Nepverhalen op LinkedIn #19 en we smeren nog meer hersenpoep uit op LI

Die Jos Burgers gelooft wel heel erg in zichzelf, zie hem steeds vaker voorbij komen

quote:

Op donderdag 27 februari 2025 23:07 schreef Lospedrosa het volgende:
Man spot ‘zwarten’ in bediening restaurant.
En wijdt hier een post aan dat dat heel normaal is, zelfs de kleinkinderen vinden het heel normaal.
Je zou verwachten dat die zich doodschrikken, maar nee hoor, niet in huize Jan,
[..]

niemand boeit het en dan een heel verhaal schrijven

quote:

"𝗪𝗲 𝗴𝗮𝗮𝗻 𝗼𝗽 𝘃𝗮𝗸𝗮𝗻𝘁𝗶𝗲, 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗽𝗮𝗽, 𝗱𝗮𝗻 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝗹 𝗺𝗲𝘁 𝗼𝗻𝘀 𝘀𝗽𝗲𝗹𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗱𝗲 𝗵𝗲𝗹𝗲 𝘁𝗶𝗷𝗱 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻."

Pijnlijk, confronterend, herkenbaar en liefdevol. Woorden die direct bij me opkwamen toen mijn dochter haar verlangen uitsprak.

Ik wil er als vader écht zijn, aanwezig voor mijn familie. Maar ondanks alle stappen die ik zet richting een betere werk-privébalans, merk ik dat ik er nog niet helemaal ben.

Balanceren tussen het zijn van man, vader, zoon, vriend, ondernemer, werkgever en roeping-gedreven ontdekker is een uitdaging. Je roeping leven op al je leefgebieden zorgt voor balans en innerlijke energie, leert De School voor Transitie. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je leefgebieden zijn continu in beweging, waardoor je steeds ze opnieuw moet herontdekken. Die zoektocht is hard werken en heel bijzonder wanneer je ontdekkingen mag doen en stappen voorwaarts kunt zetten. Door mijn reis met Peter Ottens, Marthy Rodriguez, Giannini Olieberg, Jakob van Wielink, Jorien Ouweneel heb ik veel mogen leren, ontdekken en lukt het balanceren steeds beter. Een groot goed.

Deze vakantie in Duitsland doe ik het anders. Sinds deze zomer heb ik een werktelefoon die thuis blijft. De borrel is ingewisseld voor een spelletje met elkaar. Uitslapen voor lezen. Socials scrollen voor een potje voetbal. Voldoende energie en tijd met elkaar, en ook ruimte om te bedenken hoe ik volgende week weer ga balanceren.

hashtag#WerkPrivéBalans hashtag#Verbinding hashtag#Roeping

"Potential Artist | Co-Founder | Organisation builder | Business Concepter | Secure Base Leader"
""Ik ben een kunstenaar die bouwt aan bewegingen waardoor potentie bloeit"" __!

Zie mij druk zijn Niet druk genoeg om dit verhaal niet te kunnen typen.

quote:

Op zaterdag 1 maart 2025 20:36 schreef Evangelion het volgende:

[..]
"Potential Artist | Co-Founder | Organisation builder | Business Concepter | Secure Base Leader"
""Ik ben een kunstenaar die bouwt aan bewegingen waardoor potentie bloeit"" __!

Zie mij druk zijn Niet druk genoeg om dit verhaal niet te kunnen typen.

Als hij dat nou ook echt deed ipv deze drek op LI te gooien zou het hem nog sieren. Maar natuurlijk gaat het werk en het ego voor.

quote:

Op zaterdag 1 maart 2025 20:36 schreef Evangelion het volgende:

[..]
"Potential Artist | Co-Founder | Organisation builder | Business Concepter | Secure Base Leader"
""Ik ben een kunstenaar die bouwt aan bewegingen waardoor potentie bloeit"" __!

Zie mij druk zijn Niet druk genoeg om dit verhaal niet te kunnen typen.

Met andere woorden meneer is werkloos.

quote:

Hij heeft vakantie. Ik had griep-en nu vooral nog weinig energie.

'Ik wil naar buiten, maar ik weet niet wat ik daar moet doen.' zegt hij, terwijl hij op de grond ligt. Hij is namelijk 12 en was vijf minuten geleden ineens een kat- en nu weer een jongen met een gezonde dosis verveling.

'Ik ga het aan ChatGPT vragen' besluit hij dan.
ChatGPT en hij komen na wat doorvragen overeen dat het wel een leuk idee is om een natuurdagboek aan te gaan leggen. Detailfotografie, schetsen en zijn bevindingen opschrijven.
Leuk plan.
Hij staart voor zich uit.
'Waar wacht je op?'
Hij denkt nog even na en zegt dan uit het niets:

'Bijna maart, dacht de boom,
En al ging februari sloom,
Lagen de mensen in hun bed met kruiken,
Nu is het bijna echt zo ver:
Ik kan de lente ruiken.'

Ik staar hem even aan. Misschien is de koorts terug en ijl ik. 'Wat is dit?'
'ChatGPT stelde voor dat ik na kon denken over een gedicht met als uitgangspunt wat een boom van deze dag zou vinden. Dit dus. Ik ga.'

Hij pakt zijn telefoon, een notitieboek en een pen- en ik zie hem verdwijnen. Naar buiten. Echt waar.

------------

Een waargebeurd sprookje, voor elke bezorgde ouder rondom nieuwe technologie. Over hoe ChatGPT mijn puber vandaag de natuur in stuurde en tot poëzie bracht.

Er gebeuren stiekem echt ook nog mooie dingen.

hashtag#chatgpt hashtag#ai hashtag#pubers hashtag#puberbrein hashtag#storytelling hashtag#prompts hashtag#natuur hashtag#buitenspelen hashtag#poezie hashtag#gedicht hashtag#kinderliteratuur hashtag#nieuwetechnologie hashtag#oudersvannu hashtag#kinderenvannu hashtag#verveling

ja hooorrrr

Ik word schijtziek van die openingszinnen in die berichten.

quote:

"Mevrouw?" vraagt de vrouw tegenover mij. "Waar heeft u dat cadeaupapier vandaan?"

Haar stem is vriendelijk, haar blik nieuwsgierig. Ze wijst naar de rol in mijn mandje. Ik noem de naam van de winkel.

"Vindt u het mooi?" springt mijn moeder enthousiast bij.

"Ja! Heel erg zelfs."

Mijn moeder twijfelt geen seconde. "Neem maar dan!" zegt ze, en reikt het papier aan. De vrouw deinst lichtjes terug.

"Nee joh, dat kan ik niet aannemen!"

"Waarom niet? Het is maar cadeaupapier."

Aarzelend neemt ze het aan. "Nou, dank u wel!"
"Graag gedaan, veel plezier ermee!"

Een klein gebaar. Een stukje papier. Gewoon een moment van vriendelijkheid tussen twee mensen.

We draaien ons om om verder te lopen, maar dan...

"Waar komen jullie eigenlijk vandaan?" De vrouw maakt een gebaar met haar handen rondom haar hoofd en legt uit dat ze verwijst naar onze hoofddoek.

"Hoe bedoelt u?" vraagt mijn moeder.
"Nou, uit welk land komen jullie?"
"Nederland."
"Nee, ik bedoel, oorspronkelijk?"

Onze blikken zeggen genoeg.
"Maar je bent toch niet hier geboren?"
"Jawel hoor."

De vrouw wendt zich nu tot mij. "En jouw moeder dan?"
"Die heb ik vanmorgen opgehaald van huis, ze staat naast mij, dus misschien kunt u het haar zelf vragen?"

De vrouw kijkt mijn moeder onderzoekend aan.
"Is dát je moeder?! Wat ziet ze er jong uit!"
En dan opnieuw: "Ben jij geboren in Nederland?"
"Ja."

Mijn moeders blik verhardt niet, ze glimlacht alleen maar. Niet uit beleefdheid, maar omdat ze dit gesprek al zo vaak heeft gevoerd.

"En jij bent ook hier geboren?"
"Ja," zeg ik, "ik ben ook hier geboren."

“En waar komt je vader eigenlijk vandaan?”

Dan besluit mijn moeder de rollen om te draaien.
"Waar komt ú vandaan?"

De vrouw knippert met haar ogen, verrast door de omkering.
"Uit Nederland natuurlijk!"
"En uw ouders?"
"Uit Nederland!" zegt ze met overtuiging.

Maar dan… een kleine aarzeling. Een moment van zelfreflectie.
"Weet u dat zeker?" vraagt mijn moeder vriendelijk.

Een korte stilte.
"Nou," zegt ze, "mijn vader was Indisch, maar mij werd altijd geleerd te zeggen dat ik Nederlands ben."
Haar woorden blijven even in de lucht hangen.

Want dat is wat vooroordelen doen. Ze maken een mens tot een vraag, tot een puzzel die je denkt te moeten oplossen. Ze zetten een grens tussen ‘wij’ en ‘zij’, terwijl die grens helemaal niet bestaat.

Sommige cadeaus zitten in papier gewikkeld, andere in kleine momenten van inzicht. Maar de meest waardevolle? Die scheuren vooroordelen open en laten ruimte voor iets nieuws. Laten we elkaar minder vragen waar we vandaan komen, maar waar we samen naartoe gaan.

hashtag#inclusie hashtag#diversiteit hashtag#vooroordelen hashtag#verbinding hashtag#samen hashtag#inzichten

Wat een hoop hashtags.

quote:

Op woensdag 12 maart 2025 16:49 schreef vencodark het volgende:
Wat een hoop hashtags.

Maar vooral, wat een hoop bullshit.

Raar gedicht?

quote:

De gouden koets.
Voor velen, de gouden kooi op wielen…

Ik hoor het zo vaak.
En begrijp het nog steeds niet.

Mensen die een nieuwe baan willen.
Maar blijven hangen, treuzelen en twijfelen.
Niet door hun werk, of door hun team.

Maar door hun leaseauto.

Ze willen wél die andere baan.
Maar die huidige leaseauto moet terug.
En die nieuwe baan? Die heeft er dus geen.

Een nieuwe baan? Mooi.
Maar hé, zonder leaseauto?
Dan moet je er zelf ineens een kopen.

Kost die baan je ineens 15.000+ euro…

Hebben ze die leaseauto dan echt nodig?
Blijkt dat ze ‘m vooral privé gebruiken.
En voor die 2 of 3 kantoordagen.

Dus:
Je werkgever gaf je een auto.
Die je zakelijk niet echt nodig had.
Maar waar je zó aan gewend bent geraakt…

Dat je door die auto, nu niet meer weg wilt.

Jouw auto, nee - die van je werkgever.
Is nu de bepalende factor geworden.
Of je die nieuwe baan pakt.
Of blijft hangen.
In je baan.

En in luxe, die niet van jou is…

quote:

Op vrijdag 14 maart 2025 14:02 schreef Evangelion het volgende:
Raar gedicht?
[..]
[ afbeelding ]

Prachtige spoken word van een tankende man.

DAAR HEB JE WEER ZO'N MOEDER

Ja echt. Ik ben er een, zo een vreselijke moeder.

Wie het maar horen wilt. Gooi er een muntje in, en ik stop er niet over.
De meeste die me kennen weten het.

Dit onderwerp houdt me bezig.

Slapeloze nachten, intense beleving van emoties, diepzinnige nachtelijke gesprekken, eindeloos onmogelijke verbanden leggen.

Met 1 jaar en 6 maanden liep je net, maar je bepaalde volledig wat je zelf aandeed. Je wisselde je eigen kleding als het je niet beviel.

Met 1 jaar en 11 maanden smeet je je luiers tegen de muur. Van de ene op de andere dag. 'Ik niet baby, ik geen luier'

Slapen? Dat deed je weinig, overdag dutjes van 30 minuten sinds je 7 weken oud was.

Je zoog alles op, vol energie, intens gelukkig maar ook intens verdrietig.

Alle goedbedoelde adviezen ten spijt. Maakte mij alleen onzekerder. Ik snapte het niet.

Diep in mij sluimerde de vraag: wat als je meer wilt dan je soms kunt, of wat als je nou eigenlijk al meer kunt dan het 'gemiddelde'?

Tot het consultatiebureau hetzelfde constateerde.

En een pedagogisch medewerker op het kinderdagverblijf er ook over begon. (Dankjewel lieve Carool met je ukulele, ik ben je eeuwig dankbaar voor het zien van onze dochter).

Alles wat me tot wanhoop dreef, eindelijk een 'label' maar ook richting.

Ze is inmiddels bijna 5, en heeft een fantastische klas vol met peers, die net zo intens beleven, snel denken en diep voelen.
Juffen en inmiddels ook ouders die haar steeds beter begrijpen.

Ik ben zo'n irritante moeder.

Die het er over blijft hebben. Niet omdat mijn kind beter is dan een ander.

Omdat ik oprecht, met alles in mijn hart, hoop maar één ander kind, gezin, te helpen de antwoorden te vinden op al die eindeloze vragen, waar ze mogelijk al te lang mee rondlopen.

#weekvanhoogbegaafdheid


Ik blijf het er over hebben niet omdat mijn kind beter is dan de ander. Dus dat mens zegt eigenlijk daar haar kind beter is dan een ander

quote:

Op zondag 16 maart 2025 13:36 schreef Nagelslak het volgende:
DAAR HEB JE WEER ZO'N MOEDER

Ja echt. Ik ben er een, zo een vreselijke moeder.

Wie het maar horen wilt. Gooi er een muntje in, en ik stop er niet over.
De meeste die me kennen weten het.

Dit onderwerp houdt me bezig.

Slapeloze nachten, intense beleving van emoties, diepzinnige nachtelijke gesprekken, eindeloos onmogelijke verbanden leggen.

Met 1 jaar en 6 maanden liep je net, maar je bepaalde volledig wat je zelf aandeed. Je wisselde je eigen kleding als het je niet beviel.

Met 1 jaar en 11 maanden smeet je je luiers tegen de muur. Van de ene op de andere dag. 'Ik niet baby, ik geen luier'

Slapen? Dat deed je weinig, overdag dutjes van 30 minuten sinds je 7 weken oud was.

Je zoog alles op, vol energie, intens gelukkig maar ook intens verdrietig.

Alle goedbedoelde adviezen ten spijt. Maakte mij alleen onzekerder. Ik snapte het niet.

Diep in mij sluimerde de vraag: wat als je meer wilt dan je soms kunt, of wat als je nou eigenlijk al meer kunt dan het 'gemiddelde'?

Tot het consultatiebureau hetzelfde constateerde.

En een pedagogisch medewerker op het kinderdagverblijf er ook over begon. (Dankjewel lieve Carool met je ukulele, ik ben je eeuwig dankbaar voor het zien van onze dochter).

Alles wat me tot wanhoop dreef, eindelijk een 'label' maar ook richting.

Ze is inmiddels bijna 5, en heeft een fantastische klas vol met peers, die net zo intens beleven, snel denken en diep voelen.
Juffen en inmiddels ook ouders die haar steeds beter begrijpen.

Ik ben zo'n irritante moeder.

Die het er over blijft hebben. Niet omdat mijn kind beter is dan een ander.

Omdat ik oprecht, met alles in mijn hart, hoop maar één ander kind, gezin, te helpen de antwoorden te vinden op al die eindeloze vragen, waar ze mogelijk al te lang mee rondlopen.

#weekvanhoogbegaafdheid


Ik blijf het er over hebben niet omdat mijn kind beter is dan de ander. Dus dat mens zegt eigenlijk daar haar kind beter is dan een ander

Dit hele bericht gaat over "kijk mijn kind eens super zijn"

Echt, sodeflikkerstraal toch eens op.

quote:

Op zondag 16 maart 2025 13:51 schreef Mubassie het volgende:

[..]
Dit hele bericht gaat over "kijk mijn kind eens super zijn"

Echt, sodeflikkerstraal toch eens op.

ho ho, haar dochter zit wel in een klas vol met peers he. Dat is even andere koek.

Nog een hoogbegaafd-post (denkt ze ).

quote:

*ik ben #hoogbegaafd *
(vermoedelijk... denk ik...)

Zo dat is er uit. Dat vroeg moed. Had jij het verwacht bij mij? Bij hoogbegaafd denk je misschien al snel aan een nerdy, beetje vreemd, wit jongetje met bril. Vastgelopen, drop-out, los van de maatschappij? Ik zelf had het ook lang niet door. Maar kinderen spiegelen en langzaam vallen de kwartjes. Komt er een label en context bij zoveel ervaringen in mijn leven.

Minderheid en anders zijn is me niet vreemd. Als vrouw, van kleur, jong op boardroom niveau. Zichtbaar anders.
Maar hoogbegaafd is ónzichtbaar anders. Te bijdehand zijn en te moeilijk doen werd me al snel afgeleerd. Ik was intelligent, maar voelde me soms onbegrepen. Ik voelde me anders maar kon het niet duiden. Waarom snapt niemand het? Snapt niemand mij? Waarom denkt en voelt niemand hetzelfde?

Waarom? Daarom! 2-3% van de mensen is hoogbegaafd, een minderheid op de werkvloer.
"Een hoogbegaafde is een snelle en slimme denker, die complexe zaken aankan. Autonoom, nieuwsgierig en gedreven van aard. Een sensitief en emotioneel mens, intens levend. Schept plezier in creëren." aldus het Delphi model.

Gelukkig wordt neurodiversiteit in het algemeen (20% van de mensen heeft een neurodivergent brein!) en hoogbegaafdheid in het bijzonder steeds meer genormaliseerd. Grote dank aan de mensen die voorgaan in deze "emancipatie"!

En nu ik het weet, omarm ik het. Wauw wat gaat er een wereld open! Alles wordt weer logisch. Waarom kies ik voor bepaalde banen? Wanneer zit ik in mijn creatie flow? Ik leer mijn eigen brein kennen en begin neurotypische "gewone" breinen te snappen. Ik kan beter afstemmen, in plaats van aanpassen. Jezelf kennen is zo belangrijk om regie te pakken in je eigen werkgeluk!!

En jij, ken jij je brein en volledige potentieel? Sta je nog aan het begin van je reis? Of schreeuw je het al van de daken?

Wil je meer weten over HB? Lees het boek Hoogbegaafd in praktijk van Rianne van de Ven, of volg haar en anderen als Saskia Schepers , Neurodiversiteit Netwerk Nederland , Stichting Hoogbegaafd! , IHBV, Instituut Hoogbegaafdheid Volwassenen ✏ Kim Hovestad (zie praatplaat hieronder!) op Linked In.

hashtag#hoogbegaafd hashtag#weekvandehoogbegaafdheid hashtag#werkplezier hashtag#neurodiversiteit hashtag#diversiteit hashtag#inclusie

Sociale voorsprong (in haar plaatje), waarom zijn mensen die zichzelf hoogbegaafd noemen dan vaak zulke horken

quote:

Op vrijdag 14 maart 2025 14:02 schreef Evangelion het volgende:
Raar gedicht?
[..]
[ afbeelding ]

Die foto
Het leasebedrag dat de werkgever betaald is een vorm van loon. Wil deze nietsnut nu zeggen dat alles wat we van ons loon kopen van de werkgever is?

Daarnaast is een leaseauto geen eigendom van de werkgever maar van de leasemaatschappij.

Wat bezielt zulke nobuddies toch om dit soort teksten te tikken? Dan moet je toch wel heel erg in jezelf zijn gaan geloven.

quote:

Op maandag 17 maart 2025 13:41 schreef leolinedance het volgende:

[..]
Die foto
Het leasebedrag dat de werkgever betaald is een vorm van loon. Wil deze nietsnut nu zeggen dat alles wat we van ons loon kopen van de werkgever is?

Daarnaast is een leaseauto geen eigendom van de werkgever maar van de leasemaatschappij.

Wat bezielt zulke nobuddies toch om dit soort teksten te tikken? Dan moet je toch wel heel erg in jezelf zijn gaan geloven.

Zijn functie is iets als recruiter / matching, dus waarschijnlijk pissig dat mensen zijn werkgevers afwijzen vanwege geen lease auto.

hihi ik de cofounder ben zo lekker gewoon gebleven hoor

quote:

New hires at Duolingo are often surprised to learn that we eat lunch together every day. Yes, including Luis von Ahn, me, and the rest of the exec team. It’s fundamental to our company culture.

Why? Because lunch is an opportunity for people who don’t normally work together to actually talk. On any given day, Luis or I might be sitting next to a new hire fresh out of school. Or people from completely different teams might find themselves in a conversation that would never have happened otherwise.

And yes, people talk about work, but that’s not the point. What’s important is that lunch lets us hear what’s actually on the team’s mind. There’s no rehearsed feedback or polished updates—I get to hear things I’d never learn in a formal meeting. Maybe the engineers hate a particular tool. Or they prefer Cursor over GitHub Copilot, and I come to understand why.

In a way, lunch is our best version of an engagement survey. Formal surveys have never been that useful to us: Their results usually tell us what we already know. But at lunch? That’s when the real stuff comes out. It’s where I hear what’s actually working, what’s frustrating people, what’s making them happy. And once I know that, lunch is a space where we can come up with ideas and insights on how to make Duolingo better.

quote:

De stemmen in je hoofd zullen er altijd zijn

soms fluisterend, soms schreeuwend.
‘ Je bent niet goed genoeg. ‘
‘ Het gaat je toch niet lukken. ‘
‘ Waarom zou iemand überhaupt naar jou luisteren. ‘

Ze vertellen je dat falen onvermijdelijk is.
Dat je beter klein kunt blijven en dat je niet moet dromen, want dromen doen pijn als ze mislukken.

Maar weet je wat die stemmen niet vertellen?
Dat ze ongelijk hebben.

Ze zijn niet de waarheid.
Ze zijn slechts de echo’s van oude angsten,
van onzekerheden die je ooit bent gaan geloven.

Maar jij bent niet je angsten.
Jij bent sterker, je hebt al zoveel overwonnen.

Dus wat als je vandaag kiest om naar een andere stem te luisteren? De stem die zegt:
‘ ben het waard. ‘
‘ Ik kan dit. ‘
‘ Ik bepaal mijn eigen toekomst. ‘

Want die stem, die is van jou.
En die heeft altijd gelijk gehad!

maak er een mooie dag van ❤️

https://www.linkedin.com/(...)2mTAf74TN7jT54-MuMtU

Stemmen in je hoofd mensen.

Zou haar wel doen.

quote:

Op zaterdag 22 maart 2025 15:16 schreef HSG het volgende:

[..]
https://www.linkedin.com/(...)2mTAf74TN7jT54-MuMtU

Stemmen in je hoofd mensen.

Zou haar wel doen.

Zo’n sentimenteel verhaal en dan een selfie met semi duckface verschrikkelijk

quote:

Op zaterdag 22 maart 2025 15:18 schreef Nagelslak het volgende:

[..]
Zo’n sentimenteel verhaal en dan een selfie met semi duckface verschrikkelijk

Jep...hoe kun je jezelf op de voorgrond duwen.

quote:

Op zaterdag 22 maart 2025 15:18 schreef Nagelslak het volgende:

[..]
Zo’n sentimenteel verhaal en dan een selfie met semi duckface verschrikkelijk

voor een onopgemaakt bed
(niet dat mijn bed opgemaakt is, maar ik maak er geen selfie voor)

Gecertificeerd Appointment Setter?

Een secretaresse die authorisatie heeft voor de planningmodule?

quote:

I turned down a job offer years ago for integrity. Pretty sure I’ve never told this story.

Years ago, I flew to a company for an on-site interview, and after we decided to have lunch at a small business. While waiting in line, the hiring manager casually stole a small bag of potato chips and grinned at me. I was so surprised, I couldn’t say a word. As we ate, I kept chewing on it in my head—if he’s willing to show off stealing something so small and insignificant, what else could he be capable of? I felt a pit in my stomach

After I flew back and got a job offer, I declined it. That $2 theft might’ve seemed insignificant, but the red flags were huge. If someone is willing to blatantly steal and flaunt it in front of you, it says a lot about their character—and the kind of workplace they’re creating.

Character matters more than anything. It’s not just about what’s on paper—it’s about the values that shape the culture. And if you’re willing to overlook small wrongs, the bigger ones will follow.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

al 2 jaar werkloos lol

quote:

Is dit het nou? Echt?


Ik neem een slok. Een slok uit mijn glas. Ik staar naar buiten. Al een tijd. Gedachten glijden voorbij. En toch, toch is het hoofd leeg. De energie op. En toch, toch moet je door. Voor jezelf en voor de kinderen. Stil zitten verbeterd niks.
Volgende week sta ik er weer. Te koken. Een groep in België. Maanden vooraf gereserveerd. Hoewel mijn gedachten elders zijn, is dit juist goed. Even uit de realiteit. Een andere groep om je heen. Genieten van verse ingrediënten. De lekkerste smaken. De geuren die je laten verlangen naar meer. Het is mijn passie. Het is mijn werk. Om vervolgens thuis te komen. Verwelkomt te worden door dat kleine ventje.

En dan denk ik. Wat is er nu echt belangrijk? Want als mijn hele zakelijke concept volledig instort. Wat als mijn auto wordt geraakt door een belachelijk grote steen en niks van over is. Wat als we het huis uit moeten en op straat verder moeten.
Dan hebben we altijd elkaar nog. Nu en altijd. Je kan investeren in een coach, in een studie, in jezelf. Investeren in je bedrijf of je huis. Het kan allemaal nuttig zijn. Absoluut.
Maar vergeet niet te investeren in de mensen om je heen. Je gezin. Je partner. Je kinderen. Dat is misschien wel de allerbeste investering die je kan doen in je leven. En, het is levenslang.
Je woont in een levend gerecht maar de mooiste ingrediënten die het gerecht doen laten kloppen ben jijzelf en de mensen om je heen.
Zij zijn het hart, zij maken het af.

Wees er zuinig op.

Fijne zondag.

Hij begint het zo van: is dit het nou? Dan beetje opscheppen over z’n auto, huis en andere materiële zaken. En daarna ja als we het kwijt zijn hebben we elkaar nog.

Weet zeker dat dit soort figuren elke cent tellen die ze hebben. En hartstikke materialistisch zijn

Wanneer is LinkedIn in vredesnaam in feesboek veranderd? Allemaal emotionele sentimentele dagboek verhalen

quote:

Op dinsdag 25 maart 2025 17:36 schreef Nagelslak het volgende:

[..]
Hij begint het zo van: is dit het nou? Dan beetje opscheppen over z’n auto, huis en andere materiële zaken. En daarna ja als we het kwijt zijn hebben we elkaar nog.

Weet zeker dat dit soort figuren elke cent tellen die ze hebben. En hartstikke materialistisch zijn

Je woont in een levend gerecht maar de mooiste ingrediënten die het gerecht doen laten kloppen ben jijzelf en de mensen om je heen.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2025 17:44 schreef Evangelion het volgende:

[..]
Je woont in een levend gerecht maar de mooiste ingrediënten die het gerecht doen laten kloppen ben jijzelf en de mensen om je heen.

Ja Jezus waar halen ze die slechte one liners vandaan

Onlangs hoorde ik een verhaal dat zowel pijnlijk als alledaags is. Een witte man die de hulp van een doktersassistente weigerde omdat ze een hoofddoek droeg. Het klinkt als een incident, een uitzondering, een relikwie van een verleden dat we al lang zouden moeten hebben begraven. Maar het is geen uitzondering. Het is een patroon, een symptoom van iets wat we te lang hebben getolereerd en misschien zelfs genormaliseerd.

De man in kwestie — laten we hem voor het gemak Meneer De Wit noemen — liep de huisartsenpraktijk binnen, op zoek naar zorg, naar verlichting van zijn lichamelijke pijn. Maar zijn ongemak zat niet alleen in zijn stijve rug of pijnlijke pols. Het zat in zijn hoofd. Zijn onvermogen om een jonge vrouw met een hoofddoek te zien als een professional, iemand die hem oprecht wilde helpen.

Het zou lachwekkend zijn als het niet zo schrijnend was. Een man die zorg zoekt, maar deze weigert omdat de persoon die deze zorg aanbiedt niet past in zijn beperkte wereldbeeld. Alsof het dragen van een hoofddoek haar competentie of toewijding zou verminderen. Alsof haar geloofsovertuiging, die voor haar een bron van kracht en identiteit is, voor hem een obstakel zou moeten vormen.

Dit soort gedrag wordt vaak afgedaan als ‘onwetendheid’ of ‘ouderwetse denkbeelden’. Maar het is meer dan dat. Het is een keuze. Een weigering om mensen te zien als individuen in plaats van als symbolen van iets dat als ‘anders’ wordt bestempeld. Een gemakzuchtige manier om je eigen angst of vooroordeel te maskeren als ‘gezond verstand’.

De ironie hier is pijnlijk helder. Terwijl Meneer De Wit medische hulp zoekt, weigert hij de hulp die hem wordt aangeboden. Niet omdat deze niet beschikbaar is, niet omdat deze niet adequaat is, maar omdat de persoon die haar aanbiedt niet voldoet aan zijn persoonlijke, onredelijke maatstaven.

En hoe vaak gebeurt dit, niet alleen in huisartsenpraktijken, maar op scholen, in winkels, op de werkvloer? Hoeveel talenten worden genegeerd, hoeveel potentieel wordt verspild, simpelweg omdat iemand weigert voorbij zijn eigen bekrompenheid te kijken?

Als samenleving hebben we de verantwoordelijkheid om deze vooroordelen niet alleen te veroordelen, maar actief te bestrijden. Niet met holle woorden of symbolische gebaren, maar met duidelijke grenzen. Want als we mensen toestaan om anderen te verwerpen op basis van uiterlijk of religieuze uitingen, vertellen we hen impliciet dat hun haat gerechtvaardigd is.

Laten we niet vergeten dat een hoofddoek, net als een bril of een stethoscoop, niets zegt over de kwaliteit van de zorg die wordt geboden. Het zegt alleen iets over wie iemand is. En als we daar niet mee om kunnen gaan, zegt dat vooral iets over ons.

De vraag die we onszelf moeten stellen is niet of mensen zoals Meneer De Wit bestaan, want dat doen ze. De vraag is: hoe lang blijven we hen toestaan om onverdraagzaamheid ongestoord de kamer binnen te laten lopen?

quote:

The “AI Wheel”….

The wheel transformed human history, and AI is likely to do the same. Both are changing the way we live and work, with one notable difference: the pace of adoption.

The wheel took centuries to spread, slowly altering societies. AI, however, is reshaping our world instantly, transforming industries within months or even weeks.

Just as history shows, there will always be people determined to resist and slow down any new revolution.

hashtag#ai hashtag#genai hashtag#wheel

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Oja al die gedocumenteerde wiel-haters uit de prehistorie

De keerzijde van de medaille. Het zat eraan te komen.

Afwezig. Veel te vaak en met allerlei redenen. Geen rekenboekje mee. Papa zegt dat mama het niet meegeeft. Mama zegt dat papa niet meewerkt. Te kleine gymschoenen. Overkomt ons allemaal wel eens. Maar dit is anders. Lijkbleek snoetje. Geen sport. Komt vrijwel niet buiten. Vreemde plekjes op haar lijf. Niet bij de lentewandeling waar alle kinderen zich zo op verheugen. Geen vriendjes en vriendinnetjes. Ze is bijzonder. De andere kinderen vinden amper aansluiting en begrijpen haar niet.

Vandaag is ze er weer niet. Haar moeder brengt haar in de grote pauze. Ze had slecht geslapen zei ze. Nee niet dochter; moeder zelf. Dus ze had even uitgeslapen. En dus gaat haar kindje van 7 dan niet naar school. Mijn collega is dit inmiddels gewend. Ze probeert geen oordeel te hebben. Ik luister en huiver van de vanzelfsprekendheid waarmee het gebracht wordt. En dit is niet de eerste keer. Ze klaagt over het ouderschap wat niet goed verdeeld is. Zij werkt, zegt ze. Hij niet. Ze doen maar wat. Ik wil iets zeggen, helpen, maar wat dan? Na ruim een jaar heb je alles ook wel gegoogled en uitgezocht. Ik hou mijn mond. Staar nietszeggend naar de grond. Niemand is een perfecte ouder. We doen allemaal maar wat. En gelukkig gaat dat meestal heel goed. Maar niet altijd. En helaas ook vaker dan we zouden vermoeden niet. De cijfers liegen er niet om.

Ze gaat zitten in de klas. Niemand vraagt waar ze was. De kinderen lijken het aan te voelen.

Mijn hart breekt. Het is zo oneerlijk verdeeld soms.

#hetvergetenkind #oneerlijk #jufworden

quote:

Op woensdag 2 april 2025 10:53 schreef Nagelslak het volgende:
De keerzijde van de medaille. Het zat eraan te komen.

Afwezig. Veel te vaak en met allerlei redenen. Geen rekenboekje mee. Papa zegt dat mama het niet meegeeft. Mama zegt dat papa niet meewerkt. Te kleine gymschoenen. Overkomt ons allemaal wel eens. Maar dit is anders. Lijkbleek snoetje. Geen sport. Komt vrijwel niet buiten. Vreemde plekjes op haar lijf. Niet bij de lentewandeling waar alle kinderen zich zo op verheugen. Geen vriendjes en vriendinnetjes. Ze is bijzonder. De andere kinderen vinden amper aansluiting en begrijpen haar niet.

Vandaag is ze er weer niet. Haar moeder brengt haar in de grote pauze. Ze had slecht geslapen zei ze. Nee niet dochter; moeder zelf. Dus ze had even uitgeslapen. En dus gaat haar kindje van 7 dan niet naar school. Mijn collega is dit inmiddels gewend. Ze probeert geen oordeel te hebben. Ik luister en huiver van de vanzelfsprekendheid waarmee het gebracht wordt. En dit is niet de eerste keer. Ze klaagt over het ouderschap wat niet goed verdeeld is. Zij werkt, zegt ze. Hij niet. Ze doen maar wat. Ik wil iets zeggen, helpen, maar wat dan? Na ruim een jaar heb je alles ook wel gegoogled en uitgezocht. Ik hou mijn mond. Staar nietszeggend naar de grond. Niemand is een perfecte ouder. We doen allemaal maar wat. En gelukkig gaat dat meestal heel goed. Maar niet altijd. En helaas ook vaker dan we zouden vermoeden niet. De cijfers liegen er niet om.

Ze gaat zitten in de klas. Niemand vraagt waar ze was. De kinderen lijken het aan te voelen.

Mijn hart breekt. Het is zo oneerlijk verdeeld soms.

#hetvergetenkind #oneerlijk #jufworden

wat een brei

quote:

Sunday morning. While most were still enjoying a slow start, our Finance team was already up and running at the AMS office steering a key milestone in the right direction.

As a leader, I never take it for granted when team members sacrifice their weekend rest. Sundays are sacred for a reason: to recharge, reflect and reset.

That’s why a small gesture — like bringing cake and sharing a quiet coffee moment — matters so much in my opinion. It’s a way to pause and honour the commitment and presence.

It’s the little things that matter the most.

Let's break a leg to all other colleagues/people out there doing their best and happy sunday!

quote:

Op maandag 7 april 2025 19:29 schreef Evangelion het volgende:

[..]
[ afbeelding ]
[ afbeelding ]

quote:

As a leader, I

Muricans

Finance team ook echt
Ik was zelf financial, maar als er iets niet buiten kantooruren hoeft is dat het wel. Organiseer je werk ff ofzo

quote:

Op zondag 30 maart 2025 08:23 schreef Nagelslak het volgende:
Onlangs hoorde ik een verhaal dat zowel pijnlijk als alledaags is. Een witte man die de hulp van een doktersassistente weigerde omdat ze een hoofddoek droeg. Het klinkt als een incident, een uitzondering, een relikwie van een verleden dat we al lang zouden moeten hebben begraven. Maar het is geen uitzondering. Het is een patroon, een symptoom van iets wat we te lang hebben getolereerd en misschien zelfs genormaliseerd.

De man in kwestie — laten we hem voor het gemak Meneer De Wit noemen — liep de huisartsenpraktijk binnen, op zoek naar zorg, naar verlichting van zijn lichamelijke pijn. Maar zijn ongemak zat niet alleen in zijn stijve rug of pijnlijke pols. Het zat in zijn hoofd. Zijn onvermogen om een jonge vrouw met een hoofddoek te zien als een professional, iemand die hem oprecht wilde helpen.

Het zou lachwekkend zijn als het niet zo schrijnend was. Een man die zorg zoekt, maar deze weigert omdat de persoon die deze zorg aanbiedt niet past in zijn beperkte wereldbeeld. Alsof het dragen van een hoofddoek haar competentie of toewijding zou verminderen. Alsof haar geloofsovertuiging, die voor haar een bron van kracht en identiteit is, voor hem een obstakel zou moeten vormen.

Dit soort gedrag wordt vaak afgedaan als ‘onwetendheid’ of ‘ouderwetse denkbeelden’. Maar het is meer dan dat. Het is een keuze. Een weigering om mensen te zien als individuen in plaats van als symbolen van iets dat als ‘anders’ wordt bestempeld. Een gemakzuchtige manier om je eigen angst of vooroordeel te maskeren als ‘gezond verstand’.

De ironie hier is pijnlijk helder. Terwijl Meneer De Wit medische hulp zoekt, weigert hij de hulp die hem wordt aangeboden. Niet omdat deze niet beschikbaar is, niet omdat deze niet adequaat is, maar omdat de persoon die haar aanbiedt niet voldoet aan zijn persoonlijke, onredelijke maatstaven.

En hoe vaak gebeurt dit, niet alleen in huisartsenpraktijken, maar op scholen, in winkels, op de werkvloer? Hoeveel talenten worden genegeerd, hoeveel potentieel wordt verspild, simpelweg omdat iemand weigert voorbij zijn eigen bekrompenheid te kijken?

Als samenleving hebben we de verantwoordelijkheid om deze vooroordelen niet alleen te veroordelen, maar actief te bestrijden. Niet met holle woorden of symbolische gebaren, maar met duidelijke grenzen. Want als we mensen toestaan om anderen te verwerpen op basis van uiterlijk of religieuze uitingen, vertellen we hen impliciet dat hun haat gerechtvaardigd is.

Laten we niet vergeten dat een hoofddoek, net als een bril of een stethoscoop, niets zegt over de kwaliteit van de zorg die wordt geboden. Het zegt alleen iets over wie iemand is. En als we daar niet mee om kunnen gaan, zegt dat vooral iets over ons.

De vraag die we onszelf moeten stellen is niet of mensen zoals Meneer De Wit bestaan, want dat doen ze. De vraag is: hoe lang blijven we hen toestaan om onverdraagzaamheid ongestoord de kamer binnen te laten lopen?

quote:

Op maandag 7 april 2025 19:55 schreef Molo het volgende:

[..]
[..]


Muricans

Is gewoon een Nederlandse vrouw met grootheidswaanzin.

Ik zie haar vaak op linkedin, zelfde sector en heeft met enkele van mijn collega's gewerkt. Elk post gaat ongenegeerd over wat voor geweldige leider ze is.

quote:

The day I saw and understood the real value of truly listening👂

It was a regular Monday morning when I ran into let's call him James (fictive name), a colleague from another department. He looked exhausted. "Hey, how’s it going?" I asked, expecting the usual “Good, you?”

Instead, he hesitated. "Busy," he said, forcing a smile. Normally, I’d nod and move on. But something in his expression made me pause.

"Really," I said. "How are you actually doing?"

He exhaled sharply. "Honestly? Too much. Too many deadlines, too many meetings, I can barely cope and when I finally get home, I have nothing left for my family and they are not happy"

This wasn’t why we’d scheduled this meeting. We had a completely different agenda. But in that moment, the content could wait.

I resisted the urge to jump in with solutions. Instead, I just said, "Tell me more."

For the next 30 minutes, he talked. About the pressure, the exhaustion, the feeling of never doing enough and that he feels he is letting people down. I listened. No interruptions, no quick fixes, just space for him to be heard.

By the end, he looked lighter. Not because anything had changed, but because someone had truly listened.

That day, I realized: "How are you?" isn’t just small talk. It’s a question that deserves real attention. If you're not ready for a real answer, don’t ask. But if you do, be prepared to truly listen.

Have a great monday!

hashtag#trulylisten hashtag#howareyou hashtag#bepresent

quote:

Practice what you preach. Today, I took my own advice.

Last week, I promised the team I’d bring back our Q&A with Nadine sessions (yes, still working on a better name). With so much going on, time flies, and it's easy to lose track of things, even the important ones. These sessions are meant to keep us all connected, share key updates, and tackle any challenges together.

Now, I’ll admit—I’m not the most blue person out there (for those familiar with personality types, you know what I mean). So, if I don’t proactively schedule things like this, it’s not because I don’t care. It’s just that I get caught up in everything else.

So, my first task today? Locking in the next session. And honestly? It felt good. Prioritizing promises not only keeps things running smoothly but also gives you that satisfying good vibes boost.

Moral of the story: Make time for what matters, keep your commitments, and enjoy the positive energy that comes with it.

quote:

Goodbyes Done Right: Supporting New Chapters

Parting ways in the professional world doesn’t have to be difficult. Over the years, I’ve seen transitions handled with silence, anger, or negativity—none of which align with my values.

As a leader I believe in celebrating and embracing these moments. When a team member decides to move on, it’s often a sign of growth, self-awareness, or the pursuit of something new. Yes, transitions can bring challenges, but they also mark a turning point worth acknowledging.

Two weeks ago, we honored recent team departures, taking a moment to say, “Thank you.” I hope your next roles bring all the success, growth, and joy you’re looking for.

Here’s to leaving with grace and moving forward with energy.

quote:

And in my experience, when you lead with empathy, it always comes back to you in unexpected ways.

Ja sorry ik ben WOEDEND

quote:

Ik schaam me hier bijna voor, maar ik ga m’n nieuwe gewoonte opbiechten 👇🏼

Ik loop elke dag over een landgoed met huizen van miljoenen.

Ik stap m’n deur uit, zet een money magnet meditatie aan en ga.

Helemaal in mijn hoogste energie.

Ik stap de poort door, het landgoed met 6 villa’s, op.

Ik loop over de grote oprijlaan, sla rechtsaf en loop over de rotonde, helemaal rechtdoor weer over een rotonde en dan loop ik weer terug.

Het is een doodlopende wijk. Alleen bedoeld voor de mensen die er komen en de bezoekers. Het valt ook echt op als er iemand letterlijk heen en weer loopt.

Ze zullen wel denken ‘wat doet zij hier elke dag’?

Manifesteren

Ze is naar Corsica geweest en dat moet je in vorm van een kostsverhaal op LinkedIn posten.

https://www.linkedin.com/(...)2mTAf74TN7jT54-MuMtU

quote:

𝗖𝗼𝗿𝘀𝗶𝗰𝗮. Afgelopen zomer. 39 graden.
We lopen al een half uur omhoog. Wetsuits aan. Zweten.
Beneden lonkt de rivier. Het doel: een gezinsactiviteit waar 𝘪𝘦𝘥𝘦𝘳𝘦𝘦𝘯 zin in heeft.
𝗖𝗮𝗻𝘆𝗼𝗻𝗶𝗻𝗴.

Afkoeling. Avontuur. Natuurlijke glijbanen. Fun.
En jumps! De eerste is vier meter.
De kinderen springen zonder twijfel.
Ik praat mezelf moed in. Tweede poging: ik spring.
Het voelt fantastisch.

We lopen dieper de canyon in. Geniet van de prachtige omgeving.
Tot we op een klif staan.
8,5 meter lager, kristalhelder blauw water.

De gids gooit een steen. Onze oudste springt meteen.
Applaus. Eén voor één volgt de groep.
Ongemerkt schuifel ik naar achter. Maar dan is het écht mijn beurt.

Ik zie het plezier op de gezichten van de kinderen.
Wil die vrije val echt ervaren.
Poging 3. En weer stopt een onzichtbare muur me.
Ik spring niet.

Eerst voel ik opluchting.
Maar in de auto terug naar huis komen de gedachten.
Had ik tóch moeten springen? Wat precies hield me tegen?

Achteraf zie ik het glashelder.
De avonturier in mij wilde van die klif af.
Maar een ander deel fluisterde: niet doen.
Wat als het misgaat?
𝗪𝗮𝘁 𝗮𝗹𝘀..

Dat 𝗶𝗻𝗻𝗲𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗰𝗼𝗻𝗳𝗹𝗶𝗰𝘁 herken jij misschien.
Je ziet kansen, hebt een sterk idee, maar handelt niet.
Je neemt je voor rustig te blijven tijdens een overleg, maar vliegt er toch vol in.
Je wilt meer uitdaging, verantwoordelijkheid, maar iets houdt je op je plek.

Dat ‘iets’ is geen gebrek aan expertise of lef of ervaring.
Het is iets onbewusts.
Een interne blokkade.
Een oud patroon.
Dat jou – ondanks alles wat je al hebt bereikt- zo nu en dan nog in de weg zit.

𝗘𝘅𝗮𝗰𝘁 𝗱𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗼𝗻𝘁𝘄𝗶𝗸𝗸𝗲𝗹𝗱𝗲 𝗶𝗸 𝗵𝗲𝘁 𝗟𝗲𝗮𝗱𝗲𝗿𝘀𝗵𝗶𝗽 𝗕𝗿𝗲𝗮𝗸𝘁𝗵𝗿𝗼𝘂𝗴𝗵 𝗣𝗿𝗼𝗴𝗿𝗮𝗺𝗺𝗮.

Voor leiders met visie. Met drive.
CEOs en senior leiders die dóór willen groeien.
Die voelen: 𝘩𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘳𝘣𝘳𝘢𝘢𝘬.

Een 1:1 mentoring traject dat niet stopt bij inzicht, maar naar de kern gaat.
Van wat je écht tegenhoudt.

Zodat je van daaruit met helderheid en vanuit kracht, onbelemmerd voorwaarts kan.
Een blijvende shift realiseert.

In april geldt het introductietarief (¤300 korting).
Bonus: 2 energetische sessies.
Nog een paar plekken beschikbaar.

Klaar voor jouw Leadership Breakthrough?
Stuur me een bericht als je meer wilt weten of plan direct een kennismakingsgesprek via de link in mijn profiel.
hashtag#leiderschap hashtag#persoonlijkleiderschap hashtag#doorbraak hashtag#onelifeliveit hashtag#transformatie

quote:

🔴 💪 🧩 👑 🥀 🐺 🤡
These aren't just random symbols. This is the coded language of the manosphere, hiding in plain sight.

In the series Adolescence, they briefly mention how seemingly innocent emojis are used to spread toxic masculinity and misogyny.
It caught my attention immediately.
I wanted to know: how deep does this go?
So I started digging and what they touched on is only the tip of the iceberg!

What looks playful is actually a coded attack, a weapon to spread toxic masculinity and normalize hate against women. Some examples:
🤡 "Feminism is a joke."
🥀 "Women lose their value with age."
🍼 "Men showing emotions are weak."
👑 "Male dominance is the goal."
🥶 "Don’t show feelings. Toughen up."

They’re designed to recruit, to ridicule, and to quietly push misogyny into your timeline, even if you’re not looking for it.

💡 I went deeper, because I refuse to let this go unseen.

In this carousel, I’m exposing:
✔️ Different emoji categories fueling the manosphere
✔️ How they slip into bios, comments, and memes
✔️ How to spot the patterns

If you think this doesn’t affect you: think again.
Because this is about women being reduced to objects and young boys pulled into hate before they even realize it.

🚨 These symbols quietly reach the next generation.
Keep your eyes open, and if you spot them, speak up. Because silence won’t protect our children from being influenced by these harmful narratives.

https://www.linkedin.com/(...)IjpyPCbcP1rxXM5ng08w

OK. Misschien die 0.01% van de mensen die emoji's op deze manier gebruikt gewoon negeren?
Biceps + vuur = Glorifying relentless self-improvement. Ojee toch.

https://www.linkedin.com/(...)2mTAf74TN7jT54-MuMtU

quote:

Gisteren voelde ik me de slechtste moeder van 't Gooi.

Mijn zoontje Philip was onuitstaanbaar.
Je weet wel, zo'n dag waarop alles te veel is en je kind precies weet op welke knopjes hij moet drukken.

Hij haalde het bloed onder m’n nagels vandaan.
Dus ik deed wat elke moeder soms doet… ik vluchtte.

Ik stapte in de auto.
Philip achterin.
En we reden naar Loetje in Laren.

Een patatje. Crunchy kip. Hij met z’n iPad.

En ik? Starend uit het raam. In stilte.

Mensen keken.

Ze zagen een moeder, kind aan de friet, schermpje erbij.
Ze zagen gemakzucht. Afwezigheid misschien.

Maar wat ze níét zagen:
Een vrouw die onlangs haar man verloor. Een kind zonder papa.

Ze zagen niet dat ik nog elke dag zoek naar een manier om weer op te staan.
Om alleen voor Philip te zorgen, als ik zelf soms niet weet hoe ik verder moet.
Ze zagen niet dat dit m’n overlevingsmoment was.

Dat ik op dat moment geen betere versie van mezelf kon zijn.
Dat dit mijn manier was om het niet nog erger te maken.

We oordelen snel.
Over moeders. Ouders. Mensen.

Maar achter elke 'ongeďnteresseerde' blik zit soms iemand die gewoon even op adem moet komen.

Even níét perfect wil zijn.

En eerlijk?
Die patat was heerlijk.
En Philip? Die vond het het hoogtepunt van z’n dag.

En ik ook:)

Nou nou je maakt wat mee zeg. Vervolgens ook dit soort reacties.

quote:

Lieve Linda, wat een moedige en liefdevolle post.
Ik hoor jouw stem er helemaal in.
Zoveel kracht in kwetsbaarheid.
Philip mag trots zijn op jou. ? Liefs, Mathilde

quote:

Op dinsdag 8 april 2025 19:33 schreef HSG het volgende:
https://www.linkedin.com/(...)2mTAf74TN7jT54-MuMtU
[..]
Nou nou je maakt wat mee zeg. Vervolgens ook dit soort reacties.
[..]

Kut voor haar, maar:

quote:

A guest spent $87- and cost the CEO $50,000.
(Yes, seriously.)

👇 Here’s exactly what happened.

We talk to restaurant CEOs every week.

Last Tuesday, one shared a story that still stings:

A customer visited on a busy Friday night.

Everything seemed routine:
- Steak ($45), cocktail ($16), dessert ($12).
- Good tip, smiles exchanged, satisfied guest.

But here’s the kicker:

Turns out, this $87 guest was a senior event planner at one of the largest companies in town.

He was quietly evaluating venues for an upcoming corporate event.

A week later, he booked a $50,000 private event— at the restaurant across the street.

Why?

Because when he casually mentioned the event, the server across the street did something simple:
- Alerted the manager immediately.
- The manager personally stopped by his table.
- Asked questions about the event plans.
- Gave him a business card before he left.

One tiny conversation - less than 2 minutes - turned an $87 meal into a $50,000 booking.

In hospitality, you’re always one quick interaction away from your next $50K deal.

The best CEOs never forget that.

Every guest interaction counts.
Every detail matters.
Every casual chat might be the next big booking.

It’s the quiet misses that cost us the most.

Elke gastinteractie telt (maar alleen als ze toevallig zeggen dat ze een groot event willen organiseren)

quote:

Op dinsdag 8 april 2025 18:11 schreef Evangelion het volgende:

[..]
https://www.linkedin.com/(...)IjpyPCbcP1rxXM5ng08w

OK. Misschien die 0.01% van de mensen die emoji's op deze manier gebruikt gewoon negeren?
Biceps + vuur = Glorifying relentless self-improvement. Ojee toch.

Precies. Die emoticon hype stress is zowiezo compleet onzin. Mensen die rare gedachtes hebben gebruiken emoticons. Joh. En dat zij er toevallig wat anders over de betekenis van een perzik of een hartje afspreken met elkaar betekent niet dat er een groot emoticon complot gaande is.

[ Bericht 0% gewijzigd door manny op 12-04-2025 14:48:50 ]

https://www.linkedin.com/(...)891298052689920-qsTM

Gebruikt die nou echt zijn gehandicapte zus voor meer klanten?
Vind het begin nog wel aardig en oprecht (denk ik) maar dan sluit je toch niet af met zo’n verschrikkelijke funneling bla bla tekst?

quote:

Op maandag 14 april 2025 23:31 schreef Lospedrosa het volgende:
https://www.linkedin.com/(...)891298052689920-qsTM

Gebruikt die nou echt zijn gehandicapte zus voor meer klanten?
Vind het begin nog wel aardig en oprecht (denk ik) maar dan sluit je toch niet af met zo’n verschrikkelijke funneling bla bla tekst?

Wat is dit nu weer:

quote:

Dus dankjewel allerliefste Romy. Door jou heb ik geleerd:

🟣 Dat je met een Funnel dagelijks je aanbod verkoopt en kan bouwen aan een automatische inkomstenstroom.

Er zitten weer meer coaches in de reacties dan muggen op een gemiddeld Fins meer trouwens.

https://www.linkedin.com/(...)kG4tXrJTR0hGzyCzmHKw

quote:

Ik vind het best spannend om deze post te delen – want ik ben in principe altijd #teamhavermelk. Maar de laatste tijd heb ik een koffie-dilemma ☕ Ben heel benieuwd hoe jullie dit zien...

Al ruim 10 jaar eet ik zoveel mogelijk plantaardig. Als ik koffie maak/bestel, doe ik dat steevast met Oatly havermelk. Super lekker, plantaardig, duurzaam.

Maar laatst keek ik nog eens goed naar de ingrediëntenlijst: water, haver (10%), koolzaadolie, zuurteregelaar (dipotassiumfosfaat), calciumcarbonaat, calciumfosfaat, zout, vitaminen (D2, B2, B12), kaliumjodide. Dus naast haver en water… olie, fosfaten, toegevoegde vitaminen en jodium. Geen “slechte” ingrediënten denk ik, maar het blijft een behoorlijk bewerkt product.

Tegelijkertijd ben ik biologische melk aan het onderzoeken van koeien die écht buiten lopen en gras eten (niet per se de melk op deze foto 😉). Ingrediëntenlijst: volle melk. That’s it. Maar wel afkomstig uit een industrie die van geen kant klopt.

En daar begon mijn dilemma. Mijn oma leerde mij dat je producten moet wantrouwen die meer dan 3 ingrediënten bevatten.

Maar… ik wil eigenlijk niet terug. Welke melk moet ik kiezen voor mijn koffie? Ik vind het echt lastig. Herkenbaar voor meer mensen? Zijn er nog andere perspectieven?

Ja, er zijn andere perspectieven. Koop een dagboek

quote:

Op donderdag 17 april 2025 20:04 schreef JopieKlaassen het volgende:

[..]
Ja, er zijn andere perspectieven. Koop een dagboek

Heb toen ik vanmiddag deze post las lachend zitten genieten van al die hilarisch achterlijke reacties van die domme havermelkkutjes

quote:

Op donderdag 17 april 2025 20:07 schreef Molo het volgende:

[..]
Heb toen ik vanmiddag deze post las lachend zitten genieten van al die hilarisch achterlijke reacties van die domme havermelkkutjes

Mijn buurvrouw (die emotioneel niet de meest stabiele is) likete dit waardoor het in mijn feed voorbij kwam. Waarom ik mijn buurvrouw ooit op LinkedIn heb geaccepteerd als connectie is me trouwens ook een raadsel