R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Morgen hoort mijn pa of ze doorgaan met chemo of dat zijn bloed te beroerd is en ze stoppen met chemo. En ik ben dat het het laatste wordt.
Ik maak het op dit moment mee *oma*
dat is alles wat ik er over kwijt wil
dat is alles wat ik er over kwijt wil
"Purple is the last color of the rainbow colors. It means I will trust and love you for a long time"
Tot zover het opknappen. Na vrijdag heeft ze bijna alleen nog maar geslapen, zeer af en toe een beetje "bij" voor zover dat nog kan. Vandaag is de huisarts weer eens op de koffie geweest ,euthanasie aangekaart, maar ze is gewoon te eigenwijs/sterk om daar mee in te stemmen nu...quote:Op maandag 30 november 2009 17:08 schreef Seven. het volgende:
[..]
fijn dat ze weer een beetje opknapt!
Sterkte iedereen.... Ik zie hier weer hele indrukwekkende verhalen voorbij komen.
quote:Op maandag 30 november 2009 17:19 schreef TJDoornbos het volgende:
Morgen hoort mijn pa of ze doorgaan met chemo of dat zijn bloed te beroerd is en ze stoppen met chemo. En ik ben dat het het laatste wordt.
sterkte vent
In A World Of Emoticons, I'm Colon Capital D
Everybody needs a bosom for a pillow!
Everybody needs a bosom for a pillow!
Mn pa heeft relatief goed nieuws gehad. Ze gaan door met chemo (komende vrijdag weer) en de 2 gezwellen worden iets kleiner. Maar of het nou echt asbestkanker is weten ze nog altijd NIET zeker stelletje prutsgasten.
Heel veel sterkte voor degenen die er nu nog midden in zitten
En TJDoornbos, bestaat er een kans dat je vader nog "geneest"? En helaas weet ik alles van "prutsers", ik heb dat zelf meegemaakt met mijn beste vriend... Dat ging van goedaardig langzaamgroeiend naar kwaadaardig snelgroeiend naar binnen 2 maanden dood
Mijn oma idem dito, doordat ze bij haar een helemaal verkeerde diagnose gesteld hebben was ze niet meer te redden, de eerste onnodige operatie had al te veel van haar gevergd Dus ik hoop dat ze snel de goede diagnose kunnen stellen!
En TJDoornbos, bestaat er een kans dat je vader nog "geneest"? En helaas weet ik alles van "prutsers", ik heb dat zelf meegemaakt met mijn beste vriend... Dat ging van goedaardig langzaamgroeiend naar kwaadaardig snelgroeiend naar binnen 2 maanden dood
Mijn oma idem dito, doordat ze bij haar een helemaal verkeerde diagnose gesteld hebben was ze niet meer te redden, de eerste onnodige operatie had al te veel van haar gevergd Dus ik hoop dat ze snel de goede diagnose kunnen stellen!
Come on now, you knew you were lost
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
helemaal weg zal het niet gaan. En hoe erg het dus is weet ik niet precies, met dank aan pruts united 
Sterkte in elk geval!quote:Op woensdag 2 december 2009 11:02 schreef TJDoornbos het volgende:
helemaal weg zal het niet gaan. En hoe erg het dus is weet ik niet precies, met dank aan pruts united
Come on now, you knew you were lost
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomenquote:Op maandag 30 november 2009 18:37 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
Tot zover het opknappen. Na vrijdag heeft ze bijna alleen nog maar geslapen, zeer af en toe een beetje "bij" voor zover dat nog kan. Vandaag is de huisarts weer eens op de koffie geweest ,euthanasie aangekaart, maar ze is gewoon te eigenwijs/sterk om daar mee in te stemmen nu...
Vannacht is mama overleden... 
zag het al voorbij komen in het Nijmegen topic...Heel naar 
Sterkte!
Is het een beetje rustig verlopen?
Sterkte!Is het een beetje rustig verlopen?
Stand for something or fall for anything
Heel veel sterkte de komende tijd.. Zoek troost bij elkaar.. praat, lach, huil en denk met elkaar aan haar!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Ik hoop ook dat de tijd die jullie nog samen hadden, fijn was..
Mijn oma heeft vorige week nog een laatste check gehad bij de artsen...ze hebben uitzaaiingen gevonden in haar longen en dus is ze nu echt opgegeven.. 
Ben benieuwd of ze de kerst nog haalt
Ben benieuwd of ze de kerst nog haalt
"Purple is the last color of the rainbow colors. It means I will trust and love you for a long time"
Heel veel sterktequote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Wat vreselijk naar om te horen... Hopelijk hebben jij en alle andere naasten wel afscheid kunnen nemen en hebben jullie veel troost bij elkaar na deze vreselijke periode En wat naar!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:22 schreef DjinN het volgende:
Mijn oma heeft vorige week nog een laatste check gehad bij de artsen...ze hebben uitzaaiingen gevonden in haar longen en dus is ze nu echt opgegeven..
Ben benieuwd of ze de kerst nog haalt
Ook jij heel veel sterkte de komende periode!
Come on now, you knew you were lost
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
Gecondoleerd... Uit je posts spreken heel veel fijne gevoelens over je moeder, ik hoop dat je daaruit kunt blijven putten!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
If you have a problem, if no-one else can help, and if you can find them, maybe you can hire the A-Team
Mijn vader is na 8 jaar van 'schone' periodes en periodes waarna de kanker terugkeerde op 51 jarige leeftijd overleden. Dat is nu 2 jaar geleden. Hoe ga je daar mee om? Nou niet.. Je denkt daar niet bij na en leeft min of meer op de automatische piloot, ik was 17 jaar toen hij overleed en zat in mijn examen periode, ik ben inmiddels 19 en zit in het 2e jaar van m'n HBO studie maar ik heb het er nog elke dag moeilijk mee. De pijn die hij heeft moeten doorstaan, altijd maar weer 'de kop d'r veur' zoals hij het zelf zei. Ik bewonder hem, en mijn moeder, hij heeft zijn eigen crematie gepland, dat is hartverscheurend. Zijn muziek, zijn manier van doen. Ergens is dat mooi maar het is gewoon niet te bevatten. Ik wist dat hij zou overlijden maar had nooit verwacht dat het ook echt zou gebeuren. Het ging heel snel op het einde, hij was mager, niet meer de sterke getrainde politieman die het was, hij was een beetje afwezig. Ik heb wel het idee dat hij het op het einde niet allemaal meer besefte. Hij heeft voor euthanasie gekozen, dat was al besproken met de arts voordat hij uberhaupt echt eraan onderdoor ging. Is wel een sterke en goede keuze uiteindelijk. Hij had ten tijde dat het niet meer ging uitgezaaide darmkanker in de maag wat inhield dat zijn maag weggevreten werd, dit ging ten koste met veel pijn, niet meer kunnen eten, niet meer kunnen lopen etc. Om een lang verhaal kort te maken, ik kan er nog steeds niet mee omgaan en zal dat ook nooit kunnen. Het is niet zo dat ik het niet geaccepteerd heb, dat inmiddels wel. Ik ben een uitbundig, sociaal en vrolijk persoon maar ik heb periodes dat ik het behoorlijk moeilijk heb..
Mag ik vragen waarom je dit wil weten?
Mag ik vragen waarom je dit wil weten?
Op dinsdag 12 januari 2010 01:09 schreef Suusje-V het volgende:
Bosjebloemen, Pluis_Konijn, pumpkinsoup, Suusje-V, Pixie. & Rockabella 'til the end O+
Bosjebloemen, Pluis_Konijn, pumpkinsoup, Suusje-V, Pixie. & Rockabella 'til the end O+
sterkte!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Tijd geneest diepe wonden, maar het al altijd een litteken geven.quote:
De pijn en herinneringen zullen in verloop van tijd wel minder worden. Je leert ermee leven en (klinkt heel hard) je pa op de achtergrond gaan zetten. Ik betrap mezelf er ook op dat ik ook wel eens flinke tijden niet heb gedacht aan mijn pa. Als ik daar dan aan denk (zoals nu
) dan schiet er er gelijk een brok in mijn keel. De gedachte dat mijn pa tot het eind heeft geknokt tot het einde en geen euthanasie heeft aangevraagd om mij zo lang mogelijk te zien (en mijn broertje geboren te zien worden). Ik bewonder mijn vader en mag hopen dat ik ooit zoveel man wordt als hem Toch heeft dit geen invloed op mijn dagelijks leven. Ik ben nog steeds dezelfde jongen, waarmee je lol kan hebben. Ik heb een geweldige stief/lease pa
. Het is sneu dat mijn pa zo jong is gestorven en ik had gehoopd meer tijd met hem te mogen doorbrengen, maar het zat er niet in. Toch is mijn leven goed en mag ik niet klagen. Wie weet zie ik mijn pa ooit nog eens terug...dan hebben we iig genoeg om over te praten
Stand for something or fall for anything
Sterkte en gecondoleerdquote:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Sterkte!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
quote:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Ik hoop dat jullie waardig afscheid van elkaar hebben kunnen nemen. Gecondoleerd, heel veel sterkte en een dikke hug.
Resistance is futile.
gecondoleerdquote:Op maandag 2 november 2009 14:23 schreef fetss het volgende:
Ja, meegemaakt van dichtbij met mijn moeder 6 weken geleden is ze overleden... moeilijke tijden...
eigenlijk wil ik iedereen bij deze condoleren en/of sterkte wensen met zijn/haar grote verlies
en voor de zieken die leven, wil ik sterkte wensen met hun herstel
[ Bericht 14% gewijzigd door gailtjuh33 op 12-12-2009 13:35:32 ]
.....
niet wegdrukken!quote:Op maandag 2 november 2009 14:09 schreef hanskraaijjr het volgende:
Hoe pakten jullie de draad weer op, is het gewoon gevoelens wegdrukken en doorgaan?
Collega's zullen op een gegeven moment zoiets hebben van 'ben je er onderhand eens overheen?'
ooit gehoord van depressie?
Je moet de pijn van het verlies accepteren, maar daarom doet het nog wel pijn.
en soms moet je het even aan de kant zetten omdat je verdriet je verantwoordelijkheden (werk school kinderen) in de weg zit.
Maar onderdruk het niet.
Niet van deze tijd.
Vandaag hebben we mama weggebracht.
Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi Al met al, een heel verhaal, typ ik vd week misschien nog wel uit, maar nu is het klaar. Rust En tevredenheid, vandaag was heel mooi.
Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi
Al met al, een heel verhaal, typ ik vd week misschien nog wel uit, maar nu is het klaar. Rust En tevredenheid, vandaag was heel mooi.
@cocktail: Goed om te horen dat het mooi was. Heel erg veel sterkte de komende tijd, meer kan ik er niet va maken.
Sterkte *knuffel*quote:Op woensdag 16 december 2009 19:10 schreef Cocktailprikker het volgende:
Vandaag hebben we mama weggebracht.
Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi
Zaterdag is het afscheid van oma...dan nemen haar kinderen afscheid van haar. Vraag me niet waarom..maar ze wil haar kleinkinderen er liever niet bij hebben
Ze gaat met de dag achteruit nu en of ze de kerst haalt: we don't know...we denken zelf van niet.
"Purple is the last color of the rainbow colors. It means I will trust and love you for a long time"
Fijn dat je het mooi vond. Belangrijk ook om het later beter te kunnen verwerken. Nu gaat de rest van de wereld weer over tot de orde van de dag, voor jullie zal dat niet makkelijk zijn. Kalm aan, en als je zin/tijd hebt, ben benieuwd naar het verslag.quote:
Vandaag hebben we mama weggebracht.
Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi
Resistance is futile.
Ben vorig jaar een hele goede vriend verloren, 2 zelfs, vorig jaar 1tje aan kanker en dit jaar aan een ongeluk.
Degene die aan kanker is overleden was gewoon zo vol energie.
Ik was op vakantie toen mijn moeder het vertelde, ik had nog nooit zoiets meegemaakt dus ik bleef best wel cool, niet te bedenken dat hij ook dood kon gaan..
De maanden die erop volgde viel hij heel erg af, de laatste keer dat ik hem gezien heb was in de winkel waar ik toen werkte, ik vroeg gewoon allerdaags: "Alles goed", waarop hij antwoorde: "Ja jongen, hoe was je vakantie?"
Hij praate erover heen, ik werd in 1 klap verdrietig ( nu weer ) omdat ik op dat punt wist dat hij gewoon dood zou gaan.
Destijds woonde ik niet thuis, mijn moeder was vaak bij hem en zijn vrouw, met zijn zoontje heb ik 8 jaar op de basischool gezeten.
Ik ging gewoon een dag werken, maar dit werd geen gewone dag, ik werd wakker en daar kwam het telefoontje.
"Thomas, moet je zo werk?"
"Ja ik ga zo"
Het huilen was zo intens, ik reageerde nog steeds heel erg kalm, we zijn nu een jaar verder en nu slaat het pas in.
Degene waarmee ik in de Ardenne heb staan werken, van in de ochtend 6 tot 's avonds 18.00, we keken over de bergen uit, en zaten bij ons eigen gemaakt vuur.
De zon ging onder en vliegtuigen vlogen over.
In het midden van dit jaar is een van mijn beste vrienden overleden 20 jaar was hij.. maar dat is voor een anderen keer.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, en ging allemaal zo snel, gelukkig heb ik mooie momenten met hem gehad.
Degene die aan kanker is overleden was gewoon zo vol energie.
Ik was op vakantie toen mijn moeder het vertelde, ik had nog nooit zoiets meegemaakt dus ik bleef best wel cool, niet te bedenken dat hij ook dood kon gaan..
De maanden die erop volgde viel hij heel erg af, de laatste keer dat ik hem gezien heb was in de winkel waar ik toen werkte, ik vroeg gewoon allerdaags: "Alles goed", waarop hij antwoorde: "Ja jongen, hoe was je vakantie?"
Hij praate erover heen, ik werd in 1 klap verdrietig ( nu weer ) omdat ik op dat punt wist dat hij gewoon dood zou gaan.
Destijds woonde ik niet thuis, mijn moeder was vaak bij hem en zijn vrouw, met zijn zoontje heb ik 8 jaar op de basischool gezeten.
Ik ging gewoon een dag werken, maar dit werd geen gewone dag, ik werd wakker en daar kwam het telefoontje.
"Thomas, moet je zo werk?"
"Ja ik ga zo"
Het huilen was zo intens, ik reageerde nog steeds heel erg kalm, we zijn nu een jaar verder en nu slaat het pas in.
Degene waarmee ik in de Ardenne heb staan werken, van in de ochtend 6 tot 's avonds 18.00, we keken over de bergen uit, en zaten bij ons eigen gemaakt vuur.
De zon ging onder en vliegtuigen vlogen over.
In het midden van dit jaar is een van mijn beste vrienden overleden 20 jaar was hij.. maar dat is voor een anderen keer.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, en ging allemaal zo snel, gelukkig heb ik mooie momenten met hem gehad.
Wat een verrekte rot ziekte is dit. Ik hoop van harte dat in 2010 een oplossing is voor deze narigheid, dat moet er ooit toch eens komen....
Blues ain't nothing but a good man feeling bad...
Ik zit er ook ff doorheen hoor, zucht .
In 2005 is mijn allerliefste stiefmoeder (46) overleden aan de gevolgen van borstkanker. Dat was ongetwijfeld de meest moeilijke tijd uit mijn leven. Het gevecht van haar, mijn vader zo stuk zien en alles er omheen was gruwelijk zwaar. En je beseft pas dat ze er echt niet meer is, als ze er echt niet meer is. En dan nog.. de wereld gaat gewoon door! Terwijl jouw wereld echt stilstaat!
En nu weer. Of nu? Het houdt niet op! Daarna heb ik nog een vriend (17) verloren, mijn aangetrouwede nicht en nog drie hele goede vrienden van mijn ouders. Allemaal kanker en allemaal (te!) jong. Bla bla bla gewoon!
Maar de klap nu is dat we afgelopen week (terwijl een kennis werd begraven!) te horen kregen dat mijn moeders allerbeste vriendin kanker heeft en de vader van mijn beste vriend ongeneeslijke uitzaaiingen.
Ondanks dat het dus blijkbaar min of meer geregeld begint te worden, is dit elke keer weer een klap in je face! Hele gezeik van stiefmoeder komt weer boven. Ongelooflijk! Wat een tyfus ziekte!
Ik word er gewoon zo verdrietig van! Die vechtende mensen, onschuldig. Je weet EXACT wat ze voelen, maar wat kun je zeggen? Eén woord: kutziekte!
.In 2005 is mijn allerliefste stiefmoeder (46) overleden aan de gevolgen van borstkanker. Dat was ongetwijfeld de meest moeilijke tijd uit mijn leven. Het gevecht van haar, mijn vader zo stuk zien en alles er omheen was gruwelijk zwaar. En je beseft pas dat ze er echt niet meer is, als ze er echt niet meer is. En dan nog.. de wereld gaat gewoon door! Terwijl jouw wereld echt stilstaat!
En nu weer. Of nu? Het houdt niet op! Daarna heb ik nog een vriend (17) verloren, mijn aangetrouwede nicht en nog drie hele goede vrienden van mijn ouders. Allemaal kanker en allemaal (te!) jong. Bla bla bla gewoon!
Maar de klap nu is dat we afgelopen week (terwijl een kennis werd begraven!) te horen kregen dat mijn moeders allerbeste vriendin kanker heeft en de vader van mijn beste vriend ongeneeslijke uitzaaiingen.
Ondanks dat het dus blijkbaar min of meer geregeld begint te worden, is dit elke keer weer een klap in je face! Hele gezeik van stiefmoeder komt weer boven. Ongelooflijk! Wat een tyfus ziekte!
Ik word er gewoon zo verdrietig van! Die vechtende mensen, onschuldig. Je weet EXACT wat ze voelen, maar wat kun je zeggen? Eén woord: kutziekte!
Als kunst volmaakt is, is de wereld overbodig.
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Wow heftig, hang in there! *Knuffel*quote:Op donderdag 17 december 2009 23:56 schreef Qebbel het volgende:
Ik zit er ook ff doorheen hoor, zucht
In 2005 is mijn allerliefste stiefmoeder (46) overleden aan de gevolgen van borstkanker. Dat was ongetwijfeld de meest moeilijke tijd uit mijn leven. Het gevecht van haar, mijn vader zo stuk zien en alles er omheen was gruwelijk zwaar. En je beseft pas dat ze er echt niet meer is, als ze er echt niet meer is. En dan nog.. de wereld gaat gewoon door! Terwijl jouw wereld echt stilstaat!
En nu weer. Of nu? Het houdt niet op! Daarna heb ik nog een vriend (17) verloren, mijn aangetrouwede nicht en nog drie hele goede vrienden van mijn ouders. Allemaal kanker en allemaal (te!) jong. Bla bla bla gewoon!
Maar de klap nu is dat we afgelopen week (terwijl een kennis werd begraven!) te horen kregen dat mijn moeders allerbeste vriendin kanker heeft en de vader van mijn beste vriend ongeneeslijke uitzaaiingen.
Ondanks dat het dus blijkbaar min of meer geregeld begint te worden, is dit elke keer weer een klap in je face! Hele gezeik van stiefmoeder komt weer boven. Ongelooflijk! Wat een tyfus ziekte!
Ik word er gewoon zo verdrietig van! Die vechtende mensen, onschuldig. Je weet EXACT wat ze voelen, maar wat kun je zeggen? Eén woord: kutziekte!
Thnxquote:Op vrijdag 18 december 2009 00:43 schreef W1ckeDxt het volgende:
[..]
Wow heftig, hang in there! *Knuffel*
!Helpt toch wel ook, beetje van je afschrijven.
Als kunst volmaakt is, is de wereld overbodig.
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Mijn broertje is een paar jaar geleden overleden aan de gevolgen van leukemie.
Ik heb jaren rondgelopen met het idee van "mocht ik kanker krijgen, ga ik mooi niet naar de huisarts".
Vond het zo'n gedoe aan je lijf, dat ziekenhuis. Nooit geen rust enzo.
Liever blijf ik bij mijzelf, en zoek ik een rustig plekje op om van alles en iedereen afscheid te nemen.
Ik heb jaren rondgelopen met het idee van "mocht ik kanker krijgen, ga ik mooi niet naar de huisarts".
Vond het zo'n gedoe aan je lijf, dat ziekenhuis. Nooit geen rust enzo.
Liever blijf ik bij mijzelf, en zoek ik een rustig plekje op om van alles en iedereen afscheid te nemen.
"People that use Fiat currency as a store of value.
There is a name for it:
We call them Poor"
There is a name for it:
We call them Poor"
@capricia: met het risico dat je zinloos overlijdt. Kijk naar Sylvia Millecam, dat was ook onnodig bleek later. Dat zou jammer zijn. Ik begrijp je mening en standpunt dat je een waardig einde wil, maar als je het niet probeert dan ga je 100% zeker binnen korte tijd dood.. Brr.
Maar buiten dat, afschuwelijk om zo'n jong iemand te moeten verliezen
Maar buiten dat, afschuwelijk om zo'n jong iemand te moeten verliezen
Ik kan nu de keuze van capricia wel begrijpen. Toch als ik later kinderen zou ehbben, dan zou ik het zo lang mogelijk willen rekken.
Stand for something or fall for anything
Ik heb een gesprek met mn pa geprobeerd aan te knopen maar erg veel zinnigs kwam er niet uit. Maar het belangrijkste is: Hij heeft max. een jaar gekregen van de arts.
Eerder zei die tegen mij dat die niet wist hoe of wat. Waardoor ik beetje vastliep mentaal
Eerder zei die tegen mij dat die niet wist hoe of wat. Waardoor ik beetje vastliep mentaal
Capricia... Je kan ook er voor kiezen om niet verder behandeld te worden, als blijkt dat behandeling niet voldoende garantie geeft op een waardig leven. Mijn moeder heeft dit ook besloten, toen bleek dat er eigenlijk niks te doen aan was. De laatste tijd heeft zij thuis door kunnen brengen, ze heeft nog veel kunnen regelen en met bijna iedereen nog kunnen praten.quote:
Mijn broertje is een paar jaar geleden overleden aan de gevolgen van leukemie.
Ik heb jaren rondgelopen met het idee van "mocht ik kanker krijgen, ga ik mooi niet naar de huisarts".
Vond het zo'n gedoe aan je lijf, dat ziekenhuis. Nooit geen rust enzo.
Liever blijf ik bij mijzelf, en zoek ik een rustig plekje op om van alles en iedereen afscheid te nemen.
Bij een meisje van 19 wat ik goed ken hebben ze 2 weken geleden kanker ontdekt.
Gelukkig ziet het er wel goed uit voor haar.
Gelukkig ziet het er wel goed uit voor haar.
All she wants and needs is just a little taste..
Ik heb ook al veel afscheid moeten nemen van mensen die aan kanker leden: de vader van een goede vriend, 2 familieleden, een vriendin met een hersentumor
6 jaar geleden heeft mijn moeder borstkanker gehad. Ze waren er vroeg bij, hebben haar geopereerd en dan is ze bestraald geweest. 't was een moeilijke tijd en sindsdien laat ze haar 2x per jaar onderzoeken.
Nu blijkt dat er op de laatste mammografie enkele 'veranderingen' waren... Ze heeft nu een mri scan laten nemen en binnen een paar dagen moet ze naar haar dokter bellen.
Zou het terug kanker kunnen zijn?
Ik houd mijn hart vast voor de uitslag want ik weet niet of ik het zonder haar, alleen, moet redden.
6 jaar geleden heeft mijn moeder borstkanker gehad. Ze waren er vroeg bij, hebben haar geopereerd en dan is ze bestraald geweest. 't was een moeilijke tijd en sindsdien laat ze haar 2x per jaar onderzoeken.
Nu blijkt dat er op de laatste mammografie enkele 'veranderingen' waren... Ze heeft nu een mri scan laten nemen en binnen een paar dagen moet ze naar haar dokter bellen.
Zou het terug kanker kunnen zijn?
Ik houd mijn hart vast voor de uitslag want ik weet niet of ik het zonder haar, alleen, moet redden.
Ik heb net even het topic opnieuw gelezen, en ik verbaas me zo over de tijd die voorbij is gegaan, het leek zo lang, maar eigenlijk ging het zo snel, gebeurde er zoveel. Kan nog steeds niet wennen aan die lege plek hier in huis, de stilte, en het feit dat ik over een maand ong. ergens anders woon. Kan mezelf ook er nog niet toe aanzetten om dingen op te ruimen van mam.
Zo gek. Zo gvd klote
Ik wil er zoveel bij stil staan maar ik merk dat ik daar zo weinig tijd voor heb, komt genoeg op me af nu. En hoe cru ook, het leven gaat door. Iedereen leeft door maar voor mij staat de tijd nog steeds even stil. Stil sinds de dag dat duidelijk werd dat ik mama ging verliezen
Als er iets is wat ik nog graag had willen doen, is het mama nog wat flinke knuffels geven... 
Zo gek. Zo gvd klote
Ik wil er zoveel bij stil staan maar ik merk dat ik daar zo weinig tijd voor heb, komt genoeg op me af nu. En hoe cru ook, het leven gaat door. Iedereen leeft door maar voor mij staat de tijd nog steeds even stil. Stil sinds de dag dat duidelijk werd dat ik mama ging verliezen
Als er iets is wat ik nog graag had willen doen, is het mama nog wat flinke knuffels geven...
Even nog een kwootje... van even terug. Ik pakte net een deken van boven, omdat ik het wat fris kreeg. Ruikt hij nog steeds naar die lucht die Mwanatabu omschrijftquote:
[..]
Nou ja doe mij maar een ongeluk dan, zo *poef* dood, of rustig in mijn slaap op mijn 80e na een rijk leven, lijkt me een stuk menswaardiger dan (ik noem maar wat hoor) in de loop van een paar maanden stukken van mijn eigen organen uitkotsen, maanden niet kunnen eten en je eigen afvalstoffen (lees: ontlasting) uitzweten zodat je een paar weken weg ligt te rotten in je bed in afschuwelijke pijn en de wetenschap dat je je kinderen achterlaat met dit beeld
Mens, lees wat je schrijft.
quote:Op maandag 28 december 2009 22:04 schreef Cocktailprikker het volgende:
...
[..]
Even nog een kwootje... van even terug. Ik pakte net een deken van boven, omdat ik het wat fris kreeg. Ruikt hij nog steeds naar die lucht die Mwanatabu omschrijft
Zo had ik het niet bedoeld...
En ja, opruimen van de spulletjes is echt heel triest. Toen mijn moeder (niet aan kanker) overleden was, was dat echt een enorme berg die we moesten nemen. Het was van de eerste weken echt het zwaarste moment. Ze maakte een hoop kleren zelf omdat ze nogal bijzondere maten had (bijna 1 meter 90) dus het waren ook geen dingen die je zo blind weggooide ofzo. Ik heb eerlijk gezegd nog steeds een aantal van haar zelfgemaakte kleren in mijn kast hangen...
If you have a problem, if no-one else can help, and if you can find them, maybe you can hire the A-Team
Even een update van mijn eerdere post 17dec. De vader van mijn beste vriend is gisteren overleden . Ongelooflijk hoe snel zoiets kan gaan! Ben er echt van geschrokken!
De beste vriendin van mijn moeder wordt vandaag geopereerd. Hopelijk komt dat wel helemaal goed!!! Ik zei het toen al; wat een tyfusziekte. Ongelooflijk
. Ongelooflijk hoe snel zoiets kan gaan! Ben er echt van geschrokken!De beste vriendin van mijn moeder wordt vandaag geopereerd. Hopelijk komt dat wel helemaal goed!!! Ik zei het toen al; wat een tyfusziekte. Ongelooflijk
Als kunst volmaakt is, is de wereld overbodig.
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Weet iemand hier of chemo ook je hersenen erg aantasten? Ik merk steeds vaker dat mijn vader dingen echt 3 keer vraagt. Zoals deze week heeft hij al driemaal gevraagd wat ik dit weekend ga doen.
Je hoort het wel vaker ja, dat mensen het moeilijk vinden om zich te concentreren, of kleine dingetjes te onthouden. Heb een keer ergens gelezen dat volgens onderzoekers chemo de stofwisseling in de hersenen beïnvloedtquote:
Weet iemand hier of chemo ook je hersenen erg aantasten? Ik merk steeds vaker dat mijn vader dingen echt 3 keer vraagt. Zoals deze week heeft hij al driemaal gevraagd wat ik dit weekend ga doen.
Veel sterkte verder TJ
Twee keer mee gemaakt, mijn nicht en tevens beste vriendin was net zwanger toen ze te horen kreeg dat ze kanker had (d8 bot) Ze heeft er voor gekozen om haar zoon te wereld te brengen omdat het ongeneeslijk was, daarna is ze aan de chemo gegaan en heeft het nog een jaar weten te rekken. Op het eind heeft ze gekozen voor euthanasie, Van een gezonde jonge levenslustige vrouw werd ze een skelet
Mijn vader is bijna 3 jaar terug overleden aan asbestkanker, hij ging voor een hoestje wat niet weg wou gaan. de prognose was een half jaar hij heeft het nog een jaar weten te rekken en in dat jaar hebben hij en mijn moeder nog zoveel mogelijk leuke dingen gedaan. Zoals op vakantie,s gaan.
Tussendoor werd hij bestraald en geopereerd aan zijn ogen. (chemo weigerde hij omdat het alleen levens rekkend zou zijn)Ook had hij de euthanasie al geregeld en de hele crematie en het hele gebeuren rond het asbest fonds om mijn moeder zo verzorgd mogelijk achter te laten.
De laatste maand zat hij aan de zuurstof en de pijnstillers werden natuurlijk zwaarder.
De laatste zaterdag is hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht en s,maandags weer thuis gekomen omdat hij thuis wou sterven. S,avonds is hij rustig overleden.
Mijn vader is bijna 3 jaar terug overleden aan asbestkanker, hij ging voor een hoestje wat niet weg wou gaan. de prognose was een half jaar hij heeft het nog een jaar weten te rekken en in dat jaar hebben hij en mijn moeder nog zoveel mogelijk leuke dingen gedaan. Zoals op vakantie,s gaan.
Tussendoor werd hij bestraald en geopereerd aan zijn ogen. (chemo weigerde hij omdat het alleen levens rekkend zou zijn)Ook had hij de euthanasie al geregeld en de hele crematie en het hele gebeuren rond het asbest fonds om mijn moeder zo verzorgd mogelijk achter te laten.
De laatste maand zat hij aan de zuurstof en de pijnstillers werden natuurlijk zwaarder.
De laatste zaterdag is hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht en s,maandags weer thuis gekomen omdat hij thuis wou sterven. S,avonds is hij rustig overleden.
Mijn oom heeft nu longkanker en zit nu in een ongeneeslijk stadium. De verhalen klinken triest en herkenbaar.
Life is just a series of peaks and troughs, yeah. And you don't know whether you're in a trough until you're climbing out, or on a peak, 'till you're coming down. And that's it. - David Brent
Even een schopje Denk dat het goed is voor mensen om te zien dat hier een topic is waarin gepost kan worden
Hier is het nu iets meer dan een jaar geleden, de tijd vliegt voorbij. Het heeft mijn leven voorgoed veranderd. Máár wel positief vind ik ,hoe raar dat misschien kan klinken.
Denk dat het goed is voor mensen om te zien dat hier een topic is waarin gepost kan worden Hier is het nu iets meer dan een jaar geleden, de tijd vliegt voorbij. Het heeft mijn leven voorgoed veranderd. Máár wel positief vind ik ,hoe raar dat misschien kan klinken.
Heb het bij mn opa gezien toen ik nog heel jong was. Slokdarmkanker was dat. Staat me bij dat die man enorm heeft moeten lijden ook met een operatie die achteraf geen zin had.
Mijn opa kreeg ineens te horen dat hij luchtpijp/keelholte kanker had. Vaak bestraald wat wel een jaar duurde, operatie gehad en heeft nu stoma in de hals. Geen uitzaaiingen verder en de jaarcontroles zijn tot nu toe goed. Maar was heel erg schrikken toen en nu kan hij ook niet meer ruiken, en praat doormiddel op dat knopje (stoma) te drukken. Klinkt ook heel eentonig en raar, maarja ik ben het al gewend. Al zit hij er zelf nog heel erg mee (begrijpelijk!).
mijn beide ouders ben ik aan kanker kwijtgeraakt en 2 jaar geleden bleek ik het zelf te hebben, heb chemo en 2 stamceltransplantaties gehad, de laatste van een franse donor (ben ik eeuwig dankbaar) en nu gaat het goed, zo heb ik 99% identiek bloed als de donor en is mijn imuunsysteem hetzelfde wat overigens prima werkt
toch is de ziekte ongeneselijk en het kan nog 1 jaar duren maar ook 30 jaar dus ik ben dankbaar voor elke dag en om eerlijk te zijn denk ik nog lang te leven
toch is de ziekte ongeneselijk en het kan nog 1 jaar duren maar ook 30 jaar dus ik ben dankbaar voor elke dag en om eerlijk te zijn denk ik nog lang te leven
Indrukwekkend. Carpe diem.quote:Op zondag 2 januari 2011 22:06 schreef pinine het volgende:
mijn beide ouders ben ik aan kanker kwijtgeraakt en 2 jaar geleden bleek ik het zelf te hebben, heb chemo en 2 stamceltransplantaties gehad, de laatste van een franse donor (ben ik eeuwig dankbaar) en nu gaat het goed, zo heb ik 99% identiek bloed als de donor en is mijn imuunsysteem hetzelfde wat overigens prima werkt
toch is de ziekte ongeneselijk en het kan nog 1 jaar duren maar ook 30 jaar dus ik ben dankbaar voor elke dag en om eerlijk te zijn denk ik nog lang te leven
Eclaire84: Wax je of je scheer je??
schouderklopje: waarom wil je dat weten??
Radicalist: zeg gewoon want ik hou van je. je heb zeker lekker glad kutje
Nektasje2: Hahah kijk deze gozer met moeite met 1 hand typen hahaahahah
schouderklopje: waarom wil je dat weten??
Radicalist: zeg gewoon want ik hou van je. je heb zeker lekker glad kutje
Nektasje2: Hahah kijk deze gozer met moeite met 1 hand typen hahaahahah
Mijn oma, 97, is nu met met 2 hartinfarcten opgenomen in het ziekenhuis. Het herstel gaat goed. Gelukkig.
Maar ze blijft een mensje van de dag. Ze kan zo 100 worden, maar ook binnen een maand of week doodgaan.
Ze heeft tot haar 92ste zelfstandig alleen thuis gewoond. Ze gaat nu psychisch achterruit doordat ze verzorgd wordt.
Al met al heeft ze heel lang zelfstandig gewoond, met haar hond en katten.
Bejaarden tehuizen maken je dood!
Mijn broertje (2 jaar jonger dan ik) is een paar jaar geleden doodgegaan aan kanker, leukemie.
Al mijn doodsangsten gaan daar over.
Maar ze blijft een mensje van de dag. Ze kan zo 100 worden, maar ook binnen een maand of week doodgaan.
Ze heeft tot haar 92ste zelfstandig alleen thuis gewoond. Ze gaat nu psychisch achterruit doordat ze verzorgd wordt.
Al met al heeft ze heel lang zelfstandig gewoond, met haar hond en katten.
Bejaarden tehuizen maken je dood!
Mijn broertje (2 jaar jonger dan ik) is een paar jaar geleden doodgegaan aan kanker, leukemie.
Al mijn doodsangsten gaan daar over.
"People that use Fiat currency as a store of value.
There is a name for it:
We call them Poor"
There is a name for it:
We call them Poor"
Kutte is dat chemo, besyraling etc zo'n hoge kans op kanker geven binnen 10 jaar...dat weet jij ook. Daar heb je voor moeten tekenen.quote:Op zondag 2 januari 2011 22:06 schreef pinine het volgende:
mijn beide ouders ben ik aan kanker kwijtgeraakt en 2 jaar geleden bleek ik het zelf te hebben, heb chemo en 2 stamceltransplantaties gehad, de laatste van een franse donor (ben ik eeuwig dankbaar) en nu gaat het goed, zo heb ik 99% identiek bloed als de donor en is mijn imuunsysteem hetzelfde wat overigens prima werkt
toch is de ziekte ongeneselijk en het kan nog 1 jaar duren maar ook 30 jaar dus ik ben dankbaar voor elke dag en om eerlijk te zijn denk ik nog lang te leven
"People that use Fiat currency as a store of value.
There is a name for it:
We call them Poor"
There is a name for it:
We call them Poor"
even terzijde, links zie ik Ads door google met reclame van een ziekenhuis voor een behandeling tegen prostaatkanker, dit vindt ik als patient wel erg ver gaan moet niet kunnen vindt ik
zelfs kanker wordt gecommercialiseerd
moet niet kunnen vindt ik zelfs kanker wordt gecommercialiseerd
Jaartje geleden was een van mijn familieleden gestorven. Borstkanker. Ze was een geweldig persoon en ik mis haar nog steeds.
Helaas kan ik nog steeds er niet echt over praten en dus je vragen niet kan beantwoorden, TS.
Helaas kan ik nog steeds er niet echt over praten en dus je vragen niet kan beantwoorden, TS.
"Give me some chocolate or I will cut you" -Becky
Hoe bewust leef je dan wel niet zeg.. Merk dat dat vooral, na het overlijden van men moeder ben ik me van zoveel meer dingen bewust geworden. Van werkelijk alles, ook geuren en kleuren.quote:
mijn beide ouders ben ik aan kanker kwijtgeraakt en 2 jaar geleden bleek ik het zelf te hebben, heb chemo en 2 stamceltransplantaties gehad, de laatste van een franse donor (ben ik eeuwig dankbaar) en nu gaat het goed, zo heb ik 99% identiek bloed als de donor en is mijn imuunsysteem hetzelfde wat overigens prima werkt
toch is de ziekte ongeneselijk en het kan nog 1 jaar duren maar ook 30 jaar dus ik ben dankbaar voor elke dag en om eerlijk te zijn denk ik nog lang te leven
Ik heb alleen meegemaakt dat ik het gehoord heb dat hij het had. Hij is er weer van genezen.
Ik liep naar beneden, want de bel ging, en pa kwam hoestend achter me aan. Dokter voor de deur. Nou ja, ik werd dan gelijk weer naar boven gestuurd, want ik mocht er niet bij zijn of zo, toen had ik al in de gaten dat het mis was.
Toen m'n pa huilend aan de trap stond, en vertelde dat hij inderdaad kanker had, had ik echt het gevoel alsof de vloer onder m'n voeten weg werd getrokken. Je denkt natuurlijk meteen aan het ergste. Je denkt van; 'Ik zie hem nooit 50 worden. Wat is dit. Waarom moet dit ons overkomen?'. Stoppen met huilen lukte niet. Ikzelf heb daar medicijnen voor moeten slikken.
Toen we hoorden dat hij schoon werd verklaard, moest ik weer denken aan toen we het hoorden. En hoe hij vol pijn op het bed had gelegen na z'n operatie. Zoiets is echt ontzettend moeilijk om te zien. Hij zat daar wel aan 10 slangen, verging van de pijn. Ik moest dan ook geregeld de gang op omdat ik mezelf niet meer in kon houden.
Mijn vader zei zelf ook; 'Je hoort het, en je hebt praktisch je goede pak al klaarliggen voor je eigen begrafenis.'
Vreselijk, vond ik dat om te horen.
Helaas hebben wij dan ook niet lang kunnen genieten van het goede nieuws, een dag daarna kregen we te horen dat ik diabetes heb.
Maar ach, kleinigheidje hou je. Dit alles is nu trouwens iets meer dan een halve maand terug.
Ik liep naar beneden, want de bel ging, en pa kwam hoestend achter me aan. Dokter voor de deur. Nou ja, ik werd dan gelijk weer naar boven gestuurd, want ik mocht er niet bij zijn of zo, toen had ik al in de gaten dat het mis was.
Toen m'n pa huilend aan de trap stond, en vertelde dat hij inderdaad kanker had, had ik echt het gevoel alsof de vloer onder m'n voeten weg werd getrokken. Je denkt natuurlijk meteen aan het ergste. Je denkt van; 'Ik zie hem nooit 50 worden. Wat is dit. Waarom moet dit ons overkomen?'. Stoppen met huilen lukte niet. Ikzelf heb daar medicijnen voor moeten slikken.
Toen we hoorden dat hij schoon werd verklaard, moest ik weer denken aan toen we het hoorden. En hoe hij vol pijn op het bed had gelegen na z'n operatie. Zoiets is echt ontzettend moeilijk om te zien. Hij zat daar wel aan 10 slangen, verging van de pijn. Ik moest dan ook geregeld de gang op omdat ik mezelf niet meer in kon houden.
Mijn vader zei zelf ook; 'Je hoort het, en je hebt praktisch je goede pak al klaarliggen voor je eigen begrafenis.'
Vreselijk, vond ik dat om te horen.
Helaas hebben wij dan ook niet lang kunnen genieten van het goede nieuws, een dag daarna kregen we te horen dat ik diabetes heb.
Maar ach, kleinigheidje hou je. Dit alles is nu trouwens iets meer dan een halve maand terug.
Bi-j mien achter 't huus steet een Amerikaanse slee,
Bi-j de aanschaf mos ik erg diep in de portomonee.
't Is een 8-cilinder met veel chroom en een linnen kap,
Ik hol 'm moeilijk in toom as ik 'm op zien donder trap.
Bi-j de aanschaf mos ik erg diep in de portomonee.
't Is een 8-cilinder met veel chroom en een linnen kap,
Ik hol 'm moeilijk in toom as ik 'm op zien donder trap.
Veel van mijn familieleden zijn overleden aan de gevolgen van kanker. Dat er dus genetische aanleg is lijkt mij duidelijk. Allerlei vormen; Longkanker, baarmoederhalskanker, Hodgkin, borstkanker. Grootouders, ooms, tantes en mijn vader toen hij 44 was. Die is een week of 6 ziek geweest. In Juli werd het ontdekt en in September is hij overleden, was niet meer behandelbaar en gelukkig is hij niet lang ziek geweest. Hij is idd overleden door een overdosis morfine (en zijn eigen wilskracht, toen hij wist wat hij mankeerde wilde hij naar huis en is de volgende ochtend thuis overleden). Ik heb zelf ook kanker gehad, op mijn 26e Hodgkin en op mijn 29e beginstadium van baarmoederhalskanker. Voor beiden succesvol behandelt. De hematolooog zei destijds dat mijn nichtjes en neefjes een verhoogde kans op Hodgkin zouden hebben, niet mijn eigen eventuele kinderen. Idd is een broer van mijn moeder overleden aan Hodgkin, hij was pas midden 20.
Ik heb het dus ook vaak meegemaakt. Als ik weer kanker zou krijgen zou ik ook niet weten of ik daarvoor behandelt zou willen worden. Ligt aan de vorm en de situatie op dat moment. Toen ik zelf onder behandeling was zag ik ook heel oude mensen die dan nog de laatste maanden van hun leven doodziek zijn door de behandelingen en zo hun leven met bv een half jaar verlengen. Ik besloot ter plekke dat dus niet te willen. Kwaliteit van leven vind ik misschien net iets belangrijker dan kwantiteit. Maar dat is iets wat je moeilijk van te voren kunt inschatten.
De jaren die ik nu inmiddels heb gehad nadat ik ziek was, zijn onbetaalbaar en heb ik toch maar mooi gehad
Ik heb het dus ook vaak meegemaakt. Als ik weer kanker zou krijgen zou ik ook niet weten of ik daarvoor behandelt zou willen worden. Ligt aan de vorm en de situatie op dat moment. Toen ik zelf onder behandeling was zag ik ook heel oude mensen die dan nog de laatste maanden van hun leven doodziek zijn door de behandelingen en zo hun leven met bv een half jaar verlengen. Ik besloot ter plekke dat dus niet te willen. Kwaliteit van leven vind ik misschien net iets belangrijker dan kwantiteit. Maar dat is iets wat je moeilijk van te voren kunt inschatten.
De jaren die ik nu inmiddels heb gehad nadat ik ziek was, zijn onbetaalbaar en heb ik toch maar mooi gehad
Ik heb het meegemaakt van het begin tot het eind bij de moeder van een goede vriendin.
ik heb het meegemaakt bij mijn oma.
en heb het meegemaakt bij een vriend ( deze is inmiddels wel genezen.
bij de overige 2 liep het proces heel anders.
de moeder van die vriendin, is vanaf dag 1 tot de laatste dag volledig positief geweest!
altijd opgeruimd en vrolijk, ook als het dagen slechter ging.
Mijn oma, was vanaf dag 1 tot vrijwel de laatste dagen heel bang. Maar uiteindelijk heel opgeruimd en had ze er vrede mee!
ook merk je tijdens het proces dat chemo echt pure gif is!
maar het loopt voor iedereen anders!
ik heb het meegemaakt bij mijn oma.
en heb het meegemaakt bij een vriend ( deze is inmiddels wel genezen.
bij de overige 2 liep het proces heel anders.
de moeder van die vriendin, is vanaf dag 1 tot de laatste dag volledig positief geweest!
altijd opgeruimd en vrolijk, ook als het dagen slechter ging.
Mijn oma, was vanaf dag 1 tot vrijwel de laatste dagen heel bang. Maar uiteindelijk heel opgeruimd en had ze er vrede mee!
ook merk je tijdens het proces dat chemo echt pure gif is!
maar het loopt voor iedereen anders!
Mijn Usericon bevat seksueel getinte, gewelddadige en schokkende inhoud!
De bestralingen ook. Dat draag je tot in de lengte ter dagen met je mee. Het is het afwegen dus waard. Wat doet het met je leven, wat kan het voor je betekenen; pest is alleen dat je op het moment van diagnose/ behandeling geen tijd krijgt om rustig de dingen te overdenken en beslissingen te nemen.quote:Op maandag 3 januari 2011 00:29 schreef CecilBDemented het volgende:
ook merk je tijdens het proces dat chemo echt pure gif is!
Ja maar ik kon de uiterlijke gevolgen van de bestraling niet zien, dus voor mij is het niet te omschrijven wat de straling doet :$quote:
[..]
De bestralingen ook. Dat draag je tot in de lengte ter dagen met je mee. Het is het afwegen dus waard. Wat doet het met je leven, wat kan het voor je betekenen; pest is alleen dat je op het moment van diagnose/ behandeling geen tijd krijgt om rustig de dingen te overdenken en beslissingen te nemen.
de chemo liet wel duidelijk zijn uiterlijke sporen na.
Mijn Usericon bevat seksueel getinte, gewelddadige en schokkende inhoud!
Bestraling, chemokuur etc, is op zich zeer kanker verwekkend.
"People that use Fiat currency as a store of value.
There is a name for it:
We call them Poor"
There is a name for it:
We call them Poor"
Ik ben bestraald. Ik kan nu (20 jaar later) nog steeds geen dingen tillen met mijn linkerarm, heb de tatoeage punten op mijn lichaam staan, groeit geen haar meer in mijn oksel (da's dan wel weer handigquote:
[..]
Ja maar ik kon de uiterlijke gevolgen van de bestraling niet zien, dus voor mij is het niet te omschrijven wat de straling doet :$
de chemo liet wel duidelijk zijn uiterlijke sporen na.
) , heb regelmatig ontstekingen in mijn schouderkapsel en zodra de zon gaat schijnen is mijn huid aan de linkerkant zwart (schouder, nek, arm), ontstekingen in mijn linkerkaak (en inmiddels wat kiezen eruit). Gevolgen die dus de rest van je leven blijven in tegenstelling tot de gevolgen van chemo, die vaak maar tijdelijk zichtbaar zijn. Maar toen ik destijds voor de keuze stond was het "nu beslissen en doen".Je krijgt de tijd niet om erover na te denken. Toen ik met al mijn klachten bij de radioloog aanklopte, zei deze dat dat niets met de bestralingen te maken had. De hematoloog zei echter dat dat wel degelijk de gevolgen van bestralingen waren. Maar je hebt geen keus. Tenzij je zelf arts bent, doe je wat zij je adviseren, omdat zij wel weten waar ze het over hebben (dat is je enigste houvast op zo'n moment). Ik was zelf destijds leerling B-verpleegkundige en dus niet geheel vreemd van anatomie/ pathologie maar ben toch afgegaan op hun kunde.En juist daarom zou ik er heel goed over na moeten denken wat ik zou willen als ik weer ziek zou worden. Of ik dit allemaal nog weer zou willen.....
Duidelijk, dat wist ik niet.quote:
[..]
Ik ben bestraald. Ik kan nu (20 jaar later) nog steeds geen dingen tillen met mijn linkerarm, heb de tatoeage punten op mijn lichaam staan, groeit geen haar meer in mijn oksel (da's dan wel weer handig
Maar je hebt geen keus. Tenzij je zelf arts bent, doe je wat zij je adviseren, omdat zij wel weten waar ze het over hebben (dat is je enigste houvast op zo'n moment). Ik was zelf destijds leerling B-verpleegkundige en dus niet geheel vreemd van anatomie/ pathologie maar ben toch afgegaan op hun kunde.En juist daarom zou ik er heel goed over na moeten denken wat ik zou willen als ik weer ziek zou worden. Of ik dit allemaal nog weer zou willen.....
echter was het bij mijn oma en die moeder van een vriendin een vrij korte ziekte periode.
waardoor het niet meer naar voren is gekomen wat de gevolgen van het bestralen waren.
die vriend van me heeft enkel de chemo gehad vandaar.
Mag ik vragen hoe oud je nu bent? en moet je nu nog steeds op controle komen?
Mijn Usericon bevat seksueel getinte, gewelddadige en schokkende inhoud!
Dat magquote:
[..]
Duidelijk, dat wist ik niet.
echter was het bij mijn oma en die moeder van een vriendin een vrij korte ziekte periode.
waardoor het niet meer naar voren is gekomen wat de gevolgen van het bestralen waren.
die vriend van me heeft enkel de chemo gehad vandaar.
Mag ik vragen hoe oud je nu bent? en moet je nu nog steeds op controle komen?
ik ben 49 (een heel oud iemand voor Fok ) Toen de Hodgkin ontdekt werd was ik 26. Op mijn 30e heb ik een kind gekregen (totaal onverwachts, maar wat een kado!) en al jaren niet meer onder controle en eigenlijk merk ik aan mezelf dat ik dat ook niet meer wil. Het is jarenlang mijn "houvast" geweest aan het leven en de zekerheid voor mijn kind maar op de 1 of andere manier wil ik dat niet meer. Ik hoef niet meer iedere 3 of 6 maanden te horen of mijn bloed wel goed is en of ik geen extra risico's loop. Mijn kind is inmiddels 18 en ik laat het een beetje los. Mijn leven heeft enorme pieken en dalen gekend en ik laat me nu "meevoeren".....Ik zie wel wat er op mijn pad komt
Oud is hoe je je voelt, je leeft nu gewoon je leven begrijp ik.quote:
[..]
Dat mag
En je hebt geaccepteerd dat het eventueel terug kan keren, maar je laat je leven er niet meer door lijden. Dat is wel sterk! Laten we hopen dat het niet meer terugkeert en je lang kan genieten van de mooie dingen om je heen!
Mijn Usericon bevat seksueel getinte, gewelddadige en schokkende inhoud!
quote:
[..]
Oud is hoe je je voelt, je leeft nu gewoon je leven begrijp ik.
En je hebt geaccepteerd dat het eventueel terug kan keren, maar je laat je leven er niet meer door lijden. Dat is wel sterk! Laten we hopen dat het niet meer terugkeert en je lang kan genieten van de mooie dingen om je heen!
Ik ga het zien. Ik weet niet wat ik zal doen als ik weer ziek zal worden. Ik heb al deze jaren zomaar als extra gekregen, plus een kind. Nu mijn kind 18 is, weet ik niet wat ik zal doen als ik weer ziek mocht worden. Ik was zelf 17 toen mijn vader dood ging aan kanker. Ik wilde niets liever dan hem pijn en lijden besparen. Ik hoop dat ik mijn kind voldoende heb meegegeven om zelfstandig haar weg te kunnen vinden... Je hoopt als ouder toch altijd dat je kinderen je overleven en niet andersom......Ik hoop idd dat ik nog lange tijd er zal zijn voor mijn kind, maar ga daar niet van uit. Ik zie het niet als een vanzelfsprekendheid...
Naar topic, de verhalen dan. Maar ik zeg, met positieve moed 2011 beginnen als je je geest sterk weet te houden dan heb je al een slag gewonnen!
Blues ain't nothing but a good man feeling bad...
Ik heb het zelf van dichtbij meegemaakt. Mijn broertje van 6 jaar jonger kreeg op 3 oktober 2010 te horen dat hij zaadbalkanker had. Gelukkig is dit volgens de artsen in 99% van de gevallen 100% te genezen.Wij hadden dus alle hoop op een volledig herstel.
Maandagochtend heeft er direct een amputatie van de bewuste zaadbal plaatsgevonden en na een korte chemokuur zou mijn broertje weer naar huis mogen.
Helaas ging vanaf dat moment alles bergafwaarts. Hij bleek de soort te hebben die slecht is minder dan 1% van de gevallen voor komt en er waren uitzaaiïngen geconstateerd. Meerdere chemokuren stonden hem dan ook ineens in het vooruitzicht.
In de nacht van maandag op dinsdag zijn de artsen begonnen met de eerste kuur. Die eerste kuur bestond uit 3 doses en de laatste daarvan kreeg hij op donderdagmiddag.
Donderdagavond laat is hij met spoed geopereerd omdat één van de gezwellen die inmiddels in zijn hersenen was ontstaan voor heftige zwelling van het hersenweefsel zorgde. Die operatie is hij goed doorgekomen (als in, hij ademde nog, maar lag wel in een coma). De artsen durfde ons geen vooruitzichten te geven en wij zijn begonnen met hopen op veel, maar niets verwachten.
Uit deze coma werd hij op zaterdag 9 oktober om 10 uur wakker. Zaterdagavond gebeurde hetzelfde, maar helaas werd hij uit deze coma niet meer wakker. Op 10-10-2010 om iets over 10.00 uur heeft mijn broertje van 22 zijn laatste adem uitgeblazen.
Ik weet dus niet hoe het is om iemand langzaamaan te zien veranderen in een ademend skelet. Bij ons is alle ellende in een week aan ons voorbij getrokken.
Doordat alles zo snel is gegaan heb ik ook niet echt aan het idee van zijn 'er niet meer zijn' kunnen wennen. De eerste paar weken word je geleeft door de dingen die geregeld moeten worden (uitvaart, opzeggen contracten, eindafrekeningen van zijn werk, dat soort banale zaken).
Het besef kwam pas echt op 10 december, precies twee maanden na zijn overlijden. Ik was op de bruiloft van mijn zwager waarbij mijn vriend getuige was. Ineens drong tot mij door dat mijn broertje, die nog geen drie maanden daarvoor positief had gereageerd op mijn vraag of hij mijn getuige wil zijn, dat zelf niet meer mee zal maken.
Voor jullie is bovenstaande misschien allemaal niet nuttig, relevant of zelfs interessant, maar ik heb even lekker mijn hart kunnen luchten en het heeft voor mijn gevoel bijgedragen aan het verwerkingsproces.
Maandagochtend heeft er direct een amputatie van de bewuste zaadbal plaatsgevonden en na een korte chemokuur zou mijn broertje weer naar huis mogen.
Helaas ging vanaf dat moment alles bergafwaarts. Hij bleek de soort te hebben die slecht is minder dan 1% van de gevallen voor komt en er waren uitzaaiïngen geconstateerd. Meerdere chemokuren stonden hem dan ook ineens in het vooruitzicht.
In de nacht van maandag op dinsdag zijn de artsen begonnen met de eerste kuur. Die eerste kuur bestond uit 3 doses en de laatste daarvan kreeg hij op donderdagmiddag.
Donderdagavond laat is hij met spoed geopereerd omdat één van de gezwellen die inmiddels in zijn hersenen was ontstaan voor heftige zwelling van het hersenweefsel zorgde. Die operatie is hij goed doorgekomen (als in, hij ademde nog, maar lag wel in een coma). De artsen durfde ons geen vooruitzichten te geven en wij zijn begonnen met hopen op veel, maar niets verwachten.
Uit deze coma werd hij op zaterdag 9 oktober om 10 uur wakker. Zaterdagavond gebeurde hetzelfde, maar helaas werd hij uit deze coma niet meer wakker. Op 10-10-2010 om iets over 10.00 uur heeft mijn broertje van 22 zijn laatste adem uitgeblazen.
Ik weet dus niet hoe het is om iemand langzaamaan te zien veranderen in een ademend skelet. Bij ons is alle ellende in een week aan ons voorbij getrokken.
Doordat alles zo snel is gegaan heb ik ook niet echt aan het idee van zijn 'er niet meer zijn' kunnen wennen. De eerste paar weken word je geleeft door de dingen die geregeld moeten worden (uitvaart, opzeggen contracten, eindafrekeningen van zijn werk, dat soort banale zaken).
Het besef kwam pas echt op 10 december, precies twee maanden na zijn overlijden. Ik was op de bruiloft van mijn zwager waarbij mijn vriend getuige was. Ineens drong tot mij door dat mijn broertje, die nog geen drie maanden daarvoor positief had gereageerd op mijn vraag of hij mijn getuige wil zijn, dat zelf niet meer mee zal maken.
Voor jullie is bovenstaande misschien allemaal niet nuttig, relevant of zelfs interessant, maar ik heb even lekker mijn hart kunnen luchten en het heeft voor mijn gevoel bijgedragen aan het verwerkingsproces.
heel triest op die leeftijd, gecondoleerd ! en zo zie je maar de éne kanker is de andere niet, met sommige kankersoorten en goede behandeling kan je zelfs oud wordenquote:
Ik heb het zelf van dichtbij meegemaakt. Mijn broertje van 6 jaar jonger kreeg op 3 oktober 2010 te horen dat hij zaadbalkanker had. Gelukkig is dit volgens de artsen in 99% van de gevallen 100% te genezen.Wij hadden dus alle hoop op een volledig herstel.
Maandagochtend heeft er direct een amputatie van de bewuste zaadbal plaatsgevonden en na een korte chemokuur zou mijn broertje weer naar huis mogen.
Helaas ging vanaf dat moment alles bergafwaarts. Hij bleek de soort te hebben die slecht is minder dan 1% van de gevallen voor komt en er waren uitzaaiïngen geconstateerd. Meerdere chemokuren stonden hem dan ook ineens in het vooruitzicht.
In de nacht van maandag op dinsdag zijn de artsen begonnen met de eerste kuur. Die eerste kuur bestond uit 3 doses en de laatste daarvan kreeg hij op donderdagmiddag.
Donderdagavond laat is hij met spoed geopereerd omdat één van de gezwellen die inmiddels in zijn hersenen was ontstaan voor heftige zwelling van het hersenweefsel zorgde. Die operatie is hij goed doorgekomen (als in, hij ademde nog, maar lag wel in een coma). De artsen durfde ons geen vooruitzichten te geven en wij zijn begonnen met hopen op veel, maar niets verwachten.
Uit deze coma werd hij op zaterdag 9 oktober om 10 uur wakker. Zaterdagavond gebeurde hetzelfde, maar helaas werd hij uit deze coma niet meer wakker. Op 10-10-2010 om iets over 10.00 uur heeft mijn broertje van 22 zijn laatste adem uitgeblazen.
Ik weet dus niet hoe het is om iemand langzaamaan te zien veranderen in een ademend skelet. Bij ons is alle ellende in een week aan ons voorbij getrokken.
Doordat alles zo snel is gegaan heb ik ook niet echt aan het idee van zijn 'er niet meer zijn' kunnen wennen. De eerste paar weken word je geleeft door de dingen die geregeld moeten worden (uitvaart, opzeggen contracten, eindafrekeningen van zijn werk, dat soort banale zaken).
Het besef kwam pas echt op 10 december, precies twee maanden na zijn overlijden. Ik was op de bruiloft van mijn zwager waarbij mijn vriend getuige was. Ineens drong tot mij door dat mijn broertje, die nog geen drie maanden daarvoor positief had gereageerd op mijn vraag of hij mijn getuige wil zijn, dat zelf niet meer mee zal maken.
Voor jullie is bovenstaande misschien allemaal niet nuttig, relevant of zelfs interessant, maar ik heb even lekker mijn hart kunnen luchten en het heeft voor mijn gevoel bijgedragen aan het verwerkingsproces.
Ik zit er middenin. Mijn moeder kreeg last van rugpijn in mei vorig jaar. Een maand later bleek het de ziekte van Kahler te zijn, een vrijwel ongeneeslijke kankersoort die eigenlijk voornamelijk voorkomt bij oudere mensen (65+) mijn moeder was in april vorig jaar 50 geworden
Het gaat zo snel allemaal, die behandelingen, 28 pillen op een dag, het enorme afvallen, overgeven, depressie. Mijn moeder troosten is het moeilijkste van alles. Eerst moest ik dan telkens huilen, nu lukt dat niet eens meer. Ze maakt zich in zulke buien zorgen om mij en mijn broer en vader, de zorgzame doos die ze is
Hoe lang ze nog leeft is de vraag. 6 jaar is het gemiddelde, maar er zijn ook gevallen bekend waarbij mensen het 16 jaar uithielden of het echt pas na jaren terugkwam. Ze doet het goed, de eerste behandeling is voorbij. Nu is het afwachten tot het weer terugkomt, want dat doet het. De enige kans op genezing is via donor stamcellen. Hoe en wat daarmee moet nog ter sprake komen, maar we hebben wel gehoord dat dit niet zomaar gedaan wordt. Dat is nog afwachten dus.
Het is bizar erover na te denken, dat ze met mijn 30e er misschien niet meer is. Maar omdat ze het nu nog goed doet druk je dat ook een beetje weg. Ik heb het geluk dat wij nog tijd lijken te hebben, ze mag nu zelfs weer reizen etc misschien komt er zelfs weer tijd dat ze weer wat kan werken en ze zelfs beter lijkt te zijn. Dat is ook de nare kant van Kahler. Het schuift naar de achtergrond en slaat je in je gezicht vanuit het niks.
Ik denk dat voor mij de klap pas echt komt als ze er niet meer is. Ik denk dat ik dan pas echt besef wat er allemaal gebeurd is.
Het gaat zo snel allemaal, die behandelingen, 28 pillen op een dag, het enorme afvallen, overgeven, depressie. Mijn moeder troosten is het moeilijkste van alles. Eerst moest ik dan telkens huilen, nu lukt dat niet eens meer. Ze maakt zich in zulke buien zorgen om mij en mijn broer en vader, de zorgzame doos die ze is
Hoe lang ze nog leeft is de vraag. 6 jaar is het gemiddelde, maar er zijn ook gevallen bekend waarbij mensen het 16 jaar uithielden of het echt pas na jaren terugkwam. Ze doet het goed, de eerste behandeling is voorbij. Nu is het afwachten tot het weer terugkomt, want dat doet het. De enige kans op genezing is via donor stamcellen. Hoe en wat daarmee moet nog ter sprake komen, maar we hebben wel gehoord dat dit niet zomaar gedaan wordt. Dat is nog afwachten dus.
Het is bizar erover na te denken, dat ze met mijn 30e er misschien niet meer is. Maar omdat ze het nu nog goed doet druk je dat ook een beetje weg. Ik heb het geluk dat wij nog tijd lijken te hebben, ze mag nu zelfs weer reizen etc misschien komt er zelfs weer tijd dat ze weer wat kan werken en ze zelfs beter lijkt te zijn. Dat is ook de nare kant van Kahler. Het schuift naar de achtergrond en slaat je in je gezicht vanuit het niks.
Ik denk dat voor mij de klap pas echt komt als ze er niet meer is. Ik denk dat ik dan pas echt besef wat er allemaal gebeurd is.
SPACE AND TIME ARE NO OBSTACLE TO CAT_TANK
Cat_Tank is strong
Cat_Tank is strong
vele therapieen volgen de zogenaamde Standard of Care principes, dat zijn gewoon een stel guidelines die voor elke stage van de kanker en het type kanker vast staan, gebaseerd op verkregen bewijs uit klinische studies.quote:
[..]
Ik ben bestraald. Ik kan nu (20 jaar later) nog steeds geen dingen tillen met mijn linkerarm, heb de tatoeage punten op mijn lichaam staan, groeit geen haar meer in mijn oksel (da's dan wel weer handig
Maar je hebt geen keus. Tenzij je zelf arts bent, doe je wat zij je adviseren, omdat zij wel weten waar ze het over hebben (dat is je enigste houvast op zo'n moment). Ik was zelf destijds leerling B-verpleegkundige en dus niet geheel vreemd van anatomie/ pathologie maar ben toch afgegaan op hun kunde.En juist daarom zou ik er heel goed over na moeten denken wat ik zou willen als ik weer ziek zou worden. Of ik dit allemaal nog weer zou willen.....
04-08-11, 02-02-12, 20-06-14, 13-08-15
ook ik heb die kanker die overigens ook bij 30'ers voorkomt en heb de donortransplantatie begin vorig jaar al gehad en alhoewel de ziekte voor ongeneselijk staat moet je niet naar die jaartallen kijken die je nog zou hebben te leven want ik heb het gevoel nog 20-30 jaar te leven, het beste is ook zo snel mogelijk de donortransplantatie te doen en zo minder kans hebben dat de ziekte snel terugkomt dus probeer het wat positiever in te zien, er zijn heus nog goede kansenquote:
Ik zit er middenin. Mijn moeder kreeg last van rugpijn in mei vorig jaar. Een maand later bleek het de ziekte van Kahler te zijn, een vrijwel ongeneeslijke kankersoort die eigenlijk voornamelijk voorkomt bij oudere mensen (65+) mijn moeder was in april vorig jaar 50 geworden
Het gaat zo snel allemaal, die behandelingen, 28 pillen op een dag, het enorme afvallen, overgeven, depressie. Mijn moeder troosten is het moeilijkste van alles. Eerst moest ik dan telkens huilen, nu lukt dat niet eens meer. Ze maakt zich in zulke buien zorgen om mij en mijn broer en vader, de zorgzame doos die ze is
Hoe lang ze nog leeft is de vraag. 6 jaar is het gemiddelde, maar er zijn ook gevallen bekend waarbij mensen het 16 jaar uithielden of het echt pas na jaren terugkwam. Ze doet het goed, de eerste behandeling is voorbij. Nu is het afwachten tot het weer terugkomt, want dat doet het. De enige kans op genezing is via donor stamcellen. Hoe en wat daarmee moet nog ter sprake komen, maar we hebben wel gehoord dat dit niet zomaar gedaan wordt. Dat is nog afwachten dus.
Het is bizar erover na te denken, dat ze met mijn 30e er misschien niet meer is. Maar omdat ze het nu nog goed doet druk je dat ook een beetje weg. Ik heb het geluk dat wij nog tijd lijken te hebben, ze mag nu zelfs weer reizen etc misschien komt er zelfs weer tijd dat ze weer wat kan werken en ze zelfs beter lijkt te zijn. Dat is ook de nare kant van Kahler. Het schuift naar de achtergrond en slaat je in je gezicht vanuit het niks.
Ik denk dat voor mij de klap pas echt komt als ze er niet meer is. Ik denk dat ik dan pas echt besef wat er allemaal gebeurd is.
|
|
