Depressie & Angst #115

quote:

Op woensdag 10 december 2014 22:48 schreef Californium het volgende:


Leven is best mooi

nog nooit meegemaakt.

quote:

Op woensdag 10 december 2014 22:43 schreef Miniem het volgende:
Kindjes ik vind het zo aso om ze op de wereld te zetten. Leven is toch al zo verneukt.

In mijn ogen is het ook puur egoïsme.
Maar de behoefte om te verzorgen is er wel (bij mij, en ik denk bij de meeste vrouwen en misschien ook mannen) want dat is tenslotte waarvoor we eigenlijk bestaan - om ons voort te planten. Het doet je ook nuttig voelen, je kunt liefde geven en krijgen, het kan zo mooi zijn. Dus ik begrijp het wel. Lijkt me ook dat je makkelijker depressief wordt als je niet datgene doet wat je instinct wil, omdat er een leegte is.

quote:

Op woensdag 10 december 2014 22:35 schreef kuolema het volgende:

[..]

Herkenbaar. Misschien heb je een andere soort therapie nodig. Of waren de voorgaande keren te kort.
Ga je morgen bellen?

Zou zomaar kunnen, natuurlijk. Overigens heb ik ook een tijdje AD geprobeerd, na veel aandringen door mijn toenmalige vriendin. Alleen na enige tijd mee gestopt, om onduidelijke redenen. Ik vond laatst nog een doosje, dus wellicht verstandig om weer eens een kans te geven. Uiteraard wel in overleg met de huisarts. Eh, ik kan niets beloven, maar ik doe mijn best

Ik krijg een kerstboom van moeders
Beetje lichtpuntje aangezien ik enorm weinig geld heb (ach maar geen schulden toch) en die buurvrouw maar vrolijk herrie blijft maken.
Ik heb al aangegeven dat ik wil verhuizen vanwege haar naar een andere gang. Hopen dat het kan.

quote:

Op donderdag 11 december 2014 12:37 schreef RipMcPants het volgende:

[..]

Overigens heb ik ook een tijdje AD geprobeerd, na veel aandringen door mijn toenmalige vriendin. Alleen na enige tijd mee gestopt, om onduidelijke redenen.

Hielp dat ook?

quote:

Op woensdag 10 december 2014 23:43 schreef kuolema het volgende:

[..]

In mijn ogen is het ook puur egoïsme.
Maar de behoefte om te verzorgen is er wel (bij mij, en ik denk bij de meeste vrouwen en misschien ook mannen) want dat is tenslotte waarvoor we eigenlijk bestaan - om ons voort te planten. Het doet je ook nuttig voelen, je kunt liefde geven en krijgen, het kan zo mooi zijn. Dus ik begrijp het wel. Lijkt me ook dat je makkelijker depressief wordt als je niet datgene doet wat je instinct wil, omdat er een leegte is.

Je kind kan ook ook gewoon een gelukkig kind worden die in een prima wereld opgroeit. Tis echt niet dat wereld nu slechter is dan vroeger ofzo.

Ook even boven water komen hier.

Heel druk gehad, wegens leuke ontmoetingen/activiteiten en ook wel als strategie om niet te hoeven nadenken. Werkt wel, maar soms komen er dingen boven waarmee ik niet weet wat te doen. Paniek etc. Mijn groepstherapie ligt stil tot na nieuwjaar, supergek. Weet ook niet of ik er iets aan heb, maar durf dat niet te zeggen (voornamelijk omdat ik denk dat het mijn eigen schuld is omdat ik ook niets durf te zeggen). Wil dat het beter gaat, maar weet niet waar te beginnen. Blhh.

Leuk om de positieve verhalen te lezen hier en veel sterkte aan al wie het nodig heeft .

quote:

Op woensdag 10 december 2014 22:43 schreef Miniem het volgende:
Kindjes ik vind het zo aso om ze op de wereld te zetten. Leven is toch al zo verneukt.

Je weet dat niet iedereen hetzelfde voelt als jij? Een kind wordt niet depressief geboren

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:10 schreef Elvi het volgende:

[..]

[..]

Ik kan dus niks met dit soort uitspraken. Wat wil je daarmee bereiken? Dat ik me schuldig ga voelen omdat ik wel kinderen wil?
Ik laat iedereen in zn waarde en het zou nooit in mij opkomen om de keus van een anders om geen kinderen te krijgen egoistisch te noemen. Maar het lijkt wel alsof ik wel mijn keuze moet verdedigen.

Laat lekker iedereen een eigen afweging maken en probeer er rekening mee te houden dat een ander een andere keus zou maken en dat je diegene kan kwetsen met een (ongenuanceerde) mening. Ik weet het; het is een schokkend concept hier op Fok, maar het maakt het leven wel een stuk gezelliger en makkelijker.

Ah, de kwets argumenten . Jij laat helemaal niemand in zijn waarde want je valt vaak genoeg users binnen dit topic aan als je het niet met ze eens bent

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:18 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Ah, de kwets argumenten . Jij laat helemaal niemand in zijn waarde want je valt vaak genoeg users binnen dit topic aan als je het niet met ze eens bent

Over aanvallen gesproken s_e
Overdrijven is ook een kunst en wat dat betreft ben jij een ware Van Gogh

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:28 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Over aanvallen gesproken s_e
Overdrijven is ook een kunst en wat dat betreft ben jij een ware Van Gogh

Wanneer ik opmerkingen ruik in Elvi's comments waar ik wat mee kan, kom ik met een reply Ze zegt heel netjes dat ze iedereen in haar waarde laat en vervolgens haalt ze uit in haar post Dubbele maatstaf, maar daar is Elvi best goed in

Ik ben overigens idd wel een kunstenaar (in overdrijven). Maar het is overigens ook mijn vak (ben consultant) op het moment. Overdrijven. Dus zo heel gek is het niet Ik heb nog steeds geen burn out te pakken, al hik ik er wel tegen aan. Zit atm weer in Trieste tot en met kerst. Kommer en kwel

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:32 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Wanneer ik opmerkingen ruik in Elvi's comments waar ik wat mee kan, kom ik met een reply Ze zegt heel netjes dat ze iedereen in haar waarde laat en vervolgens haalt ze uit in haar post Dubbele maatstaf, maar daar is Elvi best goed in

Ik ben overigens idd wel een kunstenaar (in overdrijven). Maar het is overigens ook mijn vak (ben consultant) op het moment. Overdrijven. Dus zo heel gek is het niet Ik heb nog steeds geen burn out te pakken, al hik ik er wel tegen aan. Zit atm weer in Trieste tot en met kerst. Kommer en kwel

Jouw replies zijn alleen niet altijd even correct (eventjes zacht uitgedrukt), een beetje pot en ketel verhaal hier dus ik laat het hierbij.
Heb geen zin de stemming het gootje in te helpen hier en de flow van dit topic te verstoren, daar heeft niemand wat aan, ongeacht van wie zulke posts afkomstig zijn

Ik neem aan dat dat "kommer en kwel" ook wel zal meevallen als het van jouw vingers getikt is?

Mensen, jaag elkaar eens niet zo de kerstboom in...

quote:

Op donderdag 11 december 2014 12:37 schreef RipMcPants het volgende:

[..]

Zou zomaar kunnen, natuurlijk. Overigens heb ik ook een tijdje AD geprobeerd, na veel aandringen door mijn toenmalige vriendin. Alleen na enige tijd mee gestopt, om onduidelijke redenen. Ik vond laatst nog een doosje, dus wellicht verstandig om weer eens een kans te geven. Uiteraard wel in overleg met de huisarts. Eh, ik kan niets beloven, maar ik doe mijn best

Hoe lang had je ad geprobeerd?
Succes met bellen
Ik weet hoe moeilijk het is, kon het zelf ook pas toen ik het écht niet meer trok. Dat was echt dramatisch.

quote:

Op donderdag 11 december 2014 13:03 schreef summer2bird het volgende:
Ik krijg een kerstboom van moeders
Beetje lichtpuntje aangezien ik enorm weinig geld heb (ach maar geen schulden toch) en die buurvrouw maar vrolijk herrie blijft maken.
Ik heb al aangegeven dat ik wil verhuizen vanwege haar naar een andere gang. Hopen dat het kan.

Nice
Ik moest zelf mijn kerstboom betalen, want mijn pa vind het maar niks, dus heb niet zo'n grote als ik graag zou hebben gewild. Maar aan kerstzaken geef ik toch (bijna) zonder schuldgevoel mijn geld uit ook al zit ik krap bij kas. Het is zo leuk

quote:

Op donderdag 11 december 2014 18:00 schreef Californium het volgende:

[..]

Je kind kan ook ook gewoon een gelukkig kind worden die in een prima wereld opgroeit. Tis echt niet dat wereld nu slechter is dan vroeger ofzo.

Dat kan zeker. Maar ik denk niet dat kinderen van mij gelukkig zouden worden.

quote:

Op donderdag 11 december 2014 20:03 schreef Mange-tout het volgende:
Ook even boven water komen hier.

Heel druk gehad, wegens leuke ontmoetingen/activiteiten en ook wel als strategie om niet te hoeven nadenken. Werkt wel, maar soms komen er dingen boven waarmee ik niet weet wat te doen. Paniek etc. Mijn groepstherapie ligt stil tot na nieuwjaar, supergek. Weet ook niet of ik er iets aan heb, maar durf dat niet te zeggen (voornamelijk omdat ik denk dat het mijn eigen schuld is omdat ik ook niets durf te zeggen). Wil dat het beter gaat, maar weet niet waar te beginnen. Blhh.

Leuk om de positieve verhalen te lezen hier en veel sterkte aan al wie het nodig heeft .

Hoe lang doe je die therapie? Want het kan lang duren voordat het aanslaat. En dat je niet weet waar je moet beginnen, is juist iets dat je kunt vertellen bij therapie, zodat je daar hulp bij kunt krijgen. Heb je geen mentorgesprekken of zo?

Enig idee waarom die pauze zo lang duurt?

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:10 schreef Elvi het volgende:

[..]

[..]

Ik kan dus niks met dit soort uitspraken. Wat wil je daarmee bereiken? Dat ik me schuldig ga voelen omdat ik wel kinderen wil?
Ik laat iedereen in zn waarde en het zou nooit in mij opkomen om de keus van een anders om geen kinderen te krijgen egoistisch te noemen. Maar het lijkt wel alsof ik wel mijn keuze moet verdedigen.

Laat lekker iedereen een eigen afweging maken en probeer er rekening mee te houden dat een ander een andere keus zou maken en dat je diegene kan kwetsen met een (ongenuanceerde) mening. Ik weet het; het is een schokkend concept hier op Fok, maar het maakt het leven wel een stuk gezelliger en makkelijker.

/rant

Wat vind jij er niet egoïstisch aan dan? Wie, behalve de ouder, heeft er wat aan dat er alweer een kind wordt geboren dat misschien enorm zal moeten lijden? Waarom zou je iemand dat aan willen doen? De mooie dingen in het leven zal iets dat nooit leeft toch ook niet kunnen missen.
Ik zal mensen niet haten omdat ze kinderen willen/hebben en ergens, vanuit mijn gevoel, zou ik het zelf ook willen. Misschien heb ik over 15 jaar wel 5 kinderen.
Neemt niet weg dat het egoïstisch is.

Ik ben bang voor angst, herkend iemand dat?

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:40 schreef Goejedag het volgende:
Ik ben bang voor angst, herkend iemand dat?

Ik ben bang voor mensen die hun spelling niet voor elkaar hebben.
En daarnaast voor trollerij.

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:44 schreef minthy het volgende:

[..]

Ik ben bang voor mensen die hun spelling niet voor elkaar hebben.
En daarnaast voor trollerij.

Dit was serieus maar iig bedankt voor een reactie.

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:47 schreef Goejedag het volgende:

[..]

Dit was serieus maar iig bedankt voor een reactie.

Nou ja, in een ander topic waar ik post vond je iedereen aanstellers. Dus tja.
Edit; zeikerds was het.

Het is lastig als je niet weet of je iemand wel of niet serieus moet nemen. Ik kan dat niet goed inschatten.

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:50 schreef kuolema het volgende:
Het is lastig als je niet weet of je iemand wel of niet serieus moet nemen. Ik kan dat niet goed inschatten.

O maar dat is heel makkelijk op fok, gewoon naar Goeiedag's pohi kijken, kijk maar:
R&P (dit topic)
KLB
KLB
VBL
SEX
V&A
KLB
TRV
ONZ
ONZ
KLB
KLB
KLB

Als ze veel KLB, ONZ en VBL hebben, zijn het altijd trollen

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:50 schreef kuolema het volgende:
Het is lastig als je niet weet of je iemand wel of niet serieus moet nemen. Ik kan dat niet goed inschatten.

Ik las je edit
Normaal gesproken ben ik vrij neutraal geloof ik, maar in dat andere topic (ook r&p) iedereen een stel zeikerds noemen roept bij mij op z'n minst enkele vraagtekens op.

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:49 schreef minthy het volgende:

[..]

Nou ja, in een ander topic waar ik post vond je iedereen aanstellers. Dus tja.
Edit; zeikerds was het.

Dat ging over adhd.
Moet je eens kijken hoeveel gezeik daar staat ipv mensen die aanpakken.

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:52 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

O maar dat is heel makkelijk op fok, gewoon naar Goeiedag's pohi kijken, kijk maar:
R&P (dit topic)
KLB
KLB
VBL
SEX
V&A
KLB
TRV
ONZ
ONZ
KLB
KLB
KLB

Als ze veel KLB, ONZ en VBL hebben, zijn het altijd trollen

Discriminatie maargoed,
doei

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:55 schreef Goejedag het volgende:

[..]

Discriminatie maargoed,
doei

Misschien is het Chagrijnig-topic wel iets voor jou?

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:54 schreef Goejedag het volgende:

[..]

Dat ging over adhd.
Moet je eens kijken hoeveel gezeik daar staat ipv mensen die aanpakken.

Valt best mee, is inhoudelijk gewoon een prima topic. En bij depressieve of angstige mensen zal je ook niet heel veel aanpakkers vinden, wij zitten nu eenmaal liever bij de pakken neer zo nu en dan

Even on-topic

De feestdagen komen eraan (en wat zal ik blij zijn als het weer januari is) en het viel me onlangs op dat ik elke keer met oud & nieuw -of- bij iemand anders zat die iets organiseerde...-of- ik zat alleen thuis

Dus voor het 1st dit jaar probeer ik zelf iets van de grond te krijgen, wel spannend of het gaat lukken

Edit: O pff, vergeet ik het belangrijkste

Wat gaan jullie met oud & nieuw doen?

Om die reden stelde ik tot nu toe elk jaar een winterslaapje voor, gewoon met je kop onder de dekens tot 6 januari of zo. Leek me waanzinnig fijn, altijd een "wiebelige" tijd hier met oudjaar als jaarlijks dieptepuntje omdat dat de sterfdag van m'n pa is.
Dit jaar gaat het heel anders worden omdat ik nu een vriend en schoonfamilie heb. Ik ben heel benieuwd hoe het dit jaar gaat, ik zie het in ieder geval iets zonniger in dan voorgaande jaren.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 00:03 schreef minthy het volgende:
Om die reden stelde ik tot nu toe elk jaar een winterslaapje voor, gewoon met je kop onder de dekens tot 6 januari of zo. Leek me waanzinnig fijn, altijd een "wiebelige" tijd hier met oudjaar als jaarlijks dieptepuntje omdat dat de sterfdag van m'n pa is.
Dit jaar gaat het heel anders worden omdat ik nu een vriend en schoonfamilie heb. Ik ben heel benieuwd hoe het dit jaar gaat, ik zie het in ieder geval iets zonniger in dan voorgaande jaren.

Das wel tof om te horen!

In voorgaande jaren vierde ik het of bij mn moeder, of bij mn moeder thuis (maar dan zonder mn moeder omdat zij weer egrns uitgenodigd was en ik geen zin had als een soort aanhangsel mee te gaan ) om op de katten te passen
En soms bleef ik gewoon helemaal thuis, kocht ik een fles prosecco voor mezelf en wat magnetron-oliebollen maar kijken of het dit jaar anders kan

Alleen 1 van mn vrienden weet nog niet of hij die dag moet werken en de andere komt alleen als de ene ook komt (anders gaat ie naar de kroeg )

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:52 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

O maar dat is heel makkelijk op fok, gewoon naar Goeiedag's pohi kijken, kijk maar:
R&P (dit topic)
KLB
KLB
VBL
SEX
V&A
KLB
TRV
ONZ
ONZ
KLB
KLB
KLB

Als ze veel KLB, ONZ en VBL hebben, zijn het altijd trollen

En toch, je kunt het niet zeker weten, dat is het vervelende.
Nu voel ik me dus schuldig, mocht hij serieus zijn.

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:57 schreef Elvi het volgende:

[..]

Chagrijnig & Ongemakkelijk

Ik moest lachen

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:59 schreef magnetronkoffie het volgende:
Even on-topic

De feestdagen komen eraan (en wat zal ik blij zijn als het weer januari is) en het viel me onlangs op dat ik elke keer met oud & nieuw -of- bij iemand anders zat die iets organiseerde...-of- ik zat alleen thuis

Dus voor het 1st dit jaar probeer ik zelf iets van de grond te krijgen, wel spannend of het gaat lukken

Hoe zou je het liefst de feestdagen door willen brengen, als alles mogelijk zou zijn?

quote:

Edit: O pff, vergeet ik het belangrijkste

Wat gaan jullie met oud & nieuw doen?

Is dat een uitnodiging?

Ik weet het nog niet, misschien met een paar vrienden zoals de twee voorgaande jaren, maar eigenlijk heb ik ook wel behoefte om gewoon thuis te zijn.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 00:03 schreef minthy het volgende:
Om die reden stelde ik tot nu toe elk jaar een winterslaapje voor, gewoon met je kop onder de dekens tot 6 januari of zo. Leek me waanzinnig fijn, altijd een "wiebelige" tijd hier met oudjaar als jaarlijks dieptepuntje omdat dat de sterfdag van m'n pa is.
Dit jaar gaat het heel anders worden omdat ik nu een vriend en schoonfamilie heb. Ik ben heel benieuwd hoe het dit jaar gaat, ik zie het in ieder geval iets zonniger in dan voorgaande jaren.

Yes, je gaat het optimistisch tegemoet! Ik hoop voor je dat het nu makkelijk gaat worden

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 00:08 schreef kuolema het volgende:

[..]

En toch, je kunt het niet zeker weten, dat is het vervelende.
Nu voel ik me dus schuldig, mocht hij serieus zijn.

Ja klopt, maar in het leven weet je vrijwel nooit iets 100,000000000000000000000000000% zeker, er is altijd een foutmarge
Das denk ik ook een belangrijke reden waarom mensen aannames maken en labelen

quote:

[..]

Hoe zou je het liefst de feestdagen door willen brengen, als alles mogelijk zou zijn?

Liefst zonder vuurwerk en met vrienden en bij iemand thuis ofzo, lekker gezellig in een vertrouwd aanvoelende omgeving en waar ik een matras heb om me op te storten voor als ik instort (want das een ding wat ik wel 100% zeker weet )

quote:

[..]

Is dat een uitnodiging?

Eerst even kijken of er überhaubt animo voor is, ik gooide het ook impulsief in de groep en je weet maar nooit, kan altijd wel iets leuks uit komen

quote:

Ik weet het nog niet, misschien met een paar vrienden zoals de twee voorgaande jaren, maar eigenlijk heb ik ook wel behoefte om gewoon thuis te zijn.

Ik vier het het liefst ook met vrienden, maar ook meer omdat mijn vrienden het altijd apart vieren, ik vier het eigenlijk nooit met hun (ja, 10 jaar terug ooit eens een verdwaald keertje, dat was wel leuk ).

Ik heb het altijd zo moeilijk gevonden met oud & nieuw omdat mijn ouders gescheiden zijn. In principe ging ik het ene jaar naar mijn vader en het andere jaar bleef ik bij mijn moeder, maar ik voelde me hoe dan ook schuldig, vooral omdat mijn vader soms helemaal alleen was. En nu vind ik het dus nog steeds lastig, ik weet niet wat ik zelf wil. Het is alleen maar moeilijker met nog een derde optie (met vrienden).

Ik ben trouwens ook geen fan van vuurwerk. Er zijn jaren geweest dat ik met mijn ogen dicht en handen op mijn oren op mijn kamer ging zitten, gordijnen dicht, wachtend tot dat vreselijke geknal over zou zijn. Of bij de hond ging liggen die trillend in een hoekje op zolder lag. Ik vind het echt doodeng om over straat te moeten de dagen rond oud en nieuw, verwacht dat op elke hoek mensen me staan op te wachten die iets naar me gaan gooien en kan dus ook niet tegen het lawaai, daar schrik ik van en het is teveel tegelijk en door elkaar en te hard en zo.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 00:14 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ja klopt, maar in het leven weet je vrijwel nooit iets 100,000000000000000000000000000% zeker, er is altijd een foutmarge
Das denk ik ook een belangrijke reden waarom mensen aannames maken en labelen

Dat is dan ook iets waar ik veel moeite mee heb. Ik hou liever alle opties open, ga nergens van uit als ik het niet helemaal zeker weet. Zou dan toch liever wel op een mogelijke trol reageren, er rekening mee houdend dat het nep kan zijn, door door te vragen of zo, in plaats van iemand meteen weg te sturen.

quote:

[..]

Liefst zonder vuurwerk en met vrienden en bij iemand thuis ofzo, lekker gezellig in een vertrouwd aanvoelende omgeving en waar ik een matras heb om me op te storten voor als ik instort (want das een ding wat ik wel 100% zeker weet )

Dat klinkt goed

quote:

[..]

Eerst even kijken of er überhaubt animo voor is, ik gooide het ook impulsief in de groep en je weet maar nooit, kan altijd wel iets leuks uit komen

Oh dat was dus echt je plan?

quote:

[..]

Ik vier het het liefst ook met vrienden, maar ook meer omdat mijn vrienden het altijd apart vieren, ik vier het eigenlijk nooit met hun (ja, 10 jaar terug ooit eens een verdwaald keertje, dat was wel leuk ).

Je bedoelt dat je vrienden het niet met elkaar vieren?

Pff, ik ga naar bed. Morgen naar de maatschappelijk werkster, ik zie er zo tegenop

Ik reageer er morgen nog wel even op, ben nu een beetje te moe maar slaap lekker en succes morgen!

Mogguh... feestdagen, ik kan er ook de pret nog niet van inzien helaas. Had gisteren ook weer een 'mensen zijn stom en keuren me toch af' dagje

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 00:28 schreef kuolema het volgende:
Ik heb het altijd zo moeilijk gevonden met oud & nieuw omdat mijn ouders gescheiden zijn. In principe ging ik het ene jaar naar mijn vader en het andere jaar bleef ik bij mijn moeder, maar ik voelde me hoe dan ook schuldig, vooral omdat mijn vader soms helemaal alleen was. En nu vind ik het dus nog steeds lastig, ik weet niet wat ik zelf wil. Het is alleen maar moeilijker met nog een derde optie (met vrienden).

Niks mis met gewoon afwisselen
Heel lullig voor je vader, maar je kan hem niet altijd uit de brand helpen, hij zal het ook (deels) zelf moeten doen waarmee ik wil zeggen dat je niet verantwoordelijk voor de hele wereld kan zijn

quote:

Ik ben trouwens ook geen fan van vuurwerk. Er zijn jaren geweest dat ik met mijn ogen dicht en handen op mijn oren op mijn kamer ging zitten, gordijnen dicht, wachtend tot dat vreselijke geknal over zou zijn. Of bij de hond ging liggen die trillend in een hoekje op zolder lag. Ik vind het echt doodeng om over straat te moeten de dagen rond oud en nieuw, verwacht dat op elke hoek mensen me staan op te wachten die iets naar me gaan gooien en kan dus ook niet tegen het lawaai, daar schrik ik van en het is teveel tegelijk en door elkaar en te hard en zo.

Dit dus

En altijd zijn het die idioten die met vuurwerk spelen

quote:

[..]

Dat is dan ook iets waar ik veel moeite mee heb. Ik hou liever alle opties open, ga nergens van uit als ik het niet helemaal zeker weet. Zou dan toch liever wel op een mogelijke trol reageren, er rekening mee houdend dat het nep kan zijn, door door te vragen of zo, in plaats van iemand meteen weg te sturen.

Het is niet erg om soms een foutje te maken Kuo, niemand kan perfect zijn
Ik maak soms ook wel eens een (inschattings)fout maar dan is er gewoonlijk nog geen man overboord

quote:

[..]

Dat klinkt goed

[..]

Oh dat was dus echt je plan?

Nou, dat was meer een impulsieve ingeving maar een beetje gezellig avontuur is af en toe wel leuk, dat zijn van die dingen die je nog jaren bijblijven

quote:

[..]

Je bedoelt dat je vrienden het niet met elkaar vieren?

Het ding is, ze hebben allemaal hun eigen kringetje, maar goed er is dit jaar wel een redelijke kans dat het me gaat lukken ook

[ Bericht 0% gewijzigd door magnetronkoffie op 12-12-2014 11:17:54 (oeps :')) ]

Oudjaar ga ik uitzitten met vriendlief (bij mijn familie), die gelukkig heel begripvol is. Hij begrijpt dat ik die dag graag dicht bij m'n familie ben en wil daarbij zijn. Zo ontzettend lief ook, hij heeft veel uitnodigingen van vrienden afgewezen

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 12:07 schreef Poesopstokje het volgende:
Heyhoi, mag ik er ook bij?

Ik kom vanuit het ASS topic, maar de laatste tijd nemen mijn PTSS klachten de overhand, dus misschien zit ik hier beter op m'n plek. Ik heb de laatste tijd hier al wat meegelurkt.

Momenteel heb ik elke week EMDR en twee-wekelijks ook nog een praatsessie met een andere psychologe, voorafgaande aan de EMDR sessie. Ik voel me voor het eerst heel erg op m'n plek bij deze twee dames, en ik heb héél wat psychologen/GGZ-instellingen van dichtbij gezien
Ook zijn we al een tijdje aan het experimenteren met medicatie. Maar mijn instelling heeft maar 1 psychiater, met wie ik hopeloos in de clinch lig, waardoor al het medicatiegebeuren via mijn psychologe moet, dus dit loopt wat moeizaam.

Om gelijk maar in te haken; december is de meest deprimerende maand van het jaar hier. Veel gezelligheid en familiegebeuren, waar ik dus totaal geen deel van uit kan maken. Kerst ''vier'' ik dit jaar met twee FOK!kers en Oud&Nieuw niet. Ik ben altijd al panisch voor vuurwerk en harde knallen geweest, dus ik kom ook nooit buiten de 31e. Ik ben ook altijd bang dat mensen vuurwerk naar me gooien, dit is in het verleden ook gebeurd. Het liefste lig ik gewoon om 22.00 op bed, zodat ik overal door heen slaap.

Wees welkom poesopstokje

Ja, ik heb het gebeuren deels gevolgd in het ASS topic en het gedoe met je familie ook, wat een gedoe

En er zijn wel meer mensen hier die niks hebben met al dat vuurwerk (en dan vooral met de debielen die die zooi afsteken )

quote:

Op donderdag 11 december 2014 17:16 schreef TvhN het volgende:

[..]

Hielp dat ook?

Eh, ik meen me te herinneren dat het 6-8 weken duurt tot je wat van de effecten merkt, toch? Sorry, mijn geheugen is echt verschrikkelijk de laatste tijd Ik heb de AD dan ook niet echt de kans gegeven om te werken, want ik ben na ongeveer die periode er mee gestopt. Nu ik er aan terugdenk heb ik ook geen idee waarom eigenlijk

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:40 schreef kuolema het volgende:

[..]

Hoe lang had je ad geprobeerd?
Succes met bellen
Ik weet hoe moeilijk het is, kon het zelf ook pas toen ik het écht niet meer trok. Dat was echt dramatisch.

Ik meen 6 tot 8, misschien 10 weken? Ongeveer tot dezelfde tijd die nodig is om echt een verschil te merken. Ik heb ze nooit echt een goede kans gegeven. Wellicht omdat ik er niet helemaal achter stond, ik weet het niet.

Van de voorgaande twee keren dat ik hulp heb gezocht, heb ik het één keer zelf gedaan. De eerste keer heeft mijn moeder het geregeld, omdat ze zich zorgen maakte en omdat ze wist dat ik het zelf nooit zou doen De tweede keer was op aandringen van mijn toenmalige vriendin, omdat ze zich zorgen maakte.

Ik vind het nu moeilijk omdat ik er min of meer alleen voor sta. Niet echt natuurlijk, maar dat maak ik mezelf wijs. Ik zadel mensen niet graag op met mijn problemen. Mijn zus weet er tot op zekere hoogte wel van, maar ze heeft geen idee hoe erg het daadwerkelijk met me gesteld is. Ik wil van mijn probleem niet haar probleem maken. Ik kan wel nog bij mijn inmiddels ex-vriendin terecht, want die weet wél wat ik heb doorgemaakt en hoe ik er nu voor sta. Maar ik voel me al gauw bezwaard en het helpt niet echt met het loskomen

Vooralsnog heeft mijn sport een soort van therapeutische werking, maar die 2 x per week is bij lange na niet meer voldoende inmiddels.

Vanwaar de angst voor vuurwerk?

Ik ga vandaag maar eens vrienden vertellen over m'n (angst)klachten. Ben wel een beetje klaar met dat eromheen draaien. Benieuwd naar de reacties..

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 12:50 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Onverwachte harde knallen, bang voor verwondingen.

Heb je ooit verwondingen gekregen? Of ben je ooit geschrokken van een onverwachte harde knal?

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 13:03 schreef TvhN het volgende:
Ik ga vandaag maar eens vrienden vertellen over m'n (angst)klachten. Ben wel een beetje klaar met dat eromheen draaien. Benieuwd naar de reacties..

Succes

Dit soort dingen vertellen laat echter wel merken wie je echte vrienden zijn, het is niet ondenkbaar dat de reacties die je krijgt, zullen zijn zoals je verwacht had (disclaimer: Ik ken natuurlijk wel jouw vriendenkring niet maar de definities van "vriend" kunnen dan ook zeer sterk uiteenlopen )

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 12:50 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Onverwachte harde knallen, bang voor verwondingen.

Dit

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 14:03 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Heb je ooit verwondingen gekregen? Of ben je ooit geschrokken van een onverwachte harde knal?

In mijn geval: Vaak genoeg bijna en ja (heb zovaak meegemaakt dat debielen met vuurwerk gingen stunten, 1 voorbeeld is iemand die in een dorpsstraat vuurpijlen horizontaal over de lengte van de straat aan het afschieten was. Over de grond dus )

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 14:21 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Succes

Dit soort dingen vertellen laat echter wel merken wie je echte vrienden zijn, het is niet ondenkbaar dat de reacties die je krijgt, zullen zijn zoals je verwacht had (disclaimer: Ik ken natuurlijk wel jouw vriendenkring niet maar de definities van "vriend" kunnen dan ook zeer sterk uiteenlopen )

[..]

Dit

[..]

In mijn geval: Vaak genoeg bijna en ja (heb zovaak meegemaakt dat debielen met vuurwerk gingen stunten, 1 voorbeeld is iemand die in een dorpsstraat vuurpijlen horizontaal over de lengte van de straat aan het afschieten was. Over de grond dus )

Ik kruip ook altijd t liefst ver weg als t over vuurwerk afsteken gaat. Die onverwachte knallen kan ik ook niet goed verdragen. Als kind ook al niet trouwens. Ik weet niet eens precies waarom, misschien toch door een heel oud trauma, maar dat had dan weer niks met knallen te maken.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 16:56 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Nee en ja, uiteraard, elke keer weer. Ik ben ook als de dood voor onweer bijvoorbeeld.

Maar dat is angst, het is vaak ongegrond en als je het relativeert niet nodig. En daarom heet het ook een angstSTOORNIS, omdat er bij mij (en vele hier) iets niet klopt aan het relativatievermogen Tadáá.

-Edit- Ik woon dus in zo'n dom boerendorp, waar ze ongetwijfeld aan carbidschieten doen. Nu ligt er in m'n achtertuin zo'n beetje een mooi groot weiland en ik ben als de dood dat ze het carbidschieten daar gaan houden. Het is m'n eerste O&N hier, dus ik weet niet waar ze het houden elk jaar.
Ik trek die harde knallen echt niet, aangezien ik ook nog eens overgevoelig ben voor harde geluiden (naast de angst ervoor dus.).

Ja dat is hier ook vaste prik.
Al vind ik dat minder vervelend dan de jeugd die de hele dag rondloopt met die illegale dingen.
Van mij mogen ze vuurwerk helemaal afschaffen, en 1 georganiseerde show doen met siervuurwerk.
Maar ja, als je dat zegt dan ben je weer verzuurd enzo.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 17:15 schreef Royco1 het volgende:

[..]

Ja dat is hier ook vaste prik.
Al vind ik dat minder vervelend dan de jeugd die de hele dag rondloopt met die illegale dingen.
Van mij mogen ze vuurwerk helemaal afschaffen, en 1 georganiseerde show doen met siervuurwerk.
Maar ja, als je dat zegt dan ben je weer verzuurd enzo.

jezus Roy. Check je Ph waarde

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 17:30 schreef artelligence het volgende:

[..]

jezus Roy. Check je Ph waarde

Ik ben een bittere oude man geworden Art. Al heb ik van vuurwerk nooit de lol begrepen. Als kind ooit 1 jaar ook gedaan, na een uur zijn je handen bevroren en vond ik het aardig saai die rotjes.

Goed, kleine update en wat reflectie.

Maandag dus helemaal gestopt met SSRI. Hele week slecht geslapen, lichamelijk echt gesloopt en een beetje emo. Voor de rest gaat het heel goed.

Ik zat gisteravond in de auto, vanuit mijn werk naar huis. Hardop zat ik na te denken en te reflecteren. Benoemen dat ik verdomd trots op mezelf mag zijn. Een gesprek met mezelf, waar ik hardop alles zei wat ik niet durfde, wat ik al die jaren heb vermeden, wat ik heb gemist. Niet naar een discotheek of kroeg durven, bioscoop, school, noem het maar op. Ik probeerde het wel, maar het was steeds weer een opgave. Bang om de controle te verliezen. En ineens kwam het besef keihard binnen. Ik begon te janken als een kind. Het besef dat angst de helft van mijn leven heeft geregeerd. Maar ook dat ik de laatste 3,5 jaar enorme stappen heb gemaakt.

Tot 3,5 jaar geleden woonde ik nog bij mijn ouders thuis, was werkzoekend. Zocht werk relatief in de buurt. Op een gegeven moment de knoop doorgehakt en maar verder gekeken dan de regio. Een baan gevonden in het oosten van het land, uiteindelijk op eigen benen gaan staan in een vreemde stad. Zelfs een citytrip naar NYC gemaakt met twee vrienden.

Ondertussen van baan gewisseld, promotie gemaakt en sta ik op het punt om in het nieuwe jaar weer te verhuizen. Nooit van tevoren gedacht dat ik, iemand die niet normaal kon functioneren door zijn angststoornis, van het rustige platteland uiteindelijk in Amsterdam terecht zou komen.

Ik heb al die jaren wel geprobeerd dingen te ondernemen. En al die kleine stapjes, al die kleine overwinningen, hebben gezorgd voor meer vertrouwen. Ben ik ervan af? Nee... Maar ik ben van ver gekomen. Op naar een nog beter jaar, op naar 2015.

Kerst ergste dagen van het jaar samen met mn verjaardag

Beleven jullie dat ook zo?

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 20:51 schreef artelligence het volgende:
Goed, kleine update en wat reflectie.

Maandag dus helemaal gestopt met SSRI. Hele week slecht geslapen, lichamelijk echt gesloopt en een beetje emo. Voor de rest gaat het heel goed.

Ik zat gisteravond in de auto, vanuit mijn werk naar huis. Hardop zat ik na te denken en te reflecteren. Benoemen dat ik verdomd trots op mezelf mag zijn. Een gesprek met mezelf, waar ik hardop alles zei wat ik niet durfde, wat ik al die jaren heb vermeden, wat ik heb gemist. Niet naar een discotheek of kroeg durven, bioscoop, school, noem het maar op. Ik probeerde het wel, maar het was steeds weer een opgave. Bang om de controle te verliezen. En ineens kwam het besef keihard binnen. Ik begon te janken als een kind. Het besef dat angst de helft van mijn leven heeft geregeerd. Maar ook dat ik de laatste 3,5 jaar enorme stappen heb gemaakt.

Tot 3,5 jaar geleden woonde ik nog bij mijn ouders thuis, was werkzoekend. Zocht werk relatief in de buurt. Op een gegeven moment de knoop doorgehakt en maar verder gekeken dan de regio. Een baan gevonden in het oosten van het land, uiteindelijk op eigen benen gaan staan in een vreemde stad. Zelfs een citytrip naar NYC gemaakt met twee vrienden.

Ondertussen van baan gewisseld, promotie gemaakt en sta ik op het punt om in het nieuwe jaar weer te verhuizen. Nooit van tevoren gedacht dat ik, iemand die niet normaal kon functioneren door zijn angststoornis, van het rustige platteland uiteindelijk in Amsterdam terecht zou komen.

Ik heb al die jaren wel geprobeerd dingen te ondernemen. En al die kleine stapjes, al die kleine overwinningen, hebben gezorgd voor meer vertrouwen. Ben ik ervan af? Nee... Maar ik ben van ver gekomen. Op naar een nog beter jaar, op naar 2015.

Dat klinkt goed zeg Op naar 2015 ja.

Zekers, dat 2015 voor iedereen n beter jaar mag worden

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 00:47 schreef magnetronkoffie het volgende:
Ik reageer er morgen nog wel even op, ben nu een beetje te moe maar slaap lekker en succes morgen!

Dank je. Bezwaar is inmiddels ingediend. Ik ben zo blij dat ik het niet alleen hoef te doen.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 10:50 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Niks mis met gewoon afwisselen
Heel lullig voor je vader, maar je kan hem niet altijd uit de brand helpen, hij zal het ook (deels) zelf moeten doen waarmee ik wil zeggen dat je niet verantwoordelijk voor de hele wereld kan zijn

Ik weet het, maar dat gevoel blijft.

quote:

[..]

Dit dus

En altijd zijn het die idioten die met vuurwerk spelen

[..]

Het is niet erg om soms een foutje te maken Kuo, niemand kan perfect zijn
Ik maak soms ook wel eens een (inschattings)fout maar dan is er gewoonlijk nog geen man overboord

Maar dit is iets dat je van tevoren weet - dat het niet zeker is dat je overtuiging klopt. En je hebt de mogelijkheid om daar rekening mee te houden, waarom zou je dat dan niet doen?

quote:

[..]

Nou, dat was meer een impulsieve ingeving maar een beetje gezellig avontuur is af en toe wel leuk, dat zijn van die dingen die je nog jaren bijblijven

[..]

Het ding is, ze hebben allemaal hun eigen kringetje, maar goed er is dit jaar wel een redelijke kans dat het me gaat lukken ook

Ah zo, nou succes dan

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 12:23 schreef RipMcPants het volgende:

[..]

Eh, ik meen me te herinneren dat het 6-8 weken duurt tot je wat van de effecten merkt, toch? Sorry, mijn geheugen is echt verschrikkelijk de laatste tijd Ik heb de AD dan ook niet echt de kans gegeven om te werken, want ik ben na ongeveer die periode er mee gestopt. Nu ik er aan terugdenk heb ik ook geen idee waarom eigenlijk

[..]

Ik meen 6 tot 8, misschien 10 weken? Ongeveer tot dezelfde tijd die nodig is om echt een verschil te merken. Ik heb ze nooit echt een goede kans gegeven. Wellicht omdat ik er niet helemaal achter stond, ik weet het niet.

Van de voorgaande twee keren dat ik hulp heb gezocht, heb ik het één keer zelf gedaan. De eerste keer heeft mijn moeder het geregeld, omdat ze zich zorgen maakte en omdat ze wist dat ik het zelf nooit zou doen De tweede keer was op aandringen van mijn toenmalige vriendin, omdat ze zich zorgen maakte.

Ik vind het nu moeilijk omdat ik er min of meer alleen voor sta. Niet echt natuurlijk, maar dat maak ik mezelf wijs. Ik zadel mensen niet graag op met mijn problemen. Mijn zus weet er tot op zekere hoogte wel van, maar ze heeft geen idee hoe erg het daadwerkelijk met me gesteld is. Ik wil van mijn probleem niet haar probleem maken. Ik kan wel nog bij mijn inmiddels ex-vriendin terecht, want die weet wél wat ik heb doorgemaakt en hoe ik er nu voor sta. Maar ik voel me al gauw bezwaard en het helpt niet echt met het loskomen

Vooralsnog heeft mijn sport een soort van therapeutische werking, maar die 2 x per week is bij lange na niet meer voldoende inmiddels.

Misschien helpt aandringen van de mensen in dit topic dan?
Het voordeel van hulpverleners is dat je je niet bezwaard hoeft te voelen, zij krijgen er immers voor betaald en kiezen ervoor om andermans problemen aan te horen (al voel ik me toch vaak schuldig naar mijn psycholoog).

Jammer dat je net op dat moment bent gestopt. Je hoeft natuurlijk niet per se aan de medicatie.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 16:56 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Nee en ja, uiteraard, elke keer weer. Ik ben ook als de dood voor onweer bijvoorbeeld.

Maar dat is angst, het is vaak ongegrond en als je het relativeert niet nodig. En daarom heet het ook een angstSTOORNIS, omdat er bij mij (en vele hier) iets niet klopt aan het relativatievermogen Tadáá.

-Edit- Ik woon dus in zo'n dom boerendorp, waar ze ongetwijfeld aan carbidschieten doen. Nu ligt er in m'n achtertuin zo'n beetje een mooi groot weiland en ik ben als de dood dat ze het carbidschieten daar gaan houden. Het is m'n eerste O&N hier, dus ik weet niet waar ze het houden elk jaar.
Ik trek die harde knallen echt niet, aangezien ik ook nog eens overgevoelig ben voor harde geluiden (naast de angst ervoor dus.).

Ik vind de angst voor vuurwerk wel gegrond hoor.

Ik moest even opzoeken wat dat carbid schieten is. Misschien kun je ergens informeren waar ze dat gaan doen?

quote:

Op woensdag 10 december 2014 13:34 schreef RipMcPants het volgende:

[..]

Willen is een groot woord. Heb het al twee keer eerder geprobeerd, zonder resultaat Maar ik weet wel dat ik op de huidige manier eigenlijk niet meer verder kan/wil.

Dat snap ik. Waar heb je last van, depressie? En wat heb je al geprobeerd aan behandelmethoden?

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 20:51 schreef artelligence het volgende:
Goed, kleine update en wat reflectie.

Maandag dus helemaal gestopt met SSRI. Hele week slecht geslapen, lichamelijk echt gesloopt en een beetje emo. Voor de rest gaat het heel goed.

Ik zat gisteravond in de auto, vanuit mijn werk naar huis. Hardop zat ik na te denken en te reflecteren. Benoemen dat ik verdomd trots op mezelf mag zijn. Een gesprek met mezelf, waar ik hardop alles zei wat ik niet durfde, wat ik al die jaren heb vermeden, wat ik heb gemist. Niet naar een discotheek of kroeg durven, bioscoop, school, noem het maar op. Ik probeerde het wel, maar het was steeds weer een opgave. Bang om de controle te verliezen. En ineens kwam het besef keihard binnen. Ik begon te janken als een kind. Het besef dat angst de helft van mijn leven heeft geregeerd. Maar ook dat ik de laatste 3,5 jaar enorme stappen heb gemaakt.

Tot 3,5 jaar geleden woonde ik nog bij mijn ouders thuis, was werkzoekend. Zocht werk relatief in de buurt. Op een gegeven moment de knoop doorgehakt en maar verder gekeken dan de regio. Een baan gevonden in het oosten van het land, uiteindelijk op eigen benen gaan staan in een vreemde stad. Zelfs een citytrip naar NYC gemaakt met twee vrienden.

Ondertussen van baan gewisseld, promotie gemaakt en sta ik op het punt om in het nieuwe jaar weer te verhuizen. Nooit van tevoren gedacht dat ik, iemand die niet normaal kon functioneren door zijn angststoornis, van het rustige platteland uiteindelijk in Amsterdam terecht zou komen.

Ik heb al die jaren wel geprobeerd dingen te ondernemen. En al die kleine stapjes, al die kleine overwinningen, hebben gezorgd voor meer vertrouwen. Ben ik ervan af? Nee... Maar ik ben van ver gekomen. Op naar een nog beter jaar, op naar 2015.

Fuck man, ik ben echt trots op je, goed gedaan! Fijn om te zien hoe het confronteren van je angst er toch voor kan zorgen dat het minder wordt. Er komt zo'n fundament van rust en vertrouwen te liggen waar je niet snel meer vanaf gestoot kan worden. Ga zo door man!

Over dat vuurwerk, schrikachtigheid is gewoon een kenmerk van angst/depressie. Ik denk niet dat je daar zoveel achter moet zoeken..

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 23:59 schreef Miniem het volgende:
Kerst ergste dagen van het jaar samen met mn verjaardag

Beleven jullie dat ook zo?

Ja, ik zit me alleenmaar zorgen te maken of alles goed komt. Hele dag is erdoor verpest

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:40 schreef kuolema het volgende:

[..]

Hoe lang doe je die therapie? Want het kan lang duren voordat het aanslaat. En dat je niet weet waar je moet beginnen, is juist iets dat je kunt vertellen bij therapie, zodat je daar hulp bij kunt krijgen. Heb je geen mentorgesprekken of zo?

Enig idee waarom die pauze zo lang duurt?

[..]

Sinds juni, dus dat is best lang naar mijn aanvoelen. Heb nu twee keer verteld over dat het voor mij moeilijk is om dingen in (die) groep te zeggen, maar daar wordt niet veel mee gedaan. Ik snap dat ik het eigenlijk zelf moet doen en moet leren om dingen uit mezelf te zeggen, maar bfl, lastig. Wat zijn mentorgesprekken? Ik zit in het Belgisch systeem, dus niet alles is hetzelfde.
Lange pauze vanwege de nationale staking morgen in België en daarna wegens de kerstvakantie.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 20:51 schreef artelligence het volgende:
Goed, kleine update en wat reflectie.

Maandag dus helemaal gestopt met SSRI. Hele week slecht geslapen, lichamelijk echt gesloopt en een beetje emo. Voor de rest gaat het heel goed.

Ik zat gisteravond in de auto, vanuit mijn werk naar huis. Hardop zat ik na te denken en te reflecteren. Benoemen dat ik verdomd trots op mezelf mag zijn. Een gesprek met mezelf, waar ik hardop alles zei wat ik niet durfde, wat ik al die jaren heb vermeden, wat ik heb gemist. Niet naar een discotheek of kroeg durven, bioscoop, school, noem het maar op. Ik probeerde het wel, maar het was steeds weer een opgave. Bang om de controle te verliezen. En ineens kwam het besef keihard binnen. Ik begon te janken als een kind. Het besef dat angst de helft van mijn leven heeft geregeerd. Maar ook dat ik de laatste 3,5 jaar enorme stappen heb gemaakt.

Tot 3,5 jaar geleden woonde ik nog bij mijn ouders thuis, was werkzoekend. Zocht werk relatief in de buurt. Op een gegeven moment de knoop doorgehakt en maar verder gekeken dan de regio. Een baan gevonden in het oosten van het land, uiteindelijk op eigen benen gaan staan in een vreemde stad. Zelfs een citytrip naar NYC gemaakt met twee vrienden.

Ondertussen van baan gewisseld, promotie gemaakt en sta ik op het punt om in het nieuwe jaar weer te verhuizen. Nooit van tevoren gedacht dat ik, iemand die niet normaal kon functioneren door zijn angststoornis, van het rustige platteland uiteindelijk in Amsterdam terecht zou komen.

Ik heb al die jaren wel geprobeerd dingen te ondernemen. En al die kleine stapjes, al die kleine overwinningen, hebben gezorgd voor meer vertrouwen. Ben ik ervan af? Nee... Maar ik ben van ver gekomen. Op naar een nog beter jaar, op naar 2015.

Leuk om te lezen .

Ivm Kerst- en Nieuw: dit jaar kijk ik er minder naar tegenop dan anders. Besef wel dat ik mij vorig jaar best eenzaam voelde en dit jaar toch heel wat nieuwe mensen heb leren kennen, die meer contact met mij houden dan mijn oude vrienden met wie ik toen krampachtig contact probeerde te houden. Komt ook omdat die nieuwe vlakbij wonen, wat afspreken zoveel gemakkelijker maakt, maar dan nog.

quote:

Op zaterdag 13 december 2014 22:32 schreef kuolema het volgende:

[..]

Misschien helpt aandringen van de mensen in dit topic dan?
Het voordeel van hulpverleners is dat je je niet bezwaard hoeft te voelen, zij krijgen er immers voor betaald en kiezen ervoor om andermans problemen aan te horen (al voel ik me toch vaak schuldig naar mijn psycholoog).

Jammer dat je net op dat moment bent gestopt. Je hoeft natuurlijk niet per se aan de medicatie.

[..]

Ha, ik heb inderdaad wel een stok achter de deur nodig, ik ken mezelf Ik heb mezelf voorgenomen, en aan mijn ex beloofd, dat ik morgen mijn zus ga vertellen hoe de vork precies in de steel zit. Ze weet de grote lijnen, maar de verontrustende details heb ik haar vooralsnog bespaard. Ik ben bang dat ik morgen niet uit mijn woorden kan komen of het minder erg doe voorkomen dan dat het is, maar ik ga het wel proberen.

Ik weet rationeel gezien ook best dat ik me niet bezwaard hoef te voelen, maar toch praat ik er niet graag over en wil ik mensen al helemaal niet opzadelen met mijn problemen. Dat heeft waarschijnlijk te maken met een zekere trots of zo. Vroeger dacht ik altijd wel dat ik het alleen kon etc, dus de teleurstelling was nogal groot toen bleek dat dat helaas niet zo was.

quote:

Op zondag 14 december 2014 13:21 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Dat snap ik. Waar heb je last van, depressie? En wat heb je al geprobeerd aan behandelmethoden?

Depressie inderdaad. Al geruime tijd. Ben heel vroeger, een jaar of 10 geleden, naar een of andere therapeute gegaan op aanraden van mijn moeder. Weer hetzelfde; Het luchtte eventjes op, maar verbeterde niets constructiefs. Jaren later heeft mijn moeder een afspraak gemaakt bij de huisarts om me door te laten verwijzen naar een psycholoog, omdat ze zich zorgen maakte. Terwijl ik daar onder behandeling was, overleed mijn moeder. Niet lang daarna ben ik gestopt met de therapie, omdat het voor mij niets concreet veranderde.

Twee jaar later op aanraden van mijn toenmalige vriendin wéér hulp ingeschakeld en ben toen beland bij een psycholoog van het GGZ. Na een tijd gesprekstherapie ook de stap genomen naar medicatie. Dat heb ik, om onduidelijke redenen, niet heel lang volgehouden en de kans gegeven om te werken.

En nu ben ik weer terug bij af.

Goed plan om eerst eens met je zus te gaan praten. En misschien is medicatie wel een goede stap. proberen kan altijd toch?

quote:

Op maandag 15 december 2014 12:16 schreef RipMcPants het volgende:

[..]

Ik weet rationeel gezien ook best dat ik me niet bezwaard hoef te voelen, maar toch praat ik er niet graag over en wil ik mensen al helemaal niet opzadelen met mijn problemen. Dat heeft waarschijnlijk te maken met een zekere trots of zo. Vroeger dacht ik altijd wel dat ik het alleen kon etc, dus de teleurstelling was nogal groot toen bleek dat dat helaas niet zo was.

[..]

Herkenbaar.

Wellicht een rare vraag.

Ik slik antidepressiva + oxazepam voor mijn angst/paniek aanvallen. (en milde depressie). Vandaag voor het eerst Citalopram 10 mg ingenomen .. behalve een droge mond en soms een dronken loopje heb ik eigenlijk geen last van andere bijwerkingen.

Worden de bijwerkingen alleen maar erger naar mate ik dit vaker neem, of heb ik "mazzel" en houd ik waarschijnlijk alleen voorlopig die droge mond + dronken loopje?

quote:

Op maandag 15 december 2014 21:11 schreef RBWO het volgende:
Wellicht een rare vraag.

Ik slik antidepressiva + oxazepam voor mijn angst/paniek aanvallen. (en milde depressie). Vandaag voor het eerst Citalopram 10 mg ingenomen .. behalve een droge mond en soms een dronken loopje heb ik eigenlijk geen last van andere bijwerkingen.

Worden de bijwerkingen alleen maar erger naar mate ik dit vaker neem, of heb ik "mazzel" en houd ik waarschijnlijk alleen voorlopig die droge mond + dronken loopje?

Dat zul je moeten afwachten, het is niet te voorspellen. Het kan best dat de bijwerkingen erger worden na een paar dagen en je er nog weken last van hebt, maar het kan ook zijn dat het hetzelfde blijft of je vanaf de tweede pil nergens meer last van hebt.

Sturen jullie wel eens e-mails naar hulpverleners? Wat voor aanhef gebruik je dan?
In principe vind ik: formeel is altijd goed (bij docenten en studieadviseurs van de uni begin ik altijd met 'geachte ...'), maar als het gaat om mensen die ik regelmatig spreek en ook bij de voornaam zou noemen lijkt dat me zo gek. Dus ik begin altijd met 'Dag/Hallo' en dan de voornaam. Is dat raar?

quote:

Op maandag 15 december 2014 21:11 schreef RBWO het volgende:
Wellicht een rare vraag.

Ik slik antidepressiva + oxazepam voor mijn angst/paniek aanvallen. (en milde depressie). Vandaag voor het eerst Citalopram 10 mg ingenomen .. behalve een droge mond en soms een dronken loopje heb ik eigenlijk geen last van andere bijwerkingen.

Worden de bijwerkingen alleen maar erger naar mate ik dit vaker neem, of heb ik "mazzel" en houd ik waarschijnlijk alleen voorlopig die droge mond + dronken loopje?

Ik ben zelf overgestapt op andere AD, na een week of 4 werden de bijwerkingen minder. Bij mijn vorige start duurde het ook een paar weken, ook na elke verhoging. Ik zou dus rekening houden met een aantal weken bijwerkingen. Het is vaak wel flink doorzetten om die weken door te komen, gebruik desnoods ook die oxazepam daarvoor in overleg met je arts.

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 01:39 schreef kuolema het volgende:
Sturen jullie wel eens e-mails naar hulpverleners? Wat voor aanhef gebruik je dan?
In principe vind ik: formeel is altijd goed (bij docenten en studieadviseurs van de uni begin ik altijd met 'geachte ...'), maar als het gaat om mensen die ik regelmatig spreek en ook bij de voornaam zou noemen lijkt dat me zo gek. Dus ik begin altijd met 'Dag/Hallo' en dan de voornaam. Is dat raar?

Ik gebruik ook 'Hallo" of soms 'goedemorgen'

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 01:39 schreef kuolema het volgende:
Sturen jullie wel eens e-mails naar hulpverleners? Wat voor aanhef gebruik je dan?
In principe vind ik: formeel is altijd goed (bij docenten en studieadviseurs van de uni begin ik altijd met 'geachte ...'), maar als het gaat om mensen die ik regelmatig spreek en ook bij de voornaam zou noemen lijkt dat me zo gek. Dus ik begin altijd met 'Dag/Hallo' en dan de voornaam. Is dat raar?

Wat mij betreft is "Hallo/Hoihoi" +voornaam niet zo raar, ik heb al meerdere jaren dezelfde hulpverlener en ken hun achternaam nauwelijks
Ook als mij gevraagd wordt wie mijn begeleider is, noem ik altijd de voornaam

Overigens stuur ik vrijwel nooit emails, liever bel ik ze op en als dat niet lukt, wacht ik gewoon tot de eerstvolgende afspraak. Als het dringend is, probeer ik een ander om advies te vragen.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 16:56 schreef Poesopstokje het volgende:
Nee en ja, uiteraard, elke keer weer. Ik ben ook als de dood voor onweer bijvoorbeeld.

Maar dat is angst, het is vaak ongegrond en als je het relativeert niet nodig. En daarom heet het ook een angstSTOORNIS, omdat er bij mij (en vele hier) iets niet klopt aan het relativatievermogen Tadáá.

Bij mij is het niet veel anders hoor. Ik kan door de onweer of vuurwerk lopen zonder ook maar 1 keer te schrikken. Ik voel die prikkel niet. Ik schrik dan ook niet. Het is alsof mijn hersenpan niet de prikkel kan verwerken.

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 17:43 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Bij mij is het niet veel anders hoor. Ik kan door de onweer of vuurwerk lopen zonder ook maar 1 keer te schrikken. Ik voel die prikkel niet. Ik schrik dan ook niet. Het is alsof mijn hersenpan niet de prikkel kan verwerken.

Of misschien ben je daar gewoonweg niet gevoelig genoeg voor, geef me wat van dat talent

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 08:35 schreef zomertje het volgende:

[..]

Ik ben zelf overgestapt op andere AD, na een week of 4 werden de bijwerkingen minder. Bij mijn vorige start duurde het ook een paar weken, ook na elke verhoging. Ik zou dus rekening houden met een aantal weken bijwerkingen. Het is vaak wel flink doorzetten om die weken door te komen, gebruik desnoods ook die oxazepam daarvoor in overleg met je arts.

Citalopram wordt over het algemeen wel wat beter verdragen dan fluoxetine. Hopelijk geldt dat ook voor RBWO.

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 08:36 schreef zomertje het volgende:

[..]

Ik gebruik ook 'Hallo" of soms 'goedemorgen'

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 09:43 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Wat mij betreft is "Hallo/Hoihoi" +voornaam niet zo raar, ik heb al meerdere jaren dezelfde hulpverlener en ken hun achternaam nauwelijks
Ook als mij gevraagd wordt wie mijn begeleider is, noem ik altijd de voornaam

Overigens stuur ik vrijwel nooit emails, liever bel ik ze op en als dat niet lukt, wacht ik gewoon tot de eerstvolgende afspraak. Als het dringend is, probeer ik een ander om advies te vragen.

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 17:33 schreef Elvi het volgende:
Ik begin met 'hallo' en dan gewoon tekst. Ik vind de voornaam raar staan dus laat ik t gewoon weg

Thanks mensen

Ik heb een nieuw recept voor mirtazapine nodig, vind mailen daarvoor toch handiger (en minder eng) dan bellen. Maar dat ben ik dus al een tijdje aan het uitstellen

Ik vind de aanhef bij dergelijke mails (praktische infO naar mijn psych) ook gek. Ben van "geachte heer x" naar "beste [voornaam]" gegaan, maar het voelt nog steeds wat gek. Ik zeg zijn naam ook nooit.

Een beetje in diezelfde sfeer: ik vind het altijd heel unheimlich als iemand in een gesprek mij plots aanspreekt met mijn voornaam. Herkent iemand dit?

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 22:48 schreef Mange-tout het volgende:
Ik vind de aanhef bij dergelijke mails (praktische infO naar mijn psych) ook gek. Ben van "geachte heer x" naar "beste [voornaam]" gegaan, maar het voelt nog steeds wat gek. Ik zeg zijn naam ook nooit.

Een beetje in diezelfde sfeer: ik vind het altijd heel unheimlich als iemand in een gesprek mij plots aanspreekt met mijn voornaam. Herkent iemand dit?

Ik vind ook niets echt 'normaal' klinken.
En ja! Dat heb ik ook.

Ik typ altijd Hoi (voornaam),

Ligt eraan met wie je te maken hebt en wat voor band je hebt denk ik.

De psychiater en spv er noemen mij ook Seasushi.

Apart

He jongens en meisjes, komen jullie hier ook even stemmen?

R&P / Bespreektopic R&P-verkiezingen 2014!

quote:

Op dinsdag 16 december 2014 08:35 schreef zomertje het volgende:

[..]

Ik ben zelf overgestapt op andere AD, na een week of 4 werden de bijwerkingen minder. Bij mijn vorige start duurde het ook een paar weken, ook na elke verhoging. Ik zou dus rekening houden met een aantal weken bijwerkingen. Het is vaak wel flink doorzetten om die weken door te komen, gebruik desnoods ook die oxazepam daarvoor in overleg met je arts.

Hoi!

Duidelijk!

Ik slik nu 3 dagen Citalopram en moet toegeven.. het valt me alles mee. Heb wel gedurende de hele dag last van een droge mond. Vooral de eerste twee uur zweet ik om niets en af en toe een beetje een dronkemans loopje.. behalve dat merk ik er eigenlijk nog niets van (de bijwerkingen).

Reden dat ik dit slik is vanwege het feit dat ik een angststoornis heb. Doordat de afgelopen paar maanden heel erg vervelend waren kreeg ik vanuit het niets een paniekaanval (nouja vanuit het niets..). Dit resulteerde in dat ik bang werd voor de paniekaanval.

Uiteindelijk hebben we EMDR gedaan waardoor de paniekaanvallen een stuk minder waren maar ik mij nogal "vervreemd" voelde van alles.. kan de vinger er niet op leggen.. teveel aan het nadenken en minder in het "nu" leven. Wat weer resulteerde in dat ik het behoorlijk negatief allemaal begon te zien.

Vandaar de citalopram

quote:

Op woensdag 17 december 2014 11:59 schreef RBWO het volgende:

[..]

Hoi!

Duidelijk!

Ik slik nu 3 dagen Citalopram en moet toegeven.. het valt me alles mee. Heb wel gedurende de hele dag last van een droge mond. Vooral de eerste twee uur zweet ik om niets en af en toe een beetje een dronkemans loopje.. behalve dat merk ik er eigenlijk nog niets van (de bijwerkingen).

Reden dat ik dit slik is vanwege het feit dat ik een angststoornis heb. Doordat de afgelopen paar maanden heel erg vervelend waren kreeg ik vanuit het niets een paniekaanval (nouja vanuit het niets..). Dit resulteerde in dat ik bang werd voor de paniekaanval.

Uiteindelijk hebben we EMDR gedaan waardoor de paniekaanvallen een stuk minder waren maar ik mij nogal "vervreemd" voelde van alles.. kan de vinger er niet op leggen.. teveel aan het nadenken en minder in het "nu" leven. Wat weer resulteerde in dat ik het behoorlijk negatief allemaal begon te zien.

Vandaar de citalopram

Ik ben benieuwd of het je gaat helpen. Ik heb een periode gehad waarbij de paniekaanvallen dagelijks kwamen. Dan moet je wel iets nemen, want anders hou je het niet vol. EMDR heeft mij wel geholpen. Heb je nog wel therapie ernaast?

Het gaat de laatste tijd redelijk goed met me psychisch gezien dan.
Ben eventjes zelfstandig buiten geweest en ik voelde me niet zo bang als jaren geleden.
Zelfs nog een kort gesprekje gehad ging niet echt ergens over maar toch.

Financieel is het minder de roebel is in elkaar gezakt zelfs al gaat die omhoog maakt dat niet uit.
Denk nog na om met een parttime studie te beginnen maar heb er voorlopig geen geld voor.

quote:

Op woensdag 17 december 2014 12:34 schreef zomertje het volgende:

[..]

Ik ben benieuwd of het je gaat helpen. Ik heb een periode gehad waarbij de paniekaanvallen dagelijks kwamen. Dan moet je wel iets nemen, want anders hou je het niet vol. EMDR heeft mij wel geholpen. Heb je nog wel therapie ernaast?

EMDR heeft mij inderdaad ook veel geholpen. Heb nog wel wat last van "vervreemding" maar dat word wel minder.

Ik nam nu 3 dagen citalopram om 13:00 in maar wil wisselen naar de avond (rond 19:00 tot 00:00 heb ik namelijk echt een goede periode).

Zou ik zomaar kunnen wisselen na 3 dagen van 13:00 naar 22:00?

Ik volg ook nog cognitieve gedragstherapie erbij

quote:

Op donderdag 18 december 2014 14:49 schreef RBWO het volgende:

[..]

EMDR heeft mij inderdaad ook veel geholpen. Heb nog wel wat last van "vervreemding" maar dat word wel minder.

Ik nam nu 3 dagen citalopram om 13:00 in maar wil wisselen naar de avond (rond 19:00 tot 00:00 heb ik namelijk echt een goede periode).

Zou ik zomaar kunnen wisselen na 3 dagen van 13:00 naar 22:00?

Ik volg ook nog cognitieve gedragstherapie erbij

Moet kunnen, ik ben van 's ochtends naar 's avonds veranderd zonder problemen te hebben.

quote:

Op zaterdag 29 november 2014 21:33 schreef TvhN het volgende:

[..]

Gedaan en sindsdien is het contact een stuk minder geworden.

Ja dit is naar, maar toch denk ik dat je er goed aan hebt gedaan. Je kunt niet samen met iemand zijn en echt iets hebben zonder al je kenmerken, tijdelijk of niet, op tafel te hebben.

Hoe gaat het nu?

Verdorie wat ben ik blij en vrolijk tegelijk. Woensdag op stap geweest met wat Duitse vrienden van me en toen de hele avond geweest met een meisje dat ik al eerder, let's say 'geregeld' heb. Ik weet niet wat er nu anders was, maar het klikte heel goed. Heb haar nog naar huis gebracht en hebben daar nog 3 kwartier gepraat enzo. Sindsien ook steeds contact, ben smoorverliefd momenteel. :8 Lang geleden dit.

Nu probeer ik niet te hard van stapel te lopen, maar we spreken na de vakantie iets af. Ze gaat eerst naar d'r ouders in DL. Ben wel zenuwachtig om toch closer te worden en haar eventueel alles te vertellen over mezelf enzo. Ook mijn relatief lage libido is niet iets waar mijn zelfvertrouwen nou groter van wordt momenteel.

Dubbele tijden maar het voelt ook wel heel fijn.

quote:

Op donderdag 18 december 2014 15:34 schreef kvd het volgende:

[..]

Moet kunnen, ik ben van 's ochtends naar 's avonds veranderd zonder problemen te hebben.

Nou ik ben veranderd naar 21:30. Slikte 3 dagen Citalopram om 13:00 en ben naar 21:30 gegaan.

Heb nu wel een rare "bijwerking" .. rond een uurtje of 01:00 kreeg ik ineens een (tja hoe leg ik dit uit..) hersenschok/brainzap? Voor een kwart seconde hoorde ik een "knal" (in mijn hoofd blijkbaar) en schopte ik met beide benen omhoog .

Iemand een idee waar ik het over heb? Of heeft iemand dit ook met het opstarten van een SSRI?

quote:

Op vrijdag 19 december 2014 10:46 schreef duracellkonijntje het volgende:
Verdorie wat ben ik blij en vrolijk tegelijk. Woensdag op stap geweest met wat Duitse vrienden van me en toen de hele avond geweest met een meisje dat ik al eerder, let's say 'geregeld' heb. Ik weet niet wat er nu anders was, maar het klikte heel goed. Heb haar nog naar huis gebracht en hebben daar nog 3 kwartier gepraat enzo. Sindsien ook steeds contact, ben smoorverliefd momenteel. :8 Lang geleden dit.

Nu probeer ik niet te hard van stapel te lopen, maar we spreken na de vakantie iets af. Ze gaat eerst naar d'r ouders in DL. Ben wel zenuwachtig om toch closer te worden en haar eventueel alles te vertellen over mezelf enzo. Ook mijn relatief lage libido is niet iets waar mijn zelfvertrouwen nou groter van wordt momenteel.

Dubbele tijden maar het voelt ook wel heel fijn.

Gaaf man, goed bezig!

quote:

Op vrijdag 19 december 2014 10:39 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Ja dit is naar, maar toch denk ik dat je er goed aan hebt gedaan. Je kunt niet samen met iemand zijn en echt iets hebben zonder al je kenmerken, tijdelijk of niet, op tafel te hebben.

Laatste keer dat ik contact met haar had is alweer een week geleden. Denk gelukkig niet veel meer aan haar.

quote:

Hoe gaat het nu?

Wisselvallig. Vorig weekend was echt kut; o.a. twee vrienden over m'n problemen verteld en ondanks de steun, bleef ik het pijnlijk vinden.

Gisteren daarentegen ging het bijvoorbeeld prima; amper angstklachten gehad. Vandaag weer iets onrustiger wat dat betreft. Als het dan beter gaat, ga ik me te veel afvragen hoe dat dan komt en alles weer analyseren. Daar word ik ook zo moe van.

Ik had gisteravond weer paniekaanvallen

quote:

Op vrijdag 19 december 2014 13:42 schreef RBWO het volgende:

[..]

Nou ik ben veranderd naar 21:30. Slikte 3 dagen Citalopram om 13:00 en ben naar 21:30 gegaan.

Heb nu wel een rare "bijwerking" .. rond een uurtje of 01:00 kreeg ik ineens een (tja hoe leg ik dit uit..) hersenschok/brainzap? Voor een kwart seconde hoorde ik een "knal" (in mijn hoofd blijkbaar) en schopte ik met beide benen omhoog .

Iemand een idee waar ik het over heb? Of heeft iemand dit ook met het opstarten van een SSRI?

Lijkt op een bijwerking, je lijf dacht dat je er weer mee ging stoppen denk ik. Gaat vast over als je een paar dagen die medicijnen op dezelfde tijd hebt genomen.

quote:

Op vrijdag 19 december 2014 10:46 schreef duracellkonijntje het volgende:
Verdorie wat ben ik blij en vrolijk tegelijk. Woensdag op stap geweest met wat Duitse vrienden van me en toen de hele avond geweest met een meisje dat ik al eerder, let's say 'geregeld' heb. Ik weet niet wat er nu anders was, maar het klikte heel goed. Heb haar nog naar huis gebracht en hebben daar nog 3 kwartier gepraat enzo. Sindsien ook steeds contact, ben smoorverliefd momenteel. :8 Lang geleden dit.

Nu probeer ik niet te hard van stapel te lopen, maar we spreken na de vakantie iets af. Ze gaat eerst naar d'r ouders in DL. Ben wel zenuwachtig om toch closer te worden en haar eventueel alles te vertellen over mezelf enzo. Ook mijn relatief lage libido is niet iets waar mijn zelfvertrouwen nou groter van wordt momenteel.

Dubbele tijden maar het voelt ook wel heel fijn.

Leuk, geniet maar van het verliefde gevoel. Mocht ze afknappen op jouw problemen, weet je ook meteen dat ze niemand voor jou is (maar het is wel heel eng om zoiets te vertellen). Je libido komt waarschijnlijk ook wel terug naarmate jullie closer worden.

quote:

Op vrijdag 19 december 2014 14:59 schreef TvhN het volgende:

Wisselvallig. Vorig weekend was echt kut; o.a. twee vrienden over m'n problemen verteld en ondanks de steun, bleef ik het pijnlijk vinden.

Gisteren daarentegen ging het bijvoorbeeld prima; amper angstklachten gehad. Vandaag weer iets onrustiger wat dat betreft. Als het dan beter gaat, ga ik me te veel afvragen hoe dat dan komt en alles weer analyseren. Daar word ik ook zo moe van.

Hoe reageerden je vrienden? En helpt de analyse je ergens mee of is het eerder tobben?

quote:

Op vrijdag 19 december 2014 15:31 schreef zomertje het volgende:
Ik had gisteravond weer paniekaanvallen

Rot . Sterkte. Weet je wat het heeft uitgelokt?

Hier gaat het goed... zolang ik niet alleen ben. Waardoor ik leuke dingen (lezen) en nuttige dingen (administratie, lessen leren) niet gedaan krijg. En dat terwijl ik vroeger het leuk vond om alleen te zijn...

Ik raak alles kwijt

quote:

Op vrijdag 19 december 2014 19:21 schreef Mange-tout het volgende:

Rot . Sterkte. Weet je wat het heeft uitgelokt?

Hier gaat het goed... zolang ik niet alleen ben. Waardoor ik leuke dingen (lezen) en nuttige dingen (administratie, lessen leren) niet gedaan krijg. En dat terwijl ik vroeger het leuk vond om alleen te zijn...

Thanks. Ik ben bezig met nieuwe medicijnen, maar blijkbaar werkt het nog niet goed. Denk dat ik maar ga overleggen over een hogere dosering.

Alleen zijn is lastig als je je niet zo goed voelt, ik ken dat ook. Misschien weer langzaam aan wennen?

quote:

Op vrijdag 19 december 2014 19:21 schreef Mange-tout het volgende:

[..]

Hoe reageerden je vrienden? En helpt de analyse je ergens mee of is het eerder tobben?

Schrokken ervan, hadden ze niet verwacht. Verder niet al te lang over gehad.

Dat analyseren helpt niet. Ik begin erdoor te twijfelen en leg mezelf alleen maar druk op. Terwijl het eigenlijk helemaal niet zo slecht ging.

quote:

Op vrijdag 19 december 2014 21:42 schreef Miniem het volgende:
Ik raak alles kwijt

Als je er meer over vertelt, kunnen we misschien beter reageren?

quote:

Op zaterdag 20 december 2014 10:21 schreef zomertje het volgende:

[..]

Als je er meer over vertelt, kunnen we misschien beter reageren?

Dit

Aan die vage reacties hebben we niet zoveel en wel om deze reden

Gisteren echt een topavond gehad. Doel is om dat vandaag dan niet weer te gaan analyseren, maar gewoon te genieten.

quote:

Op zondag 21 december 2014 09:39 schreef TvhN het volgende:
Gisteren echt een topavond gehad. Doel is om dat vandaag dan niet weer te gaan analyseren, maar gewoon te genieten.

Dat vind ik ook lastig. Om achteraf niet te gaan nadenken of je t allemaal wel goed hebt gedaan enzo.

Nou.. zit nu op 6 dagen Citalopram 10mg en 2x 10mg oxazepam per dag.. heb zelf niet echt het gevoel dat het verbeterd.. omgeving om mij heen zegt dat ze zeker merken dat ik al verander.

Voel me nog steeds rusteloos en krijg af en toe vlagen van depersonalisatie (Ik denk dat de wereld dan langs me heen gaat en ik gewoon blijf staan.. of droom oid).

Ach.. antidepressiva moet gewoon wat meer tijd krijgen gok ik.. die tijd is alleen zo "bluh"

quote:

Op zondag 21 december 2014 19:14 schreef RBWO het volgende:
Nou.. zit nu op 6 dagen Citalopram 10mg en 2x 10mg oxazepam per dag.. heb zelf niet echt het gevoel dat het verbeterd.. omgeving om mij heen zegt dat ze zeker merken dat ik al verander.

Voel me nog steeds rusteloos en krijg af en toe vlagen van depersonalisatie (Ik denk dat de wereld dan langs me heen gaat en ik gewoon blijf staan.. of droom oid).

Ach.. antidepressiva moet gewoon wat meer tijd krijgen gok ik.. die tijd is alleen zo "bluh"

Misschien helpt het je te relativeren als je weet -wat- zij aan jou veranderd vinden?

quote:

Op zaterdag 20 december 2014 11:00 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Dit

Aan die vage reacties hebben we niet zoveel en wel om deze reden

Geen behoefte om alle persoonlijke dingen op een openbaar forum te gooien.

quote:

Op zondag 21 december 2014 19:51 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Misschien helpt het je te relativeren als je weet -wat- zij aan jou veranderd vinden?

Ik ben wat "positiever" geworden zeggen ze. Normaal gesproken was ik zeer negatief, voelde ik me niet "een" met mezelf(dacht dat de wereld één grote droom was). Lag veel op bed. Had paniekaanvallen (3-4 per dag)

Nu ben ik iets "actiever". Ik kom weer vaker naar beneden, ben wat gezelliger. Neem wat meer initiatief. Heb minder het gevoel dat de wereld een "droom" is dus daardoor kan ik iets meer mezelf zijn.

En eerlijkheidshalve is dat wel waar als ik het vergelijk met vorige week. En dat is begonnen sinds afgelopen maandag (antidepressiva). Alleen voel ik me wel uitgeblust,op, bluh. Dus wellicht zie ik het zelf daarom niet echt.

quote:

Op zondag 21 december 2014 20:03 schreef Miniem het volgende:

[..]

Geen behoefte om alle persoonlijke dingen op een openbaar forum te gooien.

Als je geen feedback wilt, kun je ook altijd nog in het "hoe voel je je nu topic" posten, daar zaai je ook minder verwarring mee in dit topic, zomaar even een tip

Edit: Waarmee ik niet wil aangeven dat je maar moet opzouten ofzo
Maar je bent er wel mee geholpen als je wat opener bent

quote:

Op zondag 21 december 2014 20:03 schreef RBWO het volgende:

[..]

Ik ben wat "positiever" geworden zeggen ze. Normaal gesproken was ik zeer negatief, voelde ik me niet "een" met mezelf(dacht dat de wereld één grote droom was). Lag veel op bed. Had paniekaanvallen (3-4 per dag)

Nu ben ik iets "actiever". Ik kom weer vaker naar beneden, ben wat gezelliger. Neem wat meer initiatief. Heb minder het gevoel dat de wereld een "droom" is dus daardoor kan ik iets meer mezelf zijn.

En eerlijkheidshalve is dat wel waar als ik het vergelijk met vorige week. En dat is begonnen sinds afgelopen maandag (antidepressiva). Alleen voel ik me wel uitgeblust,op, bluh. Dus wellicht zie ik het zelf daarom niet echt.

Op zich een mooie start dus

Je uitgeblust voelen is op zich prima in de lijn der verwachting, gezien jouw toestand. Dus maak je je daar nog maar even niet druk om
Let wel op dat je niet (weer?) teveel hooi op je vork gaat nemen

En sowieso, als je lichaam aangeeft zich uitgeblust te voelen, dan ben je dat wsl ook, dus neem de tijd, laat de medicatie het zware werk voor even doen en probeer rustig aan te doen

quote:

[img]
Op zich een mooie start dus

Je uitgeblust voelen is op zich prima in de lijn der verwachting, gezien jouw toestand. Dus maak je je daar nog maar even niet druk om
Let wel op dat je niet (weer?) teveel hooi op je vork gaat nemen

En sowieso, als je lichaam aangeeft zich uitgeblust te voelen, dan ben je dat wsl ook, dus neem de tijd, laat de medicatie het zware werk voor even doen en probeer rustig aan te doen

Ja dat is ook zeker waar. Het is alleen frustrerend dat het een "mentaal" iets is. Als ik mijn arm gebroken had weet ik waardoor het komt, wat ik moet doen/niet moet doen en dat het vanzelf "heelt"

Geen idee of men op mijn verhaal zit te wachten waardoor dit komt . Maar laten we het er maar op houden dat ik wat verkeerde keuzes heb gemaakt, er enorm veel negatieve dingen zijn gebeurd en daardoor het spreekwoordelijke emmertje overgelopen is.

Nu 2x EMDR gehad, van de paniekaanvallen ben ik nu redelijk af.

Ergens nu ik dit typ kom ik erachter dat ik al goed bezig ben, dat het beter gaat en alleen maar beter gaat worden als ik de antidepressiva de tijd maar gewoon ga geven.

quote:

Op zondag 21 december 2014 20:03 schreef Miniem het volgende:

[..]

Geen behoefte om alle persoonlijke dingen op een openbaar forum te gooien.

Serieuze vraag: wat wil je dan bereiken met die oneliners die je soms in dit topic post?

quote:

Op zondag 21 december 2014 22:20 schreef Jaeger85 het volgende:

[..]

Serieuze vraag: wat wil je dan bereiken met die oneliners die je soms in dit topic post?

Gewoon wat kwijt willen.

quote:

Op zondag 21 december 2014 23:10 schreef Miniem het volgende:

[..]

Gewoon wat kwijt willen.

Dat soort berichten horen meer hier thuis
R&P / Hoe voel je je nu? #879

Dit topic is wat meer bedoeld als een topic waar je over je problemen kunt praten enzo, inclusief feedback en vragen over en weer enzo

quote:

Op zondag 21 december 2014 21:03 schreef RBWO het volgende:

[..]

Ja dat is ook zeker waar. Het is alleen frustrerend dat het een "mentaal" iets is. Als ik mijn arm gebroken had weet ik waardoor het komt, wat ik moet doen/niet moet doen en dat het vanzelf "heelt"

Geen idee of men op mijn verhaal zit te wachten waardoor dit komt . Maar laten we het er maar op houden dat ik wat verkeerde keuzes heb gemaakt, er enorm veel negatieve dingen zijn gebeurd en daardoor het spreekwoordelijke emmertje overgelopen is.

Nu 2x EMDR gehad, van de paniekaanvallen ben ik nu redelijk af.

Ergens nu ik dit typ kom ik erachter dat ik al goed bezig ben, dat het beter gaat en alleen maar beter gaat worden als ik de antidepressiva de tijd maar gewoon ga geven.

Het opruimen van een overgelopen emmer kan wel ff duren is mijn ervaring. Maar de mijne was ook 44 jaar aan het vollopen En ja, het gaat echt weer beter worden

quote:

Op zondag 21 december 2014 21:03 schreef RBWO het volgende:

[..]

Ja dat is ook zeker waar. Het is alleen frustrerend dat het een "mentaal" iets is. Als ik mijn arm gebroken had weet ik waardoor het komt, wat ik moet doen/niet moet doen en dat het vanzelf "heelt"

Absoluut waar. Het levert veel makkelijker onbegrip op dan bijvoorbeeld die gebroken arm.

quote:

Geen idee of men op mijn verhaal zit te wachten waardoor dit komt . Maar laten we het er maar op houden dat ik wat verkeerde keuzes heb gemaakt, er enorm veel negatieve dingen zijn gebeurd en daardoor het spreekwoordelijke emmertje overgelopen is.

Ligt er helemaal aan of je behoefde hebt het te vertellen (voor hetzelfde geld heb je daar geen behoefde aan, je bent niks verplicht enzo )

quote:

Nu 2x EMDR gehad, van de paniekaanvallen ben ik nu redelijk af.

Ergens nu ik dit typ kom ik erachter dat ik al goed bezig ben, dat het beter gaat en alleen maar beter gaat worden als ik de antidepressiva de tijd maar gewoon ga geven.

Klopt
Maar het kan geen kwaad wel waakzaam te blijven (bijvoorbeeld als je merkt dat de medicatie uiteindelijk toch niet goed blijkt te werken)

magnetronkoffie, hoe gaat het met jou eigenlijk?

quote:

Op maandag 22 december 2014 17:11 schreef TvhN het volgende:
magnetronkoffie, hoe gaat het met jou eigenlijk?

De laatste tijd wel lekker eigenlijk
Depressieve klachten blijven weg, maar ik heb wel te kampen met geregeld terugkerende vermoeidheidsklachten, maar dat komt vooral door mn drukke weekenden
Het weekend druk en doordeweeks bijkomen van het afgelopen weekend

Wel heb ik nog steeds angstklachten
Magoed, het is ooit veel shittiger geweest dus ik ben tevreden met wat ik nu wel heb

quote:

Op maandag 22 december 2014 17:28 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

De laatste tijd wel lekker eigenlijk
Depressieve klachten blijven weg, maar ik heb wel te kampen met geregeld terugkerende vermoeidheidsklachten, maar dat komt vooral door mn drukke weekenden
Het weekend druk en doordeweeks bijkomen van het afgelopen weekend

Wel heb ik nog steeds angstklachten
Magoed, het is ooit veel shittiger geweest dus ik ben tevreden met wat ik nu wel heb

Goed bezig. Wat voor angstklachten heb je? En gebruik je ook antidepressiva?

quote:

Op maandag 22 december 2014 17:29 schreef TvhN het volgende:

[..]

Goed bezig. Wat voor angstklachten heb je? En gebruik je ook antidepressiva?

Het is een beetje ingewikkeld: Ik ben ook autistisch en 1 van de dingen waar ikzelf bijvoorbeeld last van heb, is dat ik moeite heb met het herkennen van mn eigen gevoelens.
Als ik angstig ben, dan merk ik dat doordat ik (bijvoorbeeld vlak voordat ik de deur uit moet om buiten ergens wat te doen) bijvoorbeeld veel ga ijsberen en me gespannen voel...maar ik kan heel moeilijk benoemen waar dat nou -precies- aan ligt

Ik gebruik tegenwoordig abilify, wat mij helpt om overprikkeling te helpen voorkomen/onderdrukken. Het helpt wel wat, maar het blijft een probleem dat mijn accu altijd zo snel leeg is

quote:

Op maandag 22 december 2014 17:32 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Als ik angstig ben, dan merk ik dat doordat ik (bijvoorbeeld vlak voordat ik de deur uit moet om buiten ergens wat te doen) bijvoorbeeld veel ga ijsberen en me gespannen voel...maar ik kan heel moeilijk benoemen waar dat nou -precies- aan ligt

Dat heb ik ook wel. Als ik klaar ben met roaccutane (en dat duurt niet lang meer), ga ik eens een afspraak met de huisarts maken i.v.m. eventueel gebruik van antidepressiva.

quote:

Op maandag 22 december 2014 10:53 schreef magnetronkoffie het volgende:
Ligt er helemaal aan of je behoefde hebt het te vertellen (voor hetzelfde geld heb je daar geen behoefde aan, je bent niks verplicht enzo )

Wellicht zal ik mijn verhaal nog wel eens hier posten .. twijfel nogal.

Klein lichtpuntje: Ik voel me al 30 minuten zoals ik mij een heeeeleee lange tijd geleden heb gevoeld (Voordat alles begon zeg maar)(Oke laten we zeggen dat mijn klachten nu maar 30-35% zijn.. helemaal de oude ben ik niet). Koester vooral deze tijd, terugslag kan altijd. Maar fijn dat ik me weer eens een keertje positief voel!

Ik heb nu ook weer "zin" om aan de slag te gaan met de angst en zie nu op dit moment helemaal niet op tegen mijn antidepressiva.

Hopelijk blijft het gevoel nog eventjes!

Hallo hallo,

Ik meld me ook even met een (soort van?) angststoornis. Het is nooit officieel zo benoemd, maar voor mijn gevoel dekt het de lading wel.. Ik heb vaak last van mijn darmen, geen chronische ziekte als crohn, maar waarschijnlijk wel een prikkelbare darm. Het begon eind 2012 (denk ik), door een situatie waarbij ik in de trein naar school zat en plotseling hevige last kreeg van m'n darmen. Toen naar het toilet moeten sprinten, en het gelukkig net op tijd gehaald. Echter kreeg ik vanaf dat moment bij elke treinreis angstige gevoelens, althans, ik bedacht me elke keer weer "als het maar niet nog een keer gebeurt". Het gekke is dat het op een gegeven moment is verdwenen na een aantal maanden, ik kan me niet echt herinneren wanneer of hoe, maar wel dat ik een paar weken op vakantie ben geweest en er toen totaal niet mee bezig ben geweest.

Nu is het echter sinds eind 2013 weer 'terug', en heb ik er toch wel heel veel last van gehad. Vooral met school en sociale bezigheden.. Ik merk dat ik erg snel nee zeg wanneer mensen iets willen ondernemen, tenzij het op een voor mij bekende plek is waar ik weet waar ik aan toe ben. Ik heb wel overwogen om psychische hulp te vragen, maar nooit die stap durven/willen zetten. De laatste tijd gaat het wel wat beter en durf ik steeds wat meer, maar ik heb nog steeds wanneer ik lange auto/treinreizen voor de boeg heb ik me telkens weer druk zit te maken.

Herkennen mensen dit toevallig?

Hallo Allen,

Kort voorstelstukje, ben Hugo, 28 jaar al een eeuwigheid lurker op dit forum en soms (heel soms) post ik een keer wat. Vandaag is een dag dat ik weer eens wat post.

Op zich heb ik mijn leven goed voor elkaar, ik heb een hand vol vrienden waar ik door voor het vuur ga en vice versa. Heb een vaste relatie voor alweer bijna een jaar, vaste baan huisje(appartement maar toch) noem maar op. Al met al gewoon lekker voor elkaar, al zeg ik het zelf.

Ik ben altijd een heel rustig persoon geweest, zal dit waarschijnlijk ook altijd blijven (heb er niet echt problemen mee zelf dus dat zit wel goed) ik luister graag naar andere mensen en probeer wanneer ik kan mensen te helpen (als ze dit zelf ook willen natuurlijk). Ben helaas ook een binnenvetter en nogal geneigd mijn eigen advies niet op te volgen (wat soms voor problemen zorgt maar tot nog toe niet iets wat ik niet heb op kunnen lossen).

Dan nu het verhaal (in zo'n goed mogelijke chronologische volgorde). Laten we beginnen bij het begin, althans soort van... (ik probeer het allemaal zo niet gedetailleerd mogelijk te beschrijven)
Een aantal jaar geleden ben ik "mentaal ingestort" hierdoor heeft mijn omgeving mij aangeraden naar de huisarts te gaan om door verwezen te worden naar een psycholoog. Dit heb ik toen ook gedaan, ben naar de huisarts gegaan en heb een intakegesprek gehad om naar een psycholoog doorverwezen te worden.

Bij dit gesprek is naar voren gekomen dat ik blijkbaar al een aantal jaar met een depressie rondliep (ja ik voelde me al een aantal jaar rot maar dat hoort bij het leven dacht ik. Ik bedoel ik had wel eens over doodgaan en zo gedacht maar wie niet in de puberteit?). Er is grote spoed achter gezet om mij naar een psycholoog te krijgen. Hier eenmaal binnen nog wat meer testjes gedaan en bleek dus dat ik ook last heb van ADD naast de blijkbaar flinke depressie.

Dit alles leuk en aardig ik begin een behandel traject bij een psycholoog, psychiater en thuiscoach, hiervan zag ik de coach 2 wekelijks psycholoog wekelijks en psychiater voor medicatie.

Aan de psycholoog en de coach heb ik naar mijn idee niet veel gehad, ik bedoel wat ik daarmee deed was praten en zelf oplossingen aandragen. Met vrienden kan ik ook praten en mijn oplossingen aandragen. De medicatie heeft voor mij wel geholpen in het begin, ik ben namelijk door de antidepressiva uit mijn diepste dal gekomen omdat alles werd afgevlakt.

Helaas was ook de antidepressiva niet zoals gewenst, ben in 1.5 jaar tijd 3x gewisseld van medicatie (dus 4 in totaal met de maand op en afbouw en een maand proberen, gemiddeld). Hierbij zat ik ook aan pillen voor ADD dus al met al drugged zo'n beetje de hele dag. (namen en zo zou ik niet meer precies weten dit is alweer 3 jaar geleden)

Ook werd mij aan geraden te gaan sporten en werd mij gevraagd of ik niet een periode opgenomen zou willen worden. Opname heb ik nooit gedaan, sporten doe ik nu nog met enige regelmaat.

Maar al met al hielp het in mijn ogen niet. Hierdoor ben ik gestopt met dit traject. Gestopt met medicatie, psycholoog, coach alles. (Ben me bewust dat dit niet mijn slimste actie is geweest)
Nu zou je denken ja dan ben je daarna in een zwart gevallen. Dit is gelukkig niet het geval geweest,
dankzij de eerste stappen die ik heb kunnen nemen onder de medicijnen ben ik er naar mijn inziens aardig uitgekomen.

Het leven ging goed, werk ging goed al met al heeft het geleid tot waar ik nu ben, van fabriekswerk overgestapt naar kantoorwerk, mijn eigen huis kunnen kopen nieuwe vriendin tegengekomen. Dus het gaat allemaal goed.

Zo lijkt het in ieder geval voor de buitenwereld, sinds eind deze zomer heb ik weer het gevoel van lusteloosheid en negativiteit, dit zet zich door in alle facetten van mijn leven. Ik neem mij bijvoorbeeld elke dag opnieuw voor schoon te maken thuis, een warme maaltijd te eten en gewoon rustig mijn avond doorbrengen (zoals altijd). Helaas gebeurd dit niet, ik plof op de bank en staar naar de tv of computer en ik doe niets, zelfs het idee van iets doen voelt al te zwaar aan. Op werk hetzelfde probleem ik weet dat ik zoveel deadlines heb maar er actief aan werken ho maar. Ik weet dat al deze dingen consequenties hebben maar toch kan ik me er niet toe zetten iets te doen. Het liefst zou ik nu ook in bed kruipen en slapen, alleen slapen.

Nu is het niet zo dat ik dus echt niets meer doe, sommige dingen moeten, uit bed komen om naar werk te gaan bijvoorbeeld. Met vrienden en vriendin en alles afspreken doe ik maar ik moet toegeven dat er bijna niets van mijn kant komt. Het grote punt is namelijk, ik wil het allemaal wel maar ik heb er gewoon de fut niet voor. En waarom weet ik niet. Het is niet dat ik overdreven moe ben ofzo maar ik zou zo de hele dag door kunnen slapen.

Dit doet mij allemaal dus heel erg denken aan de periode voor ik uit mijn depressie klom (al heb ik ook wel vernomen dat je er eigenlijk nooit vanaf bent).

Al met al begint het hier een aardig "Lief dagboek" verhaal te worden dus zal het proberen kort af te ronden.

Nu heb ik laatst met mijn manager een gesprek gehad. Deze maakte zich zorgen om mij, niet alleen het werk (wat ook achteruit ging) maar ook door een aantal gesprekken die we gehad hebben (ik weet zelf niet waarom). En heeft hij mij doorverwezen naar een coachingsbureau voor ons bedrijf. Hier heb ik kort met iemand gesproken over hoe en wat en deze zei dat het waarschijnlijk toch weer een geval is van depressie, en ik toch weer naar mijn huisarts moet gaan en een traject met een psycholoog moet gaan starten.

Nu kan je bedenken dat ik daar niet op sta te springen, maar als het niet anders kan dan moet het maar.

Uiteindelijk weet ik dus niet waarom ik dit online zet, ik denk gewoon om het van mij af te schrijven, vooral omdat ik weer een poging ga doen bij een psycholoog en het gewoon even kwijt wilde. Ik denk dat ik een punt had aan het begin van de post maar ik ben het een beetje kwijt.

Mocht iemand het hele verhaal gelezen hebben, bedankt voor de tijd. Tips, ideeën of andere dingen hoor ik graag.

TL;DR :
Was depressief en blijkbaar ben ik het weer (aan het worden)

Gelezen, is niet zo overdreven lang of zo . Sterkte alvast. Ik zou opnieuw naar de psy gaan om te proberen na te gaan wat die lusteloosheid/depressie triggert. Wat nu heel sec klinkt, maar waarvan ik ook niet zou weten hoe en wat. Nu ja, hopelijk kom je eruit.

quote:

Op dinsdag 23 december 2014 20:42 schreef Poesopstokje het volgende:
Ik lees nog steeds mee, maar heb niet zoveel bij te dragen nog, sorry Ik zal jullie tzt wel beter leren kennen en hopelijk ook eens met adviezen of steun kunnen komen.

Ik heb mezelf weer het harnas in gejaagd. Lang verhaal kort; ik zou gaan meeten met 2 FOK!kers, maar omdat eentje nogal vreemde toespelingen maakte raakte ik weer in paniek en ging m'n ''paranoïde knopje'' weer om. ''Wat als, wat als, wat als..'' malen, malen, malen, de meest vreemde scenario's gingen door m'n hoofd. Uiteindelijk heb ik de hele boel maar afgeblazen en afgezegd.

Gelijk viel er een hele last van me af. Maar damn, waarom moet het nou weer zo ver komen?! Ik krijg iets in m'n hoofd, raak in paniek en sluit mezelf dan gelijk weer van alles en iedereen af. Met als gevolg dat ik nu dus alsnog alleen zit met Kerst, omdat ik het niet meer kan opbrengen om te gaan meeten.

Herkenbaar?

Zit lekker alleen met je kindje. Ga daar een feestje van maken met matrassen op de grond voor de tv of zo (ik schoof vroeger altijd 2 banken tegen elkaar en dan hadden we een "hondebak" met allemaal kussens en dekens. of een binnententje in de woonkamer. filmpje, domme spelletjes, hapjes en snapjes, samen tussen alle dekentjes een dutje tussendoor. een soort van kamperen in eigen huis. 2 dagen en dan is die K@# kerst weer voorbij.
Daarna ben je nog een dag puinruimen, maar ach..
Ik zou er voor tekenen. Als kindje slaapt, een lekkere film of serie marathon op tv.mmmm.
Dit was een beetje mijn plan met vriend. Eindelijk eens even tijd voor elkaar, maar nu komt er een verdrietige puber bij omdat haar vriendje het uitgemaakt heeft, en de dementerende schoonmoeder moet ook vermaakt worden. Ik raak alweer bijna depressief van het idee. Tanden op elkaar, en uitzingen maar.

Het zal wel met mijn innerlijke conflicten en angsten te maken hebben, maar blije dromen zitten er echt niet bij de laatste maanden. Sowieso is mijn baseline emotionele gevoel nog enigszins neerslachtig. Niet storend, maar wel aanwezig. Mijn dromen lijken veel te gaan over conflict, worsteling, woede, frustratie en boosheid. Nu kan dit erg goed relatie hebben met al het negatieve residu van de gebeurtenissen van de laatste jaren, maar toch vraag ik me af wat ik er aan kan doen.

Ik merk dat ik heel erg zwart wit denk, heel erg denk ik uitersten. Vooral de wereld en de mensheid, de ongelofelijke domheid die in mijn ogen momenteel de wereld domineert kan ik me ZO aan ergeren. Kinderen rotten in de derde wereld letterlijk weg op straat, eten halen van een vuinisbelt, drinkwater halen uit een riool en intussen slaan mensen hier elkaar het hoofd in om een hempje bij de 3 doldwazd dagen van de Bijenkorf. En ze hebben vaak al kasten vol zooi. Gatver. De meest positieve emotie die ik vannacht droomde was de opluchting toen ik iemand neerschoot waaraan ik me de hele droom al ergerde. Soms vraag ik me echt af of er iets mis is met mij of dat een groot deel van de mensen hun ogen sluit voor alle uitdagingen die we nog aan moeten gaan voor een betere wereld.

Ik denk al wat positiever na de laatste tijd, minder zwart wit, maar ik ga dat verder uitbouwen. Vandaag ga ik denk ik over een aantal zaken waar ik altijd negatief over ben alle positieve en negatieve punten tegen elkaar zetten om een positiever en hopelijk reëeler wereldbeeld te krijgen. Sowieso probeer ik al minder snel in negatieve denkpatronen te vallen en meer na te denken over wat ik zeg. Wel een hele uitdaging.

Slik nu 10 dagen antidepressiva, het verwarde/onwerkelijke gevoel word wel iets minder maar merk echt dat ik in een soort "dip" zit vandaag. Bluh,bah, uitgeblust. Word om 11:00 wakker en het liefst ga ik weer naar bed om 15:00

Is dit een tijdelijk iets? (of iig, herkennen mensen dit?)

quote:

Op woensdag 24 december 2014 17:23 schreef RBWO het volgende:
Slik nu 10 dagen antidepressiva, het verwarde/onwerkelijke gevoel word wel iets minder maar merk echt dat ik in een soort "dip" zit vandaag. Bluh,bah, uitgeblust. Word om 11:00 wakker en het liefst ga ik weer naar bed om 15:00

Is dit een tijdelijk iets? (of iig, herkennen mensen dit?)

Ik zit op 7 weken en ben nog niet stabiel... ben bang dat de dosis omhoog moet en dat ik daar weer weken zoet mee ben Maar ooit komt t goed....

quote:

Op woensdag 24 december 2014 10:58 schreef duracellkonijntje het volgende:
Het zal wel met mijn innerlijke conflicten en angsten te maken hebben, maar blije dromen zitten er echt niet bij de laatste maanden. Sowieso is mijn baseline emotionele gevoel nog enigszins neerslachtig. Niet storend, maar wel aanwezig. Mijn dromen lijken veel te gaan over conflict, worsteling, woede, frustratie en boosheid. Nu kan dit erg goed relatie hebben met al het negatieve residu van de gebeurtenissen van de laatste jaren, maar toch vraag ik me af wat ik er aan kan doen.

Ik merk dat ik heel erg zwart wit denk, heel erg denk ik uitersten. Vooral de wereld en de mensheid, de ongelofelijke domheid die in mijn ogen momenteel de wereld domineert kan ik me ZO aan ergeren. Kinderen rotten in de derde wereld letterlijk weg op straat, eten halen van een vuinisbelt, drinkwater halen uit een riool en intussen slaan mensen hier elkaar het hoofd in om een hempje bij de 3 doldwazd dagen van de Bijenkorf. En ze hebben vaak al kasten vol zooi. Gatver. De meest positieve emotie die ik vannacht droomde was de opluchting toen ik iemand neerschoot waaraan ik me de hele droom al ergerde. Soms vraag ik me echt af of er iets mis is met mij of dat een groot deel van de mensen hun ogen sluit voor alle uitdagingen die we nog aan moeten gaan voor een betere wereld.

Ik denk al wat positiever na de laatste tijd, minder zwart wit, maar ik ga dat verder uitbouwen. Vandaag ga ik denk ik over een aantal zaken waar ik altijd negatief over ben alle positieve en negatieve punten tegen elkaar zetten om een positiever en hopelijk reëeler wereldbeeld te krijgen. Sowieso probeer ik al minder snel in negatieve denkpatronen te vallen en meer na te denken over wat ik zeg. Wel een hele uitdaging.

Wat mij heel erg heeft geholpen is het besef (dus niet de woorden lezen, maar ineens doordrongen zijn van het feit en gaan leven naar het besef) dat mijn ongeluk daarover die arme kindjes (of insert ander willekeurige naarheid) net zo min helpt als de oppervlakkigheid van die hemdentrekkende mensen. Met het vergooien van veel van mijn kansen (op geluk, op genieten van alle welvaart die ik WEL heb, al het moois dat er WEL om me heen is) aan negatieve gedachten en gevoelens, doordat ik me zo blijf focussen op wat niet ok is, doe ik mezelf te kort. En de mensen om me heen, maar OOK de mensen die die kansen niet krijgen (de arme kindertjes in Africa dus).

Ik probeer me nu steeds twee dingen voor te houden.

1. Choose your battles: Ik hoef niet me niet de ellende van de hele wereld aan te trekken. Het is buiten mijn invloedszone, dus het zou vice versa ook geen (/niet zo veel) invloed op mij moeten hebben. Ja, dat is ergens oppervlakkig, maar ik mag ook voor die oppervlakkigheid kiezen, zonder dat ik daardoor een slecht mens ben.

2. Omdat ik WEET dat ik geen oppervlakkig mens ben, kijk ik wel naar gelegenheden waar ik WEL een verschil kan maken. En dat kan heel klein zijn, maar bereikt wel de mensen die ik kan bereiken en voor wie ik dus wel degelijk een merkbaar verschil kan zijn. Een kindje in Afrika eet geen rijstkorrel meer waneer ik me daar klote over ga voelen. Hell, waarschijnlijk ook niet wanneer ik maandelijks 50 piek naar kindjesinafrika.org overmaak. Wanneer ik me gewoon vriendelijk en open opstel in het dagelijks leven kan ik veel meer, kleinere, verschilletjes maken. Dus heb ik de stap gemaakt om vrijwilligerswerk te gaan doen in een vlak waar ik graag iets aan bij wilde dragen en help ik af en toe een boodschappentas naar boven tillen of iemand met oversteken als ik daar zo tegen aan loop.

Ook DAAR heeft dat kindje in Afrika niets aan, maar ik moet nou eenmaal accepteren dat ik niet Jezus, Nelson Mandela, Bono, Madanna of Oprah Winfrey ben, die WEL verschil zouden kunnen maken tegen tientallen jaren aan misstanden, corruptie, oorlog en betutteling. Ik moet die grootheidswaanzin loslaten dat ik tot 1 van die weinigen ter aarde zou behoren die enige invloed op dat soort grote wereldproblematiek zou kunnen hebben. En dat is ok.

Met hierboven

Ik heb weer afspraken gemaakt terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wil ... dat gebeurt echt te vaak.
Nu zie ik ertegen op, voel ik me rot en weet ik dat het me echt te veel gaat worden, zoveel dingen achter elkaar. Het liefst zou ik iets willen afzeggen, maar dat vind ik zo stom ...

[ Bericht 8% gewijzigd door kuolema op 25-12-2014 17:10:15 ]

Hoe gaat het met jullie nu het kerst is? Ik hoop dat het optimisme er nog steeds is.

quote:

Op donderdag 25 december 2014 16:52 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Ik ben een beetje dood van binnen.
Net het contact verbroken met alle familie, mijn zoon is bij z'n vader en ik ben maar gaan poetsen in huis

Kerst is bij mij al jaren verkloot, vroeger keek ik echt uit naar december en de mooie sfeer die er dan hing. Nu doet het me eigenlijk niets meer, jammer vind ik dat.

Hou je van kerstfilms? Lekker eten?

quote:

Op donderdag 25 december 2014 16:59 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Nee en nee. Momenteel vind ik niks leuk, nergens geen geduld of energie voor.
Ik heb een kerstpakket gekregen met een burritopakket erin, dat ga ik zo even klaarmaken.
Vanavond maar boek lezen (daar heb ik wél het geduld voor ) en vroeg op bed.
Morgen en zaterdag gelukkig wel plannen en ik kan m'n zoon zondagmiddag alweer ophalen. Dan oud&nieuw nog overleven

Gewoon even lekker wat momenten voor jezelf pakken. Probeer jezelf niet te focussen op het feit dal je alleen bent

quote:

Op donderdag 25 december 2014 17:32 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Het is gewoon kut dat mijn Facebook nu volstaat met familiefoto's, foto's van uitgebreide diners etc..

Het is dat ik het nu niet kan opbrengen, maar god, ik wou dat ik ook een leuke relatie had Met een leuke schoonfamilie.

Ik snap volkomen wat je bedoelt, maar we moeten ons er toch doorheen slaan he