Depressie & Angst #83:

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 16:06 schreef Gray het volgende:

[..]

Dat lijkt me een goed plan!

Zeker! Maar HOE..
Net ook weer een ultiem depressie-moment, kan er nu om lachen..

Loop in de supermarkt, zo besluiteloos als de pest. Vol goede moed naar het schap met alle Knorr wereldgerechten zodat ik niet alleen maar kant&klaar eet en nog de keus heb uit Oosters, Italiaans of ovengerechten. Medewerkster van de Jumbo lacht lief en groet me. 20 minuten later sta ik nog steeds in hetzelfde pad en heb zo'n beetje alle doosjes vastgehad!

Komt zij weer langs lopen, kijkt mij een partij vreemd aan en groet me nog maar een keer.
Dat gele mandje van de Jumbo was nog steeds leeg..

Fuck dat! Ik erger me zo aan het feit dat de helft van mijn functies defect zijn! Herkenbaar?

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 17:33 schreef maedy het volgende:

[..]

Zeker! Maar HOE..
Net ook weer een ultiem depressie-moment, kan er nu om lachen..

Loop in de supermarkt, zo besluiteloos als de pest. Vol goede moed naar het schap met alle Knorr wereldgerechten zodat ik niet alleen maar kant&klaar eet en nog de keus heb uit Oosters, Italiaans of ovengerechten. Medewerkster van de Jumbo lacht lief en groet me. 20 minuten later sta ik nog steeds in hetzelfde pad en heb zo'n beetje alle doosjes vastgehad!

Komt zij weer langs lopen, kijkt mij een partij vreemd aan en groet me nog maar een keer.
Dat gele mandje van de Jumbo was nog steeds leeg..

Fuck dat! Ik erger me zo aan het feit dat de helft van mijn functies defect zijn! Herkenbaar?

Ja hoor, heel herkenbaar. Vooral die besluiteloosheid.
Na 10 minuten besluiten welke soep je wilt ( ), richting broodafdeling om wat broodjes erbij te halen. En dan zie je pizza...twijfel...soep of pizza....allebei makkelijk _{(kwam net uit een migraine aanval, makkelijk eten wat even een vereiste)}...pizza, soep, pizza, soep, pizza! Welke....daar 10 minuten staan, pizza uitgezocht ( ), soep wegzetten...twijfel...eerst pizza maar weer in diepvries, weer 10 minuten voor de soep.... toch voor soep kiezen....snel broodje erbij halen....niet meer naar de pizza kijken.
Kwam 3 kwartier later thuis, met een blikje soep en 2 pistoletjes. Vriend: zo, het was zeker druk in de winkel. Ik:

Ik ben vandaag voor het eerst sinds maanden weer naar college geweest. Een vak dat ik interessant vind dus dat is wel fijn. Hopelijk gaat het nu wel lukken.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:28 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Je bent niet je gedachtes he, je bent veel meer dan dat.
Maar aan wat voorn dingen denk jij dan dat het bijvoorbeeld ''de waarheid'' is? Waarom moet jij daar dan gelijk onzeker van worden? Waarom mag jij niet op punt A staan als je liever op punt B zou staan? Of erger nog... Waarom zou jij niet op punt B mogen staan als je op punt A staat?

Het grootste probleem is eigenlijk dat ik niet weet wat echt is. Ik kan me nooit helemaal veilig voelen. Ik heb soms heel sterk het gevoel dat vrienden achter mijn rug om iets van plan zijn tegen mij en tegen me liegen. Hulpverleners zouden ook iets van plan kunnen zijn, ze kunnen je alles wijsmaken wat ze willen. Soms zie ik ze als vijand, soms als onschuldigen die ook niet weten dat wat zij doen verkeerd is en dat er iets groters is, of iemand, die hen en alle mensen onder controle heeft, dat wij een experiment zijn (daar zit sowieso een kern van waarheid in). Maar wat ik zo vervelend vind is dat ik niet alles weet, geen controle en overzicht heb, geen idee heb van wat juist is en echt en wat niet en wie ik moet geloven en vertrouwen.

quote:

Ik ben ook nooit echt ergens 100% voor gegaan.. Ja kleinere dingen... Dat jij geen doel hebt of je nog niet in staat bent om je emotioneel heel erg met je doelen te verbinden waarom moet dat erg zijn? Wie verteld jou dat jij niet mag leven omdat je niet perfect bent? Who the hell is uberhaupt perfect? Waarom wil jij niet geloven dat je er best mag wezen? Het is geen probleem, jij maakt het een probleem, het is iets wat jij wel wilt maar tegelijkertijd heb jij van die zieke gedachtes die zeggen dat jij het niet mag krijgen... En toch geloof je die gedachtes.

Omdat ik niet weet aan welke kant ik moet staan. Waarom zou ik die gedachtes niet geloven? Omdat ik me door die gedachtes niet goed voel? Ik wil bewijs, zekerheid. Ik wil me niet onterecht goed voelen. Ik kan iets waarvan ik niet weet of het waar is of niet, niet aannemen als onwaar. Het voelt gewoon verkeerd als ik zou proberen me niet zoveel aan te trekken van die gedachtes, omdat ik het gevoel heb dat iets me iets probeert duidelijk te maken, wat ik dus, als ik bijvoorbeeld aanneem wat er in therapie aan mij wordt verteld, ontwijk en dat is niet goed want dan zou het kunnen dat er opeens iets heel slechts gebeurt. En dan is het 'zie je wel, had je maar moeten luisteren'. Luisteren naar mijn negatieve kant dus. Ik wil ook overal op voorbereid zijn en overal rekening mee houden. Niets is zeker, alles is mogelijk. En dat is heel lastig. Want ik geloof eigenlijk alles maar tegelijkertijd niets helemaal. En daarmee zit ik mezelf behoorlijk in de weg, maar ik heb niet de moed om een kant te kiezen en daarop te vertrouwen.
Het is niet zo dat ik altijd maar al mijn gedachten geloof, maar ik kan ze niet in zoverre negeren/naast me neerleggen dat ik me er gerust op voel.
Verder weet ik dat ik te kritisch ben naar mezelf en soms te veel eis. Maar wat te vaak gebeurt is dat ik iets doe wat ik juist niet wil, daardoor mezelf haat maar dat zorgt er niet voor dat ik het de volgende keer wel goed doe. Ik doe gewoon alles fout en er is nogal een gat tussen dat en perfect zijn. Als het kon, zou ik ook tevreden zijn met de middenweg maar daar lijk ik dus ook nooit op te kunnen komen. En het feit dat ik het dus keer op keer weer verkeerd doe is voor mij een bevestiging dat ik echt verrot ben en allang dood had moeten zijn en mezelf dit leed aandoe.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:34 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Ik kan ook niet altijd mindful zijn, maar ik probeer het en kijk in mezelf wat er aan de hand is en hoe ik dat dan kan oplossen.
Je moet die negatieve gedachtes van je echt als een eigen persoonlijkheid zien, je bent niet je gedachtes, je bent veel meer dan je gedachtes.
En die gedachtes willen maar al te graag bestaan en aandacht krijgen, daarom is het zo lastig om je daarvan de distantieren... Maar probeer eens vanaf een ander perspectief naar je gedachtes te kijken... Identificeer je er eens niet mee maar observeer je gedachtes... Zink er niet in weg maar kijk er alleen naar.

Dat gevoel dat jij niet mag genieten is die negatieve ego in je kop weer die als een klein kind alle aandacht van je probeert te ontrekken naar hem toe.

Maar dan zit ik dus met minstens twee persoonlijkheden zonder dat ik weet welke ik echt ben. Welke gelijk heeft. Dat is dus precies het probleem. En het idee is dat ik dan de niet-negatieve ben maar zoals ik al heel vaak heb gezegd weet ik niet of dat wel goed is.

quote:

Er is helemaal geen waarheid... De enige waarheid is dat jij gelooft dat jij je negatieve gedachtes bent.

Waarom is er geen waarheid? Dan is alles wat jij denkt en beweert dus ook niet waar.
Verder geloof ik niet dat ik mijn negatieve gedachtes ben. Ik weet juist niet wat ik ben. Meer een soort leeg lichaam dat tussen twee soorten gedachtes staat en niet weet naar welke het moet luisteren. Of hoe die twee kanten op een goede manier te combineren zijn.
[qu

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:40 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Waarom is het slecht? Waarom is het gevaarlijk? Ik ben er niet van overtuigd hoor? Lijkt mij juist heel gezond, leg eens uit waarom jij er dan wel in geloofd?

Angst.. Ook zoiets moois... Je blijft echt wel bestaan hoor, en het is echt wel veilig in Nederland.
Wat mensen van jou denken maakt geen flikker uit, het gaat erom wat jij over jezelf denkt...

Ikzelf voel altijd angst als ik een meisje wil aanspreken, ook zo een gedachte / gevoel waar ik HELEMAAL 0.0 baat bij heb en mij helemaal niet mee wil identificeren, ik ben dat niet / ik wil dat niet zijn dus ik ga daar niet naar handelen.

Je moet je gedachtes niet serieus nemen als ze niet in overeenstemming zijn met hoe jij wilt zijn als mens.
En jij tuimelt er nu steeds maar in door het wel serieus te nemen.

Je wilt zoveel meer maar je laat je door je eigen gedachtes zo erg tegenhouden, zie in dat jouw gedachtes je blokkeren en al het negatieve aangrijpen.. Probeer het en word weerbaar, als mensen niet leuk doen laat dat dan van je afglijden... Doen mensen leuk pik het dan op als leuk en heb daar plezier in.

Het is slecht omdat mensen er dan achter komen hoe slecht ik eigenlijk ben, of ze komen erachter dat ik meer weet dan ik zou mogen en zorgen er dan voor dat ik er helemaal niet meer achter kan komen. Ik kan me niet voorstellen dat ik dit typ

Tot een bepaalde hoogte, dan heb ik het vooral over sociaal gebeuren, weet ik dat het mezelf aandoe en dat het makkelijker zou zijn als ik dingen gewoon zou doen zonder zo onzeker te zijn. Dat is ook iets wat ik wel zou willen veranderen en ik denk dat dat ook wel kan. Maar dat gevoel van niet weten wat echt is en dat er veel meer speelt buiten mij dan alleen in mijn hoofd, blijft.

Ik heb trouwens het idee dat ik mezelf heel vaak tegenspreek (dat zeggen mensen ook wel eens) maar dat komt dus ook omdat ik constant in conflict ben en soms wat meer naar de ene kant neig en soms wat meer naar de andere kant.

[ Bericht 3% gewijzigd door kuolema op 04-02-2014 18:05:07 ]

poep

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 17:42 schreef kvd het volgende:

[..]

Ja hoor, heel herkenbaar. Vooral die besluiteloosheid.
Na 10 minuten besluiten welke soep je wilt ( ), richting broodafdeling om wat broodjes erbij te halen. En dan zie je pizza...twijfel...soep of pizza....allebei makkelijk _{(kwam net uit een migraine aanval, makkelijk eten wat even een vereiste)}...pizza, soep, pizza, soep, pizza! Welke....daar 10 minuten staan, pizza uitgezocht ( ), soep wegzetten...twijfel...eerst pizza maar weer in diepvries, weer 10 minuten voor de soep.... toch voor soep kiezen....snel broodje erbij halen....niet meer naar de pizza kijken.
Kwam 3 kwartier later thuis, met een blikje soep en 2 pistoletjes. Vriend: zo, het was zeker druk in de winkel. Ik:

Dit heb ik dus ook altijd...als ik van tevoren niet exact bepaal wat ik ga kopen, raak ik compleet in de stress als ik in de winkel ben. Bedenk dus van tevoren wat je wilt gaan halen, je kunt er beter thuis over twijfelen dan in de winkel waar de druk veel hoger is (zo is het bij tenminste).

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:07 schreef kuolema het volgende:

[..]

Dit heb ik dus ook altijd...als ik van tevoren niet exact bepaal wat ik ga kopen, raak ik compleet in de stress als ik in de winkel ben. Bedenk dus van tevoren wat je wilt gaan halen, je kunt er beter thuis over twijfelen dan in de winkel waar de druk veel hoger is (zo is het bij tenminste).

En een briefje...al is het maar voor 2 dingen, maar anders vergeet ik het echt. En dan het liefst nog in de volgorde waarin het in de winkel ligt. Spontaan boodschappen doen...ik kan het niet meer. Pure paniek en bij thuiskomst altijd dingen vergeten (en daar natuurlijk weer van balen)

_{En ik had thuis al besloten dat het soep zou worden, zelfs welke soep . Maar eenmaal in de winkel de keuzes qua soep. En toen ik de pizza's zag had ik daar toch ook ineens zin in. Uiteindelijk wel thuisgekomen met de soep die ik thuis al in gedachten had.}

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:14 schreef kvd het volgende:

[..]

En een briefje...al is het maar voor 2 dingen, maar anders vergeet ik het echt. En dan het liefst nog in de volgorde waarin het in de winkel ligt. Spontaan boodschappen doen...ik kan het niet meer. Pure paniek en bij thuiskomst altijd dingen vergeten (en daar natuurlijk weer van balen)

_{En ik had thuis al besloten dat het soep zou worden, zelfs welke soep . Maar eenmaal in de winkel de keuzes qua soep. En toen ik de pizza's zag had ik daar toch ook ineens zin in. Uiteindelijk wel thuisgekomen met de soep die ik thuis al in gedachten had.}

Als ik geen briefje maak ben ik in de winkel zo bang dat ik iets vergeet dat ik nerveus word en daardoor juist dingen vergeet. Maar het is je wel gelukt uiteindelijk Ben je nog tevreden met je keus?

quote:

Op maandag 3 februari 2014 20:13 schreef Gray het volgende:

[..]

Ik zal eens voor je kijken. Dit las ik in een boek dat ik kreeg bij een cursus over professionele sociale omgang.

[..]

Je bent hier niet alleen in. Ook al plagen deze gedachten me nu niet langer, in het verleden was het ook voor mij aan de orde van de dag. Ter voorbereiding nam ik ook afstand van mensen, m'n huis en werk. Wat voor mij werkte was nadenken over deze manier van nadenken. Erover lezen, erover praten wanneer mogelijk, maar altijd met de realisatie dat dit niet altijd zo geweest is en dus iets was veranderd. Wat ook betekent dat het weer terug kan veranderen.

Later ontdekte ik dat er een middenweg is, waarbij je je oude zelf ter ruste laat gaan en je als een nieuw mens in het leven staat. Welk pad jij daarvoor moet bewandelen, dat kan alleen jij uitvinden, maar ik hoop dat je uit mijn ervaring hoop kan putten.

En als je ondersteuning nodig hebt, dan kan je altijd bij mij of hier terecht.

Dank je. Ik moet wel zeggen dat dit soort gedachten iets is wat bij mij altijd al in meer of mindere mate aanwezig is geweest. Maar ik hoor vaak dat dit soort dingen milder wordt als je ouder wordt. Daar put ik ook hoop uit.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 23:42 schreef Mistico het volgende:
Vanochtend werd ik gebeld en ik heb binnenkort mijn tweede intakegesprek.

_{Ik moet wat meer geduld hebben}

Dat is fijn. Wat is binnenkort? In de GGZ moet je altijd veel geduld hebben ... maar het zou fijn geweest zijn als ze wat duidelijker waren geweest over de termijn.

Ik heb niet op alles gereageerd want dat is zoveel werk

Allemaal heel erg bedankt voor jullie reacties en begrip. Ik vind het heel fijn dat ik hier dit soort dingen kwijt kan en me daardoor minder alleen voel. Jullie zijn lief

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 17:33 schreef maedy het volgende:

[..]

Zeker! Maar HOE..

Op elke manier die voor jou werkt.

quote:

Net ook weer een ultiem depressie-moment, kan er nu om lachen..

Loop in de supermarkt, zo besluiteloos als de pest. Vol goede moed naar het schap met alle Knorr wereldgerechten zodat ik niet alleen maar kant&klaar eet en nog de keus heb uit Oosters, Italiaans of ovengerechten. Medewerkster van de Jumbo lacht lief en groet me. 20 minuten later sta ik nog steeds in hetzelfde pad en heb zo'n beetje alle doosjes vastgehad!

Komt zij weer langs lopen, kijkt mij een partij vreemd aan en groet me nog maar een keer.
Dat gele mandje van de Jumbo was nog steeds leeg..

Fuck dat! Ik erger me zo aan het feit dat de helft van mijn functies defect zijn! Herkenbaar?

Herkenbaar, maar zou het niet toeschrijven aan depressie.

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:22 schreef kuolema het volgende:
Dank je. Ik moet wel zeggen dat dit soort gedachten iets is wat bij mij altijd al in meer of mindere mate aanwezig is geweest. Maar ik hoor vaak dat dit soort dingen milder wordt als je ouder wordt. Daar put ik ook hoop uit.

Als je wat ouder wordt leer je vanzelf meer accepteren wat is. Dat brengt kalmte met zich mee, waardoor veel problemen niet langer problemen zijn, maar simpelweg situaties en momenten die ook weer over zullen gaan.

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 14:56 schreef maedy het volgende:
@ Sitting-elfling, hoe graag ik mijn gevoel ook wil geloven over de verkoop van mijn woning, ik denk eerlijk gezegd niet dat ik me beter ga voelen door me nog meer in de schulden te steken en hopen dat ik wel een plek vind waar ik me prettig voel.

6x verhuisd in 7 jaar tijd, 3e koophuis (dit keer alleen) en denk dat ik mijn eenzaamheid en depressie aan moet pakken in plaats van wederom wegvluchten. Ik kan dus ook moeilijk alleen zijn en moet de radio aanzetten in de ruimte waarin in ben om niet te verdrinken in gepieker en onrust.. Zet mijn been maar af in ruil voor een depressievrij leven!

Is het ook echt wegvluchten? 2 voorbeelden, ik heb een kennis in Delfzijl zitten die al jaren lang alleen is. Weinig sociale contacten. Daar jaren zitten, put je uit dezelfde poel met dames als daar niks tussen zit, is dat ook niks. Als daar verder ook niks zit wat je happy zou maken is 'vluchten' dus misschien wel de beste optie? Je woont in een gat, waar niemand zit, en je klaagt over eenzaamheid en depressie en geen relatie? 1 + 1 is toch 2? Daarentegen ken ik ook een goede vriend die ik tijdens mijn universitaire studie in London heb ontmoet. Die is via de universiteit in Frankrijk naar Schotland gegaan, daarna naar Londen, daarna naar Amerika en is daarna naar Italie gegaan. Toen is hij gaan reizen in Amerika, vriendin ontmoet, is nu getrouwd in Londen en 'foetsie' depressie want hij heeft het oprecht beter op de rit op dit moment. En bulkt hij natuurlijk van de levenservaring.

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:28 schreef Gray het volgende:

Herkenbaar, maar zou het niet toeschrijven aan depressie.

En dit!

Ik merk juist dat ik tijdens een depressieve periode ook geen keuzes kan maken. Dan loop ik ook maar rondjes in de supermarkt Terwijl op betere dagen ik gewoon kan plannen en besluiten kan nemen als een normaal mens.

Dus ik denk dat sommige mensen sowieso al besluiteloos zijn, maar dat een depressie het ook kan verergeren _{(en dan weer boos op jezelf worden van 'jezis dit kan ik ook al niet! Ik ben nog te stom om boodschappen te doen!' waardoor het de keer daarop nog moeilijker wordt )}

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:22 schreef kuolema het volgende:

[..]

Als ik geen briefje maak ben ik in de winkel zo bang dat ik iets vergeet dat ik nerveus word en daardoor juist dingen vergeet. Maar het is je wel gelukt uiteindelijk Ben je nog tevreden met je keus?

Dit voorbeeld is van een maandje of 2 geleden, omdat de keus maar tussen 2 dingen ging leek het mij een goed voorbeeld.
Het eten van nu is spontaan zonder briefje op de fiets bedacht en je raadt het al

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 19:44 schreef Elvi het volgende:
Ik merk juist dat ik tijdens een depressieve periode ook geen keuzes kan maken. Dan loop ik ook maar rondjes in de supermarkt Terwijl op betere dagen ik gewoon kan plannen en besluiten kan nemen als een normaal mens.

Dus ik denk dat sommige mensen sowieso al besluiteloos zijn, maar dat een depressie het ook kan verergeren _{(en dan weer boos op jezelf worden van 'jezis dit kan ik ook al niet! Ik ben nog te stom om boodschappen te doen!' waardoor het de keer daarop nog moeilijker wordt )}

Ik ben nu boos omdat het eten koken mislukte. Hoeveel kan er misgaan tijdens het bakken van wat champignons, gehakt en groente (en daarna wat noodles erbij). Nou, ik kan je zeggen veel...heel veel...en het grootste gedeelte is nu voor de prullenbak.

Vanochtend voor de laatste keer afgesproken met m'n psychiater, vanaf nu wordt de medicatie overgenomen door de huisarts. Een kleinigheidje misschien maar het voelt als een best belangrijke stap

En komende vrijdag ga ik weer beginnen met werken. Ik weet nog steeds niet zo goed hoe ik daarover moet denken. Aan de ene kant heb ik er zin in (sterk afgekaderde taak zonder druk en verantwoordelijkheid), aan de andere kant vind ik het doodeng

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 19:52 schreef kvd het volgende:

[..]

Dit voorbeeld is van een maandje of 2 geleden, omdat de keus maar tussen 2 dingen ging leek het mij een goed voorbeeld.
Het eten van nu is spontaan zonder briefje op de fiets bedacht en je raadt het al

[..]

Ik ben nu boos omdat het eten koken mislukte. Hoeveel kan er misgaan tijdens het bakken van wat champignons, gehakt en groente (en daarna wat noodles erbij). Nou, ik kan je zeggen veel...heel veel...en het grootste gedeelte is nu voor de prullenbak.

Aw Ik heb vanavond precies hetzelfde gemaakt+tomatenbende. Bij mij ging het lekker wel goed Maar ik word er wel vaak onrustig van, meerdere pannen tegelijk op hebben staan.

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 20:32 schreef magnetronkoffie het volgende:
Uhm...er is een post verdwenen? Was toch niks mis met die post?

Van wie dan? s_e?

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 20:35 schreef minthy het volgende:
Vanochtend voor de laatste keer afgesproken met m'n psychiater, vanaf nu wordt de medicatie overgenomen door de huisarts. Een kleinigheidje misschien maar het voelt als een best belangrijke stap

En komende vrijdag ga ik weer beginnen met werken. Ik weet nog steeds niet zo goed hoe ik daarover moet denken. Aan de ene kant heb ik er zin in (sterk afgekaderde taak zonder druk en verantwoordelijkheid), aan de andere kant vind ik het doodeng

Waarom is dat?

Wat spannend dat je weer gaat werken. Is dat gelijk weer hele dagen of ga je het rustig opbouwen?

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 19:44 schreef Elvi het volgende:
Ik merk juist dat ik tijdens een depressieve periode ook geen keuzes kan maken. Dan loop ik ook maar rondjes in de supermarkt Terwijl op betere dagen ik gewoon kan plannen en besluiten kan nemen als een normaal mens.

Dus ik denk dat sommige mensen sowieso al besluiteloos zijn, maar dat een depressie het ook kan verergeren _{(en dan weer boos op jezelf worden van 'jezis dit kan ik ook al niet! Ik ben nog te stom om boodschappen te doen!' waardoor het de keer daarop nog moeilijker wordt )}

Dit.
Echt...boodschappen doen is hell als ik depressief ben. En angstig.
En ik vergeet dan nog meer dan ik normaal al doe.
De ellende is trouwens begonnen toen ik op kamers woonde en daar na een paar jaar depressief werd. Beslissen wat mijn huisgenoten moesten eten....drama.
En toen ik met mijn ex samenwoonde werd het nog erger.
Daarna weer alleen dus toen moest ik wel. Dat loste ik op met goede briefjes inderdaad en vaak hetzelfde eten. Gewoon een paar gerechten die altijd smaken. Ik eet nl ook soms moeilijk als ik depressief en nerveus ben.
Wel goed voor de lijn.
Nu ben ik weer chronisch een paar kilo te zwaar naar mijn smaak. Maarjaaaa.... flink sporten en dan wordt het vast niet erger

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 17:53 schreef kuolema het volgende:
Waarom is er geen waarheid? Dan is alles wat jij denkt en beweert dus ook niet waar.
Verder geloof ik niet dat ik mijn negatieve gedachtes ben. Ik weet juist niet wat ik ben. Meer een soort leeg lichaam dat tussen twee soorten gedachtes staat en niet weet naar welke het moet luisteren. Of hoe die twee kanten op een goede manier te combineren

Slechts een zienswijze, geen rocket science.

vanavond een paar opleidingen bij een open avond bezocht. Helaas niks voor mij. Heb er een hard hoofd in dat ik nog wat vind wat me past. die onzekerheid over school/werk altijd

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 20:47 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Zou ik ook doodeng vinden, niks mis mee toch?
Maar als het goed is, dan zakt dat enge (zodra je eenmaal weer aan de gang bent) heel snel weer af

Daar hoop ik wel op, ja
Het gekke is dat ik wekelijks op m'n werk te vinden ben voor een uurtje koffie drinken maar dat ik nu het gevoel heb dat het weer echt gaat beginnen. Met het (daarbij horende?) gejaagde gevoel. Ergens verwachtte ik dit wel maar had de ijdele hoop dat het uit zou blijven

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 22:11 schreef kuolema het volgende:
Waarom is dat?

Wat spannend dat je weer gaat werken. Is dat gelijk weer hele dagen of ga je het rustig opbouwen?

Omdat zij alleen de medicatiebegeleiding deed en deze goed ingekickt zit. Wanneer de huisarts dit overneemt wordt het allemaal wat goedkoper. Plus dat de psychiater weer een nieuwe cliënt in kan plannen.

Ergens vind ik het waanzinnig eng om weer te beginnen omdat ik m'n eigen patronen nog niet zo goed herken. De valkuilen kan ik aardig opdreunen maar de route naar zo'n valkuil nog niet. Dat maakt het wat onzeker.
Afgelopen weekend heb ik familie helpen verhuizen. Voor mijn gevoel ging dat erg lekker (want flink bezig en goed afgeleid) maar ik was na een uur al stuk. Toch doorgegaan, een vriend van me vertelde dat hij zich rot was geschrokken van m'n gejaagdheid. Het oude gedrag zit er dus blijkbaar nog.

Voor de komende 6 weken werk ik twee aaneengesloten uren per week, de bedrijfsarts was daarin erg strikt. Er zit geen druk achter de taken die ik heb maar de grootste uitdaging wordt het loslaten van zowel de werkzaamheden als de rest van het team. Deze regeltante moet leren dat ze niet alles alleen moet gaan opknappen

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 22:44 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ja, hij had een post geschreven over verveling en depressie en een paar minuten later keek ik weer in dit topic en de post was weg?

Ik post wel vaker meuk wat door het toilet verdwijnt Geen issue toch?

Success Minthy btw! Ook nog congratz met dat andere .

[ Bericht 15% gewijzigd door sitting_elfling op 05-02-2014 00:38:12 ]

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 23:26 schreef sitting_elfling het volgende:

Success Minthy btw! Ook nog congratz met dat andere .

Thanks en thanks!