Depressie & Angst #83:

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:01 schreef Elvi het volgende:
Misschien moet ik het niet doen, maar ik ga me er toch even mee bemoeien

Waar ik me een beetje aan stoor, is dat het lijkt alsof de mensen die 'genezen' zijn van hun depressie ineens niet meer begrijpen hoe het was om depressief te zijn Weten jullie nog hoe het was om er middenin te zitten en van iemand te horen "je moet niet zo negatief zijn, gewoon positief denken!". Hoe kwam dat toen over? Dacht je "oh dus dat was het!" en was ineens alles beter?

Of ging het met kleine stapjes, kwam je zelf tot inzichten omdat dwang nu eenmaal niet helpt, en besefte je dat wat voor de 1 werkt voor de ander niet hoeft te werken? Dat ieder mens om een andere oorzaak depressief wordt en er dus ook op een andere manier mee om leert te gaan?

Ik ben echt blij dat jullie klaar zijn met de depressie, dat meen ik Maar doe alsjeblieft niet alsof je de waarheid in pacht hebt en anderen wel even moet laten zien hoe het allemaal werkt. Ik doe het liever op mn eigen manier en ik denk de meesten hier met mij. Het heeft geen nut om tegen een suicidaal persoon te zeggen dat ze deze gedachten gewoon moet negeren.

Misschien hebben jullie wel gelijk, want ik ben nu zelf ook bezig met loslaten en mindfullness en het werkt op dit moment bij mij Maar ik ben nog halverwege en ik weet nog heel goed hoe het was om midden in de depressie te zitten.
Dus om jullie hetzelfde advies te geven : laat het los en laat het iedereen zelf uitvogelen, want het komt nu gewoon niet binnen.

Eensch. Daarom lees ik nog wel mee, maar 'durf' ik weinig adviezen te geven. Ik ben nl bang dat ik overkom zoals jij hierboven schetst. En wat je zegt klopt in mijn geval ook. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen hoe het is om depressief te zijn. Ik ben bijna in staat om een depressieve vriendin te vertellen dat ze lekker naar buiten moet gaan omdat ze met dat geknies binnen niets opschiet.

Stom, hè?

Ik ben me ervan bewust gelukkig. En probeer me ook 'bewust' te herinneren hoe het was. Maar ik vind het dus lastig om anderen te adviseren. Vooral rationele argumenten voelen vrij loos. Het is zo onwijs moeilijk om een depressief iemand daarmee te overtuigen. Onmogelijk bijna.

Ik keek vanmorgen trouwens dr phil (don't ask) en die had zo'n mooie piekermetafoor:

alsof je full speed rondjes rijdt op een snelweg zonder afrit

oid.

Dat is echt precíes hoe mijn gedachten gingen. De hele hele dag. Onmogelijk te stoppen.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:20 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Dit inderdaad.

En wat voor mij heeft gewerkt kan voor iemand anders ook enorm helpen, helemaal als ik de indruk heb dat ik soortgelijk probleem had.

Dat snap ik dan weer niet want jij was volgens mij juist wel dat soort dingen aan het roepen.

@spring: dat heb ik ook n beetje. Al heb ik nog wel dipjes soms en dan denk ik: oja, als dit nog wat langer doorgaat en erger wordt...

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:52 schreef -Spring het volgende:
Ik keek vanmorgen trouwens dr phil (don't ask) en die had zo'n mooie piekermetafoor:

alsof je full speed rondjes rijdt op een snelweg zonder afrit

oid.

Dat is echt precíes hoe mijn gedachten gingen. De hele hele dag. Onmogelijk te stoppen.

Heul herkenbaar, al heb ik de indruk dat het door AD een flink stuk minder is geworden!

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:58 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Dat snap ik dan weer niet want jij was volgens mij juist wel dat soort dingen aan het roepen.

Ik zeg nergens dat wat voor mij werkt dat dat ook voor anderen (gegarandeerd) werkt.

Ik zie alleen bij kuo wel heel duidelijk de dingen die ze verkeerd doet die ik ook verkeerd deed.
Ik heb dat proberen uit te leggen en ben er van overtuigd dat dat haar ook kan helpen. Of ze daar nu klaar voor is of dat ze dat op een andere manier leert toepassen is het 2e.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 20:00 schreef minthy het volgende:

[..]

Heul herkenbaar, al heb ik de indruk dat het door AD een flink stuk minder is geworden!

Same here.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 10:26 schreef zomertje het volgende:

[..]

Heb je hier meer informatie over? Ik heb juist in de eerste paar jaar dingen meegemaakt die inderdaad bepaalde triggers hebben veroorzaakt (denk ik...)

Ik zal eens voor je kijken. Dit las ik in een boek dat ik kreeg bij een cursus over professionele sociale omgang.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 02:34 schreef kuolema het volgende:
Ik vraag me af of iemand dit herkent. Ik hoop het, ik bedoel, niet dat dat goed is, maar ik voel me best wel alleen hierin zeg maar.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Je bent hier niet alleen in. Ook al plagen deze gedachten me nu niet langer, in het verleden was het ook voor mij aan de orde van de dag. Ter voorbereiding nam ik ook afstand van mensen, m'n huis en werk. Wat voor mij werkte was nadenken over deze manier van nadenken. Erover lezen, erover praten wanneer mogelijk, maar altijd met de realisatie dat dit niet altijd zo geweest is en dus iets was veranderd. Wat ook betekent dat het weer terug kan veranderen.

Later ontdekte ik dat er een middenweg is, waarbij je je oude zelf ter ruste laat gaan en je als een nieuw mens in het leven staat. Welk pad jij daarvoor moet bewandelen, dat kan alleen jij uitvinden, maar ik hoop dat je uit mijn ervaring hoop kan putten.

En als je ondersteuning nodig hebt, dan kan je altijd bij mij of hier terecht.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 16:36 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik hoopte dus dat mensen het zouden herkennen maar ik vind het al fijn dat er begrip is. Ik heb het idee dat als ik mezelf echt bloot zou geven, dat ervoor zou zorgen dat ik me nog eenzamer voel en onbegrepen. Ik wil het eigenlijk ook wel bespreken want misschien is dat wel goed voor de therapie.

[..]

Dan vind je het misschien wel fijn om te lezen dat ik het ook hérken?! In verhalen van/over anderen , maar zélfs (in iets mildere mate) bij mijzelf en moet je nagaan (je zou het nu misschien bijna niet geloven, maar het is toch echt zo ): ik ben nog geen eens (echt) depressief of dat ooit geweest. Ben, ondanks dat ik "deep-down" dus zeker ook wel negatieve gevoelens heb/ken , zelfs een best gelukkig mens.

Hoe moet JIJ je dan wel niet voelen, jij die (momenteel) leeft in een gitzwarte (gevoels)wereld? Dan zijn dit soort gedachten/gevoelens in mijn ogen bijna "logisch" eigenlijk. In ieder geval echt niks om je voor te schamen of om je een slecht mens voor te voelen... echt niet!

Het is alleen wel schríjnend dat je je zo voelt/dat je zo denkt natuurlijk en van die onderliggende depressie en zelfhaat moet je dan ook echt af zien te komen. Doorgaans is het nou éénmaal zo dat hoe opener je bent, hoe beter andere mensen je kunnen helpen. Zeker als die hulp vanuit de "professionals" komt.
Zet 'm op meid!

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:01 schreef Elvi het volgende:
Misschien moet ik het niet doen, maar ik ga me er toch even mee bemoeien

Waar ik me een beetje aan stoor, is dat het lijkt alsof de mensen die 'genezen' zijn van hun depressie ineens niet meer begrijpen hoe het was om depressief te zijn Weten jullie nog hoe het was om er middenin te zitten en van iemand te horen "je moet niet zo negatief zijn, gewoon positief denken!". Hoe kwam dat toen over? Dacht je "oh dus dat was het!" en was ineens alles beter?

Of ging het met kleine stapjes, kwam je zelf tot inzichten omdat dwang nu eenmaal niet helpt, en besefte je dat wat voor de 1 werkt voor de ander niet hoeft te werken? Dat ieder mens om een andere oorzaak depressief wordt en er dus ook op een andere manier mee om leert te gaan?

Ik ben echt blij dat jullie klaar zijn met de depressie, dat meen ik Maar doe alsjeblieft niet alsof je de waarheid in pacht hebt en anderen wel even moet laten zien hoe het allemaal werkt. Ik doe het liever op mn eigen manier en ik denk de meesten hier met mij. Het heeft geen nut om tegen een suicidaal persoon te zeggen dat ze deze gedachten gewoon moet negeren.

Misschien hebben jullie wel gelijk, want ik ben nu zelf ook bezig met loslaten en mindfullness en het werkt op dit moment bij mij Maar ik ben nog halverwege en ik weet nog heel goed hoe het was om midden in de depressie te zitten.
Dus om jullie hetzelfde advies te geven : laat het los en laat het iedereen zelf uitvogelen, want het komt nu gewoon niet binnen.

Ik ben blij dat je het zegt

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:49 schreef -Spring het volgende:

[..]

Eensch. Daarom lees ik nog wel mee, maar 'durf' ik weinig adviezen te geven. Ik ben nl bang dat ik overkom zoals jij hierboven schetst. En wat je zegt klopt in mijn geval ook. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen hoe het is om depressief te zijn. Ik ben bijna in staat om een depressieve vriendin te vertellen dat ze lekker naar buiten moet gaan omdat ze met dat geknies binnen niets opschiet.

Stom, hè?

Ik ben me ervan bewust gelukkig. En probeer me ook 'bewust' te herinneren hoe het was. Maar ik vind het dus lastig om anderen te adviseren. Vooral rationele argumenten voelen vrij loos. Het is zo onwijs moeilijk om een depressief iemand daarmee te overtuigen. Onmogelijk bijna.

Ik denk dat adviezen niet verkeerd zijn, ervaringen zeker ook niet. Hell, ik ben blij te lezen dat mensen eruit gekomen zijn, geeft de burger moed. Maar wel de stelligheid waarmee dingen worden gezegd. 'Ik ben eruit, zo heb ik het gedaan en dat is de manier'. Je moet daar wel aan toe zijn.
Niet dat ik hiermee zeg dat we er bewust voor kiezen om depressief te blijven, maar er zijn voor meerdere mensen toch eerst issues waaraan gewerkt moet worden en uiteindelijk zullen er dan op meerdere manieren lichtjes aangaan. Bij de een zal dat sneller zijn dan bij de ander. Aanwijzen waar een lichtknopje zit is heel nobel, maar in het donker moet je het knopje toch echt zelf zien te vinden en als je de weg nog niet kent, wil je wel eens verdwalen.
_{En al weten mensen waar het knopje zit, je kan hem ook zo weer kwijt zijn}

quote:

Op maandag 3 februari 2014 20:13 schreef Gray het volgende:

[..]

Ik zal eens voor je kijken. Dit las ik in een boek dat ik kreeg bij een cursus over professionele sociale omgang.

Ook hier is daar interesse voor...

quote:

Op maandag 3 februari 2014 19:49 schreef -Spring het volgende:

[..]

Eensch. Daarom lees ik nog wel mee, maar 'durf' ik weinig adviezen te geven. Ik ben nl bang dat ik overkom zoals jij hierboven schetst. En wat je zegt klopt in mijn geval ook. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen hoe het is om depressief te zijn. Ik ben bijna in staat om een depressieve vriendin te vertellen dat ze lekker naar buiten moet gaan omdat ze met dat geknies binnen niets opschiet.

Stom, hè?

.

Hoe herkenbaar.

Maar ook ik ben niet vergeten hoe ik kotsend van ellende door de kamer kroop.

Wat ik voor mijzelf heb geleerd na 5 depressies, : Het gaat weer over!
Het klinkt stom, maar bij de laatste 2 keer , hoe ellendig en leeg ik me ook voelde, het was gewoon "uitzitten"

Een ding nog: je wil geen einde aan je bestaan. Je wil een einde aan je pijn.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 20:01 schreef -Spring het volgende:

[..]

Same here.

*positiviteitsboks*

quote:

Op maandag 3 februari 2014 22:48 schreef Gray het volgende:
Een ding nog: je wil geen einde aan je bestaan. Je wil een einde aan je pijn.

Absoluut waar!

Vanochtend werd ik gebeld en ik heb binnenkort mijn tweede intakegesprek.

_{Ik moet wat meer geduld hebben}

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:19 schreef kuolema het volgende:

[..]

[..]

Dit snap ik en dat kan ik ook. Ik noem het mindful wandelen en dat kan goed doen.
Maar dat kan ik niet constant. En het is ook zo dat ik vaak het gevoel heb dat iets niet mag of niet goed is. Dat ik dus 'de waarheid' ontloop als ik ergens van probeer te genieten of het mooie ervan inzie. Er is altijd het gevoel dat er iets niet klopt en dat me ervan probeert te overtuigen dat ik dat niet moet ontwijken. Wat die waarheid is, behalve dat ik kut ben, weet ik niet, en iets zegt me dus dat ik daarachter moet komen en dat dat niet kan als ik gelukkig probeer te worden door mezelf voor te liegen en me op het verkeerde been te laten zetten door andere mensen en hulpverleners. Er is iets veel groters en dit is vaag en ik raak ervan in de war maar dit is het.
Maar het is dus altijd twijfelen en niet weten wat nu 'echt' is. En ik snap er niks van

[..]

Heeeeeeeel herkenbaar.
Als je in een depressie zit werken je hersens gewoon minder goed, minder stofjes. En dat is wat is. Iets jezelf niet gunnen is een gevolg. Toen ik depressief was in 2009 kwam ik in aanraking met 'nondualiteit', wat hetzelfde is als mindfulness maar dan niet de westerse variant, eerder het oosterse adviata. Maar daar ga ik even niet verder op in (check maar 'te veel nadenken' topic!). Het opende echt mijn ogen (ik las Tolle - kracht van het nu). Ik was zo verwoven met mijn 'ego' dat ik alles geloofde wat ik dacht. En alles was negatief en mijn zelfbeeld werd met de dag slechter. Toen ik inzag dat gedachten zeepbellen zijn en ik niet de veroorzaker van mijn eigen gedachten was, ging het steeds beter. Ik leef nu nog steeds vanuit dat perspectief en lees/kijk zo nu en dan nog iets over nondualiteit om dat weer te herinneren.

Wat je zegt, het twijfelen is een gevecht in je hoofd en proberen mindful/in het nu zijn werkt altijd averechts. Als je je waardeloos voelt is dat gewoon zo, ook als het 3 maanden zo is. En ja dat kan uiteraard heel frustrerend zijn. Vooral als je doel van 'zelfverbetering' niet werkt na al die tijd. Ik heb alle basic therapievormen wel gedaan, en op zekere hoogte werken ze ook wel, maar uiteindelijk is het een tool om iets te bereiken op korte termijn tenzij je de technieken aan blijft houden ook als het goed gaat.
Die bepaalde realisatie is echt een mindswitch geweest die altijd 'werkt'.

Werkt overigens niet voor iedereen, ook al ken kk ook veel mensen die het niet willen omdat het te zweverig is. Het klinkt alleen zweverig omdat het in woorden maar moeilijk uit te leggen is omdat het niet te bevatten is met het normale (negatieve) denken

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:57 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ja klopt, het is alleen zo dat mensen er niet zo snel over durven te praten waardoor niemand weet dat het best normaal is.

Ik was twee jaar geleden op een retraite en daar vertelden mensen echt de meest gruwelijke gedachten die ze hadden. Bijvoorbeeld een man met een model-leven, veel geld mooie baan gezin. Hij had regelmatig de gedachte dat het beter zou zijn als zijn gezin in een car crash om het leven zou komen zodat hij vrij was om te doen wat hij wilde.

Gruwelijke gedachte, natuurlijk wou hij dat niet. Maar zulke gedachten hebben is dus heel normaal... Net zoals een hekel hebben aan iemand en in je hoofd bedenken hoe je hem eens te grazen zult nemen..

[ Bericht 14% gewijzigd door sinterklaaskapoentje op 04-02-2014 00:08:38 ]

quote:

Op maandag 3 februari 2014 22:48 schreef Gray het volgende:
Een ding nog: je wil geen einde aan je bestaan. Je wil een einde aan je pijn.

Was Tolle een eikhol in jouw ogen of niet? Ik zie dat hij hier een aantal keer genoemd was en was oprecht benieuwd naar wat jij hier eigenlijk van zou vinden. Ik krijg kippenvel van dat boek (heb het wel gelezen), en wat video's van hem gezien maar ik zou hem nog geen stuiver geven. Moet er niks van hebben en kan er totaal niet tegen. Krishnamurti & Watts daarentegen lees ik wel zo weg en kan ik me goed in vinden.

Waar zitten de verschillen? Want ik vind Tolle een zweverige lullo...

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 01:19 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Was Tolle een eikhol in jouw ogen of niet? Ik zie dat hij hier een aantal keer genoemd was en was oprecht benieuwd naar wat jij hier eigenlijk van zou vinden. Ik krijg kippenvel van dat boek (heb het wel gelezen), en wat video's van hem gezien maar ik zou hem nog geen stuiver geven. Moet er niks van hebben en kan er totaal niet tegen. Krishnamurti & Watts daarentegen lees ik wel zo weg en kan ik me goed in vinden.

Waar zitten de verschillen? Want ik vind Tolle een zweverige lullo...

Flinke ninja-edit!

Eikhol, nee. Maar wel een zwevert. Ik heb zijn boek ook niet helemaal uitgelezen, omdat het wat mij betreft wat teveel in vaagheden blijft hangen, terwijl andere bronnen beschikbaar zijn die meer tot de kern van de zaak komen. Het is denk ik slimme marketing, om een groot publiek aan te spreken. Wat denk ik ook de reden is dat hij vaak beroep doet op terminologie van, en verwijzingen naar, het christendom. In de westerse markt bereik je daar veel mensen mee.

Het grootste stuk kritiek dat ik daarop heb is dat het ook veel reeds bestaande vooroordelen raakt, waardoor het een verstoord beeld oplevert van hetgeen hij in handelt (mystiek) en ook nog eens ergens tussen mainstream christendom en contemplatieve christendom wandelt. Die laatste is overigens ook christelijke mystiek te noemen.

Mystiek is overigens niets mysterieus aan, al is de vergissing heel begrijpelijk. Het is simpelweg je aandacht naar binnen keren, op zoek naar wie of wat je bent. Dat is iig een van de eerste stappen. Mystiek vind je in alle geloofsovertuigingen terug, ook in het atheisme. Al noemt men het daar liever filosofie of contemplatie, denk ik.

Overigens kan zweverigheid ook een goed ding zijn; het zette mij aan tot verder zoeken.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 22:48 schreef Gray het volgende:
Een ding nog: je wil geen einde aan je bestaan. Je wil een einde aan je pijn.

Ja, dat is het

Eigenlijk worden we allemaal gemindfucked door onszelf..

Ik ben dus 2x uit een depressie gekomen (en m.i. een hypomane episode ingedoken), maar ik weet niet meer wat de 'sleutel' was om hieruit te komen.
Ben nu bijna 2 maanden onderweg met complete passiviteit en krijg de gedragsregels (regelmaat, sporten, sociale contacten etc) er niet in en toch ben ik minder een kasplantje dan 2 maanden geleden.
Het is en blijft 'a state of mind' waar je in verzakt ben ik bang.

@ Sitting-elfling, hoe graag ik mijn gevoel ook wil geloven over de verkoop van mijn woning, ik denk eerlijk gezegd niet dat ik me beter ga voelen door me nog meer in de schulden te steken en hopen dat ik wel een plek vind waar ik me prettig voel.

6x verhuisd in 7 jaar tijd, 3e koophuis (dit keer alleen) en denk dat ik mijn eenzaamheid en depressie aan moet pakken in plaats van wederom wegvluchten. Ik kan dus ook moeilijk alleen zijn en moet de radio aanzetten in de ruimte waarin in ben om niet te verdrinken in gepieker en onrust.. Zet mijn been maar af in ruil voor een depressievrij leven!

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 14:56 schreef maedy het volgende:
denk dat ik mijn eenzaamheid en depressie aan moet pakken in plaats van wederom wegvluchten

Dat lijkt me een goed plan!

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 16:06 schreef Gray het volgende:

[..]

Dat lijkt me een goed plan!

Zeker! Maar HOE..
Net ook weer een ultiem depressie-moment, kan er nu om lachen..

Loop in de supermarkt, zo besluiteloos als de pest. Vol goede moed naar het schap met alle Knorr wereldgerechten zodat ik niet alleen maar kant&klaar eet en nog de keus heb uit Oosters, Italiaans of ovengerechten. Medewerkster van de Jumbo lacht lief en groet me. 20 minuten later sta ik nog steeds in hetzelfde pad en heb zo'n beetje alle doosjes vastgehad!

Komt zij weer langs lopen, kijkt mij een partij vreemd aan en groet me nog maar een keer.
Dat gele mandje van de Jumbo was nog steeds leeg..

Fuck dat! Ik erger me zo aan het feit dat de helft van mijn functies defect zijn! Herkenbaar?

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 17:33 schreef maedy het volgende:

[..]

Zeker! Maar HOE..
Net ook weer een ultiem depressie-moment, kan er nu om lachen..

Loop in de supermarkt, zo besluiteloos als de pest. Vol goede moed naar het schap met alle Knorr wereldgerechten zodat ik niet alleen maar kant&klaar eet en nog de keus heb uit Oosters, Italiaans of ovengerechten. Medewerkster van de Jumbo lacht lief en groet me. 20 minuten later sta ik nog steeds in hetzelfde pad en heb zo'n beetje alle doosjes vastgehad!

Komt zij weer langs lopen, kijkt mij een partij vreemd aan en groet me nog maar een keer.
Dat gele mandje van de Jumbo was nog steeds leeg..

Fuck dat! Ik erger me zo aan het feit dat de helft van mijn functies defect zijn! Herkenbaar?

Ja hoor, heel herkenbaar. Vooral die besluiteloosheid.
Na 10 minuten besluiten welke soep je wilt ( ), richting broodafdeling om wat broodjes erbij te halen. En dan zie je pizza...twijfel...soep of pizza....allebei makkelijk _{(kwam net uit een migraine aanval, makkelijk eten wat even een vereiste)}...pizza, soep, pizza, soep, pizza! Welke....daar 10 minuten staan, pizza uitgezocht ( ), soep wegzetten...twijfel...eerst pizza maar weer in diepvries, weer 10 minuten voor de soep.... toch voor soep kiezen....snel broodje erbij halen....niet meer naar de pizza kijken.
Kwam 3 kwartier later thuis, met een blikje soep en 2 pistoletjes. Vriend: zo, het was zeker druk in de winkel. Ik:

Ik ben vandaag voor het eerst sinds maanden weer naar college geweest. Een vak dat ik interessant vind dus dat is wel fijn. Hopelijk gaat het nu wel lukken.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:28 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Je bent niet je gedachtes he, je bent veel meer dan dat.
Maar aan wat voorn dingen denk jij dan dat het bijvoorbeeld ''de waarheid'' is? Waarom moet jij daar dan gelijk onzeker van worden? Waarom mag jij niet op punt A staan als je liever op punt B zou staan? Of erger nog... Waarom zou jij niet op punt B mogen staan als je op punt A staat?

Het grootste probleem is eigenlijk dat ik niet weet wat echt is. Ik kan me nooit helemaal veilig voelen. Ik heb soms heel sterk het gevoel dat vrienden achter mijn rug om iets van plan zijn tegen mij en tegen me liegen. Hulpverleners zouden ook iets van plan kunnen zijn, ze kunnen je alles wijsmaken wat ze willen. Soms zie ik ze als vijand, soms als onschuldigen die ook niet weten dat wat zij doen verkeerd is en dat er iets groters is, of iemand, die hen en alle mensen onder controle heeft, dat wij een experiment zijn (daar zit sowieso een kern van waarheid in). Maar wat ik zo vervelend vind is dat ik niet alles weet, geen controle en overzicht heb, geen idee heb van wat juist is en echt en wat niet en wie ik moet geloven en vertrouwen.

quote:

Ik ben ook nooit echt ergens 100% voor gegaan.. Ja kleinere dingen... Dat jij geen doel hebt of je nog niet in staat bent om je emotioneel heel erg met je doelen te verbinden waarom moet dat erg zijn? Wie verteld jou dat jij niet mag leven omdat je niet perfect bent? Who the hell is uberhaupt perfect? Waarom wil jij niet geloven dat je er best mag wezen? Het is geen probleem, jij maakt het een probleem, het is iets wat jij wel wilt maar tegelijkertijd heb jij van die zieke gedachtes die zeggen dat jij het niet mag krijgen... En toch geloof je die gedachtes.

Omdat ik niet weet aan welke kant ik moet staan. Waarom zou ik die gedachtes niet geloven? Omdat ik me door die gedachtes niet goed voel? Ik wil bewijs, zekerheid. Ik wil me niet onterecht goed voelen. Ik kan iets waarvan ik niet weet of het waar is of niet, niet aannemen als onwaar. Het voelt gewoon verkeerd als ik zou proberen me niet zoveel aan te trekken van die gedachtes, omdat ik het gevoel heb dat iets me iets probeert duidelijk te maken, wat ik dus, als ik bijvoorbeeld aanneem wat er in therapie aan mij wordt verteld, ontwijk en dat is niet goed want dan zou het kunnen dat er opeens iets heel slechts gebeurt. En dan is het 'zie je wel, had je maar moeten luisteren'. Luisteren naar mijn negatieve kant dus. Ik wil ook overal op voorbereid zijn en overal rekening mee houden. Niets is zeker, alles is mogelijk. En dat is heel lastig. Want ik geloof eigenlijk alles maar tegelijkertijd niets helemaal. En daarmee zit ik mezelf behoorlijk in de weg, maar ik heb niet de moed om een kant te kiezen en daarop te vertrouwen.
Het is niet zo dat ik altijd maar al mijn gedachten geloof, maar ik kan ze niet in zoverre negeren/naast me neerleggen dat ik me er gerust op voel.
Verder weet ik dat ik te kritisch ben naar mezelf en soms te veel eis. Maar wat te vaak gebeurt is dat ik iets doe wat ik juist niet wil, daardoor mezelf haat maar dat zorgt er niet voor dat ik het de volgende keer wel goed doe. Ik doe gewoon alles fout en er is nogal een gat tussen dat en perfect zijn. Als het kon, zou ik ook tevreden zijn met de middenweg maar daar lijk ik dus ook nooit op te kunnen komen. En het feit dat ik het dus keer op keer weer verkeerd doe is voor mij een bevestiging dat ik echt verrot ben en allang dood had moeten zijn en mezelf dit leed aandoe.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:34 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Ik kan ook niet altijd mindful zijn, maar ik probeer het en kijk in mezelf wat er aan de hand is en hoe ik dat dan kan oplossen.
Je moet die negatieve gedachtes van je echt als een eigen persoonlijkheid zien, je bent niet je gedachtes, je bent veel meer dan je gedachtes.
En die gedachtes willen maar al te graag bestaan en aandacht krijgen, daarom is het zo lastig om je daarvan de distantieren... Maar probeer eens vanaf een ander perspectief naar je gedachtes te kijken... Identificeer je er eens niet mee maar observeer je gedachtes... Zink er niet in weg maar kijk er alleen naar.

Dat gevoel dat jij niet mag genieten is die negatieve ego in je kop weer die als een klein kind alle aandacht van je probeert te ontrekken naar hem toe.

Maar dan zit ik dus met minstens twee persoonlijkheden zonder dat ik weet welke ik echt ben. Welke gelijk heeft. Dat is dus precies het probleem. En het idee is dat ik dan de niet-negatieve ben maar zoals ik al heel vaak heb gezegd weet ik niet of dat wel goed is.

quote:

Er is helemaal geen waarheid... De enige waarheid is dat jij gelooft dat jij je negatieve gedachtes bent.

Waarom is er geen waarheid? Dan is alles wat jij denkt en beweert dus ook niet waar.
Verder geloof ik niet dat ik mijn negatieve gedachtes ben. Ik weet juist niet wat ik ben. Meer een soort leeg lichaam dat tussen twee soorten gedachtes staat en niet weet naar welke het moet luisteren. Of hoe die twee kanten op een goede manier te combineren zijn.
[qu

quote:

Op maandag 3 februari 2014 17:40 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Waarom is het slecht? Waarom is het gevaarlijk? Ik ben er niet van overtuigd hoor? Lijkt mij juist heel gezond, leg eens uit waarom jij er dan wel in geloofd?

Angst.. Ook zoiets moois... Je blijft echt wel bestaan hoor, en het is echt wel veilig in Nederland.
Wat mensen van jou denken maakt geen flikker uit, het gaat erom wat jij over jezelf denkt...

Ikzelf voel altijd angst als ik een meisje wil aanspreken, ook zo een gedachte / gevoel waar ik HELEMAAL 0.0 baat bij heb en mij helemaal niet mee wil identificeren, ik ben dat niet / ik wil dat niet zijn dus ik ga daar niet naar handelen.

Je moet je gedachtes niet serieus nemen als ze niet in overeenstemming zijn met hoe jij wilt zijn als mens.
En jij tuimelt er nu steeds maar in door het wel serieus te nemen.

Je wilt zoveel meer maar je laat je door je eigen gedachtes zo erg tegenhouden, zie in dat jouw gedachtes je blokkeren en al het negatieve aangrijpen.. Probeer het en word weerbaar, als mensen niet leuk doen laat dat dan van je afglijden... Doen mensen leuk pik het dan op als leuk en heb daar plezier in.

Het is slecht omdat mensen er dan achter komen hoe slecht ik eigenlijk ben, of ze komen erachter dat ik meer weet dan ik zou mogen en zorgen er dan voor dat ik er helemaal niet meer achter kan komen. Ik kan me niet voorstellen dat ik dit typ

Tot een bepaalde hoogte, dan heb ik het vooral over sociaal gebeuren, weet ik dat het mezelf aandoe en dat het makkelijker zou zijn als ik dingen gewoon zou doen zonder zo onzeker te zijn. Dat is ook iets wat ik wel zou willen veranderen en ik denk dat dat ook wel kan. Maar dat gevoel van niet weten wat echt is en dat er veel meer speelt buiten mij dan alleen in mijn hoofd, blijft.

Ik heb trouwens het idee dat ik mezelf heel vaak tegenspreek (dat zeggen mensen ook wel eens) maar dat komt dus ook omdat ik constant in conflict ben en soms wat meer naar de ene kant neig en soms wat meer naar de andere kant.

[ Bericht 3% gewijzigd door kuolema op 04-02-2014 18:05:07 ]

poep

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 17:42 schreef kvd het volgende:

[..]

Ja hoor, heel herkenbaar. Vooral die besluiteloosheid.
Na 10 minuten besluiten welke soep je wilt ( ), richting broodafdeling om wat broodjes erbij te halen. En dan zie je pizza...twijfel...soep of pizza....allebei makkelijk _{(kwam net uit een migraine aanval, makkelijk eten wat even een vereiste)}...pizza, soep, pizza, soep, pizza! Welke....daar 10 minuten staan, pizza uitgezocht ( ), soep wegzetten...twijfel...eerst pizza maar weer in diepvries, weer 10 minuten voor de soep.... toch voor soep kiezen....snel broodje erbij halen....niet meer naar de pizza kijken.
Kwam 3 kwartier later thuis, met een blikje soep en 2 pistoletjes. Vriend: zo, het was zeker druk in de winkel. Ik:

Dit heb ik dus ook altijd...als ik van tevoren niet exact bepaal wat ik ga kopen, raak ik compleet in de stress als ik in de winkel ben. Bedenk dus van tevoren wat je wilt gaan halen, je kunt er beter thuis over twijfelen dan in de winkel waar de druk veel hoger is (zo is het bij tenminste).

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:07 schreef kuolema het volgende:

[..]

Dit heb ik dus ook altijd...als ik van tevoren niet exact bepaal wat ik ga kopen, raak ik compleet in de stress als ik in de winkel ben. Bedenk dus van tevoren wat je wilt gaan halen, je kunt er beter thuis over twijfelen dan in de winkel waar de druk veel hoger is (zo is het bij tenminste).

En een briefje...al is het maar voor 2 dingen, maar anders vergeet ik het echt. En dan het liefst nog in de volgorde waarin het in de winkel ligt. Spontaan boodschappen doen...ik kan het niet meer. Pure paniek en bij thuiskomst altijd dingen vergeten (en daar natuurlijk weer van balen)

_{En ik had thuis al besloten dat het soep zou worden, zelfs welke soep . Maar eenmaal in de winkel de keuzes qua soep. En toen ik de pizza's zag had ik daar toch ook ineens zin in. Uiteindelijk wel thuisgekomen met de soep die ik thuis al in gedachten had.}

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:14 schreef kvd het volgende:

[..]

En een briefje...al is het maar voor 2 dingen, maar anders vergeet ik het echt. En dan het liefst nog in de volgorde waarin het in de winkel ligt. Spontaan boodschappen doen...ik kan het niet meer. Pure paniek en bij thuiskomst altijd dingen vergeten (en daar natuurlijk weer van balen)

_{En ik had thuis al besloten dat het soep zou worden, zelfs welke soep . Maar eenmaal in de winkel de keuzes qua soep. En toen ik de pizza's zag had ik daar toch ook ineens zin in. Uiteindelijk wel thuisgekomen met de soep die ik thuis al in gedachten had.}

Als ik geen briefje maak ben ik in de winkel zo bang dat ik iets vergeet dat ik nerveus word en daardoor juist dingen vergeet. Maar het is je wel gelukt uiteindelijk Ben je nog tevreden met je keus?

quote:

Op maandag 3 februari 2014 20:13 schreef Gray het volgende:

[..]

Ik zal eens voor je kijken. Dit las ik in een boek dat ik kreeg bij een cursus over professionele sociale omgang.

[..]

Je bent hier niet alleen in. Ook al plagen deze gedachten me nu niet langer, in het verleden was het ook voor mij aan de orde van de dag. Ter voorbereiding nam ik ook afstand van mensen, m'n huis en werk. Wat voor mij werkte was nadenken over deze manier van nadenken. Erover lezen, erover praten wanneer mogelijk, maar altijd met de realisatie dat dit niet altijd zo geweest is en dus iets was veranderd. Wat ook betekent dat het weer terug kan veranderen.

Later ontdekte ik dat er een middenweg is, waarbij je je oude zelf ter ruste laat gaan en je als een nieuw mens in het leven staat. Welk pad jij daarvoor moet bewandelen, dat kan alleen jij uitvinden, maar ik hoop dat je uit mijn ervaring hoop kan putten.

En als je ondersteuning nodig hebt, dan kan je altijd bij mij of hier terecht.

Dank je. Ik moet wel zeggen dat dit soort gedachten iets is wat bij mij altijd al in meer of mindere mate aanwezig is geweest. Maar ik hoor vaak dat dit soort dingen milder wordt als je ouder wordt. Daar put ik ook hoop uit.

quote:

Op maandag 3 februari 2014 23:42 schreef Mistico het volgende:
Vanochtend werd ik gebeld en ik heb binnenkort mijn tweede intakegesprek.

_{Ik moet wat meer geduld hebben}

Dat is fijn. Wat is binnenkort? In de GGZ moet je altijd veel geduld hebben ... maar het zou fijn geweest zijn als ze wat duidelijker waren geweest over de termijn.

Ik heb niet op alles gereageerd want dat is zoveel werk

Allemaal heel erg bedankt voor jullie reacties en begrip. Ik vind het heel fijn dat ik hier dit soort dingen kwijt kan en me daardoor minder alleen voel. Jullie zijn lief

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 17:33 schreef maedy het volgende:

[..]

Zeker! Maar HOE..

Op elke manier die voor jou werkt.

quote:

Net ook weer een ultiem depressie-moment, kan er nu om lachen..

Loop in de supermarkt, zo besluiteloos als de pest. Vol goede moed naar het schap met alle Knorr wereldgerechten zodat ik niet alleen maar kant&klaar eet en nog de keus heb uit Oosters, Italiaans of ovengerechten. Medewerkster van de Jumbo lacht lief en groet me. 20 minuten later sta ik nog steeds in hetzelfde pad en heb zo'n beetje alle doosjes vastgehad!

Komt zij weer langs lopen, kijkt mij een partij vreemd aan en groet me nog maar een keer.
Dat gele mandje van de Jumbo was nog steeds leeg..

Fuck dat! Ik erger me zo aan het feit dat de helft van mijn functies defect zijn! Herkenbaar?

Herkenbaar, maar zou het niet toeschrijven aan depressie.

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:22 schreef kuolema het volgende:
Dank je. Ik moet wel zeggen dat dit soort gedachten iets is wat bij mij altijd al in meer of mindere mate aanwezig is geweest. Maar ik hoor vaak dat dit soort dingen milder wordt als je ouder wordt. Daar put ik ook hoop uit.

Als je wat ouder wordt leer je vanzelf meer accepteren wat is. Dat brengt kalmte met zich mee, waardoor veel problemen niet langer problemen zijn, maar simpelweg situaties en momenten die ook weer over zullen gaan.

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 14:56 schreef maedy het volgende:
@ Sitting-elfling, hoe graag ik mijn gevoel ook wil geloven over de verkoop van mijn woning, ik denk eerlijk gezegd niet dat ik me beter ga voelen door me nog meer in de schulden te steken en hopen dat ik wel een plek vind waar ik me prettig voel.

6x verhuisd in 7 jaar tijd, 3e koophuis (dit keer alleen) en denk dat ik mijn eenzaamheid en depressie aan moet pakken in plaats van wederom wegvluchten. Ik kan dus ook moeilijk alleen zijn en moet de radio aanzetten in de ruimte waarin in ben om niet te verdrinken in gepieker en onrust.. Zet mijn been maar af in ruil voor een depressievrij leven!

Is het ook echt wegvluchten? 2 voorbeelden, ik heb een kennis in Delfzijl zitten die al jaren lang alleen is. Weinig sociale contacten. Daar jaren zitten, put je uit dezelfde poel met dames als daar niks tussen zit, is dat ook niks. Als daar verder ook niks zit wat je happy zou maken is 'vluchten' dus misschien wel de beste optie? Je woont in een gat, waar niemand zit, en je klaagt over eenzaamheid en depressie en geen relatie? 1 + 1 is toch 2? Daarentegen ken ik ook een goede vriend die ik tijdens mijn universitaire studie in London heb ontmoet. Die is via de universiteit in Frankrijk naar Schotland gegaan, daarna naar Londen, daarna naar Amerika en is daarna naar Italie gegaan. Toen is hij gaan reizen in Amerika, vriendin ontmoet, is nu getrouwd in Londen en 'foetsie' depressie want hij heeft het oprecht beter op de rit op dit moment. En bulkt hij natuurlijk van de levenservaring.

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:28 schreef Gray het volgende:

Herkenbaar, maar zou het niet toeschrijven aan depressie.

En dit!

Ik merk juist dat ik tijdens een depressieve periode ook geen keuzes kan maken. Dan loop ik ook maar rondjes in de supermarkt Terwijl op betere dagen ik gewoon kan plannen en besluiten kan nemen als een normaal mens.

Dus ik denk dat sommige mensen sowieso al besluiteloos zijn, maar dat een depressie het ook kan verergeren _{(en dan weer boos op jezelf worden van 'jezis dit kan ik ook al niet! Ik ben nog te stom om boodschappen te doen!' waardoor het de keer daarop nog moeilijker wordt )}

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 18:22 schreef kuolema het volgende:

[..]

Als ik geen briefje maak ben ik in de winkel zo bang dat ik iets vergeet dat ik nerveus word en daardoor juist dingen vergeet. Maar het is je wel gelukt uiteindelijk Ben je nog tevreden met je keus?

Dit voorbeeld is van een maandje of 2 geleden, omdat de keus maar tussen 2 dingen ging leek het mij een goed voorbeeld.
Het eten van nu is spontaan zonder briefje op de fiets bedacht en je raadt het al

quote:

Op dinsdag 4 februari 2014 19:44 schreef Elvi het volgende:
Ik merk juist dat ik tijdens een depressieve periode ook geen keuzes kan maken. Dan loop ik ook maar rondjes in de supermarkt Terwijl op betere dagen ik gewoon kan plannen en besluiten kan nemen als een normaal mens.

Dus ik denk dat sommige mensen sowieso al besluiteloos zijn, maar dat een depressie het ook kan verergeren _{(en dan weer boos op jezelf worden van 'jezis dit kan ik ook al niet! Ik ben nog te stom om boodschappen te doen!' waardoor het de keer daarop nog moeilijker wordt )}

Ik ben nu boos omdat het eten koken mislukte. Hoeveel kan er misgaan tijdens het bakken van wat champignons, gehakt en groente (en daarna wat noodles erbij). Nou, ik kan je zeggen veel...heel veel...en het grootste gedeelte is nu voor de prullenbak.

Vanochtend voor de laatste keer afgesproken met m'n psychiater, vanaf nu wordt de medicatie overgenomen door de huisarts. Een kleinigheidje misschien maar het voelt als een best belangrijke stap

En komende vrijdag ga ik weer beginnen met werken. Ik weet nog steeds niet zo goed hoe ik daarover moet denken. Aan de ene kant heb ik er zin in (sterk afgekaderde taak zonder druk en verantwoordelijkheid), aan de andere kant vind ik het doodeng