KLB Klaagbaak
Klaag maar raak voor een knaak.
Je moet als ZZP er - zelfstandige jezelf ook verkopen. En je rijdt meestal niet rond in een busje met je naam er groot op of hebt geen geld om echt goede marketing te doen. Dan blijft posten, en reageren, op LinkedIn over als een toegankelijk instrument om gratis zichtbaar te zijn. Dus: de welbekende foto als je er goed uit ziet; en uiteraard als "gelukscoach" de mooie momenten die je meemaakt in de trein delen met de hele wereld...quote:Op dinsdag 14 april 2026 22:36 schreef Lospedrosa het volgende:
[..]
Dat zeggen ze niet omdat ze kutwerk doen zoals energiecontracten aansmeren ofzo
Of een cursusje verkopen
Ik denk dat 2026 de online goeroe tijd wel is afgelopen.
Dus ergens nog wel een beetje te begrijpen, en er zijn zat ZZP'ers die daadwerkelijk goed werk doen, en af en toe posten dat ze klaar zijn met een klus bij bedrijf X en zoeken naar iets nieuws. Heb zelf ook oud collegas zat die zo af en toe opduiken in de feed. Maar die exemplaren die we hier posten. Man man man. Zou je er zelf echt denken dat je met je geleuter over jouw 4 hour work week, een beetje indruk maakt op nieuwe klanten? Ja, als je de reacties van de "high end closers" eronder mag geloven..
Mmm. nu ik dit zo schrijf, het zal dus ook wel zo moeten zijn dat hier ook wel eens klanten uit voorkomen. Er zijn dus mensen die zo de weg kwijt zijn dat ze dit soort lieden gaan inschakelen... nog treuriger eigenlijk.
proberen is de eerste stap naar falen
een cafe zonder Hazes, is geen kroeg
een cafe zonder Hazes, is geen kroeg
https://www.linkedin.com/(...)585815201902592-sliBquote:Vier weken lang was ik mijn portemonnee kwijt.
Niet “misschien ligt ie in de auto” kwijt.
Niet “tussen de bankkussens” kwijt.
Echt kwijt kwijt.
En dan kom je er ineens achter hoe belachelijk veel van je leven aan zo’n stukje leer hangt.
Rijbewijs weg.
Bankpasjes blokkeren.
Dingen waarvan je niet eens wist dat je ze had, blijken opeens “essentieel”.
En dan kom je voor een afspraak bij een klant op een fabrieksterrein en word je geweigerd omdat je dus geen legitimatie bij je hebt. Zo’n moment waarop je denkt: kak, ik moet nu toch echt actie ondernemen.
Na vier weken gedoe, stress en alles opnieuw aanvragen dacht ik: klaar. Alles weer binnen. 💪
En toen….
Vond ik hem terug.
Gewoon, alsof die portemonnee vier weken op retraite was geweest om zichzelf te hervinden.
Mijn week begint goed. 😃
Deze post was natuurlijk niet compleet met een 'lekker gekke' foto van de eigenaar met de verloren portemonnee in de hand
Waarom kijk ik nog op LinkedIn
https://www.linkedin.com/(...)ial-actions-commentsquote:Mijn naam is Elena. Ik ben 71 en knip haar in mijn garage.
25 dollar, contant, geen afspraken. Wie er verschijnt, gaat zitten in de oude stoel uit mijn salon, en ik probeer ze weer menselijk te laten voelen.
Na bijna vijftig jaar in een high-end salon werk ik nu eenvoudig, onder een bordje: “Elena’s Community Haircuts.” Veel mensen komen omdat het moeilijk is. Miguel kwam omdat hij het had opgegeven.
Dinsdagmorgen, onverzorgd haar, baard, hij leek in zijn auto te wonen. “Hoeveel om eruit te zien als iemand die aangenomen kan worden?” vroeg hij. Hij trilde, vermijdde oogcontact. “Ga zitten,” zei ik. Ik knipte meer dan een uur, elk detail. Hij fluisterde: “Ik was vergeten dat ik er nog was.”
Hij had maar negen dollar. “Dat is precies de prijs,” loog ik. Hij begreep het en huilde. “Ik heb donderdag een sollicitatiegesprek. Jij gaf me een kans.”
Ik plaatste een nieuw bordje: “Interview Haircuts: Gratis. Geen uitzonderingen.” Mensen van alle leeftijden kwamen. Nu werk ik zes dagen per week. Sommige betalen, sollicitatiekapsels? Altijd gratis.
Sandra, alleenstaande moeder van drie, had met keukenschaar geknipt. Twee maanden later bracht ze zestig dollar voor de volgende keer.
Het mooiste moment: Miguel een jaar later, schone auto, strak pak, vers kapsel. “Ik ben supervisor. Ik breng mensen hierheen van het uitzendbureau. Jij zorgt voor ze.” Hij gaf me een cheque van vierhonderd dollar.
In twee jaar: meer dan 400 gratis sollicitatiekapsels. Andere kappers helpen mee. Vorige maand werd een vaste klant aangenomen. Zijn baas: “Wie waardigheid houdt na helemaal onderaan te zijn geweest, is goud waard.”
Mijn handen trillen. Mijn garage ruikt naar rozemarijnshampoo en oud beton. Maar ik heb geleerd: verlies je leven, dan verlies je ook de spiegel die je laat zien dat je erbij hoort. Geef die spiegel terug: kapsel, schoon shirt, vriendelijk woord. Doen!
Gepost door ene Marcel. De reacties zijn facebook waardig.
Om aan te geven hoe hoog Erdogan het moederschap acht, gaf hij een voorbeeld uit de praktijk. ''Ik kuste wel eens de voeten van mijn moeder omdat ze naar het paradijs roken. Zij wierp me dan een zedige blik toe en huilde soms.''
|
|
