Begin kanker tot de dood.

Mijn oom heeft nu longkanker en zit nu in een ongeneeslijk stadium. De verhalen klinken triest en herkenbaar.

Even een schopje Denk dat het goed is voor mensen om te zien dat hier een topic is waarin gepost kan worden

Hier is het nu iets meer dan een jaar geleden, de tijd vliegt voorbij. Het heeft mijn leven voorgoed veranderd. Máár wel positief vind ik ,hoe raar dat misschien kan klinken.

Heb het bij mn opa gezien toen ik nog heel jong was. Slokdarmkanker was dat. Staat me bij dat die man enorm heeft moeten lijden ook met een operatie die achteraf geen zin had.

Mijn opa kreeg ineens te horen dat hij luchtpijp/keelholte kanker had. Vaak bestraald wat wel een jaar duurde, operatie gehad en heeft nu stoma in de hals. Geen uitzaaiingen verder en de jaarcontroles zijn tot nu toe goed. Maar was heel erg schrikken toen en nu kan hij ook niet meer ruiken, en praat doormiddel op dat knopje (stoma) te drukken. Klinkt ook heel eentonig en raar, maarja ik ben het al gewend. Al zit hij er zelf nog heel erg mee (begrijpelijk!).

mijn beide ouders ben ik aan kanker kwijtgeraakt en 2 jaar geleden bleek ik het zelf te hebben, heb chemo en 2 stamceltransplantaties gehad, de laatste van een franse donor (ben ik eeuwig dankbaar) en nu gaat het goed, zo heb ik 99% identiek bloed als de donor en is mijn imuunsysteem hetzelfde wat overigens prima werkt
toch is de ziekte ongeneselijk en het kan nog 1 jaar duren maar ook 30 jaar dus ik ben dankbaar voor elke dag en om eerlijk te zijn denk ik nog lang te leven

quote:

Op zondag 2 januari 2011 22:06 schreef pinine het volgende:
mijn beide ouders ben ik aan kanker kwijtgeraakt en 2 jaar geleden bleek ik het zelf te hebben, heb chemo en 2 stamceltransplantaties gehad, de laatste van een franse donor (ben ik eeuwig dankbaar) en nu gaat het goed, zo heb ik 99% identiek bloed als de donor en is mijn imuunsysteem hetzelfde wat overigens prima werkt
toch is de ziekte ongeneselijk en het kan nog 1 jaar duren maar ook 30 jaar dus ik ben dankbaar voor elke dag en om eerlijk te zijn denk ik nog lang te leven

Indrukwekkend. Carpe diem.

Mijn oma, 97, is nu met met 2 hartinfarcten opgenomen in het ziekenhuis. Het herstel gaat goed. Gelukkig.
Maar ze blijft een mensje van de dag. Ze kan zo 100 worden, maar ook binnen een maand of week doodgaan.
Ze heeft tot haar 92ste zelfstandig alleen thuis gewoond. Ze gaat nu psychisch achterruit doordat ze verzorgd wordt.
Al met al heeft ze heel lang zelfstandig gewoond, met haar hond en katten.
Bejaarden tehuizen maken je dood!

Mijn broertje (2 jaar jonger dan ik) is een paar jaar geleden doodgegaan aan kanker, leukemie.
Al mijn doodsangsten gaan daar over.

quote:

Op zondag 2 januari 2011 22:06 schreef pinine het volgende:
mijn beide ouders ben ik aan kanker kwijtgeraakt en 2 jaar geleden bleek ik het zelf te hebben, heb chemo en 2 stamceltransplantaties gehad, de laatste van een franse donor (ben ik eeuwig dankbaar) en nu gaat het goed, zo heb ik 99% identiek bloed als de donor en is mijn imuunsysteem hetzelfde wat overigens prima werkt
toch is de ziekte ongeneselijk en het kan nog 1 jaar duren maar ook 30 jaar dus ik ben dankbaar voor elke dag en om eerlijk te zijn denk ik nog lang te leven

Kutte is dat chemo, besyraling etc zo'n hoge kans op kanker geven binnen 10 jaar...dat weet jij ook. Daar heb je voor moeten tekenen.

even terzijde, links zie ik Ads door google met reclame van een ziekenhuis voor een behandeling tegen prostaatkanker, dit vindt ik als patient wel erg ver gaan moet niet kunnen vindt ik
zelfs kanker wordt gecommercialiseerd

Jaartje geleden was een van mijn familieleden gestorven. Borstkanker. Ze was een geweldig persoon en ik mis haar nog steeds.
Helaas kan ik nog steeds er niet echt over praten en dus je vragen niet kan beantwoorden, TS.

quote:

Op zondag 2 januari 2011 22:06 schreef pinine het volgende:
mijn beide ouders ben ik aan kanker kwijtgeraakt en 2 jaar geleden bleek ik het zelf te hebben, heb chemo en 2 stamceltransplantaties gehad, de laatste van een franse donor (ben ik eeuwig dankbaar) en nu gaat het goed, zo heb ik 99% identiek bloed als de donor en is mijn imuunsysteem hetzelfde wat overigens prima werkt
toch is de ziekte ongeneselijk en het kan nog 1 jaar duren maar ook 30 jaar dus ik ben dankbaar voor elke dag en om eerlijk te zijn denk ik nog lang te leven

Hoe bewust leef je dan wel niet zeg.. Merk dat dat vooral, na het overlijden van men moeder ben ik me van zoveel meer dingen bewust geworden. Van werkelijk alles, ook geuren en kleuren.

Ik heb alleen meegemaakt dat ik het gehoord heb dat hij het had. Hij is er weer van genezen.

Ik liep naar beneden, want de bel ging, en pa kwam hoestend achter me aan. Dokter voor de deur. Nou ja, ik werd dan gelijk weer naar boven gestuurd, want ik mocht er niet bij zijn of zo, toen had ik al in de gaten dat het mis was.

Toen m'n pa huilend aan de trap stond, en vertelde dat hij inderdaad kanker had, had ik echt het gevoel alsof de vloer onder m'n voeten weg werd getrokken. Je denkt natuurlijk meteen aan het ergste. Je denkt van; 'Ik zie hem nooit 50 worden. Wat is dit. Waarom moet dit ons overkomen?'. Stoppen met huilen lukte niet. Ikzelf heb daar medicijnen voor moeten slikken.

Toen we hoorden dat hij schoon werd verklaard, moest ik weer denken aan toen we het hoorden. En hoe hij vol pijn op het bed had gelegen na z'n operatie. Zoiets is echt ontzettend moeilijk om te zien. Hij zat daar wel aan 10 slangen, verging van de pijn. Ik moest dan ook geregeld de gang op omdat ik mezelf niet meer in kon houden.

Mijn vader zei zelf ook; 'Je hoort het, en je hebt praktisch je goede pak al klaarliggen voor je eigen begrafenis.'
Vreselijk, vond ik dat om te horen.
Helaas hebben wij dan ook niet lang kunnen genieten van het goede nieuws, een dag daarna kregen we te horen dat ik diabetes heb. Maar ach, kleinigheidje hou je. Dit alles is nu trouwens iets meer dan een halve maand terug.

Veel van mijn familieleden zijn overleden aan de gevolgen van kanker. Dat er dus genetische aanleg is lijkt mij duidelijk. Allerlei vormen; Longkanker, baarmoederhalskanker, Hodgkin, borstkanker. Grootouders, ooms, tantes en mijn vader toen hij 44 was. Die is een week of 6 ziek geweest. In Juli werd het ontdekt en in September is hij overleden, was niet meer behandelbaar en gelukkig is hij niet lang ziek geweest. Hij is idd overleden door een overdosis morfine (en zijn eigen wilskracht, toen hij wist wat hij mankeerde wilde hij naar huis en is de volgende ochtend thuis overleden). Ik heb zelf ook kanker gehad, op mijn 26e Hodgkin en op mijn 29e beginstadium van baarmoederhalskanker. Voor beiden succesvol behandelt. De hematolooog zei destijds dat mijn nichtjes en neefjes een verhoogde kans op Hodgkin zouden hebben, niet mijn eigen eventuele kinderen. Idd is een broer van mijn moeder overleden aan Hodgkin, hij was pas midden 20.

Ik heb het dus ook vaak meegemaakt. Als ik weer kanker zou krijgen zou ik ook niet weten of ik daarvoor behandelt zou willen worden. Ligt aan de vorm en de situatie op dat moment. Toen ik zelf onder behandeling was zag ik ook heel oude mensen die dan nog de laatste maanden van hun leven doodziek zijn door de behandelingen en zo hun leven met bv een half jaar verlengen. Ik besloot ter plekke dat dus niet te willen. Kwaliteit van leven vind ik misschien net iets belangrijker dan kwantiteit. Maar dat is iets wat je moeilijk van te voren kunt inschatten.
De jaren die ik nu inmiddels heb gehad nadat ik ziek was, zijn onbetaalbaar en heb ik toch maar mooi gehad

Ik heb het meegemaakt van het begin tot het eind bij de moeder van een goede vriendin.
ik heb het meegemaakt bij mijn oma.
en heb het meegemaakt bij een vriend ( deze is inmiddels wel genezen.

bij de overige 2 liep het proces heel anders.

de moeder van die vriendin, is vanaf dag 1 tot de laatste dag volledig positief geweest!
altijd opgeruimd en vrolijk, ook als het dagen slechter ging.

Mijn oma, was vanaf dag 1 tot vrijwel de laatste dagen heel bang. Maar uiteindelijk heel opgeruimd en had ze er vrede mee!

ook merk je tijdens het proces dat chemo echt pure gif is!

maar het loopt voor iedereen anders!

quote:

Op maandag 3 januari 2011 00:29 schreef CecilBDemented het volgende:

ook merk je tijdens het proces dat chemo echt pure gif is!

De bestralingen ook. Dat draag je tot in de lengte ter dagen met je mee. Het is het afwegen dus waard. Wat doet het met je leven, wat kan het voor je betekenen; pest is alleen dat je op het moment van diagnose/ behandeling geen tijd krijgt om rustig de dingen te overdenken en beslissingen te nemen.

quote:

Op maandag 3 januari 2011 00:37 schreef childintime het volgende:

[..]

De bestralingen ook. Dat draag je tot in de lengte ter dagen met je mee. Het is het afwegen dus waard. Wat doet het met je leven, wat kan het voor je betekenen; pest is alleen dat je op het moment van diagnose/ behandeling geen tijd krijgt om rustig de dingen te overdenken en beslissingen te nemen.

Ja maar ik kon de uiterlijke gevolgen van de bestraling niet zien, dus voor mij is het niet te omschrijven wat de straling doet :$
de chemo liet wel duidelijk zijn uiterlijke sporen na.

Bestraling, chemokuur etc, is op zich zeer kanker verwekkend.

quote:

Op maandag 3 januari 2011 00:50 schreef CecilBDemented het volgende:

[..]

Ja maar ik kon de uiterlijke gevolgen van de bestraling niet zien, dus voor mij is het niet te omschrijven wat de straling doet :$
de chemo liet wel duidelijk zijn uiterlijke sporen na.

Ik ben bestraald. Ik kan nu (20 jaar later) nog steeds geen dingen tillen met mijn linkerarm, heb de tatoeage punten op mijn lichaam staan, groeit geen haar meer in mijn oksel (da's dan wel weer handig ) , heb regelmatig ontstekingen in mijn schouderkapsel en zodra de zon gaat schijnen is mijn huid aan de linkerkant zwart (schouder, nek, arm), ontstekingen in mijn linkerkaak (en inmiddels wat kiezen eruit). Gevolgen die dus de rest van je leven blijven in tegenstelling tot de gevolgen van chemo, die vaak maar tijdelijk zichtbaar zijn. Maar toen ik destijds voor de keuze stond was het "nu beslissen en doen".Je krijgt de tijd niet om erover na te denken. Toen ik met al mijn klachten bij de radioloog aanklopte, zei deze dat dat niets met de bestralingen te maken had. De hematoloog zei echter dat dat wel degelijk de gevolgen van bestralingen waren.

Maar je hebt geen keus. Tenzij je zelf arts bent, doe je wat zij je adviseren, omdat zij wel weten waar ze het over hebben (dat is je enigste houvast op zo'n moment). Ik was zelf destijds leerling B-verpleegkundige en dus niet geheel vreemd van anatomie/ pathologie maar ben toch afgegaan op hun kunde.En juist daarom zou ik er heel goed over na moeten denken wat ik zou willen als ik weer ziek zou worden. Of ik dit allemaal nog weer zou willen.....

quote:

Op maandag 3 januari 2011 01:07 schreef childintime het volgende:

[..]

Ik ben bestraald. Ik kan nu (20 jaar later) nog steeds geen dingen tillen met mijn linkerarm, heb de tatoeage punten op mijn lichaam staan, groeit geen haar meer in mijn oksel (da's dan wel weer handig ) , heb regelmatig ontstekingen in mijn schouderkapsel en zodra de zon gaat schijnen is mijn huid aan de linkerkant zwart (schouder, nek, arm), ontstekingen in mijn linkerkaak (en inmiddels wat kiezen eruit). Gevolgen die dus de rest van je leven blijven in tegenstelling tot de gevolgen van chemo, die vaak maar tijdelijk zichtbaar zijn. Maar toen ik destijds voor de keuze stond was het "nu beslissen en doen".Je krijgt de tijd niet om erover na te denken. Toen ik met al mijn klachten bij de radioloog aanklopte, zei deze dat dat niets met de bestralingen te maken had. De hematoloog zei echter dat dat wel degelijk de gevolgen van bestralingen waren.

Maar je hebt geen keus. Tenzij je zelf arts bent, doe je wat zij je adviseren, omdat zij wel weten waar ze het over hebben (dat is je enigste houvast op zo'n moment). Ik was zelf destijds leerling B-verpleegkundige en dus niet geheel vreemd van anatomie/ pathologie maar ben toch afgegaan op hun kunde.En juist daarom zou ik er heel goed over na moeten denken wat ik zou willen als ik weer ziek zou worden. Of ik dit allemaal nog weer zou willen.....

Duidelijk, dat wist ik niet.
echter was het bij mijn oma en die moeder van een vriendin een vrij korte ziekte periode.
waardoor het niet meer naar voren is gekomen wat de gevolgen van het bestralen waren.
die vriend van me heeft enkel de chemo gehad vandaar.

Mag ik vragen hoe oud je nu bent? en moet je nu nog steeds op controle komen?

quote:

Op maandag 3 januari 2011 01:18 schreef CecilBDemented het volgende:

[..]

Duidelijk, dat wist ik niet.
echter was het bij mijn oma en die moeder van een vriendin een vrij korte ziekte periode.
waardoor het niet meer naar voren is gekomen wat de gevolgen van het bestralen waren.
die vriend van me heeft enkel de chemo gehad vandaar.

Mag ik vragen hoe oud je nu bent? en moet je nu nog steeds op controle komen?

Dat mag ik ben 49 (een heel oud iemand voor Fok ) Toen de Hodgkin ontdekt werd was ik 26. Op mijn 30e heb ik een kind gekregen (totaal onverwachts, maar wat een kado!) en al jaren niet meer onder controle en eigenlijk merk ik aan mezelf dat ik dat ook niet meer wil. Het is jarenlang mijn "houvast" geweest aan het leven en de zekerheid voor mijn kind maar op de 1 of andere manier wil ik dat niet meer. Ik hoef niet meer iedere 3 of 6 maanden te horen of mijn bloed wel goed is en of ik geen extra risico's loop. Mijn kind is inmiddels 18 en ik laat het een beetje los. Mijn leven heeft enorme pieken en dalen gekend en ik laat me nu "meevoeren".....Ik zie wel wat er op mijn pad komt

quote:

Op maandag 3 januari 2011 01:46 schreef childintime het volgende:

[..]

Dat mag ik ben 49 (een heel oud iemand voor Fok ) Toen de Hodgkin ontdekt werd was ik 26. Op mijn 30e heb ik een kind gekregen (totaal onverwachts, maar wat een kado!) en al jaren niet meer onder controle en eigenlijk merk ik aan mezelf dat ik dat ook niet meer wil. Het is jarenlang mijn "houvast" geweest aan het leven en de zekerheid voor mijn kind maar op de 1 of andere manier wil ik dat niet meer. Ik hoef niet meer iedere 3 of 6 maanden te horen of mijn bloed wel goed is en of ik geen extra risico's loop. Mijn kind is inmiddels 18 en ik laat het een beetje los. Mijn leven heeft enorme pieken en dalen gekend en ik laat me nu "meevoeren".....Ik zie wel wat er op mijn pad komt

Oud is hoe je je voelt, je leeft nu gewoon je leven begrijp ik.
En je hebt geaccepteerd dat het eventueel terug kan keren, maar je laat je leven er niet meer door lijden. Dat is wel sterk! Laten we hopen dat het niet meer terugkeert en je lang kan genieten van de mooie dingen om je heen!

quote:

Op maandag 3 januari 2011 01:50 schreef CecilBDemented het volgende:

[..]

Oud is hoe je je voelt, je leeft nu gewoon je leven begrijp ik.
En je hebt geaccepteerd dat het eventueel terug kan keren, maar je laat je leven er niet meer door lijden. Dat is wel sterk! Laten we hopen dat het niet meer terugkeert en je lang kan genieten van de mooie dingen om je heen!

Ik ga het zien. Ik weet niet wat ik zal doen als ik weer ziek zal worden. Ik heb al deze jaren zomaar als extra gekregen, plus een kind. Nu mijn kind 18 is, weet ik niet wat ik zal doen als ik weer ziek mocht worden. Ik was zelf 17 toen mijn vader dood ging aan kanker. Ik wilde niets liever dan hem pijn en lijden besparen. Ik hoop dat ik mijn kind voldoende heb meegegeven om zelfstandig haar weg te kunnen vinden... Je hoopt als ouder toch altijd dat je kinderen je overleven en niet andersom......Ik hoop idd dat ik nog lange tijd er zal zijn voor mijn kind, maar ga daar niet van uit. Ik zie het niet als een vanzelfsprekendheid...

Naar topic, de verhalen dan. Maar ik zeg, met positieve moed 2011 beginnen als je je geest sterk weet te houden dan heb je al een slag gewonnen!

Ik heb het zelf van dichtbij meegemaakt. Mijn broertje van 6 jaar jonger kreeg op 3 oktober 2010 te horen dat hij zaadbalkanker had. Gelukkig is dit volgens de artsen in 99% van de gevallen 100% te genezen.Wij hadden dus alle hoop op een volledig herstel.

Maandagochtend heeft er direct een amputatie van de bewuste zaadbal plaatsgevonden en na een korte chemokuur zou mijn broertje weer naar huis mogen.

Helaas ging vanaf dat moment alles bergafwaarts. Hij bleek de soort te hebben die slecht is minder dan 1% van de gevallen voor komt en er waren uitzaaiïngen geconstateerd. Meerdere chemokuren stonden hem dan ook ineens in het vooruitzicht.

In de nacht van maandag op dinsdag zijn de artsen begonnen met de eerste kuur. Die eerste kuur bestond uit 3 doses en de laatste daarvan kreeg hij op donderdagmiddag.
Donderdagavond laat is hij met spoed geopereerd omdat één van de gezwellen die inmiddels in zijn hersenen was ontstaan voor heftige zwelling van het hersenweefsel zorgde. Die operatie is hij goed doorgekomen (als in, hij ademde nog, maar lag wel in een coma). De artsen durfde ons geen vooruitzichten te geven en wij zijn begonnen met hopen op veel, maar niets verwachten.

Uit deze coma werd hij op zaterdag 9 oktober om 10 uur wakker. Zaterdagavond gebeurde hetzelfde, maar helaas werd hij uit deze coma niet meer wakker. Op 10-10-2010 om iets over 10.00 uur heeft mijn broertje van 22 zijn laatste adem uitgeblazen.

Ik weet dus niet hoe het is om iemand langzaamaan te zien veranderen in een ademend skelet. Bij ons is alle ellende in een week aan ons voorbij getrokken.

Doordat alles zo snel is gegaan heb ik ook niet echt aan het idee van zijn 'er niet meer zijn' kunnen wennen. De eerste paar weken word je geleeft door de dingen die geregeld moeten worden (uitvaart, opzeggen contracten, eindafrekeningen van zijn werk, dat soort banale zaken).

Het besef kwam pas echt op 10 december, precies twee maanden na zijn overlijden. Ik was op de bruiloft van mijn zwager waarbij mijn vriend getuige was. Ineens drong tot mij door dat mijn broertje, die nog geen drie maanden daarvoor positief had gereageerd op mijn vraag of hij mijn getuige wil zijn, dat zelf niet meer mee zal maken.

Voor jullie is bovenstaande misschien allemaal niet nuttig, relevant of zelfs interessant, maar ik heb even lekker mijn hart kunnen luchten en het heeft voor mijn gevoel bijgedragen aan het verwerkingsproces.

quote:

Op maandag 3 januari 2011 12:53 schreef Sabientje83 het volgende:
Ik heb het zelf van dichtbij meegemaakt. Mijn broertje van 6 jaar jonger kreeg op 3 oktober 2010 te horen dat hij zaadbalkanker had. Gelukkig is dit volgens de artsen in 99% van de gevallen 100% te genezen.Wij hadden dus alle hoop op een volledig herstel.

Maandagochtend heeft er direct een amputatie van de bewuste zaadbal plaatsgevonden en na een korte chemokuur zou mijn broertje weer naar huis mogen.

Helaas ging vanaf dat moment alles bergafwaarts. Hij bleek de soort te hebben die slecht is minder dan 1% van de gevallen voor komt en er waren uitzaaiïngen geconstateerd. Meerdere chemokuren stonden hem dan ook ineens in het vooruitzicht.

In de nacht van maandag op dinsdag zijn de artsen begonnen met de eerste kuur. Die eerste kuur bestond uit 3 doses en de laatste daarvan kreeg hij op donderdagmiddag.
Donderdagavond laat is hij met spoed geopereerd omdat één van de gezwellen die inmiddels in zijn hersenen was ontstaan voor heftige zwelling van het hersenweefsel zorgde. Die operatie is hij goed doorgekomen (als in, hij ademde nog, maar lag wel in een coma). De artsen durfde ons geen vooruitzichten te geven en wij zijn begonnen met hopen op veel, maar niets verwachten.

Uit deze coma werd hij op zaterdag 9 oktober om 10 uur wakker. Zaterdagavond gebeurde hetzelfde, maar helaas werd hij uit deze coma niet meer wakker. Op 10-10-2010 om iets over 10.00 uur heeft mijn broertje van 22 zijn laatste adem uitgeblazen.

Ik weet dus niet hoe het is om iemand langzaamaan te zien veranderen in een ademend skelet. Bij ons is alle ellende in een week aan ons voorbij getrokken.

Doordat alles zo snel is gegaan heb ik ook niet echt aan het idee van zijn 'er niet meer zijn' kunnen wennen. De eerste paar weken word je geleeft door de dingen die geregeld moeten worden (uitvaart, opzeggen contracten, eindafrekeningen van zijn werk, dat soort banale zaken).

Het besef kwam pas echt op 10 december, precies twee maanden na zijn overlijden. Ik was op de bruiloft van mijn zwager waarbij mijn vriend getuige was. Ineens drong tot mij door dat mijn broertje, die nog geen drie maanden daarvoor positief had gereageerd op mijn vraag of hij mijn getuige wil zijn, dat zelf niet meer mee zal maken.

Voor jullie is bovenstaande misschien allemaal niet nuttig, relevant of zelfs interessant, maar ik heb even lekker mijn hart kunnen luchten en het heeft voor mijn gevoel bijgedragen aan het verwerkingsproces.

heel triest op die leeftijd, gecondoleerd ! en zo zie je maar de éne kanker is de andere niet, met sommige kankersoorten en goede behandeling kan je zelfs oud worden