R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Mede Fokkers,
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt om van me af te schrijven en misschien zijn er mensen met tips/ adviezen/ ideeën. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken.
Van mijn 15e tot mijn 19e heb ik in een serieuze relatie gezeten, zeker voor die leeftijd. Nadat ik naar de grote stad trok werden twijfels groter en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels. Ik heb het toen uitgemaakt. Het vrijgezelle studentenleven beviel me ergens wel maar niet voor lang. Ik ben een paar jaar vrijgezel geweest toen ik mijn huidige vriendin tegenkwam. Ik was niet op slag verliefd, wat ik wel kan zijn.
De interesse was er wel en ondanks twijfels die ik ook wel vlot heb uitgesproken heb ik toch besloten het voort te zetten. Voor je het weet ben je jaren verder en leef je nog steeds met twijfels die nooit volledig weggenomen zijn. Ik kan heel moeilijk keuzes maken en knopen doorhakken. Heb vreselijk vaak op het punt gestaan; ik heb er geen zin meer in. Zeker toen mijn vriendin een paniekstoornis ontwikkelde en in een depressie terechtkwam. Een periode waarin ik moeilijk voor mijzelf kon kiezen. Wij zijn op dit moment 8 jaar samen en op een leeftijd dat er echt wel nagedacht moet worden over de volgende stap; kids. We hebben samen een koophuis. Tot zover gaf iedere grote stap mij heel veel paniek; samenwonen, samen huis kopen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je elkaar ook beter kennen, waardoor sommige twijfelpunten zijn weggenomen omdat het beter gaat. Tegelijkertijd blijven bepaalde dingen bestaan, waar ik ook individuele relatietherapie voor heb genomen.
Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Misschien denken jullie als lezer, waar gaat het over? Voor mij is het echter dusdanig veel en langdurig aanwezig dat ik er niet los van kom. Het is anders dan iemand die één keer per dag zijn vieze onderbroek laat slingeren... Bij wijze van spreken.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voer. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Haar gedrag heeft vermoedelijk een functie. Mogelijk spanningsregulatie, stimming. Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft. Het zit in de familie en ik herken meerdere kenmerken. Ik werk zelf met mensen met ASS. Dit wil ik niet van haar afpakken maar ik voel me zowel thuis als samen met haar op pad gewoon niet meer ontspannen. Altijd geladen.
Ikzelf ben zeer perfectionistisch. Ik probeer zeker naar mijn eigen handelen en gedrag te kijken, waar dingen vandaan komen. Ik leg de lat hoog voor mezelf en eis dit ook van anderen. Wellicht dat dit meespeelt.
Misschien heeft iemand tips of wil iemand reageren
[ Bericht 3% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 07-01-2026 15:10:09 ]
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt om van me af te schrijven en misschien zijn er mensen met tips/ adviezen/ ideeën. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken.
Van mijn 15e tot mijn 19e heb ik in een serieuze relatie gezeten, zeker voor die leeftijd. Nadat ik naar de grote stad trok werden twijfels groter en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels. Ik heb het toen uitgemaakt. Het vrijgezelle studentenleven beviel me ergens wel maar niet voor lang. Ik ben een paar jaar vrijgezel geweest toen ik mijn huidige vriendin tegenkwam. Ik was niet op slag verliefd, wat ik wel kan zijn.
De interesse was er wel en ondanks twijfels die ik ook wel vlot heb uitgesproken heb ik toch besloten het voort te zetten. Voor je het weet ben je jaren verder en leef je nog steeds met twijfels die nooit volledig weggenomen zijn. Ik kan heel moeilijk keuzes maken en knopen doorhakken. Heb vreselijk vaak op het punt gestaan; ik heb er geen zin meer in. Zeker toen mijn vriendin een paniekstoornis ontwikkelde en in een depressie terechtkwam. Een periode waarin ik moeilijk voor mijzelf kon kiezen. Wij zijn op dit moment 8 jaar samen en op een leeftijd dat er echt wel nagedacht moet worden over de volgende stap; kids. We hebben samen een koophuis. Tot zover gaf iedere grote stap mij heel veel paniek; samenwonen, samen huis kopen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je elkaar ook beter kennen, waardoor sommige twijfelpunten zijn weggenomen omdat het beter gaat. Tegelijkertijd blijven bepaalde dingen bestaan, waar ik ook individuele relatietherapie voor heb genomen.
Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Misschien denken jullie als lezer, waar gaat het over? Voor mij is het echter dusdanig veel en langdurig aanwezig dat ik er niet los van kom. Het is anders dan iemand die één keer per dag zijn vieze onderbroek laat slingeren... Bij wijze van spreken.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voer. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Haar gedrag heeft vermoedelijk een functie. Mogelijk spanningsregulatie, stimming. Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft. Het zit in de familie en ik herken meerdere kenmerken. Ik werk zelf met mensen met ASS. Dit wil ik niet van haar afpakken maar ik voel me zowel thuis als samen met haar op pad gewoon niet meer ontspannen. Altijd geladen.
Ikzelf ben zeer perfectionistisch. Ik probeer zeker naar mijn eigen handelen en gedrag te kijken, waar dingen vandaan komen. Ik leg de lat hoog voor mezelf en eis dit ook van anderen. Wellicht dat dit meespeelt.
Misschien heeft iemand tips of wil iemand reageren
[ Bericht 3% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 07-01-2026 15:10:09 ]
Je hele verhaal is doorspekt van dat zij het niet is voor je.quote:Op woensdag 7 januari 2026 15:04 schreef Speciaalvoorfok het volgende:
Mede Fokkers,
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt om van me af te schrijven en misschien zijn er mensen met tips/ adviezen/ ideeën. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken.
Van mijn 15e tot mijn 19e heb ik in een serieuze relatie gezeten, zeker voor die leeftijd. Nadat ik naar de grote stad trok werden twijfels groter en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels. Ik heb het toen uitgemaakt. Het vrijgezelle studentenleven beviel me ergens wel maar niet voor lang. Ik ben een paar jaar vrijgezel geweest toen ik mijn huidige vriendin tegenkwam. Ik was niet op slag verliefd, wat ik wel kan zijn.
De interesse was er wel en ondanks twijfels die ik ook wel vlot heb uitgesproken heb ik toch besloten het voort te zetten. Voor je het weet ben je jaren verder en leef je nog steeds met twijfels die nooit volledig weggenomen zijn. Ik kan heel moeilijk keuzes maken en knopen doorhakken. Heb vreselijk vaak op het punt gestaan; ik heb er geen zin meer in. Zeker toen mijn vriendin een paniekstoornis ontwikkelde en in een depressie terechtkwam. Een periode waarin ik moeilijk voor mijzelf kon kiezen. Wij zijn op dit moment 8 jaar samen en op een leeftijd dat er echt wel nagedacht moet worden over de volgende stap; kids. We hebben samen een koophuis. Tot zover gaf iedere grote stap mij heel veel paniek; samenwonen, samen huis kopen.
Naarmate de jaren verstrijken leer je elkaar ook beter kennen, waardoor sommige twijfelpunten zijn weggenomen omdat het beter gaat. Tegelijkertijd blijven bepaalde dingen bestaan, waar ik ook individuele relatietherapie voor heb genomen.
Een van de grootste lessen hieruit is geweest dat ik door deze twijfel mezelf nooit 100% open heb gesteld voor de relatie en dus mijn interne belevingswereld (waar ik sowieso geen ster in) in mindere mate met mijn vriendin deel. Dat is geen vruchtbare bodem en nodigt ook niet uit tot het uiten van haar belevingswereld waardoor je niet tot échte verbinding komt. Iets waar ik in de kern juist heel veel behoefte aan heb en iets wat ik in mijn eerste relatie veel sterker gevoelt heb.
De reden dat ik dit topic open is eigenlijk op dit moment niet meer weten wat ik moet doen, zo vol van irritatie zit ik. Er zijn verschillende gedragingen van mijn vriendin, die zij de gehele dag, repeterend uitvoert waar ik een extreme hyperfocus op heb. Ik kom hier nauwelijks los van. Ik kan een leuke werkdag hebben gehad, binnenkomen en mijn stemming kan compleet omdraaien. Anderzijds een geweldige dag met haar hebben en wanneer het de kop opsteekt zit ik vol irritatie, bijna woede.
De gedragingen binnen; ze heeft een aantal 'doekjes' waar ze de hele tijd aan frummelt. Dat doekje gaat in huis bijna overal mee naar toe, bank, bed waar ze het liefst urenlang achter elkaar aan zit. Verder bijt ze heel veel op de binnenkant van haar wang, velletjes op haar lip, krabt ze soms wekenlang achter elkaar hetzelfde plekje op haar gezicht open.
De gedragingen buiten (heb ik haar verplicht want eerder deed ze dit binnen); vapen. En maar lurken aan dat ding. Ik heb zelf gerookt. Snap de verslaving. Maar het probleem met een vape; er komt geen einde aan.
Misschien denken jullie als lezer, waar gaat het over? Voor mij is het echter dusdanig veel en langdurig aanwezig dat ik er niet los van kom. Het is anders dan iemand die één keer per dag zijn vieze onderbroek laat slingeren... Bij wijze van spreken.
Mijn therapeut heeft het advies gegeven dit wel te bespreken, op constructieve wijze zodat het uit mijn hoofd is. Het is een innerlijke strijd die ik voor. Door het te uiten kom ik er los van, zeker als mijn vriendin laat blijken rekening met mij te willen houden. Dit ging even goed. Heeft tot goede gesprekken geleid. We zijn nu echter op een punt dat ik knettergek wordt van haar en zij knettergek wordt van mijn hyperfocus en het idee volledig op haar tenen te moeten lopen, waar ik alle begrip voor heb.
Haar gedrag heeft vermoedelijk een functie. Mogelijk spanningsregulatie, stimming. Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft. Het zit in de familie en ik herken meerdere kenmerken. Ik werk zelf met mensen met ASS. Dit wil ik niet van haar afpakken maar ik voel me zowel thuis als samen met haar op pad gewoon niet meer ontspannen. Altijd geladen.
Ikzelf ben zeer perfectionistisch. Ik probeer zeker naar mijn eigen handelen en gedrag te kijken, waar dingen vandaan komen. Ik leg de lat hoog voor mezelf en eis dit ook van anderen. Wellicht dat dit meespeelt.
Misschien heeft iemand tips of wil iemand reageren
Dat was al zo toen jullie samen kwamen, en ik heb het gevoel (maar ik kan het niet hard maken), dat de focus op die dingen gewoon een excuus zijn omdat zij HET niet is voor je.
Breitling - Instruments for Professionals
Nou die nieuwe prikkels krijg je nu toch?quote:
en was ik toch wel nieuwsgierig naar nieuwe prikkels.
[ Bericht 1% gewijzigd door Hyaenidae op 07-01-2026 15:33:42 ]
pindazakje
Daar heb ik regelmatig aan gedacht; mijn brein saboteert me.
Rationeel probeer ik op een rijtje te zetten dat we het goed hebben, dat ieder stel wel eens gezeik heeft. We hebben het op veel vlakken ook goed. Zij accepteert mij (wel), meer
Heb ik het idee. En dat voelt fijn.
Maar ik durf soms niet meer naar binnen te kijken wat betreft mijn gevoel omdat ik bang ben voor het antwoord.
Tegelijkertijd kan ik de redenatie van mijn therapeut wel heel goed begrijpen.
Als je je nooit helemaal hebt opengesteld, dan heb je het eigenlijk niet echt een kans gegeven en zal dat mogelijk in een andere relatie ook het geval geweest zijn. Ik ben daar nu circa een maand of 4 geleden gestopt. We proberen nu meer leuke dingen te doen en dat is zeker verbindend, maar de irritatie is voor mij nu een bottleneck.
Rationeel probeer ik op een rijtje te zetten dat we het goed hebben, dat ieder stel wel eens gezeik heeft. We hebben het op veel vlakken ook goed. Zij accepteert mij (wel), meer
Heb ik het idee. En dat voelt fijn. Maar ik durf soms niet meer naar binnen te kijken wat betreft mijn gevoel omdat ik bang ben voor het antwoord.
Tegelijkertijd kan ik de redenatie van mijn therapeut wel heel goed begrijpen.
Als je je nooit helemaal hebt opengesteld, dan heb je het eigenlijk niet echt een kans gegeven en zal dat mogelijk in een andere relatie ook het geval geweest zijn. Ik ben daar nu circa een maand of 4 geleden gestopt. We proberen nu meer leuke dingen te doen en dat is zeker verbindend, maar de irritatie is voor mij nu een bottleneck.
Heeft je therapeut ook genoemd wat er mogelijk bij jou speelt? In termen van (een) persoonlijkheidsstoornis(sen)?
The love you take is equal to the love you make.
Ik vind het maar een wollig blabla(bullshit) verhaal. Bang voor het antwoord. Nee, het antwoord weet je al lang, je wil daar gewoon niet aan omdat de relatie verbreken een hele hoop gedoe met zich mee brengt. Dat is wat ik denk. Je bent een relatie aangegaan met iemand waarvan je al wist dat die het niet was en je hebt het toch doorgezet, wellicht vanuit het idee 'iemand is beter dan alleen' mat als gevolg dat het steeds serieuzer werd en je nu nu niet meer makkelijk uit elkaar kunt, om praktische (financiële) redenen.quote:Op woensdag 7 januari 2026 15:14 schreef Speciaalvoorfok het volgende:
Daar heb ik regelmatig aan gedacht; mijn brein saboteert me.
Rationeel probeer ik op een rijtje te zetten dat we het goed hebben, dat ieder stel wel eens gezeik heeft. We hebben het op veel vlakken ook goed. Zij accepteert mij (wel), meer
Maar ik durf soms niet meer naar binnen te kijken wat betreft mijn gevoel omdat ik bang ben voor het antwoord.
Tegelijkertijd kan ik de redenatie van mijn therapeut wel heel goed begrijpen.
Als je je nooit helemaal hebt opengesteld, dan heb je het eigenlijk niet echt een kans gegeven en zal dat mogelijk in een andere relatie ook het geval geweest zijn. Ik ben daar nu circa een maand of 4 geleden gestopt. We proberen nu meer leuke dingen te doen en dat is zeker verbindend, maar de irritatie is voor mij nu een bottleneck.
Dat is imho ook wat dat irriteren aan hele kleine dingen vandaan komt. Je stoort je aan een doekje. Kom op hoor. Daar stoor je je aan omdat zij het is, niet aan het doekje op zich, want dat geeft je de mogelijkheid om de frustratie omtrent deze situatie op een veilige manier te uiten, in plaats van te roepen dat zij het gewoon niet voor je is.
Je doet aan symptoombestrijding. Niet echt open gesteld....maar wél een huis kopen samen. Dit los je niet op door meer leuke dingen te doen. Als het <insert random mega lekker wijf met een top persoonlijkheid waar jij direct als een blok voor zou vallen> zou zijn geweest was dat hele doekje meeslepen 0,0 issue geweest.
Breitling - Instruments for Professionals
Nee. Waar denk jij aan? Benieuwd of dit matcht met mijn eigen bevindingen en eigen werkervaring binnen de GGZ.quote:Op woensdag 7 januari 2026 15:38 schreef Lienekien het volgende:
Heeft je therapeut ook genoemd wat er mogelijk bij jou speelt? In termen van (een) persoonlijkheidsstoornis(sen)?
Oké, harde woorden maar ik probeer er serieus naar te luisteren. Thanks.quote:
[..]
Ik vind het maar een wollig blabla(bullshit) verhaal. Bang voor het antwoord. Nee, het antwoord weet je al lang, je wil daar gewoon niet aan omdat de relatie verbreken een hele hoop gedoe met zich mee brengt. Dat is wat ik denk. Je bent een relatie aangegaan met iemand waarvan je al wist dat die het niet was en je hebt het toch doorgezet, wellicht vanuit het idee 'iemand is beter dan alleen' mat als gevolg dat het steeds serieuzer werd en je nu nu niet meer makkelijk uit elkaar kunt, om praktische (financiële) redenen.
Dat is imho ook wat dat irriteren aan hele kleine dingen vandaan komt. Je stoort je aan een doekje. Kom op hoor. Daar stoor je je aan omdat zij het is, niet aan het doekje op zich, want dat geeft je de mogelijkheid om de frustratie omtrent deze situatie op een veilige manier te uiten, in plaats van te roepen dat zij het gewoon niet voor je is.
Je doet aan symptoombestrijding. Niet echt open gesteld....maar wél een huis kopen samen. Dit los je niet op door meer leuke dingen te doen. Als het <insert random mega lekker wijf met een top persoonlijkheid waar jij direct als een blok voor zou vallen> zou zijn geweest was dat hele doekje meeslepen 0,0 issue geweest.
Je zegt wat ik ergens natuurlijk ook al heel vaak heb gedacht. Maar ik zit heel veel in mijn hoofd, waarbij allerlei scenario's 180 graden uit elkaar voorbij zijn gekomen. Misschien heb je gelijk.
Wat het overigens moeilijk gemaakt heeft in het begin voor mij, toen ik mijn twijfels uitte werd daar slecht op gereageerd. Zij heeft ook een beetje aan mij zitten leuren om het door te zetten en een kans te geven. Dan ga je verder en maak je ook mooie momenten mee. Als het overkomt alsof het alleen maar kommer en kwel is, dat is niet zo. Dus die verliefdheid die er niet is geweest, gaat wel over in liefde voor elkaar omdat je zolang samen bent.
Dat het doekje in een uiting is van iets onderliggends kan ik inkomen. Maar irritaties zijn er in iedere relatie, ongeacht of je ment to be bent ja of te nee. Daar ben ik in ieder geval van overtuigd.
Typisch, want na 2 alinea's dacht ik juist dat TS dat heeft.quote:
Ik sluit niet uit dat mijn vriendin een vorm van autisme heeft.
Verklaar je nodig; ik sta overal voor open. Welke kenmerken doen jou denken aan ASS?quote:
[..]
Typisch, want na 2 alinea's dacht ik juist dat TS dat heeft.
In simpele termen kom je op me over als een neuroot en een twijfelaar.quote:
[..]
Nee. Waar denk jij aan? Benieuwd of dit matcht met mijn eigen bevindingen en eigen werkervaring binnen de GGZ.
The love you take is equal to the love you make.
Je TT is 8 jaar vol twijfels. Niet twijfels over of je 1 of 2 zakjes autodrop had moeten kopen gisteren, maar hierover. 8 jaar. Je kunt er iets anders van proberen te maken wat je wil, je kunt proberen wat je wil, maar wat er niet is kun je niet forceren.quote:
[..]
Oké, harde woorden maar ik probeer er serieus naar te luisteren. Thanks.
Je zegt wat ik ergens natuurlijk ook al heel vaak heb gedacht. Maar ik zit heel veel in mijn hoofd, waarbij allerlei scenario's 180 graden uit elkaar voorbij zijn gekomen. Misschien heb je gelijk.
Wat het overigens moeilijk gemaakt heeft in het begin voor mij, toen ik mijn twijfels uitte werd daar slecht op gereageerd. Zij heeft ook een beetje aan mij zitten leuren om het door te zetten en een kans te geven. Dan ga je verder en maak je ook mooie momenten mee. Als het overkomt alsof het alleen maar kommer en kwel is, dat is niet zo. Dus die verliefdheid die er niet is geweest, gaat wel over in liefde voor elkaar omdat je zolang samen bent.
Dat het doekje in een uiting is van iets onderliggends kan ik inkomen. Maar irritaties zijn er in iedere relatie, ongeacht of je ment to be bent ja of te nee. Daar ben ik in ieder geval van overtuigd.
'Bang zijn van het antwoord' zijn zachte woordjes voor 'ik weet wat het is maar ik wil heel graag dat het iets anders is omdat dat me beter uitkomt'.
Breitling - Instruments for Professionals
Dit. En dat verklaart ook die paniek bij elke grote stap in deze relatie, zoals samenwonen of samen een huis kopen. Omdat je daarmee nog verder verstrikt raakt in een relatie waar je eigenlijk niet in wil zitten.quote:
[..]
'Bang zijn van het antwoord' zijn zachte woordjes voor 'ik weet wat het is maar ik wil heel graag dat het iets anders is omdat dat me beter uitkomt'.
Je hoeft geen simpele termen te gebruiken, maar je ziet het goed.quote:
[..]
In simpele termen kom je op me over als een neuroot en een twijfelaar.
Ik heb wel iets dwangmatigs, geen compulsies, maar wel hardnekkige gedachten dat iets goed/ perfect moet zijn.
Twijfelaar ben ik zeker. Ik sta een kwartier te passen voor een broek om hem een dag later toch terug te brengen
Dus dat ik twijfel in mijn relatie, juist OMDAT het zo'n groot ding is, is voor mij vanzelfsprekend.
Dus weet ik het al, maar wil ik er niet aan?
Of moet ik berusting vinden in het feit dat ik opzoek ben naar het perfecte maar dit niet bestaat.
Het is mij in ieder geval duidelijk hoe jullie er hier instaan.
Ik weet daar de juiste persoonlijkheidsstoornis(sen) gewoon niet bij, om eerlijk te zijn.quote:
[..]
Je hoeft geen simpele termen te gebruiken, maar je ziet het goed.
Ik heb wel iets dwangmatigs, geen compulsies, maar wel hardnekkige gedachten dat iets goed/ perfect moet zijn.
Twijfelaar ben ik zeker. Ik sta een kwartier te passen voor een broek om hem een dag later toch terug te brengen
Dus dat ik twijfel in mijn relatie, juist OMDAT het zo'n groot ding is, is voor mij vanzelfsprekend.
Dus weet ik het al, maar wil ik er niet aan?
Of moet ik berusting vinden in het feit dat ik opzoek ben naar het perfecte maar dit niet bestaat.
Het is mij in ieder geval duidelijk hoe jullie er hier instaan.
Het lijkt me heel lastig als je zo slecht op jezelf (je eigen oordeel) kunt vertrouwen.
The love you take is equal to the love you make.
Goede vraag.quote:
Wat zou er met jou gebeuren als het uit is?
Als ik terugdenk aan mijn vorige relatie die ik zelf uitmaakte, waarschijnlijk door een (diep) dal. De vorige keer voelde het uitmaken op korte termijn als een opluchting (nu kan het studentenleven beginnen), maar op langere termijn kwam ik daar goed op terug. Ik denk dat het nu op korte termijn ook als een opluchting voelt omdat ik de stress niet meer hoef te voelen om over de toekomst na te denken, maar tegelijkertijd opent zich een nieuwe deur met andere stress en onzekerheid. Alleen achterblijven, opnieuw opzoek, etc.
Kan ik volgen. Anderzijds heb ik toen wij ons huis aankochten mijn paniek geuit naar haarzelf, maar ook veel met vrienden en collega's gesproken. De paniek was namelijk goed aan mij af te lezen.quote:
[..]
Dit. En dat verklaart ook die paniek bij elke grote stap in deze relatie, zoals samenwonen of samen een huis kopen. Omdat je daarmee nog verder verstrikt raakt in een relatie waar je eigenlijk niet in wil zitten.
Dan hoor je toch ook om je heen dat meerdere mensen daar paniek van hebben ervaren, of in ieder geval bedenkingen toen zij in dezelfde situatie zaten. Dat het erbij hoort. Daarmee wordt je eigenlijk ook weer een beetje gerustgesteld dat het normaal is. Maargoed mijn brein hoort waarschijnlijk ook wat die wil horen.
[ Bericht 2% gewijzigd door Speciaalvoorfok op 07-01-2026 17:02:46 ]
Natuurlijk. In die zin is dit topic ook gelijk aan die gesprekken. Je weet heus wel wat hét issue is maar je staat, zoals je zelf zegt, overal voor open want hoe meer je jezelf andere redenen kunt voorhouden, hoe langer je niet hoeft te dealen met het eigenlijke issue, om dat stemmetje in je achterhoofd weg te drukken.quote:
[..]
Kan ik volgen. Anderzijds heb ik toen wij ons huis aankochten mijn paniek geuit naar haarzelf, maar ook veel met vrienden en collega's gesproken. De paniek was namelijk goed aan mij af te lezen.
Dan hoor je toch ook om je heen dat meerdere mensen daar paniek van hebben ervaringen, of in ieder geval bedenkingen. Daarmee wordt je eigenlijk ook weer een beetje gerustgesteld dat het normaal is. Maargoed mijn brein hoort waarschijnlijk ook wat die wil horen.
Je weet dat je je kut voelt als je het uit maakt, en daar kom je op zich wel overheen, maar ja, dan ben je alleen. Moet je weer opnieuw op zoek. Alles wat is opgebouwd is weg, etc, en daar wil je niet aan, dus probeer je jezelf voor te houden dat het vooral niet is dat zij het gewoon niet voor je is, maar hou je jezelf het liefst 1001 andere redenen voor, want dat is comfortabeler.
Als iemand hét is voor je heb je dit soort shit niet.
Breitling - Instruments for Professionals
Heb je dit altijd al gehad? In deze mate? Of is dit sinds kort, en dan sinds hoe lang?
Het helpt niet per se als je haar na 8 jaar nog steeds vergelijkt met je eerste relatie (kalverliefde). Het kan zijn dat je huidige vriendin het gewoon net niet voor je is, maar aan de andere kant zijn veel stelletjes naar 8 jaar niet meer superdepuper-verliefd, maar is daar wel een bepaalde geborgenheid/vertrouwen/symbiose voor in de plaats gekomen. Ik kan me wel vinden in de theorie van je psycholoog dat dat niet gebeurt als jij je nog steeds niet op je gemak voelt om je emoties te uiten, en dat de boel dan wel een beetje intern ontploft.
Aan de andere kant merk ik zelf dat ik gefrustreerd raak over mijn partner als ik stiekem zelf mijn zaakjes niet op orde heb, ontevreden ben over mijn eigen leven, of simpelweg niet genoeg tijd voor mezelf heb. Ik heb dat niet vaak maar ik kan dan echt furieus worden van alleen al zijn aanwezigheid. Kan het bijvoorbeeld zijn dat jullie elkaar simpelweg te veel zien?
Ik denk dat je gevoelens echt tientallen oorzaken kan hebben (zoals je vriendin niet leuk genoeg vinden, maar ik ben daar wel wat minder stellig in dan CoolGuy.), maar sluit niet uit dat het een stukje projectie is over onvrede over je eigen leven. En waar ik tot slot aan dacht; is je frustratie niet ook het projecteren van de onzekerheid over het "moeten" nemen van een volgende beslissing zoals kinderen? Als je het gevoel hebt dat je nu de beslissing moet nemen of je met haar kinderen wil, kan ik me voorstellen dat er ook wel veel druk ontstaat over haar leuk moeten vinden. Dat lijkt me ook niet zo gezond.
Het helpt niet per se als je haar na 8 jaar nog steeds vergelijkt met je eerste relatie (kalverliefde). Het kan zijn dat je huidige vriendin het gewoon net niet voor je is, maar aan de andere kant zijn veel stelletjes naar 8 jaar niet meer superdepuper-verliefd, maar is daar wel een bepaalde geborgenheid/vertrouwen/symbiose voor in de plaats gekomen. Ik kan me wel vinden in de theorie van je psycholoog dat dat niet gebeurt als jij je nog steeds niet op je gemak voelt om je emoties te uiten, en dat de boel dan wel een beetje intern ontploft.
Aan de andere kant merk ik zelf dat ik gefrustreerd raak over mijn partner als ik stiekem zelf mijn zaakjes niet op orde heb, ontevreden ben over mijn eigen leven, of simpelweg niet genoeg tijd voor mezelf heb. Ik heb dat niet vaak maar ik kan dan echt furieus worden van alleen al zijn aanwezigheid. Kan het bijvoorbeeld zijn dat jullie elkaar simpelweg te veel zien?
Ik denk dat je gevoelens echt tientallen oorzaken kan hebben (zoals je vriendin niet leuk genoeg vinden, maar ik ben daar wel wat minder stellig in dan CoolGuy.), maar sluit niet uit dat het een stukje projectie is over onvrede over je eigen leven. En waar ik tot slot aan dacht; is je frustratie niet ook het projecteren van de onzekerheid over het "moeten" nemen van een volgende beslissing zoals kinderen? Als je het gevoel hebt dat je nu de beslissing moet nemen of je met haar kinderen wil, kan ik me voorstellen dat er ook wel veel druk ontstaat over haar leuk moeten vinden. Dat lijkt me ook niet zo gezond.
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.quote:
Heb je dit altijd al gehad? In deze mate? Of is dit sinds kort, en dan sinds hoe lang?
Het helpt niet per se als je haar na 8 jaar nog steeds vergelijkt met je eerste relatie (kalverliefde). Het kan zijn dat je huidige vriendin het gewoon net niet voor je is, maar aan de andere kant zijn veel stelletjes naar 8 jaar niet meer superdepuper-verliefd, maar is daar wel een bepaalde geborgenheid/vertrouwen/symbiose voor in de plaats gekomen. Ik kan me wel vinden in de theorie van je psycholoog dat dat niet gebeurt als jij je nog steeds niet op je gemak voelt om je emoties te uiten, en dat de boel dan wel een beetje intern ontploft.
Aan de andere kant merk ik zelf dat ik gefrustreerd raak over mijn partner als ik stiekem zelf mijn zaakjes niet op orde heb, ontevreden ben over mijn eigen leven, of simpelweg niet genoeg tijd voor mezelf heb. Ik heb dat niet vaak maar ik kan dan echt furieus worden van alleen al zijn aanwezigheid. Kan het bijvoorbeeld zijn dat jullie elkaar simpelweg te veel zien?
Ik denk dat je gevoelens echt tientallen oorzaken kan hebben (zoals je vriendin niet leuk genoeg vinden, maar ik ben daar wel wat minder stellig in dan CoolGuy.), maar sluit niet uit dat het een stukje projectie is over onvrede over je eigen leven. En waar ik tot slot aan dacht; is je frustratie niet ook het projecteren van de onzekerheid over het "moeten" nemen van een volgende beslissing zoals kinderen? Als je het gevoel hebt dat je nu de beslissing moet nemen of je met haar kinderen wil, kan ik me voorstellen dat er ook wel veel druk ontstaat over haar leuk moeten vinden. Dat lijkt me ook niet zo gezond.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Voeg hier kinderen aan toen en de boel implodeert. Zij trekt het mentaal niet en jij als verzorger van haar en je kinderen bezwijkt onder de druk. En dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn in een relatie? Ik weet niet hoe lang je dat kan en wil volhouden. Een (volwassen) relatie met alles erop en eraan is in beginsel gewoon (soms hard) werken en nee, op een gegeven moment neuk je niet elke dag meer en komt daarvoor vertrouwen, rust en stabiliteit voor in de plaats en heb je een connectie voor het leven ontwikkelt. Ik weet niet hoe oud jullie zijn, maar volgens mij ligt er bij beiden nog voldoende ruimte voor persoonlijke groei los van elkaar.quote:
[..]
Hallo Saboo, dank voor je uitgebreide antwoord.
Toen we elkaar ontmoette heb ik tegen haar gezegd en zo stond ik er ook in; als ik nu serieus met iemand verderga dan wil ik het gevoel hebben dat dit de moeder van mijn kinderen zou kunnen zijn. Ik had daarvoor verschillende scharrels afgekapt. Zij heeft mij proberen te overtuigen (zo zie ik het toch wel een beetje) dat je dat nog helemaal niet kan weten, dat ik haar iets te snel zou afserveren en dat dat gewoon echt zonde zou zijn. Ik heb mijn principes losgelaten en zo zijn we verdergegaan. Niet verliefd, wel een leuke meid. In de periode daarna zijn we heel veel samengeweest. Dat kende ik ook van mijn vorige relatie, ik vind het lastig om mijn eigen space op te eisen. Het was een leuke tijd maar ik zag ook wel dingen waarin we erg verschilde. Ik was veel meer outgoing, zij een huismus.
We zijn na een paar jaar gaan samenwonen in mijn huurhuis. Een week later kwam de lockdown. Zaten we met zijn tweetjes, ik werkte wel buiten de deur. We waren in die periode ook veel samen logischerwijs, maar zij werd ziek (Crohn --> paniekstoornis --> depressie). Dit was ook voor mij geen leuke tijd. Ik heb het gevoel gehad fysiek bij haar te moeten zijn, zodat zij ook niet alleen op die bank zat. Maar zij had veel meer behoefte aan emotionele steun die ik maar mondjesmaat kon bieden. Ik deed in die periode absoluut niet wat ik wilde doen.
Uiteindelijk ging het beter met haar, hebben we constructieve gesprekken gehad over wat ik nodig heb om mijn leven goed in te kunnen vullen. Daarna zijn we wel echt gegroeid als stel. Meer begrip en ruimte voor elkaar. Feit blijft dat mijn vriendin heel veel thuis is en ik naast mijn sociale werk en sociale leven, ook tijd en ruimte voor mezelf nodig heb. Dat blijft nog wel eens lastig.
Ik kan nog altijd niet zeggen dat ze de moeder van mijn kinderen gaat zijn. Die druk begin ik echt wel te voelen inmiddels. Zij heeft het recht om te weten waar ze staat omdat zij ook een toekomst op wil bouwen. De twijfel die ik toen voelde, is nooit weggegaan. Op sommige momenten neemt die toe. Bij het kopen van ons huis was dat op zijn hoogtepunt. Na de bedenktijd heb ik een paar weken zieke stress gehad. Dit trok weer weg en nu we samen wonen heeft dat ook weer leuke dingen gebracht. Op sommige momenten is de twijfel minder. Als we echt in een goede flow zitten. We hebben veel lol met elkaar, lachen veel. Maar de diepe connectie die je wenst met je partner, die is lastig te voelen als je allebei wat moeite hebt om het achterste van je tong te laten zien (of je hier niet veilig gevoel voor voelt). Verder heeft ze nou eenmaal wat minder behoefte aan praten/ diepgaande gesprekken.
Ik heb een sterkte behoefte dat alles altijd maar goed en perfect moet zijn.
Als we ergens een kopje koffie gaan drinken, of uit eten, en we hebben elkaar eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Dan wordt de twijfel direct groter. Is dat het dan? Hoort dit zo? Toen ik vroeger mensen in een restaurant zag zitten, stilzwijgend tegenover elkaar, wist ik zeker dat ik zou gaan scheiden als dat me zou gebeuren. Maar wellicht is dat ook gewoon wat het is. Ik heb moeite berusting te vinden in momenten waarop het wat minder spectaculair voelt.
Le Diable
Als TS al zo enorm veel stress kreeg van het idee om samen te gaan wonen en een huis te kopen, dan gaat een zwangerschap/baby de boel al helemaal op scherp zetten inderdaad.quote:
[..]
Voeg hier kinderen aan toen en de boel implodeert. Zij trekt het mentaal niet en jij als verzorger van haar en je kinderen bezwijkt onder de druk.
@Semper.
Ik vraag zelf om advies en de waarheid mag best hard zijn, maar deze reactie snap ik niet helemaal. Je zit vol aannames.
Over ons seksleven ben ik tevreden. Waarom zou mijn vriendin het niet trekken en moet ik haar verzorger zijn? Ze is juist eindelijk weer up en running na een paar vervelende jaren. Ga jij er per definitie vanuit dat iemand die depressief is geweest geen kinderen zou kunnen opvoeden?
Een perfecte relatie bestaat niet en houden van is een werkwoord blabla. Ik weet het, ik snap het. Maar als perfectionist leg ik de focus nou eenmaal op de imperfectie. Een van de redenen om in relatietherapie te gaan. Ik wil juist graag aan mezelf werken om hier minder last van te hebben.
Wij zijn 31 en 30.
Ik vraag zelf om advies en de waarheid mag best hard zijn, maar deze reactie snap ik niet helemaal. Je zit vol aannames.
Over ons seksleven ben ik tevreden. Waarom zou mijn vriendin het niet trekken en moet ik haar verzorger zijn? Ze is juist eindelijk weer up en running na een paar vervelende jaren. Ga jij er per definitie vanuit dat iemand die depressief is geweest geen kinderen zou kunnen opvoeden?
Een perfecte relatie bestaat niet en houden van is een werkwoord blabla. Ik weet het, ik snap het. Maar als perfectionist leg ik de focus nou eenmaal op de imperfectie. Een van de redenen om in relatietherapie te gaan. Ik wil juist graag aan mezelf werken om hier minder last van te hebben.
Wij zijn 31 en 30.
Misschien interessant om jezelf eens af te vragen waarom jij zo'n perfectionist bent? Wat zit daar onder? Welke behoefte wordt daarmee vervuld? Wanneer beschouw jij een relatie als perfect? Is dat überhaupt haalbaar? Wat kost dat streven naar perfectie jou gaandeweg?quote:
Een perfecte relatie bestaat niet en houden van is een werkwoord blabla. Ik weet het, ik snap het. Maar als perfectionist leg ik de focus nou eenmaal op de imperfectie.
|
|
