R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Wederom leest deze reactie als dat zij hét nooit voor je was. Al je posts lopen daar van over. Ik snap prima dat je ruimte nodig hebt, maar dit gaat niet om ruimte, of om doekjes, of om wondjes krabben, of of of.quote:Op woensdag 7 januari 2026 19:28 schreef Speciaalvoorfok het volgende:
[..]
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Er is alleen maar twijfel, over alles, al vanaf het begin. En dat begin is schijnbaar al 8 jaar geleden. Ik denk niet dat het gaat om dat het spectaculair moet voelen, want dat kan niet 100% van de tijd, en gebaseerd op wat ik lees krijg ik niet het idee dat het meer dan 5% van de tijd spectaculair is, als die 5% al gehaald worden. Maar het zijn alleen die momenten waarop het 'spectaculair' is waarop jij de twijfel minder voelt. Niet dat die twijfel dan helemaal weg is, nee, je voelt het minder.
Hoe is dat positief? En dat voel je bij de persoon die naast jezelf, de enige andere constante factor is in dit verhaal. Nogmaals, ik snap prima dat je graag wíl dat het ergens anders aan ligt, dat je jezelf kunt voorhouden van 'zie je, hier komt het door', maar dáár komt het niet door. Het komt doordat zij het is. Dat is ook geen schande om dat toe te geven, maar ik vind het van de andere kant ook raar om die olifant in de kamer vooral niet te bespreken, en het vooral heel erg te willen zoeken in wat dan ook, zodat het maar niet dát is.
Breitling - Instruments for Professionals
Goede vragen. Die ik mezelf zeker afgevraagd heb.quote:
[..]
Misschien interessant om jezelf eens af te vragen waarom jij zo'n perfectionist bent? Wat zit daar onder? Welke behoefte wordt daarmee vervuld? Wanneer beschouw jij een relatie als perfect? Is dat überhaupt haalbaar? Wat kost dat streven naar perfectie jou gaandeweg?
Het brengt me weinig. Kost energie. Misschien controle? Als het perfect is is het goed, en niet fout. Minder kans om afgewezen of afgeserveerd te worden.
Ik ben een streber, werk hard. Gaandeweg mijn carrière daarin wel flinke stappen gezet.
Ik kan me herinneren van vroeger dat mijn haar altijd perfect moest zitten, spoelde het 's morgens soms tot twee keer uit om het opnieuw te doen.
Als ik mijn baard nu trim moet alles ook compleet symmetrisch zijn. Kan er heel erg over in zitten als dat niet goed gegaan is. Gefaald. Opvoeding zal zeker meegespeeld hebben.
Daarom in deze relatie blijven is niet echt gezond. Maar je hebt mensen die het erger vinden om alleen te zijn dan in een verkeerde relatie.quote:
[..]
Goede vraag.
Als ik terugdenk aan mijn vorige relatie die ik zelf uitmaakte, waarschijnlijk door een (diep) dal. De vorige keer voelde het uitmaken op korte termijn als een opluchting (nu kan het studentenleven beginnen), maar op langere termijn kwam ik daar goed op terug. Ik denk dat het nu op korte termijn ook als een opluchting voelt omdat ik de stress niet meer hoef te voelen om over de toekomst na te denken, maar tegelijkertijd opent zich een nieuwe deur met andere stress en onzekerheid. Alleen achterblijven, opnieuw opzoek, etc.
En dit.quote:
[..]
Wederom leest deze reactie als dat zij hét nooit voor je was. Al je posts lopen daar van over. Ik snap prima dat je ruimte nodig hebt, maar dit gaat niet om ruimte, of om doekjes, of om wondjes krabben, of of of.
En dan al vanaf dag één en 8 jaar lang die twijfel. Dan weet je toch zelf al dat dit niet The One is.
Op woensdag 22 januari 2025 19:50 schreef Bugno3 het volgende:
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Het lijkt me wel de vraag of TS geheel verlost zou zijn van twijfel bij een partner die beter matcht.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
The love you take is equal to the love you make.
Als je na 8 jaar relatie nog niet kan stellen dat zij de moeder van je kinderen wordt, dan is het vrij duidelijk hoor.
Ik kende een stel waarbij precies datzelfde speelde, en die relatie heeft geen stand gehouden.
Ik kende een stel waarbij precies datzelfde speelde, en die relatie heeft geen stand gehouden.
Grappig, ik herken best veel van je relatie in mijn relatie, en waar ze voor jou nu struikelblokken zijn, ervaar ik dat heel anders. Ik ben in het begin nooit hotel de botel verliefd geweest, en heb denk ik wel een jaar getwijfeld. Bij mij is dat wel degelijk gegroeid. Ik ben het gedeeltelijk met CoolGuy eens dat het er soms gewoon niet in zit. Maar soms zijn het ook externe factoren die houden van erg moeilijk maken (ik noem maar even perfectionisme als voorbeeld....)quote:
[..]
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Ook na 8 jaar liefde komt mijn relatie komt niet in de buurt van jouw perfecte relatie (wij zijn soms echt het dufste stel van de koffietent. En de relatie gaat in golven makkelijk en moeilijk). Maar al met al vind ik het leven met hem een stuk leuker dan zonder, en dat is de kern voor mij
.Ik denk dat jouw relatie, ondanks alles, best een basis heeft waar je op voort kunt borduren. 8 Jaar is niet niets, jullie hebben best wat opgebouwd om voor te vechten, in je berichtje schuilt toch wel een mate van genegenheid voor je vriendin en het belangrijkste: jullie hebben ook goede periodes, de vraag is hoe je die goede periodes kunt verlengen. (Bovendien reageer je ook best defensief als iemand zegt dat je ermee op moet houden, en dat vind ik eigenlijk wel hoopvol
)Ik denk dat jij als partner ook wat te verduren hebt gehad (ik krijg het al benauwd als ik lees over jullie corona periode) en ik zou ook wel echt onderzoeken of daar niet nog iets zit wat negatieve emoties bij je oproept of veroorzaakt (bv. doekje = stressrespons > angststoornis > kutperiode > frustratie..... Ik noem maar wat) of de angst voor een terugval.
Ook zou ik je vriendin 'ns een paar x meenemen naar therapie. Niet omdat je schuld bij je vriendin ligt, maar wel omdat je dan onder begeleiding van een psycholoog emoties kunt uiten en bespreken die nu opgekropt zijn, iets wat nu dus niet zelfstandig lijkt te lukken. Ik denk dat dat waardevol is om te proberen en oefenen
. De hamvraag is wel, zelfs als er nog kansen liggen: vind je het zelf nog de moeite waard om al die energie er in te steken? En zo ja; hoelang ga je dat proberen? Er zijn geen garanties, dus eindeloos aanmodderen is idd niet eerlijk. Je zou die vraag aan je psycholoog voor kunnen leggen (ook inzake de kinderwens van je vriendin) .
Als je dat helder hebt, en er is nog tijd, zou ik het kinderdilemma uitstellen tot daarna, want volgens mij blokkeert dat je in eerste instantie alleen maar.
Het is overigens ook geen retorische vraag. Als je concludeert dat je die energie er niet meer voor hebt is dat ook legitiem. Je hebt al veel moeite en energie in deze relatie gestopt, en echt een zorgeloze makkelijke relatie is het kennelijk nooit geweest. Relaties gaan om minder kapot.
Misschien loopt daarbuiten wel iemand rond die veel beter bij je past; maar ook die garantie heb je nooit. Dat is geen reden om te "settelen" voor een matig of ongelukkig leven, maar wel een overweging om te kijken of het maximale wat je eruit kunt halen genoeg voor je is om (genoeg) gelukkig te worden.
Hoe dan ook, sterkte!
Ja, dat ook.quote:Op woensdag 7 januari 2026 22:54 schreef Lienekien het volgende:
Het lijkt me wel de vraag of TS geheel verlost zou zijn van twijfel bij een partner die beter matcht.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
Als hij blijft denken van "is dit het nou?" en "is er niks beters te krijgen?", dan kun je iedere relatie wel kapot redeneren.
Exact.quote:
[..]
Ja, dat ook.
The love you take is equal to the love you make.
Vaak is het zo dat als mensen niet helemaal tevreden zijn in hun relatie dat ze dan al stiekem rondkijken naar wat beters. Doe jij dat ook ts?
To BG or not to BG!
Maar waarom moet alles dan perfect zijn? Jij bent extreem perfectionistisch. Dat kan een symptoom zijn van ernstige faalangst, angst om afgewezen te worden, angst om niet goed genoeg te zijn. Het wordt vaak veroorzaakt door dingen als een veeleisende opvoeding, sociale druk (sociale media), competitieve cultuur.quote:
[..]
Goede vragen. Die ik mezelf zeker afgevraagd heb.
Het brengt me weinig. Kost energie. Misschien controle? Als het perfect is is het goed, en niet fout. Minder kans om afgewezen of afgeserveerd te worden.
Ik ben een streber, werk hard. Gaandeweg mijn carrière daarin wel flinke stappen gezet.
Ik kan me herinneren van vroeger dat mijn haar altijd perfect moest zitten, spoelde het 's morgens soms tot twee keer uit om het opnieuw te doen.
Als ik mijn baard nu trim moet alles ook compleet symmetrisch zijn. Kan er heel erg over in zitten als dat niet goed gegaan is. Gefaald. Opvoeding zal zeker meegespeeld hebben.
Perfectionisme creëert een cyclus: angst leidt tot de behoefte aan controle, die leidt tot uitputting, en vervolgens tot nog meer angst en de neiging om het nóg beter te willen doen, in plaats van te leren dat 'goed genoeg' ook echt goed is.
Deze vrouw is het niet voor je. Het gepluk aan wondjes heet dermatillomanie trouwens. Met je volgende partner loop je tegen exact dezelfde dingen aan als je niks doet met je angsten. En het ouderschap gaat deze angsten enorm triggeren, met welke partner dan ook. Zelfs hele goede relaties komen dan onder druk te staan.
Resistance is futile.
Je laatste stukje. Tja. Ik heb aangegeven, mits je alles gelezen hebt, hoe dat gegaan is. Er zijn ook mensen daarbij duurt verliefdheid heel lang of er ontstaat vanuit twijfel wel degelijk een hele mooie stabiele relatie. Dus zo stellig is die niet voor iedereen. Ikzelf weet alleen wel dat ik hoteldebotel kán zijn.quote:
[..]
Daarom in deze relatie blijven is niet echt gezond. Maar je hebt mensen die het erger vinden om alleen te zijn dan in een verkeerde relatie.
[..]
En dit.
En dan al vanaf dag één en 8 jaar lang die twijfel. Dan weet je toch zelf al dat dit niet The One is.
Dank voor je uitgebreide reactie.quote:
[..]
Maar waarom moet alles dan perfect zijn? Jij bent extreem perfectionistisch. Dat kan een symptoom zijn van ernstige faalangst, angst om afgewezen te worden, angst om niet goed genoeg te zijn. Het wordt vaak veroorzaakt door dingen als een veeleisende opvoeding, sociale druk (sociale media), competitieve cultuur.
Perfectionisme creëert een cyclus: angst leidt tot de behoefte aan controle, die leidt tot uitputting, en vervolgens tot nog meer angst en de neiging om het nóg beter te willen doen, in plaats van te leren dat 'goed genoeg' ook echt goed is.
Deze vrouw is het niet voor je. Het gepluk aan wondjes heet dermatillomanie trouwens. Met je volgende partner loop je tegen exact dezelfde dingen aan als je niks doet met je angsten. En het ouderschap gaat deze angsten enorm triggeren, met welke partner dan ook. Zelfs hele goede relaties komen dan onder druk te staan.
Ik heb onderliggende patronen uiteraard onder de loep genomen. Ik was niet van plan mijn hele levensloop hier te dumpen maar eigenlijk zijn er geen life events aan te wijzen die mij dusdanig gevormd zouden hebben. Tuurlijk herinner ik me momentjes in de opvoeding, momentjes voorop een voetbaltrainer me uitkaffert, je een beetje geplaagd wordt, maar allemaal speldenprikken. Maar misschien voldoende speldenprikken en een bepaalde gevoeligheid. Teamsporten vind ik op een gegeven moment ook kut, continue een vergrootglas op je handelen, fouten die gemaakt konden worden als bv. verdediger. Echt spanning voor een wedstrijd.
Allemaal te herleiden naar een bepaalde vorm van faalangst/ angst om afgewezen te worden. Ik kon vroeger aardig zingen, heb opgetreden, maar hoe meer mensen zeiden dat ik goed was hoe lastiger het voor me werd. Dat is ook wel een bekend gegeven dat complimentjes averechts kunnen werken.
Gek genoeg maak ik me om kinderen minder zorgen dan om trouwen als ik kijk naar hoe iets me naar de keel grijpt.
[ Bericht 2% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 08-01-2026 08:25:03 ]
Ik ben vooral aan het vergelijken; hoe zou het met die en die zijn. Zou het anders zijn, beter zijn.quote:
Vaak is het zo dat als mensen niet helemaal tevreden zijn in hun relatie dat ze dan al stiekem rondkijken naar wat beters. Doe jij dat ook ts?
Dat zijn precies mijn overwegingen uiteraard, al ga jij uit van een betere partner. Ga ik daadwerkelijk minder twijfelen in een andere relatie of poppen daar vanzelf voldoende dingen op waarvoor ik alles overboord gegooid heb en mezelf meeneem in die relatie.quote:
Het lijkt me wel de vraag of TS geheel verlost zou zijn van twijfel bij een partner die beter matcht.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
Ik merk inderdaad wel aan mezelf dat ik het voor haar op begin te nemen/ positieve dingen opkomen als een eventuele poging tot stranden van de relatie dichterbij komt. Maar zo redeneer ik ook dat allemaal weer kapot, want ook daarin zal mijn brein vast kiezen voor de weg van de minste weerstand.
Het is alsof ik continue aan het scannen ben en 'aan' sta. Als het leuk is, goed voelt, ben ik gerustgesteld. Het is goed zo. Als er een kleine reden is om iets niet leuk te vinden dan schiet ik in de kramp; zie je nou wel. Het is het niet.
Vermoeiend!!!
[ Bericht 5% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 08-01-2026 08:26:16 ]
‘Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.’
Dit kwam er uit bij de therapie. Is hier nog op doorgegaan? In de zin dat je hier aan gewerkt hebt?
Dit kwam er uit bij de therapie. Is hier nog op doorgegaan? In de zin dat je hier aan gewerkt hebt?
Het feit dat ik naar therapie ging was voor mij natuurlijk een wat gemakkelijkere ingang om dingen aan de kaak te stellen. Ik gaf dan immers een terugkoppeling van hetgeen we besproken hadden. Dat leidde ook echt wel tot mooie diepere gesprekken, waarvan ik dan ook even energie kreeg. Maar zoals met veel dingen, je moet het warm houden. Dus toen therapie stopte omdat ik zelf dacht, het is me helder, val je (logischerwijs) weer in oude patronen. Ik ben dingen weer minder gemakkelijker gaan delen. We doen wel meer leuke dingen samen, maar voor mij staat nu die irritatie gewoonweg voorop of eigenlijk ertussen. Mijn belevingswereld delen en daarmee o.a. mijn twijfels, hebben haar gedurende de jaren ook gewoon geen vertrouwen gegeven. Heeft ook voor veel onbegrip en boosheid gezorgd. Dat heeft er alleen maar meer voor gezorgd dat ik dingen ga opkroppen terwijl je in een gezonde relatie alles zou moeten kunnen bespreken waardoor dingen wellicht ook gemakkelijker van je afglijden of je tot een constructieve oplossing komt.quote:
‘Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.’
Dit kwam er uit bij de therapie. Is hier nog op doorgegaan? In de zin dat je hier aan gewerkt hebt?
Ik steek natuurlijk de hand in eigen boezem hoe ik dingen zo ver heb kunnen laten komen, omdat ik van mezelf heel integer ben maar dit ergens niet eerlijk is. Dat knaagt ook. Maar het is ook een wisselwerking geweest in onze dynamiek waardoor we nu staan waar we staan.
Ik zie vooral in je schrijven dat je
Alles van een afstand beschrijft /omschrijft.
Alles van een afstand beschrijft /omschrijft.
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Moet je in een gezonde relatie alles kunnen bespreken?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
The love you take is equal to the love you make.
Wil jij zelf wel (ooit) kinderen? Of komt die wens (mede) voort uit het gevoel dat een perfecte relatie ook kinderen 'moet' opleveren? Of misschien het verlangen om de kinderwens van jouw vriendin te laten uitkomen? Ik vraag het omdat je schrijft wél kinderen te willen, maar na acht jaar samen te zijn met jouw vriendin nog steeds niet weet of zij daar ooit de moeder van zal zijn.quote:
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan.
Iets heel anders. Als ik jouw berichten lees, lijkt het net alsof die relatie je is overkomen. Is het gedrag van jouw vriendin erg veranderd sinds jullie een relatie kregen? Jouw therapeut gaf jou het advies een constructief gesprek met haar aan te gaan. Maar in je OP schrijf je dat haar gedrag - het vapen, het in de wang bijten, het frummeldoekje enz. - "mogelijk een functie" heeft. Je weet het kennelijk niet. Mag ik daaruit opmaken dat jullie hierover nog niet met elkaar hebben gesproken? Het kan daarbij ook helpen om jezelf 'ns in de spiegel aan te kijken, zoals @Saboo suggereert. Waarom reageer jij zoals jij reageert? Perfectionisme is geen reden. Zij is niet perfect en is dat ook nooit geweest. Toch zijn jullie een relatie aangegaan.
Wat weerhoud je om wat je toen deed - en het werkte kennelijk - nu weer te doen? Ten tijde van de therapie was er iemand die een week later vroeg "En, hoe ging het?". Maar verder .... Wat weerhoud je ervan om de gesprekstechnieken die je toen hebt aangeleerd nu opnieuw in te zetten?quote:
Maar zoals met veel dingen, je moet het warm houden. Dus toen therapie stopte omdat ik zelf dacht, het is me helder, val je (logischerwijs) weer in oude patronen. Ik ben dingen weer minder gemakkelijker gaan delen. We doen wel meer leuke dingen samen, maar voor mij staat nu die irritatie gewoonweg voorop of eigenlijk ertussen.
[ Bericht 0% gewijzigd door Groepfunder op 08-01-2026 10:54:20 ]
Ben je wel graag bij haar? Dat klinkt nergens in het verhaal.
Je moet niet met iemand zijn zodat je maar niet alleen bent.
Je moet niet met iemand zijn zodat je maar niet alleen bent.
Je kunt linksom of rechtsom, maar dit gaat schijnbaar niet.
je zietgeen uitkomst op verandering dus tja.
Eigenlijk weet je wel hoe of wat.
je zietgeen uitkomst op verandering dus tja.
Eigenlijk weet je wel hoe of wat.
Lachen joh.
Je moet stoppen met je vriendin respectloos aan het lijntje te houden en in therapie gaan voor je narcisme. Want dat is wat " vermijdende hechting" werkelijk is. Je bent geen prijs.
Hij is een mentale abuser die vindt dat vrouwen hem moeten overtuigen.quote:
Moet je in een gezonde relatie alles kunnen bespreken?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
