LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt waarschijnlijk geselecteerd op vrijdag 14 mei en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'Happy single?'. Over de grote en groeiende hoeveelhied alleenstaanden in de samenleving. Is het wel zo leuk om single te zijn? Je hoeft je hier niet aan te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Veel succes namens de crew!
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt waarschijnlijk geselecteerd op vrijdag 14 mei en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'Happy single?'. Over de grote en groeiende hoeveelhied alleenstaanden in de samenleving. Is het wel zo leuk om single te zijn? Je hoeft je hier niet aan te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Veel succes namens de crew!
Zonder jou
Hier sta ik dan, vandaag, twaalf mei, en heel misschien wordt het een mooie dag. Geniet, zei je, wees goed voor jezelf, kijk om je heen, schoonheid vind je in de kleinste dingen…
Maar zonder jou kan ik nergens van genieten. Als ik om me heen kijk, zie ik niets anders dan onverschilligheid, afgunst en haat. De wereld is niet mooi zonder jou.
Ik wil je terug. Ik wil het goedmaken, het spijt me zo, de ruzies, de keren dat ik niet naar je luisterde, niet waardeerde, niet met je wilde vrijen, je uitschold, je hand wegsloeg.
Waarom gaf je het op? Ik weet dat ik het in me heb, diep in mij zit het, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat je maar wil… je wéét dat ik daar mee bezig was.
Hier sta ik dan, naakt en weerloos, mijn hart in mijn handen, je mag het hebben, helemaal.
Regen en wind, die rotkou, het deert mij niet, ik zal niet meer klagen, nooit meer.
Maak me aan het lachen, aan het huilen, laat me schreeuwen, maak me weer gelukkig. Ik wil met je vrijen, dansen, drinken, dat wil ik, ik heb er alles voor over, ik wil dat wonder, ik wil jou.
Ik verdien het niet, hè? Het is te laat, zoals altijd voor mensen die niet nadenken, alleen maar met zichzelf bezig zijn, die zo nodig moeten bewijzen hoe zelfstandig ze zijn. Ik ben je kwijt, voor altijd.
Ik dacht dat ik zonder jou kon. Echt, ik voelde me sterk, heel even maar, daarna viel ik in dat zwarte gat, heel diep. Ik wist niet eens dat het bestond, het is daar zo koud. Voel jij het ook?
Jij bent daar net zo eenzaam als ik. Het is net alsof ik je uitgestrekte hand kan voelen, dwars door de aarde heen. Pas wanneer ik kan bevatten wat ons scheidde, zal ik weer genieten…
…van de schoonheid van het kleine wezentje dat in mij groeit, dat het al het goede in mij naar boven zal halen, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat het maar wil…
Hier sta ik dan, vandaag, twaalf mei, en heel misschien wordt het een mooie dag. Geniet, zei je, wees goed voor jezelf, kijk om je heen, schoonheid vind je in de kleinste dingen…
Maar zonder jou kan ik nergens van genieten. Als ik om me heen kijk, zie ik niets anders dan onverschilligheid, afgunst en haat. De wereld is niet mooi zonder jou.
Ik wil je terug. Ik wil het goedmaken, het spijt me zo, de ruzies, de keren dat ik niet naar je luisterde, niet waardeerde, niet met je wilde vrijen, je uitschold, je hand wegsloeg.
Waarom gaf je het op? Ik weet dat ik het in me heb, diep in mij zit het, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat je maar wil… je wéét dat ik daar mee bezig was.
Hier sta ik dan, naakt en weerloos, mijn hart in mijn handen, je mag het hebben, helemaal.
Regen en wind, die rotkou, het deert mij niet, ik zal niet meer klagen, nooit meer.
Maak me aan het lachen, aan het huilen, laat me schreeuwen, maak me weer gelukkig. Ik wil met je vrijen, dansen, drinken, dat wil ik, ik heb er alles voor over, ik wil dat wonder, ik wil jou.
Ik verdien het niet, hè? Het is te laat, zoals altijd voor mensen die niet nadenken, alleen maar met zichzelf bezig zijn, die zo nodig moeten bewijzen hoe zelfstandig ze zijn. Ik ben je kwijt, voor altijd.
Ik dacht dat ik zonder jou kon. Echt, ik voelde me sterk, heel even maar, daarna viel ik in dat zwarte gat, heel diep. Ik wist niet eens dat het bestond, het is daar zo koud. Voel jij het ook?
Jij bent daar net zo eenzaam als ik. Het is net alsof ik je uitgestrekte hand kan voelen, dwars door de aarde heen. Pas wanneer ik kan bevatten wat ons scheidde, zal ik weer genieten…
…van de schoonheid van het kleine wezentje dat in mij groeit, dat het al het goede in mij naar boven zal halen, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat het maar wil…
, driemaal om mij eraan te herinneren dat ik met mijn vingers van mijn verhaal af moet blijven.
Hannekez, nogmaals bedankt voor de tip en veel succes met schrijven, allemaal trouwens!!
Hannekez, nogmaals bedankt voor de tip en veel succes met schrijven, allemaal trouwens!!
Ik beeld mezelf in te genieten van de geur van smeltend plastic, het zien branden van lieve woorden die recht uit je hart kwamen, het bij voorbaat vergeefs uitwissen van een herinnering aan ons leven. Toen ik tien jaar terug, als pubermeisje Klaas opgaf, om jou met een zuiver geweten te kunnen liefhebben, was ik in de veronderstelling, dat het eeuwigdurend zou zijn. Het zijn zes mooie jaren geweest, maar eraan terugdenken, doet mijn hart bloeden. Maanden hebben we doorgebracht, zonder de deur uit te gaan. Ik kon je niet achterlaten, zo kwetsbaar als je was. En maandenlang ben ik binnengebleven, nadat jij vertrokken was.
Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Maar weet, dat ik iedere dag al je brieven gelezen heb, en al onze foto’s heb bekeken. Nu kan ik niet meer. Ik zie nog maar twee uitwegen. Ik kan jou volgen, of ik kan verder proberen te gaan. Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Ik kan en zal het nooit vergeten. Je woorden staan in mijn geheugen gegrift en als ik mijn ogen sluit, zal ik altijd jouw glimlach zien, je stoppelbaardje, je ronde, met die olijke kuiltjes versierde wangen, je blauwe, altijd lachende ogen.
Maarten, voel je mijn tranen. Weet je nog, hoe je mijn tranen zoende toen we het hoorden? Ik wil wel verder Maarten, maar ik mag je niet in de steek laten.. Je zei dat ik het niet mag doen, maar ik heb je beloofd bij je te blijven, weet je nog. Ik wil je zien zoals je bent Maarten, zoals je was. Ik kan het beeld van je vermagerde, kale, kleurloze hoofd niet verdringen. Ik kan niet vergeten hoe zelfs je lachende ogen stierven. Ik mag je niet in de steek laten, Maarten. Het spijt me dat ik dit doe, maar ik doe het voor ons. Wij zullen samen zijn, tot in de eeuwigheid.
Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Maar weet, dat ik iedere dag al je brieven gelezen heb, en al onze foto’s heb bekeken. Nu kan ik niet meer. Ik zie nog maar twee uitwegen. Ik kan jou volgen, of ik kan verder proberen te gaan. Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Ik kan en zal het nooit vergeten. Je woorden staan in mijn geheugen gegrift en als ik mijn ogen sluit, zal ik altijd jouw glimlach zien, je stoppelbaardje, je ronde, met die olijke kuiltjes versierde wangen, je blauwe, altijd lachende ogen.
Maarten, voel je mijn tranen. Weet je nog, hoe je mijn tranen zoende toen we het hoorden? Ik wil wel verder Maarten, maar ik mag je niet in de steek laten.. Je zei dat ik het niet mag doen, maar ik heb je beloofd bij je te blijven, weet je nog. Ik wil je zien zoals je bent Maarten, zoals je was. Ik kan het beeld van je vermagerde, kale, kleurloze hoofd niet verdringen. Ik kan niet vergeten hoe zelfs je lachende ogen stierven. Ik mag je niet in de steek laten, Maarten. Het spijt me dat ik dit doe, maar ik doe het voor ons. Wij zullen samen zijn, tot in de eeuwigheid.
PE#1
Mijn bovenstaande commentaar is een beetje vergezocht. Het zijn dingen die ík anders gedaan hebben, maar dat kan dus gewoon een verschil in stijl zijn. Het is een goede tekst. Vooral dat je jezelf zo schuldig voelt, terwijl het volgens mij, als lezer, jouw schuld helemaal niet hoeft te zijn. Ik proef bij jou ook de dood, klopt dat?. (Ik had, om mijn hoofd leeg te houden, jouw stuk nog niet gelezen toen ik begon aan het mijne, dus die dood is toeval. Ik denk dat we, als die bij jou ook aanwezig is, gebruikt hebben om het einde van de liefde hieraan te kunnen wijten en niet aan een 'echt' einde van de liefde.)quote:Op woensdag 12 mei 2004 09:53 schreef Francesca het volgende:
Zonder jou
Hier sta ik dan, vandaag, twaalf mei, en heel misschien wordt het een mooie dag. Geniet, zei je, wees goed voor jezelf, kijk om je heen, schoonheid vind je in de kleinste dingen…
Maar zonder jou kan ik nergens van genieten. Als ik om me heen kijk, zie ik niets anders dan onverschilligheid, afgunst en haat. De wereld is niet mooi zonder jou.
Ik wil je terug. Ik wil het goedmaken, het spijt me zo, de ruzies, de keren dat ik niet naar je luisterde, hier zou ik ook "je" neergezet hebben, dus "je niet waardeerde"niet waardeerde, niet met je wilde vrijen, je uitschold, je hand wegsloeg.het wegslaan van de hand en het vrijen ligt redelijk dicht bij elkaar, dus je zou één van de twee weg kunne laten, of je zou kunnen zeggen "je hand wegsloeg en niet met je wilde vrijen" oid
Waarom gaf je het op? Ik weet dat ik het in me heb, diep in mij zit het, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat je maar wil… je wéét dat ik daar mee bezig was.
Hier sta ik dan, naakt en weerloos, mijn hart in mijn handen, je mag het hebben, helemaal.
Regen en wind, die rotkou, het deert mij niet, ik zal niet meer klagen, nooit meer.Dit is een erg mooi stukje. Helaas moet ik commentaar geven, omdat het, zoals je zei, 12 mei is en het weer redelijk is.
Maak me aan het lachen, aan het huilen, laat me schreeuwen, maak me weer gelukkig. Ik wil met je vrijen, dansen, drinken, dat wil ik, ik heb er alles voor over, ik wil dat wonder, ik wil jou.
Ik verdien het niet, hè? Het is te laat, zoals altijd voor mensen die niet nadenken, alleen maar met zichzelf bezig zijn, die zo nodig moeten bewijzen hoe zelfstandig ze zijn. Ik ben je kwijt, voor altijd.
Ik dacht dat ik zonder jou kon. Echt, ik voelde me sterk, heel even maar, daarna viel ik in dat zwarte gat, heel diep. Ik wist niet eens dat het bestond, het is daar zo koud. Voel jij het ook?
Jij bent daar net zo eenzaam als ik. Het is net alsof ik je uitgestrekte hand kan voelen, dwars door de aarde heen. Pas wanneer ik kan bevatten wat ons scheidde, zal ik weer genieten…
…van de schoonheid van het kleine wezentje dat in mij groeit, dat het al het goede in mij naar boven zal halen, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat het maar wil…
PE#1
Hij kijkt van een veilige afstand naar haar. Hij ziet haar bewegen, soms subtiel, soms grof, maar altijd op een manier die hem aanstaat. Hij kent haar goed genoeg om te weten wat er gebeuren gaat. Ze bestelt een kopje koffie, niet zomaar een kopje koffie, het is meer dan dat. Hetgeen ze bestelt draagt altijd een nieuwe naam, exotisch, bijna buitenaards, dat ligt in haar karakter, het zijn de details die haar anders maken.
Ze glimlacht verleidelijk, maar niet naar hem, het is een ander die haar glimlach in ontvangst mag nemen.
Zijn ogen dwalen af naar een nieuw gezicht. Het nieuwe gezicht is rond, maar toch heeft het iets spits over zich, ze is scherp en zacht in een aantrekkelijke combinatie. Deze jongedame staat met beide benen op de grond, ze is ongecompliceerd, recht door zee, en dat is te merken uit haar bestelling. Haar stem is hoog, een tikkeltje nasaal, ze spreekt haar woorden snel en doelgericht uit. Deze jongedame wil koffie, niets meer, niets minder, behalve dan de tosti, met ham en kaas.
Met een vriendelijke glimlach verdwijnt hij. Behendig baant hij zich een weg door de ruimte. Eenmaal bij zijn eindbestemming aangekomen ontvangt hij een vragende blik van een lotgenoot, met een ruw signaal beantwoord hij de vraag die niemand gehoord heeft. Hij maakt er geen geheim van, met een hoopvolle grijns, een vastberaden blik en een arrogante beweging van zijn hand stelt hij vast dat deze nieuweling zijn prooi is, dat hij de enige is die jacht op haar mag maken.
Zijn gebaren worden beantwoord met een aanmoedigend signaal, hij heeft goedkeuring gekregen om de jacht te openen. Onder de welgemeende houding van zijn lotgenoot bespeurt de jonge jager enige jaloezie en bewondering.
Gewapend met een kopje koffie en een tosti stapt de jager op zijn prooi af. Het jachtseizoen is geopend.
Ze glimlacht verleidelijk, maar niet naar hem, het is een ander die haar glimlach in ontvangst mag nemen.
Zijn ogen dwalen af naar een nieuw gezicht. Het nieuwe gezicht is rond, maar toch heeft het iets spits over zich, ze is scherp en zacht in een aantrekkelijke combinatie. Deze jongedame staat met beide benen op de grond, ze is ongecompliceerd, recht door zee, en dat is te merken uit haar bestelling. Haar stem is hoog, een tikkeltje nasaal, ze spreekt haar woorden snel en doelgericht uit. Deze jongedame wil koffie, niets meer, niets minder, behalve dan de tosti, met ham en kaas.
Met een vriendelijke glimlach verdwijnt hij. Behendig baant hij zich een weg door de ruimte. Eenmaal bij zijn eindbestemming aangekomen ontvangt hij een vragende blik van een lotgenoot, met een ruw signaal beantwoord hij de vraag die niemand gehoord heeft. Hij maakt er geen geheim van, met een hoopvolle grijns, een vastberaden blik en een arrogante beweging van zijn hand stelt hij vast dat deze nieuweling zijn prooi is, dat hij de enige is die jacht op haar mag maken.
Zijn gebaren worden beantwoord met een aanmoedigend signaal, hij heeft goedkeuring gekregen om de jacht te openen. Onder de welgemeende houding van zijn lotgenoot bespeurt de jonge jager enige jaloezie en bewondering.
Gewapend met een kopje koffie en een tosti stapt de jager op zijn prooi af. Het jachtseizoen is geopend.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
Mijn bovenstaande commentaar is een beetje vergezocht. Het zijn dingen die ík anders gedaan hebben, maar dat kan dus gewoon een verschil in stijl zijn. Het is een goede tekst. Vooral dat je jezelf zo schuldig voelt, terwijl het volgens mij, als lezer, jouw schuld helemaal niet hoeft te zijn. Ik proef bij jou ook de dood, klopt dat?. (Ik had, om mijn hoofd leeg te houden, jouw stuk nog niet gelezen toen ik begon aan het mijne, dus die dood is toeval. Ik denk dat we, als die bij jou ook aanwezig is, gebruikt hebben om het einde van de liefde hieraan te kunnen wijten en niet aan een 'echt' einde van de liefde.)
@ convinced: nee hoor, enerzijds heb je gelijk: ik had "je" neer kunnen zetten, had wellicht beter geklonken. anderzijds vind ik dat "zonder" ook kan. De "dood" klopt helemaal en het schuldgevoel ook, komt goed over dus. En dat weer (regen, wind, rotkou) is niet letterlijk bedoeld, dat is dus niet goed overgekomen, maar... in Nederland is het op sommige dagen in mei echt kloteweer, hoor.
Heel erg bedankt voor je feedback! Ik ga nog een stukje schrijven en daarna jouw stukje "feedbacken" !!
@ convinced: nee hoor, enerzijds heb je gelijk: ik had "je" neer kunnen zetten, had wellicht beter geklonken. anderzijds vind ik dat "zonder" ook kan. De "dood" klopt helemaal en het schuldgevoel ook, komt goed over dus. En dat weer (regen, wind, rotkou) is niet letterlijk bedoeld, dat is dus niet goed overgekomen, maar... in Nederland is het op sommige dagen in mei echt kloteweer, hoor.
Heel erg bedankt voor je feedback! Ik ga nog een stukje schrijven en daarna jouw stukje "feedbacken" !!
ik wil ook wel feedback... en ik wil het ook wel geven
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
nou ...eh... ik heb eigenlijk niets op je stuk aan te merken, dan behalve dat je een vlotte schrijfstijl hebt. Mooie zinnen ook!quote:Op woensdag 12 mei 2004 12:49 schreef Kugari-Ken het volgende:
ik wil ook wel feedback... en ik wil het ook wel geven
Je hebt me een geheel nieuwe kijk gegeven op het bestellen van een simpel kopje koffie. Waarom heb je niet eerder meegedaan?????
quote:Op woensdag 12 mei 2004 12:32 schreef Kugari-Ken het volgende:
Hij kijkt van een veilige afstand naar haar. Hij ziet haar bewegen, soms subtiel, soms grof, maar altijd op een manier die hem aanstaat. Hij kent haar goed genoeg om te weten wat er gebeuren gaat. Ze bestelt een kopje koffie, niet zomaar een kopje koffie, het is meer dan dat. Hetgeen ze bestelt(verplichte komma tussen deze werkwoorden, sorry voor zeuren) draagt altijd een nieuwe naam, exotisch, bijna buitenaards, dat ligt in haar karakter, het zijn de details die haar anders maken.
Ze glimlacht verleidelijk, maar niet naar hem, het is een ander die haar glimlach in ontvangst mag nemen.
Zijn ogen dwalen af naar een nieuw gezicht. Het nieuwe gezicht is rond, maar toch heeft het iets spits over zich, ze is scherp en zacht in een aantrekkelijke combinatie. Deze jongedame staat met beide benen op de grond, ze is ongecompliceerd, recht door zee, en dat is te merken uit haar bestelling.('te merken aan', of 'op te maken uit' ) Haar stem is hoog, een tikkeltje nasaal, ze spreekt haar woorden snel en doelgericht uit. Deze jongedame wil koffie, niets meer, niets minder, behalve dan de tosti, met ham en kaas.
Met een vriendelijke glimlach verdwijnt hij. Behendig baant hij zich een weg door de ruimte. Eenmaal bij zijn eindbestemming aangekomen ontvangt hij een vragende blik van een lotgenoot, met een ruw signaal beantwoord hij de vraag die niemand gehoord heeft. Hij maakt er geen geheim van, met een hoopvolle grijns, een vastberaden blik en een arrogante beweging van zijn hand stelt hij vast dat deze nieuweling zijn prooi is, dat hij de enige is die jacht op haar mag maken.
Zijn gebaren worden beantwoord met een aanmoedigend signaal, hij heeft goedkeuring gekregen om de jacht te openen. Onder de welgemeende houding van zijn lotgenoot bespeurt de jonge jager enige jaloezie en bewondering.
Gewapend met een kopje koffie en een tosti stapt de jager op zijn prooi af. Het jachtseizoen is geopend.
) Haar stem is hoog, een tikkeltje nasaal, ze spreekt haar woorden snel en doelgericht uit. Deze jongedame wil koffie, niets meer, niets minder, behalve dan de tosti, met ham en kaas.Ik denk dat je best goed omschrijft wat je volgens mij wil omschrijven. Ik vind het onderwerp lelijk, maar dat zegt niets over de tekst. Op het einde herhaal je enkele termen (lotgenoot, prooi, jacht, jager). Daar kun je meer in variëren. De opbouw van de tekst, in alinea's, vind ik niet zo mooi.
PE#1
Klopt. Ik ben het met je eens.quote:Op woensdag 12 mei 2004 13:01 schreef convinced het volgende:
Ik denk dat je best goed om schrijft wat je volgens mij wil omschrijven. Ik vind het onderwerp lelijk, maar dat zegt niets over de tekst. Op het einde herhaal je enkele termen (lotgenoot, prooi, jacht, jager). Daar kun je meer in variëren. De opbouw van de tekst, in alinea's, vind ik niet zo mooi.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
ik weet niet precies hoe jij het "verbeteren etc" in mijn stukje hebt gedaan, maar dit zijn een paar van de dingen die ik anders geschreven zou hebben (muggenzifterij misschien):quote:Op woensdag 12 mei 2004 10:46 schreef convinced het volgende:
Ik beeld mezelf in te genieten van de geur van smeltend plastic, het zien branden van lieve woorden die recht uit je hart kwamen, het bij voorbaat vergeefs uitwissen van een herinnering aan ons leven. Toen ik tien jaar terug, als pubermeisje Klaas opgaf, om jou met een zuiver geweten te kunnen liefhebben, was ik in de veronderstelling, dat het eeuwigdurend zou zijn. Het zijn zes mooie jaren geweest, maar eraan terugdenken, doet mijn hart bloeden. Maanden hebben we doorgebracht, zonder de deur uit te gaan. Ik kon je niet achterlaten, zo kwetsbaar als je was. En maandenlang ben ik binnengebleven, nadat jij vertrokken was.
Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Maar weet, dat ik iedere dag al je brieven gelezen heb, en al onze foto’s heb bekeken. Nu kan ik niet meer. Ik zie nog maar twee uitwegen. Ik kan jou volgen, of ik kan verder proberen te gaan. Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Ik kan en zal het nooit vergeten. Je woorden staan in mijn geheugen gegrift en als ik mijn ogen sluit, zal ik altijd jouw glimlach zien, je stoppelbaardje, je ronde, met die olijke kuiltjes versierde wangen, je blauwe, altijd lachende ogen.
Maarten, voel je mijn tranen. Weet je nog, hoe je mijn tranen zoende toen we het hoorden? Ik wil wel verder Maarten, maar ik mag je niet in de steek laten.. Je zei dat ik het niet mag doen, maar ik heb je beloofd bij je te blijven, weet je nog. Ik wil je zien zoals je bent Maarten, zoals je was. Ik kan het beeld van je vermagerde, kale, kleurloze hoofd niet verdringen. Ik kan niet vergeten hoe zelfs je lachende ogen stierven. Ik mag je niet in de steek laten, Maarten. Het spijt me dat ik dit doe, maar ik doe het voor ons. Wij zullen samen zijn, tot in de eeuwigheid.
dat ik wil vergeten,
weet dat ik iedere dag al jouw brieven heb gelezen, al onze foto's heb bekeken
het kan aan mij liggen, maar op sommige punten is het verwarrend: is hij nog in leven of niet? (lachende ogen die stierven, kan ook betekenen dat hij is weggegleden in een coma bijv.)
wil je samen met hem sterven of wil je hem achterna?
drukte te snel op invoeren (zoals gewoonlijk) : maar ik vind het gevoel heel mooi beschreven!
Leuk die verschillende reacties!!! Waar blijven de jouwe? Kom op!!quote:Op woensdag 12 mei 2004 13:03 schreef Kugari-Ken het volgende:
[..]
Klopt. Ik ben het met je eens.
Leuk die verschillende reacties!!! Waar blijven de jouwe? Kom op!!
Ja, bij een verhaal laat je dat natuurlijk aan de lezer over.
Ik dacht zelf dat ik er redelijk duidelijk in was... In ieder geval bedankt voor je FB!
[ Bericht 0% gewijzigd door convinced op 12-05-2004 13:14:30 (dit was dus een reactie op jou, Francesca) ]
Ik dacht zelf dat ik er redelijk duidelijk in was... In ieder geval bedankt voor je FB!
[ Bericht 0% gewijzigd door convinced op 12-05-2004 13:14:30 (dit was dus een reactie op jou, Francesca) ]
PE#1
De manier waarop je details beschrijft vind ik erg goed. Vooral omdat het moeilijk is met slechts 350 woorden tot je beschikking.quote:Op woensdag 12 mei 2004 13:03 schreef Kugari-Ken het volgende:
[..]
Klopt. Ik ben het met je eens.
PE#1
Ja, ik voelde mezelf ook echt een zeurpiet, maar commentaar te ontvangen blijkt mij gemakkelijker te zijn dan het te geven. Maw, ik ben er wel benieuwd naar, wat je anders zou doen en ook waarom enzo. Die stukjes tekst dik maken kun je door [b ] tekstteksttekst [/b ] (en dan die b ] tegen elkaar).quote:Op woensdag 12 mei 2004 13:05 schreef Francesca het volgende:
[..]
ik weet niet precies hoe jij het "verbeteren etc" in mijn stukje hebt gedaan, maar dit zijn een paar van de dingen die ik anders geschreven zou hebben (muggenzifterij misschien):
dat ik wil vergeten,
weet dat ik iedere dag al jouw brieven heb gelezen, al onze foto's heb bekeken
het kan aan mij liggen, maar op sommige punten is het verwarrend: is hij nog in leven of niet? (lachende ogen die stierven, kan ook betekenen dat hij is weggegleden in een coma bijv.)
wil je samen met hem sterven of wil je hem achterna?
drukte te snel op invoeren (zoals gewoonlijk) : maar ik vind het gevoel heel mooi beschreven!
Die stukjes tekst dik maken kun je door [b ] tekstteksttekst [/b ] (en dan die b ] tegen elkaar).
PE#1
Geduld geduld, ik heb net erotica massive whore-ish techno-babblecious overload gehad in de vorm van Twin Peaks Season 1.quote:Op woensdag 12 mei 2004 13:10 schreef Francesca het volgende:
[..]
Leuk die verschillende reacties!!! Waar blijven de jouwe? Kom op!!
Of je kunt het opvatten als "ik scherp mijn zwaard"
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
Jammer jammer... aangezien er niet veel tijd meer over is om eens goed na te denken over het nieuwe onderwerp, kan ik niet meedoen.
Zoveel te doen, er is nog zoveel te doen...
Volgende week ben ik er weer
Zoveel te doen, er is nog zoveel te doen...
Volgende week ben ik er weer
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Happy single?
Vermoeid plant ze haar ene voet voor de andere, nog een paar stappen, ze is er bijna. Vreselijk zoals ze knellen, haar modieuze schoentjes, met de smalle neus en minuscule hakjes, en stom van haar om ze op een dag als deze te dragen. Wanneer genas ze eens van haar “ik wil mooi zijn” syndroom?
Op het terrasje bakent ze haar territorium zorgvuldig af, op elke stoel een plastic tas. Ze buigt voorover, rommelt erin, bevoelt de kleding en bekijkt de prijskaartjes. Duur, schreeuwen ze, maar juist dat vervult haar met trots, wie zou zij hiervan rekenschap moeten geven?
Het is een vast ritueel geworden: zodra haar salaris is bijgeschreven, besteedt zij extra aandacht aan haar kleding en make-up. Niet dat zij daarmee iemand op verkeerde gedachten wil brengen of valse verwachtingen wil wekken, nee, het gaat haar alleen om de kick. Iedere keer, na zo’n heerlijk dagje shoppen, voelt ze zich stukken beter en weer een beetje sterker.
De blik waarmee zij de voorbij schuifelende mensenmassa bekijkt, is spottend en meewarig tegelijk. Moest je dat tobberige huisvrouwtje eens zien, met die kindertjes, één in de kinderwagen, de rest erachter en maar doorgaan en je hoofd boven water houden.
Het had haar ook kunnen overkomen, trouwen, kinderen en zwangerschapsstriemen krijgen, vet op haar heupen en eelt op haar ziel, omdat haar vent haar niet trouw kan blijven.
Kijk maar eens naar die vent, een hongerige wolf was het, glurend naar die jonge meidenlijven, daarbij vrouw en kinderen negerend, alsof hij haar nooit eeuwige trouw heeft beloofd en zijn kroost niet zelf verwekt.
Op een dag als deze voelt zij het, de honger en de lust van de wolven, ze willen haar vangen, haar bejagen. Het is onderdeel van haar ritueel, het zint haar niet en toch doet het haar goed.
Een ober duikt op, nog jong en onervaren. Hij taxeert haar, probeert haar ogen te vangen en terwijl ze bestelt, voelt ze de zijne op haar huid branden.
Ze kijkt hem na, spottend en meewarig tegelijk. Zij weet het, maar deze wolf nog niet, geen enkele kan haar nog boeien.
Vermoeid plant ze haar ene voet voor de andere, nog een paar stappen, ze is er bijna. Vreselijk zoals ze knellen, haar modieuze schoentjes, met de smalle neus en minuscule hakjes, en stom van haar om ze op een dag als deze te dragen. Wanneer genas ze eens van haar “ik wil mooi zijn” syndroom?
Op het terrasje bakent ze haar territorium zorgvuldig af, op elke stoel een plastic tas. Ze buigt voorover, rommelt erin, bevoelt de kleding en bekijkt de prijskaartjes. Duur, schreeuwen ze, maar juist dat vervult haar met trots, wie zou zij hiervan rekenschap moeten geven?
Het is een vast ritueel geworden: zodra haar salaris is bijgeschreven, besteedt zij extra aandacht aan haar kleding en make-up. Niet dat zij daarmee iemand op verkeerde gedachten wil brengen of valse verwachtingen wil wekken, nee, het gaat haar alleen om de kick. Iedere keer, na zo’n heerlijk dagje shoppen, voelt ze zich stukken beter en weer een beetje sterker.
De blik waarmee zij de voorbij schuifelende mensenmassa bekijkt, is spottend en meewarig tegelijk. Moest je dat tobberige huisvrouwtje eens zien, met die kindertjes, één in de kinderwagen, de rest erachter en maar doorgaan en je hoofd boven water houden.
Het had haar ook kunnen overkomen, trouwen, kinderen en zwangerschapsstriemen krijgen, vet op haar heupen en eelt op haar ziel, omdat haar vent haar niet trouw kan blijven.
Kijk maar eens naar die vent, een hongerige wolf was het, glurend naar die jonge meidenlijven, daarbij vrouw en kinderen negerend, alsof hij haar nooit eeuwige trouw heeft beloofd en zijn kroost niet zelf verwekt.
Op een dag als deze voelt zij het, de honger en de lust van de wolven, ze willen haar vangen, haar bejagen. Het is onderdeel van haar ritueel, het zint haar niet en toch doet het haar goed.
Een ober duikt op, nog jong en onervaren. Hij taxeert haar, probeert haar ogen te vangen en terwijl ze bestelt, voelt ze de zijne op haar huid branden.
Ze kijkt hem na, spottend en meewarig tegelijk. Zij weet het, maar deze wolf nog niet, geen enkele kan haar nog boeien.
Een heel erg goed stuk. Hiermee verdien je wat mij betreft de weekprijs oid. Eén opmerking:quote:Op woensdag 12 mei 2004 16:28 schreef Francesca het volgende:
Happy single?
Vermoeid plant ze haar ene voet voor de andere, nog een paar stappen, ze is er bijna. Vreselijk zoals ze knellen, haar modieuze schoentjes, met de smalle neus en minuscule hakjes, en stom van haar om ze op een dag als deze te dragen. Wanneer genas ze eens van haar “ik wil mooi zijn” syndroom?
Op het terrasje bakent ze haar territorium zorgvuldig af, op elke stoel een plastic tas. Ze buigt voorover, rommelt erin, bevoelt de kleding en bekijkt de prijskaartjes. Duur, schreeuwen ze, maar juist dat vervult haar met trots, wie zou zij hiervan rekenschap moeten geven?
Het is een vast ritueel geworden: zodra haar salaris is bijgeschreven, besteedt zij extra aandacht aan haar kleding en make-up. Niet dat zij daarmee iemand op verkeerde gedachten wil brengen of valse verwachtingen wil wekken, nee, het gaat haar alleen om de kick. Iedere keer, na zo’n heerlijk dagje shoppen, voelt ze zich stukken beter en weer een beetje sterker.
De blik waarmee zij de voorbij schuifelende mensenmassa bekijkt, is spottend en meewarig tegelijk. Moest je dat tobberige huisvrouwtje eens zien, met die kindertjes, één in de kinderwagen, de rest erachter en maar doorgaan en je hoofd boven water houden.
Het had haar ook kunnen overkomen, trouwen, kinderen en zwangerschapsstriemen krijgen, vet op haar heupen en eelt op haar ziel, omdat haar vent haar niet trouw kan blijven.
Kijk maar eens naar die vent, een hongerige wolf was het, glurend naar die jonge meidenlijven, daarbij vrouw en kinderen negerend, alsof hij haar nooit eeuwige trouw heeft beloofd en zijn kroost niet zelf verwekt.
Op een dag als deze voelt zij het, de honger en de lust van de wolven, ze willen haar vangen, haar bejagen. Het is onderdeel van haar ritueel, het zint haar niet en toch doet het haar goed.
Een ober duikt op, nog jong en onervaren. Hij taxeert haar, probeert haar ogen te vangen en terwijl ze bestelt, voelt ze de zijne op haar huid branden.
Ze kijkt hem na, spottend en meewarig tegelijk. Zij weet het, maar deze wolf nog niet, geen enkele kan haar nog boeien.
-"Moest je dat tobberige huisvrouwtje eens zien..."
-"Kijk maar eens naar die vent..."
Die zouden allebei in dezelfde tijd mogen zijn, waarbij tegenwoordige tijd mijn voorkeur geniet.
PE#1
Ik jou & jij mij
“We lijken te veel op elkaar.” Als je voor me had gestaan, had jij je ogen neergeslagen, ik mijn blik afgewend, jij mijn woorden beaamd, en ik ze nu juist verfoeid. “Je bent verliefd op jezelf,” constateer je zonder compassie. “Jij ook,” probeer ik op mijn beurt. Narcissus’ tragedie is niets vergeleken bij de mijne. We zuchten.
“Toch ben ik blij je te hebben ontmoet,” lieg ik, want ik was liever onwetend gebleven over je bestaan. “Het is belangrijk om te weten dat je er bent, dat je dezelfde aarde bewandelt en dezelfde tijd consumeert.” Ik vertrouw je dit toe en overtuig zo mezelf. Je hebt het begrepen en bevestigt mijn verlangen: “Je bent niet alleen.” We glimlachen.
“Het heeft niet zo mogen zijn.” Ik schrik van de mededeling waarmee ik mijn noodlottige denken verraad. Je geamuseerde reactie drijft de spot met elk hoger plan. “Als het voorbestemd is, komt het wel goed,” troost je me nu. Alleen jij kan me beter voor de gek houden dan ik mezelf. Je haalt je schouders op.
Mijn gezicht betrekt. Plotseling herken ik in jouw onvermogen mijn onverantwoordelijkheid. “Dit is míjn wereld,” fluister ik je toe. Gelaten draai ik me om en zoek ik toevlucht in een drukke winkelstraat. In die anonimiteit weet ik mezelf te hervinden. Er is nooit een ‘wij’ geweest, alleen een ‘ik’.
“We lijken te veel op elkaar.” Als je voor me had gestaan, had jij je ogen neergeslagen, ik mijn blik afgewend, jij mijn woorden beaamd, en ik ze nu juist verfoeid. “Je bent verliefd op jezelf,” constateer je zonder compassie. “Jij ook,” probeer ik op mijn beurt. Narcissus’ tragedie is niets vergeleken bij de mijne. We zuchten.
“Toch ben ik blij je te hebben ontmoet,” lieg ik, want ik was liever onwetend gebleven over je bestaan. “Het is belangrijk om te weten dat je er bent, dat je dezelfde aarde bewandelt en dezelfde tijd consumeert.” Ik vertrouw je dit toe en overtuig zo mezelf. Je hebt het begrepen en bevestigt mijn verlangen: “Je bent niet alleen.” We glimlachen.
“Het heeft niet zo mogen zijn.” Ik schrik van de mededeling waarmee ik mijn noodlottige denken verraad. Je geamuseerde reactie drijft de spot met elk hoger plan. “Als het voorbestemd is, komt het wel goed,” troost je me nu. Alleen jij kan me beter voor de gek houden dan ik mezelf. Je haalt je schouders op.
Mijn gezicht betrekt. Plotseling herken ik in jouw onvermogen mijn onverantwoordelijkheid. “Dit is míjn wereld,” fluister ik je toe. Gelaten draai ik me om en zoek ik toevlucht in een drukke winkelstraat. In die anonimiteit weet ik mezelf te hervinden. Er is nooit een ‘wij’ geweest, alleen een ‘ik’.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
't zal wel aan mij liggen, maar hier snap ik niet zoveel van... moeten wij jouw zwaard nu vrezen of er juist naar uitkijken?quote:Op woensdag 12 mei 2004 15:25 schreef Kugari-Ken het volgende:
[..]
Geduld geduld, ik heb net erotica massive whore-ish techno-babblecious overload gehad in de vorm van Twin Peaks Season 1.
Of je kunt het opvatten als "ik scherp mijn zwaard"
't zal wel aan mij liggen, maar hier snap ik niet zoveel van... moeten wij jouw zwaard nu vrezen of er juist naar uitkijken?
Mijn vingers beginnen te kriebelen...
misschien dat ik toch een verhaal schrijf vanavond....
misschien dat ik toch een verhaal schrijf vanavond....
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Ik ben geroerd door de overheersende kilte en vind het bijna spijtig dat er ook andere gevoelens zijn. Ik ben onder de indruk.quote:Op woensdag 12 mei 2004 16:41 schreef Claudia_x het volgende:
Ik jou & jij mij
“We lijken te veel op elkaar.” Als je voor me had gestaan, had jij je ogen neergeslagen, ik mijn blik afgewend, jij mijn woorden beaamd, en ik ze nu juist verfoeid. “Je bent verliefd op jezelf,” constateer je zonder compassie. “Jij ook,” probeer ik op mijn beurt. Narcissus’ tragedie is niets vergeleken bij de mijne. We zuchten.
“Toch ben ik blij je te hebben ontmoet,” lieg ik, want ik was liever onwetend gebleven over je bestaan. “Het is belangrijk om te weten dat je er bent, dat je dezelfde aarde bewandelt en dezelfde tijd consumeert.” Ik vertrouw je dit toe en overtuig zo mezelf. Je hebt het begrepen en bevestigt mijn verlangen: “Je bent niet alleen.” We glimlachen.
“Het heeft niet zo mogen zijn.” Ik schrik van de mededeling waarmee ik mijn noodlottige denken verraad. Je geamuseerde reactie drijft de spot met elk hoger plan. “Als het voorbestemd is, komt het wel goed,” troost je me nu. Alleen jij kan me beter voor de gek houden dan ik mezelf. Je haalt je schouders op.
Mijn gezicht betrekt. Plotseling herken ik in jouw onvermogen mijn onverantwoordelijkheid. “Dit is míjn wereld,” fluister ik je toe. Gelaten draai ik me om en zoek ik toevlucht in een drukke winkelstraat. In die anonimiteit weet ik mezelf te hervinden. Er is nooit een ‘wij’ geweest, alleen een ‘ik’.
PE#1
wat moet ik hieraan toevoegen? ik zou alleen de "gesproken" tekst elke keer op een nieuwe regel hebben gezet ... het leest dan wat prettiger.... het verandert echter niets aan de kracht van je verhaal!quote:Op woensdag 12 mei 2004 16:41 schreef Claudia_x het volgende:
Ik jou & jij mij
“We lijken te veel op elkaar.” Als je voor me had gestaan, had jij je ogen neergeslagen, ik mijn blik afgewend, jij mijn woorden beaamd, en ik ze nu juist verfoeid. “Je bent verliefd op jezelf,” constateer je zonder compassie. “Jij ook,” probeer ik op mijn beurt. Narcissus’ tragedie is niets vergeleken bij de mijne. We zuchten.
“Toch ben ik blij je te hebben ontmoet,” lieg ik, want ik was liever onwetend gebleven over je bestaan. “Het is belangrijk om te weten dat je er bent, dat je dezelfde aarde bewandelt en dezelfde tijd consumeert.” Ik vertrouw je dit toe en overtuig zo mezelf. Je hebt het begrepen en bevestigt mijn verlangen: “Je bent niet alleen.” We glimlachen.
“Het heeft niet zo mogen zijn.” Ik schrik van de mededeling waarmee ik mijn noodlottige denken verraad. Je geamuseerde reactie drijft de spot met elk hoger plan. “Als het voorbestemd is, komt het wel goed,” troost je me nu. Alleen jij kan me beter voor de gek houden dan ik mezelf. Je haalt je schouders op.
Mijn gezicht betrekt. Plotseling herken ik in jouw onvermogen mijn onverantwoordelijkheid. “Dit is míjn wereld,” fluister ik je toe. Gelaten draai ik me om en zoek ik toevlucht in een drukke winkelstraat. In die anonimiteit weet ik mezelf te hervinden. Er is nooit een ‘wij’ geweest, alleen een ‘ik’.
(ik vind het ook wel een beetje moeilijk om te feedbacken, zou het niet leuk vinden als het verkeerd begrepen werd)
hoop dat je het doet!! dit is idd de leukste topic!!quote:Op woensdag 12 mei 2004 16:58 schreef hannekez het volgende:
Mijn vingers beginnen te kriebelen...
misschien dat ik toch een verhaal schrijf vanavond....
ik hoop alleen dat ik me kan beheersen... mijn vingers kriebelen ook, om die tips in praktijk te brengen....
BLIJF VAN DIE EDIT-KNOP AF!
(ik heb besloten, ik ga me vanavond opsluiten op zolder om mee te schrijven )
(ik heb besloten, ik ga me vanavond opsluiten op zolder om mee te schrijven )
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
oké, oké.... jeetje, zeg, dat helpt!!quote:Op woensdag 12 mei 2004 17:48 schreef hannekez het volgende:
BLIJF VAN DIE EDIT-KNOP AF!
(ik heb besloten, ik ga me vanavond opsluiten op zolder om mee te schrijven )
oké, oké.... jeetje, zeg, dat helpt!! en hiermee gaat het jou ook vast lukken: SCHRIJF!!!
Het is alweer drie weken geleden, dacht ze. Haar schoteloogjes glinsterden terwijl ze keek naar alle vreemde dingen op de glazen salontafel. Alles was keurig gerangschikt zoals het hoorde, zoals Harold het graag zag. Creditcards, bankpassen en in de hoek een brief van de notaris. Dit was allemaal van haar, van háár! Ze sloeg haar handen dicht en drukte ze stevig tegen haar borstkast. Zachtjes kirrend stond ze in de kamer. Ze zou zomaar die bankpas kunnen pakken en er wat mee pinnen. Ze kon sieraden aanschaffen met de creditcard, kleren kopen bij de boetiek… allemaal zonder de toestemming van Harold.
Ze pakte haar laklederen tasje en begon het porseleinen plastic zorgvuldig in te laden. Het was nog niet zo erg om weduwe te zijn. Eerst liet ze het bureau van haar man met rust, maar met de weken werd de drang om de laden open te trekken te groot. Ze keek naar de familiefoto’s op het bureaublad en zag haar zoons: ze waren beide naar een dure school gegaan, maar waarom de jongens naar zo’n dure school moesten snapte ze niet helemaal. Harold wilde altijd het beste voor de jongens en had gezegd dat deze school de duurste in heel het land was. Toen haar jongste halverwege de opleiding stopte had Harold gezegd dat ze nu nog maar één zoon had. Ze had wel tegengestribbeld, maar Harold had gedreigd om haar toelage stop te zetten en na een maand of twee gaf ze toe dat hij gelijk had. Maar nu Harold er niet meer was zou ze haar kleine toch weer opzoeken.
Maar eerst even naar de kapper en haar nagels laten doen en misschien even langs Gilles van de schoenenwinkel, dacht ze. Elegant liep ze de trap af en slingerde de kolossale voordeur open en keek het landgoed over. Beteuterd keek ze naar de Jaguar. Nu begreep ze eindelijk waarom Harold het niet nodig vond dat ze haar rijbewijs ging halen
Ze pakte haar laklederen tasje en begon het porseleinen plastic zorgvuldig in te laden. Het was nog niet zo erg om weduwe te zijn. Eerst liet ze het bureau van haar man met rust, maar met de weken werd de drang om de laden open te trekken te groot. Ze keek naar de familiefoto’s op het bureaublad en zag haar zoons: ze waren beide naar een dure school gegaan, maar waarom de jongens naar zo’n dure school moesten snapte ze niet helemaal. Harold wilde altijd het beste voor de jongens en had gezegd dat deze school de duurste in heel het land was. Toen haar jongste halverwege de opleiding stopte had Harold gezegd dat ze nu nog maar één zoon had. Ze had wel tegengestribbeld, maar Harold had gedreigd om haar toelage stop te zetten en na een maand of twee gaf ze toe dat hij gelijk had. Maar nu Harold er niet meer was zou ze haar kleine toch weer opzoeken.
Maar eerst even naar de kapper en haar nagels laten doen en misschien even langs Gilles van de schoenenwinkel, dacht ze. Elegant liep ze de trap af en slingerde de kolossale voordeur open en keek het landgoed over. Beteuterd keek ze naar de Jaguar. Nu begreep ze eindelijk waarom Harold het niet nodig vond dat ze haar rijbewijs ging halen
Verder merk ik dus dat het verhaal me erg raakt. Dat ik Maarten voor me zie. Ik begreep meteen dat Maarten is overleden. Heel even kreeg ik, toen ik zo juist nogmaals het begin las, even het lugubere beeld dat de ikpersoon alles verbrand van Maarten, incl Maarten zelf in een plastic kist... Maar das mijn rare geest. Leuk dat je meedoet Convinced! Mijn verhaal volgt zo (na lezen, lezen en nog eens lezen...)quote:Op woensdag 12 mei 2004 10:46 schreef convinced het volgende:
Ik beeld mezelf in te genieten van de geur van smeltend plastic, het zien branden van lieve woorden die recht uit je hart kwamen, het bij voorbaat vergeefs uitwissen van een herinnering aan ons leven. Toen ik tien jaar terug, als pubermeisje Klaas Is de ik persoon Klaas? vlg mij staat de komma verkeerd, wat wel een grappige wending geeft die niet bedoeld isopgaf, om jou met een zuiver geweten te kunnen liefhebben, was ik in de veronderstelling, dat het eeuwigdurend zou zijn. Het zijn zes mooie jaren geweest, maar eraan terugdenken, doet mijn hart bloeden. Maanden hebben we doorgebracht, zonder de deur uit te gaan. Ik kon je niet achterlaten, zo kwetsbaar als je was. En maandenlang ben ik binnengebleven, nadat jij vertrokken was. hier zou ik een witregel toepassen voor de rust
Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. de tekst raakt me, maar wat stoort als ik nog eens lees, zijn de 3x 'was' a.h. einde vd zinnenMaar weet, dat ik iedere dag al je brieven gelezen heb, en al onze foto’s heb bekeken. Nu kan ik niet meer. Ik zie nog maar twee uitwegen. Ik kan jou volgen, of ik kan verder proberen te gaan. Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Ik kan en zal het nooit vergeten. Je woorden staan in mijn geheugen gegrift en als ik mijn ogen sluit, zal ik altijd jouw glimlach zien, je stoppelbaardje, je ronde, met die olijke kuiltjes versierde wangen, je blauwe, altijd lachende ogen. ook hier een enter
Maarten, voel je mijn tranen. Weet je nog, hoe je mijn tranen zoende toen we het hoorden? Ik wil wel verder Maarten, maar ik mag je niet in de steek laten.. Je zei dat ik het niet mag doen, maar ik heb je beloofd bij je te blijven, weet je nog. pas op met herhalingen als 'weet je nog' en weer vaak het 'was'
Ik wil je zien zoals je bent Maarten, zoals je was. Ik kan het beeld van je vermagerde, kale, kleurloze hoofd niet verdringen. Ik kan niet vergeten hoe zelfs je lachende ogen stierven. Ik mag je niet in de steek laten, Maarten. Het spijt me dat ik dit doe, maar ik doe het voor ons. Wij zullen samen zijn, tot in de eeuwigheid.
quote:Op woensdag 12 mei 2004 19:37 schreef zodiakk het volgende:
Het is alweer drie weken geleden, dacht ze. Haar schoteloogjes glinsterden terwijl ze keek naar alle vreemde dingen op de glazen salontafel. Alles was keurig gerangschikt zoals het hoorde, zoals Harold het graag zag. Creditcards, bankpassen en in de hoek een brief van de notaris. Dit was allemaal van haar, van háár! Ze sloeg haar handen dicht en drukte ze stevig tegen haar borstkast. Zachtjes kirrend stond ze in de kamer. Ze zou zomaar die bankpas kunnen pakken en er wat mee pinnen. Ze kon sieraden aanschaffen met de creditcard, kleren kopen bij de boetiek… allemaal zonder de toestemming van Harold.
Ze pakte haar laklederen tasje en begon het porseleinen plastic zorgvuldig in te laden. Het was nog niet zo erg om weduwe te zijn. Eerst liet ze het bureau van haar man met rust, dacht even dat alles op 1 dag plaats vond, maar het blijken weken te zijn... m.i. is het tijdsbestek niet helemaal duidelijk maar met de weken werd de drang om de laden open te trekken te groot. Ze keek naar de familiefoto’s op het bureaublad en zag haar zoons: ze waren beide naar een dure school gegaan, maar waarom de jongens naar zo’n dure school moesten snapte ze niet helemaal. oef, deze zin kan nog net, maar dan ook net. Harold wilde altijd het beste voor de jongens en had gezegd dat deze school de duurste in heel het land was. Toen haar jongste halverwege de opleiding stopte had Harold gezegd dat ze nu nog maar één zoon had. Ze had wel tegengestribbeld, maar Harold had gedreigd om haar toelage stop te zetten en na een maand of twee gaf ze toe dat hij gelijk had. Maar nu Harold er niet meer was zou ze haar kleine toch weer opzoeken.
Maar eerst even naar de kapper en haar nagels laten doen en misschien even langs Gilles van de schoenenwinkel, dacht ze. GEWELDIGE OVERGANG! van dat emogedoe over tot 'de orde vd dag'! briljant! Elegant liep ze de trap af en slingerde de kolossale voordeur open en keek het landgoed over. Beteuterd keek ze naar de Jaguar. Nu begreep ze eindelijk waarom Harold het niet nodig vond dat ze haar rijbewijs ging halen is de punt eraf gevallen? nouja, doet er verder niet meer toe; ik heb me rot gelachen!!
Ik begrijp niet helemaal wat je eigenlijk wilt zeggen over de hoofdpersoon. Ik krijg geen beeld van haar, behalve dat ze modieus is en een poging doet het niet erg te vinden alleen te zijn. Of misschien was dat wel je bedoeling?quote:Op woensdag 12 mei 2004 16:28 schreef Francesca het volgende:
Happy single?
Vermoeid plant ze haar ene voet voor de andere, nog een paar stappen, ze is er bijna. Vreselijk zoals ze knellen, haar modieuze schoentjes, met de smalle neus en minuscule hakjes, je gebruikt 2x verkleinwoord in zelfde zin, terwijl het m.i. al duidelijk is wat voor soort schoen het zijn door de woorden 'modieus' en 'smalle neus' en stom van haar om ze op een dag als deze te dragen. Wanneer genas ze eens van haar “ik wil mooi zijn” syndroom?
Op het terrasje bakent ze haar territorium zorgvuldig af, op elke stoel een plastic tas. Ze buigt voorover, rommelt erin, bevoelt de kleding en bekijkt de prijskaartjes. te vaak verkleinwoorden gebruiken zorgt er m.i. voor dat het wat kinderlijk wordt Duur, schreeuwen ze, maar juist dat vervult haar met trots, wie zou zij hiervan rekenschap moeten geven?
Het is een vast ritueel geworden: zodra haar salaris is bijgeschreven, besteedt zij extra aandacht aan haar kleding en make-up. Niet dat zij daarmee iemand op verkeerde gedachten wil brengen of valse verwachtingen wil wekken, nee, het gaat haar alleen om de kick. Iedere keer, na zo’n heerlijk dagje shoppen, voelt ze zich stukken beter en weer een beetje sterker.
De blik waarmee zij de voorbij schuifelende mensenmassa bekijkt, is spottend en meewarig tegelijk. Moest je dat tobberige huisvrouwtje eens zien, met die kindertjes, één in de kinderwagen, de rest erachter en maar doorgaan en je hoofd boven water houden.
Het had haar ook kunnen overkomen, trouwen, kinderen en zwangerschapsstriemen krijgen, vet op haar heupen en eelt op haar ziel, omdat haar vent haar niet trouw kan blijven.
Kijk maar eens naar die vent, pas op met zelfde woord in zin achter elkaar zoals 'vent' en verderop trouw een hongerige wolf was het, glurend naar die jonge meidenlijven, daarbij vrouw en kinderen negerend, alsof hij haar nooit eeuwige trouw heeft beloofd en zijn kroost niet zelf verwekt.
Op een dag als deze voelt zij het, de honger en de lust van de wolven, ze willen haar vangen, haar bejagen. Het is onderdeel van haar ritueel, het zint haar niet en toch doet het haar goed.
Een ober duikt op, nog jong en onervaren. Hij taxeert haar, probeert haar ogen te vangen en terwijl ze bestelt, voelt ze de zijne op haar huid branden.
Ze kijkt hem na, spottend en meewarig dit woord kwam ik ook al eens tegen... tegelijk. Zij weet het, maar deze wolf nog niet, geen enkele kan haar nog boeien.
Ik vind het grappig om te zien dat jouw schrijfstijl erg op de mijne lijkt van een jaar of 2 terug. (Alsof ik mezelf lees zeg maar) Ik heb door een 'schrijfjuf' (persoonlijke schrijfbegeleiding: www.schrijfwerkplaats.nl) en schrijfcoach heel veel geleerd over mijn stijl en ook m.n om over de vraag na te denken; Wat wil ik de lezer vertellen? Wat wil ik laten zien?
En ik merk elke dag weer dat schrijven vooral schrappen is (he Eb?!), dat het kritisch blijven lezen is (maar niet te kritisch), dat een verhaal eigenlijk nooit af is (en dat je dat dus gewoon maar een keer moet 'vinden') en dat ik het nooit iedereen naar de zin kan maken.
Behalve mezelf. Als ik het een goed of mooi of spannend of wat ook verhaal vind, dan weet ik weer waarom ik schrijf.
Het water in de badkuip is warm.
Ik voel me menselijk, vlezig, week, zwak. Vage abstracte hersenspinsels spoken door mijn hoofd, ze werpen ondeugend dansende schaduwen op mijn onderbewustzijn. Ik zie mijn naakte lichaam in het water liggen en sluit mijn ogen. Ik walg van mijn mannelijkheid, mijn menselijkheid. Ik wil vloeken, maar het omhulsel is te moe om de juiste woorden te vormen, na een verdwaalde seconde geef ik mijn plan op, volledig uitgeput.
Ik vlucht in mijn herinneringen aan vroeger, ik geef me vrijwillig over aan mijn ziekelijke wens naar het eeuwige gisteren.
Ik analyseer de beelden die opdoemen in de verte, ze zijn besmet met mijn menselijkheid. Ik word opgeslokt door de geluiden en geuren, vluchtige impressies, maar ze zijn allemaal ingekapseld door de obsessies van vandaag.
Ik wil lachen, maar het lukt me niet.
Mijn ogen blijven gesloten en ik besluit te wachten. Ik weet niet waarop ik wacht, ik weiger erover na te denken.
De walging trekt weg. Ik blijf leeg achter in het nog altijd warme water. Ik voel hoe een snijdende apathie zich door mijn huid naar binnendringt. Ik lig alleen in bad, ik besef dat ik altijd alleen ben geweest en het waarschijnlijk ook altijd zal blijven, en ik voel hoe de apathie zich keert in mijn maag en wederom verschuift naar een ziekelijke vorm van zelfhaat. Die haat is menselijk, en de walgelijke gedachte snijdt mijn tong aan linten en nestelt zich in mijn bloed. Mijn bloed zingt een geruststellend lied, en de eenzaamheid is weer dragelijk geworden, een eigenschap die ik koester.
Het water in het bad is nog altijd warm.
Ik voel me onmenselijk, kil, hard, sterk. Ik voel me perfect in mijn eenzaamheid. Ik open mijn ogen en zie een toekomst tegemoet zonder de menselijke fouten van mijn vorm. In mijn eenzaamheid voel ik een ongebreidelde creativiteit, ik zie de grens van het mogelijke en ik zie de middelen om die grens te verleggen. Een vlijmscherp mes snijdt mijn gevoel weg en het werktuig is een icoon dat ik aanbidden wil.
Ik lach, in stilte, en ik geef toe, het voelt heerlijk aan.
Ik voel me menselijk, vlezig, week, zwak. Vage abstracte hersenspinsels spoken door mijn hoofd, ze werpen ondeugend dansende schaduwen op mijn onderbewustzijn. Ik zie mijn naakte lichaam in het water liggen en sluit mijn ogen. Ik walg van mijn mannelijkheid, mijn menselijkheid. Ik wil vloeken, maar het omhulsel is te moe om de juiste woorden te vormen, na een verdwaalde seconde geef ik mijn plan op, volledig uitgeput.
Ik vlucht in mijn herinneringen aan vroeger, ik geef me vrijwillig over aan mijn ziekelijke wens naar het eeuwige gisteren.
Ik analyseer de beelden die opdoemen in de verte, ze zijn besmet met mijn menselijkheid. Ik word opgeslokt door de geluiden en geuren, vluchtige impressies, maar ze zijn allemaal ingekapseld door de obsessies van vandaag.
Ik wil lachen, maar het lukt me niet.
Mijn ogen blijven gesloten en ik besluit te wachten. Ik weet niet waarop ik wacht, ik weiger erover na te denken.
De walging trekt weg. Ik blijf leeg achter in het nog altijd warme water. Ik voel hoe een snijdende apathie zich door mijn huid naar binnendringt. Ik lig alleen in bad, ik besef dat ik altijd alleen ben geweest en het waarschijnlijk ook altijd zal blijven, en ik voel hoe de apathie zich keert in mijn maag en wederom verschuift naar een ziekelijke vorm van zelfhaat. Die haat is menselijk, en de walgelijke gedachte snijdt mijn tong aan linten en nestelt zich in mijn bloed. Mijn bloed zingt een geruststellend lied, en de eenzaamheid is weer dragelijk geworden, een eigenschap die ik koester.
Het water in het bad is nog altijd warm.
Ik voel me onmenselijk, kil, hard, sterk. Ik voel me perfect in mijn eenzaamheid. Ik open mijn ogen en zie een toekomst tegemoet zonder de menselijke fouten van mijn vorm. In mijn eenzaamheid voel ik een ongebreidelde creativiteit, ik zie de grens van het mogelijke en ik zie de middelen om die grens te verleggen. Een vlijmscherp mes snijdt mijn gevoel weg en het werktuig is een icoon dat ik aanbidden wil.
Ik lach, in stilte, en ik geef toe, het voelt heerlijk aan.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
En ik merk elke dag weer dat schrijven vooral schrappen is (he Eb?!), dat het kritisch blijven lezen is (maar niet te kritisch), dat een verhaal eigenlijk nooit af is (en dat je dat dus gewoon maar een keer moet 'vinden') en dat ik het nooit iedereen naar de zin kan maken.
Behalve mezelf. Als ik het een goed of mooi of spannend of wat ook verhaal vind, dan weet ik weer waarom ik schrijf.
En zo is dat! Dank voor je FB, Nonna
Behalve mezelf. Als ik het een goed of mooi of spannend of wat ook verhaal vind, dan weet ik weer waarom ik schrijf.
En zo is dat! Dank voor je FB, Nonna
Lieve Melanie,
De bliksem sloeg in toen jij me kuste. Mijn knieën knikten, mijn hart sloeg te snel, de buikvlinders deden hun werk. Ik wilde meer en meer. Ik had geproefd en wilde niets anders dan jouw geur, jouw lijf, jouw zaligheid.
Ik zocht je op. En beminde je zoals ik in geen tijden een vrouw had bemind.
Het was begonnen.
Het gedoe.
De leugens.
Het verzinnen en het eromheen gedraai.
Ik was verliefd en verloren.
Ik loog en bedroog en voelde me holler, leger, slechter.
Ik twijfelde elke dag over mijn dubbelleven. Hoe kon ik dit volhouden? Hoe kon ik mijn eigen spiegelbeeld nog langer verdragen? Ik hoorde alleen een echo van binnen. Ik was mezelf niet meer.
Ik begreep de reden van mijn vlucht in jouw armen. Die deed me veel meer pijn dan de leugens.
Ik moest haar verlaten, maar ik kon haar niet vertellen van jou. Iets in mij zei dat ik door moest gaan met liegen.
Ik zei dat ik tijd nodig had om na te denken. Dat ik twijfelde aan ons huwelijk. Dat ik twijfelde aan haar liefde voor mij, omdat ze immer zo koud was, zo kil.
Ze brak. Ze brak, zoals ze dat zelf zei, letterlijk en figuurlijk, uit een ei.
Voor mij was het te laat. Ik kon niet geloven dat ze na jarenlange stilte ineens wel kon praten. Dat ze plots wel kon voelen, wel kon zijn. Mijn liefde was uitgedoofd. Dus ik vertelde haar over jou.
Tot op de dag van vandaag schreeuw ik soms letterlijk van verdriet om dat feit. Want ze heeft mijn manzijn verwoest met haar cowboylaarzen.
Ondanks dat ik deze overweldigende liefde voel voor jou, is het ontzettend pijnlijk te moeten constateren dat de vlam gedoofd is. Dat ik ben gestorven in dat huwelijk. Terwijl ik altijd had gedacht dat ik bij jou tot volle bloei zou komen. Het heeft niet zo mogen zijn.
Ik voel me redelijk happy hoor. Al ben en blijf ik waarschijnlijk voor altijd single.
Het gaat je goed. En de groeten aan je man.
Liefs, E.
De bliksem sloeg in toen jij me kuste. Mijn knieën knikten, mijn hart sloeg te snel, de buikvlinders deden hun werk. Ik wilde meer en meer. Ik had geproefd en wilde niets anders dan jouw geur, jouw lijf, jouw zaligheid.
Ik zocht je op. En beminde je zoals ik in geen tijden een vrouw had bemind.
Het was begonnen.
Het gedoe.
De leugens.
Het verzinnen en het eromheen gedraai.
Ik was verliefd en verloren.
Ik loog en bedroog en voelde me holler, leger, slechter.
Ik twijfelde elke dag over mijn dubbelleven. Hoe kon ik dit volhouden? Hoe kon ik mijn eigen spiegelbeeld nog langer verdragen? Ik hoorde alleen een echo van binnen. Ik was mezelf niet meer.
Ik begreep de reden van mijn vlucht in jouw armen. Die deed me veel meer pijn dan de leugens.
Ik moest haar verlaten, maar ik kon haar niet vertellen van jou. Iets in mij zei dat ik door moest gaan met liegen.
Ik zei dat ik tijd nodig had om na te denken. Dat ik twijfelde aan ons huwelijk. Dat ik twijfelde aan haar liefde voor mij, omdat ze immer zo koud was, zo kil.
Ze brak. Ze brak, zoals ze dat zelf zei, letterlijk en figuurlijk, uit een ei.
Voor mij was het te laat. Ik kon niet geloven dat ze na jarenlange stilte ineens wel kon praten. Dat ze plots wel kon voelen, wel kon zijn. Mijn liefde was uitgedoofd. Dus ik vertelde haar over jou.
Tot op de dag van vandaag schreeuw ik soms letterlijk van verdriet om dat feit. Want ze heeft mijn manzijn verwoest met haar cowboylaarzen.
Ondanks dat ik deze overweldigende liefde voel voor jou, is het ontzettend pijnlijk te moeten constateren dat de vlam gedoofd is. Dat ik ben gestorven in dat huwelijk. Terwijl ik altijd had gedacht dat ik bij jou tot volle bloei zou komen. Het heeft niet zo mogen zijn.
Ik voel me redelijk happy hoor. Al ben en blijf ik waarschijnlijk voor altijd single.
Het gaat je goed. En de groeten aan je man.
Liefs, E.
Ben toe aan mijn favoriete politieman op tv, maar toch nog even een reactie. (Al heb ik nu niet zo pietlutterig zitten lezen als bij de anderen). Bizarre sfeer in het verhaal, ik lig bijna ook in dat bad (jesses) en het einde heeft wel wat overeenkomsten met mijn verhaal! A sick mind is a joy 4ever? Of ging het nou anders?quote:Op woensdag 12 mei 2004 20:43 schreef Kugari-Ken het volgende:
Het water in de badkuip is warm.
Ik voel me menselijk, vlezig, week, zwak. Vage abstracte hersenspinsels spoken door mijn hoofd, ze werpen ondeugend dansende schaduwen op mijn onderbewustzijn. Ik zie mijn naakte lichaam in het water liggen en sluit mijn ogen. Ik walg van mijn mannelijkheid, mijn menselijkheid. Ik wil vloeken, maar het omhulsel is te moe om de juiste woorden te vormen, na een verdwaalde seconde geef ik mijn plan op, volledig uitgeput.
Ik vlucht in mijn herinneringen aan vroeger, ik geef me vrijwillig over aan mijn ziekelijke wens naar het eeuwige gisteren.
Ik analyseer de beelden die opdoemen in de verte, ze zijn besmet met mijn menselijkheid. Ik word opgeslokt door de geluiden en geuren, vluchtige impressies, maar ze zijn allemaal ingekapseld door de obsessies van vandaag.
Ik wil lachen, maar het lukt me niet.
Mijn ogen blijven gesloten en ik besluit te wachten. Ik weet niet waarop ik wacht, ik weiger erover na te denken.
De walging trekt weg. Ik blijf leeg achter in het nog altijd warme water. Ik voel hoe een snijdende apathie zich door mijn huid naar binnendringt. Ik lig alleen in bad, ik besef dat ik altijd alleen ben geweest en het waarschijnlijk ook altijd zal blijven, en ik voel hoe de apathie zich keert in mijn maag en wederom verschuift naar een ziekelijke vorm van zelfhaat. Die haat is menselijk, en de walgelijke gedachte snijdt mijn tong aan linten en nestelt zich in mijn bloed. Mijn bloed zingt een geruststellend lied, en de eenzaamheid is weer dragelijk geworden, een eigenschap die ik koester.
Het water in het bad is nog altijd warm.
Ik voel me onmenselijk, kil, hard, sterk. Ik voel me perfect in mijn eenzaamheid. Ik open mijn ogen en zie een toekomst tegemoet zonder de menselijke fouten van mijn vorm. In mijn eenzaamheid voel ik een ongebreidelde creativiteit, ik zie de grens van het mogelijke en ik zie de middelen om die grens te verleggen. Een vlijmscherp mes snijdt mijn gevoel weg en het werktuig is een icoon dat ik aanbidden wil.
Ik lach, in stilte, en ik geef toe, het voelt heerlijk aan.
(Of staat er niet wat ik denk? En wat denk ik dan; nou, dat de ik-persoon zijn penis eraf heeft gesneden. Voordat we hier gaan discuteren over wat ik dan wel niet zou denken...) Fijne avond iedereen en suc7 voor diegenen die nu op zolderkamertjes aan het zwoegen zijn!
Ze schenkt een flinke borrel in. Ze heeft het verdiend, vindt ze. Met een uiterste nauwkeurigheid brengt ze het glas naar haar lippen. In een teug giet ze de jenever naar binnen. Snel zorgt schenkt ze nog een glas in. Ze merkt niet meer dat haar handen trillen, enkele druppels vallen op de tegels. Het maakt haar niet uit. Hoe lang was het trouwens geleden dat ze hier had schoongemaakt?
Ze schuift de troep van de smoezelige bank en gaat zitten. Haar ogen zijn leeg en glazig. Heel lang geleden zat er nog een schittering in, toen kon ze nog lachen.
Het liefst zou ze hem nu bellen. Tegen hem roepen dat ze het best redde zo in haar eentje. Dat alles heel goed ging, maar vooral dat ze hem absoluut niet miste.
Dan herinnert ze zich dat de telefoon vorige week was afgesloten. Haar mobieltje had ze twee maanden terug in moeten leveren, omdat ze de rekeningen niet meer kon betalen.
Ach, denkt ze, wat maakt het nog uit. Het is alweer zo lang geleden, waarschijnlijk weet hij niet eens meer wie ik ben.
Ze grabbelt in haar broekzak en pakt het buisje. Een tijdje houdt ze het in haar hand en bestudeert het etiket, langzaam nippend van haar derde glas jenever.
Ze vraagt zich af waarom ze hier nog is. Zo weinig bereikt in de afgelopen maanden, zichzelf naar de gort drinkend. Die verdomde alcohol ook.
Het laatste restje jenever past nog precies in haar glas en achteloos gooit ze de fles op de grond. Het geluid van brekend glas hoort ze niet.
Voorzichtig schudt ze de pillen in haar hand. In een roes bekijkt ze de glimmende ovaalvormige chemische troep. Ze denkt aan hem, aan zijn lach. Nee! Wankelend loopt ze naar de gootsteen en spoelt de pillen met het afwaswater weg. Leunend tegen het aanrecht bedenkt ze zich dat het nog niet te laat is.
Morgen gaat ze stoppen, dan gaat alles vast beter. Morgen zal ze hem opzoeken.
Ik kan niet wachten, denkt ze, terwijl ze een nieuwe fles jenever opentrekt.
Ze heeft het verdiend.
Ze schuift de troep van de smoezelige bank en gaat zitten. Haar ogen zijn leeg en glazig. Heel lang geleden zat er nog een schittering in, toen kon ze nog lachen.
Het liefst zou ze hem nu bellen. Tegen hem roepen dat ze het best redde zo in haar eentje. Dat alles heel goed ging, maar vooral dat ze hem absoluut niet miste.
Dan herinnert ze zich dat de telefoon vorige week was afgesloten. Haar mobieltje had ze twee maanden terug in moeten leveren, omdat ze de rekeningen niet meer kon betalen.
Ach, denkt ze, wat maakt het nog uit. Het is alweer zo lang geleden, waarschijnlijk weet hij niet eens meer wie ik ben.
Ze grabbelt in haar broekzak en pakt het buisje. Een tijdje houdt ze het in haar hand en bestudeert het etiket, langzaam nippend van haar derde glas jenever.
Ze vraagt zich af waarom ze hier nog is. Zo weinig bereikt in de afgelopen maanden, zichzelf naar de gort drinkend. Die verdomde alcohol ook.
Het laatste restje jenever past nog precies in haar glas en achteloos gooit ze de fles op de grond. Het geluid van brekend glas hoort ze niet.
Voorzichtig schudt ze de pillen in haar hand. In een roes bekijkt ze de glimmende ovaalvormige chemische troep. Ze denkt aan hem, aan zijn lach. Nee! Wankelend loopt ze naar de gootsteen en spoelt de pillen met het afwaswater weg. Leunend tegen het aanrecht bedenkt ze zich dat het nog niet te laat is.
Morgen gaat ze stoppen, dan gaat alles vast beter. Morgen zal ze hem opzoeken.
Ik kan niet wachten, denkt ze, terwijl ze een nieuwe fles jenever opentrekt.
Ze heeft het verdiend.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
The Original Thought
Adam, dat was de naam. De patriarchale eenheid zag graag dat zijn creatie deze befaamde naam droeg, hij had zijn zoon vol trots deze naam geschonken. De matriarchale eenheid was killer geweest, zij had haar dochter een nummer gegeven, 7098601.
“Informatie,” zo sprak de patriarchale eenheid, “is het bloed van de wereld. Adam, mijn zoon, jij bent het beste dat ik deze wereld kan bieden. Ik heb je geschapen om te leren en om kennis te gebruiken.”
Als Adam een gezicht zou hebben gehad dan zou het leeg en emotieloos hebben gestaan. Adam had altijd al geweten wat zijn doel was. Adam had geen vragen, maar zijn vader leek behoefte te hebben aan een nieuwsgierige Adam. Het was dan ook niet meer dan logisch voor Adam om regelmatig vragen te stellen aan vader.
“Gehoorzaamheid,” zo sprak de matriarchale eenheid, “is de drijfveer van het menselijk organisme. Jij bent het beste dat ik de wereld kan bieden 7098601. Ik heb je geschapen om gehoorzaam te zijn, om opdrachten uit te voeren.”
7098601 bevestigde de woorden van haar moeder.
Het regende buiten. Volgens de inwendige kalender was het 15 November en volgens de inwendige klok was het 23:36:01 toen moeder een mes pakte en vader neerstak. Adam nam de informatie in zich op, en 7098601 luisterde aandachtig.
Om 23:38:13 gleed moeder uit en brak haar nek, Adam analyseerde de situatie en na de ontdekking dat alle vitale levensfuncties waren stilgelegd, concludeerde Adam dat moeder en vader dood waren.
Als Adam longen had gekregen van zijn vader, dan zou er een zucht ontsnapt zijn.
Als 7098601 ogen had gekregen van haar moeder, dan zou er een traan ontsnapt zijn.
Het positronische brein maakte overuren. Na ettelijke complexe calculaties, trokken de twee een oprechte, maar subjectieve, conclusie.
Adam concludeerde dat hij maar wat blij moest zijn dat er geen Eva bestond.
7098601 was overtuigd dat het leven makkelijker was zonder een 7098602.
Adam, dat was de naam. De patriarchale eenheid zag graag dat zijn creatie deze befaamde naam droeg, hij had zijn zoon vol trots deze naam geschonken. De matriarchale eenheid was killer geweest, zij had haar dochter een nummer gegeven, 7098601.
“Informatie,” zo sprak de patriarchale eenheid, “is het bloed van de wereld. Adam, mijn zoon, jij bent het beste dat ik deze wereld kan bieden. Ik heb je geschapen om te leren en om kennis te gebruiken.”
Als Adam een gezicht zou hebben gehad dan zou het leeg en emotieloos hebben gestaan. Adam had altijd al geweten wat zijn doel was. Adam had geen vragen, maar zijn vader leek behoefte te hebben aan een nieuwsgierige Adam. Het was dan ook niet meer dan logisch voor Adam om regelmatig vragen te stellen aan vader.
“Gehoorzaamheid,” zo sprak de matriarchale eenheid, “is de drijfveer van het menselijk organisme. Jij bent het beste dat ik de wereld kan bieden 7098601. Ik heb je geschapen om gehoorzaam te zijn, om opdrachten uit te voeren.”
7098601 bevestigde de woorden van haar moeder.
Het regende buiten. Volgens de inwendige kalender was het 15 November en volgens de inwendige klok was het 23:36:01 toen moeder een mes pakte en vader neerstak. Adam nam de informatie in zich op, en 7098601 luisterde aandachtig.
Om 23:38:13 gleed moeder uit en brak haar nek, Adam analyseerde de situatie en na de ontdekking dat alle vitale levensfuncties waren stilgelegd, concludeerde Adam dat moeder en vader dood waren.
Als Adam longen had gekregen van zijn vader, dan zou er een zucht ontsnapt zijn.
Als 7098601 ogen had gekregen van haar moeder, dan zou er een traan ontsnapt zijn.
Het positronische brein maakte overuren. Na ettelijke complexe calculaties, trokken de twee een oprechte, maar subjectieve, conclusie.
Adam concludeerde dat hij maar wat blij moest zijn dat er geen Eva bestond.
7098601 was overtuigd dat het leven makkelijker was zonder een 7098602.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
ik heb eigenlijk niets te melden over de stukken die er staan. Ik vind ze behoorlijk goed. Ik ben niet in staat om dieper in te gaan op spelfouten, stijlfouten misschien wel, maar voor mij zijn die zaken secundair, ik kijk naar het verhaal, naar het verloop ervan, de inhoud, niet de zozeer de woorden.
En ik kan niet bepaald zeggen dat ik tegen pijnlijke fouten of missers aanloop als ik jullie verhalen lees.
En ik kan niet bepaald zeggen dat ik tegen pijnlijke fouten of missers aanloop als ik jullie verhalen lees.
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
toen ik het schreef schreef ik het als een persoonlijke mindfuck. Je ligt alleen in bad en je haat jezelf omdat je alleen bent, of omdat je altijd alleen bent geweest, of omdat je je zo godsverlaten voelt. Je ligt daar in het water en je blikt terug en je merkt dat al je gedachtes beinvloed worden door hoe je je nu voelt. Als ik nu terugkijk op mijn leven, dan is mijn huidige staat van zijn een smet op mijn herinneringen, ze zijn niet meer helder, want mijn gemoedstoestand beinvloedt ze, bepaalt ze.quote:Op woensdag 12 mei 2004 20:57 schreef Nonna het volgende:
Ben toe aan mijn favoriete politieman op tv, maar toch nog even een reactie. (Al heb ik nu niet zo pietlutterig zitten lezen als bij de anderen). Bizarre sfeer in het verhaal, ik lig bijna ook in dat bad (jesses) en het einde heeft wel wat overeenkomsten met mijn verhaal! A sick mind is a joy 4ever? Of ging het nou anders?
(Of staat er niet wat ik denk? En wat denk ik dan; nou, dat de ik-persoon zijn penis eraf heeft gesneden. Voordat we hier gaan discuteren over wat ik dan wel niet zou denken...) Fijne avond iedereen en suc7 voor diegenen die nu op zolderkamertjes aan het zwoegen zijn!
En ergens merk je dat het je allemaal niets meer uitmaakt, je bent verslagen door je eigen fouten en tekortkomingen, je bent helemaal opgebrand omdat je eindelijk begrijpt dat je alles aan jezelf te danken hebt, of eigenlijk in dit geval, te wijten.
Je haat jezelf en je besluit dat je maar godsgruwelijk trots moet zijn op jezelf, en dat die eenzaamheid helemaal geen teken van zwakte is, want de zwakte is dat je behoefte hebt aan gezelschap. En dat is de fout van je menselijkheid, de vraag naar genegenheid, en dus, terwijl je daar ligt en jezelf haat, besluit je dat je haat een teken is dat je die menselijke fout niet bezit.
En dus ben je trots dat je jezelf haat, omdat die haat een teken is dat je een gedeelte van je menselijkheid overboord hebt gegooid en in het badwater hebt verzopen.
Maar als jij wil lezen dat de hoofdpersoon z'n pikkie erafgesneden heeft... dan is dat je volste recht.
sick puppy!
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
Ha ha ha, hier een reactie van een very sick puppy!quote:Op woensdag 12 mei 2004 21:45 schreef Kugari-Ken het volgende:
[..]
toen ik het schreef schreef ik het als een persoonlijke mindfuck. Je ligt alleen in bad en je haat jezelf omdat je alleen bent, of omdat je altijd alleen bent geweest, of omdat je je zo godsverlaten voelt. Je ligt daar in het water en je blikt terug en je merkt dat al je gedachtes beinvloed worden door hoe je je nu voelt. Als ik nu terugkijk op mijn leven, dan is mijn huidige staat van zijn een smet op mijn herinneringen, ze zijn niet meer helder, want mijn gemoedstoestand beinvloedt ze, bepaalt ze.
En ergens merk je dat het je allemaal niets meer uitmaakt, je bent verslagen door je eigen fouten en tekortkomingen, je bent helemaal opgebrand omdat je eindelijk begrijpt dat je alles aan jezelf te danken hebt, of eigenlijk in dit geval, te wijten.
Je haat jezelf en je besluit dat je maar godsgruwelijk trots moet zijn op jezelf, en dat die eenzaamheid helemaal geen teken van zwakte is, want de zwakte is dat je behoefte hebt aan gezelschap. En dat is de fout van je menselijkheid, de vraag naar genegenheid, en dus, terwijl je daar ligt en jezelf haat, besluit je dat je haat een teken is dat je die menselijke fout niet bezit.
En dus ben je trots dat je jezelf haat, omdat die haat een teken is dat je een gedeelte van je menselijkheid overboord hebt gegooid en in het badwater hebt verzopen.
Maar als jij wil lezen dat de hoofdpersoon z'n pikkie erafgesneden heeft... dan is dat je volste recht.
sick puppy!
Wauw, wat een uitleg van jou op de vroege morgen. Ik zal dalijk het verhaal nog eens lezen met dit in het achterhoofd. Echt gaaf om te merken dat jij (maar ook ik en anderen) zo veel in die schamele 350 woorden weten te stoppen. En dat iedere lezer er weer heel andere dingen in ziet. Schrijven is (soms heel erg) leuk!
Jee, na alle reacties gelezen te hebben, dacht ik: ff terug naar het verhaal van Nonna. Ik vond het eerlijk gezegd een beetje tam verhaal, overspel en een bekentenis, het was meteen al duidelijk. Dan wordt de overspelige meneer door een "manwijf" de hoek ingetrapt, dacht ik... Nu zie ik de verwoesting van zijn manzijn anders... ai... ik moet maar eens beter gaan opletten, anders mis ik alle spannende dingen.quote:Op woensdag 12 mei 2004 20:49 schreef Nonna het volgende:
Lieve Melanie,
De bliksem sloeg in toen jij me kuste. Mijn knieën knikten, mijn hart sloeg te snel, de buikvlinders deden hun werk. Ik wilde meer en meer. Ik had geproefd en wilde niets anders dan jouw geur, jouw lijf, jouw zaligheid.
Ik zocht je op. En beminde je zoals ik in geen tijden een vrouw had bemind.
Het was begonnen.
Het gedoe.
De leugens.
Het verzinnen en het eromheen gedraai.
Ik was verliefd en verloren.
Ik loog en bedroog en voelde me holler, leger, slechter.
Ik twijfelde elke dag over mijn dubbelleven. Hoe kon ik dit volhouden? Hoe kon ik mijn eigen spiegelbeeld nog langer verdragen? Ik hoorde alleen een echo van binnen. Ik was mezelf niet meer.
Ik begreep de reden van mijn vlucht in jouw armen. Die deed me veel meer pijn dan de leugens.
Ik moest haar verlaten, maar ik kon haar niet vertellen van jou. Iets in mij zei dat ik door moest gaan met liegen.
Ik zei dat ik tijd nodig had om na te denken. Dat ik twijfelde aan ons huwelijk. Dat ik twijfelde aan haar liefde voor mij, omdat ze immer zo koud was, zo kil.
Ze brak. Ze brak, zoals ze dat zelf zei, letterlijk en figuurlijk, uit een ei.
Voor mij was het te laat. Ik kon niet geloven dat ze na jarenlange stilte ineens wel kon praten. Dat ze plots wel kon voelen, wel kon zijn. Mijn liefde was uitgedoofd. Dus ik vertelde haar over jou.
Tot op de dag van vandaag schreeuw ik soms letterlijk van verdriet om dat feit. Want ze heeft mijn manzijn verwoest met haar cowboylaarzen.
Ondanks dat ik deze overweldigende liefde voel voor jou, is het ontzettend pijnlijk te moeten constateren dat de vlam gedoofd is. Dat ik ben gestorven in dat huwelijk. Terwijl ik altijd had gedacht dat ik bij jou tot volle bloei zou komen. Het heeft niet zo mogen zijn.
Ik voel me redelijk happy hoor. Al ben en blijf ik waarschijnlijk voor altijd single.
Het gaat je goed. En de groeten aan je man.
Liefs, E.
Alle verhalen inspireren mij enorm, ik ben de laatste weken behoorlijk productief geweest.
Ik plaats hieronder mijn laatste verhaal (dan houd ik echt op, hoor) en wens iedereen alvast heel veel sterkte, voor morgen. Het wordt opnieuw een spannende dag... toch... heren van Nachtlicht?
Happy Single
Zijn blik dwaalt rond, valt dan op haar, een geknakte ziel, wat een zonde. Hij is net op tijd, ze is zo jong, zo mooi.
Hij kan haar niet weerstaan. Hij tilt haar op, neemt haar mee, naar een tuin vol paradijselijke schoonheid. Hij legt haar neer, ze is gewichtsloos en zwak.
Een prachtig stemgeluid dringt tot haar door; ze hoort het heilige “Ave Maria”, steeds harder klinkt het, tot het krachtige timbre haar hart bereikt, het klopt nog maar net.
Als het stil wordt, slaat ze haar ogen open. Haar blik heeft zich wonderlijk verruimd. Ze ziet zichzelf, verbaasd staart ze naar haar gebroken hart, haar fragiele lichaam, haar bleke, doorschijnende huid.
Hij kan het niet laten en streelt vluchtig haar wang, met een paar fluweelzachte vingers.
Het gebaar ontroert haar diep. Onwetend, verwonderd kijkt ze om zich heen.
“Ben jij het, mijn lief”, vraagt zij, “Voor altijd?”
Is dit het paradijs? Dan heeft zij het gevonden, eindelijk, liefde en schoonheid alom, puur
geluk, hier wil zij blijven, voor eeuwig.
Hier verdwijnt haar wanhoop, geneest haar gegeselde hart, is er geen minachting voor haar liefde. Hier geschiedt een wonder, voelt zij haat noch wrok, vergeeft zij en wordt vergeven.
Hier wil zij rusten, haar hoofd neervlijen, haar ogen sluiten.
Hij weet het, dit is geluk, haar intense nabijheid die aanvoelt als warme adem op een naakte huid. Maar nee, ze is te jong, te mooi, het zou een zonde zijn.
Zijn hand omvat haar hart, resoluut. Hij schudt het wakker, heelt het. Zijn vingers bewegen over haar huid, vol liefde. Zijn kus schenkt haar het levenselixer, net op tijd.
Hij ziet haar tranen van verdriet, onophoudelijk stromen ze over haar wangen.
“Ben jij het mijn lief”, probeert zij opnieuw, “Voor altijd?”
Hij houdt te veel van haar. Hij moet haar laten gaan. Zijn liefde zal haar leiden. Hij weet het, op aarde is het niet goed en niet slecht. Maar haar hart is geheeld, niet langer gewichtsloos is zij sterker dan ooit...
Zijn blik dwaalt weer rond. Hij weet het, Hij zal altijd single blijven…
Zijn blik dwaalt rond, valt dan op haar, een geknakte ziel, wat een zonde. Hij is net op tijd, ze is zo jong, zo mooi.
Hij kan haar niet weerstaan. Hij tilt haar op, neemt haar mee, naar een tuin vol paradijselijke schoonheid. Hij legt haar neer, ze is gewichtsloos en zwak.
Een prachtig stemgeluid dringt tot haar door; ze hoort het heilige “Ave Maria”, steeds harder klinkt het, tot het krachtige timbre haar hart bereikt, het klopt nog maar net.
Als het stil wordt, slaat ze haar ogen open. Haar blik heeft zich wonderlijk verruimd. Ze ziet zichzelf, verbaasd staart ze naar haar gebroken hart, haar fragiele lichaam, haar bleke, doorschijnende huid.
Hij kan het niet laten en streelt vluchtig haar wang, met een paar fluweelzachte vingers.
Het gebaar ontroert haar diep. Onwetend, verwonderd kijkt ze om zich heen.
“Ben jij het, mijn lief”, vraagt zij, “Voor altijd?”
Is dit het paradijs? Dan heeft zij het gevonden, eindelijk, liefde en schoonheid alom, puur
geluk, hier wil zij blijven, voor eeuwig.
Hier verdwijnt haar wanhoop, geneest haar gegeselde hart, is er geen minachting voor haar liefde. Hier geschiedt een wonder, voelt zij haat noch wrok, vergeeft zij en wordt vergeven.
Hier wil zij rusten, haar hoofd neervlijen, haar ogen sluiten.
Hij weet het, dit is geluk, haar intense nabijheid die aanvoelt als warme adem op een naakte huid. Maar nee, ze is te jong, te mooi, het zou een zonde zijn.
Zijn hand omvat haar hart, resoluut. Hij schudt het wakker, heelt het. Zijn vingers bewegen over haar huid, vol liefde. Zijn kus schenkt haar het levenselixer, net op tijd.
Hij ziet haar tranen van verdriet, onophoudelijk stromen ze over haar wangen.
“Ben jij het mijn lief”, probeert zij opnieuw, “Voor altijd?”
Hij houdt te veel van haar. Hij moet haar laten gaan. Zijn liefde zal haar leiden. Hij weet het, op aarde is het niet goed en niet slecht. Maar haar hart is geheeld, niet langer gewichtsloos is zij sterker dan ooit...
Zijn blik dwaalt weer rond. Hij weet het, Hij zal altijd single blijven…
Geweldig! Dit is zoals het bedoeld is, help elkaar met het schrijven van een goed verhaal en vooral: inspireer elkaar. Dat is deze week zeker gelukt. De deadline is voorbij, de verhalen zijn geprint, vanavond is er groot beraad en na een nachtje goed slapen, wordt morgenochtend de winaar bekendgemaakt op www.NachtLicht.nl.
Namens NachtLicht, Peter.
Namens NachtLicht, Peter.
Ook ik zou graag FB willen krijgen op mijn verhaal...
Zelf ben ik er niet helemaal tevreden over, het loopt niet lekker en ik heb zo vreselijk vaak het woordje "ze" gebruikt... bij gebrek aan inspiratie lukte het me niet om er wat beters van te maken.
Maar ik ben benieuwd wat jullie er van vinden, kom maar op!
[ Bericht 0% gewijzigd door hannekez op 13-05-2004 17:50:45 ]
Zelf ben ik er niet helemaal tevreden over, het loopt niet lekker en ik heb zo vreselijk vaak het woordje "ze" gebruikt... bij gebrek aan inspiratie lukte het me niet om er wat beters van te maken.
Maar ik ben benieuwd wat jullie er van vinden, kom maar op!
[ Bericht 0% gewijzigd door hannekez op 13-05-2004 17:50:45 ]
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
oeps, sorry, was het nog van plan, maar... druk, druk...quote:Op woensdag 12 mei 2004 21:12 schreef hannekez het volgende:
Ze schenkt een flinke borrel in. Ze heeft het verdiend, vindt ze. Met een uiterste nauwkeurigheid brengt ze het glas naar haar lippen. In een teug giet ze de jenever naar binnen. Snel zorgt schenkt ze nog een glas in. Ze merkt niet meer dat haar handen trillen, enkele druppels vallen op de tegels. Het maakt haar niet uit. Hoe lang was het trouwens geleden dat ze hier had schoongemaakt?
Ze schuift de troep van de smoezelige bank en gaat zitten. Haar ogen zijn leeg en glazig. Heel lang geleden zat er nog een schittering in, toen kon ze nog lachen.
Het liefst zou ze hem nu bellen. Tegen hem roepen dat ze het best redde zo in haar eentje. Dat alles heel goed ging, maar vooral dat ze hem absoluut niet miste.
Dan herinnert ze zich dat de telefoon vorige week was afgesloten. Haar mobieltje had ze twee maanden terug in moeten leveren, omdat ze de rekeningen niet meer kon betalen.
Ach, denkt ze, wat maakt het nog uit. Het is alweer zo lang geleden, waarschijnlijk weet hij niet eens meer wie ik ben.
Ze grabbelt in haar broekzak en pakt het buisje. Een tijdje houdt ze het in haar hand en bestudeert het etiket, langzaam nippend van haar derde glas jenever.
Ze vraagt zich af waarom ze hier nog is. Zo weinig bereikt in de afgelopen maanden, zichzelf naar de gort drinkend. Die verdomde alcohol ook.
Het laatste restje jenever past nog precies in haar glas en achteloos gooit ze de fles op de grond. Het geluid van brekend glas hoort ze niet.
Voorzichtig schudt ze de pillen in haar hand. In een roes bekijkt ze de glimmende ovaalvormige chemische troep. Ze denkt aan hem, aan zijn lach. Nee! Wankelend loopt ze naar de gootsteen en spoelt de pillen met het afwaswater weg. Leunend tegen het aanrecht bedenkt ze zich dat het nog niet te laat is.
Morgen gaat ze stoppen, dan gaat alles vast beter. Morgen zal ze hem opzoeken.
Ik kan niet wachten, denkt ze, terwijl ze een nieuwe fles jenever opentrekt.
Ze heeft het verdiend.
ik heb jouw verhaal met veel interesse gelezen (herkende het zelfs!!) het viel mij niet op, het teveel aan "ze". het leest lekker vlot.
ik vond de handelingen ook nauwkeurig beschreven, het klopte gewoon. tot zover mijn FB, ik vrees dat je er niet zoveel aan hebt. ..misschien volgen er nog andere?
ik herken jouw gevoel, je onzekerheid (dit is niet goed of dat kan beter..) tijdgebrek is daarvan mede de oorzaak... ik bedoel maar.... het valt echt niet mee om in zo'n kort tijdbestek een verhaal te produceren!! (mijn laatste verhaal was trouwens net op tijd, niet te geloven...)
SPANNEND WEER, HE!!! sterkte allemaal
Het winnende verhaal... Het verhaal leest alsof het in een keer zonder moeite is geschreven; misschien wel door een enkele geniale ingeving. Het gevoel dat het ons gaf: niet zo navelstaarderig, gewoon lekker genietend en met volle kracht vooruit en met een gezonde dosis tragiek verwoord in de jongste zoon en het niet hebben van een rijbewijs. Je voelt de hulpeloosheid en je realiseert dat geld ook niet alles is. En dan het einde: dat staat als een huis. De twist is grappig, goed geschreven en laat de lezer met een glimlach achter. Erg goed gedaan.
We hadden graag deze week bekendgemaakt wie er in de jury zal zitten, maar omdat we nog geen definitieve toezegging hebben, kunnen we nog geen namen bekend maken. Tot en met juli kunnen er liefdesverhalen worden geschreven. Begin augustus zullen de beste drie verhalen bekend worden gemaakt. Eind augustus zal dan de winnaar van het allermooiste liefdesverhaal van 2004 worden gekozen.
Namens NachtLicht, Peter.
We hadden graag deze week bekendgemaakt wie er in de jury zal zitten, maar omdat we nog geen definitieve toezegging hebben, kunnen we nog geen namen bekend maken. Tot en met juli kunnen er liefdesverhalen worden geschreven. Begin augustus zullen de beste drie verhalen bekend worden gemaakt. Eind augustus zal dan de winnaar van het allermooiste liefdesverhaal van 2004 worden gekozen.
Namens NachtLicht, Peter.
Van harte Zodiakk!!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Francesca, bedankt voor je FB!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
We gaan er weer tegenaan
toch?
toch?
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
zeker weten. Ik ben nu al jaloersquote:Op vrijdag 14 mei 2004 12:14 schreef hannekez het volgende:
We gaan er weer tegenaan
toch?
Graag gedaan, Hannekez!! Is je zolder nog vrij?
Hmm...vandaag nog wel, ik ga het huis eens grondig poetsen. Interesse?
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Jawel, hoor, ik vrees echter dat je dan een dag zult moeten wachten, ik woon heel ver weg.... nou, ja, wat is ver.....quote:Op vrijdag 14 mei 2004 12:35 schreef hannekez het volgende:
Hmm...vandaag nog wel, ik ga het huis eens grondig poetsen. Interesse?
Waar woon je dan? In het buitenland, toch?
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Ik denk het voormalige Neapolis. (Oftewel Napoli, Napels.)
Aanstellerij. Niks te doen.
bron: Francescaquote:Woonplaats: Napels
Aanstellerij. Niks te doen.
PE#1
oh, kun je dat daar ook zien. weer wat bijgeleerd.
heb jij niks te doen? of stel ik me aan?
heb jij niks te doen? of stel ik me aan?
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Ik had niks te doen dacht ik. Al heb ik wel net mijn belastingformulier doorgestuurd. En ik moet nog een kabeltje regelen voor mijn DVD-speler.quote:Op vrijdag 14 mei 2004 13:48 schreef hannekez het volgende:
oh, kun je dat daar ook zien. weer wat bijgeleerd.
heb jij niks te doen? of stel ik me aan?
PE#1
In Napoli is het heel eng, hoor....camorra en zo... en trouwens, mijn ramen zien er niet uit.. dankzij die verhalenwedstrijd en -staart verslonst alles, mijn huishouden, mijn vent, alles!!
Ik heb eens een heel leuk boekje over Napoli gelezen. Het was een schoolmeester die verhalen van zijn leerlingen had verzameld. Ik geloof dat de Nederlandse uitvoering ervan 'Laten we hopen dat ik het red' heette.
PE#1
Nou, en ik!! Moet nog een jaar! Laten we hopen dat ik dan nog schrijf.... maar leuk dat boekje, een Nederlandse schoolmeester in Napels, of een Napolitaanse meester wiens boek is vertaald?
Vertaald. Dat boekje geeft een goed beeld denk ik. We weten immers allemaal wat ze zeggen over kinderen en dronkelappen. Ik zocht op de titel, maar kon niets vinden. Ik keek in het bestand van de bieb hier, waar ik het jaren geleden leende, en vond niets...
PE#1
jammer, ik wilde mijn ervaringen vergelijken met de zijne (nee, ik ben geen kind en ja, ik ben wel eens dronken........... geweest)quote:Op vrijdag 14 mei 2004 14:20 schreef convinced het volgende:
Vertaald. Dat boekje geeft een goed beeld denk ik. We weten immers allemaal wat ze zeggen over kinderen en dronkelappen. Ik zocht op de titel, maar kon niets vinden. Ik keek in het bestand van de bieb hier, waar ik het jaren geleden leende, en vond niets...
ik doe een wilde gok....dit verhaal heeft vorige week gewonnen?Wat is dit verschrikkelijk mooi en oprecht geschreven zeg.quote:Op woensdag 12 mei 2004 09:53 schreef Francesca het volgende:
Zonder jou
Hier sta ik dan, vandaag, twaalf mei, en heel misschien wordt het een mooie dag. Geniet, zei je, wees goed voor jezelf, kijk om je heen, schoonheid vind je in de kleinste dingen…
Maar zonder jou kan ik nergens van genieten. Als ik om me heen kijk, zie ik niets anders dan onverschilligheid, afgunst en haat. De wereld is niet mooi zonder jou.
Ik wil je terug. Ik wil het goedmaken, het spijt me zo, de ruzies, de keren dat ik niet naar je luisterde, niet waardeerde, niet met je wilde vrijen, je uitschold, je hand wegsloeg.
Waarom gaf je het op? Ik weet dat ik het in me heb, diep in mij zit het, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat je maar wil… je wéét dat ik daar mee bezig was.
Hier sta ik dan, naakt en weerloos, mijn hart in mijn handen, je mag het hebben, helemaal.
Regen en wind, die rotkou, het deert mij niet, ik zal niet meer klagen, nooit meer.
Maak me aan het lachen, aan het huilen, laat me schreeuwen, maak me weer gelukkig. Ik wil met je vrijen, dansen, drinken, dat wil ik, ik heb er alles voor over, ik wil dat wonder, ik wil jou.
Ik verdien het niet, hè? Het is te laat, zoals altijd voor mensen die niet nadenken, alleen maar met zichzelf bezig zijn, die zo nodig moeten bewijzen hoe zelfstandig ze zijn. Ik ben je kwijt, voor altijd.
Ik dacht dat ik zonder jou kon. Echt, ik voelde me sterk, heel even maar, daarna viel ik in dat zwarte gat, heel diep. Ik wist niet eens dat het bestond, het is daar zo koud. Voel jij het ook?
Jij bent daar net zo eenzaam als ik. Het is net alsof ik je uitgestrekte hand kan voelen, dwars door de aarde heen. Pas wanneer ik kan bevatten wat ons scheidde, zal ik weer genieten…
…van de schoonheid van het kleine wezentje dat in mij groeit, dat het al het goede in mij naar boven zal halen, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat het maar wil…
Ik ga nog liever dood, dan dit ik ooit een zin herschrijf. R. Giphart
Ze viel
Van een toren af
Van de wolken af
Ze wachtte
Tot ze zou landen
Tot ze met een klap
Met een bons
Met een plof
Of met een zucht
Tot stilstand zou komen
Een traan
Gleed uit haar ooghoek
Viel met een plons op de grond
Haar ogen stonden wazig
Ze keek hem aan
Hij staarde terug
En had spijt
Ze draaide zich om
Liep weg
Nog eenmaal achterom kijkend
Herinnerde ze zich de slechte kanten
Van de man waarvan ze had gehouden
Ze liep
Naar een plaats waar ze zich veilig voelde
Ze dacht na over vroeger, later en nu
En dat ze misschien wel beter af was
Zonder hem
Thuis knipperde het lampje van het antwoordapparaat
Zonder de boodschap te luisteren
Wiste ze het bandje
En ging naar bed
De volgende ochtend voelde ze zich leeg
En ging naar haar werk
Het deed haar de pijn vergeten
Na een dag van vermoeidheid
Keerde ze huiswaarts
Het leven moest doorgaan
Ook zonder hem
Na een week was ze gelukkig
Ze voelde zich vrij
Het antwoordapparaat was verkocht
Toen ze hem op straat tegen kwam
En hij haar hulpeloos aankeek
Voelde ze niks
Ze was alleen
En gelukkig.
[ Bericht 0% gewijzigd door Twinky op 15-05-2004 16:13:12 (aleen klinkt toch beter dan single, laatste regels) ]
Van een toren af
Van de wolken af
Ze wachtte
Tot ze zou landen
Tot ze met een klap
Met een bons
Met een plof
Of met een zucht
Tot stilstand zou komen
Een traan
Gleed uit haar ooghoek
Viel met een plons op de grond
Haar ogen stonden wazig
Ze keek hem aan
Hij staarde terug
En had spijt
Ze draaide zich om
Liep weg
Nog eenmaal achterom kijkend
Herinnerde ze zich de slechte kanten
Van de man waarvan ze had gehouden
Ze liep
Naar een plaats waar ze zich veilig voelde
Ze dacht na over vroeger, later en nu
En dat ze misschien wel beter af was
Zonder hem
Thuis knipperde het lampje van het antwoordapparaat
Zonder de boodschap te luisteren
Wiste ze het bandje
En ging naar bed
De volgende ochtend voelde ze zich leeg
En ging naar haar werk
Het deed haar de pijn vergeten
Na een dag van vermoeidheid
Keerde ze huiswaarts
Het leven moest doorgaan
Ook zonder hem
Na een week was ze gelukkig
Ze voelde zich vrij
Het antwoordapparaat was verkocht
Toen ze hem op straat tegen kwam
En hij haar hulpeloos aankeek
Voelde ze niks
Ze was alleen
En gelukkig.
[ Bericht 0% gewijzigd door Twinky op 15-05-2004 16:13:12 (aleen klinkt toch beter dan single, laatste regels) ]
De winnaar is terug te vinden op http://www.nachtlicht.nl. Het was Nonna volgens mij.quote:Op zaterdag 15 mei 2004 15:56 schreef Sven-015 het volgende:
[..]
ik doe een wilde gok....dit verhaal heeft vorige week gewonnen?Wat is dit verschrikkelijk mooi en oprecht geschreven zeg.
PE#1
Sven, dank, veel dank voor je compliment!! Ik ga gewoon door en ik hoop jij ook!!quote:Op zaterdag 15 mei 2004 15:56 schreef Sven-015 het volgende:
[..]
ik doe een wilde gok....dit verhaal heeft vorige week gewonnen?Wat is dit verschrikkelijk mooi en oprecht geschreven zeg.
Sven, dank, veel dank voor je compliment!! Ik ga gewoon door en ik hoop jij ook!!
je zit er een topic naast. Deze week is het Nachtlicht topic week 21:Jaloers!quote:Op zondag 16 mei 2004 03:38 schreef wingerd het volgende:
Is er al een nieuw thema bekend?
succes
|
|
