Nepverhalen op LinkedIn #19 en we smeren nog meer hersenpoep uit op LI

quote:

Op donderdag 27 februari 2025 23:07 schreef Lospedrosa het volgende:
Man spot ‘zwarten’ in bediening restaurant.
En wijdt hier een post aan dat dat heel normaal is, zelfs de kleinkinderen vinden het heel normaal.
Je zou verwachten dat die zich doodschrikken, maar nee hoor, niet in huize Jan,
[..]

quote:

"𝗪𝗲 𝗴𝗮𝗮𝗻 𝗼𝗽 𝘃𝗮𝗸𝗮𝗻𝘁𝗶𝗲, 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗽𝗮𝗽, 𝗱𝗮𝗻 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝗹 𝗺𝗲𝘁 𝗼𝗻𝘀 𝘀𝗽𝗲𝗹𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗱𝗲 𝗵𝗲𝗹𝗲 𝘁𝗶𝗷𝗱 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻."

Pijnlijk, confronterend, herkenbaar en liefdevol. Woorden die direct bij me opkwamen toen mijn dochter haar verlangen uitsprak.

Ik wil er als vader écht zijn, aanwezig voor mijn familie. Maar ondanks alle stappen die ik zet richting een betere werk-privébalans, merk ik dat ik er nog niet helemaal ben.

Balanceren tussen het zijn van man, vader, zoon, vriend, ondernemer, werkgever en roeping-gedreven ontdekker is een uitdaging. Je roeping leven op al je leefgebieden zorgt voor balans en innerlijke energie, leert De School voor Transitie. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je leefgebieden zijn continu in beweging, waardoor je steeds ze opnieuw moet herontdekken. Die zoektocht is hard werken en heel bijzonder wanneer je ontdekkingen mag doen en stappen voorwaarts kunt zetten. Door mijn reis met Peter Ottens, Marthy Rodriguez, Giannini Olieberg, Jakob van Wielink, Jorien Ouweneel heb ik veel mogen leren, ontdekken en lukt het balanceren steeds beter. Een groot goed.

Deze vakantie in Duitsland doe ik het anders. Sinds deze zomer heb ik een werktelefoon die thuis blijft. De borrel is ingewisseld voor een spelletje met elkaar. Uitslapen voor lezen. Socials scrollen voor een potje voetbal. Voldoende energie en tijd met elkaar, en ook ruimte om te bedenken hoe ik volgende week weer ga balanceren.

hashtag#WerkPrivéBalans hashtag#Verbinding hashtag#Roeping

quote:

Op zaterdag 1 maart 2025 20:36 schreef Evangelion het volgende:

[..]
"Potential Artist | Co-Founder | Organisation builder | Business Concepter | Secure Base Leader"
""Ik ben een kunstenaar die bouwt aan bewegingen waardoor potentie bloeit"" __!

Zie mij druk zijn Niet druk genoeg om dit verhaal niet te kunnen typen.

quote:

Op zaterdag 1 maart 2025 20:36 schreef Evangelion het volgende:

[..]
"Potential Artist | Co-Founder | Organisation builder | Business Concepter | Secure Base Leader"
""Ik ben een kunstenaar die bouwt aan bewegingen waardoor potentie bloeit"" __!

Zie mij druk zijn Niet druk genoeg om dit verhaal niet te kunnen typen.

quote:

Hij heeft vakantie. Ik had griep-en nu vooral nog weinig energie.

'Ik wil naar buiten, maar ik weet niet wat ik daar moet doen.' zegt hij, terwijl hij op de grond ligt. Hij is namelijk 12 en was vijf minuten geleden ineens een kat- en nu weer een jongen met een gezonde dosis verveling.

'Ik ga het aan ChatGPT vragen' besluit hij dan.
ChatGPT en hij komen na wat doorvragen overeen dat het wel een leuk idee is om een natuurdagboek aan te gaan leggen. Detailfotografie, schetsen en zijn bevindingen opschrijven.
Leuk plan.
Hij staart voor zich uit.
'Waar wacht je op?'
Hij denkt nog even na en zegt dan uit het niets:

'Bijna maart, dacht de boom,
En al ging februari sloom,
Lagen de mensen in hun bed met kruiken,
Nu is het bijna echt zo ver:
Ik kan de lente ruiken.'

Ik staar hem even aan. Misschien is de koorts terug en ijl ik. 'Wat is dit?'
'ChatGPT stelde voor dat ik na kon denken over een gedicht met als uitgangspunt wat een boom van deze dag zou vinden. Dit dus. Ik ga.'

Hij pakt zijn telefoon, een notitieboek en een pen- en ik zie hem verdwijnen. Naar buiten. Echt waar.

------------

Een waargebeurd sprookje, voor elke bezorgde ouder rondom nieuwe technologie. Over hoe ChatGPT mijn puber vandaag de natuur in stuurde en tot poëzie bracht.

Er gebeuren stiekem echt ook nog mooie dingen.

hashtag#chatgpt hashtag#ai hashtag#pubers hashtag#puberbrein hashtag#storytelling hashtag#prompts hashtag#natuur hashtag#buitenspelen hashtag#poezie hashtag#gedicht hashtag#kinderliteratuur hashtag#nieuwetechnologie hashtag#oudersvannu hashtag#kinderenvannu hashtag#verveling

quote:

"Mevrouw?" vraagt de vrouw tegenover mij. "Waar heeft u dat cadeaupapier vandaan?"

Haar stem is vriendelijk, haar blik nieuwsgierig. Ze wijst naar de rol in mijn mandje. Ik noem de naam van de winkel.

"Vindt u het mooi?" springt mijn moeder enthousiast bij.

"Ja! Heel erg zelfs."

Mijn moeder twijfelt geen seconde. "Neem maar dan!" zegt ze, en reikt het papier aan. De vrouw deinst lichtjes terug.

"Nee joh, dat kan ik niet aannemen!"

"Waarom niet? Het is maar cadeaupapier."

Aarzelend neemt ze het aan. "Nou, dank u wel!"
"Graag gedaan, veel plezier ermee!"

Een klein gebaar. Een stukje papier. Gewoon een moment van vriendelijkheid tussen twee mensen.

We draaien ons om om verder te lopen, maar dan...

"Waar komen jullie eigenlijk vandaan?" De vrouw maakt een gebaar met haar handen rondom haar hoofd en legt uit dat ze verwijst naar onze hoofddoek.

"Hoe bedoelt u?" vraagt mijn moeder.
"Nou, uit welk land komen jullie?"
"Nederland."
"Nee, ik bedoel, oorspronkelijk?"

Onze blikken zeggen genoeg.
"Maar je bent toch niet hier geboren?"
"Jawel hoor."

De vrouw wendt zich nu tot mij. "En jouw moeder dan?"
"Die heb ik vanmorgen opgehaald van huis, ze staat naast mij, dus misschien kunt u het haar zelf vragen?"

De vrouw kijkt mijn moeder onderzoekend aan.
"Is dát je moeder?! Wat ziet ze er jong uit!"
En dan opnieuw: "Ben jij geboren in Nederland?"
"Ja."

Mijn moeders blik verhardt niet, ze glimlacht alleen maar. Niet uit beleefdheid, maar omdat ze dit gesprek al zo vaak heeft gevoerd.

"En jij bent ook hier geboren?"
"Ja," zeg ik, "ik ben ook hier geboren."

“En waar komt je vader eigenlijk vandaan?”

Dan besluit mijn moeder de rollen om te draaien.
"Waar komt ú vandaan?"

De vrouw knippert met haar ogen, verrast door de omkering.
"Uit Nederland natuurlijk!"
"En uw ouders?"
"Uit Nederland!" zegt ze met overtuiging.

Maar dan… een kleine aarzeling. Een moment van zelfreflectie.
"Weet u dat zeker?" vraagt mijn moeder vriendelijk.

Een korte stilte.
"Nou," zegt ze, "mijn vader was Indisch, maar mij werd altijd geleerd te zeggen dat ik Nederlands ben."
Haar woorden blijven even in de lucht hangen.

Want dat is wat vooroordelen doen. Ze maken een mens tot een vraag, tot een puzzel die je denkt te moeten oplossen. Ze zetten een grens tussen ‘wij’ en ‘zij’, terwijl die grens helemaal niet bestaat.

Sommige cadeaus zitten in papier gewikkeld, andere in kleine momenten van inzicht. Maar de meest waardevolle? Die scheuren vooroordelen open en laten ruimte voor iets nieuws. Laten we elkaar minder vragen waar we vandaan komen, maar waar we samen naartoe gaan.

hashtag#inclusie hashtag#diversiteit hashtag#vooroordelen hashtag#verbinding hashtag#samen hashtag#inzichten

quote:

Op woensdag 12 maart 2025 16:49 schreef vencodark het volgende:
Wat een hoop hashtags.

quote:

De gouden koets.
Voor velen, de gouden kooi op wielen…

Ik hoor het zo vaak.
En begrijp het nog steeds niet.

Mensen die een nieuwe baan willen.
Maar blijven hangen, treuzelen en twijfelen.
Niet door hun werk, of door hun team.

Maar door hun leaseauto.

Ze willen wél die andere baan.
Maar die huidige leaseauto moet terug.
En die nieuwe baan? Die heeft er dus geen.

Een nieuwe baan? Mooi.
Maar hé, zonder leaseauto?
Dan moet je er zelf ineens een kopen.

Kost die baan je ineens 15.000+ euro…

Hebben ze die leaseauto dan echt nodig?
Blijkt dat ze ‘m vooral privé gebruiken.
En voor die 2 of 3 kantoordagen.

Dus:
Je werkgever gaf je een auto.
Die je zakelijk niet echt nodig had.
Maar waar je zó aan gewend bent geraakt…

Dat je door die auto, nu niet meer weg wilt.

Jouw auto, nee - die van je werkgever.
Is nu de bepalende factor geworden.
Of je die nieuwe baan pakt.
Of blijft hangen.
In je baan.

En in luxe, die niet van jou is…

quote:

Op vrijdag 14 maart 2025 14:02 schreef Evangelion het volgende:
Raar gedicht?
[..]
[ afbeelding ]

quote:

Op zondag 16 maart 2025 13:36 schreef Nagelslak het volgende:
DAAR HEB JE WEER ZO'N MOEDER

Ja echt. Ik ben er een, zo een vreselijke moeder.

Wie het maar horen wilt. Gooi er een muntje in, en ik stop er niet over.
De meeste die me kennen weten het.

Dit onderwerp houdt me bezig.

Slapeloze nachten, intense beleving van emoties, diepzinnige nachtelijke gesprekken, eindeloos onmogelijke verbanden leggen.

Met 1 jaar en 6 maanden liep je net, maar je bepaalde volledig wat je zelf aandeed. Je wisselde je eigen kleding als het je niet beviel.

Met 1 jaar en 11 maanden smeet je je luiers tegen de muur. Van de ene op de andere dag. 'Ik niet baby, ik geen luier'

Slapen? Dat deed je weinig, overdag dutjes van 30 minuten sinds je 7 weken oud was.

Je zoog alles op, vol energie, intens gelukkig maar ook intens verdrietig.

Alle goedbedoelde adviezen ten spijt. Maakte mij alleen onzekerder. Ik snapte het niet.

Diep in mij sluimerde de vraag: wat als je meer wilt dan je soms kunt, of wat als je nou eigenlijk al meer kunt dan het 'gemiddelde'?

Tot het consultatiebureau hetzelfde constateerde.

En een pedagogisch medewerker op het kinderdagverblijf er ook over begon. (Dankjewel lieve Carool met je ukulele, ik ben je eeuwig dankbaar voor het zien van onze dochter).

Alles wat me tot wanhoop dreef, eindelijk een 'label' maar ook richting.

Ze is inmiddels bijna 5, en heeft een fantastische klas vol met peers, die net zo intens beleven, snel denken en diep voelen.
Juffen en inmiddels ook ouders die haar steeds beter begrijpen.

Ik ben zo'n irritante moeder.

Die het er over blijft hebben. Niet omdat mijn kind beter is dan een ander.

Omdat ik oprecht, met alles in mijn hart, hoop maar één ander kind, gezin, te helpen de antwoorden te vinden op al die eindeloze vragen, waar ze mogelijk al te lang mee rondlopen.

#weekvanhoogbegaafdheid


Ik blijf het er over hebben niet omdat mijn kind beter is dan de ander. Dus dat mens zegt eigenlijk daar haar kind beter is dan een ander

quote:

Op zondag 16 maart 2025 13:51 schreef Mubassie het volgende:

[..]
Dit hele bericht gaat over "kijk mijn kind eens super zijn"

Echt, sodeflikkerstraal toch eens op.

quote:

*ik ben #hoogbegaafd *
(vermoedelijk... denk ik...)

Zo dat is er uit. Dat vroeg moed. Had jij het verwacht bij mij? Bij hoogbegaafd denk je misschien al snel aan een nerdy, beetje vreemd, wit jongetje met bril. Vastgelopen, drop-out, los van de maatschappij? Ik zelf had het ook lang niet door. Maar kinderen spiegelen en langzaam vallen de kwartjes. Komt er een label en context bij zoveel ervaringen in mijn leven.

Minderheid en anders zijn is me niet vreemd. Als vrouw, van kleur, jong op boardroom niveau. Zichtbaar anders.
Maar hoogbegaafd is ónzichtbaar anders. Te bijdehand zijn en te moeilijk doen werd me al snel afgeleerd. Ik was intelligent, maar voelde me soms onbegrepen. Ik voelde me anders maar kon het niet duiden. Waarom snapt niemand het? Snapt niemand mij? Waarom denkt en voelt niemand hetzelfde?

Waarom? Daarom! 2-3% van de mensen is hoogbegaafd, een minderheid op de werkvloer.
"Een hoogbegaafde is een snelle en slimme denker, die complexe zaken aankan. Autonoom, nieuwsgierig en gedreven van aard. Een sensitief en emotioneel mens, intens levend. Schept plezier in creëren." aldus het Delphi model.

Gelukkig wordt neurodiversiteit in het algemeen (20% van de mensen heeft een neurodivergent brein!) en hoogbegaafdheid in het bijzonder steeds meer genormaliseerd. Grote dank aan de mensen die voorgaan in deze "emancipatie"!

En nu ik het weet, omarm ik het. Wauw wat gaat er een wereld open! Alles wordt weer logisch. Waarom kies ik voor bepaalde banen? Wanneer zit ik in mijn creatie flow? Ik leer mijn eigen brein kennen en begin neurotypische "gewone" breinen te snappen. Ik kan beter afstemmen, in plaats van aanpassen. Jezelf kennen is zo belangrijk om regie te pakken in je eigen werkgeluk!!

En jij, ken jij je brein en volledige potentieel? Sta je nog aan het begin van je reis? Of schreeuw je het al van de daken?

Wil je meer weten over HB? Lees het boek Hoogbegaafd in praktijk van Rianne van de Ven, of volg haar en anderen als Saskia Schepers , Neurodiversiteit Netwerk Nederland , Stichting Hoogbegaafd! , IHBV, Instituut Hoogbegaafdheid Volwassenen ✏ Kim Hovestad (zie praatplaat hieronder!) op Linked In.

hashtag#hoogbegaafd hashtag#weekvandehoogbegaafdheid hashtag#werkplezier hashtag#neurodiversiteit hashtag#diversiteit hashtag#inclusie

quote:

Op vrijdag 14 maart 2025 14:02 schreef Evangelion het volgende:
Raar gedicht?
[..]
[ afbeelding ]

quote:

Op maandag 17 maart 2025 13:41 schreef leolinedance het volgende:

[..]
Die foto
Het leasebedrag dat de werkgever betaald is een vorm van loon. Wil deze nietsnut nu zeggen dat alles wat we van ons loon kopen van de werkgever is?

Daarnaast is een leaseauto geen eigendom van de werkgever maar van de leasemaatschappij.

Wat bezielt zulke nobuddies toch om dit soort teksten te tikken? Dan moet je toch wel heel erg in jezelf zijn gaan geloven.

quote:

New hires at Duolingo are often surprised to learn that we eat lunch together every day. Yes, including Luis von Ahn, me, and the rest of the exec team. It’s fundamental to our company culture.

Why? Because lunch is an opportunity for people who don’t normally work together to actually talk. On any given day, Luis or I might be sitting next to a new hire fresh out of school. Or people from completely different teams might find themselves in a conversation that would never have happened otherwise.

And yes, people talk about work, but that’s not the point. What’s important is that lunch lets us hear what’s actually on the team’s mind. There’s no rehearsed feedback or polished updates—I get to hear things I’d never learn in a formal meeting. Maybe the engineers hate a particular tool. Or they prefer Cursor over GitHub Copilot, and I come to understand why.

In a way, lunch is our best version of an engagement survey. Formal surveys have never been that useful to us: Their results usually tell us what we already know. But at lunch? That’s when the real stuff comes out. It’s where I hear what’s actually working, what’s frustrating people, what’s making them happy. And once I know that, lunch is a space where we can come up with ideas and insights on how to make Duolingo better.

quote:

De stemmen in je hoofd zullen er altijd zijn

soms fluisterend, soms schreeuwend.
‘ Je bent niet goed genoeg. ‘
‘ Het gaat je toch niet lukken. ‘
‘ Waarom zou iemand überhaupt naar jou luisteren. ‘

Ze vertellen je dat falen onvermijdelijk is.
Dat je beter klein kunt blijven en dat je niet moet dromen, want dromen doen pijn als ze mislukken.

Maar weet je wat die stemmen niet vertellen?
Dat ze ongelijk hebben.

Ze zijn niet de waarheid.
Ze zijn slechts de echo’s van oude angsten,
van onzekerheden die je ooit bent gaan geloven.

Maar jij bent niet je angsten.
Jij bent sterker, je hebt al zoveel overwonnen.

Dus wat als je vandaag kiest om naar een andere stem te luisteren? De stem die zegt:
‘ ben het waard. ‘
‘ Ik kan dit. ‘
‘ Ik bepaal mijn eigen toekomst. ‘

Want die stem, die is van jou.
En die heeft altijd gelijk gehad!

maak er een mooie dag van ❤️

quote:

Op zaterdag 22 maart 2025 15:16 schreef HSG het volgende:

[..]
https://www.linkedin.com/(...)2mTAf74TN7jT54-MuMtU

Stemmen in je hoofd mensen.

Zou haar wel doen.

quote:

Op zaterdag 22 maart 2025 15:18 schreef Nagelslak het volgende:

[..]
Zo’n sentimenteel verhaal en dan een selfie met semi duckface verschrikkelijk

quote:

Op zaterdag 22 maart 2025 15:18 schreef Nagelslak het volgende:

[..]
Zo’n sentimenteel verhaal en dan een selfie met semi duckface verschrikkelijk

quote:

I turned down a job offer years ago for integrity. Pretty sure I’ve never told this story.

Years ago, I flew to a company for an on-site interview, and after we decided to have lunch at a small business. While waiting in line, the hiring manager casually stole a small bag of potato chips and grinned at me. I was so surprised, I couldn’t say a word. As we ate, I kept chewing on it in my head—if he’s willing to show off stealing something so small and insignificant, what else could he be capable of? I felt a pit in my stomach

After I flew back and got a job offer, I declined it. That $2 theft might’ve seemed insignificant, but the red flags were huge. If someone is willing to blatantly steal and flaunt it in front of you, it says a lot about their character—and the kind of workplace they’re creating.

Character matters more than anything. It’s not just about what’s on paper—it’s about the values that shape the culture. And if you’re willing to overlook small wrongs, the bigger ones will follow.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.