geweldig en gun het ze enorm En ik laat/liet het aan hen (en mijn man) over hoe zij dit verder willen invullen.
De opmerking die ik maakte was denk ik meer voor mijn eigen situatie denk ik. Omdat ik er moeite mee heb dat er hier geen tweede komt. Maar dat dit in de realiteit ook zo wordt geschetst is dus niet zo want dat lijkt me inderdaad niet de bedoeling
Ik maakte de opmerking meer grappend, maar zie dat die nu heel serieus wordt genomen. Nou ja, ook wel terecht Het állerlaatste wat wij willen (of ik wil) is een kindje claimen, het idee alleen al.
Het is echt het kindje van mijn schoonzus en vrouw en mijn man is dus de donor. Zij voeden het kind samen op, zij zijn de ouders en duidelijk tegenover het kind wie de biologische vader is. Ze hebben dan ook aan mijn man gevraagd hoe hij zijn rol ziet. Hij wil het kindje zo vaak mogelijk zien, wat lastiger is omdat wij in Nederland wonen en zij dus in Engeland.
Zijn schoonzus en vrouw hebben eerst aan mij gevraagd hoe ik er tegenover stond als mijn man de donor zou zijn. Nou, ik vond het meteen geweldig en gun het ze enorm
En ik laat/liet het aan hen (en mijn man) over hoe zij dit verder willen invullen.De opmerking die ik maakte was denk ik meer voor mijn eigen situatie denk ik. Omdat ik er moeite mee heb dat er hier geen tweede komt. Maar dat dit in de realiteit ook zo wordt geschetst is dus niet zo want dat lijkt me inderdaad niet de bedoeling
quote:
Oh jee, wat gaat het meteen diep hier, dat had ik niet voorzien
Het állerlaatste wat wij willen (of ik wil) is een kindje claimen, het idee alleen al.
Het is echt het kindje van mijn schoonzus en vrouw en mijn man is dus de donor. Zij voeden het kind samen op, zij zijn de ouders en duidelijk tegenover het kind wie de biologische vader is. Ze hebben dan ook aan mijn man gevraagd hoe hij zijn rol ziet. Hij wil het kindje zo vaak mogelijk zien, wat lastiger is omdat wij in Nederland wonen en zij dus in Engeland.
Zijn schoonzus en vrouw hebben eerst aan mij gevraagd hoe ik er tegenover stond als mijn man de donor zou zijn. Nou, ik vond het meteen geweldig en gun het ze enorm
De opmerking die ik maakte was denk ik meer voor mijn eigen situatie denk ik. Omdat ik er moeite mee heb dat er hier geen tweede komt. Maar dat dit in de realiteit ook zo wordt geschetst is dus niet zo want dat lijkt me inderdaad niet de bedoeling
Ik vind het sowieso super dat jullie dit doen voor jullie (schoon)zussen.
Resistance is futile.
Dankjequote:
[..]
Ik vind het sowieso super dat jullie dit doen voor jullie (schoon)zussen.
Vlokje is over een week 10 maanden, toen ik zwanger was van haar was Jewel even oud als Vlokje nu. Vreemd idee, en ergens rammel ik opnieuw, maar we hebben besloten het echt bij 2 kinderen te houden want we hebben nu een mooie balans gevonden.
Maar toch, waar ik altijd roep dat ik geen typische baby-mama ben want ik vind het vaak leuker worden als ze wat ouder zijn, mis ik nu al de babytijd en het babyknuffelen. Nog los van het feit dat het met een 2e anders is en sneller gaat, is Vlokje ook echt snel met alles wat maakt dat die baby-tijd nog sneller ten einde is en dat maakt mij verdrietig. Alle fases waar zij nu doorheen gaat, zijn ook meteen de afsluiters van die fase want dit krijgen we nooit meer terug. Dus stiekem blijf ik denk ik de rest van mijn leven rammelen naar een derde, maar ik ben enorm blij met mijn 2 prachtige meiden en zou ook niets willen doen om dat 'op het spel' te zetten
Maar toch, waar ik altijd roep dat ik geen typische baby-mama ben want ik vind het vaak leuker worden als ze wat ouder zijn, mis ik nu al de babytijd en het babyknuffelen. Nog los van het feit dat het met een 2e anders is en sneller gaat, is Vlokje ook echt snel met alles wat maakt dat die baby-tijd nog sneller ten einde is en dat maakt mij verdrietig. Alle fases waar zij nu doorheen gaat, zijn ook meteen de afsluiters van die fase want dit krijgen we nooit meer terug. Dus stiekem blijf ik denk ik de rest van mijn leven rammelen naar een derde, maar ik ben enorm blij met mijn 2 prachtige meiden en zou ook niets willen doen om dat 'op het spel' te zetten
Ik lees dit nu al een aantal keer dus vergeef mij als ik het niet begrijp: krijgt jouw man dan een kindje van/met zijn zus?quote:
Het goede nieuws is dat zijn zus en haar vrouw ook graag een kindje willen. En mijn man is dan de donor
Gewoon uit nieuwsgierigheid hoor. Geen oordeel.
Met de vrouw van zus dan toch? Denk ik.quote:
[..]
Ik lees dit nu al een aantal keer dus vergeef mij als ik het niet begrijp: krijgt jouw man dan een kindje van/met zijn zus?
Gewoon uit nieuwsgierigheid hoor. Geen oordeel.
De vrouw van zijn zus zal wel degene zijn die zwanger raaktquote:
[..]
Ik lees dit nu al een aantal keer dus vergeef mij als ik het niet begrijp: krijgt jouw man dan een kindje van/met zijn zus?
Gewoon uit nieuwsgierigheid hoor. Geen oordeel.
J'ai vu un escarbot ivre!-Komupolapana
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Ja, maar misschien denk ik verkeerd hoor...dan heb je je broer als donor.quote:
[..]
De vrouw van zijn zus zal wel degene zijn die zwanger raakt
Dat is best bijzonder.
Of komt dit best vaak voor?
Je denkt idd verkeerd misschien, als in:quote:
[..]
Ja, maar misschien denk ik verkeerd hoor...dan heb je je broer als donor.
Dat is best bijzonder.
Zus (a) is met een vrouw (b)
Broer doneert dus zaad aan vrouw van zus.
Dan is biologisch het kindje wel familie van beide moeders. Maar er is geen bloedverwantschap tussen de biologische ouders.
(Dat is relatief best vaak in zo'n situatie, niet heel bijzonder)
J'ai vu un escarbot ivre!-Komupolapana
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Ik moet zeggen dat vrouwlief en ik dit ook hebben overwogen toen we zwanger wilden worden. Het leek ons heel mooi dat ons kind op die manier toch genetisch met beide kanten van de familie verbonden zou zijn en dat het ook op vrouwlief kon lijken, bij een onbekende donor via de donorbank wordt de donor qua uiterlijk namelijk afgestemd op degene die gaat dragen. Het leek ons uiteindelijk te complex gelet op familie issues, maar het idee erachter begrijp ik en vind ik juist heel mooiquote:
[..]
Ja, maar misschien denk ik verkeerd hoor...dan heb je je broer als donor.
Dat is best bijzonder.
De vrouw van mijn schoonzus wordt zwanger van mijn man, als alles goed gaatquote:
[..]
Ik lees dit nu al een aantal keer dus vergeef mij als ik het niet begrijp: krijgt jouw man dan een kindje van/met zijn zus?
Gewoon uit nieuwsgierigheid hoor. Geen oordeel.
Denk dat er gentisch iets compleet misgaat als zijn zys zwanger wordt van hem Ik mis ook al de babytijd enormquote:
Vlokje is over een week 10 maanden, toen ik zwanger was van haar was Jewel even oud als Vlokje nu. Vreemd idee, en ergens rammel ik opnieuw, maar we hebben besloten het echt bij 2 kinderen te houden want we hebben nu een mooie balans gevonden.
Maar toch, waar ik altijd roep dat ik geen typische baby-mama ben want ik vind het vaak leuker worden als ze wat ouder zijn, mis ik nu al de babytijd en het babyknuffelen. Nog los van het feit dat het met een 2e anders is en sneller gaat, is Vlokje ook echt snel met alles wat maakt dat die baby-tijd nog sneller ten einde is en dat maakt mij verdrietig. Alle fases waar zij nu doorheen gaat, zijn ook meteen de afsluiters van die fase want dit krijgen we nooit meer terug. Dus stiekem blijf ik denk ik de rest van mijn leven rammelen naar een derde, maar ik ben enorm blij met mijn 2 prachtige meiden en zou ook niets willen doen om dat 'op het spel' te zetten
Mijn baby ontwikkelt zich volgens mij niet supersnel (hij kan sinds een paar weken bijvoorbeeld kruipen) maar werd al wel snel heel groot. Soms sta ik nog steeds bij kleertjes van maat 68 te kijken En dan denk ik; als ik dit toch een keer weer voor mijn babytje kan kopen Maar tegelijkertijd vind ik de ontwikkeling nu zo enorm leuk, het contact, de stoute dingen die hij doet en dat hij nu heel veel zelf wil en kan
Hebben jullie nu voor beide kindjes dezelfde donor Schanu?quote:
[..]
Ik moet zeggen dat vrouwlief en ik dit ook hebben overwogen toen we zwanger wilden worden. Het leek ons heel mooi dat ons kind op die manier toch genetisch met beide kanten van de familie verbonden zou zijn en dat het ook op vrouwlief kon lijken, bij een onbekende donor via de donorbank wordt de donor qua uiterlijk namelijk afgestemd op degene die gaat dragen. Het leek ons uiteindelijk te complex gelet op familie issues, maar het idee erachter begrijp ik en vind ik juist heel mooi
Ja gelukkig wel, dat was onze uitdrukkelijke wens anders hadden we geen 2e gewild. Daarom zijn we ook heel snel weer in het medisch traject gestapt na de geboorte van Jewel, omdat de zwangerschap van haar erg lang op zich liet wachten en we bang waren dat als het weer zo lang zou duren dat de donor niet meer beschikbaar zou zijn. Maar van Vlokje raakte ik al zwanger na de 2e IVF poging en het mooiste daarvan is dat ze uit dezelfde IVF ronde komt als Jewel en ze dus samen in het petrischaaltje hebben gelegenquote:
[..]
Hebben jullie nu voor beide kindjes dezelfde donor Schanu?
Oh wat bijzonderquote:
[..]
Ja gelukkig wel, dat was onze uitdrukkelijke wens anders hadden we geen 2e gewild. Daarom zijn we ook heel snel weer in het medisch traject gestapt na de geboorte van Jewel, omdat de zwangerschap van haar erg lang op zich liet wachten en we bang waren dat als het weer zo lang zou duren dat de donor niet meer beschikbaar zou zijn. Maar van Vlokje raakte ik al zwanger na de 2e IVF poging en het mooiste daarvan is dat ze uit dezelfde IVF ronde komt als Jewel en ze dus samen in het petrischaaltje hebben gelegen
En wat fijn dat het daarna relatief snel is gelukt!
M'n collega was hier net met zijn 12 dagen oude baby!
Oh ik wilde het rammelende ei icon invoegen maar dat lukt niet.
*insert rammelende ei icon*
Oh ik wilde het rammelende ei icon invoegen maar dat lukt niet.
*insert rammelende ei icon*
quote:
M'n collega was hier net met zijn 12 dagen oude baby!
Oh ik wilde het rammelende ei icon invoegen maar dat lukt niet.
*insert rammelende ei icon*
Hier, een kip, die kan vast een rammelend ei voor je maken
Hoe is t bij jou nu?
Ik rammel en rammel maar, maar het is nog steeds niet zeker dat ik in december kan promoveren, en kans dat het maart gaat worden is vrij groot. En dan moet de stop-datum dus ook 2.5 maand naar achter geschoven worden..
Soms vraag ik me af of het er ooit van gaat komen. Maargoed. Hopelijk (eind van) deze zomer dan toch echt stoppen..
Wat enorm lastig dat je nog geen zekerheid. Het komt echt ooit, maar wel heel vervelend dat je niet weet wanneer en waar je naartoe uit kunt kijken. Lijkt me echt heel moeilijk.quote:
[..]
Hier, een kip, die kan vast een rammelend ei voor je maken
Hoe is t bij jou nu?
Ik rammel en rammel maar, maar het is nog steeds niet zeker dat ik in december kan promoveren, en kans dat het maart gaat worden is vrij groot. En dan moet de stop-datum dus ook 2.5 maand naar achter geschoven worden..
Soms vraag ik me af of het er ooit van gaat komen. Maargoed. Hopelijk (eind van) deze zomer dan toch echt stoppen..
Ik heb een 'pregnancy scare' gehad zoals ze dat mooi noemen. Ik weet dat voor het zingen de kerk uit is geen betrouwbare anticonceptie is, maar we doen dit niet rond m'n vruchtbare dagen (dan gebruiken we een condoom) dus de kans op zwangerschap was echt minimaal (1,5 jaar zo seks gehad zonder zwangerschap voor G). Toch werd ik niet ongesteld. Ik was vorig weekend erg ziek, maar heb nooit gehad dat dat invloed op m'n cyclus had. Nu dus wel.
Vanmiddag werd ik ongesteld, gelukkig. Het is welkom hoor, begrijp me niet verkeerd, maar het is toch wel even een opluchting. Laat me nog maar even rammelen en dan deze zomer los!
Vlindertje89; frustrerend ja dat een datum steeds wordt opgeschoven. Inmiddels al wel zekerheid?
Donnarush kan me voorstellen dat je voor nu toch even opgelucht bent.
Ik rammel enorm op dit moment dus schrijf het even van me af. We hadden in eerste instantie dit moment voor ogen om voor een 2de te gaan. Maar grootse verbouwplannen en een heel nieuwe functie op het werk maken dat we het nog even uitstellen naar augustus / september. Dat is natuurlijk ook al bijna, maar dat gevoel hè. En aan de andere kant het gevoel dat ik op mijn nieuwe functie dan mss ook alweer vrij snel weer even eruit lig. Maar kan toch echt niet nog langer wachten om ons gezinnetje uit te breiden.
Donnarush kan me voorstellen dat je voor nu toch even opgelucht bent.
Ik rammel enorm op dit moment dus schrijf het even van me af. We hadden in eerste instantie dit moment voor ogen om voor een 2de te gaan. Maar grootse verbouwplannen en een heel nieuwe functie op het werk maken dat we het nog even uitstellen naar augustus / september. Dat is natuurlijk ook al bijna, maar dat gevoel hè. En aan de andere kant het gevoel dat ik op mijn nieuwe functie dan mss ook alweer vrij snel weer even eruit lig. Maar kan toch echt niet nog langer wachten om ons gezinnetje uit te breiden.
Spannend Nolita, einde zomer is ook al heel snel! En met die functie komt het ook wel goed, het is niet dat je dan meteen ook al met verlof gaat he. Maar ik snap het gevoel wel, de tijd vliegt voorbij en je hebt wss nooit de tijd om alles te doen wat je wilt.
Datum is hier nog steeds niet zeker, en dus ook nog geen nieuwe datum voor stoppen met pil. En relatie loopt ook even niet 100%, dus naast datum voor verdediging van m'n proefschrift moet ook dat eerst anders worden voor het een optie is. Ik word vast ooit wel moeder.. maar het voelt wel echt heel ver weg nog nu
@DonnaRush weet jij al wanneer jullie er weer voor gaan?
@Nolita spannend inderdaad! Kan me voorstellen dat combinatie van verbouwen en nieuwe functie op werk maakt dat je het rationeel gezien toch even wil uitstellen, maar dat je gevoel daar niet per se ook in meegaat.
@DonnaRush weet jij al wanneer jullie er weer voor gaan?
@Nolita spannend inderdaad! Kan me voorstellen dat combinatie van verbouwen en nieuwe functie op werk maakt dat je het rationeel gezien toch even wil uitstellen, maar dat je gevoel daar niet per se ook in meegaat.
Ik denk ook augustus/september, als ik er klaar voor ben.
Ik vind het heel lastig eigenlijk. Ik rammel wel, maar vind het ook nog zo fijn met onze dreumes alleen.
Ik vind het heel lastig eigenlijk. Ik rammel wel, maar vind het ook nog zo fijn met onze dreumes alleen.
Ik heb de pil officieel de deur uit gezet! Vorige week aan het einde van mijn ongesteldheid hadden we het zomaar ineens besloten! We gaan nog wel wachten met proberen tot na de bruiloft!
Vorige week aan het einde van mijn ongesteldheid hadden we het zomaar ineens besloten! We gaan nog wel wachten met proberen tot na de bruiloft!
Spannendquote:
Ik heb de pil officieel de deur uit gezet!
.Wanneer is jullie grote dag?
Ik denk (hoop) dat wij na de bruiloft ook nog een poging gaan wagen (is wel pas in oktober, dus nog ff wachten ...)
14 Septemberquote:
[..]
Spannend
Wanneer is jullie grote dag?
Ik denk (hoop) dat wij na de bruiloft ook nog een poging gaan wagen (is wel pas in oktober, dus nog ff wachten ...)
De tijd gaat veels te snel! Nog zoveel dingen te doen voor de bruiloft. Maar het houdt wel mijn rammelaar een beetje in toom Een beetje!
Veel mini's om mij heen en ik zie echt overal zwangeren. Mis het zwanger zijn zelfs! Maar mijn beeld is rooskleuriger dan het toen was. Voorlopig nog geen tweede hier (I. is bijna 9 maanden oud) maar op momenten dus zeker wel wat gerammel. Dat had ik nou niet verwacht na een stomme bevalling .
.
Hier ook zacht gerammel Jip is nu net 1 jaar dus we vinden het nog te vroeg, we willen dat hij in ieder geval 2 jaar is als de volgende komt. Dus we bespreken het over een paar maanden wel weer
Jip is nu net 1 jaar dus we vinden het nog te vroeg, we willen dat hij in ieder geval 2 jaar is als de volgende komt. Dus we bespreken het over een paar maanden wel weer
Het besef dat er hier geen baby meer komt en het wegdoen van alle babyspullen maakt me aan het rammelen. Ik zie overal baby’s ook.
We zijn klaar, compleet en het is goed zo. Maar nog zo’n mini, nog een keer bevallen en nog zo’n leuke in ons gezin
We zijn klaar, compleet en het is goed zo. Maar nog zo’n mini, nog een keer bevallen en nog zo’n leuke in ons gezin
Hier hetzelfde @Songeur
Ik rammelde wel, tot ik een paar maanden geleden een 'precnancy scare' kreeg, toen zag ik vooral de onpraktische kanten van een derde..
Het is goed zo, we hebben 2 fantastische meiden en het voelt echt compleet.
Maar ik hou de deur nog wel op een kiertje voor een eventueel nakomertje..
Ik rammelde wel, tot ik een paar maanden geleden een 'precnancy scare' kreeg, toen zag ik vooral de onpraktische kanten van een derde..
Het is goed zo, we hebben 2 fantastische meiden en het voelt echt compleet.
Maar ik hou de deur nog wel op een kiertje voor een eventueel nakomertje..
Jij maakt wel hele leuke kindjes, dus dan is het extra jammer.quote:
Het besef dat er hier geen baby meer komt en het wegdoen van alle babyspullen maakt me aan het rammelen. Ik zie overal baby’s ook.
We zijn klaar, compleet en het is goed zo. Maar nog zo’n mini, nog een keer bevallen en nog zo’n leuke in ons gezin
Protège moi de mes désirs.
Oh wat herkenbaar! Ons gezin is compleet, maar nu we alle babyspullen weg doen doet het soms toch wat pijn en begin ik te rammelen voor een derde. Ik weet alleen dat het einde dan zoek is, want na die 3e rammel ik voor een 4e und so weiter, dus ik hou me inquote:
Het besef dat er hier geen baby meer komt en het wegdoen van alle babyspullen maakt me aan het rammelen. Ik zie overal baby’s ook.
We zijn klaar, compleet en het is goed zo. Maar nog zo’n mini, nog een keer bevallen en nog zo’n leuke in ons gezin
Ik rammel helemáál niet, maar ik kreeg vandaag de broer-zusfoto van de schoolfotograaf en allemachtig: wat was ik weer even extra blij dat mijn rammels voor een tweede succesvol omgezet zijn in ons Phi’tje Echt, die foto straalt alles uit wat ik ooit hoopte dat het zou worden met een tweede.
Echt, die foto straalt alles uit wat ik ooit hoopte dat het zou worden met een tweede.
Pff, sinds ik gestopt ben met de pil al bijna 3 weken om de zoveel tijd ongie krampen. Als ik het niet beter wist zou ik al meerdere keren elk moment ongie kunnen worden!
Ook leuk om de veranderingen daar beneden te zien
Ugh, kan niet wachten tot September Tot we eindelijk gaan beginnen met proberen!
Ook leuk om de veranderingen daar beneden te zien
Ugh, kan niet wachten tot September
Tot we eindelijk gaan beginnen met proberen!
Nah die liefde die je hier omschrijftquote:
Ik rammel helemáál niet, maar ik kreeg vandaag de broer-zusfoto van de schoolfotograaf en allemachtig: wat was ik weer even extra blij dat mijn rammels voor een tweede succesvol omgezet zijn in ons Phi’tje
Dat gevoel is dus juist wat mij wél aan het rammelen maakt. Oh kijk ze nou leuk, eigen, uniek, hetzelfde en van mij zijn. Ik wil er nog 10
3 is heel leuk hoorquote:
[..]
Oh wat herkenbaar! Ons gezin is compleet, maar nu we alle babyspullen weg doen doet het soms toch wat pijn en begin ik te rammelen voor een derde. Ik weet alleen dat het einde dan zoek is, want na die 3e rammel ik voor een 4e und so weiter, dus ik hou me in
dit helpt niet he?
Zo. Het werd weleens tijd om me hier te melden. Wel onder een kloon, omdat ik al op FOK! meeloop sinds 2005 en zelfs een aantal familieleden mijn username kent.
Mijn eierstokken rammelen al heel erg lang en het wachten wordt steeds moeilijker.
Ik heb een hele lieve vriend die ik zeker als vader van mijn toekomstige kinderen zie, maar door wat vervelende omstandigheden moeten we nog zeker twee jaar wachten. Ik ben inmiddels 33, dus voor mijn gevoel begint de tijd steeds meer te dringen. Natuurlijk weet ik wel dat het nog prima kan, zelfs nog als ik 40 ben, maar van mij mag het nog liever gisteren dan vandaag gebeuren.
Helaas zit ik door een aantal hele smerige spelletjes van mijn ex in de schuldhulpverlening, die nog zeker twee jaar zal duren. Om die reden wonen mijn vriend en ik ook niet samen, wat ik wel zo handig zou vinden natuurlijk, haha.
Het is echt worstelen om de eindjes aan elkaar te knopen en dat wil ik een kind niet aan doen. Ik houd zelf het hoofd maar net boven water, maar zou een kind zoveel meer willen bieden. Niet elke week puzzelen om genoeg eten in huis te hebben, maar fatsoenlijke maaltijden.
Ik overleef het wel op een paar dagen brood met pindakaas als de wasmachine stuk gaat, maar dat kun je een kind niet aandoen.
Het kán dus simpelweg nog niet, maar dat doet vreselijk zeer. Al sinds de kleuterklas roep ik namelijk dat ik moeder wil worden en dat gevoel is alleen maar sterker geworden.
Ik ben tante van drie prachtige kinderen (tussen 5 maanden en 15 jaar) en ik houd zielsveel van ze, maar soms blijft het zo ontzettend knagen. De kinderen waar ik vroeger op gepast heb, vrienden, kennissen, iedereen in mijn omgeving lijkt zwanger te zijn of kinderen te hebben, maar ik sta nog steeds met lege handen.
Soms is het zo ontzettend frustrerend
Mijn eierstokken rammelen al heel erg lang en het wachten wordt steeds moeilijker.
Ik heb een hele lieve vriend die ik zeker als vader van mijn toekomstige kinderen zie, maar door wat vervelende omstandigheden moeten we nog zeker twee jaar wachten. Ik ben inmiddels 33, dus voor mijn gevoel begint de tijd steeds meer te dringen. Natuurlijk weet ik wel dat het nog prima kan, zelfs nog als ik 40 ben, maar van mij mag het nog liever gisteren dan vandaag gebeuren.
Helaas zit ik door een aantal hele smerige spelletjes van mijn ex in de schuldhulpverlening, die nog zeker twee jaar zal duren. Om die reden wonen mijn vriend en ik ook niet samen, wat ik wel zo handig zou vinden natuurlijk, haha.
Het is echt worstelen om de eindjes aan elkaar te knopen en dat wil ik een kind niet aan doen. Ik houd zelf het hoofd maar net boven water, maar zou een kind zoveel meer willen bieden. Niet elke week puzzelen om genoeg eten in huis te hebben, maar fatsoenlijke maaltijden.
Ik overleef het wel op een paar dagen brood met pindakaas als de wasmachine stuk gaat, maar dat kun je een kind niet aandoen.
Het kán dus simpelweg nog niet, maar dat doet vreselijk zeer. Al sinds de kleuterklas roep ik namelijk dat ik moeder wil worden en dat gevoel is alleen maar sterker geworden.
Ik ben tante van drie prachtige kinderen (tussen 5 maanden en 15 jaar) en ik houd zielsveel van ze, maar soms blijft het zo ontzettend knagen. De kinderen waar ik vroeger op gepast heb, vrienden, kennissen, iedereen in mijn omgeving lijkt zwanger te zijn of kinderen te hebben, maar ik sta nog steeds met lege handen.
Soms is het zo ontzettend frustrerend
Dat is wel echt ultiem rammelen en nog niet kunnen, idgara! Sterkte met wachten, het is lastig...
Op maandag 14 november 2016 12:18 schreef Crumpette het volgende:
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
@idgara Oh, ik kan me zo goed voorstellen dat het wachten steeds lastiger wordt. Het klinkt wel alsof je op een reële manier naar je situatie kijkt, dat vind ik erg knap. Zijn er dingen die je in de tussentijd al zou kunnen doen op weg naar het moederschap (bijvoorbeeld stappen zetten op werkgebied zodat het straks financieel gezien zelfs nog makkelijker gaat dan je nu denkt)?
Ik herken me wel je een beetje in je verhaal en het heeft me er zelfs toe gebracht om mijn account af te stoffen. Volgende maand word ik 35, maar helaas ben ik ook nog steeds kinderloos en daarnaast ook relatieloos. Na 10 jaar in het buitenland te hebben gewoond verhuis ik deze zomer weer naar Nederland. Daar heb ik wel zin in, maar het drukt me ook op de neus op de feiten. Vrijwel al mijn vrienden zijn in de tussentijd getrouwd en hebben kinderen gekregen. Het voelt alsof ik de boot heb gemist. Daarbij komt dat ik als gevolg van het Syndroom van Turner biologisch gezien waarschijnlijk geen kinderen kan krijgen.
Ik neem het mezelf nu kwalijk dat ik mezelf zo lang heb 'verstopt' in het reizen/werken. Natuurlijk zijn er andere opties, ik ben van plan om mij het komende jaar te verdiepen in het pleegouderschap. Tegelijkertijd heb ik steeds het gevoel dat het nu echt te laat is daarvoor (had ik maar....). Het loslaten van het gezinsleven dat ik altijd voor ogen had doet veel zeer en het is echt soort een rouwproces, merk ik.
Ik herken me wel je een beetje in je verhaal en het heeft me er zelfs toe gebracht om mijn account af te stoffen. Volgende maand word ik 35, maar helaas ben ik ook nog steeds kinderloos en daarnaast ook relatieloos. Na 10 jaar in het buitenland te hebben gewoond verhuis ik deze zomer weer naar Nederland. Daar heb ik wel zin in, maar het drukt me ook op de neus op de feiten. Vrijwel al mijn vrienden zijn in de tussentijd getrouwd en hebben kinderen gekregen. Het voelt alsof ik de boot heb gemist. Daarbij komt dat ik als gevolg van het Syndroom van Turner biologisch gezien waarschijnlijk geen kinderen kan krijgen.
Ik neem het mezelf nu kwalijk dat ik mezelf zo lang heb 'verstopt' in het reizen/werken. Natuurlijk zijn er andere opties, ik ben van plan om mij het komende jaar te verdiepen in het pleegouderschap. Tegelijkertijd heb ik steeds het gevoel dat het nu echt te laat is daarvoor (had ik maar....). Het loslaten van het gezinsleven dat ik altijd voor ogen had doet veel zeer en het is echt soort een rouwproces, merk ik.
Dank je welquote:
@:Idgara
Bedankt! Het is zeker niet makkelijk. Het gaat op zich prima hoor, maar er zijn van die momenten dat het me zó tegenstaat allemaalquote:
Dat is wel echt ultiem rammelen en nog niet kunnen, idgara! Sterkte met wachten, het is lastig...
Dank je wel!quote:
@:idgara Oh, ik kan me zo goed voorstellen dat het wachten steeds lastiger wordt. Het klinkt wel alsof je op een reële manier naar je situatie kijkt, dat vind ik erg knap. Zijn er dingen die je in de tussentijd al zou kunnen doen op weg naar het moederschap (bijvoorbeeld stappen zetten op werkgebied zodat het straks financieel gezien zelfs nog makkelijker gaat dan je nu denkt)?
Ik kijk er reëel naar, maar soms is dat bijna niet te doen
Ik heb een goede baan en verdien bovenmodaal, dus dat zit wel goed. Alleen zit ik nog een tijd in de schuldhulpverlening (nog 1003 dagen om precies te zijn) en zie ik dus niets van mijn salaris terug. Wel wordt er hard gewerkt aan een vaste aanstelling bij mijn werkgever. Ook zijn we aan het uitzoeken waar we willen gaan wonen als het wél kan en mijn huidige huis is het meest geschikt. Er moet e.e.a gerenoveerd worden, maar daar wachten we liever even mee tot we echt samen verder kunnen. Er is gelukkig een extra kamer beschikbaar, waar nu mijn neefjes en nichtje af en toe logeren
Dat moet ook ontzettend moeilijk zijn!quote:Ik herken me wel je een beetje in je verhaal en het heeft me er zelfs toe gebracht om mijn account af te stoffen. Volgende maand word ik 35, maar helaas ben ik ook nog steeds kinderloos en daarnaast ook relatieloos. Na 10 jaar in het buitenland te hebben gewoond verhuis ik deze zomer weer naar Nederland. Daar heb ik wel zin in, maar het drukt me ook op de neus op de feiten. Vrijwel al mijn vrienden zijn in de tussentijd getrouwd en hebben kinderen gekregen. Het voelt alsof ik de boot heb gemist. Daarbij komt dat ik als gevolg van het Syndroom van Turner biologisch gezien waarschijnlijk geen kinderen kan krijgen.
Ik neem het mezelf nu kwalijk dat ik mezelf zo lang heb 'verstopt' in het reizen/werken. Natuurlijk zijn er andere opties, ik ben van plan om mij het komende jaar te verdiepen in het pleegouderschap. Tegelijkertijd heb ik steeds het gevoel dat het nu echt te laat is daarvoor (had ik maar....). Het loslaten van het gezinsleven dat ik altijd voor ogen had doet veel zeer en het is echt soort een rouwproces, merk ik.
Ik weet wel zeker dat het een rouwproces is, waarin het 'wat als..?' een enorme rol speelt. Het gevoel dat je stil staat of hebt gestaan, terwijl de rest van de wereld gewoon doordendert kan soms ineens zó'n klap in je gezicht zijn.
Heel veel sterkte
Oeh idgara, lijkt me idd heel frustrerend om te rammelen terwijl het nog zo ver weg is.
Ongelofelijk hoe je ook voor een tweede kunt rammelen.
Zeker nu het best dichtbij komt (anderhalve maand) ben ik eigenlijk nu al niet meer te houden. Het helpt niet om twee weekenden op rij twee verschillende mini baby’s te knuffelen. Ik hoop toch zo dat nog eens mee te mogen maken.
Ongelofelijk hoe je ook voor een tweede kunt rammelen.
Zeker nu het best dichtbij komt (anderhalve maand) ben ik eigenlijk nu al niet meer te houden. Het helpt niet om twee weekenden op rij twee verschillende mini baby’s te knuffelen. Ik hoop toch zo dat nog eens mee te mogen maken.
De slechte nachten van U.quote:
[..]
Wat tof!
Protège moi de mes désirs.
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |