Depressie & Angst #115

Ik ga vandaag maar eens vrienden vertellen over m'n (angst)klachten. Ben wel een beetje klaar met dat eromheen draaien. Benieuwd naar de reacties..

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 12:50 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Onverwachte harde knallen, bang voor verwondingen.

Heb je ooit verwondingen gekregen? Of ben je ooit geschrokken van een onverwachte harde knal?

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 13:03 schreef TvhN het volgende:
Ik ga vandaag maar eens vrienden vertellen over m'n (angst)klachten. Ben wel een beetje klaar met dat eromheen draaien. Benieuwd naar de reacties..

Succes

Dit soort dingen vertellen laat echter wel merken wie je echte vrienden zijn, het is niet ondenkbaar dat de reacties die je krijgt, zullen zijn zoals je verwacht had (disclaimer: Ik ken natuurlijk wel jouw vriendenkring niet maar de definities van "vriend" kunnen dan ook zeer sterk uiteenlopen )

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 12:50 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Onverwachte harde knallen, bang voor verwondingen.

Dit

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 14:03 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Heb je ooit verwondingen gekregen? Of ben je ooit geschrokken van een onverwachte harde knal?

In mijn geval: Vaak genoeg bijna en ja (heb zovaak meegemaakt dat debielen met vuurwerk gingen stunten, 1 voorbeeld is iemand die in een dorpsstraat vuurpijlen horizontaal over de lengte van de straat aan het afschieten was. Over de grond dus )

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 14:21 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Succes

Dit soort dingen vertellen laat echter wel merken wie je echte vrienden zijn, het is niet ondenkbaar dat de reacties die je krijgt, zullen zijn zoals je verwacht had (disclaimer: Ik ken natuurlijk wel jouw vriendenkring niet maar de definities van "vriend" kunnen dan ook zeer sterk uiteenlopen )

[..]

Dit

[..]

In mijn geval: Vaak genoeg bijna en ja (heb zovaak meegemaakt dat debielen met vuurwerk gingen stunten, 1 voorbeeld is iemand die in een dorpsstraat vuurpijlen horizontaal over de lengte van de straat aan het afschieten was. Over de grond dus )

Ik kruip ook altijd t liefst ver weg als t over vuurwerk afsteken gaat. Die onverwachte knallen kan ik ook niet goed verdragen. Als kind ook al niet trouwens. Ik weet niet eens precies waarom, misschien toch door een heel oud trauma, maar dat had dan weer niks met knallen te maken.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 16:56 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Nee en ja, uiteraard, elke keer weer. Ik ben ook als de dood voor onweer bijvoorbeeld.

Maar dat is angst, het is vaak ongegrond en als je het relativeert niet nodig. En daarom heet het ook een angstSTOORNIS, omdat er bij mij (en vele hier) iets niet klopt aan het relativatievermogen Tadáá.

-Edit- Ik woon dus in zo'n dom boerendorp, waar ze ongetwijfeld aan carbidschieten doen. Nu ligt er in m'n achtertuin zo'n beetje een mooi groot weiland en ik ben als de dood dat ze het carbidschieten daar gaan houden. Het is m'n eerste O&N hier, dus ik weet niet waar ze het houden elk jaar.
Ik trek die harde knallen echt niet, aangezien ik ook nog eens overgevoelig ben voor harde geluiden (naast de angst ervoor dus.).

Ja dat is hier ook vaste prik.
Al vind ik dat minder vervelend dan de jeugd die de hele dag rondloopt met die illegale dingen.
Van mij mogen ze vuurwerk helemaal afschaffen, en 1 georganiseerde show doen met siervuurwerk.
Maar ja, als je dat zegt dan ben je weer verzuurd enzo.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 17:15 schreef Royco1 het volgende:

[..]

Ja dat is hier ook vaste prik.
Al vind ik dat minder vervelend dan de jeugd die de hele dag rondloopt met die illegale dingen.
Van mij mogen ze vuurwerk helemaal afschaffen, en 1 georganiseerde show doen met siervuurwerk.
Maar ja, als je dat zegt dan ben je weer verzuurd enzo.

jezus Roy. Check je Ph waarde

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 17:30 schreef artelligence het volgende:

[..]

jezus Roy. Check je Ph waarde

Ik ben een bittere oude man geworden Art. Al heb ik van vuurwerk nooit de lol begrepen. Als kind ooit 1 jaar ook gedaan, na een uur zijn je handen bevroren en vond ik het aardig saai die rotjes.

Goed, kleine update en wat reflectie.

Maandag dus helemaal gestopt met SSRI. Hele week slecht geslapen, lichamelijk echt gesloopt en een beetje emo. Voor de rest gaat het heel goed.

Ik zat gisteravond in de auto, vanuit mijn werk naar huis. Hardop zat ik na te denken en te reflecteren. Benoemen dat ik verdomd trots op mezelf mag zijn. Een gesprek met mezelf, waar ik hardop alles zei wat ik niet durfde, wat ik al die jaren heb vermeden, wat ik heb gemist. Niet naar een discotheek of kroeg durven, bioscoop, school, noem het maar op. Ik probeerde het wel, maar het was steeds weer een opgave. Bang om de controle te verliezen. En ineens kwam het besef keihard binnen. Ik begon te janken als een kind. Het besef dat angst de helft van mijn leven heeft geregeerd. Maar ook dat ik de laatste 3,5 jaar enorme stappen heb gemaakt.

Tot 3,5 jaar geleden woonde ik nog bij mijn ouders thuis, was werkzoekend. Zocht werk relatief in de buurt. Op een gegeven moment de knoop doorgehakt en maar verder gekeken dan de regio. Een baan gevonden in het oosten van het land, uiteindelijk op eigen benen gaan staan in een vreemde stad. Zelfs een citytrip naar NYC gemaakt met twee vrienden.

Ondertussen van baan gewisseld, promotie gemaakt en sta ik op het punt om in het nieuwe jaar weer te verhuizen. Nooit van tevoren gedacht dat ik, iemand die niet normaal kon functioneren door zijn angststoornis, van het rustige platteland uiteindelijk in Amsterdam terecht zou komen.

Ik heb al die jaren wel geprobeerd dingen te ondernemen. En al die kleine stapjes, al die kleine overwinningen, hebben gezorgd voor meer vertrouwen. Ben ik ervan af? Nee... Maar ik ben van ver gekomen. Op naar een nog beter jaar, op naar 2015.

Kerst ergste dagen van het jaar samen met mn verjaardag

Beleven jullie dat ook zo?

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 20:51 schreef artelligence het volgende:
Goed, kleine update en wat reflectie.

Maandag dus helemaal gestopt met SSRI. Hele week slecht geslapen, lichamelijk echt gesloopt en een beetje emo. Voor de rest gaat het heel goed.

Ik zat gisteravond in de auto, vanuit mijn werk naar huis. Hardop zat ik na te denken en te reflecteren. Benoemen dat ik verdomd trots op mezelf mag zijn. Een gesprek met mezelf, waar ik hardop alles zei wat ik niet durfde, wat ik al die jaren heb vermeden, wat ik heb gemist. Niet naar een discotheek of kroeg durven, bioscoop, school, noem het maar op. Ik probeerde het wel, maar het was steeds weer een opgave. Bang om de controle te verliezen. En ineens kwam het besef keihard binnen. Ik begon te janken als een kind. Het besef dat angst de helft van mijn leven heeft geregeerd. Maar ook dat ik de laatste 3,5 jaar enorme stappen heb gemaakt.

Tot 3,5 jaar geleden woonde ik nog bij mijn ouders thuis, was werkzoekend. Zocht werk relatief in de buurt. Op een gegeven moment de knoop doorgehakt en maar verder gekeken dan de regio. Een baan gevonden in het oosten van het land, uiteindelijk op eigen benen gaan staan in een vreemde stad. Zelfs een citytrip naar NYC gemaakt met twee vrienden.

Ondertussen van baan gewisseld, promotie gemaakt en sta ik op het punt om in het nieuwe jaar weer te verhuizen. Nooit van tevoren gedacht dat ik, iemand die niet normaal kon functioneren door zijn angststoornis, van het rustige platteland uiteindelijk in Amsterdam terecht zou komen.

Ik heb al die jaren wel geprobeerd dingen te ondernemen. En al die kleine stapjes, al die kleine overwinningen, hebben gezorgd voor meer vertrouwen. Ben ik ervan af? Nee... Maar ik ben van ver gekomen. Op naar een nog beter jaar, op naar 2015.

Dat klinkt goed zeg Op naar 2015 ja.

Zekers, dat 2015 voor iedereen n beter jaar mag worden

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 00:47 schreef magnetronkoffie het volgende:
Ik reageer er morgen nog wel even op, ben nu een beetje te moe maar slaap lekker en succes morgen!

Dank je. Bezwaar is inmiddels ingediend. Ik ben zo blij dat ik het niet alleen hoef te doen.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 10:50 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Niks mis met gewoon afwisselen
Heel lullig voor je vader, maar je kan hem niet altijd uit de brand helpen, hij zal het ook (deels) zelf moeten doen waarmee ik wil zeggen dat je niet verantwoordelijk voor de hele wereld kan zijn

Ik weet het, maar dat gevoel blijft.

quote:

[..]

Dit dus

En altijd zijn het die idioten die met vuurwerk spelen

[..]

Het is niet erg om soms een foutje te maken Kuo, niemand kan perfect zijn
Ik maak soms ook wel eens een (inschattings)fout maar dan is er gewoonlijk nog geen man overboord

Maar dit is iets dat je van tevoren weet - dat het niet zeker is dat je overtuiging klopt. En je hebt de mogelijkheid om daar rekening mee te houden, waarom zou je dat dan niet doen?

quote:

[..]

Nou, dat was meer een impulsieve ingeving maar een beetje gezellig avontuur is af en toe wel leuk, dat zijn van die dingen die je nog jaren bijblijven

[..]

Het ding is, ze hebben allemaal hun eigen kringetje, maar goed er is dit jaar wel een redelijke kans dat het me gaat lukken ook

Ah zo, nou succes dan

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 12:23 schreef RipMcPants het volgende:

[..]

Eh, ik meen me te herinneren dat het 6-8 weken duurt tot je wat van de effecten merkt, toch? Sorry, mijn geheugen is echt verschrikkelijk de laatste tijd Ik heb de AD dan ook niet echt de kans gegeven om te werken, want ik ben na ongeveer die periode er mee gestopt. Nu ik er aan terugdenk heb ik ook geen idee waarom eigenlijk

[..]

Ik meen 6 tot 8, misschien 10 weken? Ongeveer tot dezelfde tijd die nodig is om echt een verschil te merken. Ik heb ze nooit echt een goede kans gegeven. Wellicht omdat ik er niet helemaal achter stond, ik weet het niet.

Van de voorgaande twee keren dat ik hulp heb gezocht, heb ik het één keer zelf gedaan. De eerste keer heeft mijn moeder het geregeld, omdat ze zich zorgen maakte en omdat ze wist dat ik het zelf nooit zou doen De tweede keer was op aandringen van mijn toenmalige vriendin, omdat ze zich zorgen maakte.

Ik vind het nu moeilijk omdat ik er min of meer alleen voor sta. Niet echt natuurlijk, maar dat maak ik mezelf wijs. Ik zadel mensen niet graag op met mijn problemen. Mijn zus weet er tot op zekere hoogte wel van, maar ze heeft geen idee hoe erg het daadwerkelijk met me gesteld is. Ik wil van mijn probleem niet haar probleem maken. Ik kan wel nog bij mijn inmiddels ex-vriendin terecht, want die weet wél wat ik heb doorgemaakt en hoe ik er nu voor sta. Maar ik voel me al gauw bezwaard en het helpt niet echt met het loskomen

Vooralsnog heeft mijn sport een soort van therapeutische werking, maar die 2 x per week is bij lange na niet meer voldoende inmiddels.

Misschien helpt aandringen van de mensen in dit topic dan?
Het voordeel van hulpverleners is dat je je niet bezwaard hoeft te voelen, zij krijgen er immers voor betaald en kiezen ervoor om andermans problemen aan te horen (al voel ik me toch vaak schuldig naar mijn psycholoog).

Jammer dat je net op dat moment bent gestopt. Je hoeft natuurlijk niet per se aan de medicatie.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 16:56 schreef Poesopstokje het volgende:

[..]

Nee en ja, uiteraard, elke keer weer. Ik ben ook als de dood voor onweer bijvoorbeeld.

Maar dat is angst, het is vaak ongegrond en als je het relativeert niet nodig. En daarom heet het ook een angstSTOORNIS, omdat er bij mij (en vele hier) iets niet klopt aan het relativatievermogen Tadáá.

-Edit- Ik woon dus in zo'n dom boerendorp, waar ze ongetwijfeld aan carbidschieten doen. Nu ligt er in m'n achtertuin zo'n beetje een mooi groot weiland en ik ben als de dood dat ze het carbidschieten daar gaan houden. Het is m'n eerste O&N hier, dus ik weet niet waar ze het houden elk jaar.
Ik trek die harde knallen echt niet, aangezien ik ook nog eens overgevoelig ben voor harde geluiden (naast de angst ervoor dus.).

Ik vind de angst voor vuurwerk wel gegrond hoor.

Ik moest even opzoeken wat dat carbid schieten is. Misschien kun je ergens informeren waar ze dat gaan doen?

quote:

Op woensdag 10 december 2014 13:34 schreef RipMcPants het volgende:

[..]

Willen is een groot woord. Heb het al twee keer eerder geprobeerd, zonder resultaat Maar ik weet wel dat ik op de huidige manier eigenlijk niet meer verder kan/wil.

Dat snap ik. Waar heb je last van, depressie? En wat heb je al geprobeerd aan behandelmethoden?

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 20:51 schreef artelligence het volgende:
Goed, kleine update en wat reflectie.

Maandag dus helemaal gestopt met SSRI. Hele week slecht geslapen, lichamelijk echt gesloopt en een beetje emo. Voor de rest gaat het heel goed.

Ik zat gisteravond in de auto, vanuit mijn werk naar huis. Hardop zat ik na te denken en te reflecteren. Benoemen dat ik verdomd trots op mezelf mag zijn. Een gesprek met mezelf, waar ik hardop alles zei wat ik niet durfde, wat ik al die jaren heb vermeden, wat ik heb gemist. Niet naar een discotheek of kroeg durven, bioscoop, school, noem het maar op. Ik probeerde het wel, maar het was steeds weer een opgave. Bang om de controle te verliezen. En ineens kwam het besef keihard binnen. Ik begon te janken als een kind. Het besef dat angst de helft van mijn leven heeft geregeerd. Maar ook dat ik de laatste 3,5 jaar enorme stappen heb gemaakt.

Tot 3,5 jaar geleden woonde ik nog bij mijn ouders thuis, was werkzoekend. Zocht werk relatief in de buurt. Op een gegeven moment de knoop doorgehakt en maar verder gekeken dan de regio. Een baan gevonden in het oosten van het land, uiteindelijk op eigen benen gaan staan in een vreemde stad. Zelfs een citytrip naar NYC gemaakt met twee vrienden.

Ondertussen van baan gewisseld, promotie gemaakt en sta ik op het punt om in het nieuwe jaar weer te verhuizen. Nooit van tevoren gedacht dat ik, iemand die niet normaal kon functioneren door zijn angststoornis, van het rustige platteland uiteindelijk in Amsterdam terecht zou komen.

Ik heb al die jaren wel geprobeerd dingen te ondernemen. En al die kleine stapjes, al die kleine overwinningen, hebben gezorgd voor meer vertrouwen. Ben ik ervan af? Nee... Maar ik ben van ver gekomen. Op naar een nog beter jaar, op naar 2015.

Fuck man, ik ben echt trots op je, goed gedaan! Fijn om te zien hoe het confronteren van je angst er toch voor kan zorgen dat het minder wordt. Er komt zo'n fundament van rust en vertrouwen te liggen waar je niet snel meer vanaf gestoot kan worden. Ga zo door man!

Over dat vuurwerk, schrikachtigheid is gewoon een kenmerk van angst/depressie. Ik denk niet dat je daar zoveel achter moet zoeken..

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 23:59 schreef Miniem het volgende:
Kerst ergste dagen van het jaar samen met mn verjaardag

Beleven jullie dat ook zo?

Ja, ik zit me alleenmaar zorgen te maken of alles goed komt. Hele dag is erdoor verpest

quote:

Op donderdag 11 december 2014 23:40 schreef kuolema het volgende:

[..]

Hoe lang doe je die therapie? Want het kan lang duren voordat het aanslaat. En dat je niet weet waar je moet beginnen, is juist iets dat je kunt vertellen bij therapie, zodat je daar hulp bij kunt krijgen. Heb je geen mentorgesprekken of zo?

Enig idee waarom die pauze zo lang duurt?

[..]

Sinds juni, dus dat is best lang naar mijn aanvoelen. Heb nu twee keer verteld over dat het voor mij moeilijk is om dingen in (die) groep te zeggen, maar daar wordt niet veel mee gedaan. Ik snap dat ik het eigenlijk zelf moet doen en moet leren om dingen uit mezelf te zeggen, maar bfl, lastig. Wat zijn mentorgesprekken? Ik zit in het Belgisch systeem, dus niet alles is hetzelfde.
Lange pauze vanwege de nationale staking morgen in België en daarna wegens de kerstvakantie.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 20:51 schreef artelligence het volgende:
Goed, kleine update en wat reflectie.

Maandag dus helemaal gestopt met SSRI. Hele week slecht geslapen, lichamelijk echt gesloopt en een beetje emo. Voor de rest gaat het heel goed.

Ik zat gisteravond in de auto, vanuit mijn werk naar huis. Hardop zat ik na te denken en te reflecteren. Benoemen dat ik verdomd trots op mezelf mag zijn. Een gesprek met mezelf, waar ik hardop alles zei wat ik niet durfde, wat ik al die jaren heb vermeden, wat ik heb gemist. Niet naar een discotheek of kroeg durven, bioscoop, school, noem het maar op. Ik probeerde het wel, maar het was steeds weer een opgave. Bang om de controle te verliezen. En ineens kwam het besef keihard binnen. Ik begon te janken als een kind. Het besef dat angst de helft van mijn leven heeft geregeerd. Maar ook dat ik de laatste 3,5 jaar enorme stappen heb gemaakt.

Tot 3,5 jaar geleden woonde ik nog bij mijn ouders thuis, was werkzoekend. Zocht werk relatief in de buurt. Op een gegeven moment de knoop doorgehakt en maar verder gekeken dan de regio. Een baan gevonden in het oosten van het land, uiteindelijk op eigen benen gaan staan in een vreemde stad. Zelfs een citytrip naar NYC gemaakt met twee vrienden.

Ondertussen van baan gewisseld, promotie gemaakt en sta ik op het punt om in het nieuwe jaar weer te verhuizen. Nooit van tevoren gedacht dat ik, iemand die niet normaal kon functioneren door zijn angststoornis, van het rustige platteland uiteindelijk in Amsterdam terecht zou komen.

Ik heb al die jaren wel geprobeerd dingen te ondernemen. En al die kleine stapjes, al die kleine overwinningen, hebben gezorgd voor meer vertrouwen. Ben ik ervan af? Nee... Maar ik ben van ver gekomen. Op naar een nog beter jaar, op naar 2015.

Leuk om te lezen .

Ivm Kerst- en Nieuw: dit jaar kijk ik er minder naar tegenop dan anders. Besef wel dat ik mij vorig jaar best eenzaam voelde en dit jaar toch heel wat nieuwe mensen heb leren kennen, die meer contact met mij houden dan mijn oude vrienden met wie ik toen krampachtig contact probeerde te houden. Komt ook omdat die nieuwe vlakbij wonen, wat afspreken zoveel gemakkelijker maakt, maar dan nog.

quote:

Op zaterdag 13 december 2014 22:32 schreef kuolema het volgende:

[..]

Misschien helpt aandringen van de mensen in dit topic dan?
Het voordeel van hulpverleners is dat je je niet bezwaard hoeft te voelen, zij krijgen er immers voor betaald en kiezen ervoor om andermans problemen aan te horen (al voel ik me toch vaak schuldig naar mijn psycholoog).

Jammer dat je net op dat moment bent gestopt. Je hoeft natuurlijk niet per se aan de medicatie.

[..]

Ha, ik heb inderdaad wel een stok achter de deur nodig, ik ken mezelf Ik heb mezelf voorgenomen, en aan mijn ex beloofd, dat ik morgen mijn zus ga vertellen hoe de vork precies in de steel zit. Ze weet de grote lijnen, maar de verontrustende details heb ik haar vooralsnog bespaard. Ik ben bang dat ik morgen niet uit mijn woorden kan komen of het minder erg doe voorkomen dan dat het is, maar ik ga het wel proberen.

Ik weet rationeel gezien ook best dat ik me niet bezwaard hoef te voelen, maar toch praat ik er niet graag over en wil ik mensen al helemaal niet opzadelen met mijn problemen. Dat heeft waarschijnlijk te maken met een zekere trots of zo. Vroeger dacht ik altijd wel dat ik het alleen kon etc, dus de teleurstelling was nogal groot toen bleek dat dat helaas niet zo was.

quote:

Op zondag 14 december 2014 13:21 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Dat snap ik. Waar heb je last van, depressie? En wat heb je al geprobeerd aan behandelmethoden?

Depressie inderdaad. Al geruime tijd. Ben heel vroeger, een jaar of 10 geleden, naar een of andere therapeute gegaan op aanraden van mijn moeder. Weer hetzelfde; Het luchtte eventjes op, maar verbeterde niets constructiefs. Jaren later heeft mijn moeder een afspraak gemaakt bij de huisarts om me door te laten verwijzen naar een psycholoog, omdat ze zich zorgen maakte. Terwijl ik daar onder behandeling was, overleed mijn moeder. Niet lang daarna ben ik gestopt met de therapie, omdat het voor mij niets concreet veranderde.

Twee jaar later op aanraden van mijn toenmalige vriendin wéér hulp ingeschakeld en ben toen beland bij een psycholoog van het GGZ. Na een tijd gesprekstherapie ook de stap genomen naar medicatie. Dat heb ik, om onduidelijke redenen, niet heel lang volgehouden en de kans gegeven om te werken.

En nu ben ik weer terug bij af.

Goed plan om eerst eens met je zus te gaan praten. En misschien is medicatie wel een goede stap. proberen kan altijd toch?

quote:

Op maandag 15 december 2014 12:16 schreef RipMcPants het volgende:

[..]

Ik weet rationeel gezien ook best dat ik me niet bezwaard hoef te voelen, maar toch praat ik er niet graag over en wil ik mensen al helemaal niet opzadelen met mijn problemen. Dat heeft waarschijnlijk te maken met een zekere trots of zo. Vroeger dacht ik altijd wel dat ik het alleen kon etc, dus de teleurstelling was nogal groot toen bleek dat dat helaas niet zo was.

[..]

Herkenbaar.

Wellicht een rare vraag.

Ik slik antidepressiva + oxazepam voor mijn angst/paniek aanvallen. (en milde depressie). Vandaag voor het eerst Citalopram 10 mg ingenomen .. behalve een droge mond en soms een dronken loopje heb ik eigenlijk geen last van andere bijwerkingen.

Worden de bijwerkingen alleen maar erger naar mate ik dit vaker neem, of heb ik "mazzel" en houd ik waarschijnlijk alleen voorlopig die droge mond + dronken loopje?

quote:

Op maandag 15 december 2014 21:11 schreef RBWO het volgende:
Wellicht een rare vraag.

Ik slik antidepressiva + oxazepam voor mijn angst/paniek aanvallen. (en milde depressie). Vandaag voor het eerst Citalopram 10 mg ingenomen .. behalve een droge mond en soms een dronken loopje heb ik eigenlijk geen last van andere bijwerkingen.

Worden de bijwerkingen alleen maar erger naar mate ik dit vaker neem, of heb ik "mazzel" en houd ik waarschijnlijk alleen voorlopig die droge mond + dronken loopje?

Dat zul je moeten afwachten, het is niet te voorspellen. Het kan best dat de bijwerkingen erger worden na een paar dagen en je er nog weken last van hebt, maar het kan ook zijn dat het hetzelfde blijft of je vanaf de tweede pil nergens meer last van hebt.