R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Mede Fokkers,
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt om van me af te schrijven en misschien zijn er mensen met tips/ adviezen/ ideeën. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken.
Van mijn 15e tot mijn 19e heb ik in een serieuze relatie gezeten, zeker voor die leeftijd. Nadat ik naar de grote stad trok werden twijfels groter en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels. Ik heb het toen uitgemaakt. Het vrijgezelle studentenleven beviel me ergens wel maar niet voor lang. Ik ben een paar jaar vrijgezel geweest toen ik mijn huidige vriendin tegenkwam. Ik was niet op slag verliefd, wat ik wel kan zijn.
De interesse was er wel en ondanks twijfels die ik ook wel vlot heb uitgesproken heb ik toch besloten het voort te zetten. Voor je het weet ben je jaren verder en leef je nog steeds met twijfels die nooit volledig weggenomen zijn. Ik kan heel moeilijk keuzes maken en knopen doorhakken. Heb vreselijk vaak op het punt gestaan; ik heb er geen zin meer in. Zeker toen mijn vriendin een paniekstoornis ontwikkelde en in een depressie terechtkwam. Een periode waarin ik moeilijk voor mijzelf kon kiezen. Wij zijn op dit moment 8 jaar samen en op een leeftijd dat er echt wel nagedacht moet worden over de volgende stap; kids. We hebben samen een koophuis. Tot zover gaf iedere grote stap mij heel veel paniek; samenwonen, samen huis kopen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je elkaar ook beter kennen, waardoor sommige twijfelpunten zijn weggenomen omdat het beter gaat. Tegelijkertijd blijven bepaalde dingen bestaan, waar ik ook individuele relatietherapie voor heb genomen.
Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Misschien denken jullie als lezer, waar gaat het over? Voor mij is het echter dusdanig veel en langdurig aanwezig dat ik er niet los van kom. Het is anders dan iemand die één keer per dag zijn vieze onderbroek laat slingeren... Bij wijze van spreken.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voer. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Haar gedrag heeft vermoedelijk een functie. Mogelijk spanningsregulatie, stimming. Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft. Het zit in de familie en ik herken meerdere kenmerken. Ik werk zelf met mensen met ASS. Dit wil ik niet van haar afpakken maar ik voel me zowel thuis als samen met haar op pad gewoon niet meer ontspannen. Altijd geladen.
Ikzelf ben zeer perfectionistisch. Ik probeer zeker naar mijn eigen handelen en gedrag te kijken, waar dingen vandaan komen. Ik leg de lat hoog voor mezelf en eis dit ook van anderen. Wellicht dat dit meespeelt.
Misschien heeft iemand tips of wil iemand reageren
[ Bericht 3% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 07-01-2026 15:10:09 ]
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt om van me af te schrijven en misschien zijn er mensen met tips/ adviezen/ ideeën. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken.
Van mijn 15e tot mijn 19e heb ik in een serieuze relatie gezeten, zeker voor die leeftijd. Nadat ik naar de grote stad trok werden twijfels groter en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels. Ik heb het toen uitgemaakt. Het vrijgezelle studentenleven beviel me ergens wel maar niet voor lang. Ik ben een paar jaar vrijgezel geweest toen ik mijn huidige vriendin tegenkwam. Ik was niet op slag verliefd, wat ik wel kan zijn.
De interesse was er wel en ondanks twijfels die ik ook wel vlot heb uitgesproken heb ik toch besloten het voort te zetten. Voor je het weet ben je jaren verder en leef je nog steeds met twijfels die nooit volledig weggenomen zijn. Ik kan heel moeilijk keuzes maken en knopen doorhakken. Heb vreselijk vaak op het punt gestaan; ik heb er geen zin meer in. Zeker toen mijn vriendin een paniekstoornis ontwikkelde en in een depressie terechtkwam. Een periode waarin ik moeilijk voor mijzelf kon kiezen. Wij zijn op dit moment 8 jaar samen en op een leeftijd dat er echt wel nagedacht moet worden over de volgende stap; kids. We hebben samen een koophuis. Tot zover gaf iedere grote stap mij heel veel paniek; samenwonen, samen huis kopen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je elkaar ook beter kennen, waardoor sommige twijfelpunten zijn weggenomen omdat het beter gaat. Tegelijkertijd blijven bepaalde dingen bestaan, waar ik ook individuele relatietherapie voor heb genomen.
Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Misschien denken jullie als lezer, waar gaat het over? Voor mij is het echter dusdanig veel en langdurig aanwezig dat ik er niet los van kom. Het is anders dan iemand die één keer per dag zijn vieze onderbroek laat slingeren... Bij wijze van spreken.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voer. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Haar gedrag heeft vermoedelijk een functie. Mogelijk spanningsregulatie, stimming. Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft. Het zit in de familie en ik herken meerdere kenmerken. Ik werk zelf met mensen met ASS. Dit wil ik niet van haar afpakken maar ik voel me zowel thuis als samen met haar op pad gewoon niet meer ontspannen. Altijd geladen.
Ikzelf ben zeer perfectionistisch. Ik probeer zeker naar mijn eigen handelen en gedrag te kijken, waar dingen vandaan komen. Ik leg de lat hoog voor mezelf en eis dit ook van anderen. Wellicht dat dit meespeelt.
Misschien heeft iemand tips of wil iemand reageren
[ Bericht 3% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 07-01-2026 15:10:09 ]
Je hele verhaal is doorspekt van dat zij het niet is voor je.quote:Op woensdag 7 januari 2026 15:04 schreef Speciaalvoorfok het volgende:
Mede Fokkers,
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt om van me af te schrijven en misschien zijn er mensen met tips/ adviezen/ ideeën. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken.
Van mijn 15e tot mijn 19e heb ik in een serieuze relatie gezeten, zeker voor die leeftijd. Nadat ik naar de grote stad trok werden twijfels groter en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels. Ik heb het toen uitgemaakt. Het vrijgezelle studentenleven beviel me ergens wel maar niet voor lang. Ik ben een paar jaar vrijgezel geweest toen ik mijn huidige vriendin tegenkwam. Ik was niet op slag verliefd, wat ik wel kan zijn.
De interesse was er wel en ondanks twijfels die ik ook wel vlot heb uitgesproken heb ik toch besloten het voort te zetten. Voor je het weet ben je jaren verder en leef je nog steeds met twijfels die nooit volledig weggenomen zijn. Ik kan heel moeilijk keuzes maken en knopen doorhakken. Heb vreselijk vaak op het punt gestaan; ik heb er geen zin meer in. Zeker toen mijn vriendin een paniekstoornis ontwikkelde en in een depressie terechtkwam. Een periode waarin ik moeilijk voor mijzelf kon kiezen. Wij zijn op dit moment 8 jaar samen en op een leeftijd dat er echt wel nagedacht moet worden over de volgende stap; kids. We hebben samen een koophuis. Tot zover gaf iedere grote stap mij heel veel paniek; samenwonen, samen huis kopen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je elkaar ook beter kennen, waardoor sommige twijfelpunten zijn weggenomen omdat het beter gaat. Tegelijkertijd blijven bepaalde dingen bestaan, waar ik ook individuele relatietherapie voor heb genomen.
Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Misschien denken jullie als lezer, waar gaat het over? Voor mij is het echter dusdanig veel en langdurig aanwezig dat ik er niet los van kom. Het is anders dan iemand die één keer per dag zijn vieze onderbroek laat slingeren... Bij wijze van spreken.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voor. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Haar gedrag heeft vermoedelijk een functie. Mogelijk spanningsregulatie, stimming. Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft. Het zit in de familie en ik herken meerdere kenmerken. Ik werk zelf met mensen met ASS. Dit wil ik niet van haar afpakken maar ik voel me zowel thuis als samen met haar op pad gewoon niet meer ontspannen. Altijd geladen.
Ikzelf ben zeer perfectionistisch. Ik probeer zeker naar mijn eigen handelen en gedrag te kijken, waar dingen vandaan komen. Ik leg de lat hoog voor mezelf en eis dit ook van anderen. Wellicht dat dit meespeelt.
Misschien heeft iemand tips of wil iemand reageren
Dat was al zo toen jullie samen kwamen, en ik heb het gevoel (maar ik kan het niet hard maken), dat de focus op die dingen gewoon een excuus zijn omdat zij HET niet is voor je.
Breitling - Instruments for Professionals
Nou die nieuwe prikkels krijg je nu toch?quote:
en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels.
[ Bericht 1% gewijzigd door Hyaenidae op 07-01-2026 15:33:42 ]
pindazakje
Daar heb ik regelmatig aan gedacht; mijn brein saboteert me.
Rationeel probeer ik op een rijtje te zetten dat we het goed hebben, dat ieder stel wel eens gezeik heeft. We hebben het op veel vlakken ook goed. Zij accepteert mij (wel), meer
Heb ik het idee. En dat voelt fijn.
Maar ik durf soms niet meer naar binnen te kijken wat betreft mijn gevoel omdat ik bang ben voor het antwoord.
Tegelijkertijd kan ik de redenatie van mijn therapeut wel heel goed begrijpen.
Als je je nooit helemaal hebt opengesteld, dan heb je het eigenlijk niet echt een kans gegeven en zal dat mogelijk in een andere relatie ook het geval geweest zijn. Ik ben daar nu circa een maand of 4 geleden gestopt. We proberen nu meer leuke dingen te doen en dat is zeker verbindend, maar de irritatie is voor mij nu een bottleneck.
Rationeel probeer ik op een rijtje te zetten dat we het goed hebben, dat ieder stel wel eens gezeik heeft. We hebben het op veel vlakken ook goed. Zij accepteert mij (wel), meer
Heb ik het idee. En dat voelt fijn. Maar ik durf soms niet meer naar binnen te kijken wat betreft mijn gevoel omdat ik bang ben voor het antwoord.
Tegelijkertijd kan ik de redenatie van mijn therapeut wel heel goed begrijpen.
Als je je nooit helemaal hebt opengesteld, dan heb je het eigenlijk niet echt een kans gegeven en zal dat mogelijk in een andere relatie ook het geval geweest zijn. Ik ben daar nu circa een maand of 4 geleden gestopt. We proberen nu meer leuke dingen te doen en dat is zeker verbindend, maar de irritatie is voor mij nu een bottleneck.
Heeft je therapeut ook genoemd wat er mogelijk bij jou speelt? In termen van (een) persoonlijkheidsstoornis(sen)?
The love you take is equal to the love you make.
Ik vind het maar een wollig blabla(bullshit) verhaal. Bang voor het antwoord. Nee, het antwoord weet je al lang, je wil daar gewoon niet aan omdat de relatie verbreken een hele hoop gedoe met zich mee brengt. Dat is wat ik denk. Je bent een relatie aangegaan met iemand waarvan je al wist dat die het niet was en je hebt het toch doorgezet, wellicht vanuit het idee 'iemand is beter dan alleen' mat als gevolg dat het steeds serieuzer werd en je nu nu niet meer makkelijk uit elkaar kunt, om praktische (financiële) redenen.quote:Op woensdag 7 januari 2026 15:14 schreef Speciaalvoorfok het volgende:
Daar heb ik regelmatig aan gedacht; mijn brein saboteert me.
Rationeel probeer ik op een rijtje te zetten dat we het goed hebben, dat ieder stel wel eens gezeik heeft. We hebben het op veel vlakken ook goed. Zij accepteert mij (wel), meer
Maar ik durf soms niet meer naar binnen te kijken wat betreft mijn gevoel omdat ik bang ben voor het antwoord.
Tegelijkertijd kan ik de redenatie van mijn therapeut wel heel goed begrijpen.
Als je je nooit helemaal hebt opengesteld, dan heb je het eigenlijk niet echt een kans gegeven en zal dat mogelijk in een andere relatie ook het geval geweest zijn. Ik ben daar nu circa een maand of 4 geleden gestopt. We proberen nu meer leuke dingen te doen en dat is zeker verbindend, maar de irritatie is voor mij nu een bottleneck.
Dat is imho ook wat dat irriteren aan hele kleine dingen vandaan komt. Je stoort je aan een doekje. Kom op hoor. Daar stoor je je aan omdat zij het is, niet aan het doekje op zich, want dat geeft je de mogelijkheid om de frustratie omtrent deze situatie op een veilige manier te uiten, in plaats van te roepen dat zij het gewoon niet voor je is.
Je doet aan symptoombestrijding. Niet echt open gesteld....maar wél een huis kopen samen. Dit los je niet op door meer leuke dingen te doen. Als het <insert random mega lekker wijf met een top persoonlijkheid waar jij direct als een blok voor zou vallen> zou zijn geweest was dat hele doekje meeslepen 0,0 issue geweest.
Breitling - Instruments for Professionals
Nee. Waar denk jij aan? Benieuwd of dit matcht met mijn eigen bevindingen en eigen werkervaring binnen de GGZ.quote:Op woensdag 7 januari 2026 15:38 schreef Lienekien het volgende:
Heeft je therapeut ook genoemd wat er mogelijk bij jou speelt? In termen van (een) persoonlijkheidsstoornis(sen)?
Oké, harde woorden maar ik probeer er serieus naar te luisteren. Thanks.quote:
[..]
Ik vind het maar een wollig blabla(bullshit) verhaal. Bang voor het antwoord. Nee, het antwoord weet je al lang, je wil daar gewoon niet aan omdat de relatie verbreken een hele hoop gedoe met zich mee brengt. Dat is wat ik denk. Je bent een relatie aangegaan met iemand waarvan je al wist dat die het niet was en je hebt het toch doorgezet, wellicht vanuit het idee 'iemand is beter dan alleen' mat als gevolg dat het steeds serieuzer werd en je nu nu niet meer makkelijk uit elkaar kunt, om praktische (financiële) redenen.
Dat is imho ook wat dat irriteren aan hele kleine dingen vandaan komt. Je stoort je aan een doekje. Kom op hoor. Daar stoor je je aan omdat zij het is, niet aan het doekje op zich, want dat geeft je de mogelijkheid om de frustratie omtrent deze situatie op een veilige manier te uiten, in plaats van te roepen dat zij het gewoon niet voor je is.
Je doet aan symptoombestrijding. Niet echt open gesteld....maar wél een huis kopen samen. Dit los je niet op door meer leuke dingen te doen. Als het <insert random mega lekker wijf met een top persoonlijkheid waar jij direct als een blok voor zou vallen> zou zijn geweest was dat hele doekje meeslepen 0,0 issue geweest.
Je zegt wat ik ergens natuurlijk ook al heel vaak heb gedacht. Maar ik zit heel veel in mijn hoofd, waarbij allerlei scenario's 180 graden uit elkaar voorbij zijn gekomen. Misschien heb je gelijk.
Wat het overigens moeilijk gemaakt heeft in het begin voor mij, toen ik mijn twijfels uitte werd daar slecht op gereageerd. Zij heeft ook een beetje aan mij zitten leuren om het door te zetten en een kans te geven. Dan ga je verder en maak je ook mooie momenten mee. Als het overkomt alsof het alleen maar kommer en kwel is, dat is niet zo. Dus die verliefdheid die er niet is geweest, gaat wel over in liefde voor elkaar omdat je zolang samen bent.
Dat het doekje in een uiting is van iets onderliggends kan ik inkomen. Maar irritaties zijn er in iedere relatie, ongeacht of je ment to be bent ja of te nee. Daar ben ik in ieder geval van overtuigd.
Typisch, want na 2 alinea's dacht ik juist dat TS dat heeft.quote:
Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft.
Verklaar je nodig; ik sta overal voor open. Welke kenmerken doen jou denken aan ASS?quote:
[..]
Typisch, want na 2 alinea's dacht ik juist dat TS dat heeft.
In simpele termen kom je op me over als een neuroot en een twijfelaar.quote:
[..]
Nee. Waar denk jij aan? Benieuwd of dit matcht met mijn eigen bevindingen en eigen werkervaring binnen de GGZ.
The love you take is equal to the love you make.
Je TT is 8 jaar vol twijfels. Niet twijfels over of je 1 of 2 zakjes autodrop had moeten kopen gisteren, maar hierover. 8 jaar. Je kunt er iets anders van proberen te maken wat je wil, je kunt proberen wat je wil, maar wat er niet is kun je niet forceren.quote:
[..]
Oké, harde woorden maar ik probeer er serieus naar te luisteren. Thanks.
Je zegt wat ik ergens natuurlijk ook al heel vaak heb gedacht. Maar ik zit heel veel in mijn hoofd, waarbij allerlei scenario's 180 graden uit elkaar voorbij zijn gekomen. Misschien heb je gelijk.
Wat het overigens moeilijk gemaakt heeft in het begin voor mij, toen ik mijn twijfels uitte werd daar slecht op gereageerd. Zij heeft ook een beetje aan mij zitten leuren om het door te zetten en een kans te geven. Dan ga je verder en maak je ook mooie momenten mee. Als het overkomt alsof het alleen maar kommer en kwel is, dat is niet zo. Dus die verliefdheid die er niet is geweest, gaat wel over in liefde voor elkaar omdat je zolang samen bent.
Dat het doekje in een uiting is van iets onderliggends kan ik inkomen. Maar irritaties zijn er in iedere relatie, ongeacht of je ment to be bent ja of te nee. Daar ben ik in ieder geval van overtuigd.
'Bang zijn van het antwoord' zijn zachte woordjes voor 'ik weet wat het is maar ik wil heel graag dat het iets anders is omdat dat me beter uitkomt'.
Breitling - Instruments for Professionals
Dit. En dat verklaart ook die paniek bij elke grote stap in deze relatie, zoals samenwonen of samen een huis kopen. Omdat je daarmee nog verder verstrikt raakt in een relatie waar je eigenlijk niet in wil zitten.quote:
[..]
'Bang zijn van het antwoord' zijn zachte woordjes voor 'ik weet wat het is maar ik wil heel graag dat het iets anders is omdat dat me beter uitkomt'.
Je hoeft geen simpele termen te gebruiken, maar je ziet het goed.quote:
[..]
In simpele termen kom je op me over als een neuroot en een twijfelaar.
Ik heb wel iets dwangmatigs, geen compulsies, maar wel hardnekkige gedachten dat iets goed/ perfect moet zijn.
Twijfelaar ben ik zeker. Ik sta een kwartier te passen voor een broek om hem een dag later toch terug te brengen
Dus dat ik twijfel in mijn relatie, juist OMDAT het zo'n groot ding is, is voor mij vanzelfsprekend.
Dus weet ik het al, maar wil ik er niet aan?
Of moet ik berusting vinden in het feit dat ik opzoek ben naar het perfecte maar dit niet bestaat.
Het is mij in ieder geval duidelijk hoe jullie er hier instaan.
Ik weet daar de juiste persoonlijkheidsstoornis(sen) gewoon niet bij, om eerlijk te zijn.quote:
[..]
Je hoeft geen simpele termen te gebruiken, maar je ziet het goed.
Ik heb wel iets dwangmatigs, geen compulsies, maar wel hardnekkige gedachten dat iets goed/ perfect moet zijn.
Twijfelaar ben ik zeker. Ik sta een kwartier te passen voor een broek om hem een dag later toch terug te brengen
Dus dat ik twijfel in mijn relatie, juist OMDAT het zo'n groot ding is, is voor mij vanzelfsprekend.
Dus weet ik het al, maar wil ik er niet aan?
Of moet ik berusting vinden in het feit dat ik opzoek ben naar het perfecte maar dit niet bestaat.
Het is mij in ieder geval duidelijk hoe jullie er hier instaan.
Het lijkt me heel lastig als je zo slecht op jezelf (je eigen oordeel) kunt vertrouwen.
The love you take is equal to the love you make.
Goede vraag.quote:
Wat zou er met jou gebeuren als het uit is?
Als ik terugdenk aan mijn vorige relatie die ik zelf uitmaakte, waarschijnlijk door een (diep) dal. De vorige keer voelde het uitmaken op korte termijn als een opluchting (nu kan het studentenleven beginnen), maar op langere termijn kwam ik daar goed op terug. Ik denk dat het nu op korte termijn ook als een opluchting voelt omdat ik de stress niet meer hoef te voelen om over de toekomst na te denken, maar tegelijkertijd opent zich een nieuwe deur met andere stress en onzekerheid. Alleen achterblijven, opnieuw opzoek, etc.
Kan ik volgen. Anderzijds heb ik toen wij ons huis aankochten mijn paniek geuit naar haarzelf, maar ook veel met vrienden en collega's gesproken. De paniek was namelijk goed aan mij af te lezen.quote:
[..]
Dit. En dat verklaart ook die paniek bij elke grote stap in deze relatie, zoals samenwonen of samen een huis kopen. Omdat je daarmee nog verder verstrikt raakt in een relatie waar je eigenlijk niet in wil zitten.
Dan hoor je toch ook om je heen dat meerdere mensen daar paniek van hebben ervaren, of in ieder geval bedenkingen toen zij in dezelfde situatie zaten. Dat het erbij hoort. Daarmee wordt je eigenlijk ook weer een beetje gerustgesteld dat het normaal is. Maargoed mijn brein hoort waarschijnlijk ook wat die wil horen.
[ Bericht 2% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 07-01-2026 17:02:46 ]
Natuurlijk. In die zin is dit topic ook gelijk aan die gesprekken. Je weet heus wel wat hét issue is maar je staat, zoals je zelf zegt, overal voor open want hoe meer je jezelf andere redenen kunt voorhouden, hoe langer je niet hoeft te dealen met het eigenlijke issue, om dat stemmetje in je achterhoofd weg te drukken.quote:
[..]
Kan ik volgen. Anderzijds heb ik toen wij ons huis aankochten mijn paniek geuit naar haarzelf, maar ook veel met vrienden en collega's gesproken. De paniek was namelijk goed aan mij af te lezen.
Dan hoor je toch ook om je heen dat meerdere mensen daar paniek van hebben ervaringen, of in ieder geval bedenkingen. Daarmee wordt je eigenlijk ook weer een beetje gerustgesteld dat het normaal is. Maargoed mijn brein hoort waarschijnlijk ook wat die wil horen.
Je weet dat je je kut voelt als je het uit maakt, en daar kom je op zich wel overheen, maar ja, dan ben je alleen. Moet je weer opnieuw op zoek. Alles wat is opgebouwd is weg, etc, en daar wil je niet aan, dus probeer je jezelf voor te houden dat het vooral niet is dat zij het gewoon niet voor je is, maar hou je jezelf het liefst 1001 andere redenen voor, want dat is comfortabeler.
Als iemand hét is voor je heb je dit soort shit niet.
Breitling - Instruments for Professionals
Heb je dit altijd al gehad? In deze mate? Of is dit sinds kort, en dan sinds hoe lang?
Het helpt niet per se als je haar na 8 jaar nog steeds vergelijkt met je eerste relatie (kalverliefde). Het kan zijn dat je huidige vriendin het gewoon net niet voor je is, maar aan de andere kant zijn veel stelletjes naar 8 jaar niet meer superdepuper-verliefd, maar is daar wel een bepaalde geborgenheid/vertrouwen/symbiose voor in de plaats gekomen. Ik kan me wel vinden in de theorie van je psycholoog dat dat niet gebeurt als jij je nog steeds niet op je gemak voelt om je emoties te uiten, en dat de boel dan wel een beetje intern ontploft.
Aan de andere kant merk ik zelf dat ik gefrustreerd raak over mijn partner als ik stiekem zelf mijn zaakjes niet op orde heb, ontevreden ben over mijn eigen leven, of simpelweg niet genoeg tijd voor mezelf heb. Ik heb dat niet vaak maar ik kan dan echt furieus worden van alleen al zijn aanwezigheid. Kan het bijvoorbeeld zijn dat jullie elkaar simpelweg te veel zien?
Ik denk dat je gevoelens echt tientallen oorzaken kan hebben (zoals je vriendin niet leuk genoeg vinden, maar ik ben daar wel wat minder stellig in dan CoolGuy.), maar sluit niet uit dat het een stukje projectie is over onvrede over je eigen leven. En waar ik tot slot aan dacht; is je frustratie niet ook het projecteren van de onzekerheid over het "moeten" nemen van een volgende beslissing zoals kinderen? Als je het gevoel hebt dat je nu de beslissing moet nemen of je met haar kinderen wil, kan ik me voorstellen dat er ook wel veel druk ontstaat over haar leuk moeten vinden. Dat lijkt me ook niet zo gezond.
Het helpt niet per se als je haar na 8 jaar nog steeds vergelijkt met je eerste relatie (kalverliefde). Het kan zijn dat je huidige vriendin het gewoon net niet voor je is, maar aan de andere kant zijn veel stelletjes naar 8 jaar niet meer superdepuper-verliefd, maar is daar wel een bepaalde geborgenheid/vertrouwen/symbiose voor in de plaats gekomen. Ik kan me wel vinden in de theorie van je psycholoog dat dat niet gebeurt als jij je nog steeds niet op je gemak voelt om je emoties te uiten, en dat de boel dan wel een beetje intern ontploft.
Aan de andere kant merk ik zelf dat ik gefrustreerd raak over mijn partner als ik stiekem zelf mijn zaakjes niet op orde heb, ontevreden ben over mijn eigen leven, of simpelweg niet genoeg tijd voor mezelf heb. Ik heb dat niet vaak maar ik kan dan echt furieus worden van alleen al zijn aanwezigheid. Kan het bijvoorbeeld zijn dat jullie elkaar simpelweg te veel zien?
Ik denk dat je gevoelens echt tientallen oorzaken kan hebben (zoals je vriendin niet leuk genoeg vinden, maar ik ben daar wel wat minder stellig in dan CoolGuy.), maar sluit niet uit dat het een stukje projectie is over onvrede over je eigen leven. En waar ik tot slot aan dacht; is je frustratie niet ook het projecteren van de onzekerheid over het "moeten" nemen van een volgende beslissing zoals kinderen? Als je het gevoel hebt dat je nu de beslissing moet nemen of je met haar kinderen wil, kan ik me voorstellen dat er ook wel veel druk ontstaat over haar leuk moeten vinden. Dat lijkt me ook niet zo gezond.
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.quote:
Heb je dit altijd al gehad? In deze mate? Of is dit sinds kort, en dan sinds hoe lang?
Het helpt niet per se als je haar na 8 jaar nog steeds vergelijkt met je eerste relatie (kalverliefde). Het kan zijn dat je huidige vriendin het gewoon net niet voor je is, maar aan de andere kant zijn veel stelletjes naar 8 jaar niet meer superdepuper-verliefd, maar is daar wel een bepaalde geborgenheid/vertrouwen/symbiose voor in de plaats gekomen. Ik kan me wel vinden in de theorie van je psycholoog dat dat niet gebeurt als jij je nog steeds niet op je gemak voelt om je emoties te uiten, en dat de boel dan wel een beetje intern ontploft.
Aan de andere kant merk ik zelf dat ik gefrustreerd raak over mijn partner als ik stiekem zelf mijn zaakjes niet op orde heb, ontevreden ben over mijn eigen leven, of simpelweg niet genoeg tijd voor mezelf heb. Ik heb dat niet vaak maar ik kan dan echt furieus worden van alleen al zijn aanwezigheid. Kan het bijvoorbeeld zijn dat jullie elkaar simpelweg te veel zien?
Ik denk dat je gevoelens echt tientallen oorzaken kan hebben (zoals je vriendin niet leuk genoeg vinden, maar ik ben daar wel wat minder stellig in dan CoolGuy.), maar sluit niet uit dat het een stukje projectie is over onvrede over je eigen leven. En waar ik tot slot aan dacht; is je frustratie niet ook het projecteren van de onzekerheid over het "moeten" nemen van een volgende beslissing zoals kinderen? Als je het gevoel hebt dat je nu de beslissing moet nemen of je met haar kinderen wil, kan ik me voorstellen dat er ook wel veel druk ontstaat over haar leuk moeten vinden. Dat lijkt me ook niet zo gezond.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Voeg hier kinderen aan toen en de boel implodeert. Zij trekt het mentaal niet en jij als verzorger van haar en je kinderen bezwijkt onder de druk. En dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn in een relatie? Ik weet niet hoe lang je dat kan en wil volhouden. Een (volwassen) relatie met alles erop en eraan is in beginsel gewoon (soms hard) werken en nee, op een gegeven moment neuk je niet elke dag meer en komt daarvoor vertrouwen, rust en stabiliteit voor in de plaats en heb je een connectie voor het leven ontwikkelt. Ik weet niet hoe oud jullie zijn, maar volgens mij ligt er bij beiden nog voldoende ruimte voor persoonlijke groei los van elkaar.quote:
[..]
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Le Diable
Als TS al zo enorm veel stress kreeg van het idee om samen te gaan wonen en een huis te kopen, dan gaat een zwangerschap/baby de boel al helemaal op scherp zetten inderdaad.quote:
[..]
Voeg hier kinderen aan toen en de boel implodeert. Zij trekt het mentaal niet en jij als verzorger van haar en je kinderen bezwijkt onder de druk.
@Semper.
Ik vraag zelf om advies en de waarheid mag best hard zijn, maar deze reactie snap ik niet helemaal. Je zit vol aannames.
Over ons seksleven ben ik tevreden. Waarom zou mijn vriendin het niet trekken en moet ik haar verzorger zijn? Ze is juist eindelijk weer up en running na een paar vervelende jaren. Ga jij er per definitie vanuit dat iemand die depressief is geweest geen kinderen zou kunnen opvoeden?
Een perfecte relatie bestaat niet en houden van is een werkwoord blabla. Ik weet het, ik snap het. Maar als perfectionist leg ik de focus nou eenmaal op de imperfectie. Een van de redenen om in relatietherapie te gaan. Ik wil juist graag aan mezelf werken om hier minder last van te hebben.
Wij zijn 31 en 30.
Ik vraag zelf om advies en de waarheid mag best hard zijn, maar deze reactie snap ik niet helemaal. Je zit vol aannames.
Over ons seksleven ben ik tevreden. Waarom zou mijn vriendin het niet trekken en moet ik haar verzorger zijn? Ze is juist eindelijk weer up en running na een paar vervelende jaren. Ga jij er per definitie vanuit dat iemand die depressief is geweest geen kinderen zou kunnen opvoeden?
Een perfecte relatie bestaat niet en houden van is een werkwoord blabla. Ik weet het, ik snap het. Maar als perfectionist leg ik de focus nou eenmaal op de imperfectie. Een van de redenen om in relatietherapie te gaan. Ik wil juist graag aan mezelf werken om hier minder last van te hebben.
Wij zijn 31 en 30.
Misschien interessant om jezelf eens af te vragen waarom jij zo'n perfectionist bent? Wat zit daar onder? Welke behoefte wordt daarmee vervuld? Wanneer beschouw jij een relatie als perfect? Is dat überhaupt haalbaar? Wat kost dat streven naar perfectie jou gaandeweg?quote:
Een perfecte relatie bestaat niet en houden van is een werkwoord blabla. Ik weet het, ik snap het. Maar als perfectionist leg ik de focus nou eenmaal op de imperfectie.
Wederom leest deze reactie als dat zij hét nooit voor je was. Al je posts lopen daar van over. Ik snap prima dat je ruimte nodig hebt, maar dit gaat niet om ruimte, of om doekjes, of om wondjes krabben, of of of.quote:
[..]
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Er is alleen maar twijfel, over alles, al vanaf het begin. En dat begin is schijnbaar al 8 jaar geleden. Ik denk niet dat het gaat om dat het spectaculair moet voelen, want dat kan niet 100% van de tijd, en gebaseerd op wat ik lees krijg ik niet het idee dat het meer dan 5% van de tijd spectaculair is, als die 5% al gehaald worden. Maar het zijn alleen die momenten waarop het 'spectaculair' is waarop jij de twijfel minder voelt. Niet dat die twijfel dan helemaal weg is, nee, je voelt het minder.
Hoe is dat positief? En dat voel je bij de persoon die naast jezelf, de enige andere constante factor is in dit verhaal. Nogmaals, ik snap prima dat je graag wíl dat het ergens anders aan ligt, dat je jezelf kunt voorhouden van 'zie je, hier komt het door', maar dáár komt het niet door. Het komt doordat zij het is. Dat is ook geen schande om dat toe te geven, maar ik vind het van de andere kant ook raar om die olifant in de kamer vooral niet te bespreken, en het vooral heel erg te willen zoeken in wat dan ook, zodat het maar niet dát is.
Breitling - Instruments for Professionals
Goede vragen. Die ik mezelf zeker afgevraagd heb.quote:
[..]
Misschien interessant om jezelf eens af te vragen waarom jij zo'n perfectionist bent? Wat zit daar onder? Welke behoefte wordt daarmee vervuld? Wanneer beschouw jij een relatie als perfect? Is dat überhaupt haalbaar? Wat kost dat streven naar perfectie jou gaandeweg?
Het brengt me weinig. Kost energie. Misschien controle? Als het perfect is is het goed, en niet fout. Minder kans om afgewezen of afgeserveerd te worden.
Ik ben een streber, werk hard. Gaandeweg mijn carrière daarin wel flinke stappen gezet.
Ik kan me herinneren van vroeger dat mijn haar altijd perfect moest zitten, spoelde het 's morgens soms tot twee keer uit om het opnieuw te doen.
Als ik mijn baard nu trim moet alles ook compleet symmetrisch zijn. Kan er heel erg over in zitten als dat niet goed gegaan is. Gefaald. Opvoeding zal zeker meegespeeld hebben.
Daarom in deze relatie blijven is niet echt gezond. Maar je hebt mensen die het erger vinden om alleen te zijn dan in een verkeerde relatie.quote:
[..]
Goede vraag.
Als ik terugdenk aan mijn vorige relatie die ik zelf uitmaakte, waarschijnlijk door een (diep) dal. De vorige keer voelde het uitmaken op korte termijn als een opluchting (nu kan het studentenleven beginnen), maar op langere termijn kwam ik daar goed op terug. Ik denk dat het nu op korte termijn ook als een opluchting voelt omdat ik de stress niet meer hoef te voelen om over de toekomst na te denken, maar tegelijkertijd opent zich een nieuwe deur met andere stress en onzekerheid. Alleen achterblijven, opnieuw opzoek, etc.
En dit.quote:
[..]
Wederom leest deze reactie als dat zij hét nooit voor je was. Al je posts lopen daar van over. Ik snap prima dat je ruimte nodig hebt, maar dit gaat niet om ruimte, of om doekjes, of om wondjes krabben, of of of.
En dan al vanaf dag één en 8 jaar lang die twijfel. Dan weet je toch zelf al dat dit niet The One is.
Op woensdag 22 januari 2025 19:50 schreef Bugno3 het volgende:
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Het lijkt me wel de vraag of TS geheel verlost zou zijn van twijfel bij een partner die beter matcht.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
The love you take is equal to the love you make.
Als je na 8 jaar relatie nog niet kan stellen dat zij de moeder van je kinderen wordt, dan is het vrij duidelijk hoor.
Ik kende een stel waarbij precies datzelfde speelde, en die relatie heeft geen stand gehouden.
Ik kende een stel waarbij precies datzelfde speelde, en die relatie heeft geen stand gehouden.
Grappig, ik herken best veel van je relatie in mijn relatie, en waar ze voor jou nu struikelblokken zijn, ervaar ik dat heel anders. Ik ben in het begin nooit hotel de botel verliefd geweest, en heb denk ik wel een jaar getwijfeld. Bij mij is dat wel degelijk gegroeid. Ik ben het gedeeltelijk met CoolGuy eens dat het er soms gewoon niet in zit. Maar soms zijn het ook externe factoren die houden van erg moeilijk maken (ik noem maar even perfectionisme als voorbeeld....)quote:
[..]
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Ook na 8 jaar liefde komt mijn relatie komt niet in de buurt van jouw perfecte relatie (wij zijn soms echt het dufste stel van de koffietent. En de relatie gaat in golven makkelijk en moeilijk). Maar al met al vind ik het leven met hem een stuk leuker dan zonder, en dat is de kern voor mij
.Ik denk dat jouw relatie, ondanks alles, best een basis heeft waar je op voort kunt borduren. 8 Jaar is niet niets, jullie hebben best wat opgebouwd om voor te vechten, in je berichtje schuilt toch wel een mate van genegenheid voor je vriendin en het belangrijkste: jullie hebben ook goede periodes, de vraag is hoe je die goede periodes kunt verlengen. (Bovendien reageer je ook best defensief als iemand zegt dat je ermee op moet houden, en dat vind ik eigenlijk wel hoopvol
)Ik denk dat jij als partner ook wat te verduren hebt gehad (ik krijg het al benauwd als ik lees over jullie corona periode) en ik zou ook wel echt onderzoeken of daar niet nog iets zit wat negatieve emoties bij je oproept of veroorzaakt (bv. doekje = stressrespons > angststoornis > kutperiode > frustratie..... Ik noem maar wat) of de angst voor een terugval.
Ook zou ik je vriendin 'ns een paar x meenemen naar therapie. Niet omdat je schuld bij je vriendin ligt, maar wel omdat je dan onder begeleiding van een psycholoog emoties kunt uiten en bespreken die nu opgekropt zijn, iets wat nu dus niet zelfstandig lijkt te lukken. Ik denk dat dat waardevol is om te proberen en oefenen
. De hamvraag is wel, zelfs als er nog kansen liggen: vind je het zelf nog de moeite waard om al die energie er in te steken? En zo ja; hoelang ga je dat proberen? Er zijn geen garanties, dus eindeloos aanmodderen is idd niet eerlijk. Je zou die vraag aan je psycholoog voor kunnen leggen (ook inzake de kinderwens van je vriendin) .
Als je dat helder hebt, en er is nog tijd, zou ik het kinderdilemma uitstellen tot daarna, want volgens mij blokkeert dat je in eerste instantie alleen maar.
Het is overigens ook geen retorische vraag. Als je concludeert dat je die energie er niet meer voor hebt is dat ook legitiem. Je hebt al veel moeite en energie in deze relatie gestopt, en echt een zorgeloze makkelijke relatie is het kennelijk nooit geweest. Relaties gaan om minder kapot.
Misschien loopt daarbuiten wel iemand rond die veel beter bij je past; maar ook die garantie heb je nooit. Dat is geen reden om te "settelen" voor een matig of ongelukkig leven, maar wel een overweging om te kijken of het maximale wat je eruit kunt halen genoeg voor je is om (genoeg) gelukkig te worden.
Hoe dan ook, sterkte!
Ja, dat ook.quote:
Het lijkt me wel de vraag of TS geheel verlost zou zijn van twijfel bij een partner die beter matcht.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
Als hij blijft denken van "is dit het nou?" en "is er niks beters te krijgen?", dan kun je iedere relatie wel kapot redeneren.
Exact.quote:
[..]
Ja, dat ook.
The love you take is equal to the love you make.
Vaak is het zo dat als mensen niet helemaal tevreden zijn in hun relatie dat ze dan al stiekem rondkijken naar wat beters. Doe jij dat ook ts?
To BG or not to BG!
Maar waarom moet alles dan perfect zijn? Jij bent extreem perfectionistisch. Dat kan een symptoom zijn van ernstige faalangst, angst om afgewezen te worden, angst om niet goed genoeg te zijn. Het wordt vaak veroorzaakt door dingen als een veeleisende opvoeding, sociale druk (sociale media), competitieve cultuur.quote:
[..]
Goede vragen. Die ik mezelf zeker afgevraagd heb.
Het brengt me weinig. Kost energie. Misschien controle? Als het perfect is is het goed, en niet fout. Minder kans om afgewezen of afgeserveerd te worden.
Ik ben een streber, werk hard. Gaandeweg mijn carrière daarin wel flinke stappen gezet.
Ik kan me herinneren van vroeger dat mijn haar altijd perfect moest zitten, spoelde het 's morgens soms tot twee keer uit om het opnieuw te doen.
Als ik mijn baard nu trim moet alles ook compleet symmetrisch zijn. Kan er heel erg over in zitten als dat niet goed gegaan is. Gefaald. Opvoeding zal zeker meegespeeld hebben.
Perfectionisme creëert een cyclus: angst leidt tot de behoefte aan controle, die leidt tot uitputting, en vervolgens tot nog meer angst en de neiging om het nóg beter te willen doen, in plaats van te leren dat 'goed genoeg' ook echt goed is.
Deze vrouw is het niet voor je. Het gepluk aan wondjes heet dermatillomanie trouwens. Met je volgende partner loop je tegen exact dezelfde dingen aan als je niks doet met je angsten. En het ouderschap gaat deze angsten enorm triggeren, met welke partner dan ook. Zelfs hele goede relaties komen dan onder druk te staan.
Resistance is futile.
Je laatste stukje. Tja. Ik heb aangegeven, mits je alles gelezen hebt, hoe dat gegaan is. Er zijn ook mensen daarbij duurt verliefdheid heel lang of er ontstaat vanuit twijfel wel degelijk een hele mooie stabiele relatie. Dus zo stellig is die niet voor iedereen. Ikzelf weet alleen wel dat ik hoteldebotel kán zijn.quote:
[..]
Daarom in deze relatie blijven is niet echt gezond. Maar je hebt mensen die het erger vinden om alleen te zijn dan in een verkeerde relatie.
[..]
En dit.
En dan al vanaf dag één en 8 jaar lang die twijfel. Dan weet je toch zelf al dat dit niet The One is.
Dank voor je uitgebreide reactie.quote:
[..]
Maar waarom moet alles dan perfect zijn? Jij bent extreem perfectionistisch. Dat kan een symptoom zijn van ernstige faalangst, angst om afgewezen te worden, angst om niet goed genoeg te zijn. Het wordt vaak veroorzaakt door dingen als een veeleisende opvoeding, sociale druk (sociale media), competitieve cultuur.
Perfectionisme creëert een cyclus: angst leidt tot de behoefte aan controle, die leidt tot uitputting, en vervolgens tot nog meer angst en de neiging om het nóg beter te willen doen, in plaats van te leren dat 'goed genoeg' ook echt goed is.
Deze vrouw is het niet voor je. Het gepluk aan wondjes heet dermatillomanie trouwens. Met je volgende partner loop je tegen exact dezelfde dingen aan als je niks doet met je angsten. En het ouderschap gaat deze angsten enorm triggeren, met welke partner dan ook. Zelfs hele goede relaties komen dan onder druk te staan.
Ik heb onderliggende patronen uiteraard onder de loep genomen. Ik was niet van plan mijn hele levensloop hier te dumpen maar eigenlijk zijn er geen life events aan te wijzen die mij dusdanig gevormd zouden hebben. Tuurlijk herinner ik me momentjes in de opvoeding, momentjes voorop een voetbaltrainer me uitkaffert, je een beetje geplaagd wordt, maar allemaal speldenprikken. Maar misschien voldoende speldenprikken en een bepaalde gevoeligheid. Teamsporten vind ik op een gegeven moment ook kut, continue een vergrootglas op je handelen, fouten die gemaakt konden worden als bv. verdediger. Echt spanning voor een wedstrijd.
Allemaal te herleiden naar een bepaalde vorm van faalangst/ angst om afgewezen te worden. Ik kon vroeger aardig zingen, heb opgetreden, maar hoe meer mensen zeiden dat ik goed was hoe lastiger het voor me werd. Dat is ook wel een bekend gegeven dat complimentjes averechts kunnen werken.
Gek genoeg maak ik me om kinderen minder zorgen dan om trouwen als ik kijk naar hoe iets me naar de keel grijpt.
[ Bericht 2% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 08-01-2026 08:25:03 ]
Ik ben vooral aan het vergelijken; hoe zou het met die en die zijn. Zou het anders zijn, beter zijn.quote:
Vaak is het zo dat als mensen niet helemaal tevreden zijn in hun relatie dat ze dan al stiekem rondkijken naar wat beters. Doe jij dat ook ts?
Dat zijn precies mijn overwegingen uiteraard, al ga jij uit van een betere partner. Ga ik daadwerkelijk minder twijfelen in een andere relatie of poppen daar vanzelf voldoende dingen op waarvoor ik alles overboord gegooid heb en mezelf meeneem in die relatie.quote:
Het lijkt me wel de vraag of TS geheel verlost zou zijn van twijfel bij een partner die beter matcht.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
Ik merk inderdaad wel aan mezelf dat ik het voor haar op begin te nemen/ positieve dingen opkomen als een eventuele poging tot stranden van de relatie dichterbij komt. Maar zo redeneer ik ook dat allemaal weer kapot, want ook daarin zal mijn brein vast kiezen voor de weg van de minste weerstand.
Het is alsof ik continue aan het scannen ben en 'aan' sta. Als het leuk is, goed voelt, ben ik gerustgesteld. Het is goed zo. Als er een kleine reden is om iets niet leuk te vinden dan schiet ik in de kramp; zie je nou wel. Het is het niet.
Vermoeiend!!!
[ Bericht 5% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 08-01-2026 08:26:16 ]
‘Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.’
Dit kwam er uit bij de therapie. Is hier nog op doorgegaan? In de zin dat je hier aan gewerkt hebt?
Dit kwam er uit bij de therapie. Is hier nog op doorgegaan? In de zin dat je hier aan gewerkt hebt?
Het feit dat ik naar therapie ging was voor mij natuurlijk een wat gemakkelijkere ingang om dingen aan de kaak te stellen. Ik gaf dan immers een terugkoppeling van hetgeen we besproken hadden. Dat leidde ook echt wel tot mooie diepere gesprekken, waarvan ik dan ook even energie kreeg. Maar zoals met veel dingen, je moet het warm houden. Dus toen therapie stopte omdat ik zelf dacht, het is me helder, val je (logischerwijs) weer in oude patronen. Ik ben dingen weer minder gemakkelijker gaan delen. We doen wel meer leuke dingen samen, maar voor mij staat nu die irritatie gewoonweg voorop of eigenlijk ertussen. Mijn belevingswereld delen en daarmee o.a. mijn twijfels, hebben haar gedurende de jaren ook gewoon geen vertrouwen gegeven. Heeft ook voor veel onbegrip en boosheid gezorgd. Dat heeft er alleen maar meer voor gezorgd dat ik dingen ga opkroppen terwijl je in een gezonde relatie alles zou moeten kunnen bespreken waardoor dingen wellicht ook gemakkelijker van je afglijden of je tot een constructieve oplossing komt.quote:
‘Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.’
Dit kwam er uit bij de therapie. Is hier nog op doorgegaan? In de zin dat je hier aan gewerkt hebt?
Ik steek natuurlijk de hand in eigen boezem hoe ik dingen zo ver heb kunnen laten komen, omdat ik van mezelf heel integer ben maar dit ergens niet eerlijk is. Dat knaagt ook. Maar het is ook een wisselwerking geweest in onze dynamiek waardoor we nu staan waar we staan.
Ik zie vooral in je schrijven dat je
Alles van een afstand beschrijft /omschrijft.
Alles van een afstand beschrijft /omschrijft.
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Moet je in een gezonde relatie alles kunnen bespreken?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
The love you take is equal to the love you make.
Wil jij zelf wel (ooit) kinderen? Of komt die wens (mede) voort uit het gevoel dat een perfecte relatie ook kinderen 'moet' opleveren? Of misschien het verlangen om de kinderwens van jouw vriendin te laten uitkomen? Ik vraag het omdat je schrijft wél kinderen te willen, maar na acht jaar samen te zijn met jouw vriendin nog steeds niet weet of zij daar ooit de moeder van zal zijn.quote:
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan.
Iets heel anders. Als ik jouw berichten lees, lijkt het net alsof die relatie je is overkomen. Is het gedrag van jouw vriendin erg veranderd sinds jullie een relatie kregen? Jouw therapeut gaf jou het advies een constructief gesprek met haar aan te gaan. Maar in je OP schrijf je dat haar gedrag - het vapen, het in de wang bijten, het frummeldoekje enz. - "mogelijk een functie" heeft. Je weet het kennelijk niet. Mag ik daaruit opmaken dat jullie hierover nog niet met elkaar hebben gesproken? Het kan daarbij ook helpen om jezelf 'ns in de spiegel aan te kijken, zoals @Saboo suggereert. Waarom reageer jij zoals jij reageert? Perfectionisme is geen reden. Zij is niet perfect en is dat ook nooit geweest. Toch zijn jullie een relatie aangegaan.
Wat weerhoud je om wat je toen deed - en het werkte kennelijk - nu weer te doen? Ten tijde van de therapie was er iemand die een week later vroeg "En, hoe ging het?". Maar verder .... Wat weerhoud je ervan om de gesprekstechnieken die je toen hebt aangeleerd nu opnieuw in te zetten?quote:
Maar zoals met veel dingen, je moet het warm houden. Dus toen therapie stopte omdat ik zelf dacht, het is me helder, val je (logischerwijs) weer in oude patronen. Ik ben dingen weer minder gemakkelijker gaan delen. We doen wel meer leuke dingen samen, maar voor mij staat nu die irritatie gewoonweg voorop of eigenlijk ertussen.
[ Bericht 0% gewijzigd door Groepfunder op 08-01-2026 10:54:20 ]
Ben je wel graag bij haar? Dat klinkt nergens in het verhaal.
Je moet niet met iemand zijn zodat je maar niet alleen bent.
Je moet niet met iemand zijn zodat je maar niet alleen bent.
Je kunt linksom of rechtsom, maar dit gaat schijnbaar niet.
je zietgeen uitkomst op verandering dus tja.
Eigenlijk weet je wel hoe of wat.
je zietgeen uitkomst op verandering dus tja.
Eigenlijk weet je wel hoe of wat.
Lachen joh.
Je moet stoppen met je vriendin respectloos aan het lijntje te houden en in therapie gaan voor je narcisme. Want dat is wat " vermijdende hechting" werkelijk is. Je bent geen prijs.
Hij is een mentale abuser die vindt dat vrouwen hem moeten overtuigen.quote:
Moet je in een gezonde relatie alles kunnen bespreken?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
Jij ziet overal ‘abusers’ en narcisten.quote:
[..]
Hij is een mentale abuser die vindt dat vrouwen hem moeten overtuigen.
The love you take is equal to the love you make.
Ik zie voorspelbaar gedrag.quote:
[..]
Jij ziet overal ‘abusers’ en narcisten.
Nee hoor. Een man die zijn vrouw net respect behandelt, niet 8 jaar aan het lijntje houdt en niet dagelijks expres angstig maakt met " twijfels" noem ik geen narcist.quote:
Ik vind eerlijk gezegd dat je haar voor de gek houdt op deze manier, en jezelf ook maar daar kies jezelf voor met je gedrag
overal het labeltje narcist opplakken lijkt meer spiegeling van je eigen gedragquote:
[..]
Nee hoor. Een man die zijn vrouw net respect behandelt, niet 8 jaar aan het lijntje houdt en niet dagelijks expres angstig maakt met " twijfels" noem ik geen narcist.
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Iedereen heeft geheimen, maar ik denk wel dat een bepaalde veiligheid om 'alles' te kunnen zeggen, belangrijk is en een grote mate van verbinding geeft.quote:
Moet je in een gezonde relatie alles kunnen bespreken?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
Dingen niet uit kunnen spreken kan er ook toe leiden dat je het gevoel hebt er alleen voor te staan. Maar ik begrijp natuurlijk dondersgoed dat niemand erop zit te wachten om wekelijks te horen dat het allemaal mwa mwa is.
Dat klopt. Dat heeft de therapeute mij doen beseffen. Ik sta 'aan de kant' te observeren. Ik sta niet IN de relatie. Juist daarom de adviezen om in de relatie te gaan staan en te voelen wat dat gaat doen met mijn twijfel.quote:Op donderdag 8 januari 2026 09:38 schreef greysbones het volgende:
Ik zie vooral in je schrijven dat je
Alles van een afstand beschrijft /omschrijft.
Ik wil zeker kinderen, staat volledig los van haar. Zij had juist eerder geen kinderwens maar nu ze ouder wordt begint dat wel te komen.quote:
[..]
Wil jij zelf wel (ooit) kinderen? Of komt die wens (mede) voort uit het gevoel dat een perfecte relatie ook kinderen 'moet' opleveren? Of misschien het verlangen om de kinderwens van jouw vriendin te laten uitkomen? Ik vraag het omdat je schrijft wél kinderen te willen, maar na acht jaar samen te zijn met jouw vriendin nog steeds niet weet of zij daar ooit de moeder van zal zijn.
Iets heel anders. Als ik jouw berichten lees, lijkt het net alsof die relatie je is overkomen. Is het gedrag van jouw vriendin erg veranderd sinds jullie een relatie kregen? Jouw therapeut gaf jou het advies een constructief gesprek met haar aan te gaan. Maar in je OP schrijf je dat haar gedrag - het vapen, het in de wang bijten, het frummeldoekje enz. - "mogelijk een functie" heeft. Je weet het kennelijk niet. Mag ik daaruit opmaken dat jullie hierover nog niet met elkaar hebben gesproken? Het kan daarbij ook helpen om jezelf 'ns in de spiegel aan te kijken, zoals @:Saboo suggereert. Waarom reageer jij zoals jij reageert? Perfectionisme is geen reden. Zij is niet perfect en is dat ook nooit geweest. Toch zijn jullie een relatie aangegaan.
Ja ze is wel veranderd, de verschillen tussen ons zijn zeker uitvergroot vooral ten tijde van haar ziek zijn. Dus vooral stukje sociale gelegenheden/ prikkels etc.
Daar hebben we wel over gesproken en dat lijkt inderdaad een functie wat betreft spanningsregulatie.
Ik zou de gesprekken inderdaad kunnen en moeten continueren, maar zoals ik al zei, zonder iets goed warm te houden verval je snel terug in patronen die je niet voor niets hebt. Dus daar ligt een verantwoordelijk bij mij.
Wauw. Als je mij als narcist (cluster B) bestempelt terwijl ik alleen maar kenmerken van Cluster C laat zien, dan snap je er niet heel veel van.quote:
[..]
Nee hoor. Een man die zijn vrouw net respect behandelt, niet 8 jaar aan het lijntje houdt en niet dagelijks expres angstig maakt met " twijfels" noem ik geen narcist.
Ik probeer voor alle harde woorden open te staan maar dit slaat werkelijk waar nergens op. Jij zal deze ontkenning waarschijnlijk aangrijpen om te zeggen dat doen narcisten ook, maargoed.
Ik spreek mijn twijfels ook niet dagelijks uit, weet niet waar je dat vandaan haalt.
Nou dat. Om geregeld van je partner te horen dat die steeds rondloopt met de gedachte of jij wel de ware bent, dat doet volgens mij geen enkele relatie goed.quote:
[..]
Iedereen heeft geheimen, maar ik denk wel dat een bepaalde veiligheid om 'alles' te kunnen zeggen, belangrijk is en een grote mate van verbinding geeft.
Dingen niet uit kunnen spreken kan er ook toe leiden dat je het gevoel hebt er alleen voor te staan. Maar ik begrijp natuurlijk dondersgoed dat niemand erop zit te wachten om wekelijks te horen dat het allemaal mwa mwa is.
Het klinkt mij in de oren als een soort ijzeren waarheid waar je in gelooft: ik krijg alleen verbinding met mijn partner als ik alles kan zeggen. Maar dat ‘alles kunnen zeggen’ botst mogelijk wel heftig met elkaar veiligheid bieden, elkaar in de waarde laten.
The love you take is equal to the love you make.
vind je het fair?quote:
[..]
Dat klopt. Dat heeft de therapeute mij doen beseffen. Ik sta 'aan de kant' te observeren. Ik sta niet IN de relatie. Juist daarom de adviezen om in de relatie te gaan staan en te voelen wat dat gaat doen met mijn twijfel.
dat je iemand in een relatie meeneemt waarbij je enkel de observant bent(zo komt het over)
en dit is dan al 8 jaar zo
lijkt me voor jouw partner erg vermoeiend
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Zeker. Ik kan ook echt wel verlangen naar haar en om iets samen te doen. Vanmorgen komt ze m'n naam scanderend naar beneden gelopen. We hebben heel veel leuke onderonsjes, zelfde humor.quote:
Ben je wel graag bij haar? Dat klinkt nergens in het verhaal.
Je moet niet met iemand zijn zodat je maar niet alleen bent.
Goed voorbeeld is dat ik vorig jaar lang weekend weg was in het buitenland. Zin om elkaar weer te zien, en binnen no time zit ze met haar doekje en dan valt de verbinding gewoon weg. Dan denk ik alleen maar, wat zit je daar nou met dat achterlijke ding. Heel naar, triest dat ik die gedachtes heb maar dat popt nou eenmaal op. Dat is op dit moment eigenlijk het grootste struikelblok wat IK ervaar, want na de therapiesessies voelde ik me echt wel veel beter over ons.
Nee dat zie je verkeerd, of ik heb verkeerde signalen gegeven.quote:
[..]
Nou dat. Om geregeld van je partner te horen dat die steeds rondloopt met de gedachte of jij wel de ware bent, dat doet volgens mij geen enkele relatie goed.
Het klinkt mij in de oren als een soort ijzeren waarheid waar je in gelooft: ik krijg alleen verbinding met mijn partner als ik alles kan zeggen. Maar dat ‘alles kunnen zeggen’ botst mogelijk wel heftig met elkaar veiligheid bieden, elkaar in de waarde laten.
Zo zie ik het helemaal niet. Is ook niet hetgene waarom dit topic om geopend is.
Nee ik vind het niet fair en is voor haar zeer vermoeiend dat ik geen knoop durf door te hakken of duidelijk kan bieden.quote:
[..]
vind je het fair?
dat je iemand in een relatie meeneemt waarbij je enkel de observant bent(zo komt het over)
en dit is dan al 8 jaar zo
lijkt me voor jouw partner erg vermoeiend
Anderzijds en daar mag ik het niet op afschuiven, maar heeft zij zelf natuurlijk ook de gelegenheid om te zeggen ik wil dit niet meer op deze manier.
Ik vraag het me af, want zo lees ik het wel.quote:
[..]
Nee dat zie je verkeerd, of ik heb verkeerde signalen gegeven.
Zo zie ik het helemaal niet. Is ook niet hetgene waarom dit topic om geopend is.
Je irritatie over haar doekjes komt niet van een gebrek aan verbinding.
The love you take is equal to the love you make.
Je kan ansa beter negeren die projecteert eigen gevoel en issues op anderen.quote:
[..]
Wauw. Als je mij als narcist (cluster B) bestempelt terwijl ik alleen maar kenmerken van Cluster C laat zien, dan snap je er niet heel veel van.
Ik probeer voor alle harde woorden open te staan maar dit slaat werkelijk waar nergens op. Jij zal deze ontkenning waarschijnlijk aangrijpen om te zeggen dat doen narcisten ook, maargoed.
Ik spreek mijn twijfels ook niet dagelijks uit, weet niet waar je dat vandaan haalt.
Jij wordt "knettergek" van iemand die aan doekjes frunnikt, op haar wang bijt en velletjes op haar lip heeft? Okeeee dan.quote:
Mede Fokkers,
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voer. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Met deze dame is niks mis - hooguit wat neurotisch - met jou des te meer.
Jij wilt namelijk een perfecte partner? Die bestaat niet. Er zullen altijd dingen van iemand anders zijn waar je je aan irriteert of gaat irriteren - je bent immers twee verschillende individuen -, zeker als de verliefdheidsfase voorbij is. De kunst is hoe je daarmee omgaat of op reageert. Ik zou daar aan werken.
Jullie wachten op elkaar om de knoop door te hakken.quote:
[..]
Nee ik vind het niet fair en is voor haar zeer vermoeiend dat ik geen knoop durf door te hakken of duidelijk kan bieden.
Anderzijds en daar mag ik het niet op afschuiven, maar heeft zij zelf natuurlijk ook de gelegenheid om te zeggen ik wil dit niet meer op deze manier.
Blijf weg uit dit topic als je alleen maar kunt roeptoeteren over narcisten, die, hoe ontzettend toevallig, maar niet heus, als een soort van rode draad door al je posts heen lopen. Als je je aangesproken voelt bedoel ik jou. Als je je niet aangesproken voelt bedoel ik jou nog steeds.
Zoek maar liever andere topics op als je dat continue blijft roepen, want dat is diagnosticeren en daar doen we niet aan hier.
Zoek maar liever andere topics op als je dat continue blijft roepen, want dat is diagnosticeren en daar doen we niet aan hier.
[ Bericht 6% gewijzigd door CoolGuy op 08-01-2026 14:05:53 ]
Breitling - Instruments for Professionals
Dit gaat volgens mij veel verder als dat doekje, ieder mens heeft zo wel zijn gewoontequote:
[..]
Zeker. Ik kan ook echt wel verlangen naar haar en om iets samen te doen. Vanmorgen komt ze m'n naam scanderend naar beneden gelopen. We hebben heel veel leuke onderonsjes, zelfde humor.
Goed voorbeeld is dat ik vorig jaar lang weekend weg was in het buitenland. Zin om elkaar weer te zien, en binnen no time zit ze met haar doekje en dan valt de verbinding gewoon weg. Dan denk ik alleen maar, wat zit je daar nou met dat achterlijke ding. Heel naar, triest dat ik die gedachtes heb maar dat popt nou eenmaal op. Dat is op dit moment eigenlijk het grootste struikelblok wat IK ervaar, want na de therapiesessies voelde ik me echt wel veel beter over ons.
Ik heb niet alles helemaal gelezen maar help de psycholoog je hierbij? Ik bedoel dan met eerlijk tegen je partner zijn en of zei dit ziet zitten (tevens jij ook)quote:
[..]
Nee ik vind het niet fair en is voor haar zeer vermoeiend dat ik geen knoop durf door te hakken of duidelijk kan bieden.
Anderzijds en daar mag ik het niet op afschuiven, maar heeft zij zelf natuurlijk ook de gelegenheid om te zeggen ik wil dit niet meer op deze manier.
Volgens mij zijn ze dat, iig hij, nooit geweest. Maar misschien kan TS dat nog vertellen.quote:
[..]
Jij wordt "knettergek" van iemand die aan doekjes frunnikt, op haar wang bijt en velletjes op haar lip heeft? Okeeee dan.
Met deze dame is niks mis - hooguit wat neurotisch - met jou des te meer.
Jij wilt namelijk een perfecte partner? Die bestaat niet. Er zullen altijd dingen van iemand anders zijn waar je je aan irriteert of gaat irriteren - je bent immers twee verschillende individuen -, zeker als de verliefdheidsfase voorbij is. De kunst is hoe je daarmee omgaat of op reageert. Ik zou daar aan werken.
Voor mij klinkt het als een broer-zus relatie. Geen vonk, lust en geen open communicatie.
Welke band je dan hebt, een vage vriendschap?
Kan uiteraard prima zijn (genoeg mensen die in zo’n broer-zus constructie zitten) als beide partijen hier voldoening uithalen.
Op woensdag 22 januari 2025 19:50 schreef Bugno3 het volgende:
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Daar is dit topic ook deels voor bedoelt. Om daar aan te werken. Daarom ging ik in therapie. Ik sta voor alle tips en adviezen open, maar misschien heeft iemand een concretere tip dan: 'Ga daar iets mee doen' of 'kijk in de spiegel'.quote:
[..]
Jij wordt "knettergek" van iemand die aan doekjes frunnikt, op haar wang bijt en velletjes op haar lip heeft? Okeeee dan.
Met deze dame is niks mis - hooguit wat neurotisch - met jou des te meer.
Jij wilt namelijk een perfecte partner? Die bestaat niet. Er zullen altijd dingen van iemand anders zijn waar je je aan irriteert of gaat irriteren - je bent immers twee verschillende individuen -, zeker als de verliefdheidsfase voorbij is. De kunst is hoe je daarmee omgaat of op reageert. Ik zou daar aan werken.
Velletjes op haar lip heeft moet bijten zijn.
Ik snap heel goed dat deze irritaties overkomen als pure waanzin, rationeel kan ik dat ook wel bedenken.
Misschien is het voor anderen meer helder als je zelf een irritatie bedenkt en dit 3x per minuut in je opgenomen wordt. Bv. een klikkende pen van een collega, onschuldig maar bloed irritant.
Wat bedoel je met, of zij dit ziet zitten?quote:
[..]
Ik heb niet alles helemaal gelezen maar help de psycholoog je hierbij? Ik bedoel dan met eerlijk tegen je partner zijn en of zei dit ziet zitten (tevens jij ook)
Ik ben eerlijk geweest naar haar toe over mijn gevoelens, juist vanaf het begin. Hoe gek dat ook klinkt omdat er ergens ook zoveel oneerlijkheid richting haar is.
De therapie was trouwens individueel. Dus zonder haar erbij. Dat is nog altijd een mogelijkheid, of ik kan alleen terugkomen.
Die ticjes en irritatie kan ik me heel goed voorstellen.quote:
[..]
Daar is dit topic ook deels voor bedoelt. Om daar aan te werken. Daarom ging ik in therapie. Ik sta voor alle tips en adviezen open, maar misschien heeft iemand een concretere tip dan: 'Ga daar iets mee doen' of 'kijk in de spiegel'.
Velletjes op haar lip heeft moet bijten zijn.
Ik snap heel goed dat deze irritaties overkomen als pure waanzin, rationeel kan ik dat ook wel bedenken.
Misschien is het voor anderen meer helder als je zelf een irritatie bedenkt en dit 3x per minuut in je opgenomen wordt. Bv. een klikkende pen van een collega, onschuldig maar bloed irritant.
Op woensdag 22 januari 2025 19:50 schreef Bugno3 het volgende:
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Zie je de toekomst met haar als partner zitten. Is dit wat je echt wil.quote:
[..]
Wat bedoel je met, of zij dit ziet zitten?
Ik ben eerlijk geweest naar haar toe over mijn gevoelens, juist vanaf het begin. Hoe gek dat ook klinkt omdat er ergens ook zoveel oneerlijkheid richting haar is.
De therapie was trouwens individueel. Dus zonder haar erbij. Dat is nog altijd een mogelijkheid, of ik kan alleen terugkomen.
En met de psycholoog bedoelde ik meer helpt die jou ook met het bij elkaar puzzelen van wat je nu echt wil.
Ik kan nog geen DM sturen dus helaas via deze wijze, maar die gekke meid/ kerel stuurt meerdere DM's (kan wel lezen) met grafnarcist haha.quote:
[modbreak]Blijf weg uit dit topic als je alleen maar kunt roeptoeteren over narcisten, die, hoe ontzettend toevallig, maar niet heus, als een soort van rode draad door al je posts heen lopen. Als je je aangesproken voelt bedoel ik jou. Als je je niet aangesproken voelt bedoel ik jou nog steeds.
Zoek maar liever andere topics op als je dat continue blijft roepen, want dat is diagnosticeren en daar doen we niet aan hier. [/modbreak]
Misschien kunnen jullie daar wat aan doen want het is een beetje treurig.
Tuurlijk wens ik dat het met ons allemaal koek en ei is, dat we intens gelukkig zijn en er geen vuiltje aan de lucht is. Maar dat is ook zo gemakkelijk om te zeggen.. Want als dat zo zou zijn, dan zou ons hele leven voor beide niet op de schop moeten. Ik weet soms zelf ook niet meer zo goed waarop ik kan vertrouwen, behalve dat ik voel dat die twijfel nooit compleet is weggegaan maar we tegelijkertijd wel als stel zijn gegroeid. Mijn brein saboteert me sowieso op bepaalde momenten. Dus opzich is het horen van jullie reacties ook wel confronterend. Alsof ik een waardeloze zak ben. Ik weet dat ik dat niet ben, maar tegelijkertijd is het niet chique. Je houdt jezelf voor dat het tij keert en dat je wel gewoon samen happy oud wordt, en dat hoop ik ook wel, ja.quote:
[..]
Zie je de toekomst met haar als partner zitten. Is dit wat je echt wil.
Daar zijn we wel mee begonnen ja, wat ik daarin wens.
En met de psycholoog bedoelde ik meer helpt die jou ook met het bij elkaar puzzelen van wat je nu echt wil.
dit soort dingen mag je gewoon melden bij een mod of een FAquote:
[..]
Ik kan nog geen DM sturen dus helaas via deze wijze, maar die gekke meid/ kerel stuurt meerdere DM's (kan wel lezen) met grafnarcist haha.
Misschien kunnen jullie daar wat aan doen want het is een beetje treurig.
@CoolGuy bijvooorbeeld
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Ja ik kan dus geen DM sturen, kan pas na een week na aanmaken nieuw account. Vandaar deze route, had het liever ook anders gedaan.quote:
[..]
dit soort dingen mag je gewoon melden bij een mod of een FA
@:Coolguy bijvooorbeeld
No worries, ik heb het gelezen, ik ga het mee nemen naar achteren. Ik kan niet beloven dat er wat mee gedaan wordt direct, maar melden zal ik het zeker.quote:
[..]
Ja ik kan dus geen DM sturen, kan pas na een week na aanmaken nieuw account. Vandaar deze route, had het liever ook anders gedaan.
Breitling - Instruments for Professionals
Als dat niet lukt is er volgens mij ook een mail voorquote:
[..]
Ja ik kan dus geen DM sturen, kan pas na een week na aanmaken nieuw account. Vandaar deze route, had het liever ook anders gedaan.
Ja, in jouw termen saboteert je brein je. Maar trek nou niet de conclusie dat je een waardeloze zak zou zijn. Dat gaat echt te ver.quote:
[..]
Tuurlijk wens ik dat het met ons allemaal koek en ei is, dat we intens gelukkig zijn en er geen vuiltje aan de lucht is. Maar dat is ook zo gemakkelijk om te zeggen.. Want als dat zo zou zijn, dan zou ons hele leven voor beide niet op de schop moeten. Ik weet soms zelf ook niet meer zo goed waarop ik kan vertrouwen, behalve dat ik voel dat die twijfel nooit compleet is weggegaan maar we tegelijkertijd wel als stel zijn gegroeid. Mijn brein saboteert me sowieso op bepaalde momenten. Dus opzich is het horen van jullie reacties ook wel confronterend. Alsof ik een waardeloze zak ben. Ik weet dat ik dat niet ben, maar tegelijkertijd is het niet chique. Je houdt jezelf voor dat het tij keert en dat je wel gewoon samen happy oud wordt, en dat hoop ik ook wel, ja.
Niemand is altijd intens gelukkig in een relatie, hè.
Wat je aandacht geeft, wordt groter. Stuur je brein weg bij die voortdurende twijfels, concentreer je meer op wat wel goed gaat, wat je wel gelukkig maakt in de relatie.
The love you take is equal to the love you make.
Ja, heb ik nu bedacht: het is de teringzooi van mijn vrouw geworden, waar ik me aan irriteer. Kan ik er elke keer wel "knettergek" van worden en het hoog op laten lopen thuis met als gevolg een hoop gezeik of ik kan het ook negeren en gewoon samen genieten van de vele dingen die wél goed gaan, bijvoorbeeld haar onwijs lekkere curry's.quote:
[..]
Misschien is het voor anderen meer helder als je zelf een irritatie bedenkt en dit 3x per minuut in je opgenomen wordt. Bv. een klikkende pen van een collega, onschuldig maar bloed irritant.
Daarom: werk aan jezelf en leer om te gaan met dit soort futiliteiten. Of niet, en verbreek de relatie.
Dit is waar.quote:
[..]
Ja, in jouw termen saboteert je brein je. Maar trek nou niet de conclusie dat je een waardeloze zak zou zijn. Dat gaat echt te ver.
Niemand is altijd intens gelukkig in een relatie, hè.
Wat je aandacht geeft, wordt groter. Stuur je brein weg bij die voortdurende twijfels, concentreer je meer op wat wel goed gaat, wat je wel gelukkig maakt in de relatie.
Breitling - Instruments for Professionals
‘Stuur je brein weg bij die voortdurende twijfels, concentreer je meer op wat wel goed gaat, wat je wel gelukkig maakt in de relatie.’
Ik zie dat niet zo voor me. Om na 8 jaar een knop te moeten omzetten, dat lukt denk ik alleen met therapie.
Ik zie dat niet zo voor me. Om na 8 jaar een knop te moeten omzetten, dat lukt denk ik alleen met therapie.
Oh zeker, maar ik reageerde op het feit dat hij niet moet gaan concluderen dat hij een of andere waardeloze zak zou zijn, want dat is gewoon niet waar.quote:
[..]
‘Stuur je brein weg bij die voortdurende twijfels, concentreer je meer op wat wel goed gaat, wat je wel gelukkig maakt in de relatie.’
Ik zie dat niet zo voor me. Om na 8 jaar een knop te moeten omzetten, dat lukt denk ik alleen met therapie.
Dat dit issue niet opgelost gaat worden door even een knop om te zetten, daar ben ik het ook mee eens, maar ook in therapie moet je gewoon wel de realiteit onder ogen durven te zien.
Breitling - Instruments for Professionals
Met heel gerichte therapie, lijkt me.quote:
‘Stuur je brein weg bij die voortdurende twijfels, concentreer je meer op wat wel goed gaat, wat je wel gelukkig maakt in de relatie.’
Ik zie dat niet zo voor me. Om na 8 jaar een knop te moeten omzetten, dat lukt denk ik alleen met therapie.
The love you take is equal to the love you make.
Wat is jouw idee van een relatie waarin je wel zou willen zitten? Wat zijn de plus-en minpunten van de relatie waar je nu in zit? Vind je je vriendin niet aantrekkelijk/ leuk en ben je bang dat je anders niemand “beter” tegenkomt? Ben je gewoon verveeld en is een lange relatie gewoon niets voor jou?
Begin sws niet aan kinderen als je niet 100% zeker bent, hoe graag zij het ook wil. Pas dus ook op zwangerschappen die “per ongeluk” ontstaan om de relatie voort te zetten of de eigen moederwens te vervullen of andere financiële redenen.
Begin sws niet aan kinderen als je niet 100% zeker bent, hoe graag zij het ook wil. Pas dus ook op zwangerschappen die “per ongeluk” ontstaan om de relatie voort te zetten of de eigen moederwens te vervullen of andere financiële redenen.
Zoals ik het lees heb je best een leuke vriendin en een goede relatie. Ze heeft wat kleine gewoontes om haar stress af te voeren die zeer onschuldig zijn. Een ander zou het op jou afreageren. En net iemand zoals jij, die werkt in de GGZ en er verstand van heeft, rekent haar er op af. Er al eens over nagedacht dat ze misschien helemaal niet meer zoveel zou frunniken als ze zich veel zekerder voelde? Jij zorgt ervoor dat ze in een constante staat van onzekerheid leeft, ze zit dus al jaren op drijfzand.
Beëindig deze relatie gewoon zodat dat meisje iemand kan vinden die haar wel waardeert. Je neemt trouwens al haar vruchtbare jaren af: ze heeft nog maar een paar topjaren, verspil die niet. In die tijd moet ze nog iemand anders leren kennen en dan nog beginnen.
Dus heb verdomme op zijn minst het respect voor haar toekomst en haar mogelijke gezin. Bij jou dringt de tijd niet zo.
Besef ook dat jouw streven naar perfectie de volgende relatie ook zal kapot maken. En die daarna. Het probleem ligt bij jou, niet bij haar.
(eerlijk gezegd denk ik ook dat je nou een juweeltje van een vriendin hebt, zo te lezen.. de kans dat je nog eens zo een leuke persoon tegenkomt is niet zo heel groot)
Beëindig deze relatie gewoon zodat dat meisje iemand kan vinden die haar wel waardeert. Je neemt trouwens al haar vruchtbare jaren af: ze heeft nog maar een paar topjaren, verspil die niet. In die tijd moet ze nog iemand anders leren kennen en dan nog beginnen.
Dus heb verdomme op zijn minst het respect voor haar toekomst en haar mogelijke gezin. Bij jou dringt de tijd niet zo.
Besef ook dat jouw streven naar perfectie de volgende relatie ook zal kapot maken. En die daarna. Het probleem ligt bij jou, niet bij haar.
(eerlijk gezegd denk ik ook dat je nou een juweeltje van een vriendin hebt, zo te lezen.. de kans dat je nog eens zo een leuke persoon tegenkomt is niet zo heel groot)
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik ben het hier mee eens. Ik ben al jaren samen met mijn man en we zijn 35. Heb zelf een voor mij heel irritante gewoonte/beperking dat ik me verslik als ik op dat moment iets van stress heb. Dus ik heb altijd water bij me als ik buiten ben. Mijn man vindt mijn gewoonte alleen maar schattig en vult zelfs een glaasje water voor me als we gaan eten, “voor het geval dat”. Hij kijkt me altijd liefkozend aan en moet om mijn dingetjes lachen. Ik gun jouw vriendin ook zo’n man. Ik moet er niet aan denken om op mijn tenen te moeten lopen vanwege de problemen van mijn partner die het op mij afreageert. Dus misschien ligt het aan jou, TS. Misschien past een lange relatie, een burgerlijke relatie met kinderen en samenwonen niet bij jou. Wees eerlijk tegen jezelf en je vriendin, zodat zij ook kan nadenken over wat het beste voor haar is.quote:
Zoals ik het lees heb je best een leuke vriendin en een goede relatie. Ze heeft wat kleine gewoontes om haar stress af te voeren die zeer onschuldig zijn. Een ander zou het op jou afreageren. En net iemand zoals jij, die werkt in de GGZ en er verstand van heeft, rekent haar er op af. Er al eens over nagedacht dat ze misschien helemaal niet meer zoveel zou frunniken als ze zich veel zekerder voelde? Jij zorgt ervoor dat ze in een constante staat van onzekerheid leeft, ze zit dus al jaren op drijfzand.
Beëindig deze relatie gewoon zodat dat meisje iemand kan vinden die haar wel waardeert. Je neemt trouwens al haar vruchtbare jaren af: ze heeft nog maar een paar topjaren, verspil die niet. In die tijd moet ze nog iemand anders leren kennen en dan nog beginnen.
Dus heb verdomme op zijn minst het respect voor haar toekomst en haar mogelijke gezin. Bij jou dringt de tijd niet zo.
Besef ook dat jouw streven naar perfectie de volgende relatie ook zal kapot maken. En die daarna. Het probleem ligt bij jou, niet bij haar.
(eerlijk gezegd denk ik ook dat je nou een juweeltje van een vriendin hebt, zo te lezen.. de kans dat je nog eens zo een leuke persoon tegenkomt is niet zo heel groot)
Herkenbaar, ik ontwijk teamsporten om deze exacte reden. Op gebied van sport heb ik faalangst en ook ik ben gestopt met zingen en optreden. Nu je dit zegt, valt bij mij ook een kwartje dat ik al die complimenten ook als heel dwingend heb ervaren. Ik heb ook altijd het gevoel gehad dat ik er pas toe deed toen mensen beseften dat ik best een uitzonderlijk talent heb (maar zonder het zingen, bestond ik naar mijn gevoel eigenlijk niet en dat gold ook voor een aantal familieleden).quote:
[..]
Dank voor je uitgebreide reactie.
Ik heb onderliggende patronen uiteraard onder de loep genomen. Ik was niet van plan mijn hele levensloop hier te dumpen maar eigenlijk zijn er geen life events aan te wijzen die mij dusdanig gevormd zouden hebben. Tuurlijk herinner ik me momentjes in de opvoeding, momentjes voorop een voetbaltrainer me uitkaffert, je een beetje geplaagd wordt, maar allemaal speldenprikken. Maar misschien voldoende speldenprikken en een bepaalde gevoeligheid. Teamsporten vind ik op een gegeven moment ook kut, continue een vergrootglas op je handelen, fouten die gemaakt konden worden als bv. verdediger. Echt spanning voor een wedstrijd.
Allemaal te herleiden naar een bepaalde vorm van faalangst/ angst om afgewezen te worden. Ik kon vroeger aardig zingen, heb opgetreden, maar hoe meer mensen zeiden dat ik goed was hoe lastiger het voor me werd. Dat is ook wel een bekend gegeven dat complimentjes averechts kunnen werken.
Gek genoeg maak ik me om kinderen minder zorgen dan om trouwen als ik kijk naar hoe iets me naar de keel grijpt.
Het vormen gebeurt ook niet door 1 of enkele life events. Dat zit 'm vooral in hoe jouw ouders je opgevoed hebben. Hoe ben je opgevoed?
Resistance is futile.
Oké ik merk inmiddels dat de harde woorden toch wel erg hard binnen beginnen te komen.
Ik vind het ook wel ergens verwonderlijk hoe sommige aannames doen op basis van mijn summiere verhaal waar natuurlijk ontzettend veel context ontbreekt. Maar ik heb natuurlijk zelf om advies gevraagd waarbij ik ook vooral het negatieve belicht en het positieve ontbreekt.
Ik probeer volgens mij nergens te zeggen dat iets niet mijn schuld is en wel die van haar. Dat ik irritatie ervaar betekent niet dat ik zeg dat zij achterlijk is, zij per definitie moet veranderen en ik buiten schot blijf. Ik probeer juist naar mezelf te kijken, hoe ik beter met dingen om kan leren gaan en/ of aan mezelf kan werken. Ik ben niet voor niets in therapie gegaan en heb niet voor niets dit topic geopend. Ik hoef echt niet te horen dat mensen mij naar de mond praten en een meer objectieve blik van een afstandje kan helpend voor mij zijn om nieuwe inzichten te krijgen.
Ik probeer ook steeds aan te geven dat ik de hand in eigen boezem steek over hoe dingen gelopen zijn, dat ik ergens meer verantwoordelijkheid voor had kunnen of kan nemen. Ik probeer alleen ook vanuit transparantie aan te kaarten hoe dingen gelopen zijn en waar ik tegenaan loop en daarin wil ik niks verbloemen.
Er is nu meerdere malen gezegd dat ik een langdurige, stabiele relatie niet zou willen. Is dat de koppeling die gelegd wordt als je langdurig twijfelt in een relatie? Dat je alleen maar bezig zou zijn met het idee seks met andere vrouwen te willen en van de een naar de ander te hopsen?
Ik ben JUIST opzoek naar een langdurige, stabiele relatie. Ik heb immers aangegeven aan het begin dat ik alleen maar verder wilde gaan daten op het moment dat ik dacht dat het de moeder van mijn kinderen zou betreffen. Ik hunker helemaal niet naar flierefluiten en lang leve de lol. Ik vind samen op de bank ploffen en Winter vol Liefde kijken heerlijk, lekker kneuterig met de katjes op de schoot
@thelsent. Goede vragen. Ik ga niet op alle vragen heel inhoudelijk in maar ik zou het niet per se als saai bestempelen. Ja we zouden er meer op uit kunnen gaan en daarin hebben we verschillende behoeftes, maar van mij hoeft het ook allemaal niet zo spectaculair. Wat ik wel belangrijk vind is als je dan veel samen bent, dat er dan ook ruimte is om dingen SAMEN te doen en de verbinding op te zoeken. Contact maken en eindeloos kunnen kletsen. Maar eindeloos kletsen, dat kunnen wij niet. Het is veelal urenlang op de telefoon, ook in gezelschap van anderen. Zo ben ik niet opgegroeid.
@Lenny. Blij om te horen dat je vindt dat mijn vriendin een juweeltje is! Alleen begrijp ik even niet zo goed op basis waarvan je dit precies vindt? Zoveel positiefs heb ik niet over haar beschreven? Het is er overigens WEL!
Ik vind het ook wel ergens verwonderlijk hoe sommige aannames doen op basis van mijn summiere verhaal waar natuurlijk ontzettend veel context ontbreekt. Maar ik heb natuurlijk zelf om advies gevraagd waarbij ik ook vooral het negatieve belicht en het positieve ontbreekt.
Ik probeer volgens mij nergens te zeggen dat iets niet mijn schuld is en wel die van haar. Dat ik irritatie ervaar betekent niet dat ik zeg dat zij achterlijk is, zij per definitie moet veranderen en ik buiten schot blijf. Ik probeer juist naar mezelf te kijken, hoe ik beter met dingen om kan leren gaan en/ of aan mezelf kan werken. Ik ben niet voor niets in therapie gegaan en heb niet voor niets dit topic geopend. Ik hoef echt niet te horen dat mensen mij naar de mond praten en een meer objectieve blik van een afstandje kan helpend voor mij zijn om nieuwe inzichten te krijgen.
Ik probeer ook steeds aan te geven dat ik de hand in eigen boezem steek over hoe dingen gelopen zijn, dat ik ergens meer verantwoordelijkheid voor had kunnen of kan nemen. Ik probeer alleen ook vanuit transparantie aan te kaarten hoe dingen gelopen zijn en waar ik tegenaan loop en daarin wil ik niks verbloemen.
Er is nu meerdere malen gezegd dat ik een langdurige, stabiele relatie niet zou willen. Is dat de koppeling die gelegd wordt als je langdurig twijfelt in een relatie? Dat je alleen maar bezig zou zijn met het idee seks met andere vrouwen te willen en van de een naar de ander te hopsen?
Ik ben JUIST opzoek naar een langdurige, stabiele relatie. Ik heb immers aangegeven aan het begin dat ik alleen maar verder wilde gaan daten op het moment dat ik dacht dat het de moeder van mijn kinderen zou betreffen. Ik hunker helemaal niet naar flierefluiten en lang leve de lol. Ik vind samen op de bank ploffen en Winter vol Liefde kijken heerlijk, lekker kneuterig met de katjes op de schoot
@thelsent. Goede vragen. Ik ga niet op alle vragen heel inhoudelijk in maar ik zou het niet per se als saai bestempelen. Ja we zouden er meer op uit kunnen gaan en daarin hebben we verschillende behoeftes, maar van mij hoeft het ook allemaal niet zo spectaculair. Wat ik wel belangrijk vind is als je dan veel samen bent, dat er dan ook ruimte is om dingen SAMEN te doen en de verbinding op te zoeken. Contact maken en eindeloos kunnen kletsen. Maar eindeloos kletsen, dat kunnen wij niet. Het is veelal urenlang op de telefoon, ook in gezelschap van anderen. Zo ben ik niet opgegroeid.
@Lenny. Blij om te horen dat je vindt dat mijn vriendin een juweeltje is! Alleen begrijp ik even niet zo goed op basis waarvan je dit precies vindt? Zoveel positiefs heb ik niet over haar beschreven?
Het is er overigens WEL!
Ja ik ken (en ben) wel mensen die vanuit twijfel een stabiele relatie krijgen. Maar...... 8 jaar is wel lang om te twijfelen.quote:
[..]
Je laatste stukje. Tja. Ik heb aangegeven, mits je alles gelezen hebt, hoe dat gegaan is. Er zijn ook mensen daarbij duurt verliefdheid heel lang of er ontstaat vanuit twijfel wel degelijk een hele mooie stabiele relatie. Dus zo stellig is die niet voor iedereen. Ikzelf weet alleen wel dat ik hoteldebotel kán zijn.
Ik ben normaal gesproken vrij pragmatisch maar ben ervan overtuigd dat je frustraties niet met die doekjes/pulken/wat dan ook te maken hebben. Dat het iets in je triggert, wat vanuit een andere frustratie/persoonlijke struggle komt. Ik denk oprecht dat jullie (met hulp) daar wel een weg in kunnen vinden en die frustaties wel verholpen kunnen worden. Maar ik maak uit je verhaal niet op of het dan wél goed genoeg voor je is.
Dat traject gaat op zichzelf ook niet een leuk, romantisch traject worden, met een eureka-moment waarbij ze de grote liefde van je leven blijkt te zijn (imo is dat ook niet nodig voor een leuke relatie, maar ik weet niet wat jouw verwachtingen en wensen zijn).
De vraag is of wat overblijft goed genoeg voor jou is en dat kan alleen jij beantwoorden.
Een vrouw met kinderwens na haar 31-32e nog dumpen vind ik vrij bruut, dus je hoeft niet morgen hoeft te beslissen... Maar ga geen jaren bedenken of je uberhaupt dat traject in wil gaan (en je vriendin moet daar ook voor open staan).
Omdat ik een beetje blijf hangen op die frustraties/woedegevoelens, misschien nog een beetje een far shot (Kleine kans: Maar veel psychologen staan hier nooit bij stil, terwijl het soms relevanter is dan het lijkt):
Eet/drink/slaap/relax je genoeg? Geen gekke diëten of werkstress? Als dat bij mij niet goed gaat, is mijn man de eerste die het moet ontgelden, en dan maken z'n sproetjes me soms al boos
.Het zal niet de reden zijn van deze hele existentiële crisis, maar als je haar bv. altijd rond etenstijd ziet terwijl je hangry thuisgekomen bent van werk. Dat helpt niet met relativeren.
Pietje (vul in correcte naamquote:
[..]
Ik kan nog geen DM sturen dus helaas via deze wijze, maar die gekke meid/ kerel stuurt meerdere DM's (kan wel lezen) met grafnarcist haha.
Misschien kunnen jullie daar wat aan doen want het is een beetje treurig.
) is een beetje speciaal. Ik geloof dat ze het nogal moeilijk heeft. Ik zou het niet al te persoonlijk opvatten .
Ik begrijp de bezorgdheid en waarschuwing omtrent leeftijd en een relatie verbreken. Daar hebben jullie helemaal gelijk in.
Hoe verder we komen hoe meer mijn stress meter wat dat betreft natuurlijk ook oploopt, onze leeftijd speelt hierin een grote rol.
Niet om die 8 jaar te niet te doen maar wel een kleine nuance in deze. De periode waarin het minder met haar ging, en ook echt fors minder, heeft echt wel 2-3 jaar, misschien wel 3,5 jaar geduurd. Daarin heeft onze relatie op sommige vlakken erg stilgestaan of is zelfs verslechterd doordat dingen op spanning kwamen te staan. Ik heb sinds het beter met haar gaat ook pas weer het gevoel dat ik beter kan aanvoelen of dit is wat ik wil, voor wie ik kies.
Dan nog is deze tijdspanne extreem lang dat begrijp ik.
Wat betreft hoe ik verder in mijn vel zit. Ik leef hartstikke gezond, leefstijl is niet het probleem. Werk gaat op en af, wat betreft stress valt het mee. Wel moe van de doelgroep en ook regelmatig van collegas. En tuurlijk neem ik dat ook mee naar huis, zoals ieder mens dat doet. En daarin komt er ook heus wel eens onterechte frustratie bij haar terecht, maar mijn inziens valt dat mee. TENZIJ het dus meer onbewust gebeurd via bv. irritaties over haar gedragingen.
[ Bericht 23% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 08-01-2026 20:14:36 ]
Hoe verder we komen hoe meer mijn stress meter wat dat betreft natuurlijk ook oploopt, onze leeftijd speelt hierin een grote rol.
Niet om die 8 jaar te niet te doen maar wel een kleine nuance in deze. De periode waarin het minder met haar ging, en ook echt fors minder, heeft echt wel 2-3 jaar, misschien wel 3,5 jaar geduurd. Daarin heeft onze relatie op sommige vlakken erg stilgestaan of is zelfs verslechterd doordat dingen op spanning kwamen te staan. Ik heb sinds het beter met haar gaat ook pas weer het gevoel dat ik beter kan aanvoelen of dit is wat ik wil, voor wie ik kies.
Dan nog is deze tijdspanne extreem lang dat begrijp ik.
Wat betreft hoe ik verder in mijn vel zit. Ik leef hartstikke gezond, leefstijl is niet het probleem. Werk gaat op en af, wat betreft stress valt het mee. Wel moe van de doelgroep en ook regelmatig van collegas. En tuurlijk neem ik dat ook mee naar huis, zoals ieder mens dat doet. En daarin komt er ook heus wel eens onterechte frustratie bij haar terecht, maar mijn inziens valt dat mee. TENZIJ het dus meer onbewust gebeurd via bv. irritaties over haar gedragingen.
[ Bericht 23% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 08-01-2026 20:14:36 ]
Heb je plannen om je therapie weer op te pakken? Ik denk niet dat dit zonder hulp te doen is.
En: ben je niet doodmoe van het ‘scannen’?
En: ben je niet doodmoe van het ‘scannen’?
Het is juist duidelijk voor mij dat je stabiliteit zoekt. Dat is de hele reden dat je twijfelachtig aan een relatie bent begonnen met een vrouw waar je niet verliefd op was. Ben je dat wel geweest op haar? Ik vraag me af of een latrelatie niet beter bij je past ipv zo op elkaars lip zitten wat jou kennelijk irriteert omquote:
Oké ik merk inmiddels dat de harde woorden toch wel erg hard binnen beginnen te komen.
Ik vind het ook wel ergens verwonderlijk hoe sommige aannames doen op basis van mijn summiere verhaal waar natuurlijk ontzettend veel context ontbreekt. Maar ik heb natuurlijk zelf om advies gevraagd waarbij ik ook vooral het negatieve belicht en het positieve ontbreekt.
Ik probeer volgens mij nergens te zeggen dat iets niet mijn schuld is en wel die van haar. Dat ik irritatie ervaar betekent niet dat ik zeg dat zij achterlijk is, zij per definitie moet veranderen en ik buiten schot blijf. Ik probeer juist naar mezelf te kijken, hoe ik beter met dingen om kan leren gaan en/ of aan mezelf kan werken. Ik ben niet voor niets in therapie gegaan en heb niet voor niets dit topic geopend. Ik hoef echt niet te horen dat mensen mij naar de mond praten en een meer objectieve blik van een afstandje kan helpend voor mij zijn om nieuwe inzichten te krijgen.
Ik probeer ook steeds aan te geven dat ik de hand in eigen boezem steek over hoe dingen gelopen zijn, dat ik ergens meer verantwoordelijkheid voor had kunnen of kan nemen. Ik probeer alleen ook vanuit transparantie aan te kaarten hoe dingen gelopen zijn en waar ik tegenaan loop en daarin wil ik niks verbloemen.
Er is nu meerdere malen gezegd dat ik een langdurige, stabiele relatie niet zou willen. Is dat de koppeling die gelegd wordt als je langdurig twijfelt in een relatie? Dat je alleen maar bezig zou zijn met het idee seks met andere vrouwen te willen en van de een naar de ander te hopsen?
Ik ben JUIST opzoek naar een langdurige, stabiele relatie. Ik heb immers aangegeven aan het begin dat ik alleen maar verder wilde gaan daten op het moment dat ik dacht dat het de moeder van mijn kinderen zou betreffen. Ik hunker helemaal niet naar flierefluiten en lang leve de lol. Ik vind samen op de bank ploffen en Winter vol Liefde kijken heerlijk, lekker kneuterig met de katjes op de schoot
@:thelsent. Goede vragen. Ik ga niet op alle vragen heel inhoudelijk in maar ik zou het niet per se als saai bestempelen. Ja we zouden er meer op uit kunnen gaan en daarin hebben we verschillende behoeftes, maar van mij hoeft het ook allemaal niet zo spectaculair. Wat ik wel belangrijk vind is als je dan veel samen bent, dat er dan ook ruimte is om dingen SAMEN te doen en de verbinding op te zoeken. Contact maken en eindeloos kunnen kletsen. Maar eindeloos kletsen, dat kunnen wij niet. Het is veelal urenlang op de telefoon, ook in gezelschap van anderen. Zo ben ik niet opgegroeid.
@:Lenny. Blij om te horen dat je vindt dat mijn vriendin een juweeltje is! Alleen begrijp ik even niet zo goed op basis waarvan je dit precies vindt? Zoveel positiefs heb ik niet over haar beschreven?
onbekende reden. Samenwonen/leven zou niet moeten betekenen dat iemand het gevoel heeft op tenen te moeten lopen en de ander geirriteerd raakt om de onschuldige trekjes van de ander.
Angst voor huwelijk en geen angst voor kinderen heb ik nooit begrepen. Een huwelijk is een papiertje ondertekenen en kinderen.. grotere commitment bestaat er niet in het leven, zowel naar je partner als naar je kinderen toe. Een life-long commitment en verantwoordelijkheid nemen om de kinderen liefde en een veilige en stabiele omgeving te bieden. Daarvoor moet je eerst een stabiele relatie hebben en 100% zeker weten dat je vader wil worden en kinderen wil met je vriendin.
Het papiertje ondertekenen van trouwen klinkt gemakkelijk. Ik zie dan het moment voor me dat je bij het altaar staat en je eeuwige trouw beloofd, en dat uitspreken wil ik met volle overtuiging kunnen zeggen. Dat zou ik vandaag de dag niet kunnen.
Ik heb wel eens nagedacht wat er zou gebeuren als ze bv. per ongeluk zwanger zou raken. Dan zou ik mijn volle verantwoordelijkheid nemen, accepteren dat dit het is en daar genoegen mee nemen. Een goede vader zijn.
De keuze zou dan min of meer voor mij gemaakt zijn, want juist een keuze maken, daar ben ik niet goed in.
Ik heb wel eens nagedacht wat er zou gebeuren als ze bv. per ongeluk zwanger zou raken. Dan zou ik mijn volle verantwoordelijkheid nemen, accepteren dat dit het is en daar genoegen mee nemen. Een goede vader zijn.
De keuze zou dan min of meer voor mij gemaakt zijn, want juist een keuze maken, daar ben ik niet goed in.
Als zij zwanger blijkt te zijn zou jij je verantwoording nemen.quote:
Het papiertje ondertekenen van trouwen klinkt gemakkelijk. Ik zie dan het moment voor me dat je bij het altaar staat en je eeuwige trouw beloofd, en dat uitspreken wil ik met volle overtuiging kunnen zeggen. Dat zou ik vandaag de dag niet kunnen.
Ik heb wel eens nagedacht wat er zou gebeuren als ze bv. per ongeluk zwanger zou raken. Dan zou ik mijn volle verantwoordelijkheid nemen, accepteren dat dit het is en daar genoegen mee nemen. Een goede vader zijn.
De keuze zou dan min of meer voor mij gemaakt zijn, want juist een keuze maken, daar ben ik niet goed in.
Accepteren en daar genoegen mee nemen.
Ik denk dat jij maar heel goed je best moet doen dat zij niet zwanger raakt.
Kun je je nader verklaren?quote:
[..]
Als zij zwanger blijkt te zijn zou jij je verantwoording nemen.
Accepteren en daar genoegen mee nemen.
Ik denk dat jij maar heel goed je best moet doen dat zij niet zwanger raakt.
Dat dit geen goede basis is om vader en moeder te worden.quote:
[..]
Kun je je nader verklaren?
Ik vind je berichten soms zo ambivalent.quote:
Het papiertje ondertekenen van trouwen klinkt gemakkelijk. Ik zie dan het moment voor me dat je bij het altaar staat en je eeuwige trouw beloofd, en dat uitspreken wil ik met volle overtuiging kunnen zeggen. Dat zou ik vandaag de dag niet kunnen.
Ik heb wel eens nagedacht wat er zou gebeuren als ze bv. per ongeluk zwanger zou raken. Dan zou ik mijn volle verantwoordelijkheid nemen, accepteren dat dit het is en daar genoegen mee nemen. Een goede vader zijn.
De keuze zou dan min of meer voor mij gemaakt zijn, want juist een keuze maken, daar ben ik niet goed in.
Ik heb eerlijk gezegd het idee dat je op een emotioneel niveau gewoon weinig van jezelf snapt (en dus ook van de gevoelens richting je vriendin), maar dat het minder opvalt omdat je cognitief/rationeel een stuk sterker bent dan emotioneel. Ik zie bijvoorbeeld nergens in je berichten een consistente lijn van wat er nou mis is met jullie relatie, waar je echt bang voor bent - alleen maar hoe dat zich bij jou uit (de frustraties) - .
Dan is het niet alleen eng om je emoties te uiten, maar als je niet weet wat je voelt omdat je het al kapot geredeneerd hebt (al dan niet incorrect), ook gewoon niet echt mogelijk. (en ja; ook dat veroorzaakt opgekropte woede, frustraties en een onvermogen om te communiceren).
Maargoed, dat zegt nog steeds weinig over wat je nu met deze relatie moet.
Ik blijf toch nog steeds denken, hoe graag ik het voor TS ook anders zou willen zien, dat het is omdat Vriendin het niet is voor TS. Het zoeken naar een andere reden dan dat sterkt me in dat vermoeden. Ik denk oprecht dat het niet gecompliceerder is dan dat.quote:
[..]
Ik vind je berichten soms zo ambivalent.
Ik heb eerlijk gezegd het idee dat je op een emotioneel niveau gewoon weinig van jezelf snapt (en dus ook van de gevoelens richting je vriendin), maar dat het minder opvalt omdat je cognitief/rationeel een stuk sterker bent dan emotioneel. Ik zie bijvoorbeeld nergens in je berichten een consistente lijn van wat er nou mis is met jullie relatie, waar je echt bang voor bent - alleen maar hoe dat zich bij jou uit (de frustraties) - .
Dan is het niet alleen eng om je emoties te uiten, maar als je niet weet wat je voelt omdat je het al kapot geredeneerd hebt (al dan niet incorrect), ook gewoon niet echt mogelijk. (en ja; ook dat veroorzaakt opgekropte woede, frustraties en een onvermogen om te communiceren).
Maargoed, dat zegt nog steeds weinig over wat je nu met deze relatie moet.
Breitling - Instruments for Professionals
Ik heb in onze elf jaar nooit getwijfeld aan mijn huidige partner. Wel aan ex partners. Soms direct aan het begin, soms wat later. Soms duurde die twijfel kort. Soms jaren. Uitkomst: ex.
Je bent bezig met uitstel van executie. Al die flinke irritaties die zijn er omdat de basis niet oké is. En dat is jouw gevoel, jouw twijfel.
Er zijn altijd wel eens irritaties, ook in goede relaties, dat weet ik. Maar niet zoals jij beschrijft denk ik.
Dit is niet eerlijk tegenover jou maar ook niet tegenover haar. Ik denk echt dat het tijd is om knopen door te gaan hakken. Het is niet dat je het niet hebt geprobeerd. Maar als je van jezelf houdt en van haar, dan gun je jullie beide een liefdevolle oprechte liefde. En dat zijn jullie klaarblijkelijk niet voor elkaar. ( zoals ik het lees in je teksten )
En ja, dat doet pijn. Maar als jij na 8 jaar nog steeds twijfel hebt… dan denk ik dat de kans klein is dat jullie écht gelukkig met elkaar worden.
Tegenover toekomstige kinderen lijkt me dit al helemaal niet handig.
Sterke
[ Bericht 2% gewijzigd door Moeraskat op 09-01-2026 19:30:32 ]
Je bent bezig met uitstel van executie. Al die flinke irritaties die zijn er omdat de basis niet oké is. En dat is jouw gevoel, jouw twijfel.
Er zijn altijd wel eens irritaties, ook in goede relaties, dat weet ik. Maar niet zoals jij beschrijft denk ik.
Dit is niet eerlijk tegenover jou maar ook niet tegenover haar. Ik denk echt dat het tijd is om knopen door te gaan hakken. Het is niet dat je het niet hebt geprobeerd. Maar als je van jezelf houdt en van haar, dan gun je jullie beide een liefdevolle oprechte liefde. En dat zijn jullie klaarblijkelijk niet voor elkaar. ( zoals ik het lees in je teksten )
En ja, dat doet pijn. Maar als jij na 8 jaar nog steeds twijfel hebt… dan denk ik dat de kans klein is dat jullie écht gelukkig met elkaar worden.
Tegenover toekomstige kinderen lijkt me dit al helemaal niet handig.
Sterke
[ Bericht 2% gewijzigd door Moeraskat op 09-01-2026 19:30:32 ]
Wat je niet doodt, zorgt er alleen voor dat je vreemd overkomt in intieme situaties.
Bij een perfectionist is dat maar de vraag. Daar zullen de meeste uiteindelijk goed genoeg. Maar... wat je allemaal zegt was ook mijn eerste gedachte.quote:
[..]
Als iemand hét is voor je heb je dit soort shit niet.
Stel ze zou ophouden met vapen, en kappen met haar wangbijterij, doekje plukken en krabben? (En eventueel geen angststoornis meer hebben, mocht dit nog spelen)
Zou ze dan wel "goed genoeg" zijn?
Zou ze dan wel "goed genoeg" zijn?
Ik ben inderdaad niet heel sterk in emoties uiten, ik durf verdriet bijvoorbeeld ook niet te laten zien.quote:
[..]
Ik vind je berichten soms zo ambivalent.
Ik heb eerlijk gezegd het idee dat je op een emotioneel niveau gewoon weinig van jezelf snapt (en dus ook van de gevoelens richting je vriendin), maar dat het minder opvalt omdat je cognitief/rationeel een stuk sterker bent dan emotioneel. Ik zie bijvoorbeeld nergens in je berichten een consistente lijn van wat er nou mis is met jullie relatie, waar je echt bang voor bent - alleen maar hoe dat zich bij jou uit (de frustraties) - .
Dan is het niet alleen eng om je emoties te uiten, maar als je niet weet wat je voelt omdat je het al kapot geredeneerd hebt (al dan niet incorrect), ook gewoon niet echt mogelijk. (en ja; ook dat veroorzaakt opgekropte woede, frustraties en een onvermogen om te communiceren).
Maargoed, dat zegt nog steeds weinig over wat je nu met deze relatie moet.
Emoties herkenn ik mijn inziens wel, maar dat cognitie/ rationeel veel sterker is moge duidelijk zijn.
Ik snap dat er misschien een consistente lijn lijkt te missen. Ik voel me ook best wel labiel, omdat ik ook van de ene naar de andere kant wordt geslingerd.
Waar ik bang voor ben: ofwel uiteindelijk mijn hele leven met twijfel, soort van gevangen in een relatie omdat ik geen knoop durf door te hakken. Ofwel juist gaan voor iemand anders en daar concluderen dat dit het wél was en ik me in een andere relatie net zo voel.
En waar ik bang voor ben is om haar natuurlijk heel veel pijn te doen ongeacht welke keuze er volgt.
Wat er mis is: ik denk aanvankelijk dus twijfels over hoe wij zijn opgegroeid/ in het leven staan op bepaalde vlakken/ verschillende behoeftes. Waarvan voor mij een van de belangrijkste dingen was dat ik merkte dat het wat oppervlakkig was en verschillende behoeftes aan sociaal contact. Denk dan aan; uitspreken dat je met tegenzin naar sociale activiteiten (van mij) gaat, altijd als eerste naar huis willen omdat het mooi is geweest, beter dat ik buiten de deur met vrienden afspreek i.v.m. rust, er mag niemand blijven slapen. Dat werd zeer uitvergroot tijdens haar ziek zijn, voor haar maar ook voor mij een periode waarin ik mezelf ook als ongelukkig zou beschrijven. Toen heb ik me wat meer proberen los te maken van 'haar' en ben ik meer mijn eigen leven gaan leiden, omdat dat naast elkaar mag bestaan als wij verschillende behoeftes hebben. Maar dat was lastig voor mij, ik voelde een bepaalde loyaliteit naar.
Daarna dus een betere periode, waarin zij mij ook beter is gaan begrijpen maar we nog steeds zoals iedereen ditjes en datjes hebben maar weinig grote issues. Behalve dan dus de irritaties die tussen ons in staan en stukje sociale aspect waarin wij denk ik niet verder naar elkaar zullen komen. En daarnaast dan mijn behoefte tot meer verbinding; minder telefoon, meer kletsen, diepgang.
Als wij seks hebben gehad dan is zij als eerste weer beneden, nog even naliggen is er niet bij. Ik lijk af en toe de vrouw van het stel
Dit snap ik niet. Je twijfelt al de gehele duur (!) van jullie relatie, 8 jaar, of die relatie je wel brengt wat je zoekt; of jouw vriendin wel echt bij je past. In het hypothetische geval dat jij de relatie verbreekt en een nieuwe liefde vindt, kan de conclusie dan toch nooit zijn dat deze relatie hét was? Hooguit dat je nieuwe relatie niet beter is dan deze. Zoals jij het hier beschrijft klinkt het namelijk alsof deze relatie hét ook nooit is geweest. Overigens zou ik de eerste tijd maar 'ns even alleenstaand blijven. Al was het maar om te leren dat het leven niet stopt bij gebrek aan een iemand om dat mee te delen.quote:
Waar ik bang voor ben: ofwel uiteindelijk mijn hele leven met twijfel, soort van gevangen in een relatie omdat ik geen knoop durf door te hakken. Ofwel juist gaan voor iemand anders en daar concluderen dat dit het wél was en ik me in een andere relatie net zo voel.
Dat snap ik, maar van uitstel wordt het doorgaans alleen maar pijnlijker.quote:En waar ik bang voor ben is om haar natuurlijk heel veel pijn te doen ongeacht welke keuze er volgt.
Nou, dat. Daar komt bij dat bij iemand blijven voor de ander sowieso een slecht idee is. Maar om eerlijk te zijn, ik heb in dit topic nog helemaal niks gelezen waar uit blijkt dat je haar geweldig vindt, dat je 'jullie' geweldig vindt, dat je van haar houdt, etc.quote:
[..]
Dit snap ik niet. Je twijfelt al de gehele duur (!) van jullie relatie, 8 jaar, of die relatie je wel brengt wat je zoekt; of jouw vriendin wel echt bij je past. In het hypothetische geval dat jij de relatie verbreekt en een nieuwe liefde vindt, kan de conclusie dan toch nooit zijn dat deze relatie hét was? Hooguit dat je nieuwe relatie niet beter is dan deze. Zoals jij het hier beschrijft klinkt het namelijk alsof deze relatie hét ook nooit is geweest. Overigens zou ik de eerste tijd maar 'ns even alleenstaand blijven. Al was het maar om te leren dat het leven niet stopt bij gebrek aan een iemand om dat mee te delen.
[..]
Dat snap ik, maar van uitstel wordt het doorgaans alleen maar pijnlijker.
Het is vanaf de OP allemaal twijfel en, tja, in mijn ogen, maar dat is subjectief, beschrijvingen van twijfel, angst, over vanalles, irriteren aan dingen die er niet toet doen. Ik....ik weet niet hoe ik het moet beschrijven. Niets aan dit hele verhaal leest voor mij alsof in een relatie bent met iemand waar je voor gaat. Het lijkt er eerder op dat je, zoals ik in het begin al ergens schreef, vooral bang bent als blijkt dat wat je hebt weg gegooid je niet op stel en sprong kunt vervangen voor iets wat beter is.
Oftewel, je lijkt in de relatie te blijven omdat de kans op een nóg minder leuke situatie (op de korte termijn of lange termijn) zich zou kunnen voordoen. Dat is héél wat anders dan dat je in een relatie wil zijn vanwege de persoon waar je mee in die relatie bent.
Ik probeer me ook voor te stellen hoe dat voor de andere kant is. Dus jouw vriendin is met iemand samen die zich aan de kleinste dingen irriteert, alles overanalyseert waarbij zij eigenlijk altijd het onderspit delft, die ze in het begin van de relatie al heeft moeten overtuigen om vooral die relatie een kans te geven, en het béste wat ze terug krijgt is iemand die, als alles perfect is, minder twijfel heeft. Niet géén twijfel, nee, minder.
Misschien ben ik de enige die het zo leest hoor, maar, hoe is dit in hemelsnaam een goeie deal voor die meid. En dan lees ik dat zij half zingend de trap af komt en de naam van TS roept. Ik heb met d'r te doen.
Breitling - Instruments for Professionals
Ik kan je helemaal volgen, 100%. Dit is inderdaad een reëel scenario vanuit dit perspectief. Maar zo zijn er dus wel meerdere perspectieven, misschien is dat sabotage, misschien niet. Misschien heb ik wel echt op de 'kant' gestaan en het geen eerlijke kant gegeven en wordt alles helder als ik met twee benen in de relatie DURF te staan. Mét hulp.quote:
[..]
Nou, dat. Daar komt bij dat bij iemand blijven voor de ander sowieso een slecht idee is. Maar om eerlijk te zijn, ik heb in dit topic nog helemaal niks gelezen waar uit blijkt dat je haar geweldig vindt, dat je 'jullie' geweldig vindt, dat je van haar houdt, etc.
Het is vanaf de OP allemaal twijfel en, tja, in mijn ogen, maar dat is subjectief, beschrijvingen van twijfel, angst, over vanalles, irriteren aan dingen die er niet toet doen. Ik....ik weet niet hoe ik het moet beschrijven. Niets aan dit hele verhaal leest voor mij alsof in een relatie bent met iemand waar je voor gaat. Het lijkt er eerder op dat je, zoals ik in het begin al ergens schreef, vooral bang bent als blijkt dat wat je hebt weg gegooid je niet op stel en sprong kunt vervangen voor iets wat beter is.
Oftewel, je lijkt in de relatie te blijven omdat de kans op een nóg minder leuke situatie (op de korte termijn of lange termijn) zich zou kunnen voordoen. Dat is héél wat anders dan dat je in een relatie wil zijn vanwege de persoon waar je mee in die relatie bent.
Ik probeer me ook voor te stellen hoe dat voor de andere kant is. Dus jouw vriendin is met iemand samen die zich aan de kleinste dingen irriteert, alles overanalyseert waarbij zij eigenlijk altijd het onderspit delft, die ze in het begin van de relatie al heeft moeten overtuigen om vooral die relatie een kans te geven, en het béste wat ze terug krijgt is iemand die, als alles perfect is, minder twijfel heeft. Niet géén twijfel, nee, minder.
Misschien ben ik de enige die het zo leest hoor, maar, hoe is dit in hemelsnaam een goeie deal voor die meid. En dan lees ik dat zij half zingend de trap af komt en de naam van TS roept. Ik heb met d'r te doen.
Of met hulp voor mijn perfectionisme mijn irreëel verwachtingen los kan laten.
Dat er vanuit mijn kant is heel ongezonds is, dat snap ik. Ik ga stappen ondernemen n.a.v. dit topic, in ieder geval terug in therapie want het heeft me echt wel aan het denken gezet.
Anderzijds, heb ik werkelijk niks gehoord wat ik zelf nog niet bedacht had. Maargoed, alles (kapot)redeneren is dan ook een kwaliteit.
Ik ga het tegelijkertijd toch ook nog even voor mezelf opnemen. Mensen mogen me een stakker vinden die haar aan het lijntje houdt, vanuit een bepaald perspectief. Maar als zij lallend naar beneden komt en mijn naam scandeert (wat gewoon bijzonder geestig is op allerlei verschillende liedjes), dan zal ik ergens ook wel iets goeds doen. Ik ben naast die stakker ook gewoon een lieve vriend voor haar, die haar verrast, voor haar klaar probeert te staan.
Ik weet niet of dat voor sommige naast elkaar kan bestaan, maar voor mij wel.
Daarnaast heb ik een paar dingen gedeeld over wat ons wel bindt en daar zou ik nog veel meer van kunnen noemen. Maar mijn topic begon over van 'me afschrijven' en een vraag voor adviezen, waardoor je sowieso wat meer uitkomt op een negatief en pessimistisch verhaal waarom ik twijfel. Daarnaast heb ik inmiddels ook het idee dat hoe meer ik deel over de leuke kanten van haar, hoe meer reacties er volgen dat zij een parel is die beter verdient.
Maar het mes snijdt altijd aan twee kanten, ik heb in deze relatie, vooral in een eerder stadium, veel getolereerd en heb mijn grenzen niet goed aangegeven. Dat was óók niet gezond. Maar als ik daarover zou schrijven zou ikzelf wellicht een ander daglicht geplaatst worden.
Dus nogmaals, ik zou het ook prettig vinden als er een beetje oog is voor context die ontbreekt en mijn negatieve insteek in het geheel die wellicht een gekleurd beeld geeft. Ik begin inmiddels een heel naar gevoel over te houden aan het openen van dit topic. Anderzijds heeft me het me wel aan het denken gezet en nogmaals, ik ga aan de slag!
Wij adviseren/schrijven onze mening op basis van wat jij met ons deelt. Het is ook geheel logisch dat dit een negatief beeld kan schetsen over jullie relatie, omdat je in je tekst op negatieve dingen hebt gefocust om het van je af te schrijven. De rode draad in je reactie is dat je al 8 jaar lang twijfelt, we nog steeds niet weten of je echt verliefd op haar bent geweest en van haar houdt, je ergert je aan haar gewoonten en daar ben je op gehyperfocust. Vervolgens geef je ook aan dat je een lieve vriend bent en dat ze tevreden is, dat je stabiliteit zoekt en daarom deze relatie bent ingerold wat ertoe heeft geleid dat je twijfelt: al 8 jaar lang!
Daar vinden mensen iets van en dat hoef je niet persoonlijk op te vatten, want wij kennen jou en alle feiten niet. Het kan aan meerdere factoren liggen: aan jouw persoonlijkheid, jullie dynamiek, haar persoonlijkheid of simpelweg dat jullie niet bij elkaar passen om wat voor reden dan ook ( gevoelsmatig/doelen/normen en waarden etc).
Goed dat je weer in therapie gaat en hopelijk een knoop kan doorhakken voor jezelf en voor je vriendin. Niemand verdient het om 8 jaar in twijfel te zitten, jij niet, je vriendin niet.
Succes!
Daar vinden mensen iets van en dat hoef je niet persoonlijk op te vatten, want wij kennen jou en alle feiten niet. Het kan aan meerdere factoren liggen: aan jouw persoonlijkheid, jullie dynamiek, haar persoonlijkheid of simpelweg dat jullie niet bij elkaar passen om wat voor reden dan ook ( gevoelsmatig/doelen/normen en waarden etc).
Goed dat je weer in therapie gaat en hopelijk een knoop kan doorhakken voor jezelf en voor je vriendin. Niemand verdient het om 8 jaar in twijfel te zitten, jij niet, je vriendin niet.
Succes!
Respectvolle reactie, dankjewel daarvoor.quote:
Wij adviseren/schrijven onze mening op basis van wat jij met ons deelt. Het is ook geheel logisch dat dit een negatief beeld kan schetsen over jullie relatie, omdat je in je tekst op negatieve dingen hebt gefocust om het van je af te schrijven. De rode draad in je reactie is dat je al 8 jaar lang twijfelt, we nog steeds niet weten of je echt verliefd op haar bent geweest en van haar houdt, je ergert je aan haar gewoonten en daar ben je op gehyperfocust. Vervolgens geef je ook aan dat je een lieve vriend bent en dat ze tevreden is, dat je stabiliteit zoekt en daarom deze relatie bent ingerold wat ertoe heeft geleid dat je twijfelt: al 8 jaar lang!
Daar vinden mensen iets van en dat hoef je niet persoonlijk op te vatten, want wij kennen jou en alle feiten niet. Het kan aan meerdere factoren liggen: aan jouw persoonlijkheid, jullie dynamiek, haar persoonlijkheid of simpelweg dat jullie niet bij elkaar passen om wat voor reden dan ook ( gevoelsmatig/doelen/normen en waarden etc).
Goed dat je weer in therapie gaat en hopelijk een knoop kan doorhakken voor jezelf en voor je vriendin. Niemand verdient het om 8 jaar in twijfel te zitten, jij niet, je vriendin niet.
Succes!
Om nog een laatste keer antwoord te geven op je vraag;
Nee ik heb niet de hotel de botel verliefdheid gevoeld die ik van mezelf ken. Waarbij ik ook wel (daar heb je hem weer) wat obsessief kan zijn. Kriebels en nieuwsgierigheid, zeker!
Daarna is dit gedurende de jaren heen overgegaan in, tja, hoe noem je dat. Houden van vind ik een heel moeilijk begrip, misschien omdat ik moeite heb met emoties uiten. Houden van zeg ik tegen niemand, behalve m'n vriendin en mijn ex. Binnen ons gezin zijn dit soort dingen ook nooit uitgesproken in die woorden, alleen op grappende, wat sarcastische wijze. Ik geef om haar, dat past beter bij mij als mens om uit te spreken. Ik geef zeker om haar.
Heel goed! Veel succes daarbij gewenst, want dit is niet eenvoudig. Maar de eerste stap heb je (weer) gezet: het besluit om er iets mee te gaan doen.quote:
Dat er vanuit mijn kant is heel ongezonds is, dat snap ik. Ik ga stappen ondernemen n.a.v. dit topic, in ieder geval terug in therapie want het heeft me echt wel aan het denken gezet.
En die twijfel is ook gewoon legitiem. Niemand kan zeggen of jij binnen no-time een partner gaat vinden die beter bij je past en/of je je alleen maar opgelucht voelt of dat je in een crisis schiet omdat blijkt dat je je maatje nooit op waarde geschat hebt en haar terug wil (en alles wat daar tussenin zit).quote:
[..]
Ik ben inderdaad niet heel sterk in emoties uiten, ik durf verdriet bijvoorbeeld ook niet te laten zien.
Emoties herkenn ik mijn inziens wel, maar dat cognitie/ rationeel veel sterker is moge duidelijk zijn.
Ik snap dat er misschien een consistente lijn lijkt te missen. Ik voel me ook best wel labiel, omdat ik ook van de ene naar de andere kant wordt geslingerd.
Waar ik bang voor ben: ofwel uiteindelijk mijn hele leven met twijfel, soort van gevangen in een relatie omdat ik geen knoop durf door te hakken. Ofwel juist gaan voor iemand anders en daar concluderen dat dit het wél was en ik me in een andere relatie net zo voel.
En waar ik bang voor ben is om haar natuurlijk heel veel pijn te doen ongeacht welke keuze er volgt.
Wat er mis is: ik denk aanvankelijk dus twijfels over hoe wij zijn opgegroeid/ in het leven staan op bepaalde vlakken/ verschillende behoeftes. Waarvan voor mij een van de belangrijkste dingen was dat ik merkte dat het wat oppervlakkig was en verschillende behoeftes aan sociaal contact. Denk dan aan; uitspreken dat je met tegenzin naar sociale activiteiten (van mij) gaat, altijd als eerste naar huis willen omdat het mooi is geweest, beter dat ik buiten de deur met vrienden afspreek i.v.m. rust, er mag niemand blijven slapen. Dat werd zeer uitvergroot tijdens haar ziek zijn, voor haar maar ook voor mij een periode waarin ik mezelf ook als ongelukkig zou beschrijven. Toen heb ik me wat meer proberen los te maken van 'haar' en ben ik meer mijn eigen leven gaan leiden, omdat dat naast elkaar mag bestaan als wij verschillende behoeftes hebben. Maar dat was lastig voor mij, ik voelde een bepaalde loyaliteit naar.
Daarna dus een betere periode, waarin zij mij ook beter is gaan begrijpen maar we nog steeds zoals iedereen ditjes en datjes hebben maar weinig grote issues. Behalve dan dus de irritaties die tussen ons in staan en stukje sociale aspect waarin wij denk ik niet verder naar elkaar zullen komen. En daarnaast dan mijn behoefte tot meer verbinding; minder telefoon, meer kletsen, diepgang.
Als wij seks hebben gehad dan is zij als eerste weer beneden, nog even naliggen is er niet bij. Ik lijk af en toe de vrouw van het stel
Ik heb beide zien gebeuren.
Niemand kan zeggen of je twijfels ooit wegebben en je 100% tevreden gaat zijn met deze relatie, of dat je dalijk in een huwelijk gevangen zit waar je gevoelsmatig niet meer uit kunt.
Ook dat heb ik beide zien gebeuren.
De enige die daar nog enigszins een inschatting ban kan maken ben jij zelf als je heel diep naar binnen keert en heel erg eerlijk tegen jezelf durft te zijn (en ook de loyaliteit en het verantwoordelijkheidsgevoel naar je vriendin durft los te laten, want dat zit erg in de weg volgens mij).
Ook dat geeft weinig garanties, dus ik zou eerder kijken welke belangen en worst case scenario's het zwaarst wegen (en daarin spelen de belangen van je vriendin > kinderwens, en eventuele kinderen, een grote rol).
Ik denk, in tegenstelling tot sommige anderen in dit topic, dat relaties maakbaarder zijn dan het lijkt. Tot op zekere hoogte. Verliefdheid en aantrekkingskracht kun je niet afdwingen. Maar verbinding maken, leuke dingen doen, en conflictmanagement kun je wel leren. Gelijkwaardigheid tot op zekere hoogte (die is er nu namelijk niet). Het zal dan misschien niet de vlammende relatie zijn waar je ooit over droomde, maar de leuke momenten zullen wellicht wel de frustraties kunnen overheersen.
Verder denk ik dat we vanaf Fok inderdaad niet kunnen oordelen. Je schrijft dat je 8 jaar twijfelt, maar wij hebben geen idee hoe vaak je twijfelt, hoeveel leuke momenten jullie hebben, wanneer de twijfel er niet is, wat onderliggende problemen zijn (heb je gewoon de corona-periode nog niet verwerkt, en triggert dat doekje een trauma/verantwoordelijkheidsgevoel dan is het een ander verhaal dan wanneer je het gevoel hebt dat je eigenlijk wel een leukere partner kunt vinden maar je vriendin niet in de steek durft te laten), hoe je vriendin zich in deze relatie voelt etc. etc. Dat kan je beter uitzoeken met een professional die meer zicht op jullie situatie heeft en jullie ook face-to-face spreekt
.Of je samen in therapie moet weet ik niet, maar neem der gewoon 'ns mee als ze ervoor openstaat. Ik heb nooit relatietherapie gehad, maar als mijn man meeging naar therapie wist mijn psycholoog toch altijd wel weer even de juiste knopjes in te drukken, om apetrots op mijn kerel naar buiten te gaan
.
ik zie je niet als stakkerquote:
[..]
Ik kan je helemaal volgen, 100%. Dit is inderdaad een reëel scenario vanuit dit perspectief. Maar zo zijn er dus wel meerdere perspectieven, misschien is dat sabotage, misschien niet. Misschien heb ik wel echt op de 'kant' gestaan en het geen eerlijke kant gegeven en wordt alles helder als ik met twee benen in de relatie DURF te staan. Mét hulp.
Of met hulp voor mijn perfectionisme mijn irreëel verwachtingen los kan laten.
Dat er vanuit mijn kant is heel ongezonds is, dat snap ik. Ik ga stappen ondernemen n.a.v. dit topic, in ieder geval terug in therapie want het heeft me echt wel aan het denken gezet.
Anderzijds, heb ik werkelijk niks gehoord wat ik zelf nog niet bedacht had. Maargoed, alles (kapot)redeneren is dan ook een kwaliteit.
Ik ga het tegelijkertijd toch ook nog even voor mezelf opnemen. Mensen mogen me een stakker vinden die haar aan het lijntje houdt, vanuit een bepaald perspectief. Maar als zij lallend naar beneden komt en mijn naam scandeert (wat gewoon bijzonder geestig is op allerlei verschillende liedjes), dan zal ik ergens ook wel iets goeds doen. Ik ben naast die stakker ook gewoon een lieve vriend voor haar, die haar verrast, voor haar klaar probeert te staan.
Ik weet niet of dat voor sommige naast elkaar kan bestaan, maar voor mij wel.
Daarnaast heb ik een paar dingen gedeeld over wat ons wel bindt en daar zou ik nog veel meer van kunnen noemen. Maar mijn topic begon over van 'me afschrijven' en een vraag voor adviezen, waardoor je sowieso wat meer uitkomt op een negatief en pessimistisch verhaal waarom ik twijfel. Daarnaast heb ik inmiddels ook het idee dat hoe meer ik deel over de leuke kanten van haar, hoe meer reacties er volgen dat zij een parel is die beter verdient.
Maar het mes snijdt altijd aan twee kanten, ik heb in deze relatie, vooral in een eerder stadium, veel getolereerd en heb mijn grenzen niet goed aangegeven. Dat was óók niet gezond. Maar als ik daarover zou schrijven zou ikzelf wellicht een ander daglicht geplaatst worden.
Dus nogmaals, ik zou het ook prettig vinden als er een beetje oog is voor context die ontbreekt en mijn negatieve insteek in het geheel die wellicht een gekleurd beeld geeft. Ik begin inmiddels een heel naar gevoel over te houden aan het openen van dit topic. Anderzijds heeft me het me wel aan het denken gezet en nogmaals, ik ga aan de slag!
maar fair zie ik deze relatie niet
je staat aan de kant
misschien zelfs als een helikopter erboven
alles te analyseren
Je zult heus een goede vriend zijn, zorgzaam en attent,.maar als daar niet het gevoel bij zit dat je echt voor haar gaat zul je niet verder komen dan een veredelde broer/zus relatie.
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Je bent geen stakker. Ik denk niet negatief over jou en niet over je vriendin. Maar je hebt wel hoofdzakelijk aangegeven dat je al twijfelt vanaf dag 1. Dat je therapie hebt gehad en je belicht wat niet goed gaat.quote:
[..]
Ik kan je helemaal volgen, 100%. Dit is inderdaad een reëel scenario vanuit dit perspectief. Maar zo zijn er dus wel meerdere perspectieven, misschien is dat sabotage, misschien niet. Misschien heb ik wel echt op de 'kant' gestaan en het geen eerlijke kant gegeven en wordt alles helder als ik met twee benen in de relatie DURF te staan. Mét hulp.
Of met hulp voor mijn perfectionisme mijn irreëel verwachtingen los kan laten.
Dat er vanuit mijn kant is heel ongezonds is, dat snap ik. Ik ga stappen ondernemen n.a.v. dit topic, in ieder geval terug in therapie want het heeft me echt wel aan het denken gezet.
Anderzijds, heb ik werkelijk niks gehoord wat ik zelf nog niet bedacht had. Maargoed, alles (kapot)redeneren is dan ook een kwaliteit.
Ik ga het tegelijkertijd toch ook nog even voor mezelf opnemen. Mensen mogen me een stakker vinden die haar aan het lijntje houdt, vanuit een bepaald perspectief. Maar als zij lallend naar beneden komt en mijn naam scandeert (wat gewoon bijzonder geestig is op allerlei verschillende liedjes), dan zal ik ergens ook wel iets goeds doen. Ik ben naast die stakker ook gewoon een lieve vriend voor haar, die haar verrast, voor haar klaar probeert te staan.
Ik weet niet of dat voor sommige naast elkaar kan bestaan, maar voor mij wel.
Daarnaast heb ik een paar dingen gedeeld over wat ons wel bindt en daar zou ik nog veel meer van kunnen noemen. Maar mijn topic begon over van 'me afschrijven' en een vraag voor adviezen, waardoor je sowieso wat meer uitkomt op een negatief en pessimistisch verhaal waarom ik twijfel. Daarnaast heb ik inmiddels ook het idee dat hoe meer ik deel over de leuke kanten van haar, hoe meer reacties er volgen dat zij een parel is die beter verdient.
Maar het mes snijdt altijd aan twee kanten, ik heb in deze relatie, vooral in een eerder stadium, veel getolereerd en heb mijn grenzen niet goed aangegeven. Dat was óók niet gezond. Maar als ik daarover zou schrijven zou ikzelf wellicht een ander daglicht geplaatst worden.
Dus nogmaals, ik zou het ook prettig vinden als er een beetje oog is voor context die ontbreekt en mijn negatieve insteek in het geheel die wellicht een gekleurd beeld geeft. Ik begin inmiddels een heel naar gevoel over te houden aan het openen van dit topic. Anderzijds heeft me het me wel aan het denken gezet en nogmaals, ik ga aan de slag!
Natuurlijk doe jij dingen goed en doet zij dingen goed. Waarschijnlijk hebben jullie ook hele leuke dingen samen, kunnen jullie lachen met elkaar en hebben misschien wel geweldige seks. Dat juich ik allemaal toe natuurlijk. Een relatie is nooit 100% goed of slecht. Een slechte relatie is niet eens altijd 100% slecht. Zelfs niet bij relaties met een narcist of psychopaat. Daar zijn ook goede momenten.
Maar wat je vooral laat zien zijn een aantal vrij belangrijke punten die niet goed zitten. En daar krijg je dan uiteraard de meeste reacties over. Ik geloof dat die allemaal bedoelt zijn om je te helpen of te adviseren of inzicht te geven. Je bent een slimme kerel en je overdenkt dingen. Dus logisch dat je dit zelf ook bedacht hebt en daarom niks nieuws hebt gelezen. Maar daar was je ook niet naar op zoek denk ik?
Ik denk niet dat zij of jij een parel is en de ander niet. Waarschijnlijk zijn jullie allebei lieve mensen. Maar of jullie bij elkaar passen … dat antwoord hebben jullie en niet wij.
Ik vind het erg jammer om te lezen dat je er een naar gevoel aan hebt overgehouden.
Wat zou je zelf als reactie geven op iemand met jouw verhaal?
Wat je niet doodt, zorgt er alleen voor dat je vreemd overkomt in intieme situaties.
Ik heb je dit al meermaals zien schrijven.quote:
misschien omdat ik moeite heb met emoties uiten.
Je zoekt naar diepgang, naar verbinding, meer praten.
Hoe zie je dit in de praktijk als je moeite hebt met emoties uiten? Met iemand die dat niet kan, kan ik geen diepgang bereiken namelijk..
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik zeg niet dat ik het niet kan, maar het moeilijk vindtquote:
[..]
Ik heb je dit al meermaals zien schrijven.
Je zoekt naar diepgang, naar verbinding, meer praten.
Hoe zie je dit in de praktijk als je moeite hebt met emoties uiten? Met iemand die dat niet kan, kan ik geen diepgang bereiken namelijk..
Zij is net zo. Natuurlijk vindt zij het moeilijk als je op je tenen loopt. Maar vanaf het eerste moment is zij daar ook geen ster in geweest. Mijn ex kon dat beter en nam mij mee in de flow waarbij ik dat ook gemakkelijker kon. Of ik ben na mijn ex zelf wellicht ook veranderd waardoor ik het moeilijker ben gaan vinden. Bij mijn ex heb ik heel wat afgejankt samen. In mijn huidige relatie op een hand te tellen denk ik. Verder kan ik prima PRATEN over mijn gevoel. Ik kan prima in gesprek aangeven wat ik lastig vind, wat mij verdrietig maakt, bang maakt. Maar echt emoties laten zien, met name verdriet vind ik moeilijk. Diepgang is voor mij alles wat niet oppervlakkig is trouwens. Dus best wel breed voor mij.
We zoeken eigenlijk allebei iemand die het voortouw neemt.
Bedankt voor de laatste reacties mensen. Betere afsluiting voor mij.
