OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
En weer door met alle vraagstukken en begrijpelijke frustraties.
De 1e keer dat ik een nieuw topic open, hopelijk heb ik het goed gedaan
@-Spring ik bedenk me net: zou ze een brief wel lezen denk je? Zodat ze het op haar eigen tempo kan lezen en verwerken, en ook niet meteen hoeft te reageren zoals in een gesprek? En misschien dat ze ook makkelijker over haar gevoelens kan schrijven, zonder dat iemand haar aankijkt of erbij is, dan erover praten in een gesprek?
Een brief zou ze wel lezen, denk ik, maar ik ben er vrij van overtuigd dat er niets terug zou komen.quote:Op maandag 14 september 2026 21:44 schreef vlindertje89 het volgende:
@:-Spring ik bedenk me net: zou ze een brief wel lezen denk je? Zodat ze het op haar eigen tempo kan lezen en verwerken, en ook niet meteen hoeft te reageren zoals in een gesprek? En misschien dat ze ook makkelijker over haar gevoelens kan schrijven, zonder dat iemand haar aankijkt of erbij is, dan erover praten in een gesprek?
Ze is op dit moment ook behoorlijk egocentrisch in haar contact.
Net bijvoorbeeld: ik kwam terug van buurtpreventie en ging even bij haar op haar kamer zitten. Vervolgens heeft ze een kwartier lang enthousiast tegen me aan zitten infodumpen. Helemaal prima, ik luister graag en vind dat juist fijn contact. Daarna vroeg ik één ding over mijn avond: of ze ons toevallig had zien lopen met de gelr hesjes. En meteen was ze weg uit het gesprek.
Het is momenteel heel erg what's in it for me. Over haar boeken, games en interesses kan ze eindeloos vertellen, maar zodra het gesprek ook maar even verschuift naar iets wat niet over haar of haar interesses gaat, haakt ze af.
Dus ik denk zeker dat een brief een minder confronterende manier zou zijn om iets aan haar te vertellen, maar ik verwacht niet dat ze hem zou beantwoorden of ineens haar gevoelens op papier zou zetten.
Jeetje wat klinkt de situatie waarin je zit heftig... Is het een optie om bij de instantie die autisme heeft gediagnosticeerd te informeren hierover? Anders sowieso een doorverwijzing naar een psycholoog aanvragen bij de huisarts alvast? (extra tip; je kan je bij alle geschikte psychologen tegelijk aanmelden voor de wachtlijst en dan degene die als eerste plek heeft echt gaan gebruiken). Voordat je aan de beurt bent duurt alweer zo lang dat je wellicht voor die tijd iig een ingang hebt gevonden bij haar?quote:
Is het een optie om met haar vader in gesprek te gaan hierover? Met de insteek dat het voor L. echt een probleem is/kan worden en ze hierin hulp nodig heeft? Al is het vooral gericht op het in stand houden van de tijd die ze bij jou verblijft en vader het dus niet faciliteert als ze meer bij hem wil zijn. Dan hoeft hij niet eens mee te werken aan andere interventies etc...
Verder chapeau dat je de verbinding ziet in het infodumpen. Is er (verder) een gezamenlijke interesse die jullie zouden kunnen gebruiken voor het verdiepen van jullie band? Dan misschien ook inzetten op de band hechter maken en op die manier een stabielere basis voor eventuele verdere stappen in de toekomst.
Pick your battles zou ik sowieso toepassen met eten, dat zijn machtsstrijden die je nooit wint. Ik zou dan alles in een bak doen en voor mezelf bewaren voor lunch morgen
En haar een smakelijke maaltijd wensen met haar spaghetti. Ik zou wel kijken of het lukt om haar iig beneden te laten eten, wie er dan ook gekookt heeft.Heel veel sterkte in elk geval, en al kom je hier alleen om te spuien is wellicht al een soort van mini-hulp
J'ai vu un escarbot ivre!-Komupolapana
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Terecht.quote:Op maandag 8 juni 2026 15:06 schreef Kyara het volgende:
Aan een autipas heb je dus geen bal in Walibi als je zelf niet mee wil (of kan!!) In de attractie. In verband met veiligheid. Diezelfde autist moet dus gewoon met haar broer in de rij. Meer kans op overprikkeling dus meer kans op gedoe bij evacuatie.tot zover de veiligheidsvoorschriften.
In De Efteling was de rij voor autisten laatst langer dan de reguliere rij
blablablabla
De Efteling heeft geen rij voor autistenquote:
[..]
Terecht.
In De Efteling was de rij voor autisten laatst langer dan de reguliere rij
Maar sowieso heeft de efteling het anders geregeld met de faciliteitenkaart. Die kan iedereen aanvragen. Overigens gaat het ons ook niet om kortere rijen maar om een rustigere plek om te wachten. Dat maakt al veel verschil.
Sterkte @Spring
T is erg ingewikkeld en idd, de balans tussen meeveren en begrenzen is ook gewoon heel ingewikkeld. En jouw gevoel mag er ook zijn.
T is erg ingewikkeld en idd, de balans tussen meeveren en begrenzen is ook gewoon heel ingewikkeld. En jouw gevoel mag er ook zijn.
Hoe moet ik me dit voorstellen.quote:
[..]
De Efteling heeft geen rij voor autisten
Waar moet je precies wachten dan waar het rustiger is? Dat hele park is toch superdruk?
blablablabla
Dat verschilt per attractie. Bij de Baron is aan de achterkant, aan het einde van de miva ingang een rustig plekje waar je kunt zitten wachten. Bij bv Walibi krijg je een tijd waarop je je kunt melden waardoor je buiten de rij, elders in het park, kunt wachten.quote:
[..]
Hoe moet ik me dit voorstellen.
Waar moet je precies wachten dan waar het rustiger is? Dat hele park is toch superdruk?
Ik heb zelf geen ervaring met een kind met autisme. Ik vind het heel goed hoe je haar zenden ontvangt en ziet als verbinding. Het lijkt me een heel naar gevoel dat je bang bent je kind kwijt te raken en hoop heel erg dat je manieren vindt om dat te voorkomen.quote:
[..]
Een brief zou ze wel lezen, denk ik, maar ik ben er vrij van overtuigd dat er niets terug zou komen.
Ze is op dit moment ook behoorlijk egocentrisch in haar contact.
Net bijvoorbeeld: ik kwam terug van buurtpreventie en ging even bij haar op haar kamer zitten. Vervolgens heeft ze een kwartier lang enthousiast tegen me aan zitten infodumpen. Helemaal prima, ik luister graag en vind dat juist fijn contact. Daarna vroeg ik één ding over mijn avond: of ze ons toevallig had zien lopen met de gelr hesjes. En meteen was ze weg uit het gesprek.
Het is momenteel heel erg what's in it for me. Over haar boeken, games en interesses kan ze eindeloos vertellen, maar zodra het gesprek ook maar even verschuift naar iets wat niet over haar of haar interesses gaat, haakt ze af.
Dus ik denk zeker dat een brief een minder confronterende manier zou zijn om iets aan haar te vertellen, maar ik verwacht niet dat ze hem zou beantwoorden of ineens haar gevoelens op papier zou zetten.
Wat betreft de brief: wellicht antwoordt ze er niet op en ook zal er niet zomaar iets ineens veranderen, maar wellicht kan het wel een manier zijn om zelf heel goed na te denken over wat je haar wil vertellen en te zorgen dat datgene bij haar aankomt? Niet eens per se dus gericht op verandering of antwoord, maar vooral bij haar krijgen hoe jij dingen ervaart, wat je probeert te doen om het voor haar en de rest van het gezin fijn leefbaar te houden, en wat je angst is waarom je hulp wil inschakelen via de huisarts.
Sterkte in ieder geval!
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Een knuffel voor jou. Bij mijn vriend soms ook die angst een kind kwijt te raken omdat bij de andere ouder minder gedoe is of lijkt te zijn.
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
Schanu: als je niet aanvullend bent verzekerd, kan de gemeente een beschikking afgeven voor speltherapie mits zij daar een contract mee hebben.
Die aanvullende verzekering heeft meestal bv een budget van 500 euro en je krijgt dan bv per sessie 35 euro vergoed en moet de rest bij betalen (een sessie kost algauw 90 euro) tot je budget op is.
Over het boek: ik ben een professional en dit boek wordt vaak aangeraden. Het is psycho-educatie en je gaat kijken naar wat je zelf onbedoeld en ongewild in stand bent gaan houden. Het is liefdevol en ontschuldigend geschreven naar ouders. Het is een natuurlijke reactie om als ouder je kind te willen geruststellen of beschermen als het angstig is.
Er zitten allemaal werkbladen en stappenplannen in en je gaat zeker niet in 1 keer alles veranderen.
Veel ggz organisaties bieden tegenwoordig ook Space oudertrainingen aan, waarbij je nog extra wordt begeleid.
De space methodiek is wetenschappelijk bewezen even effectief of effectiever dan CGT voor het kind
Die aanvullende verzekering heeft meestal bv een budget van 500 euro en je krijgt dan bv per sessie 35 euro vergoed en moet de rest bij betalen (een sessie kost algauw 90 euro) tot je budget op is.
Over het boek: ik ben een professional en dit boek wordt vaak aangeraden. Het is psycho-educatie en je gaat kijken naar wat je zelf onbedoeld en ongewild in stand bent gaan houden. Het is liefdevol en ontschuldigend geschreven naar ouders. Het is een natuurlijke reactie om als ouder je kind te willen geruststellen of beschermen als het angstig is.
Er zitten allemaal werkbladen en stappenplannen in en je gaat zeker niet in 1 keer alles veranderen.
Veel ggz organisaties bieden tegenwoordig ook Space oudertrainingen aan, waarbij je nog extra wordt begeleid.
De space methodiek is wetenschappelijk bewezen even effectief of effectiever dan CGT voor het kind
Dit is wel een soort herkenbaar. Mijn oudste kan ook goed infodumpen. Ik heb laatst een heel verhaal gehad over pissebeddenquote:
[..]
Een brief zou ze wel lezen, denk ik, maar ik ben er vrij van overtuigd dat er niets terug zou komen.
Ze is op dit moment ook behoorlijk egocentrisch in haar contact.
Net bijvoorbeeld: ik kwam terug van buurtpreventie en ging even bij haar op haar kamer zitten. Vervolgens heeft ze een kwartier lang enthousiast tegen me aan zitten infodumpen. Helemaal prima, ik luister graag en vind dat juist fijn contact. Daarna vroeg ik één ding over mijn avond: of ze ons toevallig had zien lopen met de gelr hesjes. En meteen was ze weg uit het gesprek.
Het is momenteel heel erg what's in it for me. Over haar boeken, games en interesses kan ze eindeloos vertellen, maar zodra het gesprek ook maar even verschuift naar iets wat niet over haar of haar interesses gaat, haakt ze af.
Dus ik denk zeker dat een brief een minder confronterende manier zou zijn om iets aan haar te vertellen, maar ik verwacht niet dat ze hem zou beantwoorden of ineens haar gevoelens op papier zou zetten.
. Echt praten is een soort topsport, op het goed moment je voet tussen de deur zien te krijgen.
Wat hier beter werkt is tijdens het wandelen of autorijden. Dus niet tegenover elkaar zitten, maar samen iets doen.
(vind ik zelf ook prettiger moet ik zeggen).
Maar echt over gevoelens enzo, is een zeldzaamheid.
Ik zeg vaak dat ik hoop dat ze dat soort dingen wel met haar online vrienden kan delen...
Voor wat betreft dat dwangmatige... ik heb ooit de diagnose ocs gekregen, die was onterecht. Dat vertelde ik ze toen, maar mijn behandelaren vonden toen dat het zo was.
Achteraf was dat wat zij aanzagen voor controledwang, mijn manier om grip te houden in de wereld die ik niet begreep en die mij niet begreep.
En ik doe het nog steeds, in mindere mate gelukkig, maar hoe onrustiger ik me voel, hoe meer het aanwezig is.
Had ik verteld dat het voorstel voor begeleiding was afgewezen voor de jongste?
De organisatie waar we heen wilden vond dat er eerst behandeling nodig was.
Dame van het wijkteam heeft overleg gehad met de psycholoog en daarna nog eens overlegd met de organisatie die begeleiding kan geven en nu is het wel akkoord...
Over 2 weken intake... en dan is het nog een paar maand wachttijd waarschijnlijk. Maar dat zal dan januari/februari worden. Dat is beter te overzien dan eerst op een ellenlange wachtlijst voor behandeling enzo... en de begeleiding kan doorlopen als ze 18 wordt, want ze begeleiden ook volwassenen.
Fake it till you make it...
Even een andere vraag voor degenen die dubbele kinderbijslag hebben. Voor hoe lang hebben jullie dit gekregen?
5 jaarquote:
Even een andere vraag voor degenen die dubbele kinderbijslag hebben. Voor hoe lang hebben jullie dit gekregen?
Ook 5 jaar elke keer. Herhalen ging hier een stuk makkelijker dan de eerste.quote:
Even een andere vraag voor degenen die dubbele kinderbijslag hebben. Voor hoe lang hebben jullie dit gekregen?
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Ja, hier iets minder dan 5 jaar, stopt dag voor de 18e verjaardag. Maar ik had verwacht dat het korter zou zijn.
Ik vond het ook bijzonder dat we meteen zo lang kregen, maar ook wel een opluchting. Nu hoef ik in ieder geval de komende vijf jaar al die moeilijke vragen niet nog een keer te beantwoorden 
Ja hier sowieso geen verlenging dus.
Maar omdat het hier de afgelopen 2 jaar zo ontzettend bergafwaarts gaat met D1, zit ik steeds meer in mijn hoofd wat we gemist hebben. Waarom het steeds zo als een verrassing lijkt te komen en we continu onze verwachtingen bij moeten stellen. In groep 8 was er nog niet eens sprake van speciaal onderwijs, nu is de speciale klas, binnen het speciaal onderwijs al ingewikkeld.
Maar omdat het hier de afgelopen 2 jaar zo ontzettend bergafwaarts gaat met D1, zit ik steeds meer in mijn hoofd wat we gemist hebben. Waarom het steeds zo als een verrassing lijkt te komen en we continu onze verwachtingen bij moeten stellen. In groep 8 was er nog niet eens sprake van speciaal onderwijs, nu is de speciale klas, binnen het speciaal onderwijs al ingewikkeld.
Wij kregen de toezegging voor 3 jaar, als ze 12 is moeten we dus verlenging aanvragen.
Kyara, wat moeilijk dat het zo bergafwaarts gaat en helemaal als je je vinger er niet op kan leggen waar dat door komt. Zou leeftijd een rol kunnen spelen, of school bijvoorbeeld? De overgang naar de middelbare school is zo heftig en overweldigend, dat was voor mij ook het punt waarop ik compleet vastliep (nog voor ik er überhaupt op zat, alleen het idee al dat alles anders werd en ik daarnaast opeens volwassen moest zijn - dacht ik). Dan kan het in groep 8 nog prima lijken, maar zorgen andere factoren ervoor dat het maskeren niet meer gaat en dat D1 dus steeds meer begint vast te lopen. De ambulant begeleider legde ons in geval van Jewel ook uit dat hoe meer prikkels ze ervaart, hoe 'autistischer' ze naar buiten toe is, omdat haar brein het gewoon niet aan kan en er geen energie is om aan te passen.
Ik had het hier een tijd terug over de HPV vaccinatie, na een herinnering voor de oproep heb ik er toch maar even achteraan gebeld. Ik werd teruggebeld door een hele lieve verpleegkundige die echt de tijd nam om samen te kijken wat Jewel nodig heeft om de vaccinatie zo prettig mogelijk te laten verlopen. Ze mag in ieder geval buiten het reguliere prikmoment om en voor de 2e vaccinatie zal dat ook worden genoteerd. Het zal alsnog geen leuke ervaring voor haar worden, ik denk dat er niets is wat het makkelijker maakt want ze vindt het gewoon vreselijk, maar dat we de tijd hebben en geen wachtkamer vol andere kinderen die op hun vaccinatie wachten, maakt in ieder geval dat er een bepaalde druk wegvalt.
Kyara, wat moeilijk dat het zo bergafwaarts gaat en helemaal als je je vinger er niet op kan leggen waar dat door komt. Zou leeftijd een rol kunnen spelen, of school bijvoorbeeld? De overgang naar de middelbare school is zo heftig en overweldigend, dat was voor mij ook het punt waarop ik compleet vastliep (nog voor ik er überhaupt op zat, alleen het idee al dat alles anders werd en ik daarnaast opeens volwassen moest zijn - dacht ik). Dan kan het in groep 8 nog prima lijken, maar zorgen andere factoren ervoor dat het maskeren niet meer gaat en dat D1 dus steeds meer begint vast te lopen. De ambulant begeleider legde ons in geval van Jewel ook uit dat hoe meer prikkels ze ervaart, hoe 'autistischer' ze naar buiten toe is, omdat haar brein het gewoon niet aan kan en er geen energie is om aan te passen.
Ik had het hier een tijd terug over de HPV vaccinatie, na een herinnering voor de oproep heb ik er toch maar even achteraan gebeld. Ik werd teruggebeld door een hele lieve verpleegkundige die echt de tijd nam om samen te kijken wat Jewel nodig heeft om de vaccinatie zo prettig mogelijk te laten verlopen. Ze mag in ieder geval buiten het reguliere prikmoment om en voor de 2e vaccinatie zal dat ook worden genoteerd. Het zal alsnog geen leuke ervaring voor haar worden, ik denk dat er niets is wat het makkelijker maakt want ze vindt het gewoon vreselijk, maar dat we de tijd hebben en geen wachtkamer vol andere kinderen die op hun vaccinatie wachten, maakt in ieder geval dat er een bepaalde druk wegvalt.
We hebben echt wel flinke dieptepunten gehad. Ook dat ze helemaal niet meer de deur uitkwam en een bezoek aan oma of de supermarkt al een overwinning was. Maar dat waren fases en daarna ging het een tijd weer goed. Maar nu veert ze niet meer terug en zijn er dus ook geen adempauzes. Puberteit zal er zeker mee te maken hebben maar dan is de vraag waar we staan als ze daaruit is.
HPV hebben ze hier allebei ook nog niet. Ze trokken dat gewoon echt niet. Want naalden zijn niet leuk. Baarmoederhalskanker lijkt me nog minder leuk maar dat krijg ik ze ook niet uitgelegd. Met 14 jaar weer een vaccinatie dus wellicht dat we dan met een aparte afspraak alles in een kunnen doen. Evt met omkopen oid.
HPV hebben ze hier allebei ook nog niet. Ze trokken dat gewoon echt niet. Want naalden zijn niet leuk. Baarmoederhalskanker lijkt me nog minder leuk maar dat krijg ik ze ook niet uitgelegd. Met 14 jaar weer een vaccinatie dus wellicht dat we dan met een aparte afspraak alles in een kunnen doen. Evt met omkopen oid.
Ik denk niet dat jullie iets gemist hebben...quote:
Ja hier sowieso geen verlenging dus.
Maar omdat het hier de afgelopen 2 jaar zo ontzettend bergafwaarts gaat met D1, zit ik steeds meer in mijn hoofd wat we gemist hebben. Waarom het steeds zo als een verrassing lijkt te komen en we continu onze verwachtingen bij moeten stellen. In groep 8 was er nog niet eens sprake van speciaal onderwijs, nu is de speciale klas, binnen het speciaal onderwijs al ingewikkeld.
Leeftijd, puberteit, overgang naar de middelbare school... of misschien wel te lang mee moeten draaien op je tenen...
Daar kunnen jullie niks aan doen. Je handelt met de kennis die je hebt op zo'n moment.
Ik weet niet of je dit soort dalen kan voorspellen, ook niet of je ze kunt voorkomen.
Je hebt als ouders een beeld hoe het "later" zal zijn... en dan stukje bij beetje blijk je dat beeld te moeten bijschaven... je kan gewoon niet voorspellen hoe iets gaat, maar het is wel lastig als je steeds ziet dat ze moet inleveren...
Fake it till you make it...
Ik vind het ook voelen als een soort continue rouw. Elke keer weer opnieuw de realisatie dat iets niet gaat zoals je had verwacht of had gehoopt voor je kind. Of voor je eigen leven.
Maar ik mag op dit moment niet klagen, want hier gaat het op dit moment juist weer even beter dan ik had durven verwachten (Al durf ik dan ook weer niet te hopen dat het lang zo zal blijven, want dan valt het weer zo tegen op het moment dat het uiteindelijk onvermijdelijk toch weer een keer helemaal vastloopt.)
@Schanu had ik al bedankt voor de tip over de Hoogvliegers? Ik kreeg vandaag een mail dat een piloot contact met ons gaat opnemen voor een individuele vlucht (dus niet op zo'n centrale dag) met de jongste. Hij is helemaal in de wolken.
(Al durf ik dan ook weer niet te hopen dat het lang zo zal blijven, want dan valt het weer zo tegen op het moment dat het uiteindelijk onvermijdelijk toch weer een keer helemaal vastloopt.)@Schanu had ik al bedankt voor de tip over de Hoogvliegers? Ik kreeg vandaag een mail dat een piloot contact met ons gaat opnemen voor een individuele vlucht (dus niet op zo'n centrale dag) met de jongste. Hij is helemaal in de wolken.
Ja en tegelijkertijd wil ik ook niet rouwen want ergens heb ik toch nog steeds hoop dat het beter wordt, dat ze over die drempel heen kan, dat ze verder van ons weg kan en wat meer aansluiting vindt bij de maatschappij.quote:
Ik vind het ook voelen als een soort continue rouw. Elke keer weer opnieuw de realisatie dat iets niet gaat zoals je had verwacht of had gehoopt voor je kind. Of voor je eigen leven.
Ja dit gecombineerd met het weten dat je kind dat ook nooit meer gaat kunnen inhalen/meemaken.quote:
Ik vind het ook voelen als een soort continue rouw. Elke keer weer opnieuw de realisatie dat iets niet gaat zoals je had verwacht of had gehoopt voor je kind. Of voor je eigen leven.
Zelfs als het allemaal anders wordt, is dit op bepaalde punten (voor de een meer dan voor de ander natuurlijk) 'gemiste tijd'.
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Ja, we merken nu ook heel erg dat D1 nu best wel D2 kopieert. Dat vind ik ook wel een lastige, want ik wil ook niet dat ze via haar zus gaat "leven". Dat begint voor D2 nu ook irritant te worden. Het begon vorig jaar al met aanhaken bij schoolvriendinnen en nu neemt ze kledingstijl, muziek, make-up/haar stijl etc over. Nu beïnvloeden tienermeiden elkaar natuurlijk sowieso wel en socials spelen ook een belangrijke rol maar ja. Zeker omdat D1 dan ook nogal obsessief is in waar ze "fan" van is.quote:
[..]
Ja dit gecombineerd met het weten dat je kind dat ook nooit meer gaat kunnen inhalen/meemaken.
Zelfs als het allemaal anders wordt, is dit op bepaalde punten (voor de een meer dan voor de ander natuurlijk) 'gemiste tijd'.
En tegelijkertijd moet ik mezelf er steeds aan herinneren dat míjn idee van hoe het leven eruit hoort te zien niet per se is waar zíj het meest gelukkig van worden. Ik merk dat ik soms wil dat ze bepaalde ervaringen meemaken omdat ík die als kind heel leuk vond, maar dat zij dat heel anders ervaren. Ik blijf eraan moeten wennen dat het brein van mijn kinderen heel anders werkt dan het mijne.quote:
[..]
Ja dit gecombineerd met het weten dat je kind dat ook nooit meer gaat kunnen inhalen/meemaken.
Zelfs als het allemaal anders wordt, is dit op bepaalde punten (voor de een meer dan voor de ander natuurlijk) 'gemiste tijd'.
Maargoed, het is natuurlijk anders op de momenten dat je ziet dat ze zelf ook worstelen met hoe het gaat. Dat heeft niets te maken met je eigen beeld moeten bijstellen. Als je kind zich ellendig voelt, voel je je zelf ook zo.
Ik weet dat elk kind anders is, maar jarenlang heb ik me grote zorgen gemaakt om jongste. Het zag er echt naar uit dat hij zelfs meer begeleiding nodig zou hebben dan begeleid wonen zeg maar. Totdat op de middelbare school er ineens iets gebeurde. Hij ging groeien. Op alle mogelijke manieren. En nu heb ik een boom van een kerel die het hartstikke goed doet en die ik met vertrouwen los zou laten met enkel wat ambulante begeleiding. Hij is bijna 17 nu.
Wat ik hiermee wil vertellen: staar je niet vast op dit moment, want het zegt niets. Er zullen altijd momenten zijn dat het minder gaat, maar onverwacht kan er echt ook groei zijn.
(Er is zelfs een periode geweest dat de woorden klassiek autisme zijn gevallen bij deze knul. Ik heb dat nooit geaccepteerd want hij voldeed niet aan de eisen, maar ik snap wel waarom het gezegd werd.)
Wat ik hiermee wil vertellen: staar je niet vast op dit moment, want het zegt niets. Er zullen altijd momenten zijn dat het minder gaat, maar onverwacht kan er echt ook groei zijn.
(Er is zelfs een periode geweest dat de woorden klassiek autisme zijn gevallen bij deze knul. Ik heb dat nooit geaccepteerd want hij voldeed niet aan de eisen, maar ik snap wel waarom het gezegd werd.)
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
Dank voor het delen @Troel
Ik hoop dat hier het kwartje ook gaat vallen.
Er wordt door hulpverleners ook vaak gesproken over "lijdenslast". Op dit moment is die er niet. Maar ik ben ook bang dat die wel komt als ze merkt dat alles en iedereen haar voorbij gaat, dat bij haar zus het kwartje valt en zij daar niet op mee kan liften. Als ze het heeft over later, wat ze wil worden, als ze getrouwd is en kinderen heeft etc. Komt er een moment dat ze beseft dat dat wellicht niet voor haar is weggelegd. Misschien denken we ook te ver vooruit is en is het echt per dag, per week, per maand leven.
Ik hoop dat hier het kwartje ook gaat vallen.
Er wordt door hulpverleners ook vaak gesproken over "lijdenslast". Op dit moment is die er niet. Maar ik ben ook bang dat die wel komt als ze merkt dat alles en iedereen haar voorbij gaat, dat bij haar zus het kwartje valt en zij daar niet op mee kan liften. Als ze het heeft over later, wat ze wil worden, als ze getrouwd is en kinderen heeft etc. Komt er een moment dat ze beseft dat dat wellicht niet voor haar is weggelegd. Misschien denken we ook te ver vooruit is en is het echt per dag, per week, per maand leven.
Dit fenomeen heet levend verlies. Manu Keirse is een specialist op dit gebied. Hij heeft boeken geschreven hierover en geeft ook lezingen. Mocht je ooit de gelegenheid hebben naar een lezing van hem te gaan dan is dat heel erg de moeite waard!quote:
Ik vind het ook voelen als een soort continue rouw. Elke keer weer opnieuw de realisatie dat iets niet gaat zoals je had verwacht of had gehoopt voor je kind. Of voor je eigen leven.
Ik hoorde van iemand die een kind met ass heeft die op de leeftijd van mijn oudste ook niet te motiveren was voor wat dan ook.
Intussen is het een jongeman van een jaar of 25, aan de studie en doet het eigenlijk best goed.
Ik hoop dat de oudste ook op zo'n punt komt... op dit moment zie ik het somber in. Ze is alleen gemotiveerd om te gamen. Maaaar staat wel open voor het jongeren autisme cafe hier en is al 2x geweest...
Niet dat ze echt contact maakt, maar ze vindt het ok om te gaan en ik hoop dat er iemand daar is of komt waar het mee klikt en ze ook in het dagelijks leven misschien contact mee zou kunnen hebben...
Intussen is het een jongeman van een jaar of 25, aan de studie en doet het eigenlijk best goed.
Ik hoop dat de oudste ook op zo'n punt komt... op dit moment zie ik het somber in. Ze is alleen gemotiveerd om te gamen. Maaaar staat wel open voor het jongeren autisme cafe hier en is al 2x geweest...
Niet dat ze echt contact maakt, maar ze vindt het ok om te gaan en ik hoop dat er iemand daar is of komt waar het mee klikt en ze ook in het dagelijks leven misschien contact mee zou kunnen hebben...
Fake it till you make it...
Mini-ToT is altijd enorm gemotiveerd, maar zijn nieuwe school is echt te zwaar voor hem. Elke dag komt hij zwaar overprikkeld naar buiten.
Meestal trekt hij binnen een half uurtje wel weer bij, soms duurt het een uurtje.
Gelukkig blijft hij daar buiten wel heel positief en leergierig!
Wil altijd zo veel mogelijk van alles weten.
Hij is laatst jarig geweest en ik heb hem een scheikundeset en een microscoop gegeven, en hij zit nu op judo wat hij helemaal geweldig vindt!
Meestal trekt hij binnen een half uurtje wel weer bij, soms duurt het een uurtje.
Gelukkig blijft hij daar buiten wel heel positief en leergierig!
Wil altijd zo veel mogelijk van alles weten.Hij is laatst jarig geweest en ik heb hem een scheikundeset en een microscoop gegeven, en hij zit nu op judo wat hij helemaal geweldig vindt!
Mijn zoontje is naar de opendag geweest van z'n nieuwe school en was compleet overprikkeld. Rest van de dag enorm druk en hele tijd aan het stuiteren. Nu is een open dag natuurlijk wel een drukkere toestand dan een reguliere schooldag. Heb zelf in elk geval een positieve indruk gekregen van de school. Hopen dat hij er kan aarden.quote:
Mini-ToT is altijd enorm gemotiveerd, maar zijn nieuwe school is echt te zwaar voor hem. Elke dag komt hij zwaar overprikkeld naar buiten.
Meestal trekt hij binnen een half uurtje wel weer bij, soms duurt het een uurtje.
Gelukkig blijft hij daar buiten wel heel positief en leergierig!
Hij is laatst jarig geweest en ik heb hem een scheikundeset en een microscoop gegeven, en hij zit nu op judo wat hij helemaal geweldig vindt!
Het is wel 20 minuten rijden (enkele rit), dus twee keer 40 minuten per dag extra erbij.
Haha hier ook een nieuwe school, en hier ook > 20 minuten rijden!quote:
[..]
Mijn zoontje is naar de opendag geweest van z'n nieuwe school en was compleet overprikkeld. Rest van de dag enorm druk en hele tijd aan het stuiteren. Nu is een open dag natuurlijk wel een drukkere toestand dan een reguliere schooldag. Heb zelf in elk geval een positieve indruk gekregen van de school. Hopen dat hij er kan aarden.
Het is wel 20 minuten rijden (enkele rit), dus twee keer 40 minuten per dag extra erbij.
Hij heeft eind vorig jaar 2x een proefdag op de nieuwe school gehad en dat vond hij helemaal geweldig, maar dit schooljaar direct de eerste dag was al enorm overprikkelend voor hem, en dat is elke dag zo weer geweest.
Jonge docent die pas 1 jaar op die school werkt. De kinderen daar praten, roepen, gooien met potloden en gummen, pesten elkaar in de klas enz.
Ik heb gevraagd of hij gehoorbescherming kon krijgen om zich zo af te sluiten, en ook dat hij tijdens de les mag eten om zijn energiepeil goed te houden. Beide dingen waren prima, beide dingen helpen een klein beetje, maar de overprikkeling is echt nog veel te veel.
ToT, dat klink niet als een veilig schoolklimaat, niet voor mini-ToT maar ook niet voor neuro typische kinderen. Daar zou ik wel een gesprek aan wagen als ik jou was. Het kan al lastig genoeg zijn op regulier onderwijs, laat staan als je kind dan ook nog in een klas zit waar wordt gegooid, geschreeuwd en gepest 
Levend verlies, die kwam wel even binnen.
Levend verlies, die kwam wel even binnen.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
quote:
ToT, dat klink niet als een veilig schoolklimaat, niet voor mini-ToT maar ook niet voor neuro typische kinderen. Daar zou ik wel een gesprek aan wagen als ik jou was. Het kan al lastig genoeg zijn op regulier onderwijs, laat staan als je kind dan ook nog in een klas zit waar wordt gegooid, geschreeuwd en gepest
Levend verlies, die kwam wel even binnen.Dat zou ik ook verdrietig vinden. Is het onwetendheid of onwillendheid?SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Herken t deels, Mijn jongste (ADD) overprikkeld snel en is graag bij mij in de buurt,afgelopen week was er schoolkamp, slapen lukte hem niet ondanks dat hij het graag wilde, dus woensdagavond werd hij thuis gebracht en donderdag heb ik hem weer terug gebracht, zo heeft hij kamp gedaan zonder slapen, voor hem was dit meer dan prima,hij kon zo goed met de prikkels omgaan en heeft leuke herinneringen gemaakt... nou dan had je mn zus.. Dat kind, ja echt "dat" kind moet nog veel leren, Ik had hem echt niet gehaald en gebracht, weg was weg geweest. Al had ik hem sowieso niet opgehaald...
En dat raakt me toch, ik kan soms al zo twijfelen of ik het goed aanpak met hem, niet te veel toegeef, en dan mn zus die er zo mee omgaat...
Sidenote: mijn zus heeft geen kinderen, en denkt het altijd beter te weten.S. 2014
J. 2016
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Today is life -
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
GM, het is een combinatie denk ik, ze weten hoe het gaat met Jewel en dat we weer op een glijdende schaal naar beneden zitten qua belastbaarheid dus ergens kan het geen onwetendheid zijn en dus onwil.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Wat moeilijk he, die opmerkingen van mensen die geen flauw benul hebben. Probeer vooral dicht bij jezelf te blijven, jij weet als moeder echt wel wat het beste werkt voor jouw kind en daar mag je altijd op vertrouwen. Het is zo makkelijk voor anderen om het te gooien op luiheid, verwend gedrag, slechte opvoeding, etc, maar ze hebben geen idee waar jij elke dag achter gesloten deuren mee worstelt. Zij zien alleen die momentopnames, jij ziet het hele plaatje. Ik vind het juist heel mooi hoe je het schoolkamp toch mogelijk hebt gemaakt voor hem, zo heeft hij toch mee kunnen doen op een manier die voor hem haalbaar is. Prachtig hoe jij je op die manier inzet voor je kind
Ynske,SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Edit: wat het extra pijnlijk maakt, het appje waarin ik aangeef dat wij er niet bij zijn is door iedereen genegeerd en iedereen appt er overheen.
[ Bericht 5% gewijzigd door Schanu op 21-09-2026 16:47:15 ]
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Wat moeilijk, ik heb mazzel denk ik met mijn ouders en broertje. Die proberen wel mee te denken. En intussen hebben mijn kinderen de leeftijd dat ze ook thuis kunnen blijven zelf.
Maar ik was verbaasd dat de oudste wel mee wil naar mijn familie zelfs als mijn broertje met zijn gezin komt. Ze kan zich daar terugtrekken als het te veel is. Dus dat is wel fijn.
Maar ik was verbaasd dat de oudste wel mee wil naar mijn familie zelfs als mijn broertje met zijn gezin komt. Ze kan zich daar terugtrekken als het te veel is. Dus dat is wel fijn.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Fake it till you make it...
Buda, ook al zo'n complexe situatie, wat naar. Die verstandshouding heb ik ook met mijn eigen moeder, ze komt op verjaardagen van de kinderen en dat zijn de enige 2 momenten dat zij en wij elkaar zien.
Wat fijn dat het bij jou anders gaat Nijna
Ik heb Jewel gister weer thuis moeten houden. Ze werd zo overstuur wakker, dat ging verder dan de normale dagelijkse 'ik wil niet naar school'-buien. Ondanks dat ze maandagmiddag een studiedag had en ze de woensdag niet meer naar school gaat. Vooralsnog heeft het afschalen dus helaas nog geen effect. Dat we weer aan het puzzelen zijn met medicatie helpt waarschijnlijk ook niet mee. Maar ze slaapt wel weer goed in dus de avonden zijn weer iets rustiger, dat vind ik al heel veel waard.
Wat fijn dat het bij jou anders gaat Nijna
Ik heb Jewel gister weer thuis moeten houden. Ze werd zo overstuur wakker, dat ging verder dan de normale dagelijkse 'ik wil niet naar school'-buien. Ondanks dat ze maandagmiddag een studiedag had en ze de woensdag niet meer naar school gaat. Vooralsnog heeft het afschalen dus helaas nog geen effect. Dat we weer aan het puzzelen zijn met medicatie helpt waarschijnlijk ook niet mee. Maar ze slaapt wel weer goed in dus de avonden zijn weer iets rustiger, dat vind ik al heel veel waard.
Schoonouders belden, ze stelden voor Sinterklaas een week voor 5 december te vieren zodat het verspreid is. Ze snappen het duidelijk niet. Want verspreiden betekent ook dubbel zoveel stress.
Of we schoonzus wel begrepen die aangaf dat hun 18 jarige zoon er graag bij wilde zijn. Nee dat snap ik niet. Want met kerst kan hij ook gewoon een uurtje langskomen maar dat wil hij niet. En wij KUNNEN niet daar sinterklaas vieren. De 18 jarige kleinzoon wordt dus verkozen boven ons hele gezin. En dan wordt er gezegd dat we kunnen kiezen om alsnog Sinterklaas mee te vieren. Maar dat kunnen wij dus niet. Wij kunnen ons niet aanpassen, Jewel heeft autisme, het is GEEN keuze maar een noodzaak. Het voelt zo verkeerd en alsof ze ons kind buiten sluiten.
Ik ben echt zo vreselijk verdrietig.
Of we schoonzus wel begrepen die aangaf dat hun 18 jarige zoon er graag bij wilde zijn. Nee dat snap ik niet. Want met kerst kan hij ook gewoon een uurtje langskomen maar dat wil hij niet. En wij KUNNEN niet daar sinterklaas vieren. De 18 jarige kleinzoon wordt dus verkozen boven ons hele gezin. En dan wordt er gezegd dat we kunnen kiezen om alsnog Sinterklaas mee te vieren. Maar dat kunnen wij dus niet. Wij kunnen ons niet aanpassen, Jewel heeft autisme, het is GEEN keuze maar een noodzaak. Het voelt zo verkeerd en alsof ze ons kind buiten sluiten.
Ik ben echt zo vreselijk verdrietig.
quote:
Schoonouders belden, ze stelden voor Sinterklaas een week voor 5 december te vieren zodat het verspreid is. Ze snappen het duidelijk niet. Want verspreiden betekent ook dubbel zoveel stress.
Of we schoonzus wel begrepen die aangaf dat hun 18 jarige zoon er graag bij wilde zijn. Nee dat snap ik niet. Want met kerst kan hij ook gewoon een uurtje langskomen maar dat wil hij niet. En wij KUNNEN niet daar sinterklaas vieren. De 18 jarige kleinzoon wordt dus verkozen boven ons hele gezin. En dan wordt er gezegd dat we kunnen kiezen om alsnog Sinterklaas mee te vieren. Maar dat kunnen wij dus niet. Wij kunnen ons niet aanpassen, Jewel heeft autisme, het is GEEN keuze maar een noodzaak. Het voelt zo verkeerd en alsof ze ons kind buiten sluiten.
Ik ben echt zo vreselijk verdrietig.
en een knuffel, niet dat dat iets oplost, maar voor het idee
Fake it till you make it...
Ynske
Bedankt voor de zon...
Lieverd, gun jullie zoveel rust. Laat t los. Probeer niet te vergelijken, daar win je niets mee. Sommige mensen zijn gewoon zo bekrompen. Ook dit is levend verlies. Probeer het een plaatje te geven en beperk het contact. Dit levert zoveel ellende op. En men denkt gewoon jullie leven te bepalen. Welkom op deze wereld schoonouders, zo werkt het niet. Kies voor jezelf en je eigen gezin. Elke energie die je erin stopt hoort dubbel zoveel energie te geven, dat doet het niet. Het sloopt jullie alleen maar. Dat zijn ze niet waard.quote:
Schoonouders belden, ze stelden voor Sinterklaas een week voor 5 december te vieren zodat het verspreid is. Ze snappen het duidelijk niet. Want verspreiden betekent ook dubbel zoveel stress.
Of we schoonzus wel begrepen die aangaf dat hun 18 jarige zoon er graag bij wilde zijn. Nee dat snap ik niet. Want met kerst kan hij ook gewoon een uurtje langskomen maar dat wil hij niet. En wij KUNNEN niet daar sinterklaas vieren. De 18 jarige kleinzoon wordt dus verkozen boven ons hele gezin. En dan wordt er gezegd dat we kunnen kiezen om alsnog Sinterklaas mee te vieren. Maar dat kunnen wij dus niet. Wij kunnen ons niet aanpassen, Jewel heeft autisme, het is GEEN keuze maar een noodzaak. Het voelt zo verkeerd en alsof ze ons kind buiten sluiten.
Ik ben echt zo vreselijk verdrietig.
En heel eerlijk? Jullie kinderen hebben meer aan 1 opa en oma dan aan mensen die ze niet willen zien zoals ze zijn. Ze verdienen de titel opa en oma niet.
Today is life -
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
Dankjulliewel
Je hebt gelijk Ynske, ik moet het loslaten, maar dat is niet mijn sterkste kant. Mijn eigen ouders zijn ook geen opa en oma te noemen (geen contact met mijn vader en mijn moeder zien we 2 keer per jaar op de verjaardagen van de kinderen). Ze hebben het wat dat betreft niet getroffen met opa's en oma's.
Ik ga proberen het los te laten, het is mijn energie niet waard.
Je hebt gelijk Ynske, ik moet het loslaten, maar dat is niet mijn sterkste kant. Mijn eigen ouders zijn ook geen opa en oma te noemen (geen contact met mijn vader en mijn moeder zien we 2 keer per jaar op de verjaardagen van de kinderen). Ze hebben het wat dat betreft niet getroffen met opa's en oma's.
Ik ga proberen het los te laten, het is mijn energie niet waard.
Ynske
Bedankt voor de zon...
quote:
Dankjulliewel
Je hebt gelijk Ynske, ik moet het loslaten, maar dat is niet mijn sterkste kant. Mijn eigen ouders zijn ook geen opa en oma te noemen (geen contact met mijn vader en mijn moeder zien we 2 keer per jaar op de verjaardagen van de kinderen). Ze hebben het wat dat betreft niet getroffen met opa's en oma's.
Ik ga proberen het los te laten, het is mijn energie niet waard.
Misschien is er zoiets als een wensoma/opa in de buurt?
Mensen die oprecht geïnteresseerd in jullie zijn en die die rol willen invullen?
Ow en blijf je gevoel hier del n he! Voel je niet opgelaten of bezwaard om te delen wat het met je doet. Alleen dan kun je het een plekje geven.
En echt jullie doen het goed. En het beste wat je kunt!
Today is life -
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
Wat rot als je familie geen rekening met je gezin wil houden. Zeker als je ziet dat ze dat voor anderen wel doen. Dat doet pijn.
Gelukkig heb ik dat in de familie niet. Wel dat mensen er gewoon niet bij stilstaan dat veel dingen voor mijn kinderen niet zo vanzelfsprekend zijn. Ik kies er maar voor om dat te zien als onnadenkenheid omdat ze het zelf niet ervaren en zich dus niet realiseren dat hun plannen en ideeën soms voor ons te veel gevraagd zijn, in plaats van dat het ze gewoon niet kan schelen.
Gelukkig heb ik dat in de familie niet. Wel dat mensen er gewoon niet bij stilstaan dat veel dingen voor mijn kinderen niet zo vanzelfsprekend zijn. Ik kies er maar voor om dat te zien als onnadenkenheid omdat ze het zelf niet ervaren en zich dus niet realiseren dat hun plannen en ideeën soms voor ons te veel gevraagd zijn, in plaats van dat het ze gewoon niet kan schelen.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
@Schanu ik mag hopen dat jullie gewoon lekker met je gezin sinterklaas gaan vieren, gewoon thuis?
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
Dankjewel Ynske, een wens opa en oma hebben we nooit echt naar gekeken. Ik weet ook oprecht niet of Jewel nu een onbekende in haar leven zou accepteren. Maar bedankt voor de tip, ik ga er wel eens naar kijken!
Amsel, wat wordt je toch pijnlijk beperkt op zo'n moment
en dat anderen dat niet zien, maakt het nog lastiger. Lukt het jullie om het wel rond te krijgen of wordt het besluit om thuis te blijven? Naar verjaardagen die in onze schoonfamilie op zondag worden gevierd (bijna allemaal ) gaan wij (althans Jewel en ik) ook niet meer heen. Als niets anders werkt is dat vaak de resterende optie helaas.
Troel, zeker vieren wij het thuis als gezin dat is juist de reden dat we het niet ook met de schoonfamilie willen vieren. Eén keer pakjesavond is al spannend genoeg, 2 keer dus niet te doen.
Amsel, wat wordt je toch pijnlijk beperkt op zo'n moment
en dat anderen dat niet zien, maakt het nog lastiger. Lukt het jullie om het wel rond te krijgen of wordt het besluit om thuis te blijven? Naar verjaardagen die in onze schoonfamilie op zondag worden gevierd (bijna allemaal ) gaan wij (althans Jewel en ik) ook niet meer heen. Als niets anders werkt is dat vaak de resterende optie helaas. Troel, zeker vieren wij het thuis als gezin
dat is juist de reden dat we het niet ook met de schoonfamilie willen vieren. Eén keer pakjesavond is al spannend genoeg, 2 keer dus niet te doen.
Even advocaat van de duivel.quote:
Troel, zeker vieren wij het thuis als gezin
Als je toch geen Sint met hen wilde vieren, is het dan een probleem dat zij het wel willen vieren en dat dus zonder jullie doen?
Of zit het probleem erin dat ze daardoor geen kerst vieren en jullie dus helemaal niet bij een samenzijn kunnen zijn?
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Ik snap je en je hebt gelijk. Ons voorstel was om cadeautjes met kerst te doen, dat vieren we namelijk bij mijn schoonouders. Vorig jaar deden we dat zo omdat dat in de agenda van zwager en schoonzus het beste uitkwam. Toen gaf iedereen nog aan dat dat zo goed beviel. Dit jaar willen ze dat echter niet omdat het in de agenda van hun 18 jarige zoon niet uitkomt. Terwijl het geen probleem is voor ze dat wij er nu met z'n vieren niet bij kunnen zijn. Het is maar net hoe het hun uitkomt. Het feit dat zij elk jaar met z'n allen (Opa, oma, schoonzus 1. zwager, schoonzus 2 en hun drie kids) op vakantie gaan, samen naar kerstmarkten gaan, samen oud & nieuw vieren, en dat wij niet eens worden gevraagd, maakt dat het extra gevoelig ligt. Dat de verjaardagen standaard op zondag worden gevierd terwijl dat betekent dat Jewel er nooit meer bij is ook. Want dat wij bijna nergens bij zijn is geen probleem voor ze. Als de neef er 1 keer niet bij is wordt alles wel op hem aangepast.quote:
[..]
Even advocaat van de duivel.
Als je toch geen Sint met hen wilde vieren, is het dan een probleem dat zij het wel willen vieren en dat dus zonder jullie doen?
Of zit het probleem erin dat ze daardoor geen kerst vieren en jullie dus helemaal niet bij een samenzijn kunnen zijn?
Dus het gaat niet eens zozeer om Sinterklaas. Het is voor mij ook een principe kwestie geworden. Dat ze voor de andere 3 kleinkinderen álles doen, en onze 2 meiden delven het onderspit. Dat ze samen Sinterklaas gaan vieren mogen ze zelf weten, maar wetende dat ze weer leuk en gezellig wat samen gaan doen zonder onze kinderen doet pijn. Want als we dat cadeautjesmoment naar kerst konden verschuiven, hadden zij wel gezellig mee kunnen doen.
Maar het klopt wat je zegt. Dat wij het niet kunnen vieren met ze maakt niet dat zij het niet mogen vieren samen. Voor mij gaat het dieper dan Sinterklaas alleen en dat maakt dat ik er wat heftig op reageer.
Wat verdrietig @Schanu ik snap heel goed dat het zo voelt voor jullie. Je gunt je kinderen een goede relatie met hun grootouders en zeker als er ook nog andere kinderen binnen de familie zijn dan is dat gewoon ook confronterend.
Hier doen de grootouders echt wel hun best en willen ze overal rekening mee houden maar ze snappen het gewoon niet zo goed. Vooral mijn moeder is er heel goed in om steeds net het verkeerde te doen of te zeggen (ook tegen mij trouwens maar ik kan dat beter handelen, eoieaou)
Wij zitten met een ander dilemma waarbij man en ik niet helemaal op 1 lijn zitten.
Elke avond wordt hier gewandeld om te ontprikkelen. D1 en haar vader. D2 is toen met oudste gaan wandelen. Dat is voor hun ook het moment om eea te bespreken. Over school, over ons, waarschijnlijk ook over D1 etc.
Het is alleen nogal in your face voor D1. Die voelt zich hier door buitengesloten. Oudste en D2 willen allebei niet met z'n drieën lopen omdat ze bang zijn voor "gedoe" maar ze willen allebei wel apart met D1 wandelen. Dat is voor D1 niet genoeg, die wil met z'n drietjes. Punt is, ik snap best dat D2 en oudste liever samen lopen. Die hebben ook meer gemeen, beleven ook meer samen en waar D2 nog een beetje zicht heeft op de buitenwereld, leeft D1 toch meer in haar eigen bubble en dat merk je. Plus dat ze dominant/controlerend/sturend is en van een kleine tegenslag al snel boos kan worden. Maar ik vind het ook sneu dat D1 zich buitengesloten voelt. Ze is ook bang dat ze over haar praten.
Hier doen de grootouders echt wel hun best en willen ze overal rekening mee houden maar ze snappen het gewoon niet zo goed. Vooral mijn moeder is er heel goed in om steeds net het verkeerde te doen of te zeggen (ook tegen mij trouwens maar ik kan dat beter handelen, eoieaou)
Wij zitten met een ander dilemma waarbij man en ik niet helemaal op 1 lijn zitten.
Elke avond wordt hier gewandeld om te ontprikkelen. D1 en haar vader. D2 is toen met oudste gaan wandelen. Dat is voor hun ook het moment om eea te bespreken. Over school, over ons, waarschijnlijk ook over D1 etc.
Het is alleen nogal in your face voor D1. Die voelt zich hier door buitengesloten. Oudste en D2 willen allebei niet met z'n drieën lopen omdat ze bang zijn voor "gedoe" maar ze willen allebei wel apart met D1 wandelen. Dat is voor D1 niet genoeg, die wil met z'n drietjes. Punt is, ik snap best dat D2 en oudste liever samen lopen. Die hebben ook meer gemeen, beleven ook meer samen en waar D2 nog een beetje zicht heeft op de buitenwereld, leeft D1 toch meer in haar eigen bubble en dat merk je. Plus dat ze dominant/controlerend/sturend is en van een kleine tegenslag al snel boos kan worden. Maar ik vind het ook sneu dat D1 zich buitengesloten voelt. Ze is ook bang dat ze over haar praten.
Hoe sta jij hier in en hoe staat man erin?quote:Op donderdag 24 september 2026 21:12 schreef Kyara het volgende:
Wij zitten met een ander dilemma waarbij man en ik niet helemaal op 1 lijn zitten.
Elke avond wordt hier gewandeld om te ontprikkelen. D1 en haar vader. D2 is toen met oudste gaan wandelen. Dat is voor hun ook het moment om eea te bespreken. Over school, over ons, waarschijnlijk ook over D1 etc.
Het is alleen nogal in your face voor D1. Die voelt zich hier door buitengesloten. Oudste en D2 willen allebei niet met z'n drieën lopen omdat ze bang zijn voor "gedoe" maar ze willen allebei wel apart met D1 wandelen. Dat is voor D1 niet genoeg, die wil met z'n drietjes. Punt is, ik snap best dat D2 en oudste liever samen lopen. Die hebben ook meer gemeen, beleven ook meer samen en waar D2 nog een beetje zicht heeft op de buitenwereld, leeft D1 toch meer in haar eigen bubble en dat merk je. Plus dat ze dominant/controlerend/sturend is en van een kleine tegenslag al snel boos kan worden. Maar ik vind het ook sneu dat D1 zich buitengesloten voelt. Ze is ook bang dat ze over haar praten.
(Op zich snap ik dominant/controlerend/sturend wel, want dat is gok ik haar manier van overleven?)
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
Ik denk dat je d2 en je oudste hun moment moet gunnen. Het is zo gegroeid en blijkbaar is het een waardevol moment geworden waarin zij op hun manier kunnen copen met de situatie van d1.
D1 heeft vaak wat extra's nodig waarbij zij moeten inleveren en nu is het andersom. En even waardevol.
D1 heeft vaak wat extra's nodig waarbij zij moeten inleveren en nu is het andersom. En even waardevol.
Ik heb wat meer begrip voor D2 en oudste. Man wil niet dan D1 buitegesloten wordt. Dat wil ik uiteraard ook niet maar ik vind dat zij ook hun ruimte samen mogen hebben.quote:
[..]
Hoe sta jij hier in en hoe staat man erin?
(Op zich snap ik dominant/controlerend/sturend wel, want dat is gok ik haar manier van overleven?)
We doen als gezin natuurlijk al best veel los van elkaar. En als het om uitstapjes of vakanties gaat, dan ben ik ook meestal degene die dan met D2 en oudste op pad is.
Ik probeer af en toe met een van de jongens iets samen te doen. 1 op 1. Ik zie dat niet als buiten sluiten en zo zie ik deze situatie bij jullie ook niet. Er mag wmb ook ruimte zijn om te zeggen 'daar heb ik geen behoefte aan' (met drie personen wandelen).quote:
[..]
Ik heb wat meer begrip voor D2 en oudste. Man wil niet dan D1 buitegesloten wordt. Dat wil ik uiteraard ook niet maar ik vind dat zij ook hun ruimte samen mogen hebben.
We doen als gezin natuurlijk al best veel los van elkaar. En als het om uitstapjes of vakanties gaat, dan ben ik ook meestal degene die dan met D2 en oudste op pad is.
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
Wat een moeilijk dilemma Kyara, ook lastig dat jij en je man niet helemaal op 1 lijn zitten. Eens met wat Troel aangeeft, het is geen buitensluiten als je 1 op 1 wat met elkaar wil doen, al kan het voor D1 natuurlijk wel zo voelen. Maar D2 en je zoon verplichten D1 mee te laten wandelen, kan dat gevoel ook juist versterken. Ik kan mij namelijk voorstellen dat zo'n wandeling daardoor veel minder prettig verloopt, dat er misschien ook minder of zelfs niet meer gepraat gaat worden. Dat is dan voor D1 misschien nog wel een vervelendere ervaring, omdat ze dan op een andere manier voelt dat haar aanwezigheid voor D1 en je zoon op dat moment niet gewenst is.
Ik zou D2 en je zoon hun wandeling gunnen, dat is wat werkt voor ze en wat ze nodig hebben. Dat dat voor D1 vervelend voelt, is een gevoel waar zij op haar beurt mee moet leren omgaan en hopelijk kunnen jullie haar daar in begeleiden. Dat is natuurlijk veel makkelijker gezegd dan gedaan, dat begrijp ik echt Zou het helpen als jij bijvoorbeeld een keer meewandelt met D1, of jij en je man samen?
Ik zou D2 en je zoon hun wandeling gunnen, dat is wat werkt voor ze en wat ze nodig hebben. Dat dat voor D1 vervelend voelt, is een gevoel waar zij op haar beurt mee moet leren omgaan en hopelijk kunnen jullie haar daar in begeleiden. Dat is natuurlijk veel makkelijker gezegd dan gedaan, dat begrijp ik echt
Zou het helpen als jij bijvoorbeeld een keer meewandelt met D1, of jij en je man samen?
Dank voor je uitgebreide reactie @Schanu
Mijn probleem is dat mijn conditie ruk is en ik heb een veel langzamer tempo.
Wat ook een beetje hier de issue is, is dat de mindset van D1 zo ontzettend belangrijk is voor ongeveer alles en die is bij het minste of geringste al onstabiel. Dat betekent dat wij de hele dag continu bezig zijn om haar uit situaties te halen zodat ze niet weer afglijd in negativiteit, boosheid en algehele zelfhaat. En elke keer als zij gaan wandelen (praktisch elke dag) dan hebben wij er dus weer een extra taak bij. Want slechte mindset betekent ook weer medicatiegedoe en een kind dat tot 1 uur op de bank zit. En nee, dat is natuurlijk niet het probleem van D2 en oudste maar het zou wel een stuk makkelijker zijn als ze maar 1 avond per weer gaan wandelen en gewoon overdag even samen bijkletsen.
Mijn probleem is dat mijn conditie ruk is en ik heb een veel langzamer tempo.
Wat ook een beetje hier de issue is, is dat de mindset van D1 zo ontzettend belangrijk is voor ongeveer alles en die is bij het minste of geringste al onstabiel. Dat betekent dat wij de hele dag continu bezig zijn om haar uit situaties te halen zodat ze niet weer afglijd in negativiteit, boosheid en algehele zelfhaat. En elke keer als zij gaan wandelen (praktisch elke dag) dan hebben wij er dus weer een extra taak bij. Want slechte mindset betekent ook weer medicatiegedoe en een kind dat tot 1 uur op de bank zit. En nee, dat is natuurlijk niet het probleem van D2 en oudste maar het zou wel een stuk makkelijker zijn als ze maar 1 avond per weer gaan wandelen en gewoon overdag even samen bijkletsen.
Ik snap je heel goed. Hier kan de jongste een enorme trigger zijn voor Jewel en dan vraag ik haar (de jongste dus) ook wel eens om zich aan te passen. Wat helemaal niet fair is en voelt tegenover de jongste, maar anders levert het alleen maar een nog groter probleem op waar de jongste dan toch ook weer de dupe van wordt. Dus ik begrijp heel goed dat je het liefst ziet dat D1 wel mee kan doen, al is het maar 1 keer per week. Is dat laatste bespreekbaar met D2 en je oudste? Dat ze 6 avonden met z'n tweeën mogen wandelen maar 1 avond met D1 erbij? Dan zoek je een middenweg waarin iedereen een beetje in moet leveren (D2 en de oudste omdat ze 1 avond moeten 'opgeven' en D1 omdat ze 'maar' 1 avond mee mag lopen) maar die wel zorgt voor een werkbare balans en de sfeer thuis goed houdt. Want dat laatste is net zo belangrijk, ook al is het primair niet het probleem van D2 en je zoon.quote:
Dank voor je uitgebreide reactie @:Schanu
Mijn probleem is dat mijn conditie ruk is en ik heb een veel langzamer tempo.
Wat ook een beetje hier de issue is, is dat de mindset van D1 zo ontzettend belangrijk is voor ongeveer alles en die is bij het minste of geringste al onstabiel. Dat betekent dat wij de hele dag continu bezig zijn om haar uit situaties te halen zodat ze niet weer afglijd in negativiteit, boosheid en algehele zelfhaat. En elke keer als zij gaan wandelen (praktisch elke dag) dan hebben wij er dus weer een extra taak bij. Want slechte mindset betekent ook weer medicatiegedoe en een kind dat tot 1 uur op de bank zit. En nee, dat is natuurlijk niet het probleem van D2 en oudste maar het zou wel een stuk makkelijker zijn als ze maar 1 avond per weer gaan wandelen en gewoon overdag even samen bijkletsen.
Dat is ook mijn insteek idd. En even het gesprek aangaan met oudste. Die is slim genoeg om het te begrijpen maar hij moet het wel even uitgelegd krijgen.
Maar wordt dan niet het samen kletsen zonder D1 weer een nieuw issue?quote:
Dank voor je uitgebreide reactie @:Schanu
Mijn probleem is dat mijn conditie ruk is en ik heb een veel langzamer tempo.
Wat ook een beetje hier de issue is, is dat de mindset van D1 zo ontzettend belangrijk is voor ongeveer alles en die is bij het minste of geringste al onstabiel. Dat betekent dat wij de hele dag continu bezig zijn om haar uit situaties te halen zodat ze niet weer afglijd in negativiteit, boosheid en algehele zelfhaat. En elke keer als zij gaan wandelen (praktisch elke dag) dan hebben wij er dus weer een extra taak bij. Want slechte mindset betekent ook weer medicatiegedoe en een kind dat tot 1 uur op de bank zit. En nee, dat is natuurlijk niet het probleem van D2 en oudste maar het zou wel een stuk makkelijker zijn als ze maar 1 avond per weer gaan wandelen en gewoon overdag even samen bijkletsen.
Ik wil dingen niet bagatelliseren oid maar het voelt voor mij als buitenstaander wat wrijvend dat oudste en D2 hun uitlaatklep/ cooping moeten aanpassen aan D1 terwijl er al zoveel aangepast wordt..
Ik snap heel goed waar je vandaan komt en ook hier moeten we vaak aanpassen aan de jongste ( al is mijn situatie echt peaunuts in vergelijking met jullie) dus wil je vooral veel sterkte wensen.
S. 2014
J. 2016
J. 2016
Aan de andere kant zijn zij er ook het dupe van als D1 elke keer een meltdown heeft. Dat maakt de sfeer in huis ook niet bepaald beter.quote:
[..]
Maar wordt dan niet het samen kletsen zonder D1 weer een nieuw issue?
Ik wil dingen niet bagatelliseren oid maar het voelt voor mij als buitenstaander wat wrijvend dat oudste en D2 hun uitlaatklep/ cooping moeten aanpassen aan D1 terwijl er al zoveel aangepast wordt..
Ik snap heel goed waar je vandaan komt en ook hier moeten we vaak aanpassen aan de jongste ( al is mijn situatie echt peaunuts in vergelijking met jullie) dus wil je vooral veel sterkte wensen.
Ik kan me ook voorstellen dat met 3 wandelen an sich een uitdaging is. Ik vind dat ook lastig, je hoort elkaar dan ook niet echt altijd alledrie even goed, je loopt breed etc...
Is het een optie om 5 dagen zoon en d2 te laten lopen en kletsen (en dan man met d1 of jij langzaam met d1
) en dan één dag zoon met d1 en één dag d2 met d1 (en dan man/jij met zoon/d2)
Is het een optie om 5 dagen zoon en d2 te laten lopen en kletsen (en dan man met d1 of jij langzaam met d1
) en dan één dag zoon met d1 en één dag d2 met d1 (en dan man/jij met zoon/d2)
J'ai vu un escarbot ivre!-Komupolapana
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Bij D2 zou afgelopen vrijdag de beugel er uit gaan. Maar door allerlei gedoe en overprikkeling is ze uiteindelijk de auto niet uitgeweest en zit dat ding er dus nog in.
En nu kan ze dus niet naar school morgen want ze heeft al haar laatste schooldag met beugel gehad en zo "werkt dat in haar hoofd". Ja maar je kunt moeilijk 2 weken thuis zitten tot er weer een afspraak is. Echt ik heb hier echt zo geen geduld mee.
En nu kan ze dus niet naar school morgen want ze heeft al haar laatste schooldag met beugel gehad en zo "werkt dat in haar hoofd". Ja maar je kunt moeilijk 2 weken thuis zitten tot er weer een afspraak is. Echt ik heb hier echt zo geen geduld mee.
Hele stomme vraag misschien, maar had die ortho dat ding er niet in de auto uit kunnen halen?quote:
Bij D2 zou afgelopen vrijdag de beugel er uit gaan. Maar door allerlei gedoe en overprikkeling is ze uiteindelijk de auto niet uitgeweest en zit dat ding er dus nog in.
Ik heb er één en ik ben er trots op
"Tussen droom en daad staan wetten in de weg, en praktische bezwaren" "The needs of the many outweigh the needs of the crew"
Terugblik op tachtig kilometer lopen - Westerborkpad - My 5 minutes of fame - Heldin
DTS - Foto's en verslagen
"Tussen droom en daad staan wetten in de weg, en praktische bezwaren" "The needs of the many outweigh the needs of the crew"
Terugblik op tachtig kilometer lopen - Westerborkpad - My 5 minutes of fame - Heldin
DTS - Foto's en verslagen
Nee.quote:
[..]
Hele stomme vraag misschien, maar had die ortho dat ding er niet in de auto uit kunnen halen?
Nee daarvoor hebben ze wel iets meer nodig dan een tangetje denk.quote:
[..]
Hele stomme vraag misschien, maar had die ortho dat ding er niet in de auto uit kunnen halen?
@Kyara ik heb zoveel respect voor hoe je dit allemaal oppakt,en ja ik weet, je hebt geen keuze maar toch..
Ik kan mij voorstellen dat het megafrustrerend is, jij plant er toch omheen en dat het dan zo loopt.. ik zou ook frustratie uit mn oren hebben denk ik
S. 2014
J. 2016
J. 2016
Ach nee wat een ellende dit, logisch dat je geduld op is want zo werkt het in het hoofd van D2, maar voor de rest niet... Hoe ging het vanmorgen? En je zult het vast al geprobeerd hebben, maar de nieuwe afspraak naar voren laten verplaatsen is geen optie? Kunnen ze bij de ortho wel meedenken over hoe het haalbaar te maken dat het de volgende keer wel lukt? Want als het dan weer niet lukt.... Sterktequote:
Bij D2 zou afgelopen vrijdag de beugel er uit gaan. Maar door allerlei gedoe en overprikkeling is ze uiteindelijk de auto niet uitgeweest en zit dat ding er dus nog in.
En nu kan ze dus niet naar school morgen want ze heeft al haar laatste schooldag met beugel gehad en zo "werkt dat in haar hoofd". Ja maar je kunt moeilijk 2 weken thuis zitten tot er weer een afspraak is. Echt ik heb hier echt zo geen geduld mee.
Hier is het ook weer bal met school. Jewel begon gisteravond al dat ze niet meer naar school wil. Vanmorgen weer zo vol in het verzet dat vrouwlief heeft afgesproken haar vandaag weer om 12 uur op te halen. Ze gaat nu dus weer vaker niet dan wel naar school. We zitten duidelijk weer in de moeilijkste maanden van het jaar, met haar verjaardag die nadert, sinterklaas, kerst, oud&nieuw... Heeft vrouwlief net een vakantie geboekt voor de herfstvakantie omdat thuiszitten er ook niet beter op wordt, maar ik weet niet hoe blij ik daar op dit moment van wordt. Het is uiteindelijk ook gewoon een vlucht van de realiteit terwijl we de problemen enkel verplaatsen naar een andere plek.
Ik merk dat de koek op begint te raken voor mij. Met mijn eigen traject erbij, ik heb niet het gevoel dat er ruimte is voor mijn diagnose, niet binnen ons gezin en niet in mijn hoofd. En de weerstand van de 8 jarige tegen alles wordt elke week groter. School was de enige factor waar juist stabiliteit in begon te komen eind vorig schooljaar en nu dat wegvalt merk ik dat mijn vertrouwen ook meteen wegzakt. Het liefst ga ik in winterslaap, maak mij ergens in februari maar weer een keer wakker.
@Schanu knuffel
D2 is niet naar school gegaan vandaag. Mijn frustratie komt ook vooral voor uit het feit dat ze zelf niet naar binnen is gegaan vrijdag. Als er nou een andere reden was dat het niet gelukt was, dan haf ik nog iets meer begrip op kunnen brengen.
Maar doordat ik zelf ook in de lappenmand zit en mijn man afgelopen week alles heeft moeten opvangen thuis (hallo schuldgevoel) kan ik het nu echt niet opbrengen en voelt het als het zoveelste geneuzel.
Terwijl ik ook wel weet dat ze er niks aan kan doen (zei er iemajd schuldgevoel?).
Helaas is de eerstvolgende afspraak pas in de hefstvakantie. Eerder is niet mogelijk.
D2 is niet naar school gegaan vandaag. Mijn frustratie komt ook vooral voor uit het feit dat ze zelf niet naar binnen is gegaan vrijdag. Als er nou een andere reden was dat het niet gelukt was, dan haf ik nog iets meer begrip op kunnen brengen.
Maar doordat ik zelf ook in de lappenmand zit en mijn man afgelopen week alles heeft moeten opvangen thuis (hallo schuldgevoel) kan ik het nu echt niet opbrengen en voelt het als het zoveelste geneuzel.
Terwijl ik ook wel weet dat ze er niks aan kan doen (zei er iemajd schuldgevoel?).
Helaas is de eerstvolgende afspraak pas in de hefstvakantie. Eerder is niet mogelijk.
Lurk hier ook een beetje mee, zoontje (7) heeft autisme ze kunnen alleen nog niet precies zeggen welke vorm behalve dat hij ergens op het spectrum staat. Hij is op zich wel heel sociaal maar constant overprikkeld en boos als dingen niet op zijn manier gaan. Er volgt nu een traject waar ze wat dieper kunnen kijken, hij is ook echt een extreme perfectionist. Lukt iets niet dan zet hij zijn hakken in het zand of krijgt een woedeaanval.
Merk dat het voor ons als ouders vooral lastig is om slecht gedrag en gedrag dat zeg maar voort komt uit zijn autisme te onderscheiden. Acteer je nu puur om je zin te krijgen en de situatie naar jouw hand te zetten of weet je daadwerkelijk je geen raad in de situatie en blokkeer je?
Hij kan bijvoorbeeld hondsbrutaal zijn en dan flip ik zowat want zo voeden we ze niet op, MAAR dat kan dan getriggerd worden door zijn autisme
Misschien te persoonlijk hoor maar evaren jullie door de problemen met de kinderen ook wel eens issues onderling tussen jou en je partner?
Laat ik hem maar aftrappen: Tussen ons gaat het momenteel niet lekker mijn vrouw kan het allemaal totaal niet aan en loopt de hele dag te snauwen tegen met name de jongste maar ze reageert al haar frustraties ook op mij af. Loop de hele dag op eieren terwijl juist in deze periode een goede communicatie en duidelijke lijnen ontzettend belangrijk zijn. En ik SNAP haar maar het had ook anders gekund en misschien wel gemoeten .
Heb naast het op eieren lopen ook echt het gevoel dat het gedrag van mijn vrouw en haar tantrums de situatie alleen maar moeilijker maken dus ja lekker dan he
Merk dat het voor ons als ouders vooral lastig is om slecht gedrag en gedrag dat zeg maar voort komt uit zijn autisme te onderscheiden. Acteer je nu puur om je zin te krijgen en de situatie naar jouw hand te zetten of weet je daadwerkelijk je geen raad in de situatie en blokkeer je?
Hij kan bijvoorbeeld hondsbrutaal zijn en dan flip ik zowat want zo voeden we ze niet op, MAAR dat kan dan getriggerd worden door zijn autisme
Misschien te persoonlijk hoor maar evaren jullie door de problemen met de kinderen ook wel eens issues onderling tussen jou en je partner?
Laat ik hem maar aftrappen: Tussen ons gaat het momenteel niet lekker mijn vrouw kan het allemaal totaal niet aan en loopt de hele dag te snauwen tegen met name de jongste maar ze reageert al haar frustraties ook op mij af. Loop de hele dag op eieren terwijl juist in deze periode een goede communicatie en duidelijke lijnen ontzettend belangrijk zijn. En ik SNAP haar maar het had ook anders gekund en misschien wel gemoeten
. Heb naast het op eieren lopen ook echt het gevoel dat het gedrag van mijn vrouw en haar tantrums de situatie alleen maar moeilijker maken dus ja lekker dan he
Herkenbaar C64. En als je dan zelf eindelijk gedrag van autisme kan scheiden dan kan de buitenwereld dat niet en wordt je daar weer op aangekeken.
Het is heel moeilijk om jezelf niet mee te laten slepen in dit soort situaties. Op zich kunnen wij het aardig van elkaar over nemen. Als de een het niet trekt, kan de ander daar inspringen.
Er veel over praten heeft hier wel geholpen. Wat ik wel heb gemerkt is dat mijn emmer sneller volliep omdat ik thuisorganiser ben en sneller zag dat het kaartenhuis ging instorten terwijl mijn man nog in her hier en nu zat. Daarnaast voel ik me anders beoordeeld (veroordeeld soms ook wel) door de buitenwereld. School, hulpverlening, familie etc. Dat was voor mij een extra last die mijn man bv niet hoefde te dragen.
Ik ben ook meer thuis dan mijn man waardoor ik vaker de volle laag krijg of al de hele dag bezig ben met brandjes blussen en op eieren lopen. Rond bedtijd ben ik dus niet op mijn best.
Ik denk dat goed is om te kijken wat voor jullie allebei de momenten zijn waarop je uit de situatie moet stappen. En dat ook bespreekbaar maken.
Het is heel moeilijk om jezelf niet mee te laten slepen in dit soort situaties. Op zich kunnen wij het aardig van elkaar over nemen. Als de een het niet trekt, kan de ander daar inspringen.
Er veel over praten heeft hier wel geholpen. Wat ik wel heb gemerkt is dat mijn emmer sneller volliep omdat ik thuisorganiser ben en sneller zag dat het kaartenhuis ging instorten terwijl mijn man nog in her hier en nu zat. Daarnaast voel ik me anders beoordeeld (veroordeeld soms ook wel) door de buitenwereld. School, hulpverlening, familie etc. Dat was voor mij een extra last die mijn man bv niet hoefde te dragen.
Ik ben ook meer thuis dan mijn man waardoor ik vaker de volle laag krijg of al de hele dag bezig ben met brandjes blussen en op eieren lopen. Rond bedtijd ben ik dus niet op mijn best.
Ik denk dat goed is om te kijken wat voor jullie allebei de momenten zijn waarop je uit de situatie moet stappen. En dat ook bespreekbaar maken.
Blijf praten met elkaar. Niet op het moment dat de emoties hoog oplopen, maar later als je er weer met wat meer afstand naar kunt kijken. Jullie zijn een team, dus richt je niet op wat je vindt dat de ander anders moet doen, maar hoe jullie dat dan samen kunnen aanvliegen. En: blijf lachen met elkaar!
Realiseer je ook dat dit ouderschap on hard mode is. Het ís gewoon moeilijker dan bij het gemiddelde gezin. Dan moet je er ook een beetje begrip voor hebben dat de dagen zwaarder zijn dan gemiddeld (zeker voor de ouder die het meeste thuis is), en dus waarschijnlijk zwaarder dan wat je misschien uit je eigen jeugd gewend bent, of bij vrienden om je heen ziet. Een beetje empathie naar elkaar toe, begrip dat het voor de ander ook niet makkelijk is, helpt.
En aangezien autisme vaak in de familie zit, kan het ook geen kwaad als jullie beiden eens goed naar jezelf kijken om te zien wat je bij jezelf herkent. Dat wil de boel ook wel eens verduidelijken en verklaren hoe jij of je vrouw met bepaalde situaties omgaan
Ik kan m'n man soms wel wurgen maar uiteindelijk is hij wel de enige met wie ik dit samen zou willen en kunnen doen.
Realiseer je ook dat dit ouderschap on hard mode is. Het ís gewoon moeilijker dan bij het gemiddelde gezin. Dan moet je er ook een beetje begrip voor hebben dat de dagen zwaarder zijn dan gemiddeld (zeker voor de ouder die het meeste thuis is), en dus waarschijnlijk zwaarder dan wat je misschien uit je eigen jeugd gewend bent, of bij vrienden om je heen ziet. Een beetje empathie naar elkaar toe, begrip dat het voor de ander ook niet makkelijk is, helpt.
En aangezien autisme vaak in de familie zit, kan het ook geen kwaad als jullie beiden eens goed naar jezelf kijken om te zien wat je bij jezelf herkent. Dat wil de boel ook wel eens verduidelijken en verklaren hoe jij of je vrouw met bepaalde situaties omgaan
Ik kan m'n man soms wel wurgen
maar uiteindelijk is hij wel de enige met wie ik dit samen zou willen en kunnen doen.
En nog even een voor @Schanu en @Kyara
Dat schoolweigeren is zo verschrikkelijk lastig. En doodvermoeiend. Ik werd continu heen en weer geslingerd tussen "Ach arm kind wat heb je het toch lastig in deze wereld, ik begrijp dat naar school gaan zwaar en ingewikkeld is en dat je vastloopt in je hoofd" en "GA NOU VERDOMME GEWOON NAAR SCHOOL WANT IK HEB OOK NOG ANDERE DINGEN TE DOEN VANDAAG!!"
voor @Schanu en @KyaraDat schoolweigeren is zo verschrikkelijk lastig. En doodvermoeiend. Ik werd continu heen en weer geslingerd tussen "Ach arm kind wat heb je het toch lastig in deze wereld, ik begrijp dat naar school gaan zwaar en ingewikkeld is en dat je vastloopt in je hoofd" en "GA NOU VERDOMME GEWOON NAAR SCHOOL WANT IK HEB OOK NOG ANDERE DINGEN TE DOEN VANDAAG!!"
Herkennen jullie het gevoel om maar gewoon weg te gaan? De deur achter je dichttrekken en gewoon gaan?
Jup... toevallig had ik t er net over met mijn moeder...quote:
Herkennen jullie het gevoel om maar gewoon weg te gaan? De deur achter je dichttrekken en gewoon gaan?
S. 2014
J. 2016
J. 2016
Toen L kleiner was had ik die momenten zeker. Ik dacht alleen dat het aan mij lag, want volgens ex was er met haar niks aan de hand.quote:
Herkennen jullie het gevoel om maar gewoon weg te gaan? De deur achter je dichttrekken en gewoon gaan?
Ja ook.
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Heel herkenbaar C64, alleen in ons geval snauwen vrouw en ik beiden tegen elkaar. En inderdaad, dat maakt het niet bepaald beter want het gaat ten koste van de sfeer en de kinderen reageren daar ook weer op. Maar het is ook gewoon zwaar en daar rol je niet samen lachend doorheen. Het altijd aan moeten staan, altijd moe zijn, altijd jezelf voorbij moeten rennen en constant in moeten leveren op je eigen tijd/energie/geluk, draagt niet bij aan gelukkig zijn natuurlijk. Heb je het hier wel eens met je vrouw over gehad? Misschien ervaart zij hetzelfde gedrag bij jou en is dat ook een wisselwerking (want van jezelf kan je het soms niet eens door hebben). En misschien moeten jullie samen kijken naar een mogelijkheid om samen, of apart, meer rust te krijgen. Af en toe een adempauze kan al heel helend zijn. Dat is makkelijk gezegd, het lukt ons hier ook zelden, maar om daar in ieder geval bewust van te zijn en bewust mee bezig te zijn, is al een belangrijke eerste stap.
Kyara, ja dat herken ik heel goed. Vrouwlief roept vaak dat ze wil scheiden, dat ze het hele gezin zat is. Niet eens omdat ze bij mij weg wil, maar omdat we de kinderen dan om en om zouden hebben en niet meer constant. Volstrekt irrationeel natuurlijk, maar zo'n uitspraak komt wel voort uit het alles zo zat zijn dat je er aan wilt ontsnappen. De boel de boel willen laten en gewoon weglopen. En dat gevoel heb ik ook heel vaak. Niet omdat ik niet van de kinderen hou, maar omdat het vaak meer is dan ik kan dragen. En dan zeggen ze wel eens dat je lijden krijgt naar draagkracht, maar de enige reden dat je doorgaat is omdat je niet anders kan en wel door moet. Dat betekent niet dat je het beter aan zou kunnen dan een ander, dat je sterker zou zijn. Je hebt eenvoudigweg geen andere keus. En dat maakt mij vaak echt doodongelukkig.
Kyara, ja dat herken ik heel goed. Vrouwlief roept vaak dat ze wil scheiden, dat ze het hele gezin zat is. Niet eens omdat ze bij mij weg wil, maar omdat we de kinderen dan om en om zouden hebben en niet meer constant. Volstrekt irrationeel natuurlijk, maar zo'n uitspraak komt wel voort uit het alles zo zat zijn dat je er aan wilt ontsnappen. De boel de boel willen laten en gewoon weglopen. En dat gevoel heb ik ook heel vaak. Niet omdat ik niet van de kinderen hou, maar omdat het vaak meer is dan ik kan dragen. En dan zeggen ze wel eens dat je lijden krijgt naar draagkracht, maar de enige reden dat je doorgaat is omdat je niet anders kan en wel door moet. Dat betekent niet dat je het beter aan zou kunnen dan een ander, dat je sterker zou zijn. Je hebt eenvoudigweg geen andere keus. En dat maakt mij vaak echt doodongelukkig.
Precies dat, die laatste twee regels. Ik functioneer op verantwoordelijheidsgevoel en schuldgevoel, en tuurlijk houd ik voor mijn kinderen. Maar mezelf ben ik lang geleden al kwijt geraakt. Idem voor mijn levenslust.
Dat stukje over draagkracht herken ik wel ja... " je krijgt niet meer dan je aankan"... nou serieus ik weet soms niet welke debiel dit berekend maar er gaat iets mis...quote:
Heel herkenbaar C64, alleen in ons geval snauwen vrouw en ik beiden tegen elkaar. En inderdaad, dat maakt het niet bepaald beter want het gaat ten koste van de sfeer en de kinderen reageren daar ook weer op. Maar het is ook gewoon zwaar en daar rol je niet samen lachend doorheen. Het altijd aan moeten staan, altijd moe zijn, altijd jezelf voorbij moeten rennen en constant in moeten leveren op je eigen tijd/energie/geluk, draagt niet bij aan gelukkig zijn natuurlijk. Heb je het hier wel eens met je vrouw over gehad? Misschien ervaart zij hetzelfde gedrag bij jou en is dat ook een wisselwerking (want van jezelf kan je het soms niet eens door hebben). En misschien moeten jullie samen kijken naar een mogelijkheid om samen, of apart, meer rust te krijgen. Af en toe een adempauze kan al heel helend zijn. Dat is makkelijk gezegd, het lukt ons hier ook zelden, maar om daar in ieder geval bewust van te zijn en bewust mee bezig te zijn, is al een belangrijke eerste stap.
Kyara, ja dat herken ik heel goed. Vrouwlief roept vaak dat ze wil scheiden, dat ze het hele gezin zat is. Niet eens omdat ze bij mij weg wil, maar omdat we de kinderen dan om en om zouden hebben en niet meer constant. Volstrekt irrationeel natuurlijk, maar zo'n uitspraak komt wel voort uit het alles zo zat zijn dat je er aan wilt ontsnappen. De boel de boel willen laten en gewoon weglopen. En dat gevoel heb ik ook heel vaak. Niet omdat ik niet van de kinderen hou, maar omdat het vaak meer is dan ik kan dragen. En dan zeggen ze wel eens dat je lijden krijgt naar draagkracht, maar de enige reden dat je doorgaat is omdat je niet anders kan en wel door moet. Dat betekent niet dat je het beter aan zou kunnen dan een ander, dat je sterker zou zijn. Je hebt eenvoudigweg geen andere keus. En dat maakt mij vaak echt doodongelukkig.
S. 2014
J. 2016
J. 2016
ja!quote:
Herkennen jullie het gevoel om maar gewoon weg te gaan? De deur achter je dichttrekken en gewoon gaan?
Ja. En wat je schrijft, functioneren op verantwoordelijkheids- en schuldgevoel... heel herkenbaar.quote:
Herkennen jullie het gevoel om maar gewoon weg te gaan? De deur achter je dichttrekken en gewoon gaan?
Ik vind het gewoon ingewikkeld allemaal (en dan heb ik een minder intensief kind qua zorgen dan wat ik hier lees, of anders... ik weet het niet, ze is natuurlijk 18 maar functioneert niet als een 18 jarige).
Je krijgt zoveel als je aankan... sure... volgens mij is de rek er aardig uit intussen. Maar toch moet je door ofzo.
Winterslaap lijkt me wel wat, maar mijn begeleidster zei laatst heel droog: "het is nog geen winter"
.
Fake it till you make it...
Een herfst- en winterslaap klinkt anders ook wel goed hoor
Hier een positieve ontwikkeling, Welzorg is woensdag langs geweest! De adviseur die mij al vaker had zullen bellen maar dat nooit heeft gedaan kwam zelf langs. En het bleek een prima kerel. Hij bekeek de buggy en concludeerde direct dat de rugleuning inderdaad niet versteld kon worden. Joh Hij is meteen gaan zoeken in de catalogus en gaan bellen en hij gaat nu proberen een andere variant van dezelfde buggy te bestellen, omdat de buggy verder echt heel fijn is met een grote kap en een fijne zitting. Als het mee zit, krijgen we nu (volgens mij, ik zag alleen het plaatje maar heb hem gegoogled) de Convaid Rodeo. Daarvan kan de rugleuning niet alleen naar achteren, hij kan echt helemaal in ligstand Het kan nog wel weer een behoorlijke tijd duren voordat we hem hebben en het kan zelfs nog zo zijn dat hij niet leverbaar blijkt, maar hij gaf aan dat hij dan naar een vergelijkbaar model gaat kijken. Ergens jammer dat hij begin dit jaar niet direct een keer is langsgekomen om samen te kijken, we zijn nu al 3 buggy's verder namelijk dus dit wordt de 4e. Maar al met al zijn we vooral blij dat het nu helemaal goed lijkt te komen
Verder heeft onze ambulant begeleider een lang epistel naar school gestuurd met dingen die Jewel nodig heeft en nu niet krijgt. Zij wilde eigenlijk een gesprek voor de herfstvakantie, maar de docenten hebben nog niet gereageerd en ik krijg van Jewel niet de indruk dat er veranderingen zijn doorgevoerd. Ze gaan wel in het zorgteam bespreken om naast de woensdag ook de vrijdagmiddag eraf te halen, op ons verzoek. Ik ben alleen bang dat dit onvoldoende zal zijn, want de belastbaarheid is op dit moment gewoon weer akelig laag.
Hier een positieve ontwikkeling, Welzorg is woensdag langs geweest! De adviseur die mij al vaker had zullen bellen maar dat nooit heeft gedaan kwam zelf langs. En het bleek een prima kerel. Hij bekeek de buggy en concludeerde direct dat de rugleuning inderdaad niet versteld kon worden. Joh
Hij is meteen gaan zoeken in de catalogus en gaan bellen en hij gaat nu proberen een andere variant van dezelfde buggy te bestellen, omdat de buggy verder echt heel fijn is met een grote kap en een fijne zitting. Als het mee zit, krijgen we nu (volgens mij, ik zag alleen het plaatje maar heb hem gegoogled) de Convaid Rodeo. Daarvan kan de rugleuning niet alleen naar achteren, hij kan echt helemaal in ligstand Het kan nog wel weer een behoorlijke tijd duren voordat we hem hebben en het kan zelfs nog zo zijn dat hij niet leverbaar blijkt, maar hij gaf aan dat hij dan naar een vergelijkbaar model gaat kijken. Ergens jammer dat hij begin dit jaar niet direct een keer is langsgekomen om samen te kijken, we zijn nu al 3 buggy's verder namelijk dus dit wordt de 4e. Maar al met al zijn we vooral blij dat het nu helemaal goed lijkt te komen Verder heeft onze ambulant begeleider een lang epistel naar school gestuurd met dingen die Jewel nodig heeft en nu niet krijgt. Zij wilde eigenlijk een gesprek voor de herfstvakantie, maar de docenten hebben nog niet gereageerd en ik krijg van Jewel niet de indruk dat er veranderingen zijn doorgevoerd. Ze gaan wel in het zorgteam bespreken om naast de woensdag ook de vrijdagmiddag eraf te halen, op ons verzoek. Ik ben alleen bang dat dit onvoldoende zal zijn, want de belastbaarheid is op dit moment gewoon weer akelig laag.
Hey maar over die vrijdagmiddag, wat valt er te bespreken? Jullie komen haar gewoon op vrijdag eerder ophalen, punt. En als ze het daar niet mee eens zijn dan komt het benodigde gesprek daardoor vanzelf snel op gang.
Ik ga er ergens ook van uit dat het antwoord ja zal zijn, maar ik denk dat dit standaard procedure is omdat het voor langere tijd zal zijn en zij het dus moeten kunnen onderbouwen? Ik had gevraagd of we haar vanmiddag mochten ophalen omdat het zorgteam het nog niet heeft besproken en dat was geen probleem, dus dat blijven we sowieso doen tot er een terugkoppeling is.quote:
Hey maar over die vrijdagmiddag, wat valt er te bespreken? Jullie komen haar gewoon op vrijdag eerder ophalen, punt. En als ze het daar niet mee eens zijn dan komt het benodigde gesprek daardoor vanzelf snel op gang.
Fijn dat er vanuit Welzorg eindelijk schot in de zaak lijkt te komen @Schanu en idd, gewoon vrijdagmiddag thuishouden idd.
Hier is D2 nog steeds niet naar school omdat vorige week haar beugel er niet uit ging. In overleg met haar ambulant behandelaar nu stapje voor stapje dus ze is vandaag mee naar school gegaan om D1 weg te brengen. Dus ze is in de buurt van de school geweest en de wereld is niet vergaan Volgende week een stapje verder en misschiem lukt het dan nog om haar voor de herfstvakantie nog op school te krijgen. Ik ben benieuwd wanneer de de leerplicht op ons dak krijgen maar die is dan van harte uitgenodigd om het zelf te proberen om haar naar school te krijgen.
Verder ook overleg gehad met de gemeente en de ambulante begeleiding. Voor D2 gaan we dat ook inzetten en daarvoor hadden ze ook al iemand beschikbaar. Ik ben alleen niet overtuigd. Jong meisje, slap handje, zacht stemmetje. Ik weet niet of die genoeg daadkracht heeft om ook met en namens D2 deel te nemen aan gesprekken op school etc.
Waar ik ook van schrok is dat de vorige partij niet eens de huisarts geinformeerd heeft. Niet eens aan het begin van het traject. Geeft ook wel aan wat voor puinhoop het daar is. Zou het dolgraag afsluiten maar medicatie is nogal lastig onder te brengen. Tekort aan psychiaters in de regio blijkbaar.
Hier is D2 nog steeds niet naar school omdat vorige week haar beugel er niet uit ging. In overleg met haar ambulant behandelaar nu stapje voor stapje dus ze is vandaag mee naar school gegaan om D1 weg te brengen. Dus ze is in de buurt van de school geweest en de wereld is niet vergaan
Volgende week een stapje verder en misschiem lukt het dan nog om haar voor de herfstvakantie nog op school te krijgen. Ik ben benieuwd wanneer de de leerplicht op ons dak krijgen maar die is dan van harte uitgenodigd om het zelf te proberen om haar naar school te krijgen.Verder ook overleg gehad met de gemeente en de ambulante begeleiding. Voor D2 gaan we dat ook inzetten en daarvoor hadden ze ook al iemand beschikbaar. Ik ben alleen niet overtuigd. Jong meisje, slap handje, zacht stemmetje. Ik weet niet of die genoeg daadkracht heeft om ook met en namens D2 deel te nemen aan gesprekken op school etc.
Waar ik ook van schrok is dat de vorige partij niet eens de huisarts geinformeerd heeft. Niet eens aan het begin van het traject. Geeft ook wel aan wat voor puinhoop het daar is. Zou het dolgraag afsluiten maar medicatie is nogal lastig onder te brengen. Tekort aan psychiaters in de regio blijkbaar.
Da's toch een klein overwinninkje, Kyara. Goed om positieve ervaringen op te doen.
Hier ook een kleine overwinning: L zei vandaag "love you too" terug
Hier ook een kleine overwinning: L zei vandaag "love you too" terug
Wat goed dat D2 wel mee is gegaan naar school, Kyara. Hopelijk helpen die kleine stapjes om de drempel te verlagen en lukt het haar voor de herfstvakantie om toch weer wat te proberen op school.
Fijn dat er voor D2 ook ambulante begeleiding ingezet kan worden, al klinkt het nog weinig overtuigend als ze er zo'n jong iemand op hebben gezet. Ik hoop echt dat ze jullie verrast en bergen kan verzetten. Juist iemand met daadkracht en doorzettingsvermogen is zo belangrijk, merken wij nu ook bij onze ambulant begeleider. Bij de vorige die wij hadden kwam niks echt van de grond, met deze ambulant begeleider voelen wij ons voor het eerst echt begrepen en ondersteund.
En bizar van die vorige partij, ik zou denken dat het dezelfde organisatie is als waar wij zaten maar gelet op de verschillende regio's zal dat niet zo zijn. Die hadden de huisarts ook niet op de hoogte gebracht, schrok hij zelf ook zodanig van dat hij de doorverwijzing naar de huidige organisatie voor ons in orde maakte zonder tussenkomst van de gemeente omdat hij snapte hoe vast we liepen bij die organisatie. Wat ontzettend vervelend dat jullie voor wat betreft de medicatie nog vast zitten aan die partij, dat levert zoveel onnodige stress op die je er nu helemaal niet bij kan gebruiken. Hopelijk komt daar snel verandering in. Heel veel sterkte
Spring, dat klinkt als een hele grote overwinning, wat prachtig
Fijn dat er voor D2 ook ambulante begeleiding ingezet kan worden, al klinkt het nog weinig overtuigend als ze er zo'n jong iemand op hebben gezet. Ik hoop echt dat ze jullie verrast en bergen kan verzetten. Juist iemand met daadkracht en doorzettingsvermogen is zo belangrijk, merken wij nu ook bij onze ambulant begeleider. Bij de vorige die wij hadden kwam niks echt van de grond, met deze ambulant begeleider voelen wij ons voor het eerst echt begrepen en ondersteund.
En bizar van die vorige partij, ik zou denken dat het dezelfde organisatie is als waar wij zaten maar gelet op de verschillende regio's zal dat niet zo zijn. Die hadden de huisarts ook niet op de hoogte gebracht, schrok hij zelf ook zodanig van dat hij de doorverwijzing naar de huidige organisatie voor ons in orde maakte zonder tussenkomst van de gemeente omdat hij snapte hoe vast we liepen bij die organisatie. Wat ontzettend vervelend dat jullie voor wat betreft de medicatie nog vast zitten aan die partij, dat levert zoveel onnodige stress op die je er nu helemaal niet bij kan gebruiken. Hopelijk komt daar snel verandering in. Heel veel sterkte
Spring, dat klinkt als een hele grote overwinning, wat prachtig
Hier weer een meisje dat de hele avond al overstuur is omdat ze morgen naar school moet. Ik weet nu al dat het niet zal lukken om haar zover te krijgen morgen. Dan heeft ze morgenmiddag ook nog eens de vaccinatie, wat ze nog niet eens weet maar wat er enorm in zal hakken ben ik bang.
De maandag na de herfstvakantie hebben we een mdo op school, de ambulant begeleider gaat Jewel daarnaast laten observeren op school op 3 verschillende momenten (bij alle 3 de docenten). Hopelijk komt daar wat concreets uit voort. En we overwegen een onderzoek naar emotionele leeftijd, omdat ze in gedrag (en interesses) eerder achteruit in leeftijd dan vooruit lijkt te gaan. Als ze overprikkeld is gaat ze zich ook gedragen en praten als een 3/4 jarige. Iemand hier bekend met zo'n onderzoek en of je ook wat kan met een eventuele uitkomst?
De maandag na de herfstvakantie hebben we een mdo op school, de ambulant begeleider gaat Jewel daarnaast laten observeren op school op 3 verschillende momenten (bij alle 3 de docenten). Hopelijk komt daar wat concreets uit voort. En we overwegen een onderzoek naar emotionele leeftijd, omdat ze in gedrag (en interesses) eerder achteruit in leeftijd dan vooruit lijkt te gaan. Als ze overprikkeld is gaat ze zich ook gedragen en praten als een 3/4 jarige. Iemand hier bekend met zo'n onderzoek en of je ook wat kan met een eventuele uitkomst?
Ja, wij hebben voor D1 ook een SEO gedaan. Daar kwam wel een herkenbaar beeld uit. Was wel bij de vorige organisatie dus helaas geen concrete handvatten om het specifiek op haar toe te spitsen. Maar op zich was de uitslag confronterend maar het heeft ons ook veel inzicht gegeven.
Sterkte voor morgen
Sterkte voor morgen
Ik lees hier weer heel veel zware en herkenbare verhalen die inderdaad wel lijken te horen bij nieuw schooljaar, aanloop naar feestdagen enz.
Heel veel sterkte allemaal
Heel veel sterkte allemaal
Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is.
Geen bekendheid met zo'n onderzoek zover ik weet. Wanneer ga je het vertellen van de vaccinatie? Ik vond dat altijd zo lastig met mijn zoon. Als ik het niet op tijd zei weigerde hij sowieso en als ik het wel op tijd zei maakte hij zich er enorm druk over en ging het ook meestal fout.quote:
Hier weer een meisje dat de hele avond al overstuur is omdat ze morgen naar school moet. Ik weet nu al dat het niet zal lukken om haar zover te krijgen morgen. Dan heeft ze morgenmiddag ook nog eens de vaccinatie, wat ze nog niet eens weet maar wat er enorm in zal hakken ben ik bang.
De maandag na de herfstvakantie hebben we een mdo op school, de ambulant begeleider gaat Jewel daarnaast laten observeren op school op 3 verschillende momenten (bij alle 3 de docenten). Hopelijk komt daar wat concreets uit voort. En we overwegen een onderzoek naar emotionele leeftijd, omdat ze in gedrag (en interesses) eerder achteruit in leeftijd dan vooruit lijkt te gaan. Als ze overprikkeld is gaat ze zich ook gedragen en praten als een 3/4 jarige. Iemand hier bekend met zo'n onderzoek en of je ook wat kan met een eventuele uitkomst?
Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is.
Ik ga het pas vertellen als we er heen gaan. Normaliter is voorbereiding heel belangrijk, maar in dit geval krijg ik haar dan écht niet meer mee en gaat de spanning zich ook alleen maar opbouwen. Het is eigenlijk kiezen uit kwaden en dan is dit hopelijk de minst kwade. Al zal ze achteraf gegarandeerd heel boos op mij zijnquote:
[..]
Geen bekendheid met zo'n onderzoek zover ik weet. Wanneer ga je het vertellen van de vaccinatie? Ik vond dat altijd zo lastig met mijn zoon. Als ik het niet op tijd zei weigerde hij sowieso en als ik het wel op tijd zei maakte hij zich er enorm druk over en ging het ook meestal fout.
Ongelooflijk lastig inderdaad. Ik hoop dat het uiteindelijk toch een beetje mee gaat vallen.quote:
[..]
Ik ga het pas vertellen als we er heen gaan. Normaliter is voorbereiding heel belangrijk, maar in dit geval krijg ik haar dan écht niet meer mee en gaat de spanning zich ook alleen maar opbouwen. Het is eigenlijk kiezen uit kwaden en dan is dit hopelijk de minst kwade. Al zal ze achteraf gegarandeerd heel boos op mij zijn
Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is.
Wij hebben een keer zoiets gedaan en dat heeft echt voor een vertrouwensbreuk gezorgd dus we hebben onze kinderen beloofd dat we ze altijd eerlijk zullen vertellen wat er gaat gebeuren en wanneer. Ook mbt vaccinaties is het -helaas- hun eigen keuze (dat wordt vanaf 12 jaar? ook gevraagd bij het vaccineren, of het kind er zelf achterstaat).
Maar ja, ik vind vaccineren ook erg belangrijk dus ik snap het ook wel weer.
Maar ja, ik vind vaccineren ook erg belangrijk dus ik snap het ook wel weer.
Kun je niet een aparte afspraak maken voor die vaccinatie? Onze oudste gaat echt niet in zo'n grote hal als het lopendebandwerk is. Dus die krijgt altijd een privé-afspraak. En dan nog lukt het vaak niet en moeten we 3x terugkomen, maar dan zit er in ieder geval wat minder druk op.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |