R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Mede Fokkers,
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt om van me af te schrijven en misschien zijn er mensen met tips/ adviezen/ ideeën. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken.
Van mijn 15e tot mijn 19e heb ik in een serieuze relatie gezeten, zeker voor die leeftijd. Nadat ik naar de grote stad trok werden twijfels groter en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels. Ik heb het toen uitgemaakt. Het vrijgezelle studentenleven beviel me ergens wel maar niet voor lang. Ik ben een paar jaar vrijgezel geweest toen ik mijn huidige vriendin tegenkwam. Ik was niet op slag verliefd, wat ik wel kan zijn.
De interesse was er wel en ondanks twijfels die ik ook wel vlot heb uitgesproken heb ik toch besloten het voort te zetten. Voor je het weet ben je jaren verder en leef je nog steeds met twijfels die nooit volledig weggenomen zijn. Ik kan heel moeilijk keuzes maken en knopen doorhakken. Heb vreselijk vaak op het punt gestaan; ik heb er geen zin meer in. Zeker toen mijn vriendin een paniekstoornis ontwikkelde en in een depressie terechtkwam. Een periode waarin ik moeilijk voor mijzelf kon kiezen. Wij zijn op dit moment 8 jaar samen en op een leeftijd dat er echt wel nagedacht moet worden over de volgende stap; kids. We hebben samen een koophuis. Tot zover gaf iedere grote stap mij heel veel paniek; samenwonen, samen huis kopen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je elkaar ook beter kennen, waardoor sommige twijfelpunten zijn weggenomen omdat het beter gaat. Tegelijkertijd blijven bepaalde dingen bestaan, waar ik ook individuele relatietherapie voor heb genomen.
Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Misschien denken jullie als lezer, waar gaat het over? Voor mij is het echter dusdanig veel en langdurig aanwezig dat ik er niet los van kom. Het is anders dan iemand die één keer per dag zijn vieze onderbroek laat slingeren... Bij wijze van spreken.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voer. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Haar gedrag heeft vermoedelijk een functie. Mogelijk spanningsregulatie, stimming. Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft. Het zit in de familie en ik herken meerdere kenmerken. Ik werk zelf met mensen met ASS. Dit wil ik niet van haar afpakken maar ik voel me zowel thuis als samen met haar op pad gewoon niet meer ontspannen. Altijd geladen.
Ikzelf ben zeer perfectionistisch. Ik probeer zeker naar mijn eigen handelen en gedrag te kijken, waar dingen vandaan komen. Ik leg de lat hoog voor mezelf en eis dit ook van anderen. Wellicht dat dit meespeelt.
Misschien heeft iemand tips of wil iemand reageren
[ Bericht 3% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 07-01-2026 15:10:09 ]
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt om van me af te schrijven en misschien zijn er mensen met tips/ adviezen/ ideeën. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken.
Van mijn 15e tot mijn 19e heb ik in een serieuze relatie gezeten, zeker voor die leeftijd. Nadat ik naar de grote stad trok werden twijfels groter en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels. Ik heb het toen uitgemaakt. Het vrijgezelle studentenleven beviel me ergens wel maar niet voor lang. Ik ben een paar jaar vrijgezel geweest toen ik mijn huidige vriendin tegenkwam. Ik was niet op slag verliefd, wat ik wel kan zijn.
De interesse was er wel en ondanks twijfels die ik ook wel vlot heb uitgesproken heb ik toch besloten het voort te zetten. Voor je het weet ben je jaren verder en leef je nog steeds met twijfels die nooit volledig weggenomen zijn. Ik kan heel moeilijk keuzes maken en knopen doorhakken. Heb vreselijk vaak op het punt gestaan; ik heb er geen zin meer in. Zeker toen mijn vriendin een paniekstoornis ontwikkelde en in een depressie terechtkwam. Een periode waarin ik moeilijk voor mijzelf kon kiezen. Wij zijn op dit moment 8 jaar samen en op een leeftijd dat er echt wel nagedacht moet worden over de volgende stap; kids. We hebben samen een koophuis. Tot zover gaf iedere grote stap mij heel veel paniek; samenwonen, samen huis kopen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je elkaar ook beter kennen, waardoor sommige twijfelpunten zijn weggenomen omdat het beter gaat. Tegelijkertijd blijven bepaalde dingen bestaan, waar ik ook individuele relatietherapie voor heb genomen.
Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Misschien denken jullie als lezer, waar gaat het over? Voor mij is het echter dusdanig veel en langdurig aanwezig dat ik er niet los van kom. Het is anders dan iemand die één keer per dag zijn vieze onderbroek laat slingeren... Bij wijze van spreken.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voer. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Haar gedrag heeft vermoedelijk een functie. Mogelijk spanningsregulatie, stimming. Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft. Het zit in de familie en ik herken meerdere kenmerken. Ik werk zelf met mensen met ASS. Dit wil ik niet van haar afpakken maar ik voel me zowel thuis als samen met haar op pad gewoon niet meer ontspannen. Altijd geladen.
Ikzelf ben zeer perfectionistisch. Ik probeer zeker naar mijn eigen handelen en gedrag te kijken, waar dingen vandaan komen. Ik leg de lat hoog voor mezelf en eis dit ook van anderen. Wellicht dat dit meespeelt.
Misschien heeft iemand tips of wil iemand reageren
[ Bericht 3% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 07-01-2026 15:10:09 ]
Je hele verhaal is doorspekt van dat zij het niet is voor je.quote:Op woensdag 7 januari 2026 15:04 schreef Speciaalvoorfok het volgende:
Mede Fokkers,
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt om van me af te schrijven en misschien zijn er mensen met tips/ adviezen/ ideeën. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken.
Van mijn 15e tot mijn 19e heb ik in een serieuze relatie gezeten, zeker voor die leeftijd. Nadat ik naar de grote stad trok werden twijfels groter en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels. Ik heb het toen uitgemaakt. Het vrijgezelle studentenleven beviel me ergens wel maar niet voor lang. Ik ben een paar jaar vrijgezel geweest toen ik mijn huidige vriendin tegenkwam. Ik was niet op slag verliefd, wat ik wel kan zijn.
De interesse was er wel en ondanks twijfels die ik ook wel vlot heb uitgesproken heb ik toch besloten het voort te zetten. Voor je het weet ben je jaren verder en leef je nog steeds met twijfels die nooit volledig weggenomen zijn. Ik kan heel moeilijk keuzes maken en knopen doorhakken. Heb vreselijk vaak op het punt gestaan; ik heb er geen zin meer in. Zeker toen mijn vriendin een paniekstoornis ontwikkelde en in een depressie terechtkwam. Een periode waarin ik moeilijk voor mijzelf kon kiezen. Wij zijn op dit moment 8 jaar samen en op een leeftijd dat er echt wel nagedacht moet worden over de volgende stap; kids. We hebben samen een koophuis. Tot zover gaf iedere grote stap mij heel veel paniek; samenwonen, samen huis kopen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je elkaar ook beter kennen, waardoor sommige twijfelpunten zijn weggenomen omdat het beter gaat. Tegelijkertijd blijven bepaalde dingen bestaan, waar ik ook individuele relatietherapie voor heb genomen.
Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Misschien denken jullie als lezer, waar gaat het over? Voor mij is het echter dusdanig veel en langdurig aanwezig dat ik er niet los van kom. Het is anders dan iemand die één keer per dag zijn vieze onderbroek laat slingeren... Bij wijze van spreken.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voor. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Haar gedrag heeft vermoedelijk een functie. Mogelijk spanningsregulatie, stimming. Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft. Het zit in de familie en ik herken meerdere kenmerken. Ik werk zelf met mensen met ASS. Dit wil ik niet van haar afpakken maar ik voel me zowel thuis als samen met haar op pad gewoon niet meer ontspannen. Altijd geladen.
Ikzelf ben zeer perfectionistisch. Ik probeer zeker naar mijn eigen handelen en gedrag te kijken, waar dingen vandaan komen. Ik leg de lat hoog voor mezelf en eis dit ook van anderen. Wellicht dat dit meespeelt.
Misschien heeft iemand tips of wil iemand reageren
Dat was al zo toen jullie samen kwamen, en ik heb het gevoel (maar ik kan het niet hard maken), dat de focus op die dingen gewoon een excuus zijn omdat zij HET niet is voor je.
Breitling - Instruments for Professionals
Nou die nieuwe prikkels krijg je nu toch?quote:
en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels.
[ Bericht 1% gewijzigd door Hyaenidae op 07-01-2026 15:33:42 ]
pindazakje
Daar heb ik regelmatig aan gedacht; mijn brein saboteert me.
Rationeel probeer ik op een rijtje te zetten dat we het goed hebben, dat ieder stel wel eens gezeik heeft. We hebben het op veel vlakken ook goed. Zij accepteert mij (wel), meer
Heb ik het idee. En dat voelt fijn.
Maar ik durf soms niet meer naar binnen te kijken wat betreft mijn gevoel omdat ik bang ben voor het antwoord.
Tegelijkertijd kan ik de redenatie van mijn therapeut wel heel goed begrijpen.
Als je je nooit helemaal hebt opengesteld, dan heb je het eigenlijk niet echt een kans gegeven en zal dat mogelijk in een andere relatie ook het geval geweest zijn. Ik ben daar nu circa een maand of 4 geleden gestopt. We proberen nu meer leuke dingen te doen en dat is zeker verbindend, maar de irritatie is voor mij nu een bottleneck.
Rationeel probeer ik op een rijtje te zetten dat we het goed hebben, dat ieder stel wel eens gezeik heeft. We hebben het op veel vlakken ook goed. Zij accepteert mij (wel), meer
Heb ik het idee. En dat voelt fijn. Maar ik durf soms niet meer naar binnen te kijken wat betreft mijn gevoel omdat ik bang ben voor het antwoord.
Tegelijkertijd kan ik de redenatie van mijn therapeut wel heel goed begrijpen.
Als je je nooit helemaal hebt opengesteld, dan heb je het eigenlijk niet echt een kans gegeven en zal dat mogelijk in een andere relatie ook het geval geweest zijn. Ik ben daar nu circa een maand of 4 geleden gestopt. We proberen nu meer leuke dingen te doen en dat is zeker verbindend, maar de irritatie is voor mij nu een bottleneck.
Heeft je therapeut ook genoemd wat er mogelijk bij jou speelt? In termen van (een) persoonlijkheidsstoornis(sen)?
The love you take is equal to the love you make.
Ik vind het maar een wollig blabla(bullshit) verhaal. Bang voor het antwoord. Nee, het antwoord weet je al lang, je wil daar gewoon niet aan omdat de relatie verbreken een hele hoop gedoe met zich mee brengt. Dat is wat ik denk. Je bent een relatie aangegaan met iemand waarvan je al wist dat die het niet was en je hebt het toch doorgezet, wellicht vanuit het idee 'iemand is beter dan alleen' mat als gevolg dat het steeds serieuzer werd en je nu nu niet meer makkelijk uit elkaar kunt, om praktische (financiële) redenen.quote:Op woensdag 7 januari 2026 15:14 schreef Speciaalvoorfok het volgende:
Daar heb ik regelmatig aan gedacht; mijn brein saboteert me.
Rationeel probeer ik op een rijtje te zetten dat we het goed hebben, dat ieder stel wel eens gezeik heeft. We hebben het op veel vlakken ook goed. Zij accepteert mij (wel), meer
Maar ik durf soms niet meer naar binnen te kijken wat betreft mijn gevoel omdat ik bang ben voor het antwoord.
Tegelijkertijd kan ik de redenatie van mijn therapeut wel heel goed begrijpen.
Als je je nooit helemaal hebt opengesteld, dan heb je het eigenlijk niet echt een kans gegeven en zal dat mogelijk in een andere relatie ook het geval geweest zijn. Ik ben daar nu circa een maand of 4 geleden gestopt. We proberen nu meer leuke dingen te doen en dat is zeker verbindend, maar de irritatie is voor mij nu een bottleneck.
Dat is imho ook wat dat irriteren aan hele kleine dingen vandaan komt. Je stoort je aan een doekje. Kom op hoor. Daar stoor je je aan omdat zij het is, niet aan het doekje op zich, want dat geeft je de mogelijkheid om de frustratie omtrent deze situatie op een veilige manier te uiten, in plaats van te roepen dat zij het gewoon niet voor je is.
Je doet aan symptoombestrijding. Niet echt open gesteld....maar wél een huis kopen samen. Dit los je niet op door meer leuke dingen te doen. Als het <insert random mega lekker wijf met een top persoonlijkheid waar jij direct als een blok voor zou vallen> zou zijn geweest was dat hele doekje meeslepen 0,0 issue geweest.
Breitling - Instruments for Professionals
Nee. Waar denk jij aan? Benieuwd of dit matcht met mijn eigen bevindingen en eigen werkervaring binnen de GGZ.quote:Op woensdag 7 januari 2026 15:38 schreef Lienekien het volgende:
Heeft je therapeut ook genoemd wat er mogelijk bij jou speelt? In termen van (een) persoonlijkheidsstoornis(sen)?
Oké, harde woorden maar ik probeer er serieus naar te luisteren. Thanks.quote:
[..]
Ik vind het maar een wollig blabla(bullshit) verhaal. Bang voor het antwoord. Nee, het antwoord weet je al lang, je wil daar gewoon niet aan omdat de relatie verbreken een hele hoop gedoe met zich mee brengt. Dat is wat ik denk. Je bent een relatie aangegaan met iemand waarvan je al wist dat die het niet was en je hebt het toch doorgezet, wellicht vanuit het idee 'iemand is beter dan alleen' mat als gevolg dat het steeds serieuzer werd en je nu nu niet meer makkelijk uit elkaar kunt, om praktische (financiële) redenen.
Dat is imho ook wat dat irriteren aan hele kleine dingen vandaan komt. Je stoort je aan een doekje. Kom op hoor. Daar stoor je je aan omdat zij het is, niet aan het doekje op zich, want dat geeft je de mogelijkheid om de frustratie omtrent deze situatie op een veilige manier te uiten, in plaats van te roepen dat zij het gewoon niet voor je is.
Je doet aan symptoombestrijding. Niet echt open gesteld....maar wél een huis kopen samen. Dit los je niet op door meer leuke dingen te doen. Als het <insert random mega lekker wijf met een top persoonlijkheid waar jij direct als een blok voor zou vallen> zou zijn geweest was dat hele doekje meeslepen 0,0 issue geweest.
Je zegt wat ik ergens natuurlijk ook al heel vaak heb gedacht. Maar ik zit heel veel in mijn hoofd, waarbij allerlei scenario's 180 graden uit elkaar voorbij zijn gekomen. Misschien heb je gelijk.
Wat het overigens moeilijk gemaakt heeft in het begin voor mij, toen ik mijn twijfels uitte werd daar slecht op gereageerd. Zij heeft ook een beetje aan mij zitten leuren om het door te zetten en een kans te geven. Dan ga je verder en maak je ook mooie momenten mee. Als het overkomt alsof het alleen maar kommer en kwel is, dat is niet zo. Dus die verliefdheid die er niet is geweest, gaat wel over in liefde voor elkaar omdat je zolang samen bent.
Dat het doekje in een uiting is van iets onderliggends kan ik inkomen. Maar irritaties zijn er in iedere relatie, ongeacht of je ment to be bent ja of te nee. Daar ben ik in ieder geval van overtuigd.
Typisch, want na 2 alinea's dacht ik juist dat TS dat heeft.quote:
Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft.
Verklaar je nodig; ik sta overal voor open. Welke kenmerken doen jou denken aan ASS?quote:
[..]
Typisch, want na 2 alinea's dacht ik juist dat TS dat heeft.
In simpele termen kom je op me over als een neuroot en een twijfelaar.quote:
[..]
Nee. Waar denk jij aan? Benieuwd of dit matcht met mijn eigen bevindingen en eigen werkervaring binnen de GGZ.
The love you take is equal to the love you make.
Je TT is 8 jaar vol twijfels. Niet twijfels over of je 1 of 2 zakjes autodrop had moeten kopen gisteren, maar hierover. 8 jaar. Je kunt er iets anders van proberen te maken wat je wil, je kunt proberen wat je wil, maar wat er niet is kun je niet forceren.quote:
[..]
Oké, harde woorden maar ik probeer er serieus naar te luisteren. Thanks.
Je zegt wat ik ergens natuurlijk ook al heel vaak heb gedacht. Maar ik zit heel veel in mijn hoofd, waarbij allerlei scenario's 180 graden uit elkaar voorbij zijn gekomen. Misschien heb je gelijk.
Wat het overigens moeilijk gemaakt heeft in het begin voor mij, toen ik mijn twijfels uitte werd daar slecht op gereageerd. Zij heeft ook een beetje aan mij zitten leuren om het door te zetten en een kans te geven. Dan ga je verder en maak je ook mooie momenten mee. Als het overkomt alsof het alleen maar kommer en kwel is, dat is niet zo. Dus die verliefdheid die er niet is geweest, gaat wel over in liefde voor elkaar omdat je zolang samen bent.
Dat het doekje in een uiting is van iets onderliggends kan ik inkomen. Maar irritaties zijn er in iedere relatie, ongeacht of je ment to be bent ja of te nee. Daar ben ik in ieder geval van overtuigd.
'Bang zijn van het antwoord' zijn zachte woordjes voor 'ik weet wat het is maar ik wil heel graag dat het iets anders is omdat dat me beter uitkomt'.
Breitling - Instruments for Professionals
Dit. En dat verklaart ook die paniek bij elke grote stap in deze relatie, zoals samenwonen of samen een huis kopen. Omdat je daarmee nog verder verstrikt raakt in een relatie waar je eigenlijk niet in wil zitten.quote:
[..]
'Bang zijn van het antwoord' zijn zachte woordjes voor 'ik weet wat het is maar ik wil heel graag dat het iets anders is omdat dat me beter uitkomt'.
Je hoeft geen simpele termen te gebruiken, maar je ziet het goed.quote:
[..]
In simpele termen kom je op me over als een neuroot en een twijfelaar.
Ik heb wel iets dwangmatigs, geen compulsies, maar wel hardnekkige gedachten dat iets goed/ perfect moet zijn.
Twijfelaar ben ik zeker. Ik sta een kwartier te passen voor een broek om hem een dag later toch terug te brengen
Dus dat ik twijfel in mijn relatie, juist OMDAT het zo'n groot ding is, is voor mij vanzelfsprekend.
Dus weet ik het al, maar wil ik er niet aan?
Of moet ik berusting vinden in het feit dat ik opzoek ben naar het perfecte maar dit niet bestaat.
Het is mij in ieder geval duidelijk hoe jullie er hier instaan.
Ik weet daar de juiste persoonlijkheidsstoornis(sen) gewoon niet bij, om eerlijk te zijn.quote:
[..]
Je hoeft geen simpele termen te gebruiken, maar je ziet het goed.
Ik heb wel iets dwangmatigs, geen compulsies, maar wel hardnekkige gedachten dat iets goed/ perfect moet zijn.
Twijfelaar ben ik zeker. Ik sta een kwartier te passen voor een broek om hem een dag later toch terug te brengen
Dus dat ik twijfel in mijn relatie, juist OMDAT het zo'n groot ding is, is voor mij vanzelfsprekend.
Dus weet ik het al, maar wil ik er niet aan?
Of moet ik berusting vinden in het feit dat ik opzoek ben naar het perfecte maar dit niet bestaat.
Het is mij in ieder geval duidelijk hoe jullie er hier instaan.
Het lijkt me heel lastig als je zo slecht op jezelf (je eigen oordeel) kunt vertrouwen.
The love you take is equal to the love you make.
Goede vraag.quote:
Wat zou er met jou gebeuren als het uit is?
Als ik terugdenk aan mijn vorige relatie die ik zelf uitmaakte, waarschijnlijk door een (diep) dal. De vorige keer voelde het uitmaken op korte termijn als een opluchting (nu kan het studentenleven beginnen), maar op langere termijn kwam ik daar goed op terug. Ik denk dat het nu op korte termijn ook als een opluchting voelt omdat ik de stress niet meer hoef te voelen om over de toekomst na te denken, maar tegelijkertijd opent zich een nieuwe deur met andere stress en onzekerheid. Alleen achterblijven, opnieuw opzoek, etc.
Kan ik volgen. Anderzijds heb ik toen wij ons huis aankochten mijn paniek geuit naar haarzelf, maar ook veel met vrienden en collega's gesproken. De paniek was namelijk goed aan mij af te lezen.quote:
[..]
Dit. En dat verklaart ook die paniek bij elke grote stap in deze relatie, zoals samenwonen of samen een huis kopen. Omdat je daarmee nog verder verstrikt raakt in een relatie waar je eigenlijk niet in wil zitten.
Dan hoor je toch ook om je heen dat meerdere mensen daar paniek van hebben ervaren, of in ieder geval bedenkingen toen zij in dezelfde situatie zaten. Dat het erbij hoort. Daarmee wordt je eigenlijk ook weer een beetje gerustgesteld dat het normaal is. Maargoed mijn brein hoort waarschijnlijk ook wat die wil horen.
[ Bericht 2% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 07-01-2026 17:02:46 ]
Natuurlijk. In die zin is dit topic ook gelijk aan die gesprekken. Je weet heus wel wat hét issue is maar je staat, zoals je zelf zegt, overal voor open want hoe meer je jezelf andere redenen kunt voorhouden, hoe langer je niet hoeft te dealen met het eigenlijke issue, om dat stemmetje in je achterhoofd weg te drukken.quote:
[..]
Kan ik volgen. Anderzijds heb ik toen wij ons huis aankochten mijn paniek geuit naar haarzelf, maar ook veel met vrienden en collega's gesproken. De paniek was namelijk goed aan mij af te lezen.
Dan hoor je toch ook om je heen dat meerdere mensen daar paniek van hebben ervaringen, of in ieder geval bedenkingen. Daarmee wordt je eigenlijk ook weer een beetje gerustgesteld dat het normaal is. Maargoed mijn brein hoort waarschijnlijk ook wat die wil horen.
Je weet dat je je kut voelt als je het uit maakt, en daar kom je op zich wel overheen, maar ja, dan ben je alleen. Moet je weer opnieuw op zoek. Alles wat is opgebouwd is weg, etc, en daar wil je niet aan, dus probeer je jezelf voor te houden dat het vooral niet is dat zij het gewoon niet voor je is, maar hou je jezelf het liefst 1001 andere redenen voor, want dat is comfortabeler.
Als iemand hét is voor je heb je dit soort shit niet.
Breitling - Instruments for Professionals
Heb je dit altijd al gehad? In deze mate? Of is dit sinds kort, en dan sinds hoe lang?
Het helpt niet per se als je haar na 8 jaar nog steeds vergelijkt met je eerste relatie (kalverliefde). Het kan zijn dat je huidige vriendin het gewoon net niet voor je is, maar aan de andere kant zijn veel stelletjes naar 8 jaar niet meer superdepuper-verliefd, maar is daar wel een bepaalde geborgenheid/vertrouwen/symbiose voor in de plaats gekomen. Ik kan me wel vinden in de theorie van je psycholoog dat dat niet gebeurt als jij je nog steeds niet op je gemak voelt om je emoties te uiten, en dat de boel dan wel een beetje intern ontploft.
Aan de andere kant merk ik zelf dat ik gefrustreerd raak over mijn partner als ik stiekem zelf mijn zaakjes niet op orde heb, ontevreden ben over mijn eigen leven, of simpelweg niet genoeg tijd voor mezelf heb. Ik heb dat niet vaak maar ik kan dan echt furieus worden van alleen al zijn aanwezigheid. Kan het bijvoorbeeld zijn dat jullie elkaar simpelweg te veel zien?
Ik denk dat je gevoelens echt tientallen oorzaken kan hebben (zoals je vriendin niet leuk genoeg vinden, maar ik ben daar wel wat minder stellig in dan CoolGuy.), maar sluit niet uit dat het een stukje projectie is over onvrede over je eigen leven. En waar ik tot slot aan dacht; is je frustratie niet ook het projecteren van de onzekerheid over het "moeten" nemen van een volgende beslissing zoals kinderen? Als je het gevoel hebt dat je nu de beslissing moet nemen of je met haar kinderen wil, kan ik me voorstellen dat er ook wel veel druk ontstaat over haar leuk moeten vinden. Dat lijkt me ook niet zo gezond.
Het helpt niet per se als je haar na 8 jaar nog steeds vergelijkt met je eerste relatie (kalverliefde). Het kan zijn dat je huidige vriendin het gewoon net niet voor je is, maar aan de andere kant zijn veel stelletjes naar 8 jaar niet meer superdepuper-verliefd, maar is daar wel een bepaalde geborgenheid/vertrouwen/symbiose voor in de plaats gekomen. Ik kan me wel vinden in de theorie van je psycholoog dat dat niet gebeurt als jij je nog steeds niet op je gemak voelt om je emoties te uiten, en dat de boel dan wel een beetje intern ontploft.
Aan de andere kant merk ik zelf dat ik gefrustreerd raak over mijn partner als ik stiekem zelf mijn zaakjes niet op orde heb, ontevreden ben over mijn eigen leven, of simpelweg niet genoeg tijd voor mezelf heb. Ik heb dat niet vaak maar ik kan dan echt furieus worden van alleen al zijn aanwezigheid. Kan het bijvoorbeeld zijn dat jullie elkaar simpelweg te veel zien?
Ik denk dat je gevoelens echt tientallen oorzaken kan hebben (zoals je vriendin niet leuk genoeg vinden, maar ik ben daar wel wat minder stellig in dan CoolGuy.), maar sluit niet uit dat het een stukje projectie is over onvrede over je eigen leven. En waar ik tot slot aan dacht; is je frustratie niet ook het projecteren van de onzekerheid over het "moeten" nemen van een volgende beslissing zoals kinderen? Als je het gevoel hebt dat je nu de beslissing moet nemen of je met haar kinderen wil, kan ik me voorstellen dat er ook wel veel druk ontstaat over haar leuk moeten vinden. Dat lijkt me ook niet zo gezond.
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.quote:
Heb je dit altijd al gehad? In deze mate? Of is dit sinds kort, en dan sinds hoe lang?
Het helpt niet per se als je haar na 8 jaar nog steeds vergelijkt met je eerste relatie (kalverliefde). Het kan zijn dat je huidige vriendin het gewoon net niet voor je is, maar aan de andere kant zijn veel stelletjes naar 8 jaar niet meer superdepuper-verliefd, maar is daar wel een bepaalde geborgenheid/vertrouwen/symbiose voor in de plaats gekomen. Ik kan me wel vinden in de theorie van je psycholoog dat dat niet gebeurt als jij je nog steeds niet op je gemak voelt om je emoties te uiten, en dat de boel dan wel een beetje intern ontploft.
Aan de andere kant merk ik zelf dat ik gefrustreerd raak over mijn partner als ik stiekem zelf mijn zaakjes niet op orde heb, ontevreden ben over mijn eigen leven, of simpelweg niet genoeg tijd voor mezelf heb. Ik heb dat niet vaak maar ik kan dan echt furieus worden van alleen al zijn aanwezigheid. Kan het bijvoorbeeld zijn dat jullie elkaar simpelweg te veel zien?
Ik denk dat je gevoelens echt tientallen oorzaken kan hebben (zoals je vriendin niet leuk genoeg vinden, maar ik ben daar wel wat minder stellig in dan CoolGuy.), maar sluit niet uit dat het een stukje projectie is over onvrede over je eigen leven. En waar ik tot slot aan dacht; is je frustratie niet ook het projecteren van de onzekerheid over het "moeten" nemen van een volgende beslissing zoals kinderen? Als je het gevoel hebt dat je nu de beslissing moet nemen of je met haar kinderen wil, kan ik me voorstellen dat er ook wel veel druk ontstaat over haar leuk moeten vinden. Dat lijkt me ook niet zo gezond.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Voeg hier kinderen aan toen en de boel implodeert. Zij trekt het mentaal niet en jij als verzorger van haar en je kinderen bezwijkt onder de druk. En dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn in een relatie? Ik weet niet hoe lang je dat kan en wil volhouden. Een (volwassen) relatie met alles erop en eraan is in beginsel gewoon (soms hard) werken en nee, op een gegeven moment neuk je niet elke dag meer en komt daarvoor vertrouwen, rust en stabiliteit voor in de plaats en heb je een connectie voor het leven ontwikkelt. Ik weet niet hoe oud jullie zijn, maar volgens mij ligt er bij beiden nog voldoende ruimte voor persoonlijke groei los van elkaar.quote:
[..]
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Le Diable
Als TS al zo enorm veel stress kreeg van het idee om samen te gaan wonen en een huis te kopen, dan gaat een zwangerschap/baby de boel al helemaal op scherp zetten inderdaad.quote:
[..]
Voeg hier kinderen aan toen en de boel implodeert. Zij trekt het mentaal niet en jij als verzorger van haar en je kinderen bezwijkt onder de druk.
@Semper.
Ik vraag zelf om advies en de waarheid mag best hard zijn, maar deze reactie snap ik niet helemaal. Je zit vol aannames.
Over ons seksleven ben ik tevreden. Waarom zou mijn vriendin het niet trekken en moet ik haar verzorger zijn? Ze is juist eindelijk weer up en running na een paar vervelende jaren. Ga jij er per definitie vanuit dat iemand die depressief is geweest geen kinderen zou kunnen opvoeden?
Een perfecte relatie bestaat niet en houden van is een werkwoord blabla. Ik weet het, ik snap het. Maar als perfectionist leg ik de focus nou eenmaal op de imperfectie. Een van de redenen om in relatietherapie te gaan. Ik wil juist graag aan mezelf werken om hier minder last van te hebben.
Wij zijn 31 en 30.
Ik vraag zelf om advies en de waarheid mag best hard zijn, maar deze reactie snap ik niet helemaal. Je zit vol aannames.
Over ons seksleven ben ik tevreden. Waarom zou mijn vriendin het niet trekken en moet ik haar verzorger zijn? Ze is juist eindelijk weer up en running na een paar vervelende jaren. Ga jij er per definitie vanuit dat iemand die depressief is geweest geen kinderen zou kunnen opvoeden?
Een perfecte relatie bestaat niet en houden van is een werkwoord blabla. Ik weet het, ik snap het. Maar als perfectionist leg ik de focus nou eenmaal op de imperfectie. Een van de redenen om in relatietherapie te gaan. Ik wil juist graag aan mezelf werken om hier minder last van te hebben.
Wij zijn 31 en 30.
Misschien interessant om jezelf eens af te vragen waarom jij zo'n perfectionist bent? Wat zit daar onder? Welke behoefte wordt daarmee vervuld? Wanneer beschouw jij een relatie als perfect? Is dat überhaupt haalbaar? Wat kost dat streven naar perfectie jou gaandeweg?quote:
Een perfecte relatie bestaat niet en houden van is een werkwoord blabla. Ik weet het, ik snap het. Maar als perfectionist leg ik de focus nou eenmaal op de imperfectie.
Wederom leest deze reactie als dat zij hét nooit voor je was. Al je posts lopen daar van over. Ik snap prima dat je ruimte nodig hebt, maar dit gaat niet om ruimte, of om doekjes, of om wondjes krabben, of of of.quote:
[..]
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Er is alleen maar twijfel, over alles, al vanaf het begin. En dat begin is schijnbaar al 8 jaar geleden. Ik denk niet dat het gaat om dat het spectaculair moet voelen, want dat kan niet 100% van de tijd, en gebaseerd op wat ik lees krijg ik niet het idee dat het meer dan 5% van de tijd spectaculair is, als die 5% al gehaald worden. Maar het zijn alleen die momenten waarop het 'spectaculair' is waarop jij de twijfel minder voelt. Niet dat die twijfel dan helemaal weg is, nee, je voelt het minder.
Hoe is dat positief? En dat voel je bij de persoon die naast jezelf, de enige andere constante factor is in dit verhaal. Nogmaals, ik snap prima dat je graag wíl dat het ergens anders aan ligt, dat je jezelf kunt voorhouden van 'zie je, hier komt het door', maar dáár komt het niet door. Het komt doordat zij het is. Dat is ook geen schande om dat toe te geven, maar ik vind het van de andere kant ook raar om die olifant in de kamer vooral niet te bespreken, en het vooral heel erg te willen zoeken in wat dan ook, zodat het maar niet dát is.
Breitling - Instruments for Professionals
Goede vragen. Die ik mezelf zeker afgevraagd heb.quote:
[..]
Misschien interessant om jezelf eens af te vragen waarom jij zo'n perfectionist bent? Wat zit daar onder? Welke behoefte wordt daarmee vervuld? Wanneer beschouw jij een relatie als perfect? Is dat überhaupt haalbaar? Wat kost dat streven naar perfectie jou gaandeweg?
Het brengt me weinig. Kost energie. Misschien controle? Als het perfect is is het goed, en niet fout. Minder kans om afgewezen of afgeserveerd te worden.
Ik ben een streber, werk hard. Gaandeweg mijn carrière daarin wel flinke stappen gezet.
Ik kan me herinneren van vroeger dat mijn haar altijd perfect moest zitten, spoelde het 's morgens soms tot twee keer uit om het opnieuw te doen.
Als ik mijn baard nu trim moet alles ook compleet symmetrisch zijn. Kan er heel erg over in zitten als dat niet goed gegaan is. Gefaald. Opvoeding zal zeker meegespeeld hebben.
Daarom in deze relatie blijven is niet echt gezond. Maar je hebt mensen die het erger vinden om alleen te zijn dan in een verkeerde relatie.quote:
[..]
Goede vraag.
Als ik terugdenk aan mijn vorige relatie die ik zelf uitmaakte, waarschijnlijk door een (diep) dal. De vorige keer voelde het uitmaken op korte termijn als een opluchting (nu kan het studentenleven beginnen), maar op langere termijn kwam ik daar goed op terug. Ik denk dat het nu op korte termijn ook als een opluchting voelt omdat ik de stress niet meer hoef te voelen om over de toekomst na te denken, maar tegelijkertijd opent zich een nieuwe deur met andere stress en onzekerheid. Alleen achterblijven, opnieuw opzoek, etc.
En dit.quote:
[..]
Wederom leest deze reactie als dat zij hét nooit voor je was. Al je posts lopen daar van over. Ik snap prima dat je ruimte nodig hebt, maar dit gaat niet om ruimte, of om doekjes, of om wondjes krabben, of of of.
En dan al vanaf dag één en 8 jaar lang die twijfel. Dan weet je toch zelf al dat dit niet The One is.
Op woensdag 22 januari 2025 19:50 schreef Bugno3 het volgende:
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Stukje Pelle, stukje Cannavaro, stukje Totti.
Het lijkt me wel de vraag of TS geheel verlost zou zijn van twijfel bij een partner die beter matcht.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
The love you take is equal to the love you make.
Als je na 8 jaar relatie nog niet kan stellen dat zij de moeder van je kinderen wordt, dan is het vrij duidelijk hoor.
Ik kende een stel waarbij precies datzelfde speelde, en die relatie heeft geen stand gehouden.
Ik kende een stel waarbij precies datzelfde speelde, en die relatie heeft geen stand gehouden.
Grappig, ik herken best veel van je relatie in mijn relatie, en waar ze voor jou nu struikelblokken zijn, ervaar ik dat heel anders. Ik ben in het begin nooit hotel de botel verliefd geweest, en heb denk ik wel een jaar getwijfeld. Bij mij is dat wel degelijk gegroeid. Ik ben het gedeeltelijk met CoolGuy eens dat het er soms gewoon niet in zit. Maar soms zijn het ook externe factoren die houden van erg moeilijk maken (ik noem maar even perfectionisme als voorbeeld....)quote:
[..]
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Ook na 8 jaar liefde komt mijn relatie komt niet in de buurt van jouw perfecte relatie (wij zijn soms echt het dufste stel van de koffietent. En de relatie gaat in golven makkelijk en moeilijk). Maar al met al vind ik het leven met hem een stuk leuker dan zonder, en dat is de kern voor mij
.Ik denk dat jouw relatie, ondanks alles, best een basis heeft waar je op voort kunt borduren. 8 Jaar is niet niets, jullie hebben best wat opgebouwd om voor te vechten, in je berichtje schuilt toch wel een mate van genegenheid voor je vriendin en het belangrijkste: jullie hebben ook goede periodes, de vraag is hoe je die goede periodes kunt verlengen. (Bovendien reageer je ook best defensief als iemand zegt dat je ermee op moet houden, en dat vind ik eigenlijk wel hoopvol
)Ik denk dat jij als partner ook wat te verduren hebt gehad (ik krijg het al benauwd als ik lees over jullie corona periode) en ik zou ook wel echt onderzoeken of daar niet nog iets zit wat negatieve emoties bij je oproept of veroorzaakt (bv. doekje = stressrespons > angststoornis > kutperiode > frustratie..... Ik noem maar wat) of de angst voor een terugval.
Ook zou ik je vriendin 'ns een paar x meenemen naar therapie. Niet omdat je schuld bij je vriendin ligt, maar wel omdat je dan onder begeleiding van een psycholoog emoties kunt uiten en bespreken die nu opgekropt zijn, iets wat nu dus niet zelfstandig lijkt te lukken. Ik denk dat dat waardevol is om te proberen en oefenen
. De hamvraag is wel, zelfs als er nog kansen liggen: vind je het zelf nog de moeite waard om al die energie er in te steken? En zo ja; hoelang ga je dat proberen? Er zijn geen garanties, dus eindeloos aanmodderen is idd niet eerlijk. Je zou die vraag aan je psycholoog voor kunnen leggen (ook inzake de kinderwens van je vriendin) .
Als je dat helder hebt, en er is nog tijd, zou ik het kinderdilemma uitstellen tot daarna, want volgens mij blokkeert dat je in eerste instantie alleen maar.
Het is overigens ook geen retorische vraag. Als je concludeert dat je die energie er niet meer voor hebt is dat ook legitiem. Je hebt al veel moeite en energie in deze relatie gestopt, en echt een zorgeloze makkelijke relatie is het kennelijk nooit geweest. Relaties gaan om minder kapot.
Misschien loopt daarbuiten wel iemand rond die veel beter bij je past; maar ook die garantie heb je nooit. Dat is geen reden om te "settelen" voor een matig of ongelukkig leven, maar wel een overweging om te kijken of het maximale wat je eruit kunt halen genoeg voor je is om (genoeg) gelukkig te worden.
Hoe dan ook, sterkte!
Ja, dat ook.quote:
Het lijkt me wel de vraag of TS geheel verlost zou zijn van twijfel bij een partner die beter matcht.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
Als hij blijft denken van "is dit het nou?" en "is er niks beters te krijgen?", dan kun je iedere relatie wel kapot redeneren.
Exact.quote:
[..]
Ja, dat ook.
The love you take is equal to the love you make.
Vaak is het zo dat als mensen niet helemaal tevreden zijn in hun relatie dat ze dan al stiekem rondkijken naar wat beters. Doe jij dat ook ts?
To BG or not to BG!
Maar waarom moet alles dan perfect zijn? Jij bent extreem perfectionistisch. Dat kan een symptoom zijn van ernstige faalangst, angst om afgewezen te worden, angst om niet goed genoeg te zijn. Het wordt vaak veroorzaakt door dingen als een veeleisende opvoeding, sociale druk (sociale media), competitieve cultuur.quote:
[..]
Goede vragen. Die ik mezelf zeker afgevraagd heb.
Het brengt me weinig. Kost energie. Misschien controle? Als het perfect is is het goed, en niet fout. Minder kans om afgewezen of afgeserveerd te worden.
Ik ben een streber, werk hard. Gaandeweg mijn carrière daarin wel flinke stappen gezet.
Ik kan me herinneren van vroeger dat mijn haar altijd perfect moest zitten, spoelde het 's morgens soms tot twee keer uit om het opnieuw te doen.
Als ik mijn baard nu trim moet alles ook compleet symmetrisch zijn. Kan er heel erg over in zitten als dat niet goed gegaan is. Gefaald. Opvoeding zal zeker meegespeeld hebben.
Perfectionisme creëert een cyclus: angst leidt tot de behoefte aan controle, die leidt tot uitputting, en vervolgens tot nog meer angst en de neiging om het nóg beter te willen doen, in plaats van te leren dat 'goed genoeg' ook echt goed is.
Deze vrouw is het niet voor je. Het gepluk aan wondjes heet dermatillomanie trouwens. Met je volgende partner loop je tegen exact dezelfde dingen aan als je niks doet met je angsten. En het ouderschap gaat deze angsten enorm triggeren, met welke partner dan ook. Zelfs hele goede relaties komen dan onder druk te staan.
Resistance is futile.
Je laatste stukje. Tja. Ik heb aangegeven, mits je alles gelezen hebt, hoe dat gegaan is. Er zijn ook mensen daarbij duurt verliefdheid heel lang of er ontstaat vanuit twijfel wel degelijk een hele mooie stabiele relatie. Dus zo stellig is die niet voor iedereen. Ikzelf weet alleen wel dat ik hoteldebotel kán zijn.quote:
[..]
Daarom in deze relatie blijven is niet echt gezond. Maar je hebt mensen die het erger vinden om alleen te zijn dan in een verkeerde relatie.
[..]
En dit.
En dan al vanaf dag één en 8 jaar lang die twijfel. Dan weet je toch zelf al dat dit niet The One is.
Dank voor je uitgebreide reactie.quote:
[..]
Maar waarom moet alles dan perfect zijn? Jij bent extreem perfectionistisch. Dat kan een symptoom zijn van ernstige faalangst, angst om afgewezen te worden, angst om niet goed genoeg te zijn. Het wordt vaak veroorzaakt door dingen als een veeleisende opvoeding, sociale druk (sociale media), competitieve cultuur.
Perfectionisme creëert een cyclus: angst leidt tot de behoefte aan controle, die leidt tot uitputting, en vervolgens tot nog meer angst en de neiging om het nóg beter te willen doen, in plaats van te leren dat 'goed genoeg' ook echt goed is.
Deze vrouw is het niet voor je. Het gepluk aan wondjes heet dermatillomanie trouwens. Met je volgende partner loop je tegen exact dezelfde dingen aan als je niks doet met je angsten. En het ouderschap gaat deze angsten enorm triggeren, met welke partner dan ook. Zelfs hele goede relaties komen dan onder druk te staan.
Ik heb onderliggende patronen uiteraard onder de loep genomen. Ik was niet van plan mijn hele levensloop hier te dumpen maar eigenlijk zijn er geen life events aan te wijzen die mij dusdanig gevormd zouden hebben. Tuurlijk herinner ik me momentjes in de opvoeding, momentjes voorop een voetbaltrainer me uitkaffert, je een beetje geplaagd wordt, maar allemaal speldenprikken. Maar misschien voldoende speldenprikken en een bepaalde gevoeligheid. Teamsporten vind ik op een gegeven moment ook kut, continue een vergrootglas op je handelen, fouten die gemaakt konden worden als bv. verdediger. Echt spanning voor een wedstrijd.
Allemaal te herleiden naar een bepaalde vorm van faalangst/ angst om afgewezen te worden. Ik kon vroeger aardig zingen, heb opgetreden, maar hoe meer mensen zeiden dat ik goed was hoe lastiger het voor me werd. Dat is ook wel een bekend gegeven dat complimentjes averechts kunnen werken.
Gek genoeg maak ik me om kinderen minder zorgen dan om trouwen als ik kijk naar hoe iets me naar de keel grijpt.
[ Bericht 2% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 08-01-2026 08:25:03 ]
Ik ben vooral aan het vergelijken; hoe zou het met die en die zijn. Zou het anders zijn, beter zijn.quote:
Vaak is het zo dat als mensen niet helemaal tevreden zijn in hun relatie dat ze dan al stiekem rondkijken naar wat beters. Doe jij dat ook ts?
Dat zijn precies mijn overwegingen uiteraard, al ga jij uit van een betere partner. Ga ik daadwerkelijk minder twijfelen in een andere relatie of poppen daar vanzelf voldoende dingen op waarvoor ik alles overboord gegooid heb en mezelf meeneem in die relatie.quote:
Het lijkt me wel de vraag of TS geheel verlost zou zijn van twijfel bij een partner die beter matcht.
Ik denk het niet. De twijfel zit diep in deze man. Dat wordt niet opgelost met een betere partner.
Ik merk inderdaad wel aan mezelf dat ik het voor haar op begin te nemen/ positieve dingen opkomen als een eventuele poging tot stranden van de relatie dichterbij komt. Maar zo redeneer ik ook dat allemaal weer kapot, want ook daarin zal mijn brein vast kiezen voor de weg van de minste weerstand.
Het is alsof ik continue aan het scannen ben en 'aan' sta. Als het leuk is, goed voelt, ben ik gerustgesteld. Het is goed zo. Als er een kleine reden is om iets niet leuk te vinden dan schiet ik in de kramp; zie je nou wel. Het is het niet.
Vermoeiend!!!
[ Bericht 5% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 08-01-2026 08:26:16 ]
‘Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.’
Dit kwam er uit bij de therapie. Is hier nog op doorgegaan? In de zin dat je hier aan gewerkt hebt?
Dit kwam er uit bij de therapie. Is hier nog op doorgegaan? In de zin dat je hier aan gewerkt hebt?
Het feit dat ik naar therapie ging was voor mij natuurlijk een wat gemakkelijkere ingang om dingen aan de kaak te stellen. Ik gaf dan immers een terugkoppeling van hetgeen we besproken hadden. Dat leidde ook echt wel tot mooie diepere gesprekken, waarvan ik dan ook even energie kreeg. Maar zoals met veel dingen, je moet het warm houden. Dus toen therapie stopte omdat ik zelf dacht, het is me helder, val je (logischerwijs) weer in oude patronen. Ik ben dingen weer minder gemakkelijker gaan delen. We doen wel meer leuke dingen samen, maar voor mij staat nu die irritatie gewoonweg voorop of eigenlijk ertussen. Mijn belevingswereld delen en daarmee o.a. mijn twijfels, hebben haar gedurende de jaren ook gewoon geen vertrouwen gegeven. Heeft ook voor veel onbegrip en boosheid gezorgd. Dat heeft er alleen maar meer voor gezorgd dat ik dingen ga opkroppen terwijl je in een gezonde relatie alles zou moeten kunnen bespreken waardoor dingen wellicht ook gemakkelijker van je afglijden of je tot een constructieve oplossing komt.quote:
‘Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.’
Dit kwam er uit bij de therapie. Is hier nog op doorgegaan? In de zin dat je hier aan gewerkt hebt?
Ik steek natuurlijk de hand in eigen boezem hoe ik dingen zo ver heb kunnen laten komen, omdat ik van mezelf heel integer ben maar dit ergens niet eerlijk is. Dat knaagt ook. Maar het is ook een wisselwerking geweest in onze dynamiek waardoor we nu staan waar we staan.
Ik zie vooral in je schrijven dat je
Alles van een afstand beschrijft /omschrijft.
Alles van een afstand beschrijft /omschrijft.
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Moet je in een gezonde relatie alles kunnen bespreken?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
The love you take is equal to the love you make.
Wil jij zelf wel (ooit) kinderen? Of komt die wens (mede) voort uit het gevoel dat een perfecte relatie ook kinderen 'moet' opleveren? Of misschien het verlangen om de kinderwens van jouw vriendin te laten uitkomen? Ik vraag het omdat je schrijft wél kinderen te willen, maar na acht jaar samen te zijn met jouw vriendin nog steeds niet weet of zij daar ooit de moeder van zal zijn.quote:
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan.
Iets heel anders. Als ik jouw berichten lees, lijkt het net alsof die relatie je is overkomen. Is het gedrag van jouw vriendin erg veranderd sinds jullie een relatie kregen? Jouw therapeut gaf jou het advies een constructief gesprek met haar aan te gaan. Maar in je OP schrijf je dat haar gedrag - het vapen, het in de wang bijten, het frummeldoekje enz. - "mogelijk een functie" heeft. Je weet het kennelijk niet. Mag ik daaruit opmaken dat jullie hierover nog niet met elkaar hebben gesproken? Het kan daarbij ook helpen om jezelf 'ns in de spiegel aan te kijken, zoals @Saboo suggereert. Waarom reageer jij zoals jij reageert? Perfectionisme is geen reden. Zij is niet perfect en is dat ook nooit geweest. Toch zijn jullie een relatie aangegaan.
Wat weerhoud je om wat je toen deed - en het werkte kennelijk - nu weer te doen? Ten tijde van de therapie was er iemand die een week later vroeg "En, hoe ging het?". Maar verder .... Wat weerhoud je ervan om de gesprekstechnieken die je toen hebt aangeleerd nu opnieuw in te zetten?quote:
Maar zoals met veel dingen, je moet het warm houden. Dus toen therapie stopte omdat ik zelf dacht, het is me helder, val je (logischerwijs) weer in oude patronen. Ik ben dingen weer minder gemakkelijker gaan delen. We doen wel meer leuke dingen samen, maar voor mij staat nu die irritatie gewoonweg voorop of eigenlijk ertussen.
[ Bericht 0% gewijzigd door Groepfunder op 08-01-2026 10:54:20 ]
Ben je wel graag bij haar? Dat klinkt nergens in het verhaal.
Je moet niet met iemand zijn zodat je maar niet alleen bent.
Je moet niet met iemand zijn zodat je maar niet alleen bent.
Je kunt linksom of rechtsom, maar dit gaat schijnbaar niet.
je zietgeen uitkomst op verandering dus tja.
Eigenlijk weet je wel hoe of wat.
je zietgeen uitkomst op verandering dus tja.
Eigenlijk weet je wel hoe of wat.
Lachen joh.
Je moet stoppen met je vriendin respectloos aan het lijntje te houden en in therapie gaan voor je narcisme. Want dat is wat " vermijdende hechting" werkelijk is. Je bent geen prijs.
Hij is een mentale abuser die vindt dat vrouwen hem moeten overtuigen.quote:
Moet je in een gezonde relatie alles kunnen bespreken?
Hoe is dat voor je vriendin om steeds geconfronteerd te worden met jouw twijfels over haar en de relatie? Past dat binnen jouw definitie van ‘gezond’?
|
|
