Begin kanker tot de dood.

quote:

Op maandag 2 november 2009 14:09 schreef hanskraaijjr het volgende:
Hoe pakten jullie de draad weer op, is het gewoon gevoelens wegdrukken en doorgaan?
Collega's zullen op een gegeven moment zoiets hebben van 'ben je er onderhand eens overheen?'

niet wegdrukken!
ooit gehoord van depressie?
Je moet de pijn van het verlies accepteren, maar daarom doet het nog wel pijn.
en soms moet je het even aan de kant zetten omdat je verdriet je verantwoordelijkheden (werk school kinderen) in de weg zit.
Maar onderdruk het niet.

Vandaag hebben we mama weggebracht.

Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi Al met al, een heel verhaal, typ ik vd week misschien nog wel uit, maar nu is het klaar. Rust En tevredenheid, vandaag was heel mooi.

@cocktail: Goed om te horen dat het mooi was. Heel erg veel sterkte de komende tijd, meer kan ik er niet va maken.

quote:

Op woensdag 16 december 2009 19:10 schreef Cocktailprikker het volgende:
Vandaag hebben we mama weggebracht.

Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi Al met al, een heel verhaal, typ ik vd week misschien nog wel uit, maar nu is het klaar. Rust En tevredenheid, vandaag was heel mooi.

Sterkte *knuffel*

Zaterdag is het afscheid van oma...dan nemen haar kinderen afscheid van haar. Vraag me niet waarom..maar ze wil haar kleinkinderen er liever niet bij hebben
Ze gaat met de dag achteruit nu en of ze de kerst haalt: we don't know...we denken zelf van niet.

quote:

Op woensdag 16 december 2009 19:10 schreef Cocktailprikker het volgende:
Vandaag hebben we mama weggebracht.

Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi Al met al, een heel verhaal, typ ik vd week misschien nog wel uit, maar nu is het klaar. Rust En tevredenheid, vandaag was heel mooi.

Fijn dat je het mooi vond. Belangrijk ook om het later beter te kunnen verwerken. Nu gaat de rest van de wereld weer over tot de orde van de dag, voor jullie zal dat niet makkelijk zijn. Kalm aan, en als je zin/tijd hebt, ben benieuwd naar het verslag.

Ben vorig jaar een hele goede vriend verloren, 2 zelfs, vorig jaar 1tje aan kanker en dit jaar aan een ongeluk.

Degene die aan kanker is overleden was gewoon zo vol energie.
Ik was op vakantie toen mijn moeder het vertelde, ik had nog nooit zoiets meegemaakt dus ik bleef best wel cool, niet te bedenken dat hij ook dood kon gaan..

De maanden die erop volgde viel hij heel erg af, de laatste keer dat ik hem gezien heb was in de winkel waar ik toen werkte, ik vroeg gewoon allerdaags: "Alles goed", waarop hij antwoorde: "Ja jongen, hoe was je vakantie?"

Hij praate erover heen, ik werd in 1 klap verdrietig ( nu weer ) omdat ik op dat punt wist dat hij gewoon dood zou gaan.

Destijds woonde ik niet thuis, mijn moeder was vaak bij hem en zijn vrouw, met zijn zoontje heb ik 8 jaar op de basischool gezeten.

Ik ging gewoon een dag werken, maar dit werd geen gewone dag, ik werd wakker en daar kwam het telefoontje.

"Thomas, moet je zo werk?"
"Ja ik ga zo"

Het huilen was zo intens, ik reageerde nog steeds heel erg kalm, we zijn nu een jaar verder en nu slaat het pas in.

Degene waarmee ik in de Ardenne heb staan werken, van in de ochtend 6 tot 's avonds 18.00, we keken over de bergen uit, en zaten bij ons eigen gemaakt vuur.
De zon ging onder en vliegtuigen vlogen over.

In het midden van dit jaar is een van mijn beste vrienden overleden 20 jaar was hij.. maar dat is voor een anderen keer.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt, en ging allemaal zo snel, gelukkig heb ik mooie momenten met hem gehad.

Wat een verrekte rot ziekte is dit. Ik hoop van harte dat in 2010 een oplossing is voor deze narigheid, dat moet er ooit toch eens komen....

Ik zit er ook ff doorheen hoor, zucht .

In 2005 is mijn allerliefste stiefmoeder (46) overleden aan de gevolgen van borstkanker. Dat was ongetwijfeld de meest moeilijke tijd uit mijn leven. Het gevecht van haar, mijn vader zo stuk zien en alles er omheen was gruwelijk zwaar. En je beseft pas dat ze er echt niet meer is, als ze er echt niet meer is. En dan nog.. de wereld gaat gewoon door! Terwijl jouw wereld echt stilstaat!

En nu weer. Of nu? Het houdt niet op! Daarna heb ik nog een vriend (17) verloren, mijn aangetrouwede nicht en nog drie hele goede vrienden van mijn ouders. Allemaal kanker en allemaal (te!) jong. Bla bla bla gewoon!
Maar de klap nu is dat we afgelopen week (terwijl een kennis werd begraven!) te horen kregen dat mijn moeders allerbeste vriendin kanker heeft en de vader van mijn beste vriend ongeneeslijke uitzaaiingen.

Ondanks dat het dus blijkbaar min of meer geregeld begint te worden, is dit elke keer weer een klap in je face! Hele gezeik van stiefmoeder komt weer boven. Ongelooflijk! Wat een tyfus ziekte!

Ik word er gewoon zo verdrietig van! Die vechtende mensen, onschuldig. Je weet EXACT wat ze voelen, maar wat kun je zeggen? Eén woord: kutziekte!

quote:

Op donderdag 17 december 2009 23:56 schreef Qebbel het volgende:
Ik zit er ook ff doorheen hoor, zucht .

In 2005 is mijn allerliefste stiefmoeder (46) overleden aan de gevolgen van borstkanker. Dat was ongetwijfeld de meest moeilijke tijd uit mijn leven. Het gevecht van haar, mijn vader zo stuk zien en alles er omheen was gruwelijk zwaar. En je beseft pas dat ze er echt niet meer is, als ze er echt niet meer is. En dan nog.. de wereld gaat gewoon door! Terwijl jouw wereld echt stilstaat!

En nu weer. Of nu? Het houdt niet op! Daarna heb ik nog een vriend (17) verloren, mijn aangetrouwede nicht en nog drie hele goede vrienden van mijn ouders. Allemaal kanker en allemaal (te!) jong. Bla bla bla gewoon!
Maar de klap nu is dat we afgelopen week (terwijl een kennis werd begraven!) te horen kregen dat mijn moeders allerbeste vriendin kanker heeft en de vader van mijn beste vriend ongeneeslijke uitzaaiingen.

Ondanks dat het dus blijkbaar min of meer geregeld begint te worden, is dit elke keer weer een klap in je face! Hele gezeik van stiefmoeder komt weer boven. Ongelooflijk! Wat een tyfus ziekte!

Ik word er gewoon zo verdrietig van! Die vechtende mensen, onschuldig. Je weet EXACT wat ze voelen, maar wat kun je zeggen? Eén woord: kutziekte!

Wow heftig, hang in there! *Knuffel*

quote:

Op vrijdag 18 december 2009 00:43 schreef W1ckeDxt het volgende:

[..]

Wow heftig, hang in there! *Knuffel*

Thnx !

_{Helpt toch wel ook, beetje van je afschrijven.}

Mijn broertje is een paar jaar geleden overleden aan de gevolgen van leukemie.
Ik heb jaren rondgelopen met het idee van "mocht ik kanker krijgen, ga ik mooi niet naar de huisarts".
Vond het zo'n gedoe aan je lijf, dat ziekenhuis. Nooit geen rust enzo.
Liever blijf ik bij mijzelf, en zoek ik een rustig plekje op om van alles en iedereen afscheid te nemen.

@capricia: met het risico dat je zinloos overlijdt. Kijk naar Sylvia Millecam, dat was ook onnodig bleek later. Dat zou jammer zijn. Ik begrijp je mening en standpunt dat je een waardig einde wil, maar als je het niet probeert dan ga je 100% zeker binnen korte tijd dood.. Brr.

Maar buiten dat, afschuwelijk om zo'n jong iemand te moeten verliezen

Ik kan nu de keuze van capricia wel begrijpen. Toch als ik later kinderen zou ehbben, dan zou ik het zo lang mogelijk willen rekken.

Ik heb een gesprek met mn pa geprobeerd aan te knopen maar erg veel zinnigs kwam er niet uit. Maar het belangrijkste is: Hij heeft max. een jaar gekregen van de arts.

Eerder zei die tegen mij dat die niet wist hoe of wat. Waardoor ik beetje vastliep mentaal

quote:

Op vrijdag 18 december 2009 01:15 schreef capricia het volgende:
Mijn broertje is een paar jaar geleden overleden aan de gevolgen van leukemie.
Ik heb jaren rondgelopen met het idee van "mocht ik kanker krijgen, ga ik mooi niet naar de huisarts".
Vond het zo'n gedoe aan je lijf, dat ziekenhuis. Nooit geen rust enzo.
Liever blijf ik bij mijzelf, en zoek ik een rustig plekje op om van alles en iedereen afscheid te nemen.

Capricia... Je kan ook er voor kiezen om niet verder behandeld te worden, als blijkt dat behandeling niet voldoende garantie geeft op een waardig leven. Mijn moeder heeft dit ook besloten, toen bleek dat er eigenlijk niks te doen aan was. De laatste tijd heeft zij thuis door kunnen brengen, ze heeft nog veel kunnen regelen en met bijna iedereen nog kunnen praten.

Bij een meisje van 19 wat ik goed ken hebben ze 2 weken geleden kanker ontdekt.
Gelukkig ziet het er wel goed uit voor haar.

Ik heb ook al veel afscheid moeten nemen van mensen die aan kanker leden: de vader van een goede vriend, 2 familieleden, een vriendin met een hersentumor

6 jaar geleden heeft mijn moeder borstkanker gehad. Ze waren er vroeg bij, hebben haar geopereerd en dan is ze bestraald geweest. 't was een moeilijke tijd en sindsdien laat ze haar 2x per jaar onderzoeken.
Nu blijkt dat er op de laatste mammografie enkele 'veranderingen' waren... Ze heeft nu een mri scan laten nemen en binnen een paar dagen moet ze naar haar dokter bellen.
Zou het terug kanker kunnen zijn?

Ik houd mijn hart vast voor de uitslag want ik weet niet of ik het zonder haar, alleen, moet redden.

Sterkte StephenP!

Ik heb net even het topic opnieuw gelezen, en ik verbaas me zo over de tijd die voorbij is gegaan, het leek zo lang, maar eigenlijk ging het zo snel, gebeurde er zoveel. Kan nog steeds niet wennen aan die lege plek hier in huis, de stilte, en het feit dat ik over een maand ong. ergens anders woon. Kan mezelf ook er nog niet toe aanzetten om dingen op te ruimen van mam.

Zo gek. Zo gvd klote

Ik wil er zoveel bij stil staan maar ik merk dat ik daar zo weinig tijd voor heb, komt genoeg op me af nu. En hoe cru ook, het leven gaat door. Iedereen leeft door maar voor mij staat de tijd nog steeds even stil. Stil sinds de dag dat duidelijk werd dat ik mama ging verliezen

Als er iets is wat ik nog graag had willen doen, is het mama nog wat flinke knuffels geven...

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 19:24 schreef Mwanatabu het volgende:

[..]

Nou ja doe mij maar een ongeluk dan, zo *poef* dood, of rustig in mijn slaap op mijn 80e na een rijk leven, lijkt me een stuk menswaardiger dan (ik noem maar wat hoor) in de loop van een paar maanden stukken van mijn eigen organen uitkotsen, maanden niet kunnen eten en je eigen afvalstoffen (lees: ontlasting) uitzweten zodat je een paar weken weg ligt te rotten in je bed in afschuwelijke pijn en de wetenschap dat je je kinderen achterlaat met dit beeld

Mens, lees wat je schrijft.

Even nog een kwootje... van even terug. Ik pakte net een deken van boven, omdat ik het wat fris kreeg. Ruikt hij nog steeds naar die lucht die Mwanatabu omschrijft

quote:

Op maandag 28 december 2009 22:04 schreef Cocktailprikker het volgende:
...
[..]

Even nog een kwootje... van even terug. Ik pakte net een deken van boven, omdat ik het wat fris kreeg. Ruikt hij nog steeds naar die lucht die Mwanatabu omschrijft

Zo had ik het niet bedoeld...

En ja, opruimen van de spulletjes is echt heel triest. Toen mijn moeder (niet aan kanker) overleden was, was dat echt een enorme berg die we moesten nemen. Het was van de eerste weken echt het zwaarste moment. Ze maakte een hoop kleren zelf omdat ze nogal bijzondere maten had (bijna 1 meter 90) dus het waren ook geen dingen die je zo blind weggooide ofzo. Ik heb eerlijk gezegd nog steeds een aantal van haar zelfgemaakte kleren in mijn kast hangen...

Even een update van mijn eerdere post 17dec. De vader van mijn beste vriend is gisteren overleden . Ongelooflijk hoe snel zoiets kan gaan! Ben er echt van geschrokken!
De beste vriendin van mijn moeder wordt vandaag geopereerd. Hopelijk komt dat wel helemaal goed!!! Ik zei het toen al; wat een tyfusziekte. Ongelooflijk

Sterkte ermee!

Weet iemand hier of chemo ook je hersenen erg aantasten? Ik merk steeds vaker dat mijn vader dingen echt 3 keer vraagt. Zoals deze week heeft hij al driemaal gevraagd wat ik dit weekend ga doen.

quote:

Op donderdag 13 mei 2010 22:57 schreef TJDoornbos het volgende:
Weet iemand hier of chemo ook je hersenen erg aantasten? Ik merk steeds vaker dat mijn vader dingen echt 3 keer vraagt. Zoals deze week heeft hij al driemaal gevraagd wat ik dit weekend ga doen.

Je hoort het wel vaker ja, dat mensen het moeilijk vinden om zich te concentreren, of kleine dingetjes te onthouden. Heb een keer ergens gelezen dat volgens onderzoekers chemo de stofwisseling in de hersenen beïnvloedt

Veel sterkte verder TJ

Twee keer mee gemaakt, mijn nicht en tevens beste vriendin was net zwanger toen ze te horen kreeg dat ze kanker had (d8 bot) Ze heeft er voor gekozen om haar zoon te wereld te brengen omdat het ongeneeslijk was, daarna is ze aan de chemo gegaan en heeft het nog een jaar weten te rekken. Op het eind heeft ze gekozen voor euthanasie, Van een gezonde jonge levenslustige vrouw werd ze een skelet

Mijn vader is bijna 3 jaar terug overleden aan asbestkanker, hij ging voor een hoestje wat niet weg wou gaan. de prognose was een half jaar hij heeft het nog een jaar weten te rekken en in dat jaar hebben hij en mijn moeder nog zoveel mogelijk leuke dingen gedaan. Zoals op vakantie,s gaan.
Tussendoor werd hij bestraald en geopereerd aan zijn ogen. (chemo weigerde hij omdat het alleen levens rekkend zou zijn)Ook had hij de euthanasie al geregeld en de hele crematie en het hele gebeuren rond het asbest fonds om mijn moeder zo verzorgd mogelijk achter te laten.
De laatste maand zat hij aan de zuurstof en de pijnstillers werden natuurlijk zwaarder.
De laatste zaterdag is hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht en s,maandags weer thuis gekomen omdat hij thuis wou sterven. S,avonds is hij rustig overleden.