R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Sorry, ik zit een beetje te spuitelven...
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Is al goedquote:Op vrijdag 3 mei 2019 20:47 schreef DancingPhoebe het volgende:
Sorry, ik zit een beetje te spuitelven...
Nou ja ik reageer een beetje op oude posts, maar ik sta wel achter de inhoud.quote:
COTS, sorry je blijft aan iets willen voldoen. Ik weet niet wat dat iets is, waar je het vandaan haalt, maar het helpt je gewoon niet. Pel nou al die (ingebeelde) verwachting eens weg. Daar heb je fuck all mee te maken en het doet mooi helemaal niets voor je...
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Minder goed dan ooit. Stukken beter dan ooit.quote:
Gok dat ik met een beetje meer zelfzorg (stoppen met aankomen, fitter worden en optijder naar bed) grote stappen de goede kant op zal maken, maar eerm dat probeer ik al even
gelukkig nu langere dagen en hopelijk snel ook weer beter weer en dan kan ik daar een beetje motivatie uithalen.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Tevreden (leren) zijn met jezelf, dan komt de motivatie ook welquote:
[..]
Minder goed dan ooit. Stukken beter dan ooit.
Gok dat ik met een beetje meer zelfzorg (stoppen met aankomen, fitter worden en optijder naar bed) grote stappen de goede kant op zal maken, maar eerm dat probeer ik al even
Die doelen zijn besproken en ik bespreek alles met ze. Momenteel bespreek ik elke dag mijn dagplanning voor de volgende dag, om extremen te voorkomen. Ik ben gewoon erg zoekende en maak daarin soms verkeerde keuzes. Nu schrijf ik per dagdeel een aantal dingen op die ik wil doen en geef ze een prioriteit (1 moet, 2 leuk als het lukt, 3 als ik klaar ben en nog wel wat wil doen). Daarnaast geef ik achteraf elke activiteit een kleurtje (groen geeft energie, rood kost energie, paars geeft en neemt energie). Dus er wordt aan gewerkt. En ja, dit is dus in samenspraak en wordt ook geëvalueerd.quote:
[..]
De fuck is er nou leuk aan 3 uur knutselen? Wtf schiet je er mee op? The fuck schiet het grotere plaatje op met 3 uur knutselen door COTS?
Vraag me echt regelmatig af of je dat wat je hier.noemt ook tegen je behandelaren zegt? Kan me niet voorstellen dat er behandelaren zijn die dit toejuichen...
[..]
Goed naar wiens maatstaven?
En goed... tja... ik wil gewoon goed voor mezelf zorgen en daarin word ik ook begeleid. Daarin hebben bepaalde doelen nu ook prioriteit gekregen voor nu en bespreek regelmatig de voortgang. Zelfzorg, medicatie, agendaplanning en dagplanning hebben momenteel de prioriteit. De rest is leuk voor later.
Daar heb je gelijk in en ik krijg ook therapie en behandeling ervoor. Volgende week start ik bij een ervaringsdeskundige om een stukje rouw en verwerking te doen. Zodat ik me niet aan dromen en eisen blijf vastklampenquote:
[..]
Nou ja ik reageer een beetje op oude posts, maar ik sta wel achter de inhoud.
COTS, sorry je blijft aan iets willen voldoen. Ik weet niet wat dat iets is, waar je het vandaan haalt, maar het helpt je gewoon niet. Pel nou al die (ingebeelde) verwachting eens weg. Daar heb je fuck all mee te maken en het doet mooi helemaal niets voor je...
Klinkt allemaal weer goedquote:
[..]
Daar heb je gelijk in en ik krijg ook therapie en behandeling ervoor. Volgende week start ik bij een ervaringsdeskundige om een stukje rouw en verwerking te doen. Zodat ik me niet aan dromen en eisen blijf vastklampen
Heb je al een beetje rust?
Word je geleefd?
Zet hem opquote:
[..]
Minder goed dan ooit. Stukken beter dan ooit.
Gok dat ik met een beetje meer zelfzorg (stoppen met aankomen, fitter worden en optijder naar bed) grote stappen de goede kant op zal maken, maar eerm dat probeer ik al even
Misschien een dom advies, maar misschien kun je voor elke dag (of dagdeel) een doel stellen? Klein schalig, maar dat je een beetje meer structuur in je zelfzorg kan krijgen?
De rust begin te komen en het gaat een stuk beter met mequote:Op vrijdag 3 mei 2019 21:06 schreef scrupuleus het volgende:
[..]
Klinkt allemaal weer goed
Heb je al een beetje rust?
Word je geleefd?
Ik ren niet meer zo hard. Leef bij het moment en dat is goed. Soms eng, en dan duik ik weer in mijn schema's, maar daar kan ik hier goed over praten.
Trouwens, ik heb mezelf een cadeau gegeven. Ik had heel veel abo's afgezegd, zoveel dat ik gewoon ontzettend veel geld overhoud aan het eind van de maand. Dus ik heb een abo op tijdschrift.nl gegeven. Dus dan kan ik lekker op mijn tablet tijdschriften lezen. Dat vind ik heel ontspannend. En ik werk dusdanig hard dat ik mezelf dit voor dat halve jaar wil gunnen.
Ik ben blij om dat te horen. Die rust gunde ik je zoquote:
[..]
De rust begin te komen en het gaat een stuk beter met me
Ja dat helpt enorm hè, meer licht. Ik merk het ook wel.quote:
[..]
Minder goed dan ooit. Stukken beter dan ooit.
Gok dat ik met een beetje meer zelfzorg (stoppen met aankomen, fitter worden en optijder naar bed) grote stappen de goede kant op zal maken, maar eerm dat probeer ik al even
Zelfzorg doet best wel veel. Ik heb van het drietal eten, slapen en bewegen nu alleen eten weer soort van op orde, maar okee, dat is meer dan een maandje geleden
Ik merk wel dat het ook op de andere twee terreinen helpt om fatsoenlijk te eten, want ik slaap veel beter als ik niet 's avonds nog duizend suiker heb gegeten 
Wat fijn!quote:
Trouwens, ik heb mezelf een cadeau gegeven. Ik had heel veel abo's afgezegd, zoveel dat ik gewoon ontzettend veel geld overhoud aan het eind van de maand. Dus ik heb een abo op tijdschrift.nl gegeven. Dus dan kan ik lekker op mijn tablet tijdschriften lezen. Dat vind ik heel ontspannend. En ik werk dusdanig hard dat ik mezelf dit voor dat halve jaar wil gunnen.
En ook als je minder hard werkte, had je het gemogen hè. Je werkt sowieso hard genoeg.
Ik herken het. Ik doe dat ook, mezelf alleen iets gunnen als ik er genoeg voor heb gedaan. Het afgelopen jaar heb ik eigenlijk nooit genoeg gedaan volgens mijn idiote maatstaven, en dus zijn langzaam al mijn spullen uit elkaar aan het vallen, want ik gun mezelf geen nieuwe. -- Ik begin me te realiseren dat dat niet handig is. Ik heb me nu voorgenomen om op z'n minst een nieuwe tas te gaan kopen, want serieus, hij is bijna 9 jaar oud en alle ritsen zijn stuk.
Niet alles in het leven is een beloning of een straf, denk ik. Sommige dingen zijn ook gewoon basisvoorwaarden. Een functionerende tas hoort wel bij de basis. Ik vind dat wekelijks leesvoer ook wel een basisding mag zijn voor sommige mensen.
Hier gaat het weer eens prut trouwens. Eerder lukte het me beter om te uiten wat er was, maar nu voel ik me gewoon rot en bang en alleen.
De antidepressiva lijken te zijn gaan werken: ik heb wat meer energie en iets minder verlammende angst. Maar het lukt me erg slecht om die energie te steken in leuke of nuttige dingen, en de angst is er nog wel. Ik kom alleen nu wel over alsof het beter met me gaat (niet meer zo vlak en weggetrokken). Dat is niet handig.
M'n psycholoog heeft me vanochtend ertoe gezet om wel aan m'n vriend te laten weten dat het niet zo lekker gaat als het leek. Daar ga ik me niet beter van voelen, maar het is wel goed dat hij weet hoe het hier is.
Afgelopen week heb ik ook weer enorm gezeik gehad met mijn familie
en een aantal herinneringen waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had, spoken nu telkens rond. Destijds voelde ik er niet echt iets bij, maar nu zit ik vol met angst en paniek over een paar dingetjes van toen ik 14 was
De antidepressiva lijken te zijn gaan werken: ik heb wat meer energie en iets minder verlammende angst. Maar het lukt me erg slecht om die energie te steken in leuke of nuttige dingen, en de angst is er nog wel. Ik kom alleen nu wel over alsof het beter met me gaat (niet meer zo vlak en weggetrokken). Dat is niet handig.
M'n psycholoog heeft me vanochtend ertoe gezet om wel aan m'n vriend te laten weten dat het niet zo lekker gaat als het leek. Daar ga ik me niet beter van voelen, maar het is wel goed dat hij weet hoe het hier is.
Afgelopen week heb ik ook weer enorm gezeik gehad met mijn familie
en een aantal herinneringen waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had, spoken nu telkens rond. Destijds voelde ik er niet echt iets bij, maar nu zit ik vol met angst en paniek over een paar dingetjes van toen ik 14 was
Oh... dan mag jij jezelf zeker nieuwe dingen gunnen. Beetje liever zijn voor jezelf *kijkt streng*quote:
[..]
Wat fijn!
En ook als je minder hard werkte, had je het gemogen hè. Je werkt sowieso hard genoeg.
Ik herken het. Ik doe dat ook, mezelf alleen iets gunnen als ik er genoeg voor heb gedaan. Het afgelopen jaar heb ik eigenlijk nooit genoeg gedaan volgens mijn idiote maatstaven, en dus zijn langzaam al mijn spullen uit elkaar aan het vallen, want ik gun mezelf geen nieuwe. -- Ik begin me te realiseren dat dat niet handig is. Ik heb me nu voorgenomen om op z'n minst een nieuwe tas te gaan kopen, want serieus, hij is bijna 9 jaar oud en alle ritsen zijn stuk.
Niet alles in het leven is een beloning of een straf, denk ik. Sommige dingen zijn ook gewoon basisvoorwaarden. Een functionerende tas hoort wel bij de basis. Ik vind dat wekelijks leesvoer ook wel een basisding mag zijn voor sommige mensen.
En ondanks dat je helemaal gelijk hebt over belonen en straffen, vind ik dat jij jezelf zeker mag belonen, en troosten. En verwennen... Je bent het waard, je doet het goed, je verdient het
(ik lees zo ontzettend veel... gewoon heerlijk. En in de middag ben ik altijd heel erg moe op den duur, dus dan lekker met een kop thee in het venster tijdschriften lezen)
Mooi bericht ditquote:
[..]
Juist zo'n mentaliteit zorgt ervoor dat je dingen weg blijft stoppen, want je moet maar normaal blijven doen. Laten we emoties vooral niet laten zien, want mensen zouden er maar een mening over hebben. Maar uiteindelijk hebben we allemaal emoties, en wanneer we ons constant teveel proberen aan te passen, raken die een keer verstoort.
Je mag niet verdrietig zijn, want dan ben je een aansteller. Je mag niet blij zijn, want wat heb je nou eigenlijk echt bereikt? Je mag niet boos zijn, want je maakt zelf ook fouten. Je mag niet angstig zijn, want dan ben je zwak.
Er is helemaal niets mis met je als je daar eens wat hulp bij nodig hebt.
Ik vergelijk mezelf ook altijd met anderen, qua werk en verantwoordelijkheid enzo. Snap ook niet waarom ik altijd zo gestrest ben, hoef alleen maar voor mezelf te zorgen. Alsof het echt een first world problem is. M'n zus heeft een zware lange periode achter de rug en jakkert gewoon door en gaat nog lekker enthousiast elke week naar een personal trainer ook en bloeit helemaal op en ik kak helemaal in zonder aantoonbare reden.
Tap tap tap
Oh nee... lieve schat... wat ontzettend balen en heftig... Kun je, nu je je vriend hebt verteld, wel een beetje je ei bij hem kwijt?quote:
Hier gaat het weer eens prut trouwens. Eerder lukte het me beter om te uiten wat er was, maar nu voel ik me gewoon rot en bang en alleen.
De antidepressiva lijken te zijn gaan werken: ik heb wat meer energie en iets minder verlammende angst. Maar het lukt me erg slecht om die energie te steken in leuke of nuttige dingen, en de angst is er nog wel. Ik kom alleen nu wel over alsof het beter met me gaat (niet meer zo vlak en weggetrokken). Dat is niet handig.
M'n psycholoog heeft me vanochtend ertoe gezet om wel aan m'n vriend te laten weten dat het niet zo lekker gaat als het leek. Daar ga ik me niet beter van voelen, maar het is wel goed dat hij weet hoe het hier is.
Afgelopen week heb ik ook weer enorm gezeik gehad met mijn familie
En herstel gaat met vallen en opstaan he!
Komt het misschien ook door de medicatie dat je wat meer voelt? Dat het een dusdanige rust in je hoofd geeft dat je plek hebt voor de emoties? Gewoon een domme vraag hoor?
Probeer je zoveel mogelijk te uiten, dit kan met praten zijn, maar ook met activiteiten (wandelen, fietsen, sporten, knutselen, schrijven, chatten... wat ook maar voor jou helpt). Emoties maken de mens
Je zus is niet voor niets je zus, en niet jouw kloonquote:
[..]
Mooi bericht dit
Ik vergelijk mezelf ook altijd met anderen, qua werk en verantwoordelijkheid enzo. Snap ook niet waarom ik altijd zo gestrest ben, hoef alleen maar voor mezelf te zorgen. Alsof het echt een first world problem is. M'n zus heeft een zware lange periode achter de rug en jakkert gewoon door en gaat nog lekker enthousiast elke week naar een personal trainer ook en bloeit helemaal op en ik kak helemaal in zonder aantoonbare reden.
Iedereen zit anders in elkaar. Wat een big deal is voor de een, is een peulenschilletje voor de ander. Sommige mensen hebben geluk met hun methodes om om te gaan met moeilijkheden -- die hebben methodes die daadwerkelijk helpen, in plaats van de moeilijkheden wegduwen. Andere mensen moeten die methodes eerst aanleren. Sommige mensen hebben die dingen al moeten aanleren in hun leven, en andere mensen lopen er later pas tegenaan.
Ik ben ook wel die persoon geweest die overal doorheen jakkerde en als het dan even wat rustiger was helemaal opbloeide. Bij mij was dat na een aantal jaar op. Dat is alles behalve wat ik je zus gun, maar ik probeer er wel mee te zeggen dat de buitenkant niet alles zegt.
Een vriendin van mij heeft iets gigantisch traumatisch meegemaakt. Deze week zat ik dus telkens te piekeren over wat er gebeurde in mijn familie toen ik 14 was. Ik heb heus ook een paar keer gedacht "wat zit ik hier sip te doen over een familieruzietje of wat ziekte, terwijl zij zoiets ingrijpends heeft meegemaakt en gewoon doorleeft?" maar dat schiet niet op. Met een verstuikte enkel kun je net zomin gaan lopen als met een gebroken been
Iemand hier ervaring met iets van valdispert rust ofzo? De huisarts was er niet kapot van omdat ik dan misschien helemaal een vaatdoek word, maar ik lees op diverse fora dat mensen die veel piekeren en snel nerveus en gespannen zijn er veel baat bij hebben dus ik kan altijd een halve dosering proberen. Een placebo-effect is ook effect natuurlijk
Tap tap tap
Valeriaanpillen zie ik?quote:
Iemand hier ervaring met iets van valdispert rust ofzo? De huisarts was er niet kapot van omdat ik dan misschien helemaal een vaatdoek word, maar ik lees op diverse fora dat mensen die veel piekeren en snel nerveus en gespannen zijn er veel baat bij hebben dus ik kan altijd een halve dosering proberen. Een placebo-effect is ook effect natuurlijk
Valeriaan werkt wel. M'n oma was er soort van verslaafd aan
Ik drink wel eens ontspanningsthee van Zonnatura, daar zit ook valeriaan in en nog wat kruiden die ontspannend werken. Ik denk dat het wel wat doet. Ik zou als ik jou was beginnen met de thee: even rustig een kopje thee is op zich al best ontspannend.
Ik kan best wel goed m'n ei kwijt, mits ik weet wat het ei is dat het me zo lastig maakt, en dat weet ik vaak niet. Vandaag hebben we uiteindelijk afgesproken dat ik om 12:00, 15:00, 18:00, 21:00 even van me zou laten horen, zodat we samen konden checken of het een beetje lukte om een rustige dag te hebben en voor mezelf te zorgen. Dat is prima gegaan, ik heb zelfs gedoucht en mijn bed verschoond.quote:
[..]
Oh nee... lieve schat... wat ontzettend balen en heftig... Kun je, nu je je vriend hebt verteld, wel een beetje je ei bij hem kwijt?
En herstel gaat met vallen en opstaan he!
Ik weet het. Hoewel het vaak meer als vallen zonder opstaan voelt -- het lijkt wel alsof ik een soort van doos van Pandora opengetrokken heb.
Geen domme vraag hoor, want ik heb me dat ook al wel afgevraagd. Maar ik denk het niet echt.quote:Komt het misschien ook door de medicatie dat je wat meer voelt? Dat het een dusdanige rust in je hoofd geeft dat je plek hebt voor de emoties? Gewoon een domme vraag hoor?
Ik denk dat ik vooral meer voel omdat ik aan het proberen ben om al mijn ongezonde strategieën om de gevoelens in bedwang te houden te laten gaan. Dus niet als een malle sporten, niet mezelf slaap ontzeggen, geen eetbuien en niet uithongeren, geen hele lange rituelen, niet continu afleiden met vermoeiende dingen, niet geobsedeerd studeren, ...
Ik ging vorig jaar naar de psycholoog omdat ik merkte dat al die strategieën uit de hand begonnen te lopen en niet meer hielpen -- de zooi juist erger maakten (natuurlijk, want dat doen ongezonde strategieën).
Voordeel van de afgelopen tijd alleen maar kneiterbang zijn continu, was dat de boosheid en wanhoop verdwenen onder een laag van veel simpelere angst. Nu is die angst wat gedempt en voel ik me beroerd. Boos op mezelf, en in de war.
M'n psycholoog heeft gezegd dat het beter is als ik voor nu even de hele ingewikkelde gedachten en gevoelens wat uit de weg ga. Ik heb een kalmeringsmiddel dat ik in moet nemen zodra ik merk dat de spanning opbouwt. Ze zegt, het is beter dat je de hele dag slaapt dan dat je jezelf wat aandoet. Dus ja. Ik slaap veel.quote:Probeer je zoveel mogelijk te uiten, dit kan met praten zijn, maar ook met activiteiten (wandelen, fietsen, sporten, knutselen, schrijven, chatten... wat ook maar voor jou helpt). Emoties maken de mens
(klinkt heel erg herkenbaar allemaal lieverdquote:
[..]
Ik kan best wel goed m'n ei kwijt, mits ik weet wat het ei is dat het me zo lastig maakt, en dat weet ik vaak niet. Vandaag hebben we uiteindelijk afgesproken dat ik om 12:00, 15:00, 18:00, 21:00 even van me zou laten horen, zodat we samen konden checken of het een beetje lukte om een rustige dag te hebben en voor mezelf te zorgen. Dat is prima gegaan, ik heb zelfs gedoucht en mijn bed verschoond.
Ik weet het. Hoewel het vaak meer als vallen zonder opstaan voelt -- het lijkt wel alsof ik een soort van doos van Pandora opengetrokken heb.
[..]
Geen domme vraag hoor, want ik heb me dat ook al wel afgevraagd. Maar ik denk het niet echt.
Ik denk dat ik vooral meer voel omdat ik aan het proberen ben om al mijn ongezonde strategieën om de gevoelens in bedwang te houden te laten gaan. Dus niet als een malle sporten, niet mezelf slaap ontzeggen, geen eetbuien en niet uithongeren, geen hele lange rituelen, niet continu afleiden met vermoeiende dingen, niet geobsedeerd studeren, ...
Ik ging vorig jaar naar de psycholoog omdat ik merkte dat al die strategieën uit de hand begonnen te lopen en niet meer hielpen -- de zooi juist erger maakten (natuurlijk, want dat doen ongezonde strategieën).
Voordeel van de afgelopen tijd alleen maar kneiterbang zijn continu, was dat de boosheid en wanhoop verdwenen onder een laag van veel simpelere angst. Nu is die angst wat gedempt en voel ik me beroerd. Boos op mezelf, en in de war.
[..]
M'n psycholoog heeft gezegd dat het beter is als ik voor nu even de hele ingewikkelde gedachten en gevoelens wat uit de weg ga. Ik heb een kalmeringsmiddel dat ik in moet nemen zodra ik merk dat de spanning opbouwt. Ze zegt, het is beter dat je de hele dag slaapt dan dat je jezelf wat aandoet. Dus ja. Ik slaap veel.
)Hm... ongezonde copingen stoppen doet altijd pijn. Ineens word je met de rauwe realiteit geconfronteerd en dat is heel erg moeilijk.
ik snap dat je in de war bent
Tips van de psych gaan altijd voor. Veel slapen is soms ook het beste wat je kan doen.
Fijn dat je die contactmomentjes ingepland hebt. Misschien stom, maar ik gebruik de app MyTherapy Daarin kun je je medicatie bijhouden én symptomencheck, zo vaak en uitgebreid als je wil. Misschien een ideetje?
Nou ja, het gaat er niet om dat ik mezelf check, meer dat ik mezelf dwing om regelmatig contact te houden met mensen zodat ik ook makkelijker contact maak als het niet lekker gaat. Om een of andere reden doet mijn hoofd vaak "ik heb het niet verteld toen het een beetje mis ging, dus nu het echt mis gaat ben ik te laat en mag ik het niet meer vertellen" of zoquote:
[..]
(klinkt heel erg herkenbaar allemaal lieverd
Hm... ongezonde copingen stoppen doet altijd pijn. Ineens word je met de rauwe realiteit geconfronteerd en dat is heel erg moeilijk.
ik snap dat je in de war bent
Tips van de psych gaan altijd voor. Veel slapen is soms ook het beste wat je kan doen.
Fijn dat je die contactmomentjes ingepland hebt. Misschien stom, maar ik gebruik de app MyTherapy Daarin kun je je medicatie bijhouden én symptomencheck, zo vaak en uitgebreid als je wil. Misschien een ideetje?
Dus nu kunnen we er op tijd bij zijn.
quote:
[..]
Nou ja, het gaat er niet om dat ik mezelf check, meer dat ik mezelf dwing om regelmatig contact te houden met mensen zodat ik ook makkelijker contact maak als het niet lekker gaat. Om een of andere reden doet mijn hoofd vaak "ik heb het niet verteld toen het een beetje mis ging, dus nu het echt mis gaat ben ik te laat en mag ik het niet meer vertellen" of zo
Goed getackeld dat probleem!
quote:
[..]
Dankje
Alleeen deel van de eer gaat naar m'n psycholoog en m'n vriend voor deze oplossing wel
Ik had duizend en een aftekenlijstjes met alles wat ik op een dag moest doen. Waarin elke minuut van mijn dag gepland was en elke dag faalde ik weer. Nu heb ik er nog maar twee. Eentje met zelfzorgdingen, zodat ik vooruitgang kan zien en een dagplan, want anders raak ik in de war en natuurlijk mijn behandelplan. Alle overige lijstjes en schema's en dingen heb ik weggegooid, voelt heel raar, heel lastig, maar het geeft denk ik op den duur wel een beetje rust. Ik was de halve dag bezig met lijstjes afvinken en faalmomentjes te noteren. Daar houd ik nu mee op
Ik kom even tussendoor, sorry. Ik slik sinds een tijd escitalopram, een antidepressiva. Het duurde voor mijn geval lang totdat het echt wat leek te doen en ik zit momenteel op de maximumdosering. Sinds enige tijd ervoer ik meer rust in mijn hoofd en lijf. Een rust die wel bij elke ovulatie en menstruatie (dus hormoonschommeling) weer teniet werd gedaan voor een paar dagen.
Sinds een week heb ik mijzelf op dieet gezet. Ik wil de laatste zwangerschapskilo's kwijt, alsmede de na de zwangerschap aangesnoepte kilo's. Mijn eetpatroon was behoorlijk verslechterd, ik snoepte echt enorm veel en ben daar nu desastreus mee gestopt. Echter voel ik mij sindsdien erg labiel. De tranen zitten constant hoog en ik merk dat ik situaties uit verband trek omdat alles opeens heel hard binnen komt. Ik zit eigenlijk gewoon weer beroerd in mijn vel en vraag mij af of dit kan komen door mijn gewijzigde eetpatroon in combinatie met de medicatie. Heeft iemand hier ervaring mee? Zo ja, is het een kwestie van er doorheen omdat mijn lijf opnieuw een balans moet zoeken, of is dit een reden om even contact op te nemen met de huisarts om toch weer naar andere medicatie te zoeken?
Sinds een week heb ik mijzelf op dieet gezet. Ik wil de laatste zwangerschapskilo's kwijt, alsmede de na de zwangerschap aangesnoepte kilo's. Mijn eetpatroon was behoorlijk verslechterd, ik snoepte echt enorm veel en ben daar nu desastreus mee gestopt. Echter voel ik mij sindsdien erg labiel. De tranen zitten constant hoog en ik merk dat ik situaties uit verband trek omdat alles opeens heel hard binnen komt. Ik zit eigenlijk gewoon weer beroerd in mijn vel en vraag mij af of dit kan komen door mijn gewijzigde eetpatroon in combinatie met de medicatie. Heeft iemand hier ervaring mee? Zo ja, is het een kwestie van er doorheen omdat mijn lijf opnieuw een balans moet zoeken, of is dit een reden om even contact op te nemen met de huisarts om toch weer naar andere medicatie te zoeken?
Ik weet het niet @Schanu, bij mij was het juist andersom. Sinds ik gestopt ben met bizarre hoeveelheden snoep eten, ben ik een hoop stabieler. Het helpt bij mij vooral dat ik 's avonds niet meer snoep, waardoor ik beter in slaap kom.
Ik denk dat je beter een keer te veel hulp kunt vragen dan dat je door blijft sukkelen en ongelukkig zit te wezen.
Ik denk dat je beter een keer te veel hulp kunt vragen dan dat je door blijft sukkelen en ongelukkig zit te wezen.
Ik kan soms zo balen van mijn lichaam. Het ging weer wat de betere kant op met mijn paniek, behalve dan gisteren toen de treinen uitvielen, de metro een blik sardientjes was en de bus minstens net zo erg, maar dan plus iemand met een sterke walm stinkparfum. Toen ben ik uitgestapt.
De duizeligheid kan ik (hoe kut ook) steeds iets beter accepteren, de misselijkheid kan ik loslaten zolang ik maar zakjes bij me heb. Maar nu heb ik dus steeds vaker last van mijn darmen. En daar heb ik echt veel moeite mee. Daar heb ik geen veiligheidsgedrag voor en kan ik ook niet tegen mezelf zeggen dat het maar tussen mn oren zit, want ik voel en hoor mn buik borrelen. En ik reis elke dag twee keer 1,5 uur zonder toilet. Uiteindelijk hoef ik meestal ook niet naar de toilet, maar de pijn blijft wel en de onrust dus ook.
Gewoon kut. Ik weet dat stress/angst invloed kan hebben op je darmen. Maar toch blijf ik dus denken dat ik ineens een voedselintollerantie of pds heb ontwikkeld oid. En dan begin ik dus weer met bepaalde voedingsgroepen te schrappen of eet ik gewoon niet als ik niet thuis ben.
Net zat ik dus ook zo op kantoor. En nu weer in de sprinter naar huis. Bijna hopend dat er gewoon een buikgriep aankomt zodat ik niet gewoon helemaal craycray ben.
De duizeligheid kan ik (hoe kut ook) steeds iets beter accepteren, de misselijkheid kan ik loslaten zolang ik maar zakjes bij me heb. Maar nu heb ik dus steeds vaker last van mijn darmen. En daar heb ik echt veel moeite mee. Daar heb ik geen veiligheidsgedrag voor en kan ik ook niet tegen mezelf zeggen dat het maar tussen mn oren zit, want ik voel en hoor mn buik borrelen. En ik reis elke dag twee keer 1,5 uur zonder toilet. Uiteindelijk hoef ik meestal ook niet naar de toilet, maar de pijn blijft wel en de onrust dus ook.
Gewoon kut. Ik weet dat stress/angst invloed kan hebben op je darmen. Maar toch blijf ik dus denken dat ik ineens een voedselintollerantie of pds heb ontwikkeld oid. En dan begin ik dus weer met bepaalde voedingsgroepen te schrappen of eet ik gewoon niet als ik niet thuis ben.
Net zat ik dus ook zo op kantoor. En nu weer in de sprinter naar huis. Bijna hopend dat er gewoon een buikgriep aankomt zodat ik niet gewoon helemaal craycray ben.
Bedankt voor de reacties! Ik hoop ook dat het een tijdelijke reactie van mijn lijf is in verband met het afkicken van de suikers.
Ik ga het nog even aankijken en mocht het binnen aanzienlijke tijd niet verbeteren, dan zal ik alsnog de huisarts wel even bellen. Ik ben het sukkelen wel gewend en ga niet graag naar de huisarts voor mezelf
Ik ga het nog even aankijken en mocht het binnen aanzienlijke tijd niet verbeteren, dan zal ik alsnog de huisarts wel even bellen. Ik ben het sukkelen wel gewend en ga niet graag naar de huisarts voor mezelf
Zondag bijna 20 km gefietst en gisteren een uur gewandeld op de hei Het wordt nog eens wat. Soms wordt het nog licht in m'n hoofd en dan voel ik m'nm hartslag helemaal en denk ik dat ik midden op de hei dood neerval, volgens mij is m'n ademhaling dan gewoon niet goed. En ik heb de conditie van een druif.
Voordeel van wandelen op een verlaten hei is dat als je last van je darmen krijgt je het gewoon kan laten waaien
Even met m'n moeder gesproken, die heeft een aantal jaar geleden precies dezelfde stressklachten gehad als ik die soms nog de kop opsteekt. Ik ben echt in alle opzichten een kopie van m'n moeder.
Het wordt nog eens wat. Soms wordt het nog licht in m'n hoofd en dan voel ik m'nm hartslag helemaal en denk ik dat ik midden op de hei dood neerval, volgens mij is m'n ademhaling dan gewoon niet goed. En ik heb de conditie van een druif.Voordeel van wandelen op een verlaten hei is dat als je last van je darmen krijgt je het gewoon kan laten waaien
Even met m'n moeder gesproken, die heeft een aantal jaar geleden precies dezelfde stressklachten gehad als ik die soms nog de kop opsteekt. Ik ben echt in alle opzichten een kopie van m'n moeder.
Tap tap tap
Jezus wat voel ik me kut nu... netter kan ik het niet uitdrukken. Ik ben zo jaloers op mensen die gewoon kunnen werken. Ik ga naar drie clubjes in de week en kom helemaal uitgeput en emotioneel terug. Eigenlijk duurt alles te lang. Ik vind het gewoon kut. Ik wil meedoen in de maatschappij 
Ik weet hoe je je voelt. Ik had twee maanden geleden een lichte buikgriep en nog steeds zit het bij mij tussen de oren dat het ieder moment weer verkeerd kan gaan. Ik kom maar niet van die gedachte af. Gevolg; slecht functionerende darmen. Klote is dat. Ben ondertussen al 7 kilo afgevallen door die stomme angst.quote:
De duizeligheid kan ik (hoe kut ook) steeds iets beter accepteren, de misselijkheid kan ik loslaten zolang ik maar zakjes bij me heb. Maar nu heb ik dus steeds vaker last van mijn darmen. En daar heb ik echt veel moeite mee. Daar heb ik geen veiligheidsgedrag voor en kan ik ook niet tegen mezelf zeggen dat het maar tussen mn oren zit, want ik voel en hoor mn buik borrelen. En ik reis elke dag twee keer 1,5 uur zonder toilet. Uiteindelijk hoef ik meestal ook niet naar de toilet, maar de pijn blijft wel en de onrust dus ook.
Gewoon kut. Ik weet dat stress/angst invloed kan hebben op je darmen. Maar toch blijf ik dus denken dat ik ineens een voedselintollerantie of pds heb ontwikkeld oid. En dan begin ik dus weer met bepaalde voedingsgroepen te schrappen of eet ik gewoon niet als ik niet thuis ben.
Net zat ik dus ook zo op kantoor. En nu weer in de sprinter naar huis. Bijna hopend dat er gewoon een buikgriep aankomt zodat ik niet gewoon helemaal craycray ben.
“A wizard is never late, nor is he early .He arrives precisely when he means to.”
Pff, wat kut. Heb je ook last als je thuis bent? Mij helpt het als ik bijvoorbeeld een dag thuis geen last heb gehad (wel onrustige buik, geen directe nood om naar de toilet te gaan) om dan een dag buiten de deur ook tegen mezelf te zeggen dat ik het gevoel niet moet geloven.quote:
Ik weet hoe je je voelt. Ik had twee maanden geleden een lichte buikgriep en nog steeds zit het bij mij tussen de oren dat het ieder moment weer verkeerd kan gaan. Ik kom maar niet van die gedachte af. Gevolg; slecht functionerende darmen. Klote is dat. Ben ondertussen al 7 kilo afgevallen door die stomme angst.
Overigens vanochtend al twijfel of ik naar m'n werk moest gaan vanwege m'n buik, toch gegaan. Maar ergens halverwege de treinrit uitgestapt, nadat ik de eerste paniekaanval had doorstaan, trok ik de tweede niet. Een uur buiten in de frisse lucht gezeten, m'n moeder gebeld en uiteindelijk de trein terug maar gepakt.
Nu boodschappen aan het bestellen zodat ik gluten- en lactosevrij kan gaan eten. Misschien helpt dat om m'n darmen weer wat rust te geven.
Sterktequote:
Ik kan soms zo balen van mijn lichaam. Het ging weer wat de betere kant op met mijn paniek, behalve dan gisteren toen de treinen uitvielen, de metro een blik sardientjes was en de bus minstens net zo erg, maar dan plus iemand met een sterke walm stinkparfum. Toen ben ik uitgestapt.
De duizeligheid kan ik (hoe kut ook) steeds iets beter accepteren, de misselijkheid kan ik loslaten zolang ik maar zakjes bij me heb. Maar nu heb ik dus steeds vaker last van mijn darmen. En daar heb ik echt veel moeite mee. Daar heb ik geen veiligheidsgedrag voor en kan ik ook niet tegen mezelf zeggen dat het maar tussen mn oren zit, want ik voel en hoor mn buik borrelen. En ik reis elke dag twee keer 1,5 uur zonder toilet. Uiteindelijk hoef ik meestal ook niet naar de toilet, maar de pijn blijft wel en de onrust dus ook.
Gewoon kut. Ik weet dat stress/angst invloed kan hebben op je darmen. Maar toch blijf ik dus denken dat ik ineens een voedselintollerantie of pds heb ontwikkeld oid. En dan begin ik dus weer met bepaalde voedingsgroepen te schrappen of eet ik gewoon niet als ik niet thuis ben.
Net zat ik dus ook zo op kantoor. En nu weer in de sprinter naar huis. Bijna hopend dat er gewoon een buikgriep aankomt zodat ik niet gewoon helemaal craycray ben.
aai over je bolquote:
Jezus wat voel ik me kut nu... netter kan ik het niet uitdrukken. Ik ben zo jaloers op mensen die gewoon kunnen werken. Ik ga naar drie clubjes in de week en kom helemaal uitgeput en emotioneel terug. Eigenlijk duurt alles te lang. Ik vind het gewoon kut. Ik wil meedoen in de maatschappij
Vooral als ik thuis ben. Als ik buiten rondloop. dan let ik er niet op en is het ook niet aanwezig. Merk ook dat het stukken minder is als ik ben wezen sporten. Hoe minder aandacht je er aan geeft, des te beter ga je je voelen.quote:
[..]
Pff, wat kut. Heb je ook last als je thuis bent? Mij helpt het als ik bijvoorbeeld een dag thuis geen last heb gehad (wel onrustige buik, geen directe nood om naar de toilet te gaan) om dan een dag buiten de deur ook tegen mezelf te zeggen dat ik het gevoel niet moet geloven.
Overigens vanochtend al twijfel of ik naar m'n werk moest gaan vanwege m'n buik, toch gegaan. Maar ergens halverwege de treinrit uitgestapt, nadat ik de eerste paniekaanval had doorstaan, trok ik de tweede niet. Een uur buiten in de frisse lucht gezeten, m'n moeder gebeld en uiteindelijk de trein terug maar gepakt.
Nu boodschappen aan het bestellen zodat ik gluten- en lactosevrij kan gaan eten. Misschien helpt dat om m'n darmen weer wat rust te geven.
Hoe gaat het nu dan met je?
“A wizard is never late, nor is he early .He arrives precisely when he means to.”
F*ck a d*ck. Ongesteldheid heeft flink huisgehouden in mijn brein: net VIER paniekaanvallen binnen een uur gehad. Nu compleet gesloopt, zowel fysiek als mentaal.
Mon 'en!
Heel erg veel sterkte en een dikke knuffelquote:
F*ck a d*ck. Ongesteldheid heeft flink huisgehouden in mijn brein: net VIER paniekaanvallen binnen een uur gehad. Nu compleet gesloopt, zowel fysiek als mentaal.
Oh, ik heb het juist buitenshuis. Of nouja, thuis merk ik ook wel dat m'n buik onrustig is, maar dan raak ik er niet van in paniek. Minder aandacht erop focussen zou wel het beste zijn, maar blijft toch ook lastig.quote:
Vooral als ik thuis ben. Als ik buiten rondloop. dan let ik er niet op en is het ook niet aanwezig. Merk ook dat het stukken minder is als ik ben wezen sporten. Hoe minder aandacht je er aan geeft, des te beter ga je je voelen.
Hoe gaat het nu dan met je?
Nu vooral moe. Maar ik lig sinds m'n paniek eigenlijk normaal ook altijd al in bed rond deze tijd, dus dat is niets bijzonders.
Sterkte! Gun jezelf even wat rust, een warm drankje of vroeg naar bed.quote:
F*ck a d*ck. Ongesteldheid heeft flink huisgehouden in mijn brein: net VIER paniekaanvallen binnen een uur gehad. Nu compleet gesloopt, zowel fysiek als mentaal.
Snap dat wel. Buitenshuis voel je je toch een stuk kwetsbaarder als het mis zou gaan.quote:
[..]
Oh, ik heb het juist buitenshuis. Of nouja, thuis merk ik ook wel dat m'n buik onrustig is, maar dan raak ik er niet van in paniek. Minder aandacht erop focussen zou wel het beste zijn, maar blijft toch ook lastig.
Nu vooral moe. Maar ik lig sinds m'n paniek eigenlijk normaal ook altijd al in bed rond deze tijd, dus dat is niets bijzonders.
“A wizard is never late, nor is he early .He arrives precisely when he means to.”
Knuffels voor @ChildoftheStars, @bloempjuh, @Myraela, @LordofLeaves en @Schanu en verder ook iedereen
De antidepressiva geven me nu wel meer energie, maar ik krijg het niet omgezet in iets goeds -- ik heb alleen maar meer zelfhaat en wanhoop. Vandaag (oh, inmiddels gisteren) had ik een eerste gesprek met de psychiater waar ik naar doorverwezen ben, en ik denk dat ik het niet goed over heb kunnen brengen waar ik mee zit. Hij kwam over als "je hoeft nu nergens last van te hebben, want wij gaan je een goede behandeling geven en je bent slim zat om eruit te komen". Ja hallo, ik ga me niet ineens goed voelen als ik weet dat ik in de toekomst hulp krijg. Ik vertrouw die mensen daar niet, maar dat kreeg ik ook niet uitgelegd en ze konden er (natuurlijk) ook niks mee. En ik ben slim, okee, en dat heeft ertoe geleid dat ik heel lang heb doorgeploeterd met telkens nieuwe niet-werkende copingsstrategieën. Ik denk dat ik inmiddels wel bewezen heb dat ik niet slim genoeg ben om een wél werkende strategie te vinden.
De antidepressiva geven me nu wel meer energie, maar ik krijg het niet omgezet in iets goeds -- ik heb alleen maar meer zelfhaat en wanhoop. Vandaag (oh, inmiddels gisteren) had ik een eerste gesprek met de psychiater waar ik naar doorverwezen ben, en ik denk dat ik het niet goed over heb kunnen brengen waar ik mee zit. Hij kwam over als "je hoeft nu nergens last van te hebben, want wij gaan je een goede behandeling geven en je bent slim zat om eruit te komen". Ja hallo, ik ga me niet ineens goed voelen als ik weet dat ik in de toekomst hulp krijg. Ik vertrouw die mensen daar niet, maar dat kreeg ik ook niet uitgelegd en ze konden er (natuurlijk) ook niks mee. En ik ben slim, okee, en dat heeft ertoe geleid dat ik heel lang heb doorgeploeterd met telkens nieuwe niet-werkende copingsstrategieën. Ik denk dat ik inmiddels wel bewezen heb dat ik niet slim genoeg ben om een wél werkende strategie te vinden.
@Myraela, zoek alsjeblieft weer hulp.
Een van mijn niet-werkende copingsstrategieën was om mijn voedsel extreem te controleren (dan voelde het alsof ik wél grip op het leven had) en dat was een van mijn slopendere periodes. Het is iets wat ik je absoluut niet toewens. Ga alsjeblieft weer naar een dokter of iemand. Er zijn meer psychologen dan degene die je tot nu toe had.
Een van mijn niet-werkende copingsstrategieën was om mijn voedsel extreem te controleren (dan voelde het alsof ik wél grip op het leven had) en dat was een van mijn slopendere periodes. Het is iets wat ik je absoluut niet toewens. Ga alsjeblieft weer naar een dokter of iemand. Er zijn meer psychologen dan degene die je tot nu toe had.
