R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Dat dit geen goede basis is om vader en moeder te worden.quote:Op donderdag 8 januari 2026 20:40 schreef Speciaalvoorfok het volgende:
[..]
Kun je je nader verklaren?
Ik vind je berichten soms zo ambivalent.quote:
Het papiertje ondertekenen van trouwen klinkt gemakkelijk. Ik zie dan het moment voor me dat je bij het altaar staat en je eeuwige trouw beloofd, en dat uitspreken wil ik met volle overtuiging kunnen zeggen. Dat zou ik vandaag de dag niet kunnen.
Ik heb wel eens nagedacht wat er zou gebeuren als ze bv. per ongeluk zwanger zou raken. Dan zou ik mijn volle verantwoordelijkheid nemen, accepteren dat dit het is en daar genoegen mee nemen. Een goede vader zijn.
De keuze zou dan min of meer voor mij gemaakt zijn, want juist een keuze maken, daar ben ik niet goed in.
Ik heb eerlijk gezegd het idee dat je op een emotioneel niveau gewoon weinig van jezelf snapt (en dus ook van de gevoelens richting je vriendin), maar dat het minder opvalt omdat je cognitief/rationeel een stuk sterker bent dan emotioneel. Ik zie bijvoorbeeld nergens in je berichten een consistente lijn van wat er nou mis is met jullie relatie, waar je echt bang voor bent - alleen maar hoe dat zich bij jou uit (de frustraties) - .
Dan is het niet alleen eng om je emoties te uiten, maar als je niet weet wat je voelt omdat je het al kapot geredeneerd hebt (al dan niet incorrect), ook gewoon niet echt mogelijk. (en ja; ook dat veroorzaakt opgekropte woede, frustraties en een onvermogen om te communiceren).
Maargoed, dat zegt nog steeds weinig over wat je nu met deze relatie moet.
Ik blijf toch nog steeds denken, hoe graag ik het voor TS ook anders zou willen zien, dat het is omdat Vriendin het niet is voor TS. Het zoeken naar een andere reden dan dat sterkt me in dat vermoeden. Ik denk oprecht dat het niet gecompliceerder is dan dat.quote:
[..]
Ik vind je berichten soms zo ambivalent.
Ik heb eerlijk gezegd het idee dat je op een emotioneel niveau gewoon weinig van jezelf snapt (en dus ook van de gevoelens richting je vriendin), maar dat het minder opvalt omdat je cognitief/rationeel een stuk sterker bent dan emotioneel. Ik zie bijvoorbeeld nergens in je berichten een consistente lijn van wat er nou mis is met jullie relatie, waar je echt bang voor bent - alleen maar hoe dat zich bij jou uit (de frustraties) - .
Dan is het niet alleen eng om je emoties te uiten, maar als je niet weet wat je voelt omdat je het al kapot geredeneerd hebt (al dan niet incorrect), ook gewoon niet echt mogelijk. (en ja; ook dat veroorzaakt opgekropte woede, frustraties en een onvermogen om te communiceren).
Maargoed, dat zegt nog steeds weinig over wat je nu met deze relatie moet.
Breitling - Instruments for Professionals
Ik heb in onze elf jaar nooit getwijfeld aan mijn huidige partner. Wel aan ex partners. Soms direct aan het begin, soms wat later. Soms duurde die twijfel kort. Soms jaren. Uitkomst: ex.
Je bent bezig met uitstel van executie. Al die flinke irritaties die zijn er omdat de basis niet oké is. En dat is jouw gevoel, jouw twijfel.
Er zijn altijd wel eens irritaties, ook in goede relaties, dat weet ik. Maar niet zoals jij beschrijft denk ik.
Dit is niet eerlijk tegenover jou maar ook niet tegenover haar. Ik denk echt dat het tijd is om knopen door te gaan hakken. Het is niet dat je het niet hebt geprobeerd. Maar als je van jezelf houdt en van haar, dan gun je jullie beide een liefdevolle oprechte liefde. En dat zijn jullie klaarblijkelijk niet voor elkaar. ( zoals ik het lees in je teksten )
En ja, dat doet pijn. Maar als jij na 8 jaar nog steeds twijfel hebt… dan denk ik dat de kans klein is dat jullie écht gelukkig met elkaar worden.
Tegenover toekomstige kinderen lijkt me dit al helemaal niet handig.
Sterke
[ Bericht 2% gewijzigd door Moeraskat op 09-01-2026 19:30:32 ]
Je bent bezig met uitstel van executie. Al die flinke irritaties die zijn er omdat de basis niet oké is. En dat is jouw gevoel, jouw twijfel.
Er zijn altijd wel eens irritaties, ook in goede relaties, dat weet ik. Maar niet zoals jij beschrijft denk ik.
Dit is niet eerlijk tegenover jou maar ook niet tegenover haar. Ik denk echt dat het tijd is om knopen door te gaan hakken. Het is niet dat je het niet hebt geprobeerd. Maar als je van jezelf houdt en van haar, dan gun je jullie beide een liefdevolle oprechte liefde. En dat zijn jullie klaarblijkelijk niet voor elkaar. ( zoals ik het lees in je teksten )
En ja, dat doet pijn. Maar als jij na 8 jaar nog steeds twijfel hebt… dan denk ik dat de kans klein is dat jullie écht gelukkig met elkaar worden.
Tegenover toekomstige kinderen lijkt me dit al helemaal niet handig.
Sterke
[ Bericht 2% gewijzigd door Moeraskat op 09-01-2026 19:30:32 ]
Wat je niet doodt, zorgt er alleen voor dat je vreemd overkomt in intieme situaties.
Bij een perfectionist is dat maar de vraag. Daar zullen de meeste uiteindelijk goed genoeg. Maar... wat je allemaal zegt was ook mijn eerste gedachte.quote:
[..]
Als iemand hét is voor je heb je dit soort shit niet.
Stel ze zou ophouden met vapen, en kappen met haar wangbijterij, doekje plukken en krabben? (En eventueel geen angststoornis meer hebben, mocht dit nog spelen)
Zou ze dan wel "goed genoeg" zijn?
Zou ze dan wel "goed genoeg" zijn?
Ik ben inderdaad niet heel sterk in emoties uiten, ik durf verdriet bijvoorbeeld ook niet te laten zien.quote:
[..]
Ik vind je berichten soms zo ambivalent.
Ik heb eerlijk gezegd het idee dat je op een emotioneel niveau gewoon weinig van jezelf snapt (en dus ook van de gevoelens richting je vriendin), maar dat het minder opvalt omdat je cognitief/rationeel een stuk sterker bent dan emotioneel. Ik zie bijvoorbeeld nergens in je berichten een consistente lijn van wat er nou mis is met jullie relatie, waar je echt bang voor bent - alleen maar hoe dat zich bij jou uit (de frustraties) - .
Dan is het niet alleen eng om je emoties te uiten, maar als je niet weet wat je voelt omdat je het al kapot geredeneerd hebt (al dan niet incorrect), ook gewoon niet echt mogelijk. (en ja; ook dat veroorzaakt opgekropte woede, frustraties en een onvermogen om te communiceren).
Maargoed, dat zegt nog steeds weinig over wat je nu met deze relatie moet.
Emoties herkenn ik mijn inziens wel, maar dat cognitie/ rationeel veel sterker is moge duidelijk zijn.
Ik snap dat er misschien een consistente lijn lijkt te missen. Ik voel me ook best wel labiel, omdat ik ook van de ene naar de andere kant wordt geslingerd.
Waar ik bang voor ben: ofwel uiteindelijk mijn hele leven met twijfel, soort van gevangen in een relatie omdat ik geen knoop durf door te hakken. Ofwel juist gaan voor iemand anders en daar concluderen dat dit het wél was en ik me in een andere relatie net zo voel.
En waar ik bang voor ben is om haar natuurlijk heel veel pijn te doen ongeacht welke keuze er volgt.
Wat er mis is: ik denk aanvankelijk dus twijfels over hoe wij zijn opgegroeid/ in het leven staan op bepaalde vlakken/ verschillende behoeftes. Waarvan voor mij een van de belangrijkste dingen was dat ik merkte dat het wat oppervlakkig was en verschillende behoeftes aan sociaal contact. Denk dan aan; uitspreken dat je met tegenzin naar sociale activiteiten (van mij) gaat, altijd als eerste naar huis willen omdat het mooi is geweest, beter dat ik buiten de deur met vrienden afspreek i.v.m. rust, er mag niemand blijven slapen. Dat werd zeer uitvergroot tijdens haar ziek zijn, voor haar maar ook voor mij een periode waarin ik mezelf ook als ongelukkig zou beschrijven. Toen heb ik me wat meer proberen los te maken van 'haar' en ben ik meer mijn eigen leven gaan leiden, omdat dat naast elkaar mag bestaan als wij verschillende behoeftes hebben. Maar dat was lastig voor mij, ik voelde een bepaalde loyaliteit naar.
Daarna dus een betere periode, waarin zij mij ook beter is gaan begrijpen maar we nog steeds zoals iedereen ditjes en datjes hebben maar weinig grote issues. Behalve dan dus de irritaties die tussen ons in staan en stukje sociale aspect waarin wij denk ik niet verder naar elkaar zullen komen. En daarnaast dan mijn behoefte tot meer verbinding; minder telefoon, meer kletsen, diepgang.
Als wij seks hebben gehad dan is zij als eerste weer beneden, nog even naliggen is er niet bij. Ik lijk af en toe de vrouw van het stel
Dit snap ik niet. Je twijfelt al de gehele duur (!) van jullie relatie, 8 jaar, of die relatie je wel brengt wat je zoekt; of jouw vriendin wel echt bij je past. In het hypothetische geval dat jij de relatie verbreekt en een nieuwe liefde vindt, kan de conclusie dan toch nooit zijn dat deze relatie hét was? Hooguit dat je nieuwe relatie niet beter is dan deze. Zoals jij het hier beschrijft klinkt het namelijk alsof deze relatie hét ook nooit is geweest. Overigens zou ik de eerste tijd maar 'ns even alleenstaand blijven. Al was het maar om te leren dat het leven niet stopt bij gebrek aan een iemand om dat mee te delen.quote:Op vrijdag 9 januari 2026 08:18 schreef Speciaalvoorfok het volgende:
Waar ik bang voor ben: ofwel uiteindelijk mijn hele leven met twijfel, soort van gevangen in een relatie omdat ik geen knoop durf door te hakken. Ofwel juist gaan voor iemand anders en daar concluderen dat dit het wél was en ik me in een andere relatie net zo voel.
Dat snap ik, maar van uitstel wordt het doorgaans alleen maar pijnlijker.quote:En waar ik bang voor ben is om haar natuurlijk heel veel pijn te doen ongeacht welke keuze er volgt.
Nou, dat. Daar komt bij dat bij iemand blijven voor de ander sowieso een slecht idee is. Maar om eerlijk te zijn, ik heb in dit topic nog helemaal niks gelezen waar uit blijkt dat je haar geweldig vindt, dat je 'jullie' geweldig vindt, dat je van haar houdt, etc.quote:
[..]
Dit snap ik niet. Je twijfelt al de gehele duur (!) van jullie relatie, 8 jaar, of die relatie je wel brengt wat je zoekt; of jouw vriendin wel echt bij je past. In het hypothetische geval dat jij de relatie verbreekt en een nieuwe liefde vindt, kan de conclusie dan toch nooit zijn dat deze relatie hét was? Hooguit dat je nieuwe relatie niet beter is dan deze. Zoals jij het hier beschrijft klinkt het namelijk alsof deze relatie hét ook nooit is geweest. Overigens zou ik de eerste tijd maar 'ns even alleenstaand blijven. Al was het maar om te leren dat het leven niet stopt bij gebrek aan een iemand om dat mee te delen.
[..]
Dat snap ik, maar van uitstel wordt het doorgaans alleen maar pijnlijker.
Het is vanaf de OP allemaal twijfel en, tja, in mijn ogen, maar dat is subjectief, beschrijvingen van twijfel, angst, over vanalles, irriteren aan dingen die er niet toet doen. Ik....ik weet niet hoe ik het moet beschrijven. Niets aan dit hele verhaal leest voor mij alsof in een relatie bent met iemand waar je voor gaat. Het lijkt er eerder op dat je, zoals ik in het begin al ergens schreef, vooral bang bent als blijkt dat wat je hebt weg gegooid je niet op stel en sprong kunt vervangen voor iets wat beter is.
Oftewel, je lijkt in de relatie te blijven omdat de kans op een nóg minder leuke situatie (op de korte termijn of lange termijn) zich zou kunnen voordoen. Dat is héél wat anders dan dat je in een relatie wil zijn vanwege de persoon waar je mee in die relatie bent.
Ik probeer me ook voor te stellen hoe dat voor de andere kant is. Dus jouw vriendin is met iemand samen die zich aan de kleinste dingen irriteert, alles overanalyseert waarbij zij eigenlijk altijd het onderspit delft, die ze in het begin van de relatie al heeft moeten overtuigen om vooral die relatie een kans te geven, en het béste wat ze terug krijgt is iemand die, als alles perfect is, minder twijfel heeft. Niet géén twijfel, nee, minder.
Misschien ben ik de enige die het zo leest hoor, maar, hoe is dit in hemelsnaam een goeie deal voor die meid. En dan lees ik dat zij half zingend de trap af komt en de naam van TS roept. Ik heb met d'r te doen.
Breitling - Instruments for Professionals
Ik kan je helemaal volgen, 100%. Dit is inderdaad een reëel scenario vanuit dit perspectief. Maar zo zijn er dus wel meerdere perspectieven, misschien is dat sabotage, misschien niet. Misschien heb ik wel echt op de 'kant' gestaan en het geen eerlijke kant gegeven en wordt alles helder als ik met twee benen in de relatie DURF te staan. Mét hulp.quote:
[..]
Nou, dat. Daar komt bij dat bij iemand blijven voor de ander sowieso een slecht idee is. Maar om eerlijk te zijn, ik heb in dit topic nog helemaal niks gelezen waar uit blijkt dat je haar geweldig vindt, dat je 'jullie' geweldig vindt, dat je van haar houdt, etc.
Het is vanaf de OP allemaal twijfel en, tja, in mijn ogen, maar dat is subjectief, beschrijvingen van twijfel, angst, over vanalles, irriteren aan dingen die er niet toet doen. Ik....ik weet niet hoe ik het moet beschrijven. Niets aan dit hele verhaal leest voor mij alsof in een relatie bent met iemand waar je voor gaat. Het lijkt er eerder op dat je, zoals ik in het begin al ergens schreef, vooral bang bent als blijkt dat wat je hebt weg gegooid je niet op stel en sprong kunt vervangen voor iets wat beter is.
Oftewel, je lijkt in de relatie te blijven omdat de kans op een nóg minder leuke situatie (op de korte termijn of lange termijn) zich zou kunnen voordoen. Dat is héél wat anders dan dat je in een relatie wil zijn vanwege de persoon waar je mee in die relatie bent.
Ik probeer me ook voor te stellen hoe dat voor de andere kant is. Dus jouw vriendin is met iemand samen die zich aan de kleinste dingen irriteert, alles overanalyseert waarbij zij eigenlijk altijd het onderspit delft, die ze in het begin van de relatie al heeft moeten overtuigen om vooral die relatie een kans te geven, en het béste wat ze terug krijgt is iemand die, als alles perfect is, minder twijfel heeft. Niet géén twijfel, nee, minder.
Misschien ben ik de enige die het zo leest hoor, maar, hoe is dit in hemelsnaam een goeie deal voor die meid. En dan lees ik dat zij half zingend de trap af komt en de naam van TS roept. Ik heb met d'r te doen.
Of met hulp voor mijn perfectionisme mijn irreëel verwachtingen los kan laten.
Dat er vanuit mijn kant is heel ongezonds is, dat snap ik. Ik ga stappen ondernemen n.a.v. dit topic, in ieder geval terug in therapie want het heeft me echt wel aan het denken gezet.
Anderzijds, heb ik werkelijk niks gehoord wat ik zelf nog niet bedacht had. Maargoed, alles (kapot)redeneren is dan ook een kwaliteit.
Ik ga het tegelijkertijd toch ook nog even voor mezelf opnemen. Mensen mogen me een stakker vinden die haar aan het lijntje houdt, vanuit een bepaald perspectief. Maar als zij lallend naar beneden komt en mijn naam scandeert (wat gewoon bijzonder geestig is op allerlei verschillende liedjes), dan zal ik ergens ook wel iets goeds doen. Ik ben naast die stakker ook gewoon een lieve vriend voor haar, die haar verrast, voor haar klaar probeert te staan.
Ik weet niet of dat voor sommige naast elkaar kan bestaan, maar voor mij wel.
Daarnaast heb ik een paar dingen gedeeld over wat ons wel bindt en daar zou ik nog veel meer van kunnen noemen. Maar mijn topic begon over van 'me afschrijven' en een vraag voor adviezen, waardoor je sowieso wat meer uitkomt op een negatief en pessimistisch verhaal waarom ik twijfel. Daarnaast heb ik inmiddels ook het idee dat hoe meer ik deel over de leuke kanten van haar, hoe meer reacties er volgen dat zij een parel is die beter verdient.
Maar het mes snijdt altijd aan twee kanten, ik heb in deze relatie, vooral in een eerder stadium, veel getolereerd en heb mijn grenzen niet goed aangegeven. Dat was óók niet gezond. Maar als ik daarover zou schrijven zou ikzelf wellicht een ander daglicht geplaatst worden.
Dus nogmaals, ik zou het ook prettig vinden als er een beetje oog is voor context die ontbreekt en mijn negatieve insteek in het geheel die wellicht een gekleurd beeld geeft. Ik begin inmiddels een heel naar gevoel over te houden aan het openen van dit topic. Anderzijds heeft me het me wel aan het denken gezet en nogmaals, ik ga aan de slag!
Wij adviseren/schrijven onze mening op basis van wat jij met ons deelt. Het is ook geheel logisch dat dit een negatief beeld kan schetsen over jullie relatie, omdat je in je tekst op negatieve dingen hebt gefocust om het van je af te schrijven. De rode draad in je reactie is dat je al 8 jaar lang twijfelt, we nog steeds niet weten of je echt verliefd op haar bent geweest en van haar houdt, je ergert je aan haar gewoonten en daar ben je op gehyperfocust. Vervolgens geef je ook aan dat je een lieve vriend bent en dat ze tevreden is, dat je stabiliteit zoekt en daarom deze relatie bent ingerold wat ertoe heeft geleid dat je twijfelt: al 8 jaar lang!
Daar vinden mensen iets van en dat hoef je niet persoonlijk op te vatten, want wij kennen jou en alle feiten niet. Het kan aan meerdere factoren liggen: aan jouw persoonlijkheid, jullie dynamiek, haar persoonlijkheid of simpelweg dat jullie niet bij elkaar passen om wat voor reden dan ook ( gevoelsmatig/doelen/normen en waarden etc).
Goed dat je weer in therapie gaat en hopelijk een knoop kan doorhakken voor jezelf en voor je vriendin. Niemand verdient het om 8 jaar in twijfel te zitten, jij niet, je vriendin niet.
Succes!
Daar vinden mensen iets van en dat hoef je niet persoonlijk op te vatten, want wij kennen jou en alle feiten niet. Het kan aan meerdere factoren liggen: aan jouw persoonlijkheid, jullie dynamiek, haar persoonlijkheid of simpelweg dat jullie niet bij elkaar passen om wat voor reden dan ook ( gevoelsmatig/doelen/normen en waarden etc).
Goed dat je weer in therapie gaat en hopelijk een knoop kan doorhakken voor jezelf en voor je vriendin. Niemand verdient het om 8 jaar in twijfel te zitten, jij niet, je vriendin niet.
Succes!
Respectvolle reactie, dankjewel daarvoor.quote:
Wij adviseren/schrijven onze mening op basis van wat jij met ons deelt. Het is ook geheel logisch dat dit een negatief beeld kan schetsen over jullie relatie, omdat je in je tekst op negatieve dingen hebt gefocust om het van je af te schrijven. De rode draad in je reactie is dat je al 8 jaar lang twijfelt, we nog steeds niet weten of je echt verliefd op haar bent geweest en van haar houdt, je ergert je aan haar gewoonten en daar ben je op gehyperfocust. Vervolgens geef je ook aan dat je een lieve vriend bent en dat ze tevreden is, dat je stabiliteit zoekt en daarom deze relatie bent ingerold wat ertoe heeft geleid dat je twijfelt: al 8 jaar lang!
Daar vinden mensen iets van en dat hoef je niet persoonlijk op te vatten, want wij kennen jou en alle feiten niet. Het kan aan meerdere factoren liggen: aan jouw persoonlijkheid, jullie dynamiek, haar persoonlijkheid of simpelweg dat jullie niet bij elkaar passen om wat voor reden dan ook ( gevoelsmatig/doelen/normen en waarden etc).
Goed dat je weer in therapie gaat en hopelijk een knoop kan doorhakken voor jezelf en voor je vriendin. Niemand verdient het om 8 jaar in twijfel te zitten, jij niet, je vriendin niet.
Succes!
Om nog een laatste keer antwoord te geven op je vraag;
Nee ik heb niet de hotel de botel verliefdheid gevoeld die ik van mezelf ken. Waarbij ik ook wel (daar heb je hem weer) wat obsessief kan zijn. Kriebels en nieuwsgierigheid, zeker!
Daarna is dit gedurende de jaren heen overgegaan in, tja, hoe noem je dat. Houden van vind ik een heel moeilijk begrip, misschien omdat ik moeite heb met emoties uiten. Houden van zeg ik tegen niemand, behalve m'n vriendin en mijn ex. Binnen ons gezin zijn dit soort dingen ook nooit uitgesproken in die woorden, alleen op grappende, wat sarcastische wijze. Ik geef om haar, dat past beter bij mij als mens om uit te spreken. Ik geef zeker om haar.
Heel goed! Veel succes daarbij gewenst, want dit is niet eenvoudig. Maar de eerste stap heb je (weer) gezet: het besluit om er iets mee te gaan doen.quote:
Dat er vanuit mijn kant is heel ongezonds is, dat snap ik. Ik ga stappen ondernemen n.a.v. dit topic, in ieder geval terug in therapie want het heeft me echt wel aan het denken gezet.
En die twijfel is ook gewoon legitiem. Niemand kan zeggen of jij binnen no-time een partner gaat vinden die beter bij je past en/of je je alleen maar opgelucht voelt of dat je in een crisis schiet omdat blijkt dat je je maatje nooit op waarde geschat hebt en haar terug wil (en alles wat daar tussenin zit).quote:
[..]
Ik ben inderdaad niet heel sterk in emoties uiten, ik durf verdriet bijvoorbeeld ook niet te laten zien.
Emoties herkenn ik mijn inziens wel, maar dat cognitie/ rationeel veel sterker is moge duidelijk zijn.
Ik snap dat er misschien een consistente lijn lijkt te missen. Ik voel me ook best wel labiel, omdat ik ook van de ene naar de andere kant wordt geslingerd.
Waar ik bang voor ben: ofwel uiteindelijk mijn hele leven met twijfel, soort van gevangen in een relatie omdat ik geen knoop durf door te hakken. Ofwel juist gaan voor iemand anders en daar concluderen dat dit het wél was en ik me in een andere relatie net zo voel.
En waar ik bang voor ben is om haar natuurlijk heel veel pijn te doen ongeacht welke keuze er volgt.
Wat er mis is: ik denk aanvankelijk dus twijfels over hoe wij zijn opgegroeid/ in het leven staan op bepaalde vlakken/ verschillende behoeftes. Waarvan voor mij een van de belangrijkste dingen was dat ik merkte dat het wat oppervlakkig was en verschillende behoeftes aan sociaal contact. Denk dan aan; uitspreken dat je met tegenzin naar sociale activiteiten (van mij) gaat, altijd als eerste naar huis willen omdat het mooi is geweest, beter dat ik buiten de deur met vrienden afspreek i.v.m. rust, er mag niemand blijven slapen. Dat werd zeer uitvergroot tijdens haar ziek zijn, voor haar maar ook voor mij een periode waarin ik mezelf ook als ongelukkig zou beschrijven. Toen heb ik me wat meer proberen los te maken van 'haar' en ben ik meer mijn eigen leven gaan leiden, omdat dat naast elkaar mag bestaan als wij verschillende behoeftes hebben. Maar dat was lastig voor mij, ik voelde een bepaalde loyaliteit naar.
Daarna dus een betere periode, waarin zij mij ook beter is gaan begrijpen maar we nog steeds zoals iedereen ditjes en datjes hebben maar weinig grote issues. Behalve dan dus de irritaties die tussen ons in staan en stukje sociale aspect waarin wij denk ik niet verder naar elkaar zullen komen. En daarnaast dan mijn behoefte tot meer verbinding; minder telefoon, meer kletsen, diepgang.
Als wij seks hebben gehad dan is zij als eerste weer beneden, nog even naliggen is er niet bij. Ik lijk af en toe de vrouw van het stel
Ik heb beide zien gebeuren.
Niemand kan zeggen of je twijfels ooit wegebben en je 100% tevreden gaat zijn met deze relatie, of dat je dalijk in een huwelijk gevangen zit waar je gevoelsmatig niet meer uit kunt.
Ook dat heb ik beide zien gebeuren.
De enige die daar nog enigszins een inschatting ban kan maken ben jij zelf als je heel diep naar binnen keert en heel erg eerlijk tegen jezelf durft te zijn (en ook de loyaliteit en het verantwoordelijkheidsgevoel naar je vriendin durft los te laten, want dat zit erg in de weg volgens mij).
Ook dat geeft weinig garanties, dus ik zou eerder kijken welke belangen en worst case scenario's het zwaarst wegen (en daarin spelen de belangen van je vriendin > kinderwens, en eventuele kinderen, een grote rol).
Ik denk, in tegenstelling tot sommige anderen in dit topic, dat relaties maakbaarder zijn dan het lijkt. Tot op zekere hoogte. Verliefdheid en aantrekkingskracht kun je niet afdwingen. Maar verbinding maken, leuke dingen doen, en conflictmanagement kun je wel leren. Gelijkwaardigheid tot op zekere hoogte (die is er nu namelijk niet). Het zal dan misschien niet de vlammende relatie zijn waar je ooit over droomde, maar de leuke momenten zullen wellicht wel de frustraties kunnen overheersen.
Verder denk ik dat we vanaf Fok inderdaad niet kunnen oordelen. Je schrijft dat je 8 jaar twijfelt, maar wij hebben geen idee hoe vaak je twijfelt, hoeveel leuke momenten jullie hebben, wanneer de twijfel er niet is, wat onderliggende problemen zijn (heb je gewoon de corona-periode nog niet verwerkt, en triggert dat doekje een trauma/verantwoordelijkheidsgevoel dan is het een ander verhaal dan wanneer je het gevoel hebt dat je eigenlijk wel een leukere partner kunt vinden maar je vriendin niet in de steek durft te laten), hoe je vriendin zich in deze relatie voelt etc. etc. Dat kan je beter uitzoeken met een professional die meer zicht op jullie situatie heeft en jullie ook face-to-face spreekt
.Of je samen in therapie moet weet ik niet, maar neem der gewoon 'ns mee als ze ervoor openstaat. Ik heb nooit relatietherapie gehad, maar als mijn man meeging naar therapie wist mijn psycholoog toch altijd wel weer even de juiste knopjes in te drukken, om apetrots op mijn kerel naar buiten te gaan
.
ik zie je niet als stakkerquote:
[..]
Ik kan je helemaal volgen, 100%. Dit is inderdaad een reëel scenario vanuit dit perspectief. Maar zo zijn er dus wel meerdere perspectieven, misschien is dat sabotage, misschien niet. Misschien heb ik wel echt op de 'kant' gestaan en het geen eerlijke kant gegeven en wordt alles helder als ik met twee benen in de relatie DURF te staan. Mét hulp.
Of met hulp voor mijn perfectionisme mijn irreëel verwachtingen los kan laten.
Dat er vanuit mijn kant is heel ongezonds is, dat snap ik. Ik ga stappen ondernemen n.a.v. dit topic, in ieder geval terug in therapie want het heeft me echt wel aan het denken gezet.
Anderzijds, heb ik werkelijk niks gehoord wat ik zelf nog niet bedacht had. Maargoed, alles (kapot)redeneren is dan ook een kwaliteit.
Ik ga het tegelijkertijd toch ook nog even voor mezelf opnemen. Mensen mogen me een stakker vinden die haar aan het lijntje houdt, vanuit een bepaald perspectief. Maar als zij lallend naar beneden komt en mijn naam scandeert (wat gewoon bijzonder geestig is op allerlei verschillende liedjes), dan zal ik ergens ook wel iets goeds doen. Ik ben naast die stakker ook gewoon een lieve vriend voor haar, die haar verrast, voor haar klaar probeert te staan.
Ik weet niet of dat voor sommige naast elkaar kan bestaan, maar voor mij wel.
Daarnaast heb ik een paar dingen gedeeld over wat ons wel bindt en daar zou ik nog veel meer van kunnen noemen. Maar mijn topic begon over van 'me afschrijven' en een vraag voor adviezen, waardoor je sowieso wat meer uitkomt op een negatief en pessimistisch verhaal waarom ik twijfel. Daarnaast heb ik inmiddels ook het idee dat hoe meer ik deel over de leuke kanten van haar, hoe meer reacties er volgen dat zij een parel is die beter verdient.
Maar het mes snijdt altijd aan twee kanten, ik heb in deze relatie, vooral in een eerder stadium, veel getolereerd en heb mijn grenzen niet goed aangegeven. Dat was óók niet gezond. Maar als ik daarover zou schrijven zou ikzelf wellicht een ander daglicht geplaatst worden.
Dus nogmaals, ik zou het ook prettig vinden als er een beetje oog is voor context die ontbreekt en mijn negatieve insteek in het geheel die wellicht een gekleurd beeld geeft. Ik begin inmiddels een heel naar gevoel over te houden aan het openen van dit topic. Anderzijds heeft me het me wel aan het denken gezet en nogmaals, ik ga aan de slag!
maar fair zie ik deze relatie niet
je staat aan de kant
misschien zelfs als een helikopter erboven
alles te analyseren
Je zult heus een goede vriend zijn, zorgzaam en attent,.maar als daar niet het gevoel bij zit dat je echt voor haar gaat zul je niet verder komen dan een veredelde broer/zus relatie.
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Je bent geen stakker. Ik denk niet negatief over jou en niet over je vriendin. Maar je hebt wel hoofdzakelijk aangegeven dat je al twijfelt vanaf dag 1. Dat je therapie hebt gehad en je belicht wat niet goed gaat.quote:
[..]
Ik kan je helemaal volgen, 100%. Dit is inderdaad een reëel scenario vanuit dit perspectief. Maar zo zijn er dus wel meerdere perspectieven, misschien is dat sabotage, misschien niet. Misschien heb ik wel echt op de 'kant' gestaan en het geen eerlijke kant gegeven en wordt alles helder als ik met twee benen in de relatie DURF te staan. Mét hulp.
Of met hulp voor mijn perfectionisme mijn irreëel verwachtingen los kan laten.
Dat er vanuit mijn kant is heel ongezonds is, dat snap ik. Ik ga stappen ondernemen n.a.v. dit topic, in ieder geval terug in therapie want het heeft me echt wel aan het denken gezet.
Anderzijds, heb ik werkelijk niks gehoord wat ik zelf nog niet bedacht had. Maargoed, alles (kapot)redeneren is dan ook een kwaliteit.
Ik ga het tegelijkertijd toch ook nog even voor mezelf opnemen. Mensen mogen me een stakker vinden die haar aan het lijntje houdt, vanuit een bepaald perspectief. Maar als zij lallend naar beneden komt en mijn naam scandeert (wat gewoon bijzonder geestig is op allerlei verschillende liedjes), dan zal ik ergens ook wel iets goeds doen. Ik ben naast die stakker ook gewoon een lieve vriend voor haar, die haar verrast, voor haar klaar probeert te staan.
Ik weet niet of dat voor sommige naast elkaar kan bestaan, maar voor mij wel.
Daarnaast heb ik een paar dingen gedeeld over wat ons wel bindt en daar zou ik nog veel meer van kunnen noemen. Maar mijn topic begon over van 'me afschrijven' en een vraag voor adviezen, waardoor je sowieso wat meer uitkomt op een negatief en pessimistisch verhaal waarom ik twijfel. Daarnaast heb ik inmiddels ook het idee dat hoe meer ik deel over de leuke kanten van haar, hoe meer reacties er volgen dat zij een parel is die beter verdient.
Maar het mes snijdt altijd aan twee kanten, ik heb in deze relatie, vooral in een eerder stadium, veel getolereerd en heb mijn grenzen niet goed aangegeven. Dat was óók niet gezond. Maar als ik daarover zou schrijven zou ikzelf wellicht een ander daglicht geplaatst worden.
Dus nogmaals, ik zou het ook prettig vinden als er een beetje oog is voor context die ontbreekt en mijn negatieve insteek in het geheel die wellicht een gekleurd beeld geeft. Ik begin inmiddels een heel naar gevoel over te houden aan het openen van dit topic. Anderzijds heeft me het me wel aan het denken gezet en nogmaals, ik ga aan de slag!
Natuurlijk doe jij dingen goed en doet zij dingen goed. Waarschijnlijk hebben jullie ook hele leuke dingen samen, kunnen jullie lachen met elkaar en hebben misschien wel geweldige seks. Dat juich ik allemaal toe natuurlijk. Een relatie is nooit 100% goed of slecht. Een slechte relatie is niet eens altijd 100% slecht. Zelfs niet bij relaties met een narcist of psychopaat. Daar zijn ook goede momenten.
Maar wat je vooral laat zien zijn een aantal vrij belangrijke punten die niet goed zitten. En daar krijg je dan uiteraard de meeste reacties over. Ik geloof dat die allemaal bedoelt zijn om je te helpen of te adviseren of inzicht te geven. Je bent een slimme kerel en je overdenkt dingen. Dus logisch dat je dit zelf ook bedacht hebt en daarom niks nieuws hebt gelezen. Maar daar was je ook niet naar op zoek denk ik?
Ik denk niet dat zij of jij een parel is en de ander niet. Waarschijnlijk zijn jullie allebei lieve mensen. Maar of jullie bij elkaar passen … dat antwoord hebben jullie en niet wij.
Ik vind het erg jammer om te lezen dat je er een naar gevoel aan hebt overgehouden.
Wat zou je zelf als reactie geven op iemand met jouw verhaal?
Wat je niet doodt, zorgt er alleen voor dat je vreemd overkomt in intieme situaties.
Ik heb je dit al meermaals zien schrijven.quote:
misschien omdat ik moeite heb met emoties uiten.
Je zoekt naar diepgang, naar verbinding, meer praten.
Hoe zie je dit in de praktijk als je moeite hebt met emoties uiten? Met iemand die dat niet kan, kan ik geen diepgang bereiken namelijk..
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik zeg niet dat ik het niet kan, maar het moeilijk vindtquote:
[..]
Ik heb je dit al meermaals zien schrijven.
Je zoekt naar diepgang, naar verbinding, meer praten.
Hoe zie je dit in de praktijk als je moeite hebt met emoties uiten? Met iemand die dat niet kan, kan ik geen diepgang bereiken namelijk..
Zij is net zo. Natuurlijk vindt zij het moeilijk als je op je tenen loopt. Maar vanaf het eerste moment is zij daar ook geen ster in geweest. Mijn ex kon dat beter en nam mij mee in de flow waarbij ik dat ook gemakkelijker kon. Of ik ben na mijn ex zelf wellicht ook veranderd waardoor ik het moeilijker ben gaan vinden. Bij mijn ex heb ik heel wat afgejankt samen. In mijn huidige relatie op een hand te tellen denk ik. Verder kan ik prima PRATEN over mijn gevoel. Ik kan prima in gesprek aangeven wat ik lastig vind, wat mij verdrietig maakt, bang maakt. Maar echt emoties laten zien, met name verdriet vind ik moeilijk. Diepgang is voor mij alles wat niet oppervlakkig is trouwens. Dus best wel breed voor mij.
We zoeken eigenlijk allebei iemand die het voortouw neemt.
Bedankt voor de laatste reacties mensen. Betere afsluiting voor mij.
