Depressie & Angst #83:

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:23 schreef kvd het volgende:

[..]

Ik denk dat de psych misschien wel de enige is in je omgeving die er niet raar van op zal kijken en misschien al veel gekkere dingen heeft meegemaakt.

En om heel eerlijk te zijn...ik herken het dan wel niet, maar het is wel heel logisch wat je zegt, helemaal icm het zelfbeeld waar je het over hebt. Ik denk dat de gedachte erachter helemaal niet zo gek is.

Ja hij heeft natuurlijk wel ervaring dus dat scheelt. Dank voor je begrip.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:19 schreef kuolema het volgende:

[..]

Door het niet te bespreken bedoel je? Weet ik niet.
Ik heb wel wat te verliezen, namelijk het beeld dat mensen van mijn hebben. Hier is het anoniem dus dat is niet zo erg. Maar als ik alles zou vertellen dan ben ik bang dat de psych me raar en walgelijk vindt. Nu denk ik dat sowieso al maar mijn 'echte ik' is heel wat anders dan gewoon een heel erg verlegen en onzeker persoon. Ik heb een soort kwade kant en ben bang dat die dan meer aanwezig gaat zijn.

Waarom zou een psych van jou walgen? Die mensen zijn er om te helpen, niet om jou op dit kwetsbare punt de grond in te boren.
Als je hier niet over praat, geef je jezelf ook niet de kans er wat mee te kunnen doen.

Zelf was ik vroeger bang om mijn angsten te delen met anderen, omdat ik dan bang was dat zij daar wat van zouden vinden of misschien dezelfde angsten zouden krijgen. Toch gedaan, en daardoor wordt het wel eenvoudiger het te delen. Oftewel, als jij het een paar keer doet zul je merken dat je het niet meer vervelend vind!

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:19 schreef kuolema het volgende:

[..]

Door het niet te bespreken bedoel je? Weet ik niet.
Ik heb wel wat te verliezen, namelijk het beeld dat mensen van mijn hebben. Hier is het anoniem dus dat is niet zo erg. Maar als ik alles zou vertellen dan ben ik bang dat de psych me raar en walgelijk vindt. Nu denk ik dat sowieso al maar mijn 'echte ik' is heel wat anders dan gewoon een heel erg verlegen en onzeker persoon. Ik heb een soort kwade kant en ben bang dat die dan meer aanwezig gaat zijn.

Daar zijn ze juist voor, om die dingen te kunnen bespreken. Het komt ook niet zomaar buiten de deuren te liggen. En het kan inderdaad minder erg worden als je het bespreekt, zij kunnen je ook beter helpen als je eerlijk bent over alles. Het is niet walgelijk, het is stress en onmacht als ik t zo lees. *knuffel geeft*

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:27 schreef Detroit het volgende:

[..]

Waarom zou een psych van jou walgen? Die mensen zijn er om te helpen, niet om jou op dit kwetsbare punt de grond in te boren.
Als je hier niet over praat, geef je jezelf ook niet de kans er wat mee te kunnen doen.

Zelf was ik vroeger bang om mijn angsten te delen met anderen, omdat ik dan bang was dat zij daar wat van zouden vinden of misschien dezelfde angsten zouden krijgen. Toch gedaan, en daardoor wordt het wel eenvoudiger het te delen. Oftewel, als jij het een paar keer doet zul je merken dat je het niet meer vervelend vind!

Hulpverleners kunnen dat net zo goed, het verschil is alleen dat zijn dat niet laten merken en hun werk moeten blijven doen.
Ik weet dat het goed kan zijn om dingen te bespreken en dat ze daardoor wat lichter worden, als blijkt dat het helemaal niet zo raar is als je denkt. Maar bepaalde dingen voelen als te persoonlijk om te bespreken. Ik ben nooit zo heel open geweest. En ik kan er ook niet zomaar over beginnen.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:30 schreef zomertje het volgende:

[..]

Daar zijn ze juist voor, om die dingen te kunnen bespreken. Het komt ook niet zomaar buiten de deuren te liggen. En het kan inderdaad minder erg worden als je het bespreekt, zij kunnen je ook beter helpen als je eerlijk bent over alles. Het is niet walgelijk, het is stress en onmacht als ik t zo lees. *knuffel geeft*

Thanks.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:34 schreef kuolema het volgende:

[..]

Hulpverleners kunnen dat net zo goed, het verschil is alleen dat zijn dat niet laten merken en hun werk moeten blijven doen.
Ik weet dat het goed kan zijn om dingen te bespreken en dat ze daardoor wat lichter worden, als blijkt dat het helemaal niet zo raar is als je denkt. Maar bepaalde dingen voelen als te persoonlijk om te bespreken. Ik ben nooit zo heel open geweest. En ik kan er ook niet zomaar over beginnen.

[..]

Thanks.

Voor wat het waard is: ik ben ook verre van open. Dat is echt iets wat ik heb moeten leren. Maar mijzelf kwetsbaar opstellen (en soms toch zeggen wat er op mijn hart ligt) heeft mij meer gebracht dan dat het ervoor heeft gezorgd dat mensen van mij walgden om wat ik zei. Dat zal bij jou niet anders zijn!

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:34 schreef kuolema het volgende:

[..]

Hulpverleners kunnen dat net zo goed, het verschil is alleen dat zijn dat niet laten merken en hun werk moeten blijven doen.
Ik weet dat het goed kan zijn om dingen te bespreken en dat ze daardoor wat lichter worden, als blijkt dat het helemaal niet zo raar is als je denkt. Maar bepaalde dingen voelen als te persoonlijk om te bespreken. Ik ben nooit zo heel open geweest. En ik kan er ook niet zomaar over beginnen.

[..]

Thanks.

Hulpverleners zijn zeker ook mensen, maar als wij er hier niet van walgen zullen zij het zeker niet doen. Ze ervaren misschien hetzelfde als wij: de hoop dat je je beter zal kunnen gaan voelen, want dit wens je toch niemand toe. Ik niet in ieder geval, ik hoop dat je echt een keer durft open te zijn.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 02:34 schreef kuolema het volgende:
Ik vraag me af of iemand dit herkent. Ik hoop het, ik bedoel, niet dat dat goed is, maar ik voel me best wel alleen hierin zeg maar.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik doe even een beetje wazig:
''ik kan niet met mijzelf leven''

Alsof er 2 persoonlijkheden in het spel zijn.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 15:20 schreef magnetronkoffie het volgende:

Hoe is het met jou KT?

Ja best eigenlijk met jou?

Ik geloof wel in dat stukje eerlijk gezegd... Als je afgeeft op jezelf wie is dan het persoon dat af zit te geven en wie is dan het persoon waar je op afgeeft?

Dat persoon dat zit af te geven is gewoon een kansloze kutknuppel in dat geval waar je veel te veel aandacht aan geeft.

/ dit een beetje na ''the power of now'' gelezen te hebben overigens... Eckhart tolle was ook keidepressief totdat hij die tweedeling in de gaten kreeg en zich ''compleet overgaf'' dat gaf hem enorm veel rust... Hij zegt ook dat je identificeren met je gedachten / ego sowieso slecht is.. Al die spirituele stromingen hebben als oogpunt een staat waarin je gewoon ''bent'' en dus niet je aandacht kwijt bent aan je eigen gedachten.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 13:54 schreef kuolema het volgende:

[..]

[..]

[..]

Oh. Thanks.
Ik heb dit nog nooit besproken eigenlijk. Nu durf ik dat sowieso niet meer.

Hoi Kuolema,

Ik vind de door jouw gebruikte bewoordingen best een beetje heftig, maar in essentie vind ik deze gedachtes/gevoelens niet zo vreemd eigenlijk. Zeker aangezien ze voortkomen uit een gevoelswereld die in het teken van depressie, zelfhaat, etc. staat (ik neem aan dat dat bij jou het geval is).

Ik verbaas me zelfs een beetje over de wat geschokte reacties hier. Ik denk eigenlijk dat dit behoorlijk bekend "materiaal" is voor psychologen, gewoon bespreken dus! Heel veel sterkte/succes... hopelijk ga je je in de toekomst wat beter voelen!

[ Bericht 0% gewijzigd door Forbry op 03-02-2014 15:50:07 ]

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:34 schreef kuolema het volgende:

[..]

Hulpverleners kunnen dat net zo goed, het verschil is alleen dat zijn dat niet laten merken en hun werk moeten blijven doen.
Ik weet dat het goed kan zijn om dingen te bespreken en dat ze daardoor wat lichter worden, als blijkt dat het helemaal niet zo raar is als je denkt. Maar bepaalde dingen voelen als te persoonlijk om te bespreken. Ik ben nooit zo heel open geweest. En ik kan er ook niet zomaar over beginnen.

[..]

Thanks.

Ook knuffel geeft

Ik vind het wel knap dat je je gevoel hier hebt durven uiten.

Forby heeft ook wel een punt, dat het gedachten zijn die best passen hij depressie.

Die zwarte kant herken ik wel een beetje. In de zin dat ik soms gewoon alles stuk of dood ofzo wilde hebben.

Ik heb 1,5 jaar geleden eindelijk serieus tegen mjjn behandelaar gezegd dat ik het leven toen niet meer zag zitten en haar reactie daarop was toen wel heel fijn.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:59 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Ik doe even een beetje wazig:
''ik kan niet met mijzelf leven''

Alsof er 2 persoonlijkheden in het spel zijn.

Zo voelt het voor mij ook. Het is een constant innerlijk conflict.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 15:30 schreef Forbry het volgende:

[..]

Hoi Kuolema,

Ik vind de door jouw gebruikte bewoordingen best een beetje heftig, maar in essentie vind ik deze gedachtes/gevoelens niet zo vreemd eigenlijk. Zeker aangezien ze voortkomen uit een gevoelswereld die in het teken van depressie, zelfhaat, etc. staat (ik neem aan dat dat bij jou het geval is).

Ik verbaas me zelfs een beetje over de wat geschokte reacties hier. Ik denk eigenlijk dat dit behoorlijk bekend "materiaal" is voor psychologen, gewoon bespreken dus! Heel veel sterkte/succes... hopelijk ga je je in de toekomst wat beter voelen!

Ik hoopte dus dat mensen het zouden herkennen maar ik vind het al fijn dat er begrip is. Ik heb het idee dat als ik mezelf echt bloot zou geven, dat ervoor zou zorgen dat ik me nog eenzamer voel en onbegrepen. Ik wil het eigenlijk ook wel bespreken want misschien is dat wel goed voor de therapie.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 15:22 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Ja best eigenlijk met jou?

Ik geloof wel in dat stukje eerlijk gezegd... Als je afgeeft op jezelf wie is dan het persoon dat af zit te geven en wie is dan het persoon waar je op afgeeft?

Dat persoon dat zit af te geven is gewoon een kansloze kutknuppel in dat geval waar je veel te veel aandacht aan geeft.

Waarom moet je ervan uitgaan dat de negatieve gedachten niet waar zijn? Die zijn er toch niet zomaar? Dat is dus iets waartegen ik me verzet in therapie. Het voelt alsof zij willen dat je de waarheid, of in elk geval een deel daarvan, gaat negeren zodat je gelukkig kan worden. Maar dat kan ik niet.

quote:

/ dit een beetje na ''the power of now'' gelezen te hebben overigens... Eckhart tolle was ook keidepressief totdat hij die tweedeling in de gaten kreeg en zich ''compleet overgaf'' dat gaf hem enorm veel rust... Hij zegt ook dat je identificeren met je gedachten / ego sowieso slecht is.. Al die spirituele stromingen hebben als oogpunt een staat waarin je gewoon ''bent'' en dus niet je aandacht kwijt bent aan je eigen gedachten.

Ik begrijp het niet. Je gedachten komen toch voort uit jezelf? Als je je niet identificeert met je gedachten, waarmee dan wel?

quote:

Op maandag 3 februari 2014 14:58 schreef zomertje het volgende:

[..]

Hulpverleners zijn zeker ook mensen, maar als wij er hier niet van walgen zullen zij het zeker niet doen. Ze ervaren misschien hetzelfde als wij: de hoop dat je je beter zal kunnen gaan voelen, want dit wens je toch niemand toe. Ik niet in ieder geval, ik hoop dat je echt een keer durft open te zijn.

Maar dit is niet alles
Het lijkt me gewoon heel moeilijk om zo open te zijn want dat heb ik nooit gedaan. Maar misschien is dat ook juist wel iets dat nodig is om therapie succesvol te laten zijn.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 15:59 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Ook knuffel geeft

Ik vind het wel knap dat je je gevoel hier hebt durven uiten.

Forby heeft ook wel een punt, dat het gedachten zijn die best passen hij depressie.

Die zwarte kant herken ik wel een beetje. In de zin dat ik soms gewoon alles stuk of dood ofzo wilde hebben.

Ik heb 1,5 jaar geleden eindelijk serieus tegen mjjn behandelaar gezegd dat ik het leven toen niet meer zag zitten en haar reactie daarop was toen wel heel fijn.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 16:09 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Idem! Het werd gelijk serieus genomen en ze reageerden er heel positief op (positief in de zin van dat er eindelijk wat ging gebeuren).

Kuolema, zie het maar zo: Wat kan er mis gaan als je het je behandelaar wel vertelt en wat kan er goed gaan?
Gewoon zeggen, anders heb je later spijt dat je het niet eerder gezegd hebt

Ze weten al dat ik denk aan de dood. En inderdaad valt het vaak mee hoe ze erop reageren, meestal is het wel fijn om je hart te luchten ook al is het moeilijk.
Ik heb er denk ik ergens ook wel behoefte aan om meer dingen bloot te geven, maar het is heel moeilijk. Ook dat is weer een conflict. Mijn 'goede kant' vind dat ik het wel moet vertellen en dat ik nooit verder zal komen als ik nooit verder ga dan oppervlakkige informatie, mijn andere kant vind dat niemand mij echt mag leren kennen omdat dat niet goed is.

Bedankt voor jullie reacties.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 16:36 schreef kuolema het volgende:
Waarom moet je ervan uitgaan dat de negatieve gedachten niet waar zijn? Die zijn er toch niet zomaar? Dat is dus iets waartegen ik me verzet in therapie. Het voelt alsof zij willen dat je de waarheid, of in elk geval een deel daarvan, gaat negeren zodat je gelukkig kan worden. Maar dat kan ik niet.

Ik zeg niet dat je ervan uit moet gaan dat ze niet waar zijn, ik zeg alleen dat ernaar luisteren je niet verder gaat helpen en ervoor zorgt dat je in je hoofd gaat zitten leven... Richt je op het nu en identificeer jezelf niet met je gedachten (wat ik daarmee wil zeggen is dus dat je het leven instapt en niet op je gedachtes richt maar op de wereld om je heen en hoe je je daarbij voelt etc) / ga leven.
Gedachten zijn sowieso heel vaak een soort van vergif... Probeer eens te mediteren misschien dan zul je merken dat je daar heel rustig van wordt... Lijkt mij in jouw geval ook echt iets wat je super lastig afgaat in het begin en waar je anderzijds enorm de effecten van kunt merken.

Ja en regels zijn er ''niet zomaar'' regels zijn regels, ik vind mensen die regels als heilig beschouwen altijd een beetje stom... sorry dat ik het zeg, dankzij regels geven wij hoogbejaarde mensen die niet meer eten geen spuitje om ze uit hun leiden te verlossen maar geven we ze morfine om de leidensweg iets dragelijker te maken.

Die stem in jouw hoofd, die heeft jou helemaal bij de smiezen, alles wat niet in het straatje valt van die negatieve gedachtes wuift je gelijk weg (omdat je zo erg in die gedachtes gelooft)
[u]Dat er een reden is dat het zo is maken negatieve gedachtes niet waar, ze verklaren het alleen. stop dat aub goed in je hoofd.

Wat is volgens jou dan de waarheid? En waarom is het niet anders dan dat?

quote:

Op maandag 3 februari 2014 16:36 schreef kuolema het volgende:
Ik begrijp het niet. Je gedachten komen toch voort uit jezelf? Als je je niet identificeert met je gedachten, waarmee dan wel?

Je moet dat hele hokjesdenken loslaten, je hoeft je niet ergens mee te identificeren, dat is de ego van je gedachtes die veel te graag aanwezig is in jouw leven.

Je kunt ook langs het strand lopen zonder na te denken en te genieten van het geluid van de golven en de ondergaande zon en het zand aan je voeten, al ga je hokjes denken dan kun je zeggen dat je daarvan houdt, maar al denk je terwijl je aan het lopen bent over het strand dat je van strandwandelingen houdt dan is je aandacht dus niet meer bij de golven / het zand / de zon.

Maargoed wat ik daar probeer te zeggen zou je misschien moeten lezen als je daar behoefte aan zou hebben... Zonder obsessief in gedachten verzonken te zijn ben je gewoon veel meer ''aanwezig''

quote:

Op maandag 3 februari 2014 16:46 schreef kuolema het volgende:
Mijn 'goede kant' vind dat ik het wel moet vertellen en dat ik nooit verder zal komen als ik nooit verder ga dan oppervlakkige informatie, mijn andere kant vind dat niemand mij echt mag leren kennen omdat dat niet goed is.

Bedankt voor jullie reacties.

Waarom mag niemand jou echt kennen volgens die gedachte?
En waarom zou jij jezelf willen identificeren met die gedachte?

Mijn ervaring is ook dat gedachtes soms worden veroorzaakt door stress en spanning. En door verkeerd aangeleerde dingen. Een voorbeeld bij mij: ik ben onhandig door mn oogafwijking. Ipv begrip werd mn moeder boos al er per ongeluk wat stukging. Ik voelde me dus dubbel mislukt daardoor.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 17:11 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Ik?

nee.

Ik wordt een beetje moe van mensen die beweren dat een depressie altijd een externe factor heeft, dus dat je zaken zult moeten verwerken.
Maar o jee, als ik zou zeggen dat je kanker krijgt van onverwerkte blokkades.

Depressies zijn soms gewoon een klein draadje dat niet lekker aansluit in je hersenen

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:04 schreef zomertje het volgende:
Mijn ervaring is ook dat gedachtes soms worden veroorzaakt door stress en spanning. En door verkeerd aangeleerde dingen. Een voorbeeld bij mij: ik ben onhandig door mn oogafwijking. Ipv begrip werd mn moeder boos al er per ongeluk wat stukging. Ik voelde me dus dubbel mislukt daardoor.

Volledig verklaarbaar en volgbaar maar volledig onterecht dat jij je daardoor dubbel mislukt voelt

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:06 schreef seasushi het volgende:

[..]

nee.

Ik wordt een beetje moe van mensen die beweren dat een depressie altijd een externe factor heeft, dus dat je zaken zult moeten verwerken.
Maar o jee, als ik zou zeggen dat je kanker krijgt van onverwerkte blokkades.

Kvind hem best grappig eigenlijk

quote:

Op maandag 3 februari 2014 16:51 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Ik zeg niet dat je ervan uit moet gaan dat ze niet waar zijn, ik zeg alleen dat ernaar luisteren je niet verder gaat helpen en ervoor zorgt dat je in je hoofd gaat zitten leven... Richt je op het nu en identificeer jezelf niet met je gedachten (wat ik daarmee wil zeggen is dus dat je het leven instapt en niet op je gedachtes richt maar op de wereld om je heen en hoe je je daarbij voelt etc) / ga leven.
Gedachten zijn sowieso heel vaak een soort van vergif... Probeer eens te mediteren misschien dan zul je merken dat je daar heel rustig van wordt... Lijkt mij in jouw geval ook echt iets wat je super lastig afgaat in het begin en waar je anderzijds enorm de effecten van kunt merken.

Ja en regels zijn er ''niet zomaar'' regels zijn regels, ik vind mensen die regels als heilig beschouwen altijd een beetje stom... sorry dat ik het zeg, dankzij regels geven wij hoogbejaarde mensen die niet meer eten geen spuitje om ze uit hun leiden te verlossen maar geven we ze morfine om de leidensweg iets dragelijker te maken.

Die stem in jouw hoofd, die heeft jou helemaal bij de smiezen, alles wat niet in het straatje valt van die negatieve gedachtes wuift je gelijk weg (omdat je zo erg in die gedachtes gelooft)
[u]Dat er een reden is dat het zo is maken negatieve gedachtes niet waar, ze verklaren het alleen. stop dat aub goed in je hoofd.

Wat is volgens jou dan de waarheid? En waarom is het niet anders dan dat?

Als ik er niet van uit ga dat iets niet waar is, kan ik het ook niet negeren.
Soms kan ik ook wel wat simpeler denken, maar ik blijf twijfelen of dat dan wel klopt. Ik kan nooit ergens 100% voor gaan of in geloven. Dat is het grootste probleem.
Het is dus niet zo dat ik dingen gelijk weg wuif, maar ik leg het voor me als mogelijkheid waar ik alleen nooit in zal geloven.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 16:53 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Je moet dat hele hokjesdenken loslaten, je hoeft je niet ergens mee te identificeren, dat is de ego van je gedachtes die veel te graag aanwezig is in jouw leven.

Je kunt ook langs het strand lopen zonder na te denken en te genieten van het geluid van de golven en de ondergaande zon en het zand aan je voeten, al ga je hokjes denken dan kun je zeggen dat je daarvan houdt, maar al denk je terwijl je aan het lopen bent over het strand dat je van strandwandelingen houdt dan is je aandacht dus niet meer bij de golven / het zand / de zon.

Maargoed wat ik daar probeer te zeggen zou je misschien moeten lezen als je daar behoefte aan zou hebben... Zonder obsessief in gedachten verzonken te zijn ben je gewoon veel meer ''aanwezig''

Dit snap ik en dat kan ik ook. Ik noem het mindful wandelen en dat kan goed doen.
Maar dat kan ik niet constant. En het is ook zo dat ik vaak het gevoel heb dat iets niet mag of niet goed is. Dat ik dus 'de waarheid' ontloop als ik ergens van probeer te genieten of het mooie ervan inzie. Er is altijd het gevoel dat er iets niet klopt en dat me ervan probeert te overtuigen dat ik dat niet moet ontwijken. Wat die waarheid is, behalve dat ik kut ben, weet ik niet, en iets zegt me dus dat ik daarachter moet komen en dat dat niet kan als ik gelukkig probeer te worden door mezelf voor te liegen en me op het verkeerde been te laten zetten door andere mensen en hulpverleners. Er is iets veel groters en dit is vaag en ik raak ervan in de war maar dit is het.
Maar het is dus altijd twijfelen en niet weten wat nu 'echt' is. En ik snap er niks van

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:01 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Waarom mag niemand jou echt kennen volgens die gedachte?
En waarom zou jij jezelf willen identificeren met die gedachte?

Omdat dat slecht is, of gevaarlijk, omdat ik bang ben dat mensen iets slechts met me voor hebben en het tegen me gaan gebruiken, of omdat ik bang ben wat mensen dan van me gaan denken.

Het is niet dat ik dat zou willen, maar meer dat ik het gevoel heb dat het moet.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:04 schreef zomertje het volgende:
Mijn ervaring is ook dat gedachtes soms worden veroorzaakt door stress en spanning. En door verkeerd aangeleerde dingen. Een voorbeeld bij mij: ik ben onhandig door mn oogafwijking. Ipv begrip werd mn moeder boos al er per ongeluk wat stukging. Ik voelde me dus dubbel mislukt daardoor.

Is dat ervaring of is dat wat hulpverleners je hebben verteld?
Het is al eens eerder ter sprake gekomen hier maar ik kan er dus niet van uit gaan dat alle negatieve gevoelens en gedachtes te verklaren zijn door dingen die je hebt meegemaakt. Het zou makkelijker zijn, want dan kun je geloven in de mogelijkheid dat wat jij denkt niet per se waar hoeft te zijn maar een gevolg is van je onzekerheid en zo. Maar dat is iets wat moeilijk blijft want er kan dus ook een andere oorzaak zijn van je gevoel.

Kuo ik denk dat het voor jou wel goed zou kunnen zijn om uit te zoeken waar die gedachten vandaan komen.
Vaak ligt er een oorzaak in het verleden en als je die weet kan je de gedachten kritisch gaan onderzoeken of ze waar zijn.
Het kan ook zijn dat er geen oorzaak is en het een biologische kwestie is waardoor je depressief bent. Maar volgens mij komt dat minder vaak voor.
Ik zou het in ieder geval proberen (dat onderzoeken dus)

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:19 schreef kuolema het volgende:

[..]

Als ik er niet van uit ga dat iets niet waar is, kan ik het ook niet negeren.
Soms kan ik ook wel wat simpeler denken, maar ik blijf twijfelen of dat dan wel klopt. Ik kan nooit ergens 100% voor gaan of in geloven. Dat is het grootste probleem.
Het is dus niet zo dat ik dingen gelijk weg wuif, maar ik leg het voor me als mogelijkheid waar ik alleen nooit in zal geloven.

Je bent niet je gedachtes he, je bent veel meer dan dat.
Maar aan wat voorn dingen denk jij dan dat het bijvoorbeeld ''de waarheid'' is? Waarom moet jij daar dan gelijk onzeker van worden? Waarom mag jij niet op punt A staan als je liever op punt B zou staan? Of erger nog... Waarom zou jij niet op punt B mogen staan als je op punt A staat?

Ik ben ook nooit echt ergens 100% voor gegaan.. Ja kleinere dingen... Dat jij geen doel hebt of je nog niet in staat bent om je emotioneel heel erg met je doelen te verbinden waarom moet dat erg zijn? Wie verteld jou dat jij niet mag leven omdat je niet perfect bent? Who the hell is uberhaupt perfect? Waarom wil jij niet geloven dat je er best mag wezen? Het is geen probleem, jij maakt het een probleem, het is iets wat jij wel wilt maar tegelijkertijd heb jij van die zieke gedachtes die zeggen dat jij het niet mag krijgen... En toch geloof je die gedachtes.