R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
En ik voel me zo alleen.
Het ergste is, dat heb ik zelf gedaan. Ik sluit me af voor anderen. Ik ontwijk contact. Ik laat weinig zien van hoe ik me echt voel.
Ik doe het zelf verkeerd.
Het voelt alsof ik verzuip in zelfmedelijden en dat haat ik. Ik weet dat ik niet moet beginnen aan zelfmedelijden. Dat schiet niet op.
Het ergste is, dat heb ik zelf gedaan. Ik sluit me af voor anderen. Ik ontwijk contact. Ik laat weinig zien van hoe ik me echt voel.
Ik doe het zelf verkeerd.
Het voelt alsof ik verzuip in zelfmedelijden en dat haat ik. Ik weet dat ik niet moet beginnen aan zelfmedelijden. Dat schiet niet op.
Niet zo streng voor jezelf zijnquote:Op donderdag 9 mei 2019 00:59 schreef Tele6 het volgende:
Knuffels voor @:ChildoftheStars, @:bloempjuh, @:Myraela, @:LordofLeaves en @:Schanu en verder ook iedereen
De antidepressiva geven me nu wel meer energie, maar ik krijg het niet omgezet in iets goeds -- ik heb alleen maar meer zelfhaat en wanhoop. Vandaag (oh, inmiddels gisteren) had ik een eerste gesprek met de psychiater waar ik naar doorverwezen ben, en ik denk dat ik het niet goed over heb kunnen brengen waar ik mee zit. Hij kwam over als "je hoeft nu nergens last van te hebben, want wij gaan je een goede behandeling geven en je bent slim zat om eruit te komen". Ja hallo, ik ga me niet ineens goed voelen als ik weet dat ik in de toekomst hulp krijg. Ik vertrouw die mensen daar niet, maar dat kreeg ik ook niet uitgelegd en ze konden er (natuurlijk) ook niks mee. En ik ben slim, okee, en dat heeft ertoe geleid dat ik heel lang heb doorgeploeterd met telkens nieuwe niet-werkende copingsstrategieën. Ik denk dat ik inmiddels wel bewezen heb dat ik niet slim genoeg ben om een wél werkende strategie te vinden.
Ja herkenbaar.quote:Op donderdag 9 mei 2019 02:34 schreef Tele6 het volgende:
En ik voel me zo alleen.
Het ergste is, dat heb ik zelf gedaan. Ik sluit me af voor anderen. Ik ontwijk contact. Ik laat weinig zien van hoe ik me echt voel.
Ik doe het zelf verkeerd.
Het voelt alsof ik verzuip in zelfmedelijden en dat haat ik. Ik weet dat ik niet moet beginnen aan zelfmedelijden. Dat schiet niet op.
Zelfmedelijden, zelfhaat en jezelf niets waard vinden en je daardoor loskoppelen van alle anderen.
Dan is dat eenzame gevoel niet gek, je bent aan het vechten om te overleven, aan het vechten met al je emoties.
Eis niet zoveel van jezelf naast goed de dagen proberen door te komen, het komt zoals het komt en dat is zeker het geval bij gevoel.
8 sessies van 1 uur, 400 euro kwijt.
Maar ben weer opgelapt, vangnet ingebouwd en zie het allemaal weer wat zonniger in
Nu toe aan aan een lekker zonnetje ipv dit druilerige weer.
Maar ben weer opgelapt, vangnet ingebouwd en zie het allemaal weer wat zonniger in
Nu toe aan aan een lekker zonnetje ipv dit druilerige weer.
Hell To The Liars
Nou, paar dagen Londen plus concert wat ik al twintig jaar wil. Afwisselend hartkloppingen, zweten, duizelingen, denken dat ik naar de wc moet, darmen van de leg. En dan weer even goed. Nu gaat het weer na het concert, alleen raar gevoel in m'n elleboog dat uitstraalt naar m'n hand en ik heb de symptomen van een hartaanval bij vrouwen al gegoogled 
Tap tap tap
Dankjewelquote:
[..]
Ja herkenbaar.
Zelfmedelijden, zelfhaat en jezelf niets waard vinden en je daardoor loskoppelen van alle anderen.
Dan is dat eenzame gevoel niet gek, je bent aan het vechten om te overleven, aan het vechten met al je emoties.
Eis niet zoveel van jezelf naast goed de dagen proberen door te komen, het komt zoals het komt en dat is zeker het geval bij gevoel.
Dat zei m'n vriend gisteren ook toen ik dit vertelde - dat ik veel te streng ben voor mezelf. Het lukt me wel om te eten en om naar afspraken te gaan, en dat is eigenlijk wel knap.
Ik denk de hele tijd dat ik het verkeerd doe en dan word ik bang en kwaad. Maar dat is m'n hoofd dat me voor de gek houdt. Naar m'n vriend toe bijvoorbeeld doe ik niet gauw wat mis als ik gewoon doe zoals ik normaal doe.
Wel fijn dat er ook goede momenten tussen zatenquote:
Nou, paar dagen Londen plus concert wat ik al twintig jaar wil. Afwisselend hartkloppingen, zweten, duizelingen, denken dat ik naar de wc moet, darmen van de leg. En dan weer even goed. Nu gaat het weer na het concert, alleen raar gevoel in m'n elleboog dat uitstraalt naar m'n hand en ik heb de symptomen van een hartaanval bij vrouwen al gegoogled
en knap van je dat je naar Londen en het concert bent gegaan
Ik kon moeilijk niet gaan, is al zolang geleden geboekt. En m'n zus wil van alles doen maar ik ben zo lamlendig als wat en niet vooruit te branden, dus dat vind ik ook lullig.
Tap tap tap
Ja dat is knapquote:
[..]
Dankjewel
Dat zei m'n vriend gisteren ook toen ik dit vertelde - dat ik veel te streng ben voor mezelf. Het lukt me wel om te eten en om naar afspraken te gaan, en dat is eigenlijk wel knap.
Ik denk de hele tijd dat ik het verkeerd doe en dan word ik bang en kwaad. Maar dat is m'n hoofd dat me voor de gek houdt. Naar m'n vriend toe bijvoorbeeld doe ik niet gauw wat mis als ik gewoon doe zoals ik normaal doe.
Je hoeft niet bang te zijn voor mogelijke consequenties als je wat "fout" doet.
Wees jezelf en oordeel niet.
+1 amen!quote:
[..]
Ja dat is knap
Je hoeft niet bang te zijn voor mogelijke consequenties als je wat "fout" doet.
Wees jezelf en oordeel niet.
Het is even goed lullig voor jou. Je mag best trots op jezelf zijn dat je gegaan bent. Dat is echt heel goedquote:
Ik kon moeilijk niet gaan, is al zolang geleden geboekt. En m'n zus wil van alles doen maar ik ben zo lamlendig als wat en niet vooruit te branden, dus dat vind ik ook lullig.
Goed om te lezen Droopie. Hoe heb je uiteindelijk iemand gevonden nu dan?quote:
8 sessies van 1 uur, 400 euro kwijt.
Maar ben weer opgelapt, vangnet ingebouwd en zie het allemaal weer wat zonniger in
Nu toe aan aan een lekker zonnetje ipv dit druilerige weer.
Als het goed is in elk geval geen regen meer komende dagen
Heyquote:
[..]
Goed om te lezen Droopie. Hoe heb je uiteindelijk iemand gevonden nu dan?
Als het goed is in elk geval geen regen meer komende dagen
Als ik dit topic weer in m'n active topics realiseer ik me altijd dat het weer zo super gaat dat ik m'n verhaal niet meer kwijt hoef hier.
Wel moeilijk om te lezen dat sommige het nog zo moeilijk hebben, gun het iedereen om ook de lijn naar boven weer te pakken.
Wel moeilijk om te lezen dat sommige het nog zo moeilijk hebben, gun het iedereen om ook de lijn naar boven weer te pakken.
The name is Putler, Vladimir Putler
Dit soort posts maken het moeilijk voor mij als partner van om te durven denken aan niet meer samen verder willen.quote:
En ik voel me zo alleen.
Het ergste is, dat heb ik zelf gedaan. Ik sluit me af voor anderen. Ik ontwijk contact. Ik laat weinig zien van hoe ik me echt voel.
Ik doe het zelf verkeerd.
Het voelt alsof ik verzuip in zelfmedelijden en dat haat ik. Ik weet dat ik niet moet beginnen aan zelfmedelijden. Dat schiet niet op.
Prrrrr
Wat rot voor jequote:
[..]
Dit soort posts maken het moeilijk voor mij als partner van om te durven denken aan niet meer samen verder willen.
Ik heb in mijn vorige relatie in die schoenen gestaan, en heb toen dat uitging (op mijn initiatief, maar eigenlijk veel later dan gezond zou zijn geweest) geleerd dat die dingen op een slechte dag middenin de nacht een stuk dramatischer zijn dan op andere momenten. Misschien stelt dat je een beetje gerust. De gezondheid van je partner moet iig niet de enige reden worden om in de relatie te blijven
Ik hoop dat ik hiermee begrijp wat je zei
het was me niet perfect duidelijk
Als het zo makkelijk was dan had je het allang gedaan.quote:
En ik voel me zo alleen.
Het ergste is, dat heb ik zelf gedaan. Ik sluit me af voor anderen. Ik ontwijk contact. Ik laat weinig zien van hoe ik me echt voel.
Ik doe het zelf verkeerd.
Het voelt alsof ik verzuip in zelfmedelijden en dat haat ik. Ik weet dat ik niet moet beginnen aan zelfmedelijden. Dat schiet niet op.
Ik ben blij voor jequote:
Als ik dit topic weer in m'n active topics realiseer ik me altijd dat het weer zo super gaat dat ik m'n verhaal niet meer kwijt hoef hier.
Wel moeilijk om te lezen dat sommige het nog zo moeilijk hebben, gun het iedereen om ook de lijn naar boven weer te pakken.
Ho stop! Iemand met een ziekte is nooit belangrijker dan de ander. Hierin eerlijk zijn naar jezelf en de ander. Je sloopt jezelf anders, en het is ook gewoon niet eerlijk naar de ander.quote:
[..]
Dit soort posts maken het moeilijk voor mij als partner van om te durven denken aan niet meer samen verder willen.
(ik heb ook wel eens een partner gehad die uit medelijden bij me bleef, geloof me, daar wordt niemand gelukkig van)
Het gaat hier trouwens wel goed. Al heb ik de laatste dagen wel moeite met douchen (maar het lukt me nog wel) omdat ik mezelf zo waardeloos en walgelijk vind. Beetje opkomende trauma's veroorzaken dit. Maar ik ben sterker dan de spoken uit mijn verleden. Voor "straf" een uur in bad gelegen met een tijdschrift. Lekker heet water, om te proberen bewust van een lichamelijke sensatie te genieten (en een tijdschrift voor de afleiding van de gevoelens).
Ik merk ook dat het leven in groepen me assertiever maakt. Er werd (en wordt nog steeds wel) over me heen gelopen. Mensen die me zeggen wat ik moet doen. Mijn corveebeurt zonder overleg omruilen etc. Dit bespreek ik met de verpleging en ze helpen me om voor mezelf op te komen. Dat is erg fijn...
Ik merk ook dat het leven in groepen me assertiever maakt. Er werd (en wordt nog steeds wel) over me heen gelopen. Mensen die me zeggen wat ik moet doen. Mijn corveebeurt zonder overleg omruilen etc. Dit bespreek ik met de verpleging en ze helpen me om voor mezelf op te komen. Dat is erg fijn...
Ook daar heb ik geluk mee, een vrouw die me steunt maar ook soms uit frustratie me een enorme schop onder m'n reet geeft.quote:
[..]
Ho stop! Iemand met een ziekte is nooit belangrijker dan de ander. Hierin eerlijk zijn naar jezelf en de ander. Je sloopt jezelf anders, en het is ook gewoon niet eerlijk naar de ander.
(ik heb ook wel eens een partner gehad die uit medelijden bij me bleef, geloof me, daar wordt niemand gelukkig van)
En soms kan ik echt kwaad zijn op d'r omdat ze op bepaalde momenten niet steunt voor m'n gevoel. Maar achteraf steunde ze me enorm, alleen niet op de manier die ik toen wilde... Maar wel op de manier die ik nodig had.
The name is Putler, Vladimir Putler
Doet me een beetje denken fix you van Coldplay. Wat fijn dat je vrouw zo naast je staat en je helptquote:
[..]
Ook daar heb ik geluk mee, een vrouw die me steunt maar ook soms uit frustratie me een enorme schop onder m'n reet geeft.
En soms kan ik echt kwaad zijn op d'r omdat ze op bepaalde momenten niet steunt voor m'n gevoel. Maar achteraf steunde ze me enorm, alleen niet op de manier die ik toen wilde... Maar wel op de manier die ik nodig had.
en natuurlijk, het is moeilijk en een weg vol kronkels, soms zul je je echt nog wel kut voelen, maar het is een stijgende lijn en daar gaat het om
Je begreep het en ik weet dat het niet moet. Nu nog voelen.quote:
[..]
Wat rot voor je
Ik heb in mijn vorige relatie in die schoenen gestaan, en heb toen dat uitging (op mijn initiatief, maar eigenlijk veel later dan gezond zou zijn geweest) geleerd dat die dingen op een slechte dag middenin de nacht een stuk dramatischer zijn dan op andere momenten. Misschien stelt dat je een beetje gerust. De gezondheid van je partner moet iig niet de enige reden worden om in de relatie te blijven
Ik hoop dat ik hiermee begrijp wat je zei
Wie had dat gedacht :-) Zo goed om te lezen, echt blij voor je dat je deze keuze gemaakt hebt!quote:
Het gaat hier trouwens wel goed. [...]
Ik merk ook dat het leven in groepen me assertiever maakt. Er werd (en wordt nog steeds wel) over me heen gelopen. Mensen die me zeggen wat ik moet doen. Mijn corveebeurt zonder overleg omruilen etc. Dit bespreek ik met de verpleging en ze helpen me om voor mezelf op te komen. Dat is erg fijn...
Prrrrr
Toen ik een burnout had begeleide zij mij naar een nieuwe baan.quote:
[..]
Goed om te lezen Droopie. Hoe heb je uiteindelijk iemand gevonden nu dan?
Als het goed is in elk geval geen regen meer komende dagen
Behalve counseling vind ik haar genoeg psychologische kennis hebben om mij te helpen.
Toen de praktijkondersteuners niet hielpen, heb ik haar weer gebeld, met succes
Hell To The Liars
Ik heb er geen ervaring mee, maar het zou best door je gewijzigde eetpatroon kunnen komen. Ik zou even afwachten, misschien googelen hoe lang het duurt voordat je lichaam gewend raakt aan minder suiker en als het langer aanhoudt dan dat naar de huisarts gaan? (beetje late reactie, maar toch)quote:
Ik kom even tussendoor, sorry. Ik slik sinds een tijd escitalopram, een antidepressiva. Het duurde voor mijn geval lang totdat het echt wat leek te doen en ik zit momenteel op de maximumdosering. Sinds enige tijd ervoer ik meer rust in mijn hoofd en lijf. Een rust die wel bij elke ovulatie en menstruatie (dus hormoonschommeling) weer teniet werd gedaan voor een paar dagen.
Sinds een week heb ik mijzelf op dieet gezet. Ik wil de laatste zwangerschapskilo's kwijt, alsmede de na de zwangerschap aangesnoepte kilo's. Mijn eetpatroon was behoorlijk verslechterd, ik snoepte echt enorm veel en ben daar nu desastreus mee gestopt. Echter voel ik mij sindsdien erg labiel. De tranen zitten constant hoog en ik merk dat ik situaties uit verband trek omdat alles opeens heel hard binnen komt. Ik zit eigenlijk gewoon weer beroerd in mijn vel en vraag mij af of dit kan komen door mijn gewijzigde eetpatroon in combinatie met de medicatie. Heeft iemand hier ervaring mee? Zo ja, is het een kwestie van er doorheen omdat mijn lijf opnieuw een balans moet zoeken, of is dit een reden om even contact op te nemen met de huisarts om toch weer naar andere medicatie te zoeken?
Ik ben nu bezig met werken aan wat jij zegt in je eerste zinnen. Sinds oktober zit ik in een koor. Ik hoorde van de dirigente dat ik daar nogal ontwijkend gedrag vertoon ondanks pogingen van anderen om me erbij te betrekken. Zelf had ik juist het idee had dat anderen niets met mij te maken wilden hebben en daarom voelde ik me prettiger als ik me afzonderde, ook omdat ik het al genoeg had geprobeerd voor mijn gevoel. Het kostte me zoveel energie en ik vind het gewoon lastig om contact te maken. Ik werd er verdrietig van, want ook al probeerde ik me erbij neer te leggen dat ik de buitenstaander was en dat ik me meer op mijn gemak voel in mijn eentje, ik had het graag anders gewild. Doordat ik nu hoorde wat een ander had geobserveerd had ik een nieuw inzicht. Het ligt meer aan mij dan ik dacht. De conclusie is eigenlijk dat ik me niet afsluit omdat ik echt geen contact wil, maar omdat het me niet lukt om contact te maken, wat pijnlijk is. En ik houd mezelf een beetje voor de gek door mezelf te vertellen dat het voor mij beter is om alleen te zijn. Mijn begeleider heeft me daarom gestimuleerd om toch weer te proberen me aan te sluiten bij de groep, al is het maar erbij gaan zitten en niets zeggen in plaats van alleen zitten. Dat ben ik gaan doen en tegen mijn verwachting in werkt het erg goed tot nu toe. Ik voel me al veel meer op mijn gemak en maak leuk contact.quote:
En ik voel me zo alleen.
Het ergste is, dat heb ik zelf gedaan. Ik sluit me af voor anderen. Ik ontwijk contact. Ik laat weinig zien van hoe ik me echt voel.
Ik doe het zelf verkeerd.
Het voelt alsof ik verzuip in zelfmedelijden en dat haat ik. Ik weet dat ik niet moet beginnen aan zelfmedelijden. Dat schiet niet op.
Dit heeft misschien niets met jouw situatie te maken. Maar het klinkt alsof ook jij je afsluit terwijl je eigenlijk wel behoefte hebt aan contact. Weet je waarom je dat doet?
Wat goed dat het heeft geholpen, eindelijk de juiste hulp dus. Het mag jou ook wel eens meezitten!quote:
8 sessies van 1 uur, 400 euro kwijt.
Maar ben weer opgelapt, vangnet ingebouwd en zie het allemaal weer wat zonniger in
Nu toe aan aan een lekker zonnetje ipv dit druilerige weer.
Heb je het traject nu afgerond of ga je er nog mee verder?Wat ben je goed bezig! Ik lees moed en optimisme in je post ondanks de dingen die je nog wel lastig vindt.quote:
Het gaat hier trouwens wel goed. Al heb ik de laatste dagen wel moeite met douchen (maar het lukt me nog wel) omdat ik mezelf zo waardeloos en walgelijk vind. Beetje opkomende trauma's veroorzaken dit. Maar ik ben sterker dan de spoken uit mijn verleden. Voor "straf" een uur in bad gelegen met een tijdschrift. Lekker heet water, om te proberen bewust van een lichamelijke sensatie te genieten (en een tijdschrift voor de afleiding van de gevoelens).
Ik merk ook dat het leven in groepen me assertiever maakt. Er werd (en wordt nog steeds wel) over me heen gelopen. Mensen die me zeggen wat ik moet doen. Mijn corveebeurt zonder overleg omruilen etc. Dit bespreek ik met de verpleging en ze helpen me om voor mezelf op te komen. Dat is erg fijn...
[ Bericht 0% gewijzigd door kuolema op 11-05-2019 01:00:58 ]
Why are you wearing that stupid man suit?
Sorry voor de vertraging.
. Maar zie hierboven wat ik erover heb getypt.
Misschien. Ik ben in eerste instantie niet bewust bezig met mijn planning aanpassen omdat ik te overweldigd ben daarvoor. Ik kan niet meer goed nadenken door de stress. Als ik wel meteen een nieuwe planning kan maken, met hulp soms, lost dat de onrust nog niet meteen op. Ik heb tijd nodig om alles te verwerken en weer op orde te krijgen in mijn hoofd.quote:
[..]
Omdat je dan bezig bent met het maken van een nieuwe planning?
Zijn onverwachte dingen niet ook te kaderen (dat mensen je mailen ipv bellen oi)?
Of gaat het om gevoel en het willen beheersen daarvan?
Hoe ik dat doe? Ik heb er ook niet echt een systeem voor. Dus soms flip ik gewoon. Vaak houd ik me in en flip ik als ik thuis komquote:
@:ChildoftheStars dat ga ik eens proberen, reminders zetten.
@:kuolema wat je schrijft over die onrust als er onverwachte dingen zijn is heel herkenbaar. Ik heb geen idee wat ik met dat gevoel moet, en heb allerlei stomme copingsstrategieën ervoor die eigenlijk voor geen ene meter werken.Hoe doe jij dat?
@:Twintig ik heb allerlei planners en planningen en lijstjes, maar het helpt me niet erg om m'n hoofd en m'n leven mee op orde te krijgen. Ik heb de neiging om te veel van mezelf te vragen (niet goed in te schatten hoe veel ik aankan) en dan heel onrustig en kwaad te worden van dat het niet lukt om me aan mijn planning te houden. Ik krijg dus binnenkort een begeleider die met me een planning zal maken en me zal helpen om erachter te komen hoe ik m'n dag op een goede manier indeel.
. Maar zie hierboven wat ik erover heb getypt.
Why are you wearing that stupid man suit?
Waarom houd je je in @kuolema ?
Herken je al je gevoel?
Ik heb het idee dat je nogal vlucht voor jezelf.
Herken je al je gevoel?
Ik heb het idee dat je nogal vlucht voor jezelf.
Goed geregeld.quote:
[..]
Toen ik een burnout had begeleide zij mij naar een nieuwe baan.
Behalve counseling vind ik haar genoeg psychologische kennis hebben om mij te helpen.
Toen de praktijkondersteuners niet hielpen, heb ik haar weer gebeld, met succes
Wat goed dat je nu meer contact hebt en je er beter voelt! Ik herken het wel, denken dat het niet lukt om contact te maken en dan maar stoppen met proberen. Dat is een valkuil waar ik ook heel vaak in gedonderd ben. Ik heb op een gegeven moment cognitieve gedragstherapie gehad om me te helpen eroverheen te komen, en dat heeft wel geholpen. In plaats van "ze willen niks met me, dus ik doe het wel alleen" denk ik nu "geen idee of ze wat met me willen, maar ik kan het altijd proberen, en ik merk het heus wel als ze me echt beu worden". Nog steeds een beetje pessimistisch (het zou leuk zijn als ik ook zou geloven dat mensen wat hebben aan contact met mij, en me niet alleen tolereren) maar het betekent in ieder geval dat ik me niet meer heel erg afzonder op mijn studie en sportclub bijvoorbeeld.quote:
[..]
Ik ben nu bezig met werken aan wat jij zegt in je eerste zinnen. Sinds oktober zit ik in een koor. Ik hoorde van de dirigente dat ik daar nogal ontwijkend gedrag vertoon ondanks pogingen van anderen om me erbij te betrekken. Zelf had ik juist het idee had dat anderen niets met mij te maken wilden hebben en daarom voelde ik me prettiger als ik me afzonderde, ook omdat ik het al genoeg had geprobeerd voor mijn gevoel. Het kostte me zoveel energie en ik vind het gewoon lastig om contact te maken. Ik werd er verdrietig van, want ook al probeerde ik me erbij neer te leggen dat ik de buitenstaander was en dat ik me meer op mijn gemak voel in mijn eentje, ik had het graag anders gewild. Doordat ik nu hoorde wat een ander had geobserveerd had ik een nieuw inzicht. Het ligt meer aan mij dan ik dacht. De conclusie is eigenlijk dat ik me niet afsluit omdat ik echt geen contact wil, maar omdat het me niet lukt om contact te maken, wat pijnlijk is. En ik houd mezelf een beetje voor de gek door mezelf te vertellen dat het voor mij beter is om alleen te zijn. Mijn begeleider heeft me daarom gestimuleerd om toch weer te proberen me aan te sluiten bij de groep, al is het maar erbij gaan zitten en niets zeggen in plaats van alleen zitten. Dat ben ik gaan doen en tegen mijn verwachting in werkt het erg goed tot nu toe. Ik voel me al veel meer op mijn gemak en maak leuk contact.
Dit heeft misschien niets met jouw situatie te maken. Maar het klinkt alsof ook jij je afsluit terwijl je eigenlijk wel behoefte hebt aan contact. Weet je waarom je dat doet?
[..]
Het afsluiten waar ik deze week erg mee zat, is anders. Dat is afsluiten van mijn partners (ik heb een driehoek met twee mannen) -- de mensen van wie ik het meest houd en de mensen die me tot nu toe het meest ondersteund hebben, die me op mijn slechtste momenten gezien hebben en opgeraapt hebben. Ik weet dat het niet goed is om gesprekken met hen te ontwijken en om mijn gevoelens voor mezelf te houden. Een van hen zei laatst "ik heb veel liever dat je vier keer op een dag om hulp vraagt voor iets kleins, dan dat we je aan het eind van de dag op moeten vegen" en dat snap ik. Het lukt me alleen niet goed om dat te doen. Ik ben bang dat ik het verkeerd doe, ik weet niet hoe ik mijn gevoelens of zorgen moet formuleren, en ik ben bang om ze lastig te vallen op een verkeerd moment. Maar vooral ben ik bang om het verkeerd te doen.
Het lastigval-gevoel hebben we opgelost door momenten te plannen waarop ik sowieso contact heb met ze. Dus dan val ik ze niet lastig, want we hadden al afgesproken om dan tijd aan elkaar te besteden. Regelmatig 's avonds even een halfuurtje bellen dus.
Het gevoel dat ik het verkeerd doe is anders, ingewikkelder. Ik weet niet wat ik ermee moet. Ik kan heel hard mijn best doe, maar als ik niet op iets kan komen om te zeggen en het me heel veel angst en spanning geeft om toch wat te proberen te zeggen -- wat dan? Dus hier zit ik een beetje vast. Ik heb op mijn prikbord "ik ben okee" hangen en dat probeer ik regelmatig tegen mezelf te zeggen, maar meer strategieën heb ik nog niet.
Ik begrijp wat je zegt en ergens weet ik dat je waarschijnlijk ook gelijk hebt. Waarschijnlijk is het weer een manier om controle te hebben op iets waar ik geen controle kan hebben. Maar een ander deel van me (wat op dit moment sterker is) roept dat ik het op z'n minst kan proberen. Proberen of ik m'n buik iets rustiger krijg, proberen of het me weer iets meer zelfvertrouwen geeft. Vertrouwen in m'n eigen lichaam.quote:
@:Myraela, zoek alsjeblieft weer hulp.
Een van mijn niet-werkende copingsstrategieën was om mijn voedsel extreem te controleren (dan voelde het alsof ik wél grip op het leven had) en dat was een van mijn slopendere periodes. Het is iets wat ik je absoluut niet toewens. Ga alsjeblieft weer naar een dokter of iemand. Er zijn meer psychologen dan degene die je tot nu toe had.
Nu overigens 3 dagen gluten- en lactosevrij gegeten. Ik ga er eigenlijk vooral een stuk gezonder door eten, meer fruit en groente. Dus dat is wel positief.
Ik kan volgende week bellen om een afspraak bij de psycholoog te maken. Ik ga gewoon terug naar dezelfde plek, maar ga wel vragen of ze daar misschien andere psychologen of andere methodes hebben.
Goed dat je je er bewust van bent en hulp aan het regelen bent.quote:
[..]
Ik begrijp wat je zegt en ergens weet ik dat je waarschijnlijk ook gelijk hebt. Waarschijnlijk is het weer een manier om controle te hebben op iets waar ik geen controle kan hebben. Maar een ander deel van me (wat op dit moment sterker is) roept dat ik het op z'n minst kan proberen. Proberen of ik m'n buik iets rustiger krijg, proberen of het me weer iets meer zelfvertrouwen geeft. Vertrouwen in m'n eigen lichaam.
Nu overigens 3 dagen gluten- en lactosevrij gegeten. Ik ga er eigenlijk vooral een stuk gezonder door eten, meer fruit en groente. Dus dat is wel positief.
Ik kan volgende week bellen om een afspraak bij de psycholoog te maken. Ik ga gewoon terug naar dezelfde plek, maar ga wel vragen of ze daar misschien andere psychologen of andere methodes hebben.
Ik vind het stoer van je Ik hoop dat je iemand krijgt die je goed op weg zal helpen. Dat moet wel lukken, vind ik.
Gezonder eten is altijd een win idd. Meer bezig zijn met wat je wel wilt eten dan met wat je niet mag eten
quote:
Wat bedoel je precies?
Ik heb zelf juist eerder het gevoel dat ik stil sta, omdat ik niet weet waar ik heen moet of wat ik moet doen.
En eh, ik sport de laatste tijd veel minder dus zoveel ren ik niet
(autist )
Al dat denken over waar je heen moet en wat je moet doen lijkt mij rennen.quote:
[..]
Wat bedoel je precies?
Ik heb zelf juist eerder het gevoel dat ik stil sta, omdat ik niet weet waar ik heen moet of wat ik moet doen.
En eh, ik sport de laatste tijd veel minder dus zoveel ren ik niet
Rennen voor de onrust die het met zich meebrengt als je echt stil gaat staan.
Je bent zo bezig met of je het wel goed doet met jezelf en dan ook of je het wel goed doet in de relatie met de ander.
Dat lijkt mij ontzettend vermoeiend om niet alleen met je eigen last bezig te zijn maar ook nog met de mogelijke last van de ander.
Oh, dat snap ik wel. Ik ben inderdaad een hoop aan het vluchten. Vluchten voor onzekerheden en confrontaties en angsten. Dat kun je rennen noemen.quote:
[..]
Al dat denken over waar je heen moet en wat je moet doen lijkt mij rennen.
Rennen voor de onrust die het met zich meebrengt als je echt stil gaat staan.
Je bent zo bezig met of je het wel goed doet met jezelf en dan ook of je het wel goed doet in de relatie met de ander.
Dat lijkt mij ontzettend vermoeiend om niet alleen met je eigen last bezig te zijn maar ook nog met de mogelijke last van de ander.
Ik hoop daar vanaf te komen. Nu voelt het als de enige optie om op de been te blijven, proberen mezelf bezig te houden en weg te blijven van van alles. Hopelijk heb ik met therapie straks hulp om niet meer zo aan het "rennen" te hoeven.
Londen wonder boven wonder overleefd, was thuis, is een van m'n cavia's hartstikke ziek. Dus om half negen nog naar de dierenarts, tegen de tijd dat ik thuis was was het bijna tien uur. Beestje eerst medicijnen gegeven en geïnstalleerd en ik heb nu met een frietje gehaald bij de Mac want ik sta te tollen op m'n benen van honger en moeheid. En beestje moet om de twee uur dwangvoer dus moet er vannacht tig keer uit.
Dit is voor het eerst sinds ik me kut voel dat ik een potje zit te janken.
Dit is voor het eerst sinds ik me kut voel dat ik een potje zit te janken.
Tap tap tap
Ow.. dat is kort. En wat vervelend van de caviaquote:
Van uitrusten komt niet veel terecht, misschien drie uurtjes geslapenmaar bedankt!
Veel sterkte
Ik heb 26 juni een intake bij de psycholoog. Zelfde organisatie, maar andere locatie. Dus ook een nieuwe behandelaar, dat vind ik wel fijn, frisse blik.
Sta er wel positief in. De vorige keer begreep ik ook gewoon veel minder van mezelf en de paniek, dat begin ik steeds beter te begrijpen. Dan is het ook makkelijker om erover te praten.
Sta er wel positief in. De vorige keer begreep ik ook gewoon veel minder van mezelf en de paniek, dat begin ik steeds beter te begrijpen. Dan is het ook makkelijker om erover te praten.
Goed dat je dit doet! En fijn dat het zo snel is dat je terecht kan.quote:
Ik heb 26 juni een intake bij de psycholoog. Zelfde organisatie, maar andere locatie. Dus ook een nieuwe behandelaar, dat vind ik wel fijn, frisse blik.
Sta er wel positief in. De vorige keer begreep ik ook gewoon veel minder van mezelf en de paniek, dat begin ik steeds beter te begrijpen. Dan is het ook makkelijker om erover te praten.
Fijn dat je teruggaatquote:
Ik heb 26 juni een intake bij de psycholoog. Zelfde organisatie, maar andere locatie. Dus ook een nieuwe behandelaar, dat vind ik wel fijn, frisse blik.
Sta er wel positief in. De vorige keer begreep ik ook gewoon veel minder van mezelf en de paniek, dat begin ik steeds beter te begrijpen. Dan is het ook makkelijker om erover te praten.
Ik heb de 25e m'n intake en vind het doodeng. Kreeg van de psychologe als tip CBD-olie, iemand daar ervaring mee? Ik ben echt een enorme schijterd als het over medicijnen gaat en al helemaal zelfmedicatie en al helemaal als er niet eens op het doosje mag staan wat het doet.
Tap tap tap
Hoe is het met de cavia CherryLips?
Succes met je intake de 25e.
Geen ervaring met CBD olie.
Myraela, succes met je intake en fijn een nieuwe behandelaar.
Succes met je intake de 25e.
Geen ervaring met CBD olie.
Myraela, succes met je intake en fijn een nieuwe behandelaar.
Fake it till you make it...
Ripquote:
De cavia heeft het niet gehaald
Ah bah wat vervelend... Dikke knuffelquote:
De cavia heeft het niet gehaald
Ze zeggen dat het nuttig is om bij mensen dingen te checken als je je zorgen maakt over wat ze over je denken. Dat durf/wil ik zelden, dus doe ik het niet.
Maar nu heb ik het wel gedaan.
Ik hoorde mensen praten over iets dat niet goed was gegaan en dacht dat het misschien over mij ging, dat ik iets verkeerd had gedaan. Daarna gaf iemand een compliment waarbij ik dacht dat het wel eens sarcastisch zou kunnen zijn. Ik geloof complimenten niet zo snel. Dus ik werd superonzeker. Maar ik had geen zekerheid erover dus heb ik gevraagd hoe het zat. Het bleek niet mijn fout te zijn. En dat kan ook het compliment verklaren. Dus nu heb ik wel deels (sarcasme is nog steeds mogelijk) zekerheid en ben ik opgelucht. Leermomentje voor mezelf, en hopelijk inspireert het een ander om het eens te proberen.
Maar nu heb ik het wel gedaan.
Ik hoorde mensen praten over iets dat niet goed was gegaan en dacht dat het misschien over mij ging, dat ik iets verkeerd had gedaan. Daarna gaf iemand een compliment waarbij ik dacht dat het wel eens sarcastisch zou kunnen zijn. Ik geloof complimenten niet zo snel. Dus ik werd superonzeker. Maar ik had geen zekerheid erover dus heb ik gevraagd hoe het zat. Het bleek niet mijn fout te zijn. En dat kan ook het compliment verklaren. Dus nu heb ik wel deels (sarcasme is nog steeds mogelijk) zekerheid en ben ik opgelucht. Leermomentje voor mezelf, en hopelijk inspireert het een ander om het eens te proberen.
Why are you wearing that stupid man suit?
Het gaat best goed met mij. Mijn stemming is redelijk, ik heb geen ideeën meer over een speciale opdracht die ik moest uitvoeren, ik ben niet suïcidaal, ik heb geen random angstaanvallen meer.
Ik heb wel snel en veel spanning/stress en kan weinig hebben en nog wat dingen maar het is in ieder geval veel beter dan het was. Het lijkt door de olanzapine te komen. Sinds ik dat slik is er veel verbeterd. Ik ben niet blij met de gewichtstoename dus hoopte steeds stiekem ook ergens dat het weer slechter zou gaan zodat ik een excuus had om ermee te stoppen. Ik vind het heel erg namelijk, dat ik dikker ben geworden. Ik ben aangewezen op mijn zelfdiscipline en die heb ik blijkbaar nauwelijks meer op het gebied van eten.
Ik heb wel snel en veel spanning/stress en kan weinig hebben en nog wat dingen maar het is in ieder geval veel beter dan het was. Het lijkt door de olanzapine te komen. Sinds ik dat slik is er veel verbeterd. Ik ben niet blij met de gewichtstoename dus hoopte steeds stiekem ook ergens dat het weer slechter zou gaan zodat ik een excuus had om ermee te stoppen. Ik vind het heel erg namelijk, dat ik dikker ben geworden. Ik ben aangewezen op mijn zelfdiscipline en die heb ik blijkbaar nauwelijks meer op het gebied van eten.
Why are you wearing that stupid man suit?
Slapen begint weer een dingetje te worden. Dus dit weekend maar aan mij slaapcocktail.
Half juni mag ik weer oefenen met thuis slapen. Op maandagavond na koor.
En ik mag dan een borreltje drinken.
Momenteel heb ik wel veel stressfactoren in mijn leven en ik moet een manier verzinnen ermee te dealen.
Op dit moment werk ik vooral veel over mijn grenzen. Dat is wel belangrijk. Ik begin ze aan te geven
Half juni mag ik weer oefenen met thuis slapen. Op maandagavond na koor.
En ik mag dan een borreltje drinken.
Momenteel heb ik wel veel stressfactoren in mijn leven en ik moet een manier verzinnen ermee te dealen.
Op dit moment werk ik vooral veel over mijn grenzen. Dat is wel belangrijk. Ik begin ze aan te geven
Meer bewegen erbij? Of zit dat er niet in?quote:
Het gaat best goed met mij. Mijn stemming is redelijk, ik heb geen ideeën meer over een speciale opdracht die ik moest uitvoeren, ik ben niet suïcidaal, ik heb geen random angstaanvallen meer.
Ik heb wel snel en veel spanning/stress en kan weinig hebben en nog wat dingen maar het is in ieder geval veel beter dan het was. Het lijkt door de olanzapine te komen. Sinds ik dat slik is er veel verbeterd. Ik ben niet blij met de gewichtstoename dus hoopte steeds stiekem ook ergens dat het weer slechter zou gaan zodat ik een excuus had om ermee te stoppen. Ik vind het heel erg namelijk, dat ik dikker ben geworden. Ik ben aangewezen op mijn zelfdiscipline en die heb ik blijkbaar nauwelijks meer op het gebied van eten.
