Depressie & Angst #83:

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:59 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Okay, ik ben ook depressief geweest, is er geen oorzaak? DAN IS ER GEEN OORZAAK.
Het is een bodemloze put om daar naar te zoeken, niet doen, ook die overtuiging dat je dat kunt vinden in die negatieve gedachtes... De oplossing is om je niet meer te identificeren met die negatieve gedachtes. Sowieso, minder nadenken IS BLISSS stop thinking for god sake, 95% van je gedachtes hebben helemaal geen toegevoegde waarde voor je leven.

Bij kuo lees ik gewoon dat haar gedachtes alles in een negatief daglicht zetten dat trekt ofcourse al haar energie ook weg en dat is allemaal gigantisch klote.. Het probleem bij kuo is dat ze gelooft dat zij dat persoon is... Daar afstand van doen? Daar gaat dat hele ''ego'' tegenin, hell, wie ben je dan uberhaupt als je dat niet bent? Je moet toch iemand zijn? Daar komt de struggle al.. allemaal omdat je gedachtes alles in hokjes moeten drukken...

Een ''zen'' persoon definieerd niet die IS.

Als dat voor jou zo werkt is dat mooi. Bij mij werkte dat averechts.
Ik heb de dingen uit het verleden los kunnen laten door ze wat aandacht te geven en ze te erkennen.
Iedereen is daar anders in.

Misschien moet ik het niet doen, maar ik ga me er toch even mee bemoeien

Waar ik me een beetje aan stoor, is dat het lijkt alsof de mensen die 'genezen' zijn van hun depressie ineens niet meer begrijpen hoe het was om depressief te zijn Weten jullie nog hoe het was om er middenin te zitten en van iemand te horen "je moet niet zo negatief zijn, gewoon positief denken!". Hoe kwam dat toen over? Dacht je "oh dus dat was het!" en was ineens alles beter?

Of ging het met kleine stapjes, kwam je zelf tot inzichten omdat dwang nu eenmaal niet helpt, en besefte je dat wat voor de 1 werkt voor de ander niet hoeft te werken? Dat ieder mens om een andere oorzaak depressief wordt en er dus ook op een andere manier mee om leert te gaan?

Ik ben echt blij dat jullie klaar zijn met de depressie, dat meen ik Maar doe alsjeblieft niet alsof je de waarheid in pacht hebt en anderen wel even moet laten zien hoe het allemaal werkt. Ik doe het liever op mn eigen manier en ik denk de meesten hier met mij. Het heeft geen nut om tegen een suicidaal persoon te zeggen dat ze deze gedachten gewoon moet negeren.

Misschien hebben jullie wel gelijk, want ik ben nu zelf ook bezig met loslaten en mindfullness en het werkt op dit moment bij mij Maar ik ben nog halverwege en ik weet nog heel goed hoe het was om midden in de depressie te zitten.
Dus om jullie hetzelfde advies te geven : laat het los en laat het iedereen zelf uitvogelen, want het komt nu gewoon niet binnen.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:01 schreef Elvi het volgende:
Misschien moet ik het niet doen, maar ik ga me er toch even mee bemoeien

Waar ik me een beetje aan stoor, is dat het lijkt alsof de mensen die 'genezen' zijn van hun depressie ineens niet meer begrijpen hoe het was om depressief te zijn Weten jullie nog hoe het was om er middenin te zitten en van iemand te horen "je moet niet zo negatief zijn, gewoon positief denken!". Hoe kwam dat toen over? Dacht je "oh dus dat was het!" en was ineens alles beter?

Of ging het met kleine stapjes, kwam je zelf tot inzichten omdat dwang nu eenmaal niet helpt, en besefte je dat wat voor de 1 werkt voor de ander niet hoeft te werken? Dat ieder mens om een andere oorzaak depressief wordt en er dus ook op een andere manier mee om leert te gaan?

Ik ben echt blij dat jullie klaar zijn met de depressie, dat meen ik Maar doe alsjeblieft niet alsof je de waarheid in pacht hebt en anderen wel even moet laten zien hoe het allemaal werkt. Ik doe het liever op mn eigen manier en ik denk de meesten hier met mij. Het heeft geen nut om tegen een suicidaal persoon te zeggen dat ze deze gedachten gewoon moet negeren.

Misschien hebben jullie wel gelijk, want ik ben nu zelf ook bezig met loslaten en mindfullness en het werkt op dit moment bij mij Maar ik ben nog halverwege en ik weet nog heel goed hoe het was om midden in de depressie te zitten.
Dus om jullie hetzelfde advies te geven : laat het los en laat het iedereen zelf uitvogelen, want het komt nu gewoon niet binnen.

Ik hoop niet dat dat de indruk is die je van mijn berichten had, want dat was niet mijn bedoeling. Ben het namelijk 100% met je eens.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:18 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Ik hoop niet dat dat de indruk is die je van mijn berichten had, want dat was niet mijn bedoeling. Ben het namelijk 100% met je eens.

Dit inderdaad.

En wat voor mij heeft gewerkt kan voor iemand anders ook enorm helpen, helemaal als ik de indruk heb dat ik soortgelijk probleem had.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:01 schreef Elvi het volgende:
Misschien moet ik het niet doen, maar ik ga me er toch even mee bemoeien

Waar ik me een beetje aan stoor, is dat het lijkt alsof de mensen die 'genezen' zijn van hun depressie ineens niet meer begrijpen hoe het was om depressief te zijn Weten jullie nog hoe het was om er middenin te zitten en van iemand te horen "je moet niet zo negatief zijn, gewoon positief denken!". Hoe kwam dat toen over? Dacht je "oh dus dat was het!" en was ineens alles beter?

Of ging het met kleine stapjes, kwam je zelf tot inzichten omdat dwang nu eenmaal niet helpt, en besefte je dat wat voor de 1 werkt voor de ander niet hoeft te werken? Dat ieder mens om een andere oorzaak depressief wordt en er dus ook op een andere manier mee om leert te gaan?

Ik ben echt blij dat jullie klaar zijn met de depressie, dat meen ik Maar doe alsjeblieft niet alsof je de waarheid in pacht hebt en anderen wel even moet laten zien hoe het allemaal werkt. Ik doe het liever op mn eigen manier en ik denk de meesten hier met mij. Het heeft geen nut om tegen een suicidaal persoon te zeggen dat ze deze gedachten gewoon moet negeren.

Misschien hebben jullie wel gelijk, want ik ben nu zelf ook bezig met loslaten en mindfullness en het werkt op dit moment bij mij Maar ik ben nog halverwege en ik weet nog heel goed hoe het was om midden in de depressie te zitten.
Dus om jullie hetzelfde advies te geven : laat het los en laat het iedereen zelf uitvogelen, want het komt nu gewoon niet binnen.

Eensch. Daarom lees ik nog wel mee, maar 'durf' ik weinig adviezen te geven. Ik ben nl bang dat ik overkom zoals jij hierboven schetst. En wat je zegt klopt in mijn geval ook. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen hoe het is om depressief te zijn. Ik ben bijna in staat om een depressieve vriendin te vertellen dat ze lekker naar buiten moet gaan omdat ze met dat geknies binnen niets opschiet.

Stom, hè?

Ik ben me ervan bewust gelukkig. En probeer me ook 'bewust' te herinneren hoe het was. Maar ik vind het dus lastig om anderen te adviseren. Vooral rationele argumenten voelen vrij loos. Het is zo onwijs moeilijk om een depressief iemand daarmee te overtuigen. Onmogelijk bijna.

Ik keek vanmorgen trouwens dr phil (don't ask) en die had zo'n mooie piekermetafoor:

alsof je full speed rondjes rijdt op een snelweg zonder afrit

oid.

Dat is echt precíes hoe mijn gedachten gingen. De hele hele dag. Onmogelijk te stoppen.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:20 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Dit inderdaad.

En wat voor mij heeft gewerkt kan voor iemand anders ook enorm helpen, helemaal als ik de indruk heb dat ik soortgelijk probleem had.

Dat snap ik dan weer niet want jij was volgens mij juist wel dat soort dingen aan het roepen.

@spring: dat heb ik ook n beetje. Al heb ik nog wel dipjes soms en dan denk ik: oja, als dit nog wat langer doorgaat en erger wordt...

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:52 schreef -Spring het volgende:
Ik keek vanmorgen trouwens dr phil (don't ask) en die had zo'n mooie piekermetafoor:

alsof je full speed rondjes rijdt op een snelweg zonder afrit

oid.

Dat is echt precíes hoe mijn gedachten gingen. De hele hele dag. Onmogelijk te stoppen.

Heul herkenbaar, al heb ik de indruk dat het door AD een flink stuk minder is geworden!

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:58 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Dat snap ik dan weer niet want jij was volgens mij juist wel dat soort dingen aan het roepen.

Ik zeg nergens dat wat voor mij werkt dat dat ook voor anderen (gegarandeerd) werkt.

Ik zie alleen bij kuo wel heel duidelijk de dingen die ze verkeerd doet die ik ook verkeerd deed.
Ik heb dat proberen uit te leggen en ben er van overtuigd dat dat haar ook kan helpen. Of ze daar nu klaar voor is of dat ze dat op een andere manier leert toepassen is het 2e.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 20:00 schreef minthy het volgende:

[..]

Heul herkenbaar, al heb ik de indruk dat het door AD een flink stuk minder is geworden!

Same here.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 10:26 schreef zomertje het volgende:

[..]

Heb je hier meer informatie over? Ik heb juist in de eerste paar jaar dingen meegemaakt die inderdaad bepaalde triggers hebben veroorzaakt (denk ik...)

Ik zal eens voor je kijken. Dit las ik in een boek dat ik kreeg bij een cursus over professionele sociale omgang.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 02:34 schreef kuolema het volgende:
Ik vraag me af of iemand dit herkent. Ik hoop het, ik bedoel, niet dat dat goed is, maar ik voel me best wel alleen hierin zeg maar.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Je bent hier niet alleen in. Ook al plagen deze gedachten me nu niet langer, in het verleden was het ook voor mij aan de orde van de dag. Ter voorbereiding nam ik ook afstand van mensen, m'n huis en werk. Wat voor mij werkte was nadenken over deze manier van nadenken. Erover lezen, erover praten wanneer mogelijk, maar altijd met de realisatie dat dit niet altijd zo geweest is en dus iets was veranderd. Wat ook betekent dat het weer terug kan veranderen.

Later ontdekte ik dat er een middenweg is, waarbij je je oude zelf ter ruste laat gaan en je als een nieuw mens in het leven staat. Welk pad jij daarvoor moet bewandelen, dat kan alleen jij uitvinden, maar ik hoop dat je uit mijn ervaring hoop kan putten.

En als je ondersteuning nodig hebt, dan kan je altijd bij mij of hier terecht.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 16:36 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik hoopte dus dat mensen het zouden herkennen maar ik vind het al fijn dat er begrip is. Ik heb het idee dat als ik mezelf echt bloot zou geven, dat ervoor zou zorgen dat ik me nog eenzamer voel en onbegrepen. Ik wil het eigenlijk ook wel bespreken want misschien is dat wel goed voor de therapie.

[..]

Dan vind je het misschien wel fijn om te lezen dat ik het ook hérken?! In verhalen van/over anderen , maar zélfs (in iets mildere mate) bij mijzelf en moet je nagaan (je zou het nu misschien bijna niet geloven, maar het is toch echt zo ): ik ben nog geen eens (echt) depressief of dat ooit geweest. Ben, ondanks dat ik "deep-down" dus zeker ook wel negatieve gevoelens heb/ken , zelfs een best gelukkig mens.

Hoe moet JIJ je dan wel niet voelen, jij die (momenteel) leeft in een gitzwarte (gevoels)wereld? Dan zijn dit soort gedachten/gevoelens in mijn ogen bijna "logisch" eigenlijk. In ieder geval echt niks om je voor te schamen of om je een slecht mens voor te voelen... echt niet!

Het is alleen wel schríjnend dat je je zo voelt/dat je zo denkt natuurlijk en van die onderliggende depressie en zelfhaat moet je dan ook echt af zien te komen. Doorgaans is het nou éénmaal zo dat hoe opener je bent, hoe beter andere mensen je kunnen helpen. Zeker als die hulp vanuit de "professionals" komt.
Zet 'm op meid!

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:01 schreef Elvi het volgende:
Misschien moet ik het niet doen, maar ik ga me er toch even mee bemoeien

Waar ik me een beetje aan stoor, is dat het lijkt alsof de mensen die 'genezen' zijn van hun depressie ineens niet meer begrijpen hoe het was om depressief te zijn Weten jullie nog hoe het was om er middenin te zitten en van iemand te horen "je moet niet zo negatief zijn, gewoon positief denken!". Hoe kwam dat toen over? Dacht je "oh dus dat was het!" en was ineens alles beter?

Of ging het met kleine stapjes, kwam je zelf tot inzichten omdat dwang nu eenmaal niet helpt, en besefte je dat wat voor de 1 werkt voor de ander niet hoeft te werken? Dat ieder mens om een andere oorzaak depressief wordt en er dus ook op een andere manier mee om leert te gaan?

Ik ben echt blij dat jullie klaar zijn met de depressie, dat meen ik Maar doe alsjeblieft niet alsof je de waarheid in pacht hebt en anderen wel even moet laten zien hoe het allemaal werkt. Ik doe het liever op mn eigen manier en ik denk de meesten hier met mij. Het heeft geen nut om tegen een suicidaal persoon te zeggen dat ze deze gedachten gewoon moet negeren.

Misschien hebben jullie wel gelijk, want ik ben nu zelf ook bezig met loslaten en mindfullness en het werkt op dit moment bij mij Maar ik ben nog halverwege en ik weet nog heel goed hoe het was om midden in de depressie te zitten.
Dus om jullie hetzelfde advies te geven : laat het los en laat het iedereen zelf uitvogelen, want het komt nu gewoon niet binnen.

Ik ben blij dat je het zegt

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:49 schreef -Spring het volgende:

[..]

Eensch. Daarom lees ik nog wel mee, maar 'durf' ik weinig adviezen te geven. Ik ben nl bang dat ik overkom zoals jij hierboven schetst. En wat je zegt klopt in mijn geval ook. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen hoe het is om depressief te zijn. Ik ben bijna in staat om een depressieve vriendin te vertellen dat ze lekker naar buiten moet gaan omdat ze met dat geknies binnen niets opschiet.

Stom, hè?

Ik ben me ervan bewust gelukkig. En probeer me ook 'bewust' te herinneren hoe het was. Maar ik vind het dus lastig om anderen te adviseren. Vooral rationele argumenten voelen vrij loos. Het is zo onwijs moeilijk om een depressief iemand daarmee te overtuigen. Onmogelijk bijna.

Ik denk dat adviezen niet verkeerd zijn, ervaringen zeker ook niet. Hell, ik ben blij te lezen dat mensen eruit gekomen zijn, geeft de burger moed. Maar wel de stelligheid waarmee dingen worden gezegd. 'Ik ben eruit, zo heb ik het gedaan en dat is de manier'. Je moet daar wel aan toe zijn.
Niet dat ik hiermee zeg dat we er bewust voor kiezen om depressief te blijven, maar er zijn voor meerdere mensen toch eerst issues waaraan gewerkt moet worden en uiteindelijk zullen er dan op meerdere manieren lichtjes aangaan. Bij de een zal dat sneller zijn dan bij de ander. Aanwijzen waar een lichtknopje zit is heel nobel, maar in het donker moet je het knopje toch echt zelf zien te vinden en als je de weg nog niet kent, wil je wel eens verdwalen.
_{En al weten mensen waar het knopje zit, je kan hem ook zo weer kwijt zijn}

quote:

Op maandag 3 februari 2014 20:13 schreef Gray het volgende:

[..]

Ik zal eens voor je kijken. Dit las ik in een boek dat ik kreeg bij een cursus over professionele sociale omgang.

Ook hier is daar interesse voor...

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:49 schreef -Spring het volgende:

[..]

Eensch. Daarom lees ik nog wel mee, maar 'durf' ik weinig adviezen te geven. Ik ben nl bang dat ik overkom zoals jij hierboven schetst. En wat je zegt klopt in mijn geval ook. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen hoe het is om depressief te zijn. Ik ben bijna in staat om een depressieve vriendin te vertellen dat ze lekker naar buiten moet gaan omdat ze met dat geknies binnen niets opschiet.

Stom, hè?

.

Hoe herkenbaar.

Maar ook ik ben niet vergeten hoe ik kotsend van ellende door de kamer kroop.

Wat ik voor mijzelf heb geleerd na 5 depressies, : Het gaat weer over!
Het klinkt stom, maar bij de laatste 2 keer , hoe ellendig en leeg ik me ook voelde, het was gewoon "uitzitten"

Een ding nog: je wil geen einde aan je bestaan. Je wil een einde aan je pijn.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 20:01 schreef -Spring het volgende:

[..]

Same here.

*positiviteitsboks*

quote:

Op maandag 3 februari 2014 22:48 schreef Gray het volgende:
Een ding nog: je wil geen einde aan je bestaan. Je wil een einde aan je pijn.

Absoluut waar!

Vanochtend werd ik gebeld en ik heb binnenkort mijn tweede intakegesprek.

_{Ik moet wat meer geduld hebben}

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:19 schreef kuolema het volgende:

[..]

[..]

Dit snap ik en dat kan ik ook. Ik noem het mindful wandelen en dat kan goed doen.
Maar dat kan ik niet constant. En het is ook zo dat ik vaak het gevoel heb dat iets niet mag of niet goed is. Dat ik dus 'de waarheid' ontloop als ik ergens van probeer te genieten of het mooie ervan inzie. Er is altijd het gevoel dat er iets niet klopt en dat me ervan probeert te overtuigen dat ik dat niet moet ontwijken. Wat die waarheid is, behalve dat ik kut ben, weet ik niet, en iets zegt me dus dat ik daarachter moet komen en dat dat niet kan als ik gelukkig probeer te worden door mezelf voor te liegen en me op het verkeerde been te laten zetten door andere mensen en hulpverleners. Er is iets veel groters en dit is vaag en ik raak ervan in de war maar dit is het.
Maar het is dus altijd twijfelen en niet weten wat nu 'echt' is. En ik snap er niks van

[..]

Heeeeeeeel herkenbaar.
Als je in een depressie zit werken je hersens gewoon minder goed, minder stofjes. En dat is wat is. Iets jezelf niet gunnen is een gevolg. Toen ik depressief was in 2009 kwam ik in aanraking met 'nondualiteit', wat hetzelfde is als mindfulness maar dan niet de westerse variant, eerder het oosterse adviata. Maar daar ga ik even niet verder op in (check maar 'te veel nadenken' topic!). Het opende echt mijn ogen (ik las Tolle - kracht van het nu). Ik was zo verwoven met mijn 'ego' dat ik alles geloofde wat ik dacht. En alles was negatief en mijn zelfbeeld werd met de dag slechter. Toen ik inzag dat gedachten zeepbellen zijn en ik niet de veroorzaker van mijn eigen gedachten was, ging het steeds beter. Ik leef nu nog steeds vanuit dat perspectief en lees/kijk zo nu en dan nog iets over nondualiteit om dat weer te herinneren.

Wat je zegt, het twijfelen is een gevecht in je hoofd en proberen mindful/in het nu zijn werkt altijd averechts. Als je je waardeloos voelt is dat gewoon zo, ook als het 3 maanden zo is. En ja dat kan uiteraard heel frustrerend zijn. Vooral als je doel van 'zelfverbetering' niet werkt na al die tijd. Ik heb alle basic therapievormen wel gedaan, en op zekere hoogte werken ze ook wel, maar uiteindelijk is het een tool om iets te bereiken op korte termijn tenzij je de technieken aan blijft houden ook als het goed gaat.
Die bepaalde realisatie is echt een mindswitch geweest die altijd 'werkt'.

Werkt overigens niet voor iedereen, ook al ken kk ook veel mensen die het niet willen omdat het te zweverig is. Het klinkt alleen zweverig omdat het in woorden maar moeilijk uit te leggen is omdat het niet te bevatten is met het normale (negatieve) denken

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:57 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ja klopt, het is alleen zo dat mensen er niet zo snel over durven te praten waardoor niemand weet dat het best normaal is.

Ik was twee jaar geleden op een retraite en daar vertelden mensen echt de meest gruwelijke gedachten die ze hadden. Bijvoorbeeld een man met een model-leven, veel geld mooie baan gezin. Hij had regelmatig de gedachte dat het beter zou zijn als zijn gezin in een car crash om het leven zou komen zodat hij vrij was om te doen wat hij wilde.

Gruwelijke gedachte, natuurlijk wou hij dat niet. Maar zulke gedachten hebben is dus heel normaal... Net zoals een hekel hebben aan iemand en in je hoofd bedenken hoe je hem eens te grazen zult nemen..

[ Bericht 14% gewijzigd door sinterklaaskapoentje op 04-02-2014 00:08:38 ]

quote:

Op maandag 3 februari 2014 22:48 schreef Gray het volgende:
Een ding nog: je wil geen einde aan je bestaan. Je wil een einde aan je pijn.

Was Tolle een eikhol in jouw ogen of niet? Ik zie dat hij hier een aantal keer genoemd was en was oprecht benieuwd naar wat jij hier eigenlijk van zou vinden. Ik krijg kippenvel van dat boek (heb het wel gelezen), en wat video's van hem gezien maar ik zou hem nog geen stuiver geven. Moet er niks van hebben en kan er totaal niet tegen. Krishnamurti & Watts daarentegen lees ik wel zo weg en kan ik me goed in vinden.

Waar zitten de verschillen? Want ik vind Tolle een zweverige lullo...

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 01:19 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Was Tolle een eikhol in jouw ogen of niet? Ik zie dat hij hier een aantal keer genoemd was en was oprecht benieuwd naar wat jij hier eigenlijk van zou vinden. Ik krijg kippenvel van dat boek (heb het wel gelezen), en wat video's van hem gezien maar ik zou hem nog geen stuiver geven. Moet er niks van hebben en kan er totaal niet tegen. Krishnamurti & Watts daarentegen lees ik wel zo weg en kan ik me goed in vinden.

Waar zitten de verschillen? Want ik vind Tolle een zweverige lullo...

Flinke ninja-edit!

Eikhol, nee. Maar wel een zwevert. Ik heb zijn boek ook niet helemaal uitgelezen, omdat het wat mij betreft wat teveel in vaagheden blijft hangen, terwijl andere bronnen beschikbaar zijn die meer tot de kern van de zaak komen. Het is denk ik slimme marketing, om een groot publiek aan te spreken. Wat denk ik ook de reden is dat hij vaak beroep doet op terminologie van, en verwijzingen naar, het christendom. In de westerse markt bereik je daar veel mensen mee.

Het grootste stuk kritiek dat ik daarop heb is dat het ook veel reeds bestaande vooroordelen raakt, waardoor het een verstoord beeld oplevert van hetgeen hij in handelt (mystiek) en ook nog eens ergens tussen mainstream christendom en contemplatieve christendom wandelt. Die laatste is overigens ook christelijke mystiek te noemen.

Mystiek is overigens niets mysterieus aan, al is de vergissing heel begrijpelijk. Het is simpelweg je aandacht naar binnen keren, op zoek naar wie of wat je bent. Dat is iig een van de eerste stappen. Mystiek vind je in alle geloofsovertuigingen terug, ook in het atheisme. Al noemt men het daar liever filosofie of contemplatie, denk ik.

Overigens kan zweverigheid ook een goed ding zijn; het zette mij aan tot verder zoeken.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 22:48 schreef Gray het volgende:
Een ding nog: je wil geen einde aan je bestaan. Je wil een einde aan je pijn.

Ja, dat is het

Eigenlijk worden we allemaal gemindfucked door onszelf..

Ik ben dus 2x uit een depressie gekomen (en m.i. een hypomane episode ingedoken), maar ik weet niet meer wat de 'sleutel' was om hieruit te komen.
Ben nu bijna 2 maanden onderweg met complete passiviteit en krijg de gedragsregels (regelmaat, sporten, sociale contacten etc) er niet in en toch ben ik minder een kasplantje dan 2 maanden geleden.
Het is en blijft 'a state of mind' waar je in verzakt ben ik bang.

@ Sitting-elfling, hoe graag ik mijn gevoel ook wil geloven over de verkoop van mijn woning, ik denk eerlijk gezegd niet dat ik me beter ga voelen door me nog meer in de schulden te steken en hopen dat ik wel een plek vind waar ik me prettig voel.

6x verhuisd in 7 jaar tijd, 3e koophuis (dit keer alleen) en denk dat ik mijn eenzaamheid en depressie aan moet pakken in plaats van wederom wegvluchten. Ik kan dus ook moeilijk alleen zijn en moet de radio aanzetten in de ruimte waarin in ben om niet te verdrinken in gepieker en onrust.. Zet mijn been maar af in ruil voor een depressievrij leven!

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 14:56 schreef maedy het volgende:
denk dat ik mijn eenzaamheid en depressie aan moet pakken in plaats van wederom wegvluchten

Dat lijkt me een goed plan!