OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
En weer door met alle vraagstukken en begrijpelijke frustraties.
De 1e keer dat ik een nieuw topic open, hopelijk heb ik het goed gedaan
@-Spring ik bedenk me net: zou ze een brief wel lezen denk je? Zodat ze het op haar eigen tempo kan lezen en verwerken, en ook niet meteen hoeft te reageren zoals in een gesprek? En misschien dat ze ook makkelijker over haar gevoelens kan schrijven, zonder dat iemand haar aankijkt of erbij is, dan erover praten in een gesprek?
Een brief zou ze wel lezen, denk ik, maar ik ben er vrij van overtuigd dat er niets terug zou komen.quote:Op maandag 14 september 2026 21:44 schreef vlindertje89 het volgende:
@:-Spring ik bedenk me net: zou ze een brief wel lezen denk je? Zodat ze het op haar eigen tempo kan lezen en verwerken, en ook niet meteen hoeft te reageren zoals in een gesprek? En misschien dat ze ook makkelijker over haar gevoelens kan schrijven, zonder dat iemand haar aankijkt of erbij is, dan erover praten in een gesprek?
Ze is op dit moment ook behoorlijk egocentrisch in haar contact.
Net bijvoorbeeld: ik kwam terug van buurtpreventie en ging even bij haar op haar kamer zitten. Vervolgens heeft ze een kwartier lang enthousiast tegen me aan zitten infodumpen. Helemaal prima, ik luister graag en vind dat juist fijn contact. Daarna vroeg ik één ding over mijn avond: of ze ons toevallig had zien lopen met de gelr hesjes. En meteen was ze weg uit het gesprek.
Het is momenteel heel erg what's in it for me. Over haar boeken, games en interesses kan ze eindeloos vertellen, maar zodra het gesprek ook maar even verschuift naar iets wat niet over haar of haar interesses gaat, haakt ze af.
Dus ik denk zeker dat een brief een minder confronterende manier zou zijn om iets aan haar te vertellen, maar ik verwacht niet dat ze hem zou beantwoorden of ineens haar gevoelens op papier zou zetten.
Jeetje wat klinkt de situatie waarin je zit heftig... Is het een optie om bij de instantie die autisme heeft gediagnosticeerd te informeren hierover? Anders sowieso een doorverwijzing naar een psycholoog aanvragen bij de huisarts alvast? (extra tip; je kan je bij alle geschikte psychologen tegelijk aanmelden voor de wachtlijst en dan degene die als eerste plek heeft echt gaan gebruiken). Voordat je aan de beurt bent duurt alweer zo lang dat je wellicht voor die tijd iig een ingang hebt gevonden bij haar?quote:
Is het een optie om met haar vader in gesprek te gaan hierover? Met de insteek dat het voor L. echt een probleem is/kan worden en ze hierin hulp nodig heeft? Al is het vooral gericht op het in stand houden van de tijd die ze bij jou verblijft en vader het dus niet faciliteert als ze meer bij hem wil zijn. Dan hoeft hij niet eens mee te werken aan andere interventies etc...
Verder chapeau dat je de verbinding ziet in het infodumpen. Is er (verder) een gezamenlijke interesse die jullie zouden kunnen gebruiken voor het verdiepen van jullie band? Dan misschien ook inzetten op de band hechter maken en op die manier een stabielere basis voor eventuele verdere stappen in de toekomst.
Pick your battles zou ik sowieso toepassen met eten, dat zijn machtsstrijden die je nooit wint. Ik zou dan alles in een bak doen en voor mezelf bewaren voor lunch morgen
En haar een smakelijke maaltijd wensen met haar spaghetti. Ik zou wel kijken of het lukt om haar iig beneden te laten eten, wie er dan ook gekookt heeft.Heel veel sterkte in elk geval, en al kom je hier alleen om te spuien is wellicht al een soort van mini-hulp
J'ai vu un escarbot ivre!-Komupolapana
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Het zijn de kleine dingen die het doen <3
Terecht.quote:Op maandag 8 juni 2026 15:06 schreef Kyara het volgende:
Aan een autipas heb je dus geen bal in Walibi als je zelf niet mee wil (of kan!!) In de attractie. In verband met veiligheid. Diezelfde autist moet dus gewoon met haar broer in de rij. Meer kans op overprikkeling dus meer kans op gedoe bij evacuatie.tot zover de veiligheidsvoorschriften.
In De Efteling was de rij voor autisten laatst langer dan de reguliere rij
blablablabla
De Efteling heeft geen rij voor autistenquote:
[..]
Terecht.
In De Efteling was de rij voor autisten laatst langer dan de reguliere rij
Maar sowieso heeft de efteling het anders geregeld met de faciliteitenkaart. Die kan iedereen aanvragen. Overigens gaat het ons ook niet om kortere rijen maar om een rustigere plek om te wachten. Dat maakt al veel verschil.
Sterkte @Spring
T is erg ingewikkeld en idd, de balans tussen meeveren en begrenzen is ook gewoon heel ingewikkeld. En jouw gevoel mag er ook zijn.
T is erg ingewikkeld en idd, de balans tussen meeveren en begrenzen is ook gewoon heel ingewikkeld. En jouw gevoel mag er ook zijn.
Hoe moet ik me dit voorstellen.quote:
[..]
De Efteling heeft geen rij voor autisten
Waar moet je precies wachten dan waar het rustiger is? Dat hele park is toch superdruk?
blablablabla
Dat verschilt per attractie. Bij de Baron is aan de achterkant, aan het einde van de miva ingang een rustig plekje waar je kunt zitten wachten. Bij bv Walibi krijg je een tijd waarop je je kunt melden waardoor je buiten de rij, elders in het park, kunt wachten.quote:
[..]
Hoe moet ik me dit voorstellen.
Waar moet je precies wachten dan waar het rustiger is? Dat hele park is toch superdruk?
Ik heb zelf geen ervaring met een kind met autisme. Ik vind het heel goed hoe je haar zenden ontvangt en ziet als verbinding. Het lijkt me een heel naar gevoel dat je bang bent je kind kwijt te raken en hoop heel erg dat je manieren vindt om dat te voorkomen.quote:
[..]
Een brief zou ze wel lezen, denk ik, maar ik ben er vrij van overtuigd dat er niets terug zou komen.
Ze is op dit moment ook behoorlijk egocentrisch in haar contact.
Net bijvoorbeeld: ik kwam terug van buurtpreventie en ging even bij haar op haar kamer zitten. Vervolgens heeft ze een kwartier lang enthousiast tegen me aan zitten infodumpen. Helemaal prima, ik luister graag en vind dat juist fijn contact. Daarna vroeg ik één ding over mijn avond: of ze ons toevallig had zien lopen met de gelr hesjes. En meteen was ze weg uit het gesprek.
Het is momenteel heel erg what's in it for me. Over haar boeken, games en interesses kan ze eindeloos vertellen, maar zodra het gesprek ook maar even verschuift naar iets wat niet over haar of haar interesses gaat, haakt ze af.
Dus ik denk zeker dat een brief een minder confronterende manier zou zijn om iets aan haar te vertellen, maar ik verwacht niet dat ze hem zou beantwoorden of ineens haar gevoelens op papier zou zetten.
Wat betreft de brief: wellicht antwoordt ze er niet op en ook zal er niet zomaar iets ineens veranderen, maar wellicht kan het wel een manier zijn om zelf heel goed na te denken over wat je haar wil vertellen en te zorgen dat datgene bij haar aankomt? Niet eens per se dus gericht op verandering of antwoord, maar vooral bij haar krijgen hoe jij dingen ervaart, wat je probeert te doen om het voor haar en de rest van het gezin fijn leefbaar te houden, en wat je angst is waarom je hulp wil inschakelen via de huisarts.
Sterkte in ieder geval!
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Een knuffel voor jou. Bij mijn vriend soms ook die angst een kind kwijt te raken omdat bij de andere ouder minder gedoe is of lijkt te zijn.
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
Schanu: als je niet aanvullend bent verzekerd, kan de gemeente een beschikking afgeven voor speltherapie mits zij daar een contract mee hebben.
Die aanvullende verzekering heeft meestal bv een budget van 500 euro en je krijgt dan bv per sessie 35 euro vergoed en moet de rest bij betalen (een sessie kost algauw 90 euro) tot je budget op is.
Over het boek: ik ben een professional en dit boek wordt vaak aangeraden. Het is psycho-educatie en je gaat kijken naar wat je zelf onbedoeld en ongewild in stand bent gaan houden. Het is liefdevol en ontschuldigend geschreven naar ouders. Het is een natuurlijke reactie om als ouder je kind te willen geruststellen of beschermen als het angstig is.
Er zitten allemaal werkbladen en stappenplannen in en je gaat zeker niet in 1 keer alles veranderen.
Veel ggz organisaties bieden tegenwoordig ook Space oudertrainingen aan, waarbij je nog extra wordt begeleid.
De space methodiek is wetenschappelijk bewezen even effectief of effectiever dan CGT voor het kind
Die aanvullende verzekering heeft meestal bv een budget van 500 euro en je krijgt dan bv per sessie 35 euro vergoed en moet de rest bij betalen (een sessie kost algauw 90 euro) tot je budget op is.
Over het boek: ik ben een professional en dit boek wordt vaak aangeraden. Het is psycho-educatie en je gaat kijken naar wat je zelf onbedoeld en ongewild in stand bent gaan houden. Het is liefdevol en ontschuldigend geschreven naar ouders. Het is een natuurlijke reactie om als ouder je kind te willen geruststellen of beschermen als het angstig is.
Er zitten allemaal werkbladen en stappenplannen in en je gaat zeker niet in 1 keer alles veranderen.
Veel ggz organisaties bieden tegenwoordig ook Space oudertrainingen aan, waarbij je nog extra wordt begeleid.
De space methodiek is wetenschappelijk bewezen even effectief of effectiever dan CGT voor het kind
Dit is wel een soort herkenbaar. Mijn oudste kan ook goed infodumpen. Ik heb laatst een heel verhaal gehad over pissebeddenquote:
[..]
Een brief zou ze wel lezen, denk ik, maar ik ben er vrij van overtuigd dat er niets terug zou komen.
Ze is op dit moment ook behoorlijk egocentrisch in haar contact.
Net bijvoorbeeld: ik kwam terug van buurtpreventie en ging even bij haar op haar kamer zitten. Vervolgens heeft ze een kwartier lang enthousiast tegen me aan zitten infodumpen. Helemaal prima, ik luister graag en vind dat juist fijn contact. Daarna vroeg ik één ding over mijn avond: of ze ons toevallig had zien lopen met de gelr hesjes. En meteen was ze weg uit het gesprek.
Het is momenteel heel erg what's in it for me. Over haar boeken, games en interesses kan ze eindeloos vertellen, maar zodra het gesprek ook maar even verschuift naar iets wat niet over haar of haar interesses gaat, haakt ze af.
Dus ik denk zeker dat een brief een minder confronterende manier zou zijn om iets aan haar te vertellen, maar ik verwacht niet dat ze hem zou beantwoorden of ineens haar gevoelens op papier zou zetten.
. Echt praten is een soort topsport, op het goed moment je voet tussen de deur zien te krijgen.
Wat hier beter werkt is tijdens het wandelen of autorijden. Dus niet tegenover elkaar zitten, maar samen iets doen.
(vind ik zelf ook prettiger moet ik zeggen).
Maar echt over gevoelens enzo, is een zeldzaamheid.
Ik zeg vaak dat ik hoop dat ze dat soort dingen wel met haar online vrienden kan delen...
Voor wat betreft dat dwangmatige... ik heb ooit de diagnose ocs gekregen, die was onterecht. Dat vertelde ik ze toen, maar mijn behandelaren vonden toen dat het zo was.
Achteraf was dat wat zij aanzagen voor controledwang, mijn manier om grip te houden in de wereld die ik niet begreep en die mij niet begreep.
En ik doe het nog steeds, in mindere mate gelukkig, maar hoe onrustiger ik me voel, hoe meer het aanwezig is.
Had ik verteld dat het voorstel voor begeleiding was afgewezen voor de jongste?
De organisatie waar we heen wilden vond dat er eerst behandeling nodig was.
Dame van het wijkteam heeft overleg gehad met de psycholoog en daarna nog eens overlegd met de organisatie die begeleiding kan geven en nu is het wel akkoord...
Over 2 weken intake... en dan is het nog een paar maand wachttijd waarschijnlijk. Maar dat zal dan januari/februari worden. Dat is beter te overzien dan eerst op een ellenlange wachtlijst voor behandeling enzo... en de begeleiding kan doorlopen als ze 18 wordt, want ze begeleiden ook volwassenen.
Fake it till you make it...
Even een andere vraag voor degenen die dubbele kinderbijslag hebben. Voor hoe lang hebben jullie dit gekregen?
5 jaarquote:
Even een andere vraag voor degenen die dubbele kinderbijslag hebben. Voor hoe lang hebben jullie dit gekregen?
Ook 5 jaar elke keer. Herhalen ging hier een stuk makkelijker dan de eerste.quote:
Even een andere vraag voor degenen die dubbele kinderbijslag hebben. Voor hoe lang hebben jullie dit gekregen?
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Ja, hier iets minder dan 5 jaar, stopt dag voor de 18e verjaardag. Maar ik had verwacht dat het korter zou zijn.
Ik vond het ook bijzonder dat we meteen zo lang kregen, maar ook wel een opluchting. Nu hoef ik in ieder geval de komende vijf jaar al die moeilijke vragen niet nog een keer te beantwoorden 
Ja hier sowieso geen verlenging dus.
Maar omdat het hier de afgelopen 2 jaar zo ontzettend bergafwaarts gaat met D1, zit ik steeds meer in mijn hoofd wat we gemist hebben. Waarom het steeds zo als een verrassing lijkt te komen en we continu onze verwachtingen bij moeten stellen. In groep 8 was er nog niet eens sprake van speciaal onderwijs, nu is de speciale klas, binnen het speciaal onderwijs al ingewikkeld.
Maar omdat het hier de afgelopen 2 jaar zo ontzettend bergafwaarts gaat met D1, zit ik steeds meer in mijn hoofd wat we gemist hebben. Waarom het steeds zo als een verrassing lijkt te komen en we continu onze verwachtingen bij moeten stellen. In groep 8 was er nog niet eens sprake van speciaal onderwijs, nu is de speciale klas, binnen het speciaal onderwijs al ingewikkeld.
Wij kregen de toezegging voor 3 jaar, als ze 12 is moeten we dus verlenging aanvragen.
Kyara, wat moeilijk dat het zo bergafwaarts gaat en helemaal als je je vinger er niet op kan leggen waar dat door komt. Zou leeftijd een rol kunnen spelen, of school bijvoorbeeld? De overgang naar de middelbare school is zo heftig en overweldigend, dat was voor mij ook het punt waarop ik compleet vastliep (nog voor ik er überhaupt op zat, alleen het idee al dat alles anders werd en ik daarnaast opeens volwassen moest zijn - dacht ik). Dan kan het in groep 8 nog prima lijken, maar zorgen andere factoren ervoor dat het maskeren niet meer gaat en dat D1 dus steeds meer begint vast te lopen. De ambulant begeleider legde ons in geval van Jewel ook uit dat hoe meer prikkels ze ervaart, hoe 'autistischer' ze naar buiten toe is, omdat haar brein het gewoon niet aan kan en er geen energie is om aan te passen.
Ik had het hier een tijd terug over de HPV vaccinatie, na een herinnering voor de oproep heb ik er toch maar even achteraan gebeld. Ik werd teruggebeld door een hele lieve verpleegkundige die echt de tijd nam om samen te kijken wat Jewel nodig heeft om de vaccinatie zo prettig mogelijk te laten verlopen. Ze mag in ieder geval buiten het reguliere prikmoment om en voor de 2e vaccinatie zal dat ook worden genoteerd. Het zal alsnog geen leuke ervaring voor haar worden, ik denk dat er niets is wat het makkelijker maakt want ze vindt het gewoon vreselijk, maar dat we de tijd hebben en geen wachtkamer vol andere kinderen die op hun vaccinatie wachten, maakt in ieder geval dat er een bepaalde druk wegvalt.
Kyara, wat moeilijk dat het zo bergafwaarts gaat en helemaal als je je vinger er niet op kan leggen waar dat door komt. Zou leeftijd een rol kunnen spelen, of school bijvoorbeeld? De overgang naar de middelbare school is zo heftig en overweldigend, dat was voor mij ook het punt waarop ik compleet vastliep (nog voor ik er überhaupt op zat, alleen het idee al dat alles anders werd en ik daarnaast opeens volwassen moest zijn - dacht ik). Dan kan het in groep 8 nog prima lijken, maar zorgen andere factoren ervoor dat het maskeren niet meer gaat en dat D1 dus steeds meer begint vast te lopen. De ambulant begeleider legde ons in geval van Jewel ook uit dat hoe meer prikkels ze ervaart, hoe 'autistischer' ze naar buiten toe is, omdat haar brein het gewoon niet aan kan en er geen energie is om aan te passen.
Ik had het hier een tijd terug over de HPV vaccinatie, na een herinnering voor de oproep heb ik er toch maar even achteraan gebeld. Ik werd teruggebeld door een hele lieve verpleegkundige die echt de tijd nam om samen te kijken wat Jewel nodig heeft om de vaccinatie zo prettig mogelijk te laten verlopen. Ze mag in ieder geval buiten het reguliere prikmoment om en voor de 2e vaccinatie zal dat ook worden genoteerd. Het zal alsnog geen leuke ervaring voor haar worden, ik denk dat er niets is wat het makkelijker maakt want ze vindt het gewoon vreselijk, maar dat we de tijd hebben en geen wachtkamer vol andere kinderen die op hun vaccinatie wachten, maakt in ieder geval dat er een bepaalde druk wegvalt.
We hebben echt wel flinke dieptepunten gehad. Ook dat ze helemaal niet meer de deur uitkwam en een bezoek aan oma of de supermarkt al een overwinning was. Maar dat waren fases en daarna ging het een tijd weer goed. Maar nu veert ze niet meer terug en zijn er dus ook geen adempauzes. Puberteit zal er zeker mee te maken hebben maar dan is de vraag waar we staan als ze daaruit is.
HPV hebben ze hier allebei ook nog niet. Ze trokken dat gewoon echt niet. Want naalden zijn niet leuk. Baarmoederhalskanker lijkt me nog minder leuk maar dat krijg ik ze ook niet uitgelegd. Met 14 jaar weer een vaccinatie dus wellicht dat we dan met een aparte afspraak alles in een kunnen doen. Evt met omkopen oid.
HPV hebben ze hier allebei ook nog niet. Ze trokken dat gewoon echt niet. Want naalden zijn niet leuk. Baarmoederhalskanker lijkt me nog minder leuk maar dat krijg ik ze ook niet uitgelegd. Met 14 jaar weer een vaccinatie dus wellicht dat we dan met een aparte afspraak alles in een kunnen doen. Evt met omkopen oid.
Ik denk niet dat jullie iets gemist hebben...quote:
Ja hier sowieso geen verlenging dus.
Maar omdat het hier de afgelopen 2 jaar zo ontzettend bergafwaarts gaat met D1, zit ik steeds meer in mijn hoofd wat we gemist hebben. Waarom het steeds zo als een verrassing lijkt te komen en we continu onze verwachtingen bij moeten stellen. In groep 8 was er nog niet eens sprake van speciaal onderwijs, nu is de speciale klas, binnen het speciaal onderwijs al ingewikkeld.
Leeftijd, puberteit, overgang naar de middelbare school... of misschien wel te lang mee moeten draaien op je tenen...
Daar kunnen jullie niks aan doen. Je handelt met de kennis die je hebt op zo'n moment.
Ik weet niet of je dit soort dalen kan voorspellen, ook niet of je ze kunt voorkomen.
Je hebt als ouders een beeld hoe het "later" zal zijn... en dan stukje bij beetje blijk je dat beeld te moeten bijschaven... je kan gewoon niet voorspellen hoe iets gaat, maar het is wel lastig als je steeds ziet dat ze moet inleveren...
Fake it till you make it...
Ik vind het ook voelen als een soort continue rouw. Elke keer weer opnieuw de realisatie dat iets niet gaat zoals je had verwacht of had gehoopt voor je kind. Of voor je eigen leven.
Maar ik mag op dit moment niet klagen, want hier gaat het op dit moment juist weer even beter dan ik had durven verwachten (Al durf ik dan ook weer niet te hopen dat het lang zo zal blijven, want dan valt het weer zo tegen op het moment dat het uiteindelijk onvermijdelijk toch weer een keer helemaal vastloopt.)
@Schanu had ik al bedankt voor de tip over de Hoogvliegers? Ik kreeg vandaag een mail dat een piloot contact met ons gaat opnemen voor een individuele vlucht (dus niet op zo'n centrale dag) met de jongste. Hij is helemaal in de wolken.
(Al durf ik dan ook weer niet te hopen dat het lang zo zal blijven, want dan valt het weer zo tegen op het moment dat het uiteindelijk onvermijdelijk toch weer een keer helemaal vastloopt.)@Schanu had ik al bedankt voor de tip over de Hoogvliegers? Ik kreeg vandaag een mail dat een piloot contact met ons gaat opnemen voor een individuele vlucht (dus niet op zo'n centrale dag) met de jongste. Hij is helemaal in de wolken.
Ja en tegelijkertijd wil ik ook niet rouwen want ergens heb ik toch nog steeds hoop dat het beter wordt, dat ze over die drempel heen kan, dat ze verder van ons weg kan en wat meer aansluiting vindt bij de maatschappij.quote:
Ik vind het ook voelen als een soort continue rouw. Elke keer weer opnieuw de realisatie dat iets niet gaat zoals je had verwacht of had gehoopt voor je kind. Of voor je eigen leven.
Ja dit gecombineerd met het weten dat je kind dat ook nooit meer gaat kunnen inhalen/meemaken.quote:
Ik vind het ook voelen als een soort continue rouw. Elke keer weer opnieuw de realisatie dat iets niet gaat zoals je had verwacht of had gehoopt voor je kind. Of voor je eigen leven.
Zelfs als het allemaal anders wordt, is dit op bepaalde punten (voor de een meer dan voor de ander natuurlijk) 'gemiste tijd'.
Op 28 februari 2012 19:20 schreef lezzer en op 31 augustus 2013 21:27 schreef DancingPhoebe:Jezus, Vanyel, wat een fantastische tips geef jij toch altijd!
Ja, we merken nu ook heel erg dat D1 nu best wel D2 kopieert. Dat vind ik ook wel een lastige, want ik wil ook niet dat ze via haar zus gaat "leven". Dat begint voor D2 nu ook irritant te worden. Het begon vorig jaar al met aanhaken bij schoolvriendinnen en nu neemt ze kledingstijl, muziek, make-up/haar stijl etc over. Nu beïnvloeden tienermeiden elkaar natuurlijk sowieso wel en socials spelen ook een belangrijke rol maar ja. Zeker omdat D1 dan ook nogal obsessief is in waar ze "fan" van is.quote:
[..]
Ja dit gecombineerd met het weten dat je kind dat ook nooit meer gaat kunnen inhalen/meemaken.
Zelfs als het allemaal anders wordt, is dit op bepaalde punten (voor de een meer dan voor de ander natuurlijk) 'gemiste tijd'.
En tegelijkertijd moet ik mezelf er steeds aan herinneren dat míjn idee van hoe het leven eruit hoort te zien niet per se is waar zíj het meest gelukkig van worden. Ik merk dat ik soms wil dat ze bepaalde ervaringen meemaken omdat ík die als kind heel leuk vond, maar dat zij dat heel anders ervaren. Ik blijf eraan moeten wennen dat het brein van mijn kinderen heel anders werkt dan het mijne.quote:
[..]
Ja dit gecombineerd met het weten dat je kind dat ook nooit meer gaat kunnen inhalen/meemaken.
Zelfs als het allemaal anders wordt, is dit op bepaalde punten (voor de een meer dan voor de ander natuurlijk) 'gemiste tijd'.
Maargoed, het is natuurlijk anders op de momenten dat je ziet dat ze zelf ook worstelen met hoe het gaat. Dat heeft niets te maken met je eigen beeld moeten bijstellen. Als je kind zich ellendig voelt, voel je je zelf ook zo.
Ik weet dat elk kind anders is, maar jarenlang heb ik me grote zorgen gemaakt om jongste. Het zag er echt naar uit dat hij zelfs meer begeleiding nodig zou hebben dan begeleid wonen zeg maar. Totdat op de middelbare school er ineens iets gebeurde. Hij ging groeien. Op alle mogelijke manieren. En nu heb ik een boom van een kerel die het hartstikke goed doet en die ik met vertrouwen los zou laten met enkel wat ambulante begeleiding. Hij is bijna 17 nu.
Wat ik hiermee wil vertellen: staar je niet vast op dit moment, want het zegt niets. Er zullen altijd momenten zijn dat het minder gaat, maar onverwacht kan er echt ook groei zijn.
(Er is zelfs een periode geweest dat de woorden klassiek autisme zijn gevallen bij deze knul. Ik heb dat nooit geaccepteerd want hij voldeed niet aan de eisen, maar ik snap wel waarom het gezegd werd.)
Wat ik hiermee wil vertellen: staar je niet vast op dit moment, want het zegt niets. Er zullen altijd momenten zijn dat het minder gaat, maar onverwacht kan er echt ook groei zijn.
(Er is zelfs een periode geweest dat de woorden klassiek autisme zijn gevallen bij deze knul. Ik heb dat nooit geaccepteerd want hij voldeed niet aan de eisen, maar ik snap wel waarom het gezegd werd.)
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
Dank voor het delen @Troel
Ik hoop dat hier het kwartje ook gaat vallen.
Er wordt door hulpverleners ook vaak gesproken over "lijdenslast". Op dit moment is die er niet. Maar ik ben ook bang dat die wel komt als ze merkt dat alles en iedereen haar voorbij gaat, dat bij haar zus het kwartje valt en zij daar niet op mee kan liften. Als ze het heeft over later, wat ze wil worden, als ze getrouwd is en kinderen heeft etc. Komt er een moment dat ze beseft dat dat wellicht niet voor haar is weggelegd. Misschien denken we ook te ver vooruit is en is het echt per dag, per week, per maand leven.
Ik hoop dat hier het kwartje ook gaat vallen.
Er wordt door hulpverleners ook vaak gesproken over "lijdenslast". Op dit moment is die er niet. Maar ik ben ook bang dat die wel komt als ze merkt dat alles en iedereen haar voorbij gaat, dat bij haar zus het kwartje valt en zij daar niet op mee kan liften. Als ze het heeft over later, wat ze wil worden, als ze getrouwd is en kinderen heeft etc. Komt er een moment dat ze beseft dat dat wellicht niet voor haar is weggelegd. Misschien denken we ook te ver vooruit is en is het echt per dag, per week, per maand leven.
Dit fenomeen heet levend verlies. Manu Keirse is een specialist op dit gebied. Hij heeft boeken geschreven hierover en geeft ook lezingen. Mocht je ooit de gelegenheid hebben naar een lezing van hem te gaan dan is dat heel erg de moeite waard!quote:
Ik vind het ook voelen als een soort continue rouw. Elke keer weer opnieuw de realisatie dat iets niet gaat zoals je had verwacht of had gehoopt voor je kind. Of voor je eigen leven.
Ik hoorde van iemand die een kind met ass heeft die op de leeftijd van mijn oudste ook niet te motiveren was voor wat dan ook.
Intussen is het een jongeman van een jaar of 25, aan de studie en doet het eigenlijk best goed.
Ik hoop dat de oudste ook op zo'n punt komt... op dit moment zie ik het somber in. Ze is alleen gemotiveerd om te gamen. Maaaar staat wel open voor het jongeren autisme cafe hier en is al 2x geweest...
Niet dat ze echt contact maakt, maar ze vindt het ok om te gaan en ik hoop dat er iemand daar is of komt waar het mee klikt en ze ook in het dagelijks leven misschien contact mee zou kunnen hebben...
Intussen is het een jongeman van een jaar of 25, aan de studie en doet het eigenlijk best goed.
Ik hoop dat de oudste ook op zo'n punt komt... op dit moment zie ik het somber in. Ze is alleen gemotiveerd om te gamen. Maaaar staat wel open voor het jongeren autisme cafe hier en is al 2x geweest...
Niet dat ze echt contact maakt, maar ze vindt het ok om te gaan en ik hoop dat er iemand daar is of komt waar het mee klikt en ze ook in het dagelijks leven misschien contact mee zou kunnen hebben...
Fake it till you make it...
Mini-ToT is altijd enorm gemotiveerd, maar zijn nieuwe school is echt te zwaar voor hem. Elke dag komt hij zwaar overprikkeld naar buiten.
Meestal trekt hij binnen een half uurtje wel weer bij, soms duurt het een uurtje.
Gelukkig blijft hij daar buiten wel heel positief en leergierig!
Wil altijd zo veel mogelijk van alles weten.
Hij is laatst jarig geweest en ik heb hem een scheikundeset en een microscoop gegeven, en hij zit nu op judo wat hij helemaal geweldig vindt!
Meestal trekt hij binnen een half uurtje wel weer bij, soms duurt het een uurtje.
Gelukkig blijft hij daar buiten wel heel positief en leergierig!
Wil altijd zo veel mogelijk van alles weten.Hij is laatst jarig geweest en ik heb hem een scheikundeset en een microscoop gegeven, en hij zit nu op judo wat hij helemaal geweldig vindt!
Mijn zoontje is naar de opendag geweest van z'n nieuwe school en was compleet overprikkeld. Rest van de dag enorm druk en hele tijd aan het stuiteren. Nu is een open dag natuurlijk wel een drukkere toestand dan een reguliere schooldag. Heb zelf in elk geval een positieve indruk gekregen van de school. Hopen dat hij er kan aarden.quote:
Mini-ToT is altijd enorm gemotiveerd, maar zijn nieuwe school is echt te zwaar voor hem. Elke dag komt hij zwaar overprikkeld naar buiten.
Meestal trekt hij binnen een half uurtje wel weer bij, soms duurt het een uurtje.
Gelukkig blijft hij daar buiten wel heel positief en leergierig!
Hij is laatst jarig geweest en ik heb hem een scheikundeset en een microscoop gegeven, en hij zit nu op judo wat hij helemaal geweldig vindt!
Het is wel 20 minuten rijden (enkele rit), dus twee keer 40 minuten per dag extra erbij.
Haha hier ook een nieuwe school, en hier ook > 20 minuten rijden!quote:
[..]
Mijn zoontje is naar de opendag geweest van z'n nieuwe school en was compleet overprikkeld. Rest van de dag enorm druk en hele tijd aan het stuiteren. Nu is een open dag natuurlijk wel een drukkere toestand dan een reguliere schooldag. Heb zelf in elk geval een positieve indruk gekregen van de school. Hopen dat hij er kan aarden.
Het is wel 20 minuten rijden (enkele rit), dus twee keer 40 minuten per dag extra erbij.
Hij heeft eind vorig jaar 2x een proefdag op de nieuwe school gehad en dat vond hij helemaal geweldig, maar dit schooljaar direct de eerste dag was al enorm overprikkelend voor hem, en dat is elke dag zo weer geweest.
Jonge docent die pas 1 jaar op die school werkt. De kinderen daar praten, roepen, gooien met potloden en gummen, pesten elkaar in de klas enz.
Ik heb gevraagd of hij gehoorbescherming kon krijgen om zich zo af te sluiten, en ook dat hij tijdens de les mag eten om zijn energiepeil goed te houden. Beide dingen waren prima, beide dingen helpen een klein beetje, maar de overprikkeling is echt nog veel te veel.
ToT, dat klink niet als een veilig schoolklimaat, niet voor mini-ToT maar ook niet voor neuro typische kinderen. Daar zou ik wel een gesprek aan wagen als ik jou was. Het kan al lastig genoeg zijn op regulier onderwijs, laat staan als je kind dan ook nog in een klas zit waar wordt gegooid, geschreeuwd en gepest 
Levend verlies, die kwam wel even binnen.
Levend verlies, die kwam wel even binnen.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
quote:
ToT, dat klink niet als een veilig schoolklimaat, niet voor mini-ToT maar ook niet voor neuro typische kinderen. Daar zou ik wel een gesprek aan wagen als ik jou was. Het kan al lastig genoeg zijn op regulier onderwijs, laat staan als je kind dan ook nog in een klas zit waar wordt gegooid, geschreeuwd en gepest
Levend verlies, die kwam wel even binnen.Dat zou ik ook verdrietig vinden. Is het onwetendheid of onwillendheid?SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Herken t deels, Mijn jongste (ADD) overprikkeld snel en is graag bij mij in de buurt,afgelopen week was er schoolkamp, slapen lukte hem niet ondanks dat hij het graag wilde, dus woensdagavond werd hij thuis gebracht en donderdag heb ik hem weer terug gebracht, zo heeft hij kamp gedaan zonder slapen, voor hem was dit meer dan prima,hij kon zo goed met de prikkels omgaan en heeft leuke herinneringen gemaakt... nou dan had je mn zus.. Dat kind, ja echt "dat" kind moet nog veel leren, Ik had hem echt niet gehaald en gebracht, weg was weg geweest. Al had ik hem sowieso niet opgehaald...
En dat raakt me toch, ik kan soms al zo twijfelen of ik het goed aanpak met hem, niet te veel toegeef, en dan mn zus die er zo mee omgaat...
Sidenote: mijn zus heeft geen kinderen, en denkt het altijd beter te weten.S. 2014
J. 2016
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Today is life -
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
GM, het is een combinatie denk ik, ze weten hoe het gaat met Jewel en dat we weer op een glijdende schaal naar beneden zitten qua belastbaarheid dus ergens kan het geen onwetendheid zijn en dus onwil.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Wat moeilijk he, die opmerkingen van mensen die geen flauw benul hebben. Probeer vooral dicht bij jezelf te blijven, jij weet als moeder echt wel wat het beste werkt voor jouw kind en daar mag je altijd op vertrouwen. Het is zo makkelijk voor anderen om het te gooien op luiheid, verwend gedrag, slechte opvoeding, etc, maar ze hebben geen idee waar jij elke dag achter gesloten deuren mee worstelt. Zij zien alleen die momentopnames, jij ziet het hele plaatje. Ik vind het juist heel mooi hoe je het schoolkamp toch mogelijk hebt gemaakt voor hem, zo heeft hij toch mee kunnen doen op een manier die voor hem haalbaar is. Prachtig hoe jij je op die manier inzet voor je kind
Ynske,SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Edit: wat het extra pijnlijk maakt, het appje waarin ik aangeef dat wij er niet bij zijn is door iedereen genegeerd en iedereen appt er overheen.
[ Bericht 5% gewijzigd door Schanu op 21-09-2026 16:47:15 ]
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Wat moeilijk, ik heb mazzel denk ik met mijn ouders en broertje. Die proberen wel mee te denken. En intussen hebben mijn kinderen de leeftijd dat ze ook thuis kunnen blijven zelf.
Maar ik was verbaasd dat de oudste wel mee wil naar mijn familie zelfs als mijn broertje met zijn gezin komt. Ze kan zich daar terugtrekken als het te veel is. Dus dat is wel fijn.
Maar ik was verbaasd dat de oudste wel mee wil naar mijn familie zelfs als mijn broertje met zijn gezin komt. Ze kan zich daar terugtrekken als het te veel is. Dus dat is wel fijn.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Fake it till you make it...
Buda, ook al zo'n complexe situatie, wat naar. Die verstandshouding heb ik ook met mijn eigen moeder, ze komt op verjaardagen van de kinderen en dat zijn de enige 2 momenten dat zij en wij elkaar zien.
Wat fijn dat het bij jou anders gaat Nijna
Ik heb Jewel gister weer thuis moeten houden. Ze werd zo overstuur wakker, dat ging verder dan de normale dagelijkse 'ik wil niet naar school'-buien. Ondanks dat ze maandagmiddag een studiedag had en ze de woensdag niet meer naar school gaat. Vooralsnog heeft het afschalen dus helaas nog geen effect. Dat we weer aan het puzzelen zijn met medicatie helpt waarschijnlijk ook niet mee. Maar ze slaapt wel weer goed in dus de avonden zijn weer iets rustiger, dat vind ik al heel veel waard.
Wat fijn dat het bij jou anders gaat Nijna
Ik heb Jewel gister weer thuis moeten houden. Ze werd zo overstuur wakker, dat ging verder dan de normale dagelijkse 'ik wil niet naar school'-buien. Ondanks dat ze maandagmiddag een studiedag had en ze de woensdag niet meer naar school gaat. Vooralsnog heeft het afschalen dus helaas nog geen effect. Dat we weer aan het puzzelen zijn met medicatie helpt waarschijnlijk ook niet mee. Maar ze slaapt wel weer goed in dus de avonden zijn weer iets rustiger, dat vind ik al heel veel waard.
Schoonouders belden, ze stelden voor Sinterklaas een week voor 5 december te vieren zodat het verspreid is. Ze snappen het duidelijk niet. Want verspreiden betekent ook dubbel zoveel stress.
Of we schoonzus wel begrepen die aangaf dat hun 18 jarige zoon er graag bij wilde zijn. Nee dat snap ik niet. Want met kerst kan hij ook gewoon een uurtje langskomen maar dat wil hij niet. En wij KUNNEN niet daar sinterklaas vieren. De 18 jarige kleinzoon wordt dus verkozen boven ons hele gezin. En dan wordt er gezegd dat we kunnen kiezen om alsnog Sinterklaas mee te vieren. Maar dat kunnen wij dus niet. Wij kunnen ons niet aanpassen, Jewel heeft autisme, het is GEEN keuze maar een noodzaak. Het voelt zo verkeerd en alsof ze ons kind buiten sluiten.
Ik ben echt zo vreselijk verdrietig.
Of we schoonzus wel begrepen die aangaf dat hun 18 jarige zoon er graag bij wilde zijn. Nee dat snap ik niet. Want met kerst kan hij ook gewoon een uurtje langskomen maar dat wil hij niet. En wij KUNNEN niet daar sinterklaas vieren. De 18 jarige kleinzoon wordt dus verkozen boven ons hele gezin. En dan wordt er gezegd dat we kunnen kiezen om alsnog Sinterklaas mee te vieren. Maar dat kunnen wij dus niet. Wij kunnen ons niet aanpassen, Jewel heeft autisme, het is GEEN keuze maar een noodzaak. Het voelt zo verkeerd en alsof ze ons kind buiten sluiten.
Ik ben echt zo vreselijk verdrietig.
quote:
Schoonouders belden, ze stelden voor Sinterklaas een week voor 5 december te vieren zodat het verspreid is. Ze snappen het duidelijk niet. Want verspreiden betekent ook dubbel zoveel stress.
Of we schoonzus wel begrepen die aangaf dat hun 18 jarige zoon er graag bij wilde zijn. Nee dat snap ik niet. Want met kerst kan hij ook gewoon een uurtje langskomen maar dat wil hij niet. En wij KUNNEN niet daar sinterklaas vieren. De 18 jarige kleinzoon wordt dus verkozen boven ons hele gezin. En dan wordt er gezegd dat we kunnen kiezen om alsnog Sinterklaas mee te vieren. Maar dat kunnen wij dus niet. Wij kunnen ons niet aanpassen, Jewel heeft autisme, het is GEEN keuze maar een noodzaak. Het voelt zo verkeerd en alsof ze ons kind buiten sluiten.
Ik ben echt zo vreselijk verdrietig.
en een knuffel, niet dat dat iets oplost, maar voor het idee
Fake it till you make it...
Ynske
Bedankt voor de zon...
Lieverd, gun jullie zoveel rust. Laat t los. Probeer niet te vergelijken, daar win je niets mee. Sommige mensen zijn gewoon zo bekrompen. Ook dit is levend verlies. Probeer het een plaatje te geven en beperk het contact. Dit levert zoveel ellende op. En men denkt gewoon jullie leven te bepalen. Welkom op deze wereld schoonouders, zo werkt het niet. Kies voor jezelf en je eigen gezin. Elke energie die je erin stopt hoort dubbel zoveel energie te geven, dat doet het niet. Het sloopt jullie alleen maar. Dat zijn ze niet waard.quote:
Schoonouders belden, ze stelden voor Sinterklaas een week voor 5 december te vieren zodat het verspreid is. Ze snappen het duidelijk niet. Want verspreiden betekent ook dubbel zoveel stress.
Of we schoonzus wel begrepen die aangaf dat hun 18 jarige zoon er graag bij wilde zijn. Nee dat snap ik niet. Want met kerst kan hij ook gewoon een uurtje langskomen maar dat wil hij niet. En wij KUNNEN niet daar sinterklaas vieren. De 18 jarige kleinzoon wordt dus verkozen boven ons hele gezin. En dan wordt er gezegd dat we kunnen kiezen om alsnog Sinterklaas mee te vieren. Maar dat kunnen wij dus niet. Wij kunnen ons niet aanpassen, Jewel heeft autisme, het is GEEN keuze maar een noodzaak. Het voelt zo verkeerd en alsof ze ons kind buiten sluiten.
Ik ben echt zo vreselijk verdrietig.
En heel eerlijk? Jullie kinderen hebben meer aan 1 opa en oma dan aan mensen die ze niet willen zien zoals ze zijn. Ze verdienen de titel opa en oma niet.
Today is life -
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
Dankjulliewel
Je hebt gelijk Ynske, ik moet het loslaten, maar dat is niet mijn sterkste kant. Mijn eigen ouders zijn ook geen opa en oma te noemen (geen contact met mijn vader en mijn moeder zien we 2 keer per jaar op de verjaardagen van de kinderen). Ze hebben het wat dat betreft niet getroffen met opa's en oma's.
Ik ga proberen het los te laten, het is mijn energie niet waard.
Je hebt gelijk Ynske, ik moet het loslaten, maar dat is niet mijn sterkste kant. Mijn eigen ouders zijn ook geen opa en oma te noemen (geen contact met mijn vader en mijn moeder zien we 2 keer per jaar op de verjaardagen van de kinderen). Ze hebben het wat dat betreft niet getroffen met opa's en oma's.
Ik ga proberen het los te laten, het is mijn energie niet waard.
Ynske
Bedankt voor de zon...
quote:
Dankjulliewel
Je hebt gelijk Ynske, ik moet het loslaten, maar dat is niet mijn sterkste kant. Mijn eigen ouders zijn ook geen opa en oma te noemen (geen contact met mijn vader en mijn moeder zien we 2 keer per jaar op de verjaardagen van de kinderen). Ze hebben het wat dat betreft niet getroffen met opa's en oma's.
Ik ga proberen het los te laten, het is mijn energie niet waard.
Misschien is er zoiets als een wensoma/opa in de buurt?
Mensen die oprecht geïnteresseerd in jullie zijn en die die rol willen invullen?
Ow en blijf je gevoel hier del n he! Voel je niet opgelaten of bezwaard om te delen wat het met je doet. Alleen dan kun je het een plekje geven.
En echt jullie doen het goed. En het beste wat je kunt!
Today is life -
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
the only life you are sure of. Make the most of today.
Dale Carnegie
Wat rot als je familie geen rekening met je gezin wil houden. Zeker als je ziet dat ze dat voor anderen wel doen. Dat doet pijn.
Gelukkig heb ik dat in de familie niet. Wel dat mensen er gewoon niet bij stilstaan dat veel dingen voor mijn kinderen niet zo vanzelfsprekend zijn. Ik kies er maar voor om dat te zien als onnadenkenheid omdat ze het zelf niet ervaren en zich dus niet realiseren dat hun plannen en ideeën soms voor ons te veel gevraagd zijn, in plaats van dat het ze gewoon niet kan schelen.
Gelukkig heb ik dat in de familie niet. Wel dat mensen er gewoon niet bij stilstaan dat veel dingen voor mijn kinderen niet zo vanzelfsprekend zijn. Ik kies er maar voor om dat te zien als onnadenkenheid omdat ze het zelf niet ervaren en zich dus niet realiseren dat hun plannen en ideeën soms voor ons te veel gevraagd zijn, in plaats van dat het ze gewoon niet kan schelen.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |