Nepverhalen op LinkedIn #19 en we smeren nog meer hersenpoep uit op LI

quote:

Op donderdag 17 april 2025 20:15 schreef JopieKlaassen het volgende:

[..]
Mijn buurvrouw (die emotioneel niet de meest stabiele is) likete dit waardoor het in mijn feed voorbij kwam. Waarom ik mijn buurvrouw ooit op LinkedIn heb geaccepteerd als connectie is me trouwens ook een raadsel

Voelt alsof die mensen wat goeds doen he... Niet dat het ook maar ene moer uitmaakt voor de wereld maar zíj deugen

quote:

Laatst belde ik een bedrijf: “We zijn tussen 12:00 en 13:00 gesloten vanwege lunchpauze.” Waar is service gebleven?

Dat zei het bandje.

Ik dacht: dit is toch niet meer van deze tijd?

Je klant belt.
Je klant wil iets weten.
Je klant zit met een vraag.

En jij?

Jij bent aan het lunchen.

Fijn voor jou. Maar jouw klant? Die belt later misschien niet meer terug.

Waar is de service gebleven?
Waar is het denken vanuit de klant gebleven?

Ik belde een bedrijf dat zichzelf als “klantgericht” profileert.

En kreeg een ouderwets bandje dat zei dat ik het maar even later moest proberen.

In een tijd waarin je met één klik overstapt naar de concurrent, is dit funest.

Klantbeleving draait niet meer om ‘openingstijden’.
Het draait om beschikbaarheid.

Om betrokkenheid. Om snelheid.

Wil je als bedrijf echt verschil maken?

Dan zit je óók tijdens de lunch paraat.

Misschien niet met volle bezetting, maar wél bereikbaar.

Want dat is het nieuwe normaal.

Ben je klantgericht wanneer het jou uitkomt?

Of ook als het even niet uitkomt?

Misschien zit tijdens de lunchpauze wel niemand te wachten op een pinda met domme vragen.
HEB JE DAAR AL AAN GEDACHT!?

quote:

Op donderdag 17 april 2025 20:04 schreef JopieKlaassen het volgende:
https://www.linkedin.com/(...)kG4tXrJTR0hGzyCzmHKw
[..]
Ja, er zijn andere perspectieven. Koop een dagboek

first world problems
Heb zelf wel een geniale oplossing: zwarte koffie drinken

quote:

Op donderdag 17 april 2025 20:34 schreef Evangelion het volgende:

[..]
first world problems
Heb zelf wel een geniale oplossing: zwarte koffie drinken

Koffie is ook niet echt heel goed voor de aardbol
Beter heffen zulke mensen zichzelf gewoon op

Zouden er echt nog mensen zijn die zo denken?

quote:

Van de week gebeurde het weer.
Dat ik trots vertel dat mijn zoon Gilles de timmermanopleiding doet.
Vaak reageren mensen met “Ja dat is toch ook prima. Als ie maar doet wat ie leuk vindt toch?”

Dan denk ik: Je hebt het nog niet helemaal door geloof ik 😂

#kenniseconomie #Mbo #Opleiding #studeren #Vakmanschap #Toekomst #Bouw #AI

quote:

Op vrijdag 18 april 2025 15:03 schreef Ypmaha het volgende:
Zouden er echt nog mensen zijn die zo denken?
[..]

Zeker. Er zijn zat mensen die neerkijken op mensen die een praktische opleiding doen. Ik neem aan dat je dat bedoelt.

quote:

Op vrijdag 18 april 2025 16:17 schreef manny het volgende:

[..]
Zeker. Er zijn zat mensen die neerkijken op mensen die een praktische opleiding doen. Ik neem aan dat je dat bedoelt.

Het "probleem" met praktische opleidingen is dat je moet zorgen dat je goed bent in wat je doet zodat je niet voor een hondenloon bij een baas hoeft te werken. In bijv de IT kun je ook prima verdienen als je middelmaat bent.

quote:

Op vrijdag 18 april 2025 15:03 schreef Ypmaha het volgende:
Zouden er echt nog mensen zijn die zo denken?
[..]

Hij zegt er niet bij hoe hij erover denkt.

quote:

Op vrijdag 18 april 2025 19:45 schreef Lospedrosa het volgende:

[..]
Hij zegt er niet bij hoe hij erover denkt.

Nee, ik bedoel ook mensen die neerkijken op het mbo

quote:

Op vrijdag 18 april 2025 17:26 schreef JopieKlaassen het volgende:

[..]
Het "probleem" met praktische opleidingen is dat je moet zorgen dat je goed bent in wat je doet zodat je niet voor een hondenloon bij een baas hoeft te werken. In bijv de IT kun je ook prima verdienen als je middelmaat bent.

Dat geldt meer of minder voor de meeste beroepen toch. Ben je goed heb je meer kans.

Voor geschoold praktisch werk wordt, uitzonderingen daargelaten, goed betaald + je kan ook echt iets ipv de verandercoaches die we hier op LinkedIn voorbij zien komen.

Ongeschoold werk, schoonmaker, magazijnmedewerker ofzo, dan ben je helaas, onterecht, vaak het putje en speelbal van anderen.

quote:

.𝗣𝗮𝘀𝗲𝗻, 𝘄𝗮𝘁 𝗹𝗲𝘂𝗸! 𝗡𝗢𝗧.

Morgen zit half Nederland weer netjes aan het paasontbijt.
Smalltalk. Fake smile. Eieren verstoppen. Emoties verstoppen.

Alleen al de gedachte maakt me moe.
Met een glimlach die strakker zat dan mijn oude skinny jeans.
Verplicht eten, gezellig doen, tig keer naar de klok kijken.

Was ik de enige die zich daar doodongelukkig voelde?
Dat geloof ik niet.
Ik verzette me steeds vaker tegen dit soort verplichte nummertjes.
Geen rel hoor, maar gewoon: "Hey, ik kom niet. Punt."
My computer says no.
Wat een bevrijding.

Pasen of niet: kiezen voor jezelf begint niet met drama, maar met doen.

Daarom heb ik iets voor jou:
10 𝗸𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝗮𝗰𝘁𝗶𝗲𝘀 𝗱𝗶𝗲 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗲 𝗱𝗼𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗻 𝗱𝘂𝗶𝘇𝗲𝗻𝗱 𝘁𝗵𝗲𝗿𝗮𝗽𝗶𝗲ë𝗻.

Geen unicorn-stickers.
Gewoon mini-keuzes waar je blij van wordt.

Wil je ‘m?
Drop 𝗝𝗔 in de comments.

𝗞𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝗮𝗰𝘁𝗶𝗲𝘀. 𝗚𝗿𝗼𝗼𝘁𝘀 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻.

En als je dan toch in zo’n paastoestand zit, gooi dan een paar van die acties op tafel voor een geanimeerde discussie.

How to become a basic bitch?
Typ Ja in de reacties.

quote:

Op zondag 20 april 2025 15:10 schreef Lospedrosa het volgende:

[..]
How to become a basic bitch?
Typ Ja in de reacties.

10 𝗸𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝗮𝗰𝘁𝗶𝗲𝘀 𝗱𝗶𝗲 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗲 𝗱𝗼𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗻 𝗱𝘂𝗶𝘇𝗲𝗻𝗱 𝘁𝗵𝗲𝗿𝗮𝗽𝗶𝗲ë𝗻.

De rest van de post klinkt alsof ze zelf wel therapie kan gebruiken (lol)

Ik hou van uberproductieve neppe agenda's op linkedin
Als je thuiswerkt heb je nooit pauze en hoef je nooit naar de wc
NOBODY praat over de voordelen van thuiswerken. NOBODY.

The truth about WFH nobody talks about

Nee hoeft niet hoor ...

quote:

Jongens,

Ik heb echt even geen zin vandaag hoor.
Ik had me voorgenomen vaker te gaan posten.

Want het lijkt me leuk om weer wat meer te gaan delen.
Over waar ik verstand van heb. Over geluk. Over jezelf leren zijn.
Over lekker in je vel zitten en doen waar je écht zin in hebt.

Maar ik heb vandaag gewoon ff geen inspiratie.
Want we zijn net terug in Spanje. En ik moet gewoon ff wennen.

Aan onze nieuwe aipbnb, aan de omschakeling na de drukke weken in Nederland. Aan dat het me ineens weer beheurlijk moeite kost om een gesprek te voeren met iemand op straat.

Dus vergeef me, ik schrijf vandaag even niets inspirerends.

Ook niet zoiets spiritueels als dat het best okay is om een dagje geen zin te hebben.

En over dat ik mezelf daar best toestemming voor mag geven.
Want we hebben allemaal weleens geen zin.

Nee, zelfs dat niet.

quote:

Vrij bizar dit: ik kan niet meer zonder…

De afgelopen weken reed ik door ons kikkerlandje in een huurauto zonder parkeersensoren.

Hoe durven ze.

Na jaren verwend te zijn in mijn trainersbolide blijk ik nu niet meer zonder piepjes te kunnen parkeren.

Het scheelde niks of ik had m’n volledige eigen risico mogen inleveren.

That hertz.

Het was tenslotte niet de bedoeling dat ik door slimme technologie steeds dommer zou worden, toch?

Ook schrijven is niet meer wat het geweest is sinds mijn vriendje Chat is geboren.

Goedkeurend vroeg ik hem de laatste tijd om zijn mening over mijn zelfverzonnen posts, mails of websiteteksten.

En hij weet het altijd net wat mooier te maken.

Zo mooi zelfs, dat ik m’n eigen stukjes niet meer leuk genoeg vond.

En zo leuk, dat mijn eigen inspiratie helemaal opdroogde.

Er kwam niks meer uit.
Mooi klote.

Maar gelukkig: toen ik hem even links liet liggen, hem niet meer steeds om z’n robotmening vroeg…

…kwam de inspiratie terug.
Pffffieww.

Ik kan het nog.

Zelf nadenken.
Zelf schrijven.
Zelf voldoening halen uit een auto precies tussen de streepjes zetten.

Want het is best fijn om mens te zijn, om lekker te falen, dingen niet perfect te doen en plezier te halen uit zelf iets creatiefs doen

Misschien moeten we zo af en toe eens een machinevrije week inlassen.

Met de bezem je huis schoonmaken,
zelf op een trommel slaan
en een live toneelvoorstelling bekijken

Een weekje terug naar de oertijd

Zodat we weer merken:

Ik ben een mensch

en dat is helemaal zo gek nog niet.

quote:

Paus Franciscus schreef dit in het ziekenhuis. ❤️

“De muren van ziekenhuizen hebben meer oprechte gebeden gehoord dan kerken...
Ze hebben veel oprechtere kussen gezien dan die op luchthavens...
In ziekenhuizen zie je een homofoob gered worden door een homoseksuele arts.
Een bevoorrechte arts die het leven van een bedelaar redt...
Op de intensive care zie je een Jood die een racist verzorgt...
Een politieagent en een gevangene in dezelfde kamer die dezelfde zorg ontvangen...
Een rijke patiënt die wacht op een levertransplantatie, klaar om het orgaan van een arme donor te ontvangen...
Het is op deze momenten, wanneer het ziekenhuis de wonden van mensen aanraakt, dat verschillende werelden elkaar kruisen volgens een goddelijk plan. En in deze gemeenschap van lotsbestemmingen beseffen we dat we alleen niets zijn.
De absolute waarheid van mensen openbaart zich meestal alleen in momenten van pijn of bij de reële dreiging van een onomkeerbaar verlies.
Een ziekenhuis is een plek waar mensen hun maskers afleggen en zichzelf laten zien zoals ze werkelijk zijn, in hun puurste essentie.
Dit leven zal voorbijgaan Snel, dus verspil het niet door met mensen te vechten.
Bekritiseer je lichaam niet te veel.
Klaag niet overmatig.
Verlies geen slaap over rekeningen.
Zorg ervoor dat je je dierbaren knuffelt.
Maak je niet te veel zorgen over het spic en span houden van het huis.
Materiële goederen moeten door iedereen verdiend worden – wijd je niet aan het vergaren van een erfenis.
Je wacht op te veel: Kerstmis, vrijdag, volgend jaar, wanneer je geld hebt, wanneer de liefde arriveert, wanneer alles perfect is...
Luister, perfectie bestaat niet.
Een mens kan het niet bereiken, omdat we simpelweg niet gemaakt zijn om hier vervuld te worden.
Hier krijgen we de kans om te leren.
Dus, haal het beste uit deze beproeving van het leven – en doe het nu.
Respecteer jezelf, respecteer anderen. Volg je eigen pad en laat het pad los dat anderen voor je hebben gekozen.
Respect: geef geen commentaar, oordeel niet, bemoei je er niet mee.
Heb meer lief, vergeef meer, omarm meer, leef intenser! En laat de rest over aan de Schepper.”
—Paus Franciscus

quote:

Op vrijdag 25 april 2025 10:39 schreef Evangelion het volgende:
De afgelopen weken reed ik door ons kikkerlandje in een huurauto zonder parkeersensoren.

Hoe durven ze.

Na jaren verwend te zijn in mijn trainersbolide blijk ik nu niet meer zonder piepjes te kunnen parkeren.

Het scheelde niks of ik had m’n volledige eigen risico mogen inleveren.

That hertz.

Hahahahaha, snap je? "Hertz" als in "Hurts", maar ook het autoverhuurbedrijf Hertz, haha!

De meest schaamtevervangende shitpost van het jaar gezien. (Via een bekende die zo’n kneus is met “training” in de commentaren)


https://www.linkedin.com/(...)428708467093504-heS1

quote:

Ik betaalde Miro Vermeeren ¤40K in iets meer dan een jaar voor zijn coaching, training & flauwe humor. Bijvoorbeeld hierover:

Na zoveel maanden samen ben ik nog steeds super tevreden over de coaching van Miro, net als de verschillende opleidingen psychologie die ik bij hem volgde.

Hij heeft me super veel toffe dingen bijgebracht over bijvoorbeeld:

→ Business principes
→ Persoonlijke psychologie
→ Leiderschap
→ Financiën

Ik heb een aantal van de belangrijkste inzichten verzameld in een korte training van ongeveer 30 minuten.

De meest waardevolle 20% die zorgt voor 80% van het resultaat.

Wil je mee profiteren van mijn ¤40K investering in Miro?

Dan kan dat vandaag.

Comment ‘training’ & ik stuur je hem z.s.m. toe! 🚀

- Michel

Mooie reactie daarop:

quote:

Ik wil Miro feliciteren met zijn 40k verdienste! Begrijp ik het goed dat Miro nu dus coach is van een coach die andere coaches coacht? En Miro, heb jij dan ook weer een coach? 🤣

Wat een gay circle jerk is dat hele LI coaching ding joh.

Toen ik de naam Michel zag wist ik meteen om wie het ging.

Weer zijn bekende format: Ik betaalde X bedrag aan persoon Y en nu kunnen jullie profiteren

https://www.linkedin.com/(...)233299374444546-6CDS

quote:

Een meisje op mijn spreekuur.

Alle alarmbellen gaan aan.

Ze is dakloos, zit vol blauwe plekken en is ernstig in de war. Ze gaat van de hak op de tak, niet te volgen.

Ik denk dat ze misschien gedwongen wordt geprostitueerd en misschien ook gedrogeerd.

En belangrijk, ze wil hulp.

Dus probeer ik 'het systeem': de crisisdienst van Antes.

'Tja ik hoor eigenlijk geen redenen om haar nu op te nemen'

Dat is het eerste dat ik hoor.

Ik vraag hen of ze haar asjeblieft toch willen beoordelen.

'Ik zie dat ze een eerdere behandeling bij ons niet heeft afgemaakt, dus ik denk niet dat dat zinvol is'.

Hopeloos, zo voel ik me dan. Hopeloos en in de steek gelaten.

Als ik me dan zo voel, hoe moet dat meisje zich dan voelen?

Omdat ik haar een psychiatrisch complex beeld vond hebben deed ik nog een laatste poging.

'Kunnen jullie haar dan misschien asjeblieft alleen beoordelen en mij een medicatie advies geven, zodat ik wat kan voorschrijven?'

'Nee, dat doen we sowieso niet.'

Klaar. Dat was het dan.

En ik zit met een ernstig ziek meisje voor me.

Wat ik dan doe?

Boos worden.

Vervolgens het meisje zelf in een hotel boeken met geld van lekkergeven.nl

Daarna een bevriende psychiater bellen, waarvan ik wist dat hij op vakantie was, maar die toch altijd zijn telefoon opneemt.

De medicatie die hij adviseerde voorschrijven.

Weer een andere vriend gebeld die bemoeizorg kan leveren.

En vandaag bel ik de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd maar eens, of de 'zorg' van deze organisatie nog wel volgens hun bedoeling is.

Zie ook de reacties . Veel kutnijd binnen de GGZ/zorg blijkbaar.

quote:

Op zaterdag 3 mei 2025 13:52 schreef Lospedrosa het volgende:
https://www.linkedin.com/(...)233299374444546-6CDS
[..]
Zie ook de reacties . Veel kutnijd binnen de GGZ/zorg blijkbaar.

Benieuwd of dit een nepverhaal is of niet, wel een iets andere categorie dan hier vaak staat aan semi-spirituele wichelroedenonsens...als dit echt is is het best schrijnend.

quote:

Op zaterdag 3 mei 2025 14:01 schreef heywoodu het volgende:

[..]
Benieuwd of dit een nepverhaal is of niet, wel een iets andere categorie dan hier vaak staat aan semi-spirituele wichelroedenonsens...als dit echt is is het best schrijnend.

Ik denk zelf een niet helemaal eerlijk verhaal.
De arts is wel erg activistisch. En denk dat ze in die rol (te) vaak aanklopt met gevallen waar ze niks mee kunnen. De terugkerende junks met psych problemen maar die steeds weglopen,
Denk niet dat zo een gewoon doodleuk binnenloopt maar via een netwerk bewust naar die vrouw worden gestuurd die een hetze opspeelt naar de GGZ.

Ik vind het vooral vreemd dat notoire stakers als zorgmedewerkers en huisartsen vaak klagen over de hoeveelheid administratie die ze moeten doen, maar nu begrijp ik wat dat inhoudt. Je moet ook nog verslaglegging doen op de socials ter meerdere eer en glorie van jezelf.

quote:

Op zaterdag 3 mei 2025 13:52 schreef Lospedrosa het volgende:
https://www.linkedin.com/(...)233299374444546-6CDS
[..]
Zie ook de reacties . Veel kutnijd binnen de GGZ/zorg blijkbaar.

Mooi mens wel die zorgverlener.

quote:

Op dinsdag 22 april 2025 21:14 schreef Evangelion het volgende:
Ik hou van uberproductieve neppe agenda's op linkedin
Als je thuiswerkt heb je nooit pauze en hoef je nooit naar de wc
NOBODY praat over de voordelen van thuiswerken. NOBODY.

The truth about WFH nobody talks about
[ afbeelding ]

Tjezus wat een bagger post die dame.

quote:

Op dinsdag 22 april 2025 21:14 schreef Evangelion het volgende:
Ik hou van uberproductieve neppe agenda's op linkedin
Als je thuiswerkt heb je nooit pauze en hoef je nooit naar de wc
NOBODY praat over de voordelen van thuiswerken. NOBODY.

The truth about WFH nobody talks about
[ afbeelding ]

Eerlijk is eerlijk, thuis meer gedaan krijgen dan op kantoor is niet zo heel ingewikkeld. Maar zo eens in de week een dagje lachen met af en toe wat werk tussendoor is ook prima, daar niet van.

Elke post die begint met "Met gepaste trots [...]"

I’m gonna leave this fucked up country! Today!’

Hij schreeuwt. De aderen lopen als netwerken door zijn ogen. Zijn neus vlak voor de mijne. Maar het is niet het volume dat me raakt. Het is de inhoud. Het enige wat ik voel, is de teleurstelling. Ons falen.

Ayan is begin twintig. Iets meer dan een jaar in Nederland. Hij spreekt nauwelijks Nederlands. Engels een beetje – net genoeg om te vloeken en vragen te stellen die niemand echt beantwoord krijgt. Een paar weken geleden werd hij bij ons opgenomen, op de High & Intensive Care. Psychotisch ontregeld door cannabisgebruik. Problemen in het AZC, overlast, politie, de crisisbeoordelingskamer, en toen: wij. De HIC.

In die weken zijn we er nauwelijks in geslaagd hem uit te leggen waar hij is. Psychose, trauma, verleden, heden, en onbegrip over zijn nieuwe land – alles vloeit door elkaar.

Gisteren kwam de rechter langs, om te oordelen of er een zorgmachtiging moest komen. ‘Who is this judge!?’ vroeg hij boos. ‘God is my judge, I don’t need this!’ Zijn advocaat (wit) en ik (ook wit) probeerden het uit te leggen. Met handen, voeten en simpel Engels. Maar leg dat maar eens uit. Wat een zorgmachtiging is. Wat het Nederlandse zorgsysteem is. Wat ‘gedwongen zorg’ betekent, als je jong bent, niemand vertrouwt, en denkt dat je wordt gestraft voor iets wat je niet begrijpt.

De machtiging werd afgegeven. Boosheid volgde. Glazen vlogen door de kamer. Hij weer neus aan neus met mij. Schreeuwend, vloekend, huilend. Allemaal tegelijk. Allemaal terecht.

Vandaag hebben we een gesprek. Zijn ambulant begeleiders schuiven aan (wit), wij vanuit de kliniek (wit), en aan de telefoon Khalid, van de stichting die hem kent vanuit zijn gemeenschap. Niet wit en de enige die hij vertrouwd.
Er liggen twee opties op tafel: een depot, of een medicijn dat hij maar één keer per week hoeft te slikken. Wederom boosheid. Een nieuw medicijn? Weer verlenging? Hij heeft toch niemand vermoord? Khalid probeert te bemiddelen. ‘Hij vertrouwt jullie niet,’ zegt hij. ‘Waar hij vandaan komt krijgen alleen criminelen spuiten. Hij denkt dat hij gestraft wordt.’ Opnieuw probeert de psychiater het uit te leggen. Opnieuw lukt het niet. Opnieuw draaien we rondjes. Ik staar naar mijn handen. Vermijd zijn blik. Ik voel hem kijken.
Ik voel hoe ik hem heb teleurgesteld. De tranen komen nu van boosheid én wanhoop. ‘Let me out!’ roept hij tegen me. Ik zeg dat we het morgen opnieuw bespreken. Hij knikt.

Ik laat hem eruit en kijk hem na. Halverwege de gang draait hij zich om. Zijn blik scherp, zijn stem rauw.

‘You’re treating me like an animal!’

Ik zeg niets.

Want wat moet je zeggen, want op dat moment, ondanks al mijn goede bedoelingen, voelde het ook nog zo. Hij kwam hierheen voor een beter leven.
En dat heeft hij nooit gehad.

En ik?

Ik kon het hem vandaag niet geven. En dat doet pijn.

Van een zogenaamde pianostemmer naar je cryptische shit marketing verhaaltje

quote:

De bel gaat en ik doe open. Voor de deur staat een man met twee werkkoffers. De pianostemmer, 20 minuten te laat. Het eerste wat hij zegt is:

“Ze hebben op het conservatorium vier snaren uitgeslagen.”

Ik kijk hem vragend aan. Hij herhaalt wat hij zei, en ik zeg dat ik niet weet wat dat betekent.

Dat is blijkbaar vreemd, want nu trekt hij een niet-begrijpend gezicht en laat een foto zien op zijn telefoon.

Van de ingewanden van een piano, waar een gat gaapt omdat er vier snaren ontbreken.

Ooo, de ondertiteling van wat hij zei is dus:

“Ik moest hiervoor ergens anders een piano stemmen en daar bleek onverwacht ook een reparatie nodig te zijn: ik moest eerst vier gebroken snaren vervangen voordat ik de piano kon stemmen. Dus ben ik 20 minuten uitgelopen.”

Vervolgens gaat hij een uur lang in een concentratiebubbel gekmakend zitten tingeltangelen op onze piano, en die klinkt nu weer top.

Als vakidioot en diepexpert zeg je vaak cryptische shit.

Het is fantastisch dat er mensen zijn zoals jij, die belachelijk veel weten van een irritant probleem.

Waar veel klanten mee worstelen, die hulpeloos op leiderschap en oplossend vermogen zitten te hopen.

Maar die mensen hebben dan wel nodig dat jij iets zegt wat ze snappen. Anders hebben ze totaal niet door dat jij ze kunt helpen.

Klanten kunnen overtuigen is dus óók een teken van extreme expertise.

Wil je een paar goeie tips voor begrijpelijke marketing waardoor klanten snappen wat jouw superpower is, klik dan door naar mijn website voor de checklist 'Ontdek je superpowers'.

quote:

Op woensdag 7 mei 2025 22:55 schreef drakin het volgende:
Van een zogenaamde pianostemmer naar je cryptische shit marketing verhaaltje
[..]

Met context (pianostemmer die 20 minuten te laat is) is dit ook weer niet zo ingewikkeld toch
Zeker als je zelf blijkbaar een piano hebt

quote:

Op maandag 5 mei 2025 14:47 schreef Nagelslak het volgende:
I’m gonna leave this fucked up country! Today!’

Hij schreeuwt. De aderen lopen als netwerken door zijn ogen. Zijn neus vlak voor de mijne. Maar het is niet het volume dat me raakt. Het is de inhoud. Het enige wat ik voel, is de teleurstelling. Ons falen.

Ayan is begin twintig. Iets meer dan een jaar in Nederland. Hij spreekt nauwelijks Nederlands. Engels een beetje – net genoeg om te vloeken en vragen te stellen die niemand echt beantwoord krijgt. Een paar weken geleden werd hij bij ons opgenomen, op de High & Intensive Care. Psychotisch ontregeld door cannabisgebruik. Problemen in het AZC, overlast, politie, de crisisbeoordelingskamer, en toen: wij. De HIC.

In die weken zijn we er nauwelijks in geslaagd hem uit te leggen waar hij is. Psychose, trauma, verleden, heden, en onbegrip over zijn nieuwe land – alles vloeit door elkaar.

Gisteren kwam de rechter langs, om te oordelen of er een zorgmachtiging moest komen. ‘Who is this judge!?’ vroeg hij boos. ‘God is my judge, I don’t need this!’ Zijn advocaat (wit) en ik (ook wit) probeerden het uit te leggen. Met handen, voeten en simpel Engels. Maar leg dat maar eens uit. Wat een zorgmachtiging is. Wat het Nederlandse zorgsysteem is. Wat ‘gedwongen zorg’ betekent, als je jong bent, niemand vertrouwt, en denkt dat je wordt gestraft voor iets wat je niet begrijpt.

De machtiging werd afgegeven. Boosheid volgde. Glazen vlogen door de kamer. Hij weer neus aan neus met mij. Schreeuwend, vloekend, huilend. Allemaal tegelijk. Allemaal terecht.

Vandaag hebben we een gesprek. Zijn ambulant begeleiders schuiven aan (wit), wij vanuit de kliniek (wit), en aan de telefoon Khalid, van de stichting die hem kent vanuit zijn gemeenschap. Niet wit en de enige die hij vertrouwd.
Er liggen twee opties op tafel: een depot, of een medicijn dat hij maar één keer per week hoeft te slikken. Wederom boosheid. Een nieuw medicijn? Weer verlenging? Hij heeft toch niemand vermoord? Khalid probeert te bemiddelen. ‘Hij vertrouwt jullie niet,’ zegt hij. ‘Waar hij vandaan komt krijgen alleen criminelen spuiten. Hij denkt dat hij gestraft wordt.’ Opnieuw probeert de psychiater het uit te leggen. Opnieuw lukt het niet. Opnieuw draaien we rondjes. Ik staar naar mijn handen. Vermijd zijn blik. Ik voel hem kijken.
Ik voel hoe ik hem heb teleurgesteld. De tranen komen nu van boosheid én wanhoop. ‘Let me out!’ roept hij tegen me. Ik zeg dat we het morgen opnieuw bespreken. Hij knikt.

Ik laat hem eruit en kijk hem na. Halverwege de gang draait hij zich om. Zijn blik scherp, zijn stem rauw.

‘You’re treating me like an animal!’

Ik zeg niets.

Want wat moet je zeggen, want op dat moment, ondanks al mijn goede bedoelingen, voelde het ook nog zo. Hij kwam hierheen voor een beter leven.
En dat heeft hij nooit gehad.

En ik?

Ik kon het hem vandaag niet geven. En dat doet pijn.

Die korte zinnen is ook zo'n ergernis altijd.

Hij schreeuwt. Ons falen. Boosheid volgde.

De fuck

Dit posten

Coaches zijn net fruit.

Er zijn veel soorten fruit op de wereld.

Sommige mensen eten helemaal geen fruit en zijn prima gezond.
Anderen zweren erbij — 𝘢𝘯 𝘢𝘱𝘱𝘭𝘦 𝘢 𝘥𝘢𝘺 𝘬𝘦𝘦𝘱𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘥𝘰𝘤𝘵𝘰𝘳 𝘢𝘸𝘢𝘺!
Sommigen krijgen uitslag van kiwi’s, en weer anderen vinden het gewoon niet nodig.

En dat mag allemaal.
Soms heb je geen fruit nodig.
Soms wíl je gewoon fruit.
En soms krijg je ineens een afte in je wang en denk je: 𝘖𝘫𝘢… 𝘮𝘪𝘴𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘸𝘦𝘦𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘧𝘳𝘶𝘪𝘵 𝘦𝘵𝘦𝘯.

En ja, de één houdt van appels, de ander van peren.
Maar appels met peren vergelijken slaat natuurlijk nergens op 😜

En stel nou… dat je een passievrucht tegenkomt.
En je denkt: Wat ís dit eigenlijk?

Je vraagt het aan de passievrucht, en die zegt:
“Nou… van buiten ben ik een beetje rimpelig. Maar van binnen ben ik fris, een tikkie zuur, soms onverwacht zoet. En je moet me een beetje openmaken voor je bij m’n kern kunt.”

Oké. Maar weet je dan hoe een passievrucht écht smaakt?
Nee.
Dat weet je pas als je proeft.

En dat geldt ook voor coaching.
Je kunt lezen wat ik doe. Je kunt luisteren naar verhalen van anderen.
Maar uiteindelijk… werkt het het beste om het een keer te proeven.

Twee keer per maand geef ik een gratis sessie weg.
Voor wie nieuwsgierig is en nog niet eerder met mij heeft gewerkt.

Wil je een keer proeven? Laat het me weten.
Misschien ben jij wel dol op passievrucht. En wist je het gewoon nog niet 😉

Vrouwtje klinkt behoorlijk WOEDEND

quote:

ALLEENSTAAND -VS- GETROUWD MET KINDEREN
*de patriarchale droom werkt alleen voor (hetero, cisgender) mannen*

We weten het al een tijdje, dit is geen nieuwe informatie, maar als je het onder elkaar zet stijgt er een duidelijk beeld uit op.
"Single women, without children:
- they live longer, than women who are married with children
- they earn more money
- they are healthier
- they are happier
- are less likely to commit suicide
- are less likely to be victim of homicide
- are less likely to die in car accidents
- are less likely to suffer from alcoholism and or drug addiction
- are less likely to report themselves as depressed, anxious and are more sexually satisfied

There is not a single way that you can measure succes and well-being on a cultural and sociological scale, that unmarried and childless women do not outperform women who are married with children.

The opposite is true for men. Married men outperform single men in every way. And the reason for that is, that women pour their live for their partners.
They literally exchange literal years of their lives, uplifting their partner, who will then thrive and succeed, and prosper.
Which is what we are taught."

Het huwelijk is een patriarchaal bedenksel.
Het hele doel ervan was om van voordeel voor mannen te zijn.
Dus dan is het ook niet gek dat het ook (nog steeds) zo is.

"Het doel van het huwelijk was om vrouwen aan mannen te binden en zo te garanderen dat de kinderen van een man daadwerkelijk zijn biologische erfgenamen waren. Dit was met name belangrijk in patriarchale samenlevingen, waar deze erfgenamen vaak leidinggevende rollen erfden. Door het huwelijk werd een vrouw het eigendom van een man. Tijdens de verlovingsceremonie in het oude Griekenland gaf een vader zijn dochter de volgende woorden: "Ik verpand mijn dochter met het doel wettige nakomelingen te verwekken."

Bij de oude Hebreeën was het mannen vrij om meerdere vrouwen te nemen; getrouwde (extreem patriarchale) Griekse en Romeinse mannen hadden een officiële vrouw, die voor het huishouden moest zorgen en diverse andere (seksuele) relaties. Als de officiële vrouwen geen kinderen kregen, konden hun mannen hen teruggeven. Inruilen.

Naarmate de christelijke kerk een machtige instelling in Europa werd, werden de zegeningen van een priester steeds gebruikelijker. Gedurende een groot deel van de vroege christelijke tijd hield de kerk zich afzijdig van bruiloften en liet de staat de verbintenis tussen man en vrouw regelen. Maar tegen de achtste eeuw begonnen christelijke kerken huwelijken te voltrekken. Joodse 'huwelijken' hielden oorspronkelijk in dat een man een bepaalde vrouw of vrouwen als zijn eigendom 'reserveerde'."

Er zijn twee routes te volgen: de afhankelijkheid van vrouwen in stand houden/ vergroten, of het instituut aantrekkelijker maken voor vrouwen. Vooralsnog kiest men voor optie 1.

https://lnkd.in/eA7wrA32.

quote:

𝟏𝟏𝟐 – 𝐖𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐮𝐰 𝐧𝐨𝐨𝐝𝐠𝐞𝐯𝐚𝐥?

“112, wat is uw noodgeval?”

“Mijn hoofd.
Mijn hart.
Ze doen het niet meer.”

“Wat bedoelt u, mevrouw?”

“Ik ben er nog. Maar ik voel niets meer.
Alsof ik langzaam verdwijn,
terwijl ik nog ademhaal.”

“Is er iemand gewond?”

“𝐈𝐤.
𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐧𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐳𝐢𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭.”

“Wat is er gebeurd?”

“Ik ben te lang sterk geweest.
Te vaak gelachen terwijl ik huilde.
Te vaak ‘het gaat wel’ gezegd,
terwijl ik 's nachts in stilte brak.”

“Bent u alleen?”

“𝐀𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝.
Ook als ik mensen om me heen heb.”

“Wat heeft u nodig?”

“Iemand die echt luistert.
Niet om te reageren.
Maar om te begrijpen dat dit geen aanstellerij is.
Geen fase. Geen ‘even een mindere dag’.
Maar een uitputtingsslag.
Elke dag. Opnieuw.”

“Wat kunnen we voor u doen?”

“𝐕𝐞𝐫𝐭𝐞𝐥 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝 𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭.
Dat mensen stuk kunnen gaan zonder schrammen.
Dat een glimlach niet betekent dat het goed gaat.
Dat sterk zijn soms het laatste restje is
voor je helemaal breekt.”

Niet elk noodgeval heeft zwaailichten.
Sommige noodgevallen
lopen rond.
Werken door.
Zorgen voor anderen.
En huilen pas als niemand kijkt.

Als je dit leest:
Kijk om je heen.
Luister.
En vraag niet: “Gaat het?”
Maar: “𝐇𝐨𝐮𝐝 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐨𝐠 𝐯𝐨𝐥?”

Voor iedereen die nog op de badkamervloer zit.
Die zich kapot schaamt voor wat ze voelen.
Die denkt dat niemand hen ooit écht zal begrijpen.

Je bent geen zwakte.
Je bent geen last.
Je bent er nog. En dat is al groots.

hashtag#MentaleGezondheid hashtag#OnzichtbarePijn
#112 hashtag#Burnout hashtag#Depressie
hashtag#EmotioneleUitputting

Bron.

Man man man

quote:

Op zaterdag 10 mei 2025 11:10 schreef Evangelion het volgende:
Coaches zijn net fruit.

Er zijn veel soorten fruit op de wereld.

Sommige mensen eten helemaal geen fruit en zijn prima gezond.
Anderen zweren erbij — 𝘢𝘯 𝘢𝘱𝘱𝘭𝘦 𝘢 𝘥𝘢𝘺 𝘬𝘦𝘦𝘱𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘥𝘰𝘤𝘵𝘰𝘳 𝘢𝘸𝘢𝘺!
Sommigen krijgen uitslag van kiwi’s, en weer anderen vinden het gewoon niet nodig.

En dat mag allemaal.
Soms heb je geen fruit nodig.
Soms wíl je gewoon fruit.
En soms krijg je ineens een afte in je wang en denk je: 𝘖𝘫𝘢… 𝘮𝘪𝘴𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘸𝘦𝘦𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘧𝘳𝘶𝘪𝘵 𝘦𝘵𝘦𝘯.

En ja, de één houdt van appels, de ander van peren.
Maar appels met peren vergelijken slaat natuurlijk nergens op 😜

En stel nou… dat je een passievrucht tegenkomt.
En je denkt: Wat ís dit eigenlijk?

Je vraagt het aan de passievrucht, en die zegt:
“Nou… van buiten ben ik een beetje rimpelig. Maar van binnen ben ik fris, een tikkie zuur, soms onverwacht zoet. En je moet me een beetje openmaken voor je bij m’n kern kunt.”

Oké. Maar weet je dan hoe een passievrucht écht smaakt?
Nee.
Dat weet je pas als je proeft.

En dat geldt ook voor coaching.
Je kunt lezen wat ik doe. Je kunt luisteren naar verhalen van anderen.
Maar uiteindelijk… werkt het het beste om het een keer te proeven.

Twee keer per maand geef ik een gratis sessie weg.
Voor wie nieuwsgierig is en nog niet eerder met mij heeft gewerkt.

Wil je een keer proeven? Laat het me weten.
Misschien ben jij wel dol op passievrucht. En wist je het gewoon nog niet 😉

Coaches zijn net als fruitvliegjes, niemand zit erop te wachten.

quote:

Op maandag 5 mei 2025 14:47 schreef Nagelslak het volgende:
I’m gonna leave this fucked up country! Today!’

Gisteren kwam de rechter langs, om te oordelen of er een zorgmachtiging moest komen. ‘Who is this judge!?’ vroeg hij boos. ‘God is my judge, I don’t need this!’

Duidelijk zaak. De beste man serieus nemen en doen wat hij vraagt.

Waarom in hemelsnaam al die frustratie lopen opbouwen voor iemand die hier niet wil zijn en ons rechtelijke gezag niet accepteert. Waarom dat daarna dan op Linkedin moet is helemaal een raadsel.

quote:

Op dinsdag 13 mei 2025 13:17 schreef HSG het volgende:

[..]
Bron.

Man man man

Christus te paard, ik zou mijn laptop het raam uit smijten.

Linkedin begint ook steeds meer een rouwadres te worden. Om de haverklap mensen die iets posten over overleden naasten en waar anderen dan weer op gaan reageren….. Facebook light.

quote:

Op dinsdag 13 mei 2025 22:02 schreef DoubleDip het volgende:

[..]
Christus te paard, ik zou mijn laptop het raam uit smijten.

Dat had ik ook bijna gedaan.

quote:

Op woensdag 14 mei 2025 06:55 schreef de_boswachter het volgende:
Linkedin begint ook steeds meer een rouwadres te worden. Om de haverklap mensen die iets posten over overleden naasten en waar anderen dan weer op gaan reageren….. Facebook light.

Of ter herinnering aan hun overleden moeder, soms nog 5 jaar geleden ook

Tenzij je begrafenisondernemer bent snap ik de plek daarvoor niet bepaald

quote:

Op woensdag 14 mei 2025 09:01 schreef Molo het volgende:

[..]
Of ter herinnering aan hun overleden moeder, soms nog 5 jaar geleden ook

Tenzij je begrafenisondernemer bent snap ik de plek daarvoor niet bepaald

‘De verwerking van het verlies van mijn man’

En dan een A4’tje vol over de moeilijke tijd en hoe ze zich heeft herpakt. Ja erg, maar wat moeten wij er mee?

quote:

Op woensdag 14 mei 2025 06:55 schreef de_boswachter het volgende:
Linkedin begint ook steeds meer een rouwadres te worden. Om de haverklap mensen die iets posten over overleden naasten en waar anderen dan weer op gaan reageren….. Facebook light.

Net zoiets zelf meegemaakt maar no way dat ik dat op LinkedIn plemp. Ben idd vrij allergisch voor zulke verhalen. Het is een zakelijk medium, geen Feestboek en nee je krijgt ook geen sticker voor je goede en lekker korte kutverhaal.

quote:

Op donderdag 17 april 2025 20:32 schreef Lospedrosa het volgende:

[..]
Misschien zit tijdens de lunchpauze wel niemand te wachten op een pinda met domme vragen.
HEB JE DAAR AL AAN GEDACHT!?

De klant wacht maar ik krijg niet betaald in mijn pauze.

quote:

Op donderdag 17 april 2025 20:07 schreef Molo het volgende:

[..]
Heb toen ik vanmiddag deze post las lachend zitten genieten van al die hilarisch achterlijke reacties van die domme havermelkkutjes

Zal ik mannenmelk aanraden?
Geen koe voor geleden en 100% biologisch.

quote:

Hallo lieve mensen - Beschikbaar vanaf per direct...

Voor Ontbijtkok,Gastheer in de Bedrijfscatering van 06.00 uur tot 14.30 van maandag tot donderdag...32 uur...voor maximaal indien mogelijk 3 x half jaar contract met 1 maand proeftijd voor eerste contract en daarna bij einde derde halfjaar contract kans op vaste dienst voor minimaal mijn laatst verdiende netto uurloon of meer want ik ben het waard door mijn ervaring en routine.

In Hoofddorp of Schiphol Amsterdam Airport.🍽🍻🍷✈️

En ook beschikbaar voor hotels van maandag tot donderdag voor 32 uur in Hoofddorp en Schiphol Plaza voor Gastheer in ontbijt,lunch en Banqueting overdag.🍽🍻🍷

En op Schiphol beschikbaar als Cabincrew voor KLM,Transavia,Iberia,Vueling voor vluchten binnen Europa boarding vanuit SPL-AMS.
En ook beschikbaar als Grondsteward op SPL-AMS.✈️🌍🛫

En ook beschikbaar voor op Schiphol ✈️voor de Lounges en HMS Host voor dagdiensten en als dat niet mogelijk is,wisseldiensten geen probleem,behalve de nachtdiensten.

En passagiers begeleiden van en naar het vliegtuig als Airportcaddy/Passagierassistent.👨‍🦯🧑‍🦯👨‍🦼🧑‍🦼✈️

Ik spreek Nederlands,Spaans,Engels en Duits.Nederlands en Spaans als moedertaal.
🇳🇱🇪🇸🇬🇧🇩🇪

Beschikbaar vanaf nu😊.

En niet beschikbaar voor Uitzendbureaus!

Ik weet niet of het heel slim is te zeggen dat je werk zoekt, en vervolgens gelijk 1001 eisen neerplempt

quote:

Op maandag 5 mei 2025 14:47 schreef Nagelslak het volgende:
I’m gonna leave this fucked up country! Today!’

Hij schreeuwt. De aderen lopen als netwerken door zijn ogen. Zijn neus vlak voor de mijne. Maar het is niet het volume dat me raakt. Het is de inhoud. Het enige wat ik voel, is de teleurstelling. Ons falen.

Ayan is begin twintig. Iets meer dan een jaar in Nederland. Hij spreekt nauwelijks Nederlands. Engels een beetje – net genoeg om te vloeken en vragen te stellen die niemand echt beantwoord krijgt. Een paar weken geleden werd hij bij ons opgenomen, op de High & Intensive Care. Psychotisch ontregeld door cannabisgebruik. Problemen in het AZC, overlast, politie, de crisisbeoordelingskamer, en toen: wij. De HIC.

In die weken zijn we er nauwelijks in geslaagd hem uit te leggen waar hij is. Psychose, trauma, verleden, heden, en onbegrip over zijn nieuwe land – alles vloeit door elkaar.

Gisteren kwam de rechter langs, om te oordelen of er een zorgmachtiging moest komen. ‘Who is this judge!?’ vroeg hij boos. ‘God is my judge, I don’t need this!’ Zijn advocaat (wit) en ik (ook wit) probeerden het uit te leggen. Met handen, voeten en simpel Engels. Maar leg dat maar eens uit. Wat een zorgmachtiging is. Wat het Nederlandse zorgsysteem is. Wat ‘gedwongen zorg’ betekent, als je jong bent, niemand vertrouwt, en denkt dat je wordt gestraft voor iets wat je niet begrijpt.

De machtiging werd afgegeven. Boosheid volgde. Glazen vlogen door de kamer. Hij weer neus aan neus met mij. Schreeuwend, vloekend, huilend. Allemaal tegelijk. Allemaal terecht.

Vandaag hebben we een gesprek. Zijn ambulant begeleiders schuiven aan (wit), wij vanuit de kliniek (wit), en aan de telefoon Khalid, van de stichting die hem kent vanuit zijn gemeenschap. Niet wit en de enige die hij vertrouwd.
Er liggen twee opties op tafel: een depot, of een medicijn dat hij maar één keer per week hoeft te slikken. Wederom boosheid. Een nieuw medicijn? Weer verlenging? Hij heeft toch niemand vermoord? Khalid probeert te bemiddelen. ‘Hij vertrouwt jullie niet,’ zegt hij. ‘Waar hij vandaan komt krijgen alleen criminelen spuiten. Hij denkt dat hij gestraft wordt.’ Opnieuw probeert de psychiater het uit te leggen. Opnieuw lukt het niet. Opnieuw draaien we rondjes. Ik staar naar mijn handen. Vermijd zijn blik. Ik voel hem kijken.
Ik voel hoe ik hem heb teleurgesteld. De tranen komen nu van boosheid én wanhoop. ‘Let me out!’ roept hij tegen me. Ik zeg dat we het morgen opnieuw bespreken. Hij knikt.

Ik laat hem eruit en kijk hem na. Halverwege de gang draait hij zich om. Zijn blik scherp, zijn stem rauw.

‘You’re treating me like an animal!’

Ik zeg niets.

Want wat moet je zeggen, want op dat moment, ondanks al mijn goede bedoelingen, voelde het ook nog zo. Hij kwam hierheen voor een beter leven.
En dat heeft hij nooit gehad.

En ik?

Ik kon het hem vandaag niet geven. En dat doet pijn.

Gelukkig is ze niet zo gericht op ras.

Nekschot voor je

https://www.linkedin.com/(...)643068818485250-ekYp

Sjonge wat worden we toch soft met z’n allen.
Een feestje regelen voor een paar man is al teveel en moet buiten de deur en van A tot Z geregeld zijn.

quote:

Gisteren werd ik uitgescholden op straat.

Ik zag een jongen die een blikje chocomel dronk en het zo op straat gooide, terwijl er een prullenbak op één meter afstand stond.

Ik vroeg hem: "Vind je dit normaal?"

Hij draaide zich om en zei: "Ik ben al kk parra vandaag en zit niet te wachten op jouw kk kop."

Ik schrok en zei: "Nou, ik zit niet te wachten om uitgescholden worden, terwijl ik je aanspreek op je gedrag. Dat zouden je ouders ook eens moeten doen, dan was je waarschijnlijk beter opgevoed."

Zijn antwoord: "Maar dit is mijn buurt."

Mijn reactie: "Mooi, ook die van mij en dat geeft je nog niet het recht om je troep op straat te gooien."

Ik liep verder, maar het bleef knagen. Want als er iets is waar ik niet tegen kan, dan is het onrecht.

Ik gooi mijn afval in de prullenbak. Ik betaal mijn belastingen. Ik betaal voor mijn (openbaar) vervoer. Ik werk me uit de naad om mijn dromen waar te maken.

En ondertussen?

Gooien anderen hun afval op straat, hebben ze 'geen zin hebben om te werken', reizen ze zwart in de trein en vallen ze anderen lastig.

En ze komen er nog mee weg ook.

Als we dat normaal gaan vinden, als we blijven wegkijken en onze schouders ophalen, bouwen we samen aan een maatschappij waarin respectloos gedrag de norm wordt.

We hebben mensen nodig die durven zeggen waar het op staat, in plaats van bang te zijn voor de gevolgen.

Want als niemand het meer doet... Wie dan wel?

Moslim in de reacties is boos omdat ze een hele groep van asocialen wegzet en op eoa vreemde manier voelt hij zich aangesproken.