R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
quote:Op maandag 30 november 2009 17:01 schreef Toxin het volgende:
Zelf hebben ze bij mij in 2001 leukemie(bloedkanker) ontdekt. Ik was net 19 jaar. Na 4 chemokuren, 3 totale lichaamsbestralingen en een beenmerg transplantatie is de kanker gelukkig verdwenen! In 2006 ben ik dan ook "genezen" verklaard. Alleen heel die nasleep van de chemo en bestralingen heb ik nog last van! Bijna alles binnen in mijn lichaam is aangetast. En nu lig ik ook weer in het ziekenhuis omdat mijn rechterlong nog maar voor 30% werkt door de bestralingen! Maar dat overwin ik ook wel weer.
.
Wow mozes!quote:Op maandag 30 november 2009 17:01 schreef Toxin het volgende:
Zelf hebben ze bij mij in 2001 leukemie(bloedkanker) ontdekt. Ik was net 19 jaar. Na 4 chemokuren, 3 totale lichaamsbestralingen en een beenmerg transplantatie is de kanker gelukkig verdwenen! In 2006 ben ik dan ook "genezen" verklaard. Alleen heel die nasleep van de chemo en bestralingen heb ik nog last van! Bijna alles binnen in mijn lichaam is aangetast. En nu lig ik ook weer in het ziekenhuis omdat mijn rechterlong nog maar voor 30% werkt door de bestralingen! Maar dat overwin ik ook wel weer.
Morgen hoort mijn pa of ze doorgaan met chemo of dat zijn bloed te beroerd is en ze stoppen met chemo. En ik ben dat het het laatste wordt.
Ik maak het op dit moment mee *oma*
dat is alles wat ik er over kwijt wil
dat is alles wat ik er over kwijt wil
"Purple is the last color of the rainbow colors. It means I will trust and love you for a long time"
Tot zover het opknappen. Na vrijdag heeft ze bijna alleen nog maar geslapen, zeer af en toe een beetje "bij" voor zover dat nog kan. Vandaag is de huisarts weer eens op de koffie geweest ,euthanasie aangekaart, maar ze is gewoon te eigenwijs/sterk om daar mee in te stemmen nu...quote:Op maandag 30 november 2009 17:08 schreef Seven. het volgende:
[..]
fijn dat ze weer een beetje opknapt!
Sterkte iedereen.... Ik zie hier weer hele indrukwekkende verhalen voorbij komen.
quote:Op maandag 30 november 2009 17:19 schreef TJDoornbos het volgende:
Morgen hoort mijn pa of ze doorgaan met chemo of dat zijn bloed te beroerd is en ze stoppen met chemo. En ik ben dat het het laatste wordt.
sterkte vent
In A World Of Emoticons, I'm Colon Capital D
Everybody needs a bosom for a pillow!
Everybody needs a bosom for a pillow!
Mn pa heeft relatief goed nieuws gehad. Ze gaan door met chemo (komende vrijdag weer) en de 2 gezwellen worden iets kleiner. Maar of het nou echt asbestkanker is weten ze nog altijd NIET zeker stelletje prutsgasten.
Heel veel sterkte voor degenen die er nu nog midden in zitten
En TJDoornbos, bestaat er een kans dat je vader nog "geneest"? En helaas weet ik alles van "prutsers", ik heb dat zelf meegemaakt met mijn beste vriend... Dat ging van goedaardig langzaamgroeiend naar kwaadaardig snelgroeiend naar binnen 2 maanden dood
Mijn oma idem dito, doordat ze bij haar een helemaal verkeerde diagnose gesteld hebben was ze niet meer te redden, de eerste onnodige operatie had al te veel van haar gevergd Dus ik hoop dat ze snel de goede diagnose kunnen stellen!
En TJDoornbos, bestaat er een kans dat je vader nog "geneest"? En helaas weet ik alles van "prutsers", ik heb dat zelf meegemaakt met mijn beste vriend... Dat ging van goedaardig langzaamgroeiend naar kwaadaardig snelgroeiend naar binnen 2 maanden dood
Mijn oma idem dito, doordat ze bij haar een helemaal verkeerde diagnose gesteld hebben was ze niet meer te redden, de eerste onnodige operatie had al te veel van haar gevergd Dus ik hoop dat ze snel de goede diagnose kunnen stellen!
Come on now, you knew you were lost
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
helemaal weg zal het niet gaan. En hoe erg het dus is weet ik niet precies, met dank aan pruts united 
Sterkte in elk geval!quote:Op woensdag 2 december 2009 11:02 schreef TJDoornbos het volgende:
helemaal weg zal het niet gaan. En hoe erg het dus is weet ik niet precies, met dank aan pruts united
Come on now, you knew you were lost
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomenquote:Op maandag 30 november 2009 18:37 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
Tot zover het opknappen. Na vrijdag heeft ze bijna alleen nog maar geslapen, zeer af en toe een beetje "bij" voor zover dat nog kan. Vandaag is de huisarts weer eens op de koffie geweest ,euthanasie aangekaart, maar ze is gewoon te eigenwijs/sterk om daar mee in te stemmen nu...
Vannacht is mama overleden... 
zag het al voorbij komen in het Nijmegen topic...Heel naar 
Sterkte!
Is het een beetje rustig verlopen?
Sterkte!Is het een beetje rustig verlopen?
Stand for something or fall for anything
Heel veel sterkte de komende tijd.. Zoek troost bij elkaar.. praat, lach, huil en denk met elkaar aan haar!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Ik hoop ook dat de tijd die jullie nog samen hadden, fijn was..
Mijn oma heeft vorige week nog een laatste check gehad bij de artsen...ze hebben uitzaaiingen gevonden in haar longen en dus is ze nu echt opgegeven.. 
Ben benieuwd of ze de kerst nog haalt
Ben benieuwd of ze de kerst nog haalt
"Purple is the last color of the rainbow colors. It means I will trust and love you for a long time"
Heel veel sterktequote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Wat vreselijk naar om te horen... Hopelijk hebben jij en alle andere naasten wel afscheid kunnen nemen en hebben jullie veel troost bij elkaar na deze vreselijke periode En wat naar!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:22 schreef DjinN het volgende:
Mijn oma heeft vorige week nog een laatste check gehad bij de artsen...ze hebben uitzaaiingen gevonden in haar longen en dus is ze nu echt opgegeven..
Ben benieuwd of ze de kerst nog haalt
Ook jij heel veel sterkte de komende periode!
Come on now, you knew you were lost
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
But you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time
But you let the day drift away
Gecondoleerd... Uit je posts spreken heel veel fijne gevoelens over je moeder, ik hoop dat je daaruit kunt blijven putten!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
If you have a problem, if no-one else can help, and if you can find them, maybe you can hire the A-Team
Mijn vader is na 8 jaar van 'schone' periodes en periodes waarna de kanker terugkeerde op 51 jarige leeftijd overleden. Dat is nu 2 jaar geleden. Hoe ga je daar mee om? Nou niet.. Je denkt daar niet bij na en leeft min of meer op de automatische piloot, ik was 17 jaar toen hij overleed en zat in mijn examen periode, ik ben inmiddels 19 en zit in het 2e jaar van m'n HBO studie maar ik heb het er nog elke dag moeilijk mee. De pijn die hij heeft moeten doorstaan, altijd maar weer 'de kop d'r veur' zoals hij het zelf zei. Ik bewonder hem, en mijn moeder, hij heeft zijn eigen crematie gepland, dat is hartverscheurend. Zijn muziek, zijn manier van doen. Ergens is dat mooi maar het is gewoon niet te bevatten. Ik wist dat hij zou overlijden maar had nooit verwacht dat het ook echt zou gebeuren. Het ging heel snel op het einde, hij was mager, niet meer de sterke getrainde politieman die het was, hij was een beetje afwezig. Ik heb wel het idee dat hij het op het einde niet allemaal meer besefte. Hij heeft voor euthanasie gekozen, dat was al besproken met de arts voordat hij uberhaupt echt eraan onderdoor ging. Is wel een sterke en goede keuze uiteindelijk. Hij had ten tijde dat het niet meer ging uitgezaaide darmkanker in de maag wat inhield dat zijn maag weggevreten werd, dit ging ten koste met veel pijn, niet meer kunnen eten, niet meer kunnen lopen etc. Om een lang verhaal kort te maken, ik kan er nog steeds niet mee omgaan en zal dat ook nooit kunnen. Het is niet zo dat ik het niet geaccepteerd heb, dat inmiddels wel. Ik ben een uitbundig, sociaal en vrolijk persoon maar ik heb periodes dat ik het behoorlijk moeilijk heb..
Mag ik vragen waarom je dit wil weten?
Mag ik vragen waarom je dit wil weten?
Op dinsdag 12 januari 2010 01:09 schreef Suusje-V het volgende:
Bosjebloemen, Pluis_Konijn, pumpkinsoup, Suusje-V, Pixie. & Rockabella 'til the end O+
Bosjebloemen, Pluis_Konijn, pumpkinsoup, Suusje-V, Pixie. & Rockabella 'til the end O+
sterkte!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Tijd geneest diepe wonden, maar het al altijd een litteken geven.quote:
De pijn en herinneringen zullen in verloop van tijd wel minder worden. Je leert ermee leven en (klinkt heel hard) je pa op de achtergrond gaan zetten. Ik betrap mezelf er ook op dat ik ook wel eens flinke tijden niet heb gedacht aan mijn pa. Als ik daar dan aan denk (zoals nu
) dan schiet er er gelijk een brok in mijn keel. De gedachte dat mijn pa tot het eind heeft geknokt tot het einde en geen euthanasie heeft aangevraagd om mij zo lang mogelijk te zien (en mijn broertje geboren te zien worden). Ik bewonder mijn vader en mag hopen dat ik ooit zoveel man wordt als hem Toch heeft dit geen invloed op mijn dagelijks leven. Ik ben nog steeds dezelfde jongen, waarmee je lol kan hebben. Ik heb een geweldige stief/lease pa
. Het is sneu dat mijn pa zo jong is gestorven en ik had gehoopd meer tijd met hem te mogen doorbrengen, maar het zat er niet in. Toch is mijn leven goed en mag ik niet klagen. Wie weet zie ik mijn pa ooit nog eens terug...dan hebben we iig genoeg om over te praten
Stand for something or fall for anything
Sterkte en gecondoleerdquote:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Sterkte!quote:Op vrijdag 11 december 2009 12:16 schreef Cocktailprikker het volgende:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
quote:
[..]
En vanaf het begin, zijn we nu bij het einde aangekomen
Ik hoop dat jullie waardig afscheid van elkaar hebben kunnen nemen. Gecondoleerd, heel veel sterkte en een dikke hug.
Resistance is futile.
gecondoleerdquote:Op maandag 2 november 2009 14:23 schreef fetss het volgende:
Ja, meegemaakt van dichtbij met mijn moeder 6 weken geleden is ze overleden... moeilijke tijden...
eigenlijk wil ik iedereen bij deze condoleren en/of sterkte wensen met zijn/haar grote verlies
en voor de zieken die leven, wil ik sterkte wensen met hun herstel
[ Bericht 14% gewijzigd door gailtjuh33 op 12-12-2009 13:35:32 ]
.....
niet wegdrukken!quote:Op maandag 2 november 2009 14:09 schreef hanskraaijjr het volgende:
Hoe pakten jullie de draad weer op, is het gewoon gevoelens wegdrukken en doorgaan?
Collega's zullen op een gegeven moment zoiets hebben van 'ben je er onderhand eens overheen?'
ooit gehoord van depressie?
Je moet de pijn van het verlies accepteren, maar daarom doet het nog wel pijn.
en soms moet je het even aan de kant zetten omdat je verdriet je verantwoordelijkheden (werk school kinderen) in de weg zit.
Maar onderdruk het niet.
Niet van deze tijd.
Vandaag hebben we mama weggebracht.
Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi Al met al, een heel verhaal, typ ik vd week misschien nog wel uit, maar nu is het klaar. Rust En tevredenheid, vandaag was heel mooi.
Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi
Al met al, een heel verhaal, typ ik vd week misschien nog wel uit, maar nu is het klaar. Rust En tevredenheid, vandaag was heel mooi.
@cocktail: Goed om te horen dat het mooi was. Heel erg veel sterkte de komende tijd, meer kan ik er niet va maken.
Sterkte *knuffel*quote:Op woensdag 16 december 2009 19:10 schreef Cocktailprikker het volgende:
Vandaag hebben we mama weggebracht.
Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi
Zaterdag is het afscheid van oma...dan nemen haar kinderen afscheid van haar. Vraag me niet waarom..maar ze wil haar kleinkinderen er liever niet bij hebben
Ze gaat met de dag achteruit nu en of ze de kerst haalt: we don't know...we denken zelf van niet.
"Purple is the last color of the rainbow colors. It means I will trust and love you for a long time"
Fijn dat je het mooi vond. Belangrijk ook om het later beter te kunnen verwerken. Nu gaat de rest van de wereld weer over tot de orde van de dag, voor jullie zal dat niet makkelijk zijn. Kalm aan, en als je zin/tijd hebt, ben benieuwd naar het verslag.quote:
Vandaag hebben we mama weggebracht.
Eerst een dienst in de kerk, daarna in het crematorium. Ik heb mama zo veel mogelijk getild, en dat vond ik mooi
Resistance is futile.
Ben vorig jaar een hele goede vriend verloren, 2 zelfs, vorig jaar 1tje aan kanker en dit jaar aan een ongeluk.
Degene die aan kanker is overleden was gewoon zo vol energie.
Ik was op vakantie toen mijn moeder het vertelde, ik had nog nooit zoiets meegemaakt dus ik bleef best wel cool, niet te bedenken dat hij ook dood kon gaan..
De maanden die erop volgde viel hij heel erg af, de laatste keer dat ik hem gezien heb was in de winkel waar ik toen werkte, ik vroeg gewoon allerdaags: "Alles goed", waarop hij antwoorde: "Ja jongen, hoe was je vakantie?"
Hij praate erover heen, ik werd in 1 klap verdrietig ( nu weer ) omdat ik op dat punt wist dat hij gewoon dood zou gaan.
Destijds woonde ik niet thuis, mijn moeder was vaak bij hem en zijn vrouw, met zijn zoontje heb ik 8 jaar op de basischool gezeten.
Ik ging gewoon een dag werken, maar dit werd geen gewone dag, ik werd wakker en daar kwam het telefoontje.
"Thomas, moet je zo werk?"
"Ja ik ga zo"
Het huilen was zo intens, ik reageerde nog steeds heel erg kalm, we zijn nu een jaar verder en nu slaat het pas in.
Degene waarmee ik in de Ardenne heb staan werken, van in de ochtend 6 tot 's avonds 18.00, we keken over de bergen uit, en zaten bij ons eigen gemaakt vuur.
De zon ging onder en vliegtuigen vlogen over.
In het midden van dit jaar is een van mijn beste vrienden overleden 20 jaar was hij.. maar dat is voor een anderen keer.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, en ging allemaal zo snel, gelukkig heb ik mooie momenten met hem gehad.
Degene die aan kanker is overleden was gewoon zo vol energie.
Ik was op vakantie toen mijn moeder het vertelde, ik had nog nooit zoiets meegemaakt dus ik bleef best wel cool, niet te bedenken dat hij ook dood kon gaan..
De maanden die erop volgde viel hij heel erg af, de laatste keer dat ik hem gezien heb was in de winkel waar ik toen werkte, ik vroeg gewoon allerdaags: "Alles goed", waarop hij antwoorde: "Ja jongen, hoe was je vakantie?"
Hij praate erover heen, ik werd in 1 klap verdrietig ( nu weer ) omdat ik op dat punt wist dat hij gewoon dood zou gaan.
Destijds woonde ik niet thuis, mijn moeder was vaak bij hem en zijn vrouw, met zijn zoontje heb ik 8 jaar op de basischool gezeten.
Ik ging gewoon een dag werken, maar dit werd geen gewone dag, ik werd wakker en daar kwam het telefoontje.
"Thomas, moet je zo werk?"
"Ja ik ga zo"
Het huilen was zo intens, ik reageerde nog steeds heel erg kalm, we zijn nu een jaar verder en nu slaat het pas in.
Degene waarmee ik in de Ardenne heb staan werken, van in de ochtend 6 tot 's avonds 18.00, we keken over de bergen uit, en zaten bij ons eigen gemaakt vuur.
De zon ging onder en vliegtuigen vlogen over.
In het midden van dit jaar is een van mijn beste vrienden overleden 20 jaar was hij.. maar dat is voor een anderen keer.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, en ging allemaal zo snel, gelukkig heb ik mooie momenten met hem gehad.
Wat een verrekte rot ziekte is dit. Ik hoop van harte dat in 2010 een oplossing is voor deze narigheid, dat moet er ooit toch eens komen....
Blues ain't nothing but a good man feeling bad...
Ik zit er ook ff doorheen hoor, zucht .
In 2005 is mijn allerliefste stiefmoeder (46) overleden aan de gevolgen van borstkanker. Dat was ongetwijfeld de meest moeilijke tijd uit mijn leven. Het gevecht van haar, mijn vader zo stuk zien en alles er omheen was gruwelijk zwaar. En je beseft pas dat ze er echt niet meer is, als ze er echt niet meer is. En dan nog.. de wereld gaat gewoon door! Terwijl jouw wereld echt stilstaat!
En nu weer. Of nu? Het houdt niet op! Daarna heb ik nog een vriend (17) verloren, mijn aangetrouwede nicht en nog drie hele goede vrienden van mijn ouders. Allemaal kanker en allemaal (te!) jong. Bla bla bla gewoon!
Maar de klap nu is dat we afgelopen week (terwijl een kennis werd begraven!) te horen kregen dat mijn moeders allerbeste vriendin kanker heeft en de vader van mijn beste vriend ongeneeslijke uitzaaiingen.
Ondanks dat het dus blijkbaar min of meer geregeld begint te worden, is dit elke keer weer een klap in je face! Hele gezeik van stiefmoeder komt weer boven. Ongelooflijk! Wat een tyfus ziekte!
Ik word er gewoon zo verdrietig van! Die vechtende mensen, onschuldig. Je weet EXACT wat ze voelen, maar wat kun je zeggen? Eén woord: kutziekte!
.In 2005 is mijn allerliefste stiefmoeder (46) overleden aan de gevolgen van borstkanker. Dat was ongetwijfeld de meest moeilijke tijd uit mijn leven. Het gevecht van haar, mijn vader zo stuk zien en alles er omheen was gruwelijk zwaar. En je beseft pas dat ze er echt niet meer is, als ze er echt niet meer is. En dan nog.. de wereld gaat gewoon door! Terwijl jouw wereld echt stilstaat!
En nu weer. Of nu? Het houdt niet op! Daarna heb ik nog een vriend (17) verloren, mijn aangetrouwede nicht en nog drie hele goede vrienden van mijn ouders. Allemaal kanker en allemaal (te!) jong. Bla bla bla gewoon!
Maar de klap nu is dat we afgelopen week (terwijl een kennis werd begraven!) te horen kregen dat mijn moeders allerbeste vriendin kanker heeft en de vader van mijn beste vriend ongeneeslijke uitzaaiingen.
Ondanks dat het dus blijkbaar min of meer geregeld begint te worden, is dit elke keer weer een klap in je face! Hele gezeik van stiefmoeder komt weer boven. Ongelooflijk! Wat een tyfus ziekte!
Ik word er gewoon zo verdrietig van! Die vechtende mensen, onschuldig. Je weet EXACT wat ze voelen, maar wat kun je zeggen? Eén woord: kutziekte!
Als kunst volmaakt is, is de wereld overbodig.
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Wow heftig, hang in there! *Knuffel*quote:Op donderdag 17 december 2009 23:56 schreef Qebbel het volgende:
Ik zit er ook ff doorheen hoor, zucht
In 2005 is mijn allerliefste stiefmoeder (46) overleden aan de gevolgen van borstkanker. Dat was ongetwijfeld de meest moeilijke tijd uit mijn leven. Het gevecht van haar, mijn vader zo stuk zien en alles er omheen was gruwelijk zwaar. En je beseft pas dat ze er echt niet meer is, als ze er echt niet meer is. En dan nog.. de wereld gaat gewoon door! Terwijl jouw wereld echt stilstaat!
En nu weer. Of nu? Het houdt niet op! Daarna heb ik nog een vriend (17) verloren, mijn aangetrouwede nicht en nog drie hele goede vrienden van mijn ouders. Allemaal kanker en allemaal (te!) jong. Bla bla bla gewoon!
Maar de klap nu is dat we afgelopen week (terwijl een kennis werd begraven!) te horen kregen dat mijn moeders allerbeste vriendin kanker heeft en de vader van mijn beste vriend ongeneeslijke uitzaaiingen.
Ondanks dat het dus blijkbaar min of meer geregeld begint te worden, is dit elke keer weer een klap in je face! Hele gezeik van stiefmoeder komt weer boven. Ongelooflijk! Wat een tyfus ziekte!
Ik word er gewoon zo verdrietig van! Die vechtende mensen, onschuldig. Je weet EXACT wat ze voelen, maar wat kun je zeggen? Eén woord: kutziekte!
Thnxquote:Op vrijdag 18 december 2009 00:43 schreef W1ckeDxt het volgende:
[..]
Wow heftig, hang in there! *Knuffel*
!Helpt toch wel ook, beetje van je afschrijven.
Als kunst volmaakt is, is de wereld overbodig.
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Mijn broertje is een paar jaar geleden overleden aan de gevolgen van leukemie.
Ik heb jaren rondgelopen met het idee van "mocht ik kanker krijgen, ga ik mooi niet naar de huisarts".
Vond het zo'n gedoe aan je lijf, dat ziekenhuis. Nooit geen rust enzo.
Liever blijf ik bij mijzelf, en zoek ik een rustig plekje op om van alles en iedereen afscheid te nemen.
Ik heb jaren rondgelopen met het idee van "mocht ik kanker krijgen, ga ik mooi niet naar de huisarts".
Vond het zo'n gedoe aan je lijf, dat ziekenhuis. Nooit geen rust enzo.
Liever blijf ik bij mijzelf, en zoek ik een rustig plekje op om van alles en iedereen afscheid te nemen.
"People that use Fiat currency as a store of value.
There is a name for it:
We call them Poor"
There is a name for it:
We call them Poor"
@capricia: met het risico dat je zinloos overlijdt. Kijk naar Sylvia Millecam, dat was ook onnodig bleek later. Dat zou jammer zijn. Ik begrijp je mening en standpunt dat je een waardig einde wil, maar als je het niet probeert dan ga je 100% zeker binnen korte tijd dood.. Brr.
Maar buiten dat, afschuwelijk om zo'n jong iemand te moeten verliezen
Maar buiten dat, afschuwelijk om zo'n jong iemand te moeten verliezen
Ik kan nu de keuze van capricia wel begrijpen. Toch als ik later kinderen zou ehbben, dan zou ik het zo lang mogelijk willen rekken.
Stand for something or fall for anything
Ik heb een gesprek met mn pa geprobeerd aan te knopen maar erg veel zinnigs kwam er niet uit. Maar het belangrijkste is: Hij heeft max. een jaar gekregen van de arts.
Eerder zei die tegen mij dat die niet wist hoe of wat. Waardoor ik beetje vastliep mentaal
Eerder zei die tegen mij dat die niet wist hoe of wat. Waardoor ik beetje vastliep mentaal
Capricia... Je kan ook er voor kiezen om niet verder behandeld te worden, als blijkt dat behandeling niet voldoende garantie geeft op een waardig leven. Mijn moeder heeft dit ook besloten, toen bleek dat er eigenlijk niks te doen aan was. De laatste tijd heeft zij thuis door kunnen brengen, ze heeft nog veel kunnen regelen en met bijna iedereen nog kunnen praten.quote:
Mijn broertje is een paar jaar geleden overleden aan de gevolgen van leukemie.
Ik heb jaren rondgelopen met het idee van "mocht ik kanker krijgen, ga ik mooi niet naar de huisarts".
Vond het zo'n gedoe aan je lijf, dat ziekenhuis. Nooit geen rust enzo.
Liever blijf ik bij mijzelf, en zoek ik een rustig plekje op om van alles en iedereen afscheid te nemen.
Bij een meisje van 19 wat ik goed ken hebben ze 2 weken geleden kanker ontdekt.
Gelukkig ziet het er wel goed uit voor haar.
Gelukkig ziet het er wel goed uit voor haar.
All she wants and needs is just a little taste..
Ik heb ook al veel afscheid moeten nemen van mensen die aan kanker leden: de vader van een goede vriend, 2 familieleden, een vriendin met een hersentumor
6 jaar geleden heeft mijn moeder borstkanker gehad. Ze waren er vroeg bij, hebben haar geopereerd en dan is ze bestraald geweest. 't was een moeilijke tijd en sindsdien laat ze haar 2x per jaar onderzoeken.
Nu blijkt dat er op de laatste mammografie enkele 'veranderingen' waren... Ze heeft nu een mri scan laten nemen en binnen een paar dagen moet ze naar haar dokter bellen.
Zou het terug kanker kunnen zijn?
Ik houd mijn hart vast voor de uitslag want ik weet niet of ik het zonder haar, alleen, moet redden.
6 jaar geleden heeft mijn moeder borstkanker gehad. Ze waren er vroeg bij, hebben haar geopereerd en dan is ze bestraald geweest. 't was een moeilijke tijd en sindsdien laat ze haar 2x per jaar onderzoeken.
Nu blijkt dat er op de laatste mammografie enkele 'veranderingen' waren... Ze heeft nu een mri scan laten nemen en binnen een paar dagen moet ze naar haar dokter bellen.
Zou het terug kanker kunnen zijn?
Ik houd mijn hart vast voor de uitslag want ik weet niet of ik het zonder haar, alleen, moet redden.
Ik heb net even het topic opnieuw gelezen, en ik verbaas me zo over de tijd die voorbij is gegaan, het leek zo lang, maar eigenlijk ging het zo snel, gebeurde er zoveel. Kan nog steeds niet wennen aan die lege plek hier in huis, de stilte, en het feit dat ik over een maand ong. ergens anders woon. Kan mezelf ook er nog niet toe aanzetten om dingen op te ruimen van mam.
Zo gek. Zo gvd klote
Ik wil er zoveel bij stil staan maar ik merk dat ik daar zo weinig tijd voor heb, komt genoeg op me af nu. En hoe cru ook, het leven gaat door. Iedereen leeft door maar voor mij staat de tijd nog steeds even stil. Stil sinds de dag dat duidelijk werd dat ik mama ging verliezen
Als er iets is wat ik nog graag had willen doen, is het mama nog wat flinke knuffels geven... 
Zo gek. Zo gvd klote
Ik wil er zoveel bij stil staan maar ik merk dat ik daar zo weinig tijd voor heb, komt genoeg op me af nu. En hoe cru ook, het leven gaat door. Iedereen leeft door maar voor mij staat de tijd nog steeds even stil. Stil sinds de dag dat duidelijk werd dat ik mama ging verliezen
Als er iets is wat ik nog graag had willen doen, is het mama nog wat flinke knuffels geven...
Even nog een kwootje... van even terug. Ik pakte net een deken van boven, omdat ik het wat fris kreeg. Ruikt hij nog steeds naar die lucht die Mwanatabu omschrijftquote:
[..]
Nou ja doe mij maar een ongeluk dan, zo *poef* dood, of rustig in mijn slaap op mijn 80e na een rijk leven, lijkt me een stuk menswaardiger dan (ik noem maar wat hoor) in de loop van een paar maanden stukken van mijn eigen organen uitkotsen, maanden niet kunnen eten en je eigen afvalstoffen (lees: ontlasting) uitzweten zodat je een paar weken weg ligt te rotten in je bed in afschuwelijke pijn en de wetenschap dat je je kinderen achterlaat met dit beeld
Mens, lees wat je schrijft.
quote:Op maandag 28 december 2009 22:04 schreef Cocktailprikker het volgende:
...
[..]
Even nog een kwootje... van even terug. Ik pakte net een deken van boven, omdat ik het wat fris kreeg. Ruikt hij nog steeds naar die lucht die Mwanatabu omschrijft
Zo had ik het niet bedoeld...
En ja, opruimen van de spulletjes is echt heel triest. Toen mijn moeder (niet aan kanker) overleden was, was dat echt een enorme berg die we moesten nemen. Het was van de eerste weken echt het zwaarste moment. Ze maakte een hoop kleren zelf omdat ze nogal bijzondere maten had (bijna 1 meter 90) dus het waren ook geen dingen die je zo blind weggooide ofzo. Ik heb eerlijk gezegd nog steeds een aantal van haar zelfgemaakte kleren in mijn kast hangen...
If you have a problem, if no-one else can help, and if you can find them, maybe you can hire the A-Team
Even een update van mijn eerdere post 17dec. De vader van mijn beste vriend is gisteren overleden . Ongelooflijk hoe snel zoiets kan gaan! Ben er echt van geschrokken!
De beste vriendin van mijn moeder wordt vandaag geopereerd. Hopelijk komt dat wel helemaal goed!!! Ik zei het toen al; wat een tyfusziekte. Ongelooflijk
. Ongelooflijk hoe snel zoiets kan gaan! Ben er echt van geschrokken!De beste vriendin van mijn moeder wordt vandaag geopereerd. Hopelijk komt dat wel helemaal goed!!! Ik zei het toen al; wat een tyfusziekte. Ongelooflijk
Als kunst volmaakt is, is de wereld overbodig.
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!
Weet iemand hier of chemo ook je hersenen erg aantasten? Ik merk steeds vaker dat mijn vader dingen echt 3 keer vraagt. Zoals deze week heeft hij al driemaal gevraagd wat ik dit weekend ga doen.
Je hoort het wel vaker ja, dat mensen het moeilijk vinden om zich te concentreren, of kleine dingetjes te onthouden. Heb een keer ergens gelezen dat volgens onderzoekers chemo de stofwisseling in de hersenen beïnvloedtquote:
Weet iemand hier of chemo ook je hersenen erg aantasten? Ik merk steeds vaker dat mijn vader dingen echt 3 keer vraagt. Zoals deze week heeft hij al driemaal gevraagd wat ik dit weekend ga doen.
Veel sterkte verder TJ
Twee keer mee gemaakt, mijn nicht en tevens beste vriendin was net zwanger toen ze te horen kreeg dat ze kanker had (d8 bot) Ze heeft er voor gekozen om haar zoon te wereld te brengen omdat het ongeneeslijk was, daarna is ze aan de chemo gegaan en heeft het nog een jaar weten te rekken. Op het eind heeft ze gekozen voor euthanasie, Van een gezonde jonge levenslustige vrouw werd ze een skelet
Mijn vader is bijna 3 jaar terug overleden aan asbestkanker, hij ging voor een hoestje wat niet weg wou gaan. de prognose was een half jaar hij heeft het nog een jaar weten te rekken en in dat jaar hebben hij en mijn moeder nog zoveel mogelijk leuke dingen gedaan. Zoals op vakantie,s gaan.
Tussendoor werd hij bestraald en geopereerd aan zijn ogen. (chemo weigerde hij omdat het alleen levens rekkend zou zijn)Ook had hij de euthanasie al geregeld en de hele crematie en het hele gebeuren rond het asbest fonds om mijn moeder zo verzorgd mogelijk achter te laten.
De laatste maand zat hij aan de zuurstof en de pijnstillers werden natuurlijk zwaarder.
De laatste zaterdag is hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht en s,maandags weer thuis gekomen omdat hij thuis wou sterven. S,avonds is hij rustig overleden.
Mijn vader is bijna 3 jaar terug overleden aan asbestkanker, hij ging voor een hoestje wat niet weg wou gaan. de prognose was een half jaar hij heeft het nog een jaar weten te rekken en in dat jaar hebben hij en mijn moeder nog zoveel mogelijk leuke dingen gedaan. Zoals op vakantie,s gaan.
Tussendoor werd hij bestraald en geopereerd aan zijn ogen. (chemo weigerde hij omdat het alleen levens rekkend zou zijn)Ook had hij de euthanasie al geregeld en de hele crematie en het hele gebeuren rond het asbest fonds om mijn moeder zo verzorgd mogelijk achter te laten.
De laatste maand zat hij aan de zuurstof en de pijnstillers werden natuurlijk zwaarder.
De laatste zaterdag is hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht en s,maandags weer thuis gekomen omdat hij thuis wou sterven. S,avonds is hij rustig overleden.
|
|
