Oorlog in Oekraïne #1273

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 16:49 schreef Adrie072 het volgende:

[..]
Is dat wat ze fosfor aanvallen noemen? Hoe dan ook verschrikkelijk.

quote:

Ukraine Is Losing the War

With Moscow Pressing Its Advantage, Kyiv Should Trade Land for Peace

Four years into Russia’s full-scale invasion of Ukraine, the Trump administration is pressing Kyiv to agree to painful territorial concessions as the price for peace. In a draft peace agreement first reported by Axios in November, the administration proposed that the entire regions of Crimea, Donetsk, and Luhansk be recognized as de facto Russian territory and that Russia retain control of the parts of Kherson and Zaporizhzhia its forces now occupy. Ukrainian President Volodymyr Zelensky is pushing back, refusing to do anything that would violate his country’s territorial integrity. Yet the realities of the battlefield are not on his side.

Ukraine has been putting up valiant resistance, but its determination cannot disguise the fact that it is losing the war. Russia controls a large swath of Ukrainian territory, and Kyiv has little chance of dislodging it, as Ukraine’s failed counteroffensive in 2023 demonstrated. To be sure, recent Russian gains have come very slowly and at significant cost; over the last three years, Russia has taken a mere one percent of additional Ukrainian territory. But that does not change the reality that Russia now holds almost a fifth of the land within Ukraine’s 1991 borders—or that Russia’s greater resources and population mean that Moscow can fight on for years to come. Overcoming those Russian advantages and clawing back lost land on the battlefield would require time and investment that Ukraine doesn’t have. Current circumstances are therefore pushing Kyiv toward a compromise peace—one that will necessarily include the surrender of Ukrainian territory.

FALLING BEHIND

Judging by sheer numbers, the trajectory of the war does not favor Ukraine. The rates of battlefield losses on each side are one example. The Russian media outlet Mediazona tracks Russian military deaths using social media, obituaries, and official government notices and provides the most reliable estimates. (Estimates by Western intelligence agencies vary dramatically and often correlate with government policy preferences.) As of the end of 2025, Mediazona’s analysts identified 156,151 Russians who have been killed in the war and, because not every death is publicly reported, used population data to estimate a total of 219,000 dead. The Ukrainian nongovernmental organization UA Losses, employing a similar methodology, has reported 87,045 Ukrainians killed in action and 85,906 missing in action, a figure that likely includes unacknowledged deaths and desertions.

Although Ukraine is suffering fewer losses in absolute terms, the war is depleting a greater proportion of its manpower. Ukraine’s population today is just under 36 million, which is about 26 percent of Russia’s population of 140 million. Ukraine has just under 9.5 million men between the ages of 25 and 54, and it has lost between one and two percent of that cohort. For Russia, which has a little over 30.2 million men in the same age group, somewhat higher losses account for just 0.5 to 0.7 percent of the total. Ultimately, Russia, with its much larger population, can sustain larger total losses than Ukraine can.

Moreover, Russia is fighting mostly with contract soldiers—people who have volunteered—and keeping conscripts away from the front. The result is more motivated Russian soldiers. So far, Moscow is not having much trouble meeting recruitment needs. Ukraine, in contrast, relies heavily on conscription. Recent recruitment shortfalls and desertions have prompted increasingly draconian efforts to meet conscription a goal of 30,000 men per month. These include “busification,” the practice of grabbing men off the street and taking them in minivans to the local recruitment office. In addition to being unpopular, harsh methods are netting mostly older, less healthy, and clearly unwilling soldiers, many of whom desert at the first opportunity. Those who remain contribute little to the war effort.

When it comes to major weapons systems, Ukraine is outgunned across the board. As of 2025, Russia’s tanks outnumbered Ukraine’s at a ratio of nearly five to one, including the equipment Moscow has in storage. Russia had more than three times as many infantry fighting vehicles and armored personnel carriers as Ukraine. It had 670 pieces of towed artillery to Ukraine’s 543. It had five times as much mobile artillery, nearly ten times as many multiple launch rocket systems, and nearly five times as many mortars. Russia had 163 combat aircraft; Ukraine had 66. Although Russia’s huge advantage rests, in part, on older, stored equipment, much of the Western equipment sent to Ukraine is also old, coming from partner countries’ stockpiles. But even excluding stored equipment, in most categories, Russia’s stocks are at least double Ukraine’s.

Economic power is foundational to military power, and Russia has an advantage there, too. Russia’s 2024 GDP (measured by purchasing power parity) was almost $7 trillion. Ukraine’s, in contrast, was almost $657 billion, less than ten percent of Russia’s. Nominal measures show the same substantial gap. Spending around seven percent of GDP, Russia can allocate $484 billion to defense. Even if Ukraine spends 30 percent of its GDP, it will be able to muster a defense budget of only $197 billion, less than half of Russia’s.

Admittedly, this figure underestimates Ukraine’s long-term military capacity because it excludes the substantial financial and in-kind assistance the country has received from western Europe and until recently the United States. But Ukraine is more dependent on foreign partners than Russia is. Russia has a large indigenous defense industry and massive military stockpiles, although it, too, has come to rely to some extent on allies, including China and North Korea. Russia may not have all the cards, but it has big battalions and deep pockets.

Finally, consider each side’s strategic objectives. Although there is debate about what Russia’s goals may be, statements by members of the government emphasize two: control of some or all of the Ukrainian regions of Donetsk, Kherson, Luhansk, and Zaporizhzhia and keeping Ukraine out of NATO.

The Russian government has long sought to prevent Ukraine from joining NATO on the grounds that Ukrainian membership in the alliance would constitute a military threat to Russia. At times, it has even seemed as if that objective outweighed larger territorial ambitions. When Russia seized Crimea from Ukraine in 2014, it clearly wanted control of that territory. Russian-aligned militants, with varying levels of Russian support, took up arms in Donetsk and Luhansk, which together form the Donbas, to break away from Ukraine at about the same time. But Russia then supported the Minsk agreements, which ended the fighting but included no further territorial demands on Ukraine. One possible explanation is that by conceding that Donetsk and Luhansk would remain in a federalized Ukraine, Moscow hoped the pro-Russian regions would keep Kyiv from joining NATO or otherwise tilting toward the West. Indeed, Russia formally recognized the Donetsk and Luhansk People’s Republics as independent only on the eve of its invasion of Ukraine in February 2022. In a September 2022 presidential speech and subsequent parliamentary action, Russia formally annexed those two regions, plus Kherson and Zaporizhzhia.

Today, Russia controls 99 percent of Luhansk, 76 percent of Kherson, 74 percent of Zaporizhzhia, and 72 percent of Donetsk. Russian forces are advancing in Zaporizhzhia, low-level fighting continues in Kherson, and Moscow is conducting limited operations in the north to secure a buffer zone in the Kharkiv and Sumy regions. But Russia’s positive response to the Trump administration’s 28-point peace plan—which would deliver Moscow all of Donetsk and Luhansk but only parts of Ukraine’s other eastern regions—suggests that complete control of the Donbas is Moscow’s most consistent territorial objective. Its most consistent political objective remains keeping Ukraine out of NATO. In their ideal world, Russian leaders might entertain more ambitious territorial and political goals. After four years of grueling war, however, these more limited achievements appear to be all Russian President Vladimir Putin thinks he can get.

In contrast, Ukrainian leaders have been adamant that their goals remain the restoration of control over territory defined by the country’s 1991 borders, which includes Crimea, and the defense of Ukraine’s sovereignty, especially the freedom to join any alliance Kyiv wishes. But Ukraine has neither the military resources for a successful offensive nor the political will for a robust defense.

Given the length of the current frontline and Ukraine’s manpower problems, most Ukrainian units have to remain on the defensive. In June 2023, the Russian military broke the Ukrainian counteroffensive with its so-called Surovikin Line, a system of well-built fortifications supported by massive artillery and other indirect fire weapons. The Ukrainians, by contrast, have only belatedly begun digging similar defenses. Ukraine’s ambitious objective of territorial liberation has left its army few incentives to fortify the frontline or areas behind it. The provision of advanced Western weaponry may also have convinced the Ukrainians they could substitute technology or more Western support for operational innovation. And rampant corruption has undermined all aspects of Ukraine’s war effort, including the construction of fortifications. Russia is by no means free from corruption itself, but its size and economic advantages make the effects less damaging.

UKRAINE OUTMANEUVERED

Russia’s objectives seem reasonably compatible with its capabilities and trends on the battlefield. Ukraine’s objectives, in contrast, seem beyond its reach. The Ukrainian armed forces are stretched so thin along the 620-mile-long line of control that they cannot effectively defend it. Ukraine has only about 300,000 troops on the frontline, or 483 troops per mile. During the Cold War, Western planners thought that a successful defense of the border between NATO and the Warsaw Pact would require approximately one division (25,000 soldiers) per 16 miles, or some 1,500 soldiers per mile. By that rule of thumb, Ukraine has less than half the number of soldiers it needs to successfully defend the frontline.

Conversely, the Russian force in the occupied territory of Ukraine now numbers more than 700,000, which could provide a density of at least 1,129 troops per mile. By taking the offensive, Russia can further concentrate forces where it chooses and defend the rest of the line with lower numbers. Being on the defensive, Ukraine has to spread its forces relatively evenly along the entire frontline or risk having inadequate forces at a point Russia might attack. Ukraine must also keep an eye on the 674 miles of its border with the Russian ally Belarus, stretching its forces even thinner.

Military technology has not given Ukraine a clear edge, either. Working to modernize its military to NATO standards since 2015, Ukraine has relied on various sophisticated weapons, especially since the war began in 2022. The West has sent Ukraine everything from antitank guided missiles to multiple launch rocket systems to long-range cruise missiles, Patriot air defense missiles, and fighter aircraft. None have proved decisive, with the partial exception of first-person-view attack and reconnaissance drones.

To be sure, the deployment of drones on both sides of the frontline has changed the nature of the fight dramatically. Roughly six miles on either side of the front has become a “kill zone” in which vehicles and large formations of troops can be spotted quickly and attacked relentlessly, reducing mobility under fire. But lately, there has been a dramatic shift in the balance of innovation. Western analysts have consistently questioned Russian military adaptability, but it is the Ukrainians who are now falling behind. Russia has greater capacity to scale up drone technology, resulting in an estimated ten-to-one advantage in the number of drones produced and deployed to the battlefield.

Superior Russian tactical innovation has had even more serious consequences for Ukrainian forces. The watershed came during the Ukrainian invasion of Russia’s Kursk region in 2024. In response to that incursion, Russian forces started operating differently. They substituted fiber-optic guidance systems once Ukraine developed the capacity to jam radio-controlled drones, negating a potential Ukrainian advantage in antidrone electronic warfare. They began attacking Ukrainian logistics and drone operators rather than individual soldiers on the frontlines, making far more efficient use of their drones than before. And reconnaissance drones enhance Russia’s traditional advantage in artillery (and in other indirect fire systems such as guided bombs) by providing much more effective fire correction—direction for how to aim at a target—than observers on the ground can provide. This capability enables Russian forces to substantially weaken Ukrainian defensive positions and interdict Ukrainian forces far behind the frontline.

A related Russian innovation involves infantry tactics that resemble the infiltration tactics developed by the Germans late in World War I to break the stalemate on the western front. Small numbers of Russian troops—typically assault groups consisting of three or four storm troopers or slightly larger sabotage and reconnaissance groups—increasingly penetrate Ukrainian lines through the drone-infested kill zone. Penny packets of soldiers, unlike tanks or infantry fighting vehicles, are not attractive targets, and the Russians have learned to use bad weather and darkness to evade Ukrainian reconnaissance during their infiltrations. The Ukrainians have tried to adopt similar tactics, but given their smaller numbers, they remain heavily reliant on highly visible and vulnerable armored vehicles to deliver troops, limiting their effectiveness.

LEAST BAD OPTION

Ukraine’s European backers have urged Kyiv to reject Russia’s demand to cede all of the Donbas. Kaja Kallas, the EU high representative for foreign affairs, has called trading Ukrainian territory for peace a “trap.” German Chancellor Friedrich Merz, French President Emmanuel Macron, and European Commission President Ursula von der Leyen have repeatedly declared that “international borders must not be changed by force.” Some worry that giving in to Putin now will, as happened after a previous generation of European leaders made a deal with Hitler in Munich in 1938, only whet the Russian leader’s appetite for more Ukrainian and even NATO territory down the road.

A more reasonable objection is that the remaining Ukrainian-held Donbas “fortress cities” of Kramatorsk and Sloviansk constitute critical links in Ukraine’s defense. Urban warfare is costly, making cities highly defensible, and in today’s drone-dominated battlefield, they offer cover and protection as concentration points for troops. Given Ukraine’s manpower woes, defending fortified islands may seem like a good option. But preserving the Donbas fortress cities is no reason to continue the war. It is possible to protect territory farther behind the frontline without them with dedicated fortifications. Russia has also demonstrated that even fortress cities can be surrounded, isolated, and cleared through the infiltration of small units, as it has done recently in Chasiv Yar, Huliapole, Pokrovsk, and Siversk—and may yet succeed in doing in Kostiantynivka and Kupyansk.

The loss of the rest of Donetsk, although assuredly a blow to Ukrainian self-esteem, would not necessarily open the door to Kyiv for Moscow. Between October 2024 and October 2025, the Russians took control of 1,703 square miles of Ukrainian territory. The remainder of unoccupied Ukraine east of the Dnieper River consists of 57,066 square miles of territory. At last year’s rate of Russian advance, it would take more than 30 years for Moscow to complete such a conquest.

Western European panic notwithstanding, Russia essentially claiming victory in the Donbas would pose little threat to the rest of the continent. The Donbas is not the Sudetenland because the current Russian tactics are nothing like the blitzkrieg, which garnered Nazi Germany huge chunks of territory very quickly. It would take Russia decades to conquer the rest of Ukraine, so any direct threat to most other countries in Europe would manifest itself far into the future.

Yet there can be little doubt that Russia can achieve more limited aims by force of arms. Roughly 2,866 square miles of Donetsk remain under Kyiv’s control. If Russian forces continue at last year’s rate of advance, they could take it in a year and a half, a reasonable time frame. They may also grab more chunks of Kharkiv, Sumy, and Zaporizhzhia. Doing so would cost Russia additional blood and treasure, to be sure, but it would impose greater relative costs on Ukraine, which Kyiv can ill afford.

The Ukrainians and their allies must now ask themselves what another year of war will achieve and at what price. There is evidence of a growing sense among senior Ukrainian officials, including Kirill Budanov, the presidential chief of staff and former head of military intelligence, that although Ukrainian deep strikes and attacks on Moscow’s “shadow fleet” of oil tankers—the unmarked vessels Russia uses to evade sanctions—hurt Russia, they will not end the war any time soon.

With its larger objectives out of reach, Ukraine faces the prospect of ceding territory, which would be painful for Kyiv. But it does not have to mean the end of Ukraine as an independent country. A Ukraine shorn of its eastern regions could continue Kyiv’s westward-looking state-building project. Even before the Russian invasion in 2022, Ukraine was already shifting its economic center of gravity away from the rust-belt Donbas and toward the postindustrial center and west. And with comprehensive political and economic reforms; a serious anticorruption effort, especially in the military sector; and a campaign to construct defensive positions optimized for drones and low-density warfare and to invest substantial funds and organizational effort into battlefield innovations, Ukraine could be in a stronger position to protect itself were it attacked again. Accepting a bad peace deal now would at least give Kyiv this chance at a better future. Rejecting one now would only prolong a costly and losing war.

quote:

Nucleaire wapens, zwaar luchtafweergeschut en bommenwerpers: Rusland bereidt zich aan de Europese oostgrens voor op oorlog

Tactische nucleaire wapens, zware luchtafweer en bommenwerpers: Pointer vond 94 militaire locaties aan de Europese oostgrens waar het Russische leger de militaire infrastructuur uitbreidt en extra wapens plaatst. "Op deze manier is Rusland rond 2028 klaar voor een oorlog met Europa."

Hoe groot is de kans op oorlog met Rusland? Voor wie een brief over de dienstplicht in de brievenbus vindt, een noodpakket aanschaft of kinderen heeft die vrezen ooit aan het front te belanden, is dat geen abstracte vraag meer. Een belangrijke graadmeter is hoe Rusland zijn militaire slagkracht langs de Europese oostgrens opbouwt. Pointer analyseerde radar- en satellietbeelden en documenteerde zo tientallen locaties met militaire activiteit.

Langs de oostgrens met Europa bouwt Moskou in hoog tempo aan zijn militaire vermogen: het plaatst tactische kernwapens, nieuwe bunkercomplexen en geavanceerde systemen voor elektronische oorlogsvoering. De Russische intenties zijn duidelijk, concludeert Patrick Bolder, oud-militair en defensie-expert bij het The Hague Centre of Strategic Studies, als hij satellietbeelden van Russische militaire locaties bekijkt. “Kijk, er staat natuurlijk niet bij: met deze eenheid gaan we Letland op die dag binnentrekken. Maar de uitbreiding van de munitie-opslagen, lanceerinstallaties en dergelijke betekent wel dat de Russen zich gereed maken voor een eventuele oorlog.”

In totaal analyseerde Pointer satellietbeelden van 221 Russische militaire locaties aan de Europese oostgrens, sinds de start van de oorlog in Oekraïne in 2014. Op 94 locaties bouwde het Russische leger bij, was er sprake van grondige renovaties of een duidelijke toename van militair materieel.

Pointer vond onder andere drie mogelijke opslagen voor kernwapens, drie grote nieuwe bunkercomplexen, 26 opgeknapte vliegvelden en twee plekken vanuit waar GPS-signalen worden verstoord. In dit artikel nemen we je mee naar de plekken waar we de belangrijkste veranderingen zagen.

Tactische nucleaire wapens

Het lijkt niet zo veelzeggend: een handvol kleine gebouwtjes en een wachttoren die in 2025 worden bijgebouwd op een militaire basis in Asipovitsji, een slaperig stadje met zo’n 30.000 inwoners in Belarus. Maar dan duikt er een extra bunker op, een grote antenne, een treinplatform. En een hoop extra hekwerk.

Het gaat hier waarschijnlijk om de opslag van kernwapens, zegt Patrick Bolder. “De extra hekken en het inrichten van een commandopost duidt op tactische nucleaire wapens. Dit is het type bunker dat je daarvoor zou verwachten.”

In onze data komen drie van dit soort bunkers voor: naast Belarus staan er ook complexen in Moermansk, aan de grens met Noorwegen, en in Kaliningrad, de Russische enclave tussen Polen en de Baltische Staten.

Wapenarsenalen

Het zijn niet alleen kernwapens die Rusland aan de oostgrens opslaat. Ook voor de opslag van conventionele wapens en munitie wordt er flink bijgebouwd. Dat gebeurt vooral door de aanleg van enorme bunkercomplexen waarin raketten en andere munitie kunnen worden opgeslagen. Dit past in de “Russische doctrine”, vertelt Bolder: “De Russische militaire strategie is grotendeels gebaseerd op het raken van de tegenstander op afstand.”

Dezelfde soort wapenopslagen vonden we in Moermansk, aan de grens met Noorwegen, en naast de Baltische staten in Toropets. Die laatste opslag was het doelwit van een geslaagde aanval van Oekraïne, dat in september 2024 een aantal bunkers vernietigde. Maar het grootste deel van het complex staat er nog.

Volgens Bolder duiden de arsenalen op een intensivering van de Russische oorlogsindustrie. “Die capaciteit is vergroot. Met dit soort arsenalen kan de productie van wapens doorgaan, want je hebt een plek om het op te slaan.”

Oude Sovjetvliegvelden

Op 26 militaire vliegvelden aan de rand van Europa is Rusland vooral bezig met stevig opknapwerk: oude betonnen landingsbanen worden geasfalteerd, er worden hangars bijgebouwd en er wordt luchtafweer in de buurt geïnstalleerd. Vaak gaat het om bases uit de Sovjettijd, die lang niet actief waren maar nu een tweede leven krijgen.

In een aantal gevallen worden er ook meer gevechtsvliegtuigen en bommenwerpers geplaatst, zoals in Moermansk en Kaliningrad. Bolder meent dat deze vliegtuigen er niet voor de sier staan: “Hiermee doen ze testvluchten langs de grens van Europa: wie komt ons onderscheppen? Welke radiofrequenties gebruiken ze dan?” Zo moest Estland al eens ingrijpen toen drie Russische gevechtsvliegtuigen hun luchtruim binnenvlogen.

Elektronische oorlogsvoering

Naast conventionele wapens, beschikt Rusland ook over andere manieren om Europa te destabiliseren. Zo doen de Russen aan signal jamming, waarbij ze bijvoorbeeld het GPS-signaal van vliegtuigen kunnen verstoren. Dat kan dienen als verdediging tegen vijandige bommenwerpers, maar de burgerluchtvaart in Finland en de Baltische Staten heeft hier nu al veel last van. Ook apps als Google maps werken minder goed aan de grens met Rusland.

De Russen verstoren de GPS-signalen waarschijnlijk vanuit Kaliningrad en Moermansk, waar al in 2015 een enorm jamming-systeem werd geplaatst. Dit systeem is duidelijk zichtbaar op satellietbeeld, en het Russische leger deelde rondom de plaatsing ook trots beelden van de opbouw ervan. De laatste jaren, en vooral sinds de invasie in Oekraïne, is het gebruik van dit soort systemen enorm toegenomen.

Groter plaatje

Op tientallen locaties in de dataset zien we nieuwe radarapparatuur verschijnen en op een aantal locaties plaatsen de Russen ook nieuwe luchtafweersystemen. Volgens Bolder gaat het daarbij vaak om de S-300 en S-400, raketten die nog een trapje zwaarder zijn dan de BUK-raket waarmee vlucht MH17 uit de lucht werd geschoten. “Dat soort luchtverdediging zet je alleen weg als je materieel en belangrijke locaties in de buurt wilt beschermen, in het geval van een concrete oorlogsdreiging”.

Hij ziet het dan ook als een onderdeel van een groter plan om de grens met de NAVO te versterken. “Rusland vertelt hun eigen volk dat de NAVO een bedreiging vormt, daar moeten ze dan ook naar handelen. Ondanks dat ze een oorlog voeren in Oekraïne, weten ze zich ook op deze plekken aan de grens te versterken.”

Door die oorlog in Oekraïne is de kans volgens Bolder niet groot dat Rusland een NAVO-lidstaat aanvalt in de aankomende jaren. “Maar als die oorlog snel wordt beëindigd, dan zouden ze in 2028 klaar zijn voor een oorlog met de NAVO.”

De gevolgen van de opgevoerde Russische oorlogsindustrie zijn ook hier merkbaar: Nederland investeert meer in defensie. Kazernes worden gemoderniseerd, Defensie is meer aanwezig op de Nederlandse vliegvelden. Volgens Bolder is dat een blijvertje: "De wapenwedloopspiraal is wel degelijk aan de gang. Maar we kunnen het ons niet veroorloven om er niet aan mee te doen, want we willen wel onze manier van leven beschermen. Als je vrede wilt, bereid je dan voor op oorlog."

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 20:44 schreef MaxMark het volgende:

[..]
Dat ze niet aan het winnen zijn - klopt. Dat ze gaan verliezen - misschien. Maar dat ze aan het verliezen zijn? Zou ik op dit moment absoluut niet zeggen.

Verder vind ik dit soort zinnen altijd verdacht:

"Superior Russian tactical innovation" -> Klinkt propagandisch.

"Western European panic notwithstanding, Russia essentially claiming victory in the Donbas would pose little threat to the rest of the continent." -> Volgens mij is er een redelijke consensus, dat de Donbas als springplank kan dienen naar de rest van Oekraïne. En dan staan ze aan onze grenzen.

"Moscow is conducting limited operations in the north to secure a buffer zone" -> Het gebruik van het woord "buffer zone" is russische praat. En wanneer is een buffer zone groot genoeg? Zodra ze punt x bereikt hebben, hebben ze daar weer een buffer zone voor nodig, enz.

Verder een paar standaard zinnen als "Rusland groot, veel inwoners - Oekraíne weinig".

Dus ik wil deze ook met een korrel zout nemen.

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 22:04 schreef oheng het volgende:
Ukraine Is Losing the War

Alweer?????

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 23:33 schreef ExTec het volgende:

Als je her en der kwalitatief twijfelachtige gebouwen optrekken, al dan niet icm spul wat nominaal wel aangezien kan worden voor EW of radar gerelateerd, onder uitbreiden van militaire capaciteit schaart, zul je wellicht gelijk hebben.

Maar dat is net zo goed ronde 76234876623648742348 van rus die "zie ons eens sterk zijn" toneel opvoert.

Of er bemensing, en/of be-"materieling" is voor die nieuwe locaties is verre van een gegeven.

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 23:26 schreef Korenfok het volgende:

Kans is ook aanwezig dat er het zelfde gebeurt als wat Sadam heeft gedaan,met zijnWMD, Valse raketlanceringsinstallaties, Nep-wapenopslagplaatsen. Alles om maar om een sterk en machtig te lijken.

Ik raad je het volgende boek echt van harte aan:

Why We Fight: The Roots of War and the Paths to Peace

PS zeg natuurlijk niet dat we de dreiging niet serieus moeten nemen, maar die tegenstelligheid kan dus zeker bestaan.

quote:

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 23:59 schreef oheng het volgende:

Dit is de langzaamste opmars in de geschiedenis van de mensheid. Alleen vergelijkbaar met eeuwen durende grensconflicten.

Natuurlijk gaat deze invasie compleet in de soep lopen.

quote:

Op zaterdag 28 februari 2026 00:00 schreef Joppiez het volgende:

Dat Rusland militair uitbreid wordt volgens mij niet ontkent. Er is volgens mij wel consensus dat Rusland in hoog tempo haar civiele economie kannibaliseert. Hoe lang ze daar mee weg komen, geen idee. We zien dat de doorsnee Rus niet snel klaagt ook, gevalletje als je weinig hebt heb je weinig te verliezen.

quote:

Op zaterdag 28 februari 2026 00:26 schreef ExTec het volgende:

En hoe noem je denken dat daar een paar 100000 goed getrainde en uitgerustte soldaten zitten?

Als je dat denkt neem je ook de shortcut naar lalaland, he?

Want dat eindigen we immers weer rap bij dat putin aan het "5d schaken" is ofzo, want hij heeft wel genoeg mensen op dit conflict te beslechten, maar hij doet het om e.e.a. reden blijkbaar niet.