Depressie & Angst #137

quote:

Op donderdag 15 september 2016 08:02 schreef Droopie het volgende:

[..]

Achteraf denk ik dat dit medicijn niet voor mij klachten bedoeld was.

Maar dat het iets veroorzaakt/ repareert in je hoofd is duidelijk.

Dus laten we hopen dat het prima werkt voor je 😊

Ik ken je klachten niet?
Ja ik heb nu helemaal geen angst meer, loop zelfs met slordig haar buiten of in korte broek naar winkel. Terwijl ik o.a. een winkel fobie had (min of meer)
Ik hoop dat het zich zo blijft ontwikkelen.
Tot nu toe ben ik tevreden.

quote:

Op maandag 12 september 2016 21:12 schreef Droopie het volgende:
Na een half jaar klachtenvrij te zijn geweest, ging vorige week/ dit weekend mijn hoofd met mij aan de haal.

Positief punt, ik heb veel goede dingen gedaan om het te stoppen, niet isoleren, emmer leeggooien en prioriteiten stellen

Negatief punt, het was heel eng.
En dit was niet de laatste keer gok ik zo.

Hoe gaat het inmiddels Droopie?
Heb je eigenlijk het boek Vrij van Marnix Pauwels gelezen?

Soms wil ik wat schrijven over hoe het gaat. Maar dan stop ik. Omdat ik altijd hetzelfde schrijf.
Maar toch doe ik het vandaag omdat het zo hopeloos lijkt. Omdat er zo veel tijd voorbij gaat en er zo weinig lijkt te veranderen. En het vliegt me aan vanuit het niets heel vaak. Dat gevoel.
Terwijl ik het weet. Terwijl ik weet wat iedereen zegt, je zult je nog wel een tijd depressief voelen, veranderen is niet makkelijk, bij verwerken hoort waarschijnlijk meer dissociëren. Dat gaat wel weer over. Dat wordt wel weer minder. Ze zeggen het allemaal. Maar ik moet het volhouden en dat gaat niet zo goed vaak. En ik weet niet wat ik hiermee moet en ik weet dat niemand hier wat mee kan maar het moet soms gewoon even weg want ik weet het niet meer vaak.

quote:

Op donderdag 29 september 2016 15:21 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Hoe gaat het inmiddels Droopie?
Heb je eigenlijk het boek Vrij van Marnix Pauwels gelezen?

Soms wil ik wat schrijven over hoe het gaat. Maar dan stop ik. Omdat ik altijd hetzelfde schrijf.
Maar toch doe ik het vandaag omdat het zo hopeloos lijkt. Omdat er zo veel tijd voorbij gaat en er zo weinig lijkt te veranderen. En het vliegt me aan vanuit het niets heel vaak. Dat gevoel.
Terwijl ik het weet. Terwijl ik weet wat iedereen zegt, je zult je nog wel een tijd depressief voelen, veranderen is niet makkelijk, bij verwerken hoort waarschijnlijk meer dissociëren. Dat gaat wel weer over. Dat wordt wel weer minder. Ze zeggen het allemaal. Maar ik moet het volhouden en dat gaat niet zo goed vaak. En ik weet niet wat ik hiermee moet en ik weet dat niemand hier wat mee kan maar het moet soms gewoon even weg want ik weet het niet meer vaak.

Als het verwerken verder gaat dan zul je ooit het licht aan het eind van de tunnel bereiken. Schrijf t vooral van je af als dat helpt

Moet morgen naar het UWV om te praten over 'in hoeverre ik klaar ben voor de werkvloer'. Ik ben nog lang niet klaar: voel me al de hele dag alsof ik ga huilen.

Zó bang dat ik morgen iets stoms ga zeggen en dat ze besluiten dat ik weer terug voor de klas moet..

quote:

Op donderdag 29 september 2016 18:11 schreef bloempjuh het volgende:
Moet morgen naar het UWV om te praten over 'in hoeverre ik klaar ben voor de werkvloer'. Ik ben nog lang niet klaar: voel me al de hele dag alsof ik ga huilen.

Zó bang dat ik morgen iets stoms ga zeggen en dat ze besluiten dat ik weer terug voor de klas moet..

Dan zeg je dat?

quote:

Op donderdag 29 september 2016 15:21 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Hoe gaat het inmiddels Droopie?
Heb je eigenlijk het boek Vrij van Marnix Pauwels gelezen?

Soms wil ik wat schrijven over hoe het gaat. Maar dan stop ik. Omdat ik altijd hetzelfde schrijf.
Maar toch doe ik het vandaag omdat het zo hopeloos lijkt. Omdat er zo veel tijd voorbij gaat en er zo weinig lijkt te veranderen. En het vliegt me aan vanuit het niets heel vaak. Dat gevoel.
Terwijl ik het weet. Terwijl ik weet wat iedereen zegt, je zult je nog wel een tijd depressief voelen, veranderen is niet makkelijk, bij verwerken hoort waarschijnlijk meer dissociëren. Dat gaat wel weer over. Dat wordt wel weer minder. Ze zeggen het allemaal. Maar ik moet het volhouden en dat gaat niet zo goed vaak. En ik weet niet wat ik hiermee moet en ik weet dat niemand hier wat mee kan maar het moet soms gewoon even weg want ik weet het niet meer vaak.

Ken je Sensoor? Kun je 24/7 bellen of overdag mee chatten. Anoniem. Die mensen zitten er exact voor verhalen zoals die van jou. Zij luisteren, jij kunt je ontladen, oplossingen hoeven niet (want jij weet prima dat dit een tijd gaat duren) maar het zware gevoel is hopelijk wel weer even van je bordje af.

quote:

Op donderdag 29 september 2016 18:21 schreef Cat22 het volgende:

[..]

Ken je Sensoor? Kun je 24/7 bellen of overdag mee chatten. Anoniem. Die mensen zitten er exact voor verhalen zoals die van jou. Zij luisteren, jij kunt je ontladen, oplossingen hoeven niet (want jij weet prima dat dit een tijd gaat duren) maar het zware gevoel is hopelijk wel weer even van je bordje af.

Sensoor is geweldig!

quote:

Op donderdag 29 september 2016 18:18 schreef Kamina het volgende:

[..]

Dan zeg je dat?

Ik wil ook graag toestemming om vrijwillig (1 middag per week) in de bibliotheek te gaan rondhobbelen. Dus ik wil niet té 'zielig' overkomen..

quote:

Op donderdag 29 september 2016 18:21 schreef Cat22 het volgende:

[..]

Ken je Sensoor? Kun je 24/7 bellen of overdag mee chatten. Anoniem. Die mensen zitten er exact voor verhalen zoals die van jou. Zij luisteren, jij kunt je ontladen, oplossingen hoeven niet (want jij weet prima dat dit een tijd gaat duren) maar het zware gevoel is hopelijk wel weer even van je bordje af.

Ja weet ik ik woon binnen de GGZ dus ik zou gewoon 24 uur per dag mijn hart kunnen luchten. Neemt niet weg dat ik soms van de chat functie van Sensoor gebruik maak om duidelijk te krijgen bij mezelf hoe ik iets aan verpleging moet vragen/ uitleggen

quote:

Op donderdag 29 september 2016 18:00 schreef zomie het volgende:

[..]

Als het verwerken verder gaat dan zul je ooit het licht aan het eind van de tunnel bereiken. Schrijf t vooral van je af als dat helpt

Dank je wel.

quote:

Op donderdag 29 september 2016 18:42 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ja weet ik ik woon binnen de GGZ dus ik zou gewoon 24 uur per dag mijn hart kunnen luchten. Neemt niet weg dat ik soms van de chat functie van Sensoor gebruik maak om duidelijk te krijgen bij mezelf hoe ik iets aan verpleging moet vragen/ uitleggen

Ah fijn! Ook al is de aanleiding natuurlijk niet tof.

quote:

Op donderdag 29 september 2016 19:01 schreef Cat22 het volgende:

[..]

Ah fijn! Ook al is de aanleiding natuurlijk niet tof.

En de katten in het asiel waar ik vrijwilligerswerk die hebben ook al veel van dit soort momenten therapeutisch weggekneed, gekopt en geblazen hoor.

Soms is er ineens ook het besef van alles wat mis gaat. Als iemand me aanspreekt in de bus, of het weer goed met me gaat. Omdat haar man een keer de politie heeft gebeld omdat ze me in het donker op blote voeten verward op straat zagen lopen. Dan schrik ik.
Hebben bekenden mij gezien?
Waarom weet ik hier nauwelijks wat van?
Wie kijkt er nu nog meer naar mij?
En ga zo maar door.

Soms denk ik ook, stel dat ik me straks beter ga voelen. Moet ik dan deze periode gaan verwerken of gaat dat vanzelf?

En dan denk ik nog maar niet aan de pijn die ik voel over alles dat ik rond mijn dochter heb gemist. Die was 5,5 jaar oud toen ik werd opgenomen. Nu is ze 12. Straks gaat ze naar de middelbare school en ik ben nog nergens. Het verdriet over het gemis durf ik niet eens toe te laten want het is veel te groot. Maar ja het is er allemaal wel.

quote:

Op donderdag 29 september 2016 18:30 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Ik wil ook graag toestemming om vrijwillig (1 middag per week) in de bibliotheek te gaan rondhobbelen. Dus ik wil niet té 'zielig' overkomen..

Succes morgen!

quote:

Op donderdag 29 september 2016 19:54 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

En de katten in het asiel waar ik vrijwilligerswerk die hebben ook al veel van dit soort momenten therapeutisch weggekneed, gekopt en geblazen hoor.

Katten knuffelen is heel therapeutisch

When you're feeling down, go to UWV to get kicked down even further..

Wat een verschrikking. Ben voorlopig afgekeurd en de Sociaal Medisch Verpleegkundige is van mening dat mijn psycholoog haar best niet doet en dat ik 'maar eens aan de medicijnen moet' want 'zo schiet het niet echt op'.
Flinke paniekaanval bij thuiskomst. Voelde me echt weer terug bij af. Zitten deze mensen daar écht om zieke werknemers verder de grond in te stampen..?

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 10:21 schreef bloempjuh het volgende:
When you're feeling down, go to UWV to get kicked down even further..

Wat een verschrikking. Ben voorlopig afgekeurd en de Sociaal Medisch Verpleegkundige is van mening dat mijn psycholoog haar best niet doet en dat ik 'maar eens aan de medicijnen moet' want 'zo schiet het niet echt op'.
Flinke paniekaanval bij thuiskomst. Voelde me echt weer terug bij af. Zitten deze mensen daar écht om zieke werknemers verder de grond in te stampen..?

Rustig aan. Het is niet echt subtiel nee en afgekeurd worden is niet leuk maar je kunt wel de komende tijd even aan je zelf werken. Wat zeiden ze over je vrijwilligerswerk?

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 11:44 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Rustig aan. Het is niet echt subtiel nee en afgekeurd worden is niet leuk maar je kunt wel de komende tijd even aan je zelf werken. Wat zeiden ze over je vrijwilligerswerk?

Vrijwilligerswerk mag altijd.

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 12:10 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Vrijwilligerswerk mag altijd.

Tot op zekere hoogte ja.

Ik hoop dat je het kut gesprek achter je kunt laten. Je krijgt wel de tijd om aan jezelf te werken zonder dat je hoeft te werken. Dat lijkt me wel prettig voor je.

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 12:49 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Tot op zekere hoogte ja.

Ik hoop dat je het kut gesprek achter je kunt laten. Je krijgt wel de tijd om aan jezelf te werken zonder dat je hoeft te werken. Dat lijkt me wel prettig voor je.

Ik ben al ruim 6 maanden thuis. Het gaat al beter dan eerst (van 28 paniekaanvallen per week in juni, naar 2-3 per week nu), maar ben er nog niet. En dit soort gesprekken maken me niet bepaald meer hoopvol.

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 13:03 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Ik ben al ruim 6 maanden thuis. Het gaat al beter dan eerst (van 28 paniekaanvallen per week in juni, naar 2-3 per week nu), maar ben er nog niet. En dit soort gesprekken maken me niet bepaald meer hoopvol.

Ik denk dat ik je niet goed begrijp. Dat ligt waarschijnlijk aan mij en niet aan jou. Wat maakt dat dit je zo overstuur maakt? Ik bedoel ik begrijp dat het een kut gesprek was maar aan de andere kant waarom laat je de mening van een UWV medewerker zo zwaar tellen? Tuurlijk je bent er nog niet maar kijk eens waar je wel bent in vergelijking met juni?

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 13:22 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ik denk dat ik je niet goed begrijp. Dat ligt waarschijnlijk aan mij en niet aan jou. Wat maakt dat dit je zo overstuur maakt? Ik bedoel ik begrijp dat het een kut gesprek was maar aan de andere kant waarom laat je de mening van een UWV medewerker zo zwaar tellen? Tuurlijk je bent er nog niet maar kijk eens waar je wel bent in vergelijking met juni?

Je hebt verdorie helemaal gelijk! Ik hecht teveel aan meningen van 'volwassenen'. Thanks voor de reality check..

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 13:45 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Je hebt verdorie helemaal gelijk! Ik hecht teveel aan meningen van 'volwassenen'. Thanks voor de reality check..

Ik weet wel hoe het kan gaan hoor, ik ben zelf ook nog al snel onder de indruk van sommige mensen in zulke gevallen. Maar denk echt dat het nu niet nodig is. Rustig aan.

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 13:03 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Ik ben al ruim 6 maanden thuis. Het gaat al beter dan eerst (van 28 paniekaanvallen per week in juni, naar 2-3 per week nu), maar ben er nog niet. En dit soort gesprekken maken me niet bepaald meer hoopvol.

Toch is het beter om eerst zelf de boel op de rit te krijgen dan weer te snel aan het werk te gaan. Ikzelf ben na een opname al heel snel weer aan het werk gezet, en ik denk dat dat mn herstel echt heeft vertraagd. Ik bleef maar overbelast op die manier. En heb zelf nog aan de rem getrokken, want ze vonden dat het allemaal veel sneller moest.

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 13:22 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ik denk dat ik je niet goed begrijp. Dat ligt waarschijnlijk aan mij en niet aan jou. Wat maakt dat dit je zo overstuur maakt? Ik bedoel ik begrijp dat het een kut gesprek was maar aan de andere kant waarom laat je de mening van een UWV medewerker zo zwaar tellen? Tuurlijk je bent er nog niet maar kijk eens waar je wel bent in vergelijking met juni?

Het UVW gaat natuurlijk wel over je uitkering. Ik heb het gevoel dat ze een quota moeten halen en daarom voortdurend met drogreden komen.

Precies een jaar geleden had ik zo'n gesprek en daarin werd gevraagd of ik zelf boodschappen doe. Ja zei ik waardoor ze meteen concludeerde dat werken prima zou kunnen. Dat terwijl ik voor 90% was afgekeurd. Godzijdank kreeg ik daarna twee trajectbegeleiders die me beide afkeurde.

Sterkte iig. Hopelijk vallen ze je voorlopig niet lastig.

quote:

Op vrijdag 30 september 2016 13:45 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Je hebt verdorie helemaal gelijk! Ik hecht teveel aan meningen van 'volwassenen'. Thanks voor de reality check..

Begrijp je! Ik ben toen zelf ook heel erg voor mij opgekomen.
Toen gaf de arts ook toe dat het protocol is en dat anders iemand anders hem op de vingers zou tikken. Ik heb toen ook geroepen 'heb je het zelf wel eens meegemaakt?' en die termen.... enzo.
Kortom: probeer het je niet persoonlijk aan te trekken maar er gewoon van te leren.

Btw ik moet morgen naar GGZ (1e keer) voor een intake gesprek.
Voor een diagnose en voor medicatie (continuering)? behandeling? etc. etc.
Ik ben benieuwd!

Het gaat de laatste weken eigenlijk heel lekker. Zo lekker dat ik nu nerveus wordt van hoe het kan dat het zo lekker gaat. Ik ben het niet gewend. Normaal gesproken is er altijd wel iets geweest, iets waar ik bang voor was, angsten, nervositeit, dingen in mijn leven. Maar nu, ik ben lekker bezig met werk, meer afstand van m'n familie genomen, heb daardoor meer energie, geestelijk wel wat doorbraken gemaakt qua denkpatronen.

Voor m'n gevoel ben ik zo gewend geraakt aan de storm dat ik me nu naar voel wanneer het er niet is. Dat deze stilte niet een permanente stilte kan zijn, alleen een stilte voor de storm. Een storm die weer moet komen. Natuurlijk gaan er vast wel kleine stormpjes komen, alleen de stabiliteit van de laatste weken, ik denk dat dit best wel eens een doorbraak kan wezen. Ik ga iig zo door en hoop dat het lekker gaat.

R&P / Begeleid wonen/beschermd wonen

Even reclame maken

quote:

Op zaterdag 1 oktober 2016 21:40 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

Je moet niks.

Step by step waar het kan.
En druk het niet weg.

Ja volhouden lijkt mij noodzakelijk, anders houdt het op, maar dat betekend niet dat je telkens het uiterste kunt vragen.

Dank je wel.

Ben ik weer. Ik denk dat ik weer vol in de dysthyme stoornis zit. Een en al uitzichtloosheid. Ik wil geen pillen. CBasp schijnt te helpen als therapievorm. Hebben mensen hier ervaring mee?

Trek je het niet gewoon slecht dat je huisje nog steeds niet op orde is? (Ja, ik las ook in je klustopic.)

Nee dat huisje is het gevolg. Want ik kan best 's avonds nog wat doen maar ben van de kantoorbaan met minimale uren elke dag compleet gesloopt. Het zit echt in dysthymie. En dat is weer het gevolg van ineffectief met faalangst en angst voor afwijzing omgaan. Ben doodmoe. Altijd.

Ik voel me zo eenzaam. Ik kan maar niet accepteren dat er geen menselijke warmte in mijn huisje is, en het lijkt er ook niet op dat dat gaat veranderen. Ik wilde zo graag kindjes en de familie zit nu ook aan te dringen dat ik moet opschieten. Zaaddonor vind ik geen optie omdat ik dan bij geen gelijkenis met mij niet kan uitleggen op wie mijn kindje lijkt. Ik wil gewoon heel basale, simpele en fundamentele dingen in het leven maar het is allemaal zo ver weg.

[ Bericht 48% gewijzigd door Andromache op 19-10-2016 23:24:57 ]

Als buitenstaander zou ik zeggen dat je van werken plus een appartement opknappen al behoorlijk gesloopt kunt raken. En als dat lang duurt, en misschien ook nog wel vatbaar bent voor de donkere, sombere dagen. zakt ook mensen zonder dysthymie de moed wel eens flink in de schoenen.

Mijn punt is: ruim de rommel op, nodig je vrienden uit, steek kaarsjes aan, drink wijn, eet toastjes en geniet een beetje. Vóórdat je op zoek gaat naar therapie.

Op de afdeling werd shag gegeven aan de ‘patiënten’.
Er werd shag geven aan de patiënten in een psychiatrisch ZIEKENHUIS!
De artsen in dat ggz-hol staan ook te roken. Een arts die rookt dat heb ik nooit begrepen.
Hij/zij moet toch het werk op de een of andere manier vol zien houden. En als je twee keuzes hebt: zelf die giftige pillen slikken of roken, dan weet de psychiater het wel.
Je wordt in de dat gg-hol (psychiatrische crisisunit Amsterdam) eerst ‘gek’ gemaakt en dan heeft men een excuus om je vol te douwen met gif. En je te beroven van je vrijheid.
Je wordt uitgelokt om agressief te worden. Je wordt uitgelokt om te ontsnappen uit het gesticht.
Zodat ze je ‘vreemde gedrag’ als reden kunnen gebruiken om je kapot te maken.
“Jij hebt je misdragen, jij maakt onze spullen kapot, wie denk je dat dat gaat betalen?” Dat wordt een dure rekening voor je, ben je daar wel voor verzekerd.” “Voor straf ‘bied’ ik jou nu een antipsychotica pilletje ‘aan’”, als je die niet slikt wordt het DWANG voor meneer de Wit.
Ik had mijn arm gebroken. Psychiater:”weet je wat we doen, jij mag bij de de psychiatrische ouderen afdeling vertoeven, vind je dat niet leuk?. Een eigen kamer met tv en een electronisch bestuurbaar bed”. Voor onbepaalde tijd mag jij tussen oude-verwarde mensen zitten.
Na een maand — “Wat raar Samuel, dat het nog niet goed met jouw gaat?”” we hebben je vol gestopt met pillen opgesloten tussen ouwe gekken, en nog wil het niet.” “Als ik s’avonds naar huis rijd dan trek ik normaal gesproken de deur achter mijn dicht. Maar jouw lot grijpt mij echt aan. Je bent nog zo jong.” Als mijn lot je aan zou grijpen zou je dit werk niet doen. Maar ja… 8000/9000 euro netto laat je toch niet zomaar aan je neus voorbij gaan”.
“Samuel je slikt je pillen niet.” “We gaan je opsluiten, zo gaat dan met mensen die niet ‘medicatie trouw’ zijn”. “Jij hebt je niet aan DE afspraken gehouden, eigenlijk onze zelfverzonnen regels, maar dat is niet belangrijk, als jij maar het gevoel hebt dat het ‘ONZE’ , in goed overleg met jou gemaakte afspraken zijn : -). Dus we sluiten je op. Je mag gewoon weg overdag hoor! Als je zegt waar je heen gaat, hoelang je weg blijft en als een verpleegkundige of beter gezegd een bewaker zin heeft om de zwaar vergrendelde deur voor je los te draaien. Lijkt mij een prima deal toch Samuel? Want je moet weten, we hebben allemaal het beste met je voor, en wat dat beste is dat is discutabel, maar goed, dat boeit verder niet.”
“Samuel als je je pillen slikt dan kom je er wel. Waar je dan komt wordt er niet bij gezegd. dat kan net zo goed een ziekenhuisbed zijn waarin je verbonden bent met een dialyse apparaat, omdat de lithium, ons paradepaardje voor bipolaire stoornissen, je nieren heeft verneukt. “maar Samuel, elk nadeel heeft toch een voordeel?”.
De psychiatrie maakt mensen kapot voor eigen belangen van psychiaters en andere zakenmensen. De een zijn dood is de ander zijn brood. Maar eigenlijk is: de een zijn leed is de ander de ander zijn brood(valt inderdaad niet met elkaar te rijmen). Want psychiaters en farmaceutische industrie willen helemaal niet dat je dood gaat, want dan kunnen ze hun rommel en ziekelijk ideeën niet meer aan je kwijt.
Ben je patiënt bij de ggz?
Dan roep ik je om bij deze op zo snel mogelijk de behandeling of het contact te beëindigen!
Red wat er nog te redden valt voor dat het te laat is. want hoe langer je in behandeling blijft bij de ggz, hoe meer je kapot wordt gemaakt tot dat je je er zelf een einde aan maakt, omdat je het niet meer trekt. Maar feitelijk heeft de ggz (psychiaters en verpleegkundige en spv’ers en al dat ongedierte wat ze een interssant klikkende naam hebben gegeven) je dan gewoon vermoord.
Laat je niet vermoorden door hen! Red jezelf!

Hieronder volgt een waargebeurd verhaal over mijn ervaringen in de ggz. De namen zijn uiteraard veranderd wegens privacy:
Voordat we het draaiboek af gaan wil ik mezelf graag introduceren. Graag voordat jullie deze formaliteit waarvan de inhoud al beklonken is, gaan inleiden. Want het beleid is al gemaakt dit is slecht een formaliteit om mij het gevoel te geven dat ik een keuze heb en om te zien dat ik naast een naam in een veel te groot dossier ook een persoon van vlees en bloed ben.
Ik vind het belangrijk mijn gedachtes en gevoelens over de ggz kwijt te kunnen.
Ik vind dat ik het recht heb om dit even uit een te zetten. Net zoals de ggz het nodig vond om jaren lang hun opvattingen aan mij opdringen. Ik vraag jullie begrip hiervoor. Mocht ik mijn verhaal niet afkunnen maken, omdat iemand het nodig vind mij te onderbreken, is dit gesprek voor mij ten einde. En zal ik mij via een andere weg mij losmaken van het juk wat ggz heet. Ik ben inderdaad een tijdje aan het woord maar het is wel mijn verhaal. En dat is belangrijk, want waar zitten wij hier anders voor?
Nogmaals wil ik benadrukken dat dit mijn opvattingen en mijn belevingen zijn.
De gzz wilde linksom, ik wilde rechtsom.
Dit heeft tot een breuk geleid. Want, wat was de behandeling nog waard,
aangezien er geen overeenstemming was in de te bewandelende weg?
We waren duidelijk in een patstelling terecht gekomen. Ik kwam niet verder met de ggz. En de ggz kon mij ook niet meer behandelen volgens haar visie en beleid, omdat ik hier dus niet achter stond.
De medicatie en de ggz maakten mij ziek. Ik ben er van overtuigd dat de medicatie mij louter schade hebben berokkend. Het diverse keren stoppen met de medicatie in het verleden had geleid tot ontwenningsverschijnselen. Deze ontwenningsverschijnselen namen de vorm aan van onwenselijk gedrag en gevoelens.
Of ik een bipolaire-stoornis heb, of inmiddels, upgegrade tot een schizo-affectieve stoornis?
Nee, ik weet zeker van niet. Te kort ziekte inzicht zegt de psychiater dan.
Als er geen ziekte is kun je ook geen ziekte inzicht hebben. Je kunt het ook omdraaien en zeggen dat ik juist het inzicht heb dat ik geen ziekte heb. Maar dat is mijn woord tegen die van de psychiater en de psychiater weet het want, die heeft het weer gehoord van een andere psychiater, en die op zijn beurt heeft het weer gehoord van een andere psychiater. Tot je uiteindelijk komt bij een hele ‘slimme’ psychiater die al deze ziektebeelden heeft verzonnen, want de wetenschap die iets niet weet wordt bang zijn patent op DE waarheid te verliezen.
Want, hoe kan worden aangetoond, zoals bij somatische ziektes worden aangetoond, dat ik lijdt aan een ernstige psychiatrische aandoening?
Is er een meter of een apparaat wat dit zou kunnen aantonen?…….nee die is er niet.
Ja, er is een de DSM bijbel, maar dan kom je weer bij die, zojuist genoemde creatieve psychiater terecht.
Mijn unieke persoonlijkheid en gedrag worden gekoppeld aan een ziekte. Terwijl dit gedrag heel goed ergens anders uit voort gekomen kan zijn. Alles wordt volledig, ten onrechte, gereduceerd tot een ziekte.
Hoe kom ik dan aan die ziekte? ”Ja……dat is genetisch zo bepaald”.
Maar als het aan mijn genen ligt is dat een vicieuze cirkel, want de genen zijn waar ik uit ben opgebouwd. Anders gezegd, ik ben ben mijn genen en de genen zijn wie ik ben. Dus dat verklaard het probleem nog steeds niet. En bovendien ben ik ook niet mijn vermeende’ ziekte’. Want, als ik al ziek zou zijn geweest is dat altijd maar een deeltje van wie ik ben. En niet zoals de geestelijke gezondheid het benaderd, namelijk vanuit het ziektebeeld, dus, ‘JE BENT ZIEK’. Ook al wordt dit stellig ontkent, ik heb ervaren dat ik volgens hen de ziekte ben, en daarvan uit mijn leven moet benaderen.
Het is schadelijk en te makkelijke om mensen tot een ziekte te veroordelen omdat ‘dit nou eenmaal zo is – helaas pindakaas’. “Als je Suiker hebt moet je ook insuline spuiten” en dat soort scheve vergelijkingen.
Medicatie is het creëren van een schijnwereld, je ervaart de wereld zo als hij niet is. Het is dan alsof iedereen ineens een clownsneus en pruik draagt om jou maar continu vrolijk en gelukkig te houden. Terwijl geluk maar een korte sensatie is. Pijn en ongelukkigheid horen ook bij het leven.
Geluk impliceert ongeluk en visa versa, die gaan simpel weg niet zonder elkaar. Haal je ‘scherpe de randjes eraf’, je maakt iemand gewoon vlak, dan is dat alsof er geen hardslag meer is op de meter, dus je wordt dan gewoon een levende zombie. En van een pil leer je ook nog eens helemaal niets. Het is alsof je leven laat leiden door een computer, en je zelfs niets meer te doen. Met als resultaat dat je zo afgevlakt bent, dat je je eigenlijk nog ongelukkiger bent geworden door de medicatie, dan je al was. Want ook zonder gevoel kun je weten dat je niet gelukkig bent.
Geluk en gezondheid worden gepredikt als een soort standaard waar iedereen aan moet voldoen. Als je het niet hebt is er een probleem. Mensen die niet continu gelukkig zijn, willen het wel graag zijn en blijven. En dat creëert het probleem juist. Je bent niet gelukkig of continue gelukkig, en die wetenschap en het najagen van ‘het geluk’, wat nooit komt, maakt je vervolgens alleen nog maar ongelukkiger. Nu noem ik geluk als voorbeeld maar zo is het met het hele spectrum van emoties en gedrag. Mensen worden in deze maatschappij geacht om aan een norm te voldoen, namelijk de ‘normale mens’. En als je niet aan deze norm voldoet heb je een probleem, dat A, niet geaccepteerd word en B, jezelf kapot maakt. Want iemand is zoals hij is, en als hij dus probeert aan dat ideaalbeeld, de norm, te voldoen en dit lukt niet creëert dit een nog groter probleem, zoals een laag zelfbeeld en gevoel dat je niet goed bent zoals je bent, met als gevolg nog ongelukkig zijn.
Waarom is er eigenlijk nog geen medicijn tegen psychiatrische aandoeningen? Een medicijn wat niet alleen maar de symptomen doet afnemen, maar echt geneest. Dit medicijn is er simpelweg niet omdat artsen, farmaceutische industrie en de regering, hier belang bij hebben.
Deze mensen hebben macht en controle en die willen zij niet verliezen. Als er een echt medicijn zou zijn, dan zouden alle psychiaters hun baan verliezen, de farmaceutische industrie verlies draaien en de regering geen controle meer hebben over mensen waar ze in theorie overlast van zouden kunnen hebben. Dit zou desastreus zijn. Door het in het leven roepen van verzonnen ziektes en half gare medicatie, die de klachten vaak alleen nog maar verergeren, blijft de situatie zo als hij is, naar tevredenheid van de patiënt….uhm ik bedoel de partijen die ik zojuist heb genoemd. De ‘patiënt’ is hier alleen maar heel erg het slachtoffer van.
Om terug te komen op de genetische verhaal, laat ik het de genetische mythe noemen. Even terzijde, zoals jullie waarschijnlijk wel weten, je genen of DNA veranderen gedurende je leven.
Terugkomend op mijn punt: Ik ben bipolair omdat mijn moeder dat is? en zij is het weer haar moeder het weer is? Waar is het begin? En waarom ligt de oorzaak in het verleden?. Niet alle dingen worden verklaart door het verleden. Dat is simpel weg het uitstellen van de verklaring. Iemands voetsporen bepalen toch ook niet waar iemand naar toe gaat? Dat bepaald de persoon zelf. De ervaring die ik nu heb opgedaan en nog steeds op doe leren mij mij hoe ik met mij gevoelens moet of beter gezegd kan omgaan. Hier heb ik ZELF invloed op!.
Psychiaters zijn er van overtuigd dat je altijd ziek blijft en niet zonder medicatie meer kunt functioneren. Maar het tegendeel zit voor je. Maar altijd houden ze vast aan hun kennis en empirie, Zo van: “het kan nog fout gaan, en je verleden liegt er niet om”. In theorie is inderdaad alles mogelijk maar in het verleden behaalde resultaten bieden 0 garantie voor de toekomst. En daarnaast ben ik ook mijn verleden niet. De psychiatrie is net zo dogmatisch als de religie, en beoogt het zelfde doel, namelijk macht en controle. Beide houden ze zich vast aan dogma’s, “voor verandering is nu eenmaal geen plek”
Wat mij zeer heeft teleurgesteld is het gesprek wat heeft plaats gevonden met psychiater, casemanagar, mijn vader en Henk van der Geest. Hoe psychiater en casemanager laatste genoemde indirect hebben bejegend, stuit mij tegen de borst. Hij zou geen verstand hebben van bipolaire stoornissen. Hoe kun je dat vaststellen in een gesprek van een uur? Bovendien is hij op de eerste plaats trauma-deskundige. Je verwacht toch ook niet van een slager dat hij weet hoe hij een brood bakt.
Ik kan overigens verzekeren dat hij wel degelijk kennis heeft van zogenoemde bipolaire stoornissen, voor wat het waard is. Want hij beschouwd mij op de eerste plaats noch als een psychiatrisch patiënt noch als een getraumatiseerd iemand, maar als een normale jonge man die veel heeft meegemaakt. En ik denk dat de ggz veel van deze benaderingswijze kan leren. En als je mensen dan per se in hokjes moet plaatsen, neem dan het hele verhaal in ogenschouw, en zoem niet slecht in op één aspect. Dat is versplintering van de werkelijkheid.
Mijn laatste opname was een geestelijke mishandeling. Ik moest twee weken na ‘goed’ overleg, feitelijk had ik weinig keuze, opgenomen worden op de gesloten crisis-unit. want ‘ik was op eigen houtje gestopt met de medicatie’. Ik weet dat ik met deze opmerking van ‘mishandeling’ geen vrienden maak, maar het is nou eenmaal zoals ik het ervaren heb.
Er werd gezegd dat ik de consequenties maar moest aanvaarden, want als ze mij niet zouden opnemen, dan zou de volgende dag de hele clientèle van ggz voor de deur zo staan om te eisen dat zij ook met de medicatie wilde stoppen. Ook werd er gezegd dat ik moest worden opgenomen zodat ik geobserveerd zou kunnen worden, omdat het fout zo KUNNEN gaan. Maar mijns inziens doe je dat niet op een crisis-unit waar ik als stabiel persoon tussen onstabiele mensen moet bivakkeren.
Dit kan alleen maar averechts werken, want zo’n omgeving is toch aanstekelijk en dus niet bevordelijk. Het heeft mij toch twee weken van mijn leven gekost. Waarin ik in mijn vrijheid ben beperkt en verbleef in een omgeving waar ik overwegend slechte herinneringen aan bewaar.
Psychiaters en psychiatrisch artsen zijn ook geneigd om hun verantwoording af te schuiven op hun superieuren. Dit neigt naar hypocrisie. Er werd meerdere malen door hen tegen mij gezegd “ik ben slechts uitvoerende”. Dan denk ik bij mezelf: je ziet hier toch met je eigen geweten, je bent misschien niet eindverantwoordelijk, maar wel sub-verantwoordelijk. Je bent psychiater en arts om dat je het volgens mij zelf wil?
Nog een contradictie is dat de pillen zogenaamd moeten voorkomen dat iemand zo somber wordt dat hij zelfmoord pleegt. Maar die pillen slikken op zichzelf is eigenlijk al karaktermoord. Je dood gewoon iemand z’n persoonlijkheid. Het gedrag veranderd, de emoties vervlakken, cognitieve functies worden aangetast en de belevingswereld veranderd, dit kan ik uit eigen ervaring beamen.
Niemand is meer degene die hij was vóór zijn medicatie gebruik. En het is nog maar de vraag of hij diegene weer wordt na zijn medicatie avontuur. Ik ben in mijn geval positief over. De hersenen herstellen zich gedurende je hele leven en ik ben jong en heb relatief gelukkig kort medicatie gebruikt.
Al hoewel, elke dag met pillen is er een te veel, maar enfin.
Hoe weet je eigenlijk of je iemand überhaupt kunt helpen en hoe je diegene kunt helpen? ‘Kindly let me help you or you’ll drown said the monkey, putting the fish safely up a tree. Met andere woorden: je kunt goede bedoelingen hebben maar dat betekent nog niet dat je daarmee iemand help. Misschien werkten je goede intenties juist averechts. Dit is voor mij ook kenmerkend voor de geestelijke gezondheidszorg in Nederland. Ik heb daar maar een woord voor helaas; bemoeizorg.
Wat mij erg heeft gekwetst in het verleden was de ongenuanceerde en ongegronde opmerkingen van bepaalde artsen in de psychiatrie.”Als ik mijn pillen niet zo blijven slikken dan zouden er elke keer bij een decompensatie brokken hersenen afsterven tot je uiteindelijk niet meer dan een simpele ziel bent, die alleen nog maar een op de bank kan zitten, ze pillen kan slikken en een een zak chips naar binnen kan werken”. of,”Als je je pillen niet blijft slikken loop de volgende keer als het fout gaat in je blote kont op straat”. Iets wat ik nog nooit gedaan heb, lijkt mij daarom niet echt relevant, maar goed. Of, “zolang jij Teun heet zul je pillen moeten blijven slikken”. Of, “Zolang je blijft stoppen met je medicatie zul je terugkomen op ‘ de afdeling’”. Of aan motief om niet meer te willen leven werd getwijfeld:”je denkt dat je dood wil maar het is je ziekte.” Op zulke momenten, als dit soort dingen gezegd worden. Voel je je heel eenzaam en niet serieus genomen. Dit heeft mijn vertrouwen, voor zover dat er ooit was, in de ggz ernstig geschaad en misschien ook wel definitief beschadigd. En toen IK een keer mijn hart luchten door te zeggen ik bepaalde artsen randdebielen vond, met betrekking op de zojuist genoemde uitspraken, werd er gelijk gedreigd met een opname.
Nu kan ik dit wel relativeren en er hard om lachen — al die onzin.
Ik kan wel een boek volschrijven over al mijn ergernissen en belevenissen over de ggz. En mijn vermeende stoornis. En wie weet ga ik dat ook wel doen. Maar voor nu heb ik belangrijkste voor mijn gevoel wel gezegd. Kort samengevat: de ggz als hulpverleningsorganisatie deugt niet. De ggz heeft mij veel leed aangedaan. En de visie van de ggz is een schadelijk en bedrieglijk voor iedereen die er onder ‘behandeling’ is. Ik ben er van overtuigd dat meer mensen zoals het vertrouwen in de ggz op zullen geven en hun eigen weg in slaan. Ik zie geen toekomst voor ggz in haar huidige vorm. Mensen zullen erachter komen dat hun medicatie en hun psychiater het ware probleem zijn.
Tot slot, ik ben er mij van bewust niet altijd even genuanceerd en subtiel te zijn in dit verhaal. Deze verantwoordelijk neem ik op mij. Ik sta volledig achter wat ik heb gezegd. Ik denk ook niemand persoonlijk te hebben gekwetst. Ik heb alleen mijn gevoelens en gedachten uiteengezet.
Ik verwacht niet dat ik veder iets mij zal bereiken, behalve dat ik de moed heb ik genomen om mijn verhaal te doen.Jammer dat ik niet de morele steun krijg vanuit de hulpverlening voor mijn keuze om te stoppen, men hoeft het er niet mee eens te zijn maar een beetje herkenning zou toch fijn zijn geweest.
Maar ik ben trots op het feit dat ik al bijna een jaar zonder medicatie, prima functioneer, op een paar hobbels na, maar dat heeft iedereen. De ene iets meer dan de ander maar verschil mag er zijn.

[ Bericht 0% gewijzigd door Anonimus14 op 19-10-2016 23:40:42 ]

Heb afgelopen maandag een uitgebreide bloed test gedaan in het ziekenhuis en volgende week gaan ze mijn hart bekijken...
Zodoende mijn 'tekorten' eens bekijken.
Ik ben inmiddels ook in therapie.... kortom lichamelijk en geestelijk grondig in kaart gebracht:P

Hoop dat er wat duidelijkheid uitkomt zodat ik er gericht mee aan de slag kan.

quote:

Op woensdag 19 oktober 2016 22:18 schreef Andromache het volgende:
Ben ik weer. Ik denk dat ik weer vol in de dysthyme stoornis zit. Een en al uitzichtloosheid. Ik wil geen pillen. CBasp schijnt te helpen als therapievorm. Hebben mensen hier ervaring mee?

Ja ik. Ik nam toch pillen en het leven werd weer mooi.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Verzet omdat ik ook veel mooie momenten heb waarop ik intens kan genieten van de natuur, muziek, als ik mijn best gedaan heb voor mijn uiterlijk, ik kan nog steeds enorm lachen om dingen, gezelligheid in de horeca, zalig dansen, een mooi punt tijdens volleybal. Ik vind het eigenlijk alleen verschrikkelijk om deze baan te hebben en altijd een leeg huis, geen partner. Verder is het leven best prima.

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 12:04 schreef Andromache het volgende:
Verzet omdat ik ook veel mooie momenten heb waarop ik intens kan genieten van de natuur, muziek, als ik mijn best gedaan heb voor mijn uiterlijk, ik kan nog steeds enorm lachen om dingen, gezelligheid in de horeca, zalig dansen, een mooi punt tijdens volleybal. Ik vind het eigenlijk alleen verschrikkelijk om deze baan te hebben en altijd een leeg huis, geen partner. Verder is het leven best prima.

Ik wil je niet een richting op pushen hoor, maar ik herken zo ontzettend wat je zegt. Alle angsten die ik had voor medicatie, het verzet dat ik zelf ook heb gehad, precies om wat jij nu zegt. Zijn die mooie dingen er dan nog wel?

Ik kan alleen voor mijzelf spreken _{(maar ik herken het OOK van mensen om mij heen die hetzelfde zeggen)} wanneer ik zeg dat medicatie voor mij NIETS weg heeft genomen. Het heeft me juist in de gelegenheid gesteld van al die verschrikkelijk mooie dingen weer echt te genieten. Niet die altijd maar aanwezige naar beneden trekkende kracht die een schaduw over dingen wierp, die ervoor zorgde dat ik de mooie dingen nooit helemaal ten volle kon waarderen en voelen. Altijd maar die drang naar donkerte in mijn gevoel was weg.

En ja, het duurde even (maandje of 3 denk ik voor ik op de juiste dosis zat en me echt merkbaar beter, lichter, echter ging voelen) voor het ten volle werkte en een paar weken daarvan waren echt naar en zwaar, maar het zo ontzettend waard.

Ik heb geen idee hoe het verder gaat lopen en hoe het zich verder gaat ontwikkelen. Hoe ik er over een jaar of wat over denk, maar voor nu ben ik zo dankbaar dat ik over die angst/afkeer voor de medicatie ben heengestapt.

Er zat iets lichamelijk niet goed bij mij. En dat is recht gezet. Dat geeft rust en ruimte om aan het psychische aspect te werken, waar ik nu nog steeds mee bezig ben.

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 12:04 schreef Andromache het volgende:
Verzet omdat ik ook veel mooie momenten heb waarop ik intens kan genieten van de natuur, muziek, als ik mijn best gedaan heb voor mijn uiterlijk, ik kan nog steeds enorm lachen om dingen, gezelligheid in de horeca, zalig dansen, een mooi punt tijdens volleybal. Ik vind het eigenlijk alleen verschrikkelijk om deze baan te hebben en altijd een leeg huis, geen partner. Verder is het leven best prima.

Ik heb geen mening over wel of geen pillen etc. voor jou maar ik heb wel een dysthyme stoornis en cognitieve gedragstherapie geprobeerd. Bij mij hielp het niet maar dat komt waarschijnlijk omdat ik ook een dissociatieve stoornis hebt. Maar je schrijft nu en ook eerder dat je steeds terugvalt in dat dysthyme door de dingen die je niet hebt. Maar wie zegt dat het gevoel weg zou zijn gegaan als je die dingen wel had gehad? Juist bij dysthyme stoornissen ligt daar best een gevaar. Word je wel blij als je die man tegenkomt, die het huis afklust, voorschoot? Er is een kans maar het is geen garantie. En dan zit je met een vol huis en nog steeds dat kut gevoel.

Wellicht is het een optie om in therapie iets te doen aan het verdriet dat je voelt omdat je verwachtingen (nog) niet zijn uitgekomen? Want misschien staat dat je naast alle shit (gedrag, pech, stoornis) ook wel gewoon in de weg?

Ik ben niet bang dat pillen iets weg nemen. Ik ben bang dat ze iets toevoegen dat heel ongezond is. Lichamelijke afhankelijkheid. Dat wil ik beslist niet. Of juist erger depressief raken. Ik kan ook oprecht genieten van leuke dingen die er wel zijn. Daar zit geen waas overheen, als ik me daar vol op richt, ben ik als een kind zo blij. Eerlijk waar. En dat is tussen mijn 18e en 28e regelmatig anders geweest. Toen voelde ik wel die dikke deken van somberheid over alles.

Ik zie dan meer in omgaan met het verdriet en faalangst, en gedragsaanpassing. Ik ben gewoon een erg gevoelig persoon die zich nogal kan laten leiden door niet leuke dingen en angst dat het nooit beter wordt (werk en relatie). Materieel en qua vele andere persoonskenmerken (gul, grappig, slim) zit het allemaal wel goed met mij.

Als je dat zegt, dat je wel zo intens kan genieten van bepaalde dingen, vraag ik me oprecht echt af of het (die) dysthymie is.

Wat is het dan? Zit weer te huilen. Voel me zo ontzettend eenzaam. Ik wil mijn moeder hier niet mee belasten. Vriendinnen begrijpen dit niet. Broer kan er niet over praten. Zus is mijn gejank zat. Ik moet zelf met dit verdriet omgaan en ik kan het niet. Het vooruitzicht van een leven alleen is verschrikkelijk. Ik ga echt nog liever dood.

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 21:35 schreef Andromache het volgende:
Wat is het dan? Zit weer te huilen. Voel me zo ontzettend eenzaam. Ik wil mijn moeder hier niet mee belasten. Vriendinnen begrijpen dit niet. Broer kan er niet over praten. Zus is mijn gejank zat. Ik moet zelf met dit verdriet omgaan en ik kan het niet. Het vooruitzicht van een leven alleen is verschrikkelijk. Ik ga echt nog liever dood.

Heb je een psycholoog?

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 21:35 schreef Andromache het volgende:
Wat is het dan? Zit weer te huilen. Voel me zo ontzettend eenzaam. Ik wil mijn moeder hier niet mee belasten. Vriendinnen begrijpen dit niet. Broer kan er niet over praten. Zus is mijn gejank zat. Ik moet zelf met dit verdriet omgaan en ik kan het niet. Het vooruitzicht van een leven alleen is verschrikkelijk. Ik ga echt nog liever dood.

Waar zijn al je mooie voornemens nou gebleven? Mooi huisje en dan weer serieus daten? Hoezo vooruitzicht van een leven alleen?

Nou ik heb geen energie om dat huisje af te maken. Ofzo. Door dat kutwerk en doordat mijn psychische toestand zo enorme energie vraagt.

Directe aanleiding is dat ik het geweldig vond afgelopen zondag om een hele dag met mijn directe familie een dag op stap te zijn. Geen moment dacht ik dat ik alleen was. Kom ik weer thuis, is het daar zo leeg. Zo leeg. En dat verandert niet. Ik word zelden verliefd. Tinderen houdt na twee-drie berichtjes heen en weer wel weer op. Iedereen is al voorzien. Kinderen maken gaat waarschijnlijk niet meer lukken. Ik ben te oud om het nog met een partner te proberen als je ook een beetje wil kijken of je bij elkaar past. Het lijkt voorbij. Allemaal. Ik wil dat leven niet. Ik wil niet eenzaam zijn. Graag alleen volleyballen en op de fiets in de natuur en boekje lezen hoor, maar verder is mijn leven fokking dorre ellende. Ik zit volledig vast. Ik wil er mee op houden. Er is geen uitzicht op verbetering.

Ja ik heb een psycholoog en heb gisteren het antwoordapparaat ingesproken. Ze werkt niet op donderdag.

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 21:44 schreef Andromache het volgende:
Nou ik heb geen energie om dat huisje af te maken. Ofzo. Door dat kutwerk en doordat mijn psychische toestand zo enorme energie vraagt.

Directe aanleiding is dat ik het geweldig vond afgelopen zondag om een hele dag met mijn directe familie een dag op stap te zijn. Geen moment dacht ik dat ik alleen was. Kom ik weer thuis, is het daar zo leeg. Zo leeg. En dat verandert niet. Ik word zelden verliefd. Tinderen houdt na twee-drie berichtjes heen en weer wel weer op. Iedereen is al voorzien. Kinderen maken gaat waarschijnlijk niet meer lukken. Ik ben te oud om het nog met een partner te proberen als je ook een beetje wil kijken of je bij elkaar past. Het lijkt voorbij. Allemaal. Ik wil dat leven niet. Ik wil niet eenzaam zijn. Graag alleen volleyballen en op de fiets in de natuur en boekje lezen hoor, maar verder is mijn leven fokking dorre ellende. Ik zit volledig vast. Ik wil er mee op houden. Er is geen uitzicht op verbetering.

Ja ik heb een psycholoog en heb gisteren het antwoordapparaat ingesproken. Ze werkt niet op donderdag.

Snap out of it en ga praten met je psycholoog .

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 21:52 schreef Samzz het volgende:

[..]

Snap out of it en ga praten met je psycholoog .

Snap out of it? Oh dus dàt moeten we doen als we een depressie hebben. Gewoon eruit snappen! Dat mn psych daar niet mee kwam zeg.

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 21:44 schreef Andromache het volgende:
Nou ik heb geen energie om dat huisje af te maken. Ofzo. Door dat kutwerk en doordat mijn psychische toestand zo enorme energie vraagt.

Directe aanleiding is dat ik het geweldig vond afgelopen zondag om een hele dag met mijn directe familie een dag op stap te zijn. Geen moment dacht ik dat ik alleen was. Kom ik weer thuis, is het daar zo leeg. Zo leeg. En dat verandert niet. Ik word zelden verliefd. Tinderen houdt na twee-drie berichtjes heen en weer wel weer op. Iedereen is al voorzien. Kinderen maken gaat waarschijnlijk niet meer lukken. Ik ben te oud om het nog met een partner te proberen als je ook een beetje wil kijken of je bij elkaar past. Het lijkt voorbij. Allemaal. Ik wil dat leven niet. Ik wil niet eenzaam zijn. Graag alleen volleyballen en op de fiets in de natuur en boekje lezen hoor, maar verder is mijn leven fokking dorre ellende. Ik zit volledig vast. Ik wil er mee op houden. Er is geen uitzicht op verbetering.

Ja ik heb een psycholoog en heb gisteren het antwoordapparaat ingesproken. Ze werkt niet op donderdag.

Bij mij draaien veel gesprekken met mijn psycholoog om: wat is de situatie? Wil je die? Nee? Hoe kun je die dan veranderen? Is die niet te veranderen, hoe kun je die dan accepteren?

Ik proef vaak in jouw berichten "ik wil het zo, en dat lukt niet" en dat het je ontbreekt aan de mogelijkheid om te accepteren dat "zo" niet gaat lukken, maar dat er een hoop andere mogelijkheden zijn om toch die kernwens te bereiken, die je nu weigert in te zien, noch dat je de capaciteit hebt om te accepteren.

Bij mijzelf was alle moeite die het me koste om de schijn op te houden tegelijkertijd de beperking die me niet anders naar dingen liet kijken, die me weerhield van verder kijken dan de oppervlakte, wat wil ik nu eigenlijk met die wens? Hoe kan ik dat anders bereiken? Hoe kan ik het verschil tussen die 2 accepteren? Met liefde? Voor mezelf?

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 22:23 schreef Elvi het volgende:

[..]

Snap out of it? Oh dus dàt moeten we doen als we een depressie hebben. Gewoon eruit snappen! Dat mn psych daar niet mee kwam zeg.

Je kunt zeggen ze heeft een depressie, ze moet met een psycholoog gaan praten en aan de AD's.

Maar ze vertelt ook wel heel helder waar ze zoveel verdriet om heeft. En daar mogen mensen toch wel op reageren? Wat DP ook aanhaalt (en ik zeg het even in mijn eigen woorden): je moet ermee zien te dealen dat je leven misschien niet zo gaat / is gegaan zoals je graag had gewild. Ze staat daarin ook echt niet alleen.

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 22:23 schreef Elvi het volgende:

[..]

Snap out of it? Oh dus dàt moeten we doen als we een depressie hebben. Gewoon eruit snappen! Dat mn psych daar niet mee kwam zeg.

Ja, alleen denken in problemen, kijken naar wat je niet hebt in plaats van wat je wel hebt, snap out of it. Heel moeilijk, maar er is maar 1 persoon die dat kan. Doorbreek de cirkel.

Gelukkig is er hulp om dat ook daadwerkelijk te bereiken, is die hulp ingeschakeld en is het beter met die persoon in gesprek te gaan dan op een forum posten dat je er beter een eind aan kan maken.

Kortom, ik bedoel niet letterlijk snap out of de depressie. Ik bedoel, stop met rare dingen posten en ga je focussen op het proces dat in gang is gezet door de psycholoog te bellen, probeer je mindset te veranderen, hoe moeilijk ook.

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 21:44 schreef Andromache het volgende:
Nou ik heb geen energie om dat huisje af te maken. Ofzo. Door dat kutwerk en doordat mijn psychische toestand zo enorme energie vraagt.

Directe aanleiding is dat ik het geweldig vond afgelopen zondag om een hele dag met mijn directe familie een dag op stap te zijn. Geen moment dacht ik dat ik alleen was. Kom ik weer thuis, is het daar zo leeg. Zo leeg. En dat verandert niet. Ik word zelden verliefd. Tinderen houdt na twee-drie berichtjes heen en weer wel weer op. Iedereen is al voorzien. Kinderen maken gaat waarschijnlijk niet meer lukken. Ik ben te oud om het nog met een partner te proberen als je ook een beetje wil kijken of je bij elkaar past. Het lijkt voorbij. Allemaal. Ik wil dat leven niet. Ik wil niet eenzaam zijn. Graag alleen volleyballen en op de fiets in de natuur en boekje lezen hoor, maar verder is mijn leven fokking dorre ellende. Ik zit volledig vast. Ik wil er mee op houden. Er is geen uitzicht op verbetering.

Ja ik heb een psycholoog en heb gisteren het antwoordapparaat ingesproken. Ze werkt niet op donderdag.

Ik denk dat je nog moet leren wat het verschil is tussen alleen zijn en eenzaam zijn.

Ik ben graag alleen, maar zelden eenzaam. Overigens had ik dat gevoel ook vrijwel nooit tijdens mijn depressie.

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 22:23 schreef Elvi het volgende:

[..]

Snap out of it? Oh dus dàt moeten we doen als we een depressie hebben. Gewoon eruit snappen! Dat mn psych daar niet mee kwam zeg.

Ja joh. Zo simpel is het. We zijn allemaal een stel sukkels dat we dát niet kunnen.

Ik begin vandaag (14.00) met vrijwilligerswerk (3 uurtjes per week) en vind het doodeng. Ik zit al een paar uur te trillen en sta op het punt te gaan huilen. Misschien moet ik gewoon even een zielig filmpje op YouTube kijken en die tranen eruit laten, dan ben ik daar ten minste vanaf.
Op momenten als deze wordt echt even flink bevestigd dat ik nog niet toe ben aan fulltime werk.

quote:

Op vrijdag 21 oktober 2016 11:48 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Ja joh. Zo simpel is het. We zijn allemaal een stel sukkels dat we dát niet kunnen.

Ik begin vandaag (14.00) met vrijwilligerswerk (3 uurtjes per week) en vind het doodeng. Ik zit al een paar uur te trillen en sta op het punt te gaan huilen. Misschien moet ik gewoon even een zielig filmpje op YouTube kijken en die tranen eruit laten, dan ben ik daar ten minste vanaf.
Op momenten als deze wordt echt even flink bevestigd dat ik nog niet toe ben aan fulltime werk.

Lees nog even verder .

Succes vanmiddag, ik kan me voorstellen dat je er tegenop ziet.

quote:

Op vrijdag 21 oktober 2016 11:51 schreef Samzz het volgende:

[..]

Lees nog even verder .

Succes vanmiddag, ik kan me voorstellen dat je er tegenop ziet.

Ik had de rest ook gelezen. 'Snap out of it' is gewoon niet echt een handige uitspraak in deze.

Ik denk ook wel dat als je je nú rot voelt (eenzaam e.d.) het zaak is om zsm met iemand te praten. Kun je je psych vandaag bereiken, Andro?

quote:

Op vrijdag 21 oktober 2016 11:56 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Ik had de rest ook gelezen. 'Snap out of it' is gewoon niet echt een handige uitspraak in deze.

Ik denk ook wel dat als je je nú rot voelt (eenzaam e.d.) het zaak is om zsm met iemand te praten. Kun je je psych vandaag bereiken, Andro?

Die was gericht op de negatieve instelling, niet de depressie an sich, ik weet ook wel dat dat niet in een keer lukt, dat het moeilijk is. Maar op een forum aangeven dat je er beter een eind aan kan maken... Sja. Maar je bericht is duidelijk, merci .

Ik hoop iig dat het snel weer beter gaat, voor een paar weken terug veel positieve berichten gezien, was leuk om te lezen.

[ Bericht 5% gewijzigd door Samzz op 21-10-2016 12:19:35 ]

Niet zo overtrokken reageren op een woordkeuze. Omdat Samzz gelijk of ongelijk heeft? Nee. Omdat je jezelf niet helpt met zoiets.

Net als dat je jezelf niet helpt met continu ronddraaien in hetzelfde rondje. Steeds hetzelfde doen (vasthouden aan "ik wil het precies in deze tint zwart of wit") terwijl die handelswijze je al jàren verlamt, ongelukkig maakt en je ontwikkeling naar een gelukkiger mens in de weg staat.

Accepteer dat die handelswijze misschien niet de beste was ipv er krampachtig aan vasthouden omdat toegeven dat je het misschien al jaren geleden anders had kunnen doen en daarover in het reine met jezelf moeten komen best confronterend is. (Google sunk cost fallacy. Het is een heel normale gedachtegang, maar wees je er bewust van en doorbreek het. En ja. Ook hiervoor geldt: been there, done that...)

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 22:26 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Bij mij draaien veel gesprekken met mijn psycholoog om: wat is de situatie? Wil je die? Nee? Hoe kun je die dan veranderen? Is die niet te veranderen, hoe kun je die dan accepteren?

Ik proef vaak in jouw berichten "ik wil het zo, en dat lukt niet" en dat het je ontbreekt aan de mogelijkheid om te accepteren dat "zo" niet gaat lukken, maar dat er een hoop andere mogelijkheden zijn om toch die kernwens te bereiken, die je nu weigert in te zien, noch dat je de capaciteit hebt om te accepteren.

Dankje, hier kan ik iets mee. Ik geloof onvoldoende in mijn kracht om dingen te veranderen, en dat versterkt/veroorzaakt de uitzichtloosheid. Accepteren vind ik ook moeilijk.

Ik kan maandag terecht.

quote:

Op vrijdag 21 oktober 2016 13:58 schreef Andromache het volgende:

[..]

Dankje, hier kan ik iets mee. Ik geloof onvoldoende in mijn kracht om dingen te veranderen, en dat versterkt/veroorzaakt de uitzichtloosheid. Accepteren vind ik ook moeilijk.

Ik kan maandag terecht.

Lekker snel! Fijn!

Stel je open

quote:

Millions of adults experience depression every year, but I would never consider them weak. My own classmates and friends struggled with mental illness, but I would never berate them for seeking help. Indeed, I encouraged it. Yet, somehow, when it was me, the bar was so much higher. The self-stigma was suffocating.

Uit: https://themighty.com/201(...)-for-mental-illness/

quote:

Op vrijdag 21 oktober 2016 13:58 schreef Andromache het volgende:

[..]

Dankje, hier kan ik iets mee. Ik geloof onvoldoende in mijn kracht om dingen te veranderen, en dat versterkt/veroorzaakt de uitzichtloosheid. Accepteren vind ik ook moeilijk.

Ik kan maandag terecht.

Dat is snel. Succes, hopelijk heb je er wat aan.

Ik ga me even hier melden. Niet zo veel zin om een heel verhaal te typen, daar wil ik ook niemand mee vermoeien. Maar het gaat nu zo kut en ik kan er zo slecht met iemand over praten. Vrijdag gelukkig weer een afspraak bij de psycholoog. Hopelijk helpt dat.

Voel me ontzettend eenzaam. Geen vriend ( die het verhaal kennen ) die vraagt hoe het gaat.

quote:

Op zondag 23 oktober 2016 08:05 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

hoe gaat het?

Gaat wel weer. Zure periode even. Thanks!

Hoera ik heb geen depressie of dysthymie maar ben wel te vaak eenzaam en ga ineffectief met mijn angsten daaromtrent om!

Ik ben niet heel verbaasd.

Ga je nu wel weer een tijdje voor gesprekken?

Ja we gaan sowieso periodiek door volgend jaar.

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 11:28 schreef Andromache het volgende:
Hoera ik heb geen depressie of dysthymie maar ben wel te vaak eenzaam en ga ineffectief met mijn angsten daaromtrent om!

Wat fijne uitslag! Lijkt me fijn om eindelijk echt te weten hoe of wat.

Succes met het verdere traject .

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 12:04 schreef Andromache het volgende:
Ja we gaan sowieso periodiek door volgend jaar.

Heb je dit jaar ook nog iets van ondersteuning? Niet onaardig bedoelt maar omdat je schrijft dat jullie volgend jaar verder gaan maar nu dan gezien de tijd van het jaar enzo?

Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet niet wat ik hier doe. Ik schaam me kapot voor mezelf. Ik ben walgelijk. Ik doe mijn best, dat kan ik oprecht zeggen nu, maar dezelfde dingen blijven misgaan, steeds opnieuw. Elke keer als het even goed lijkt te gaan en ik weer een beetje durf te hopen, stort alles weer in. Ik verpest alles dat belangrijk voor me is. Ik ben wanhopig. Ik kan mezelf niet helpen, ik weet niet hoe, en niemand anders kan me helpen. Dat wordt steeds weer bevestigd. Wat heeft het voor zin om door te gaan? Het is na al die tijd niet beter geworden, waarom zou dat nu wel veranderen?

Ik weet heel goed dat ik mezelf gelukkig mag prijzen met alles wat ik heb. Ik ben dankbaar voor zoveel dingen. Ik heb het goed. Maar toch voel ik me zo. Het is mijn eigen schuld, maar toch kan ik er niet aan ontkomen. Ik heb er vaker over nagedacht dat ik me dan maar moet focussen op anderen, nuttig zijn voor anderen als doel van bestaan hebben. Maar dat kan ik niet. Want het neemt de pijn niet weg. Dat doet het niet.
Nee, ik wil me niet neerleggen bij het idee dat er geen verbetering gaat zijn. Ik wil niet zo leven. Het is intens kut.

Zo, dat is eruit.
Ik ga nu proberen te ontspannen.

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 21:13 schreef kuolema het volgende:
Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet niet wat ik hier doe. Ik schaam me kapot voor mezelf. Ik ben walgelijk. Ik doe mijn best, dat kan ik oprecht zeggen nu, maar dezelfde dingen blijven misgaan, steeds opnieuw. Elke keer als het even goed lijkt te gaan en ik weer een beetje durf te hopen, stort alles weer in. Ik verpest alles dat belangrijk voor me is. Ik ben wanhopig. Ik kan mezelf niet helpen, ik weet niet hoe, en niemand anders kan me helpen. Dat wordt steeds weer bevestigd. Wat heeft het voor zin om door te gaan? Het is na al die tijd niet beter geworden, waarom zou dat nu wel veranderen?

Ik weet heel goed dat ik mezelf gelukkig mag prijzen met alles wat ik heb. Ik ben dankbaar voor zoveel dingen. Ik heb het goed. Maar toch voel ik me zo. Het is mijn eigen schuld, maar toch kan ik er niet aan ontkomen. Ik heb er vaker over nagedacht dat ik me dan maar moet focussen op anderen, nuttig zijn voor anderen als doel van bestaan hebben. Maar dat kan ik niet. Want het neemt de pijn niet weg. Dat doet het niet.
Nee, ik wil me niet neerleggen bij het idee dat er geen verbetering gaat zijn. Ik wil niet zo leven. Het is intens kut.

Zo, dat is eruit.
Ik ga nu proberen te ontspannen.

Wat heb je verpest dan?

En wat bedoel je met "Ik wil me niet neerleggen bij het idee dat er geen verbetering gaat zijn."?

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 21:37 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Wat heb je verpest dan?

Mijn studie. Elk contact met mensen.

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 21:37 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Wat heb je verpest dan?

En wat bedoel je met "Ik wil me niet neerleggen bij het idee dat er geen verbetering gaat zijn."?

Ik wil niet doorgaan met leven als het zo zal blijven als het nu is en is geweest. Ik wil eigenlijk een garantie op verbetering. Als iemand me vertelt dat ik maar moet accepteren dat het zo blijft, dan kan ik dat niet doen.

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 21:39 schreef kuolema het volgende:

[..]

Mijn studie. Elk contact met mensen.

Wat is er gebeurd dan dat je studie verpest is? Ben je gestopt?

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 21:53 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik wil niet doorgaan met leven als het zo zal blijven als het nu is en is geweest. Ik wil eigenlijk een garantie op verbetering. Als iemand me vertelt dat ik maar moet accepteren dat het zo blijft, dan kan ik dat niet doen.

Niemand heeft garantie op verbetering, wel kans op. Maar wat mankeer jij dat jij die kans niet hebt en wie zegt dat?

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 21:13 schreef kuolema het volgende:
Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet niet wat ik hier doe. Ik schaam me kapot voor mezelf. Ik ben walgelijk. Ik doe mijn best, dat kan ik oprecht zeggen nu, maar dezelfde dingen blijven misgaan, steeds opnieuw. Elke keer als het even goed lijkt te gaan en ik weer een beetje durf te hopen, stort alles weer in. Ik verpest alles dat belangrijk voor me is. Ik ben wanhopig. Ik kan mezelf niet helpen, ik weet niet hoe, en niemand anders kan me helpen. Dat wordt steeds weer bevestigd. Wat heeft het voor zin om door te gaan? Het is na al die tijd niet beter geworden, waarom zou dat nu wel veranderen?

Ik weet heel goed dat ik mezelf gelukkig mag prijzen met alles wat ik heb. Ik ben dankbaar voor zoveel dingen. Ik heb het goed. Maar toch voel ik me zo. Het is mijn eigen schuld, maar toch kan ik er niet aan ontkomen. Ik heb er vaker over nagedacht dat ik me dan maar moet focussen op anderen, nuttig zijn voor anderen als doel van bestaan hebben. Maar dat kan ik niet. Want het neemt de pijn niet weg. Dat doet het niet.
Nee, ik wil me niet neerleggen bij het idee dat er geen verbetering gaat zijn. Ik wil niet zo leven. Het is intens kut.

Zo, dat is eruit.
Ik ga nu proberen te ontspannen.

Er is iemand die je kan helpen. Echt.

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 21:53 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik wil niet doorgaan met leven als het zo zal blijven als het nu is en is geweest. Ik wil eigenlijk een garantie op verbetering. Als iemand me vertelt dat ik maar moet accepteren dat het zo blijft, dan kan ik dat niet doen.

Wat heb je al ondernomen om je situatie te verbeteren?

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:08 schreef Samzz het volgende:

[..]

Wat heb je al ondernomen om je situatie te verbeteren?

Veel. Ze post hier al jaren en de vaste posters weten ook al haar traject.

No offense, want ik weet dat je probeert te helpen en je moet als mod ook het topic in de gaten houden natuurlijk maar in dit topic kun je beter meelezen ipv advies proberen te geven want je weet de voorgeschiedenis niet en dan kunnen je opmerkingen/vragen niet goed overkomen.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:15 schreef Elvi het volgende:

[..]

Veel. Ze post hier al jaren en de vaste posters weten ook al haar traject.

No offense, want ik weet dat je probeert te helpen en je moet als mod ook het topic in de gaten houden natuurlijk maar in dit topic kun je beter meelezen ipv advies proberen te geven want je weet de voorgeschiedenis niet en dan kunnen je opmerkingen/vragen niet goed overkomen.

Ik ben slechts benieuwd wat er geprobeerd is en waarom het niet werkte want dat weet ik inderdaad niet.

Maar goed, ik ga wel weer .

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:17 schreef Samzz het volgende:

[..]

Ik ben slechts benieuwd wat er geprobeerd is en waarom het niet werkte want dat weet ik inderdaad niet.

Maar goed, ik ga wel weer .

Nou je hoeft niet meteen weg te gaan maar even meelezen eerst is misschien handiger.

En er is veel geprobeerd maar bij Kuo is niet alleen sprake van depressie maar ook een andere diagnose en die combi maakt het lastiger.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:20 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

Nee man, blijf zeg.

Het lag er een beetje dik op, omdat je wellicht graag hebt dat mensen prof hulp zouden moeten krijgen.

Dat zo nu en dan benoemen lijkt mij helemaal goed, immers 'een buitenstaander' kan juist even verfrissend zijn.

Als iemand daar last van heeft dan kan diegene dat zeggen.

Wat ik graag heb is natuurlijk niet van toepassing hier, al denk ik wel dat professionele hulpverlening niet afgeschreven moet worden. Ik was slechts benieuwd wat er geprobeerd is en waarom het niet werkte want dat weet ik inderdaad niet (maar dat geldt voor iedere 'nieuwkomer' wat dat betreft).

Ik denk dat het wel nuttig kan zijn te beschrijven wat er gedaan is en waarom het niet lukte omdat er wellicht een patroon te ontdekken is. Maar ik kan ook helemaal verkeerd zitten natuurlijk, omdat het ook een gevoel van falen oproept .

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:15 schreef Elvi het volgende:

[..]

Veel. Ze post hier al jaren en de vaste posters weten ook al haar traject.

No offense, want ik weet dat je probeert te helpen en je moet als mod ook het topic in de gaten houden natuurlijk maar in dit topic kun je beter meelezen ipv advies proberen te geven want je weet de voorgeschiedenis niet en dan kunnen je opmerkingen/vragen niet goed overkomen.

Jouw opmerkingen/ vragen komen op mij juist niet goed over itt die van Samzz.
Dat vaste users gebeuren is mijn inziens zo'n onzin. Wat is er mis met wat interesse en een andere blik?
Wat ik jou voornamelijk zie posten zijn 'dit zijn goede posts voor vaste users blabla' en ik snap vaak echt niet waar je dat vandaan haalt.

[ Bericht 6% gewijzigd door Luchtbel op 25-10-2016 09:41:30 ]

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:39 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

Maar jij moet wel optreden wanneer iemand te destructief bezig is/lijkt ongeacht iemands historie.

En voor jou is dit denk ik nieuw als mod. Gewoon blijven uitproberen.
Jij bent de baas. En een lieve.

Ja daar heb je gelijk in . Al was dat niet meteen de intentie achter mijn post. Ik was oprecht benieuwd.

En niet de baas, but thanks .

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:33 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Jouw opmerkingen/ vragen komen op mij juist niet goed over itt die van Samzz.
Dat vaste users gebeuren is mijn inziens zo'n onzin. Wat is er mis met wat interesse en een andere blik?
Wat ik jou voornamelijk zie posten zijn 'dit zijn goede posts voor vaste users blabla' en ik snap vaak echt niet waar je dat vandaan haalt.

'Voornamelijk'? Volgens mij is dit de enige keer dat het naar boven komt, maar goed.

En ja vaste posters hier weten meer van de achtergrond van elkaar. Het lijkt mij heel onprettig als iemand steeds weer zijn/haar hele traject moet oprakelen voor een ander omdat die toevallig nieuw is. "Heb je professionele hulp" vind ik bijvoorbeeld een beledigende vraag. Alsof daarmee alles in 1 keer opgelost is. En alsof je dan niet meer een mindere dag mag hebben. Het maakt iig dat ik het niet meer fijn vind om hier te posten. Ik lurk de laatste tijd alleen nog maar want ik heb geen zin om mezelf te moeten verdedigen. Het voelt soms echt alsof je op het matje geroepen wordt. Alsof je je best niet doet tijdens een behandeling.

Ik heb nergens gevraagd of iemand professionele hulp heeft... Maar goed, ik snap wel wat je bedoelt. Het was iig mijn bedoeling niet om rot over te komen .

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:46 schreef Elvi het volgende:

[..]

'Voornamelijk'? Volgens mij is dit de enige keer dat het naar boven komt, maar goed.

En ja vaste posters hier weten meer van de achtergrond van elkaar. Het lijkt mij heel onprettig als iemand steeds weer zijn/haar hele traject moet oprakelen voor een ander omdat die toevallig nieuw is. "Heb je professionele hulp" vind ik bijvoorbeeld een beledigende vraag. Alsof daarmee alles in 1 keer opgelost is. En alsof je dan niet meer een mindere dag mag hebben. Het maakt iig dat ik het niet meer fijn vind om hier te posten. Ik lurk de laatste tijd alleen nog maar want ik heb geen zin om mezelf te moeten verdedigen. Het voelt soms echt alsof je op het matje geroepen wordt. Alsof je je best niet doet tijdens een behandeling.

Ja voornamelijk. Maar misschien vergis ik me dan mijn excuses. Misschien komt het doordat voor mij dat vaste ouders gedoe niet telt.

Ik begrijp wel wat je schrijft maar het is ook een gevoel. Het hoeft niet zo te zijn. Iemand die vraagt heb je professionele hulp, of wat heb je al geprobeerd, kan dat ook vragen omdat iemand wil meedenken en niet dertig dingen wil opnoemen die je al hebt geprobeerd. Het hoeft niet beledigend te zijn. Je zou het ook als interesse kunnen zien. Het hoeft niet. Maar het is ook geen gegeven dat zulke vragen slecht opgevat worden hier. Want ik heb daar bijvoorbeeld geen enkel probleem mee als ik denk dat het interesse is. En als ik me zo geïrriteerd en wanhopig voel dat zulke dingen niet goed vallen ligt dat over het algemeen aan mij en niet aan de ander.

Overigens post ik hier best een tijdje. Soms met tussenpozen. Maar ik onthoud niet alles van iedereen. Daarvoor leeft het niet genoeg voor mij. Daarvoor heb ik de concentratie niet. Ik zal daarom ook vaak zulke vragen stellen. En dan bedoel ik het ook niet slecht.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 10:00 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ja voornamelijk. Maar misschien vergis ik me dan mijn excuses.

Dat weet ik wel zeker. Zoals ik al zei heb ik hier al lang niet gepost, wel gelurkt. Ik hou niet van dat soort beschuldigingen.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 10:06 schreef Elvi het volgende:

[..]

Dat weet ik wel zeker. Zoals ik al zei heb ik hier al lang niet gepost, wel gelurkt. Ik hou niet van dat soort beschuldigingen.

Dan vergis ik me. Excuses.

Wel jammer dat je dan alleen daar op reageert en niet op de rest.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 10:19 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Dan vergis ik me. Excuses.

Wel jammer dat je dan alleen daar op reageert en niet op de rest.

ja als je al zo'n grove fout maakt dan heb ik ook geen zin om de rest te lezen. je geloofwaardigheid is voor mij dan al weg

*voel de liefde*

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 10:21 schreef Elvi het volgende:

[..]

ja als je al zo'n grove fout maakt dan heb ik ook geen zin om de rest te lezen. je geloofwaardigheid is voor mij dan al weg

Oh ja natuurlijk, want ik sta hier bekend als vast gemeen en opzettelijk beschuldigend en maakt graag grove fouten. Verdient vooral geen tweede kansen. Nogmaals excuus.

Maar Kuo, wat heb je al gedaan? En zit er iets in de planning nog?

Ook ik weet niet het hele traject van iedereen, maar kan me nog wel een reeks posts van je herinneren waarin je aangaf in een behandeling te zitten maar dat je je niet echt aan "de regels" hield? Vooral mbt drank- en ik dacht ook drugsgebruik?

Is het een optie om een termijn met jezelf af te spreken waarin je je overgeeft aan de behandeling? Ipv verzet?

Een soort *handen in de lucht gooien* en "zeggen júllie het dan maar, als jullie het zo goed weten allemaal!"?

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 10:30 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Oh ja natuurlijk, want ik sta hier bekend als vast gemeen en opzettelijk beschuldigend en maakt graag grove fouten. Verdient vooral geen tweede kansen. Nogmaals excuus.

Je staat bij mij bekend als iemand die -ondanks een warrig hoofd- tegen wil en dank probeert bij te dragen op een lieve, warme en positieve, helpende manier. Gecombineerd met zelf in een erg lastig parket (pakket??) zitten, dus dat maakt het nog attenter.

Ik begrijp die ophef niet.

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 21:58 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Wat is er gebeurd dan dat je studie verpest is? Ben je gestopt?

Nee ik ben niet gestopt. Maar ik ben wel al jaren aan het falen. En ben heel erg bang dat het nu weer niet gaat lukken. Ik ben net weer begonnen en dat ging best goed, ik kan gedisciplineerd zijn en het lukte me vaak (maar regelmatig ook niet) om me te concentreren. Maar nu het tentamen dichterbij komt heb ik er geen vertrouwen in. Het gaat moeizaam en ik word er heel erg gespannen van.

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 22:02 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Niemand heeft garantie op verbetering, wel kans op. Maar wat mankeer jij dat jij die kans niet hebt en wie zegt dat?

Omdat het er altijd al was en na ouder worden en behandelingen niet minder is geworden.

quote:

Op maandag 24 oktober 2016 22:59 schreef j95 het volgende:

[..]

Er is iemand die je kan helpen. Echt.

Wie, wie, tell me!

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:06 schreef hardromacore2.0 het volgende:
Self fulfilling prophecy kuo.

Ja zo lijkt het, maar op momenten dat ik wel geloof dat er verbetering gaat komen en ik mijn best doe, lukt het ook niet. Het is nogal moeilijk om, als dat steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw gebeurt, optimistisch te zijn.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:08 schreef Samzz het volgende:

[..]

Wat heb je al ondernomen om je situatie te verbeteren?

Wat behandeling betreft: twee keer cognitieve gedragstherapie, (schema)groepstherapie waar ik voortijdig mee ben gestopt omdat het niet ging, individuele gesprekken, daarna andere diagnose en psycho-educatie, daarna wijkteam, poging tot gesprekken met psycholoog maar we wisten niet zo goed wat te doen. Nu zit ik sinds een paar weken in een kliniek voor een woontraining. En ik heb 16 verschillende soorten medicatie geprobeerd (hoewel sommige daarvan maar eenmalig waren).
Zelfstandig doe ik mijn best om de crisismomenten te zien als iets tijdelijks en geen 'oplossingen' te gebruiken die nog langer gevolgen hebben maar iets anders te zoeken om de spanning te verlichten. Ik probeer mijn falen soms te accepteren en weer door te gaan. Ik heb mijn studie niet opgegeven, blijf proberen. Ik blijf sociale dingen ondernemen.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 09:12 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

Verbetering zal er wel komen hoor, maar als je dingen wil die nu of later niet kunnen wordt je verbitterd als nu.

Dingen voor anderen doen klinkt zo hol.
Probeer te zoeken wat bij jou past, en vergroot dat steeds meer uit.

Zorg dat je energie kwijtraakt op een goede en fijne manier.

En wat dan nog?
Een niet volmaakt leven?
Denken dat je niet van nut bent voor anderen en voor jezelf?
Waarom zou dat allemaal zo erg zijn?

Je hoeft niks.
Je mag alles.

Nut is geen verplichting, maar het idee erachter was dat het dan makkelijker zou worden om te leven. Maar dat is dus niet zo.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 10:43 schreef DancingPhoebe het volgende:
Maar Kuo, wat heb je al gedaan? En zit er iets in de planning nog?

Ook ik weet niet het hele traject van iedereen, maar kan me nog wel een reeks posts van je herinneren waarin je aangaf in een behandeling te zitten maar dat je je niet echt aan "de regels" hield? Vooral mbt drank- en ik dacht ook drugsgebruik?

Is het een optie om een termijn met jezelf af te spreken waarin je je overgeeft aan de behandeling? Ipv verzet?

Een soort *handen in de lucht gooien* en "zeggen júllie het dan maar, als jullie het zo goed weten allemaal!"?

Staat hierboven. Dat voorbeeld dat je noemt ging om een gedwongen crisisopname. Het is niet representatief voor de normale situatie en ik schaam me er kapot voor.
Ik vind het moeilijk om bij hulpverleners aan te geven dat ik hulp nodig heb, of dat het niet goed gaat, tenzij ze er direct naar vragen. Mijn ervaring als ik dan toch die drempel over ga is dat ze me vragen zelf te bedenken wat ik moet doen, wat ik niet weet, - dat is waarom ik om hulp vraag - en dat zij het ook niet weten. Dat voelt ook nog eens als een afwijzing en maakt de wanhoop nog groter. Zo was de situatie dus ook toen in de kliniek.
Ik ben nu wel weer met mijn signaleringsplan bezig, want dat werkt dus niet zoals het nu is.

[ Bericht 0% gewijzigd door kuolema op 25-10-2016 11:22:36 ]

Niet voor kapot schamen muts. Je deed een fuck up, dat maakt je geen fuck up.

Goed hoe je nu bezig bent met je signaleringsplan!

Ik ben zelf totaal niet bekend met hoe de hulpverlening werkt, ik heb na een x aantal pogingen eindelijk 2 fijne psychologen gevonden die zinnige dingen weten te zeggen, maar daarvoor heb ik de psychologen die ik trof altijd als incompetent ervaren. Kan me voorstellen dat je dat in alle lagen van de hulpverlening hebt en dat dat niet helpt.

Heb je schriftelijk contact met ze? Is het voor jou ook zo dat het face to face allemaal wat lastiger is om de juiste woorden te vinden en ze ook daadwerkelijk je strot uit te krijgen? Zou het kunnen helpen om die vraag "dit helpt niet (genoeg) en ik heb geen antwoord op de vraag "wat dan wel", kunnen jullie me daar niet beter bij helpen?" bij hen neer te leggen?

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 11:09 schreef kuolema het volgende:
Ik begrijp die ophef niet.

[..]

Nee ik ben niet gestopt. Maar ik ben wel al jaren aan het falen. En ben heel erg bang dat het nu weer niet gaat lukken. Ik ben net weer begonnen en dat ging best goed, ik kan gedisciplineerd zijn en het lukte me vaak (maar regelmatig ook niet) om me te concentreren. Maar nu het tentamen dichterbij komt heb ik er geen vertrouwen in. Het gaat moeizaam en ik word er heel erg gespannen van.

[..]

Omdat het er altijd al was en na ouder worden en behandelingen niet minder is geworden.

[..]

Wie, wie, tell me!

[..]

Ja zo lijkt het, maar op momenten dat ik wel geloof dat er verbetering gaat komen en ik mijn best doe, lukt het ook niet. Het is nogal moeilijk om, als dat steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw gebeurt, optimistisch te zijn.

[..]

Wat behandeling betreft: twee keer cognitieve gedragstherapie, (schema)groepstherapie waar ik voortijdig mee ben gestopt omdat het niet ging, individuele gesprekken, daarna andere diagnose en psycho-educatie, daarna wijkteam, poging tot gesprekken met psycholoog maar we wisten niet zo goed wat te doen. Nu zit ik sinds een paar weken in een kliniek voor een woontraining. En ik heb 16 verschillende soorten medicatie geprobeerd (hoewel sommige daarvan maar eenmalig waren).
Zelfstandig doe ik mijn best om de crisismomenten te zien als iets tijdelijks en geen 'oplossingen' te gebruiken die nog langer gevolgen hebben maar iets anders te zoeken om de spanning te verlichten. Ik probeer mijn falen soms te accepteren en weer door te gaan. Ik heb mijn studie niet opgegeven, blijf proberen. Ik blijf sociale dingen ondernemen.

[..]

Nut is geen verplichting, maar het idee erachter was dat het dan makkelijker zou worden om te leven. Maar dat is dus niet zo.

[..]

Staat hierboven. Dat voorbeeld dat je noemt ging om een gedwongen crisisopname. Het is niet representatief voor de normale situatie en ik schaam me er kapot voor.
Ik vind het moeilijk om bij hulpverleners aan te geven dat ik hulp nodig heb, of dat het niet goed gaat, tenzij ze er direct naar vragen. Mijn ervaring als ik dan toch die drempel over ga is dat ze me vragen zelf te bedenken wat ik moet doen, wat ik niet weet, - dat is waarom ik om hulp vraag - en dat zij het ook niet weten. Dat voelt ook nog eens als een afwijzing en maakt de wanhoop nog groter. Zo was de situatie dus ook toen in de kliniek.
Ik ben nu wel weer met mijn signaleringsplan bezig, want dat werkt dus niet zoals het nu is.

Zoals je hier uiteen zet wat je gedaan hebt, hoe je jezelf probeert te helpen, sowieso hoe je overkomt, klink je absoluut niet als een mislukking . Je klinkt als iemand die de weg kwijt is, mede dankzij hulpverleners die je niet konden helpen en je zelf dingen op lieten lossen/uitzoeken.

Bedenk dat niemand alleswetend en alles kunnend is, jij niet, ik niet, niemand. Iedereen faalt wel eens in het leven, dat maakt je geen mislukking. Erkennen dat je er niet uit komt en daar een oplossing voor proberen te zoeken is alleen maar prijzenswaarsig.

Waarin ging het mis in de gesprekken met een psycholoog? Aangezien je aangeeft dat jullie het beide niet wisten.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 10:49 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Thanks.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 11:09 schreef kuolema het volgende:
Ik begrijp die ophef niet.

[..]

Nee ik ben niet gestopt. Maar ik ben wel al jaren aan het falen. En ben heel erg bang dat het nu weer niet gaat lukken. Ik ben net weer begonnen en dat ging best goed, ik kan gedisciplineerd zijn en het lukte me vaak (maar regelmatig ook niet) om me te concentreren. Maar nu het tentamen dichterbij komt heb ik er geen vertrouwen in. Het gaat moeizaam en ik word er heel erg gespannen van.

[..]

Omdat het er altijd al was en na ouder worden en behandelingen niet minder is geworden.

[..]

Ik had gemist dat je begonnen was met die woning training. Hoe is dat?

Weet je Kuolema, je hebt er geen fuck aan want voor jou voelt het allemaal als heel erg falend en geen verandering. Maar als jij schrijft helemaal verpest, dan denk ik of dat je gestopt bent of dat ze je met loeiende sirenes hebben moeten weghalen uit de schoolbanken en je een toegangsverbod heb opgelegd gekregen En stoppen is ook niet erg. Ik bedoel meer, stoppen als in door er tegenaan te schoppen.
Je bent nog bezig, je gaat nog naar je studie, je bent de training aangegaan, je bent bezig met je signaleringsplan. Niet alles wat je doet is destructief.

Ik snap dat je wanhopig bent als je geen verbetering ziet en voelt. En ik ga echt niet zeggen van er komt hulp, of er is iemand want daar geloof ik niet zo in. Ik hoop gewoon dat je weer even kunt volhouden. Slechte concentratie is echt een bitch. Speel je weleens ouderwetse Tetris? Sterkte weer.

[ Bericht 1% gewijzigd door Luchtbel op 25-10-2016 12:49:24 ]

quote:

Op donderdag 20 oktober 2016 21:44 schreef Andromache het volgende:
Nou ik heb geen energie om dat huisje af te maken. Ofzo. Door dat kutwerk en doordat mijn psychische toestand zo enorme energie vraagt.

Directe aanleiding is dat ik het geweldig vond afgelopen zondag om een hele dag met mijn directe familie een dag op stap te zijn. Geen moment dacht ik dat ik alleen was. Kom ik weer thuis, is het daar zo leeg. Zo leeg. En dat verandert niet. Ik word zelden verliefd. Tinderen houdt na twee-drie berichtjes heen en weer wel weer op. Iedereen is al voorzien. Kinderen maken gaat waarschijnlijk niet meer lukken. Ik ben te oud om het nog met een partner te proberen als je ook een beetje wil kijken of je bij elkaar past. Het lijkt voorbij. Allemaal. Ik wil dat leven niet. Ik wil niet eenzaam zijn. Graag alleen volleyballen en op de fiets in de natuur en boekje lezen hoor, maar verder is mijn leven fokking dorre ellende. Ik zit volledig vast. Ik wil er mee op houden. Er is geen uitzicht op verbetering.

Ja ik heb een psycholoog en heb gisteren het antwoordapparaat ingesproken. Ze werkt niet op donderdag.

Is een huisdier misschien een idee om de lege kilte van je huis wat weg te vangen? Natuurlijk geen vervanging van menselijk gezelschap, noch een oplossing voor depressie, maar ik kan me zo voorstellen dat het wat meer gezelligheid brengt.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 15:11 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Is een huisdier misschien een idee om de lege kilte van je huis wat weg te vangen? Natuurlijk geen vervanging van menselijk gezelschap, noch een oplossing voor depressie, maar ik kan me zo voorstellen dat het wat meer gezelligheid brengt.

Maar als de verzorging veel moeite kost en te veel wordt, is het beestje de sjaak, dus dat kan ik ook niet aanraden.

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 11:23 schreef DancingPhoebe het volgende:

Ik ben zelf totaal niet bekend met hoe de hulpverlening werkt, ik heb na een x aantal pogingen eindelijk 2 fijne psychologen gevonden die zinnige dingen weten te zeggen, maar daarvoor heb ik de psychologen die ik trof altijd als incompetent ervaren. Kan me voorstellen dat je dat in alle lagen van de hulpverlening hebt en dat dat niet helpt.

Ik overweeg - voor het eerst in mijn leven - toch maar eens professionele hulp te gaan zoeken. _{Teringzooi uit je jeugd gaat blijkbaar niet weg als je doet alsof het niet bestaat, maar ik heb het in ieder geval bijna twintig jaar geprobeerd om er zeker van te zijn.} Maar hier zit ik dus wel mee, hoe vind je de vorm die bij je past en hoe vind je een behandelaar waar het mee werkt. Hoe heb jij dat gedaan?

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 17:53 schreef LadyOracle het volgende:

[..]

Ik overweeg - voor het eerst in mijn leven - toch maar eens professionele hulp te gaan zoeken. _{Teringzooi uit je jeugd gaat blijkbaar niet weg als je doet alsof het niet bestaat, maar ik heb het in ieder geval bijna twintig jaar geprobeerd om er zeker van te zijn.} Maar hier zit ik dus wel mee, hoe vind je de vorm die bij je past en hoe vind je een behandelaar waar het mee werkt. Hoe heb jij dat gedaan?

Ik DM je.

Mijn huisarts was mijn held hierin. Dat heeft niet iedereen natuurlijk

quote:

Op dinsdag 25 oktober 2016 15:36 schreef CherryLips het volgende:

[..]

Maar als de verzorging veel moeite kost en te veel wordt, is het beestje de sjaak, dus dat kan ik ook niet aanraden.

Nee, dan moet je inderdaad wel in staat zijn om ervoor te zorgen. Maar als eenzaamheid bij andro het voornaamste probleem is zou dat wel moeten lukken. Heb eerder al gelezen over iets van alleenstaande moeder, dus dan is een huisdier een stuk laagdrempeliger.

Ik hou me even buiten de discussie en ga ervan uit dat iedereen hier met de beste bedoelingen post.

Aan het eind van het jaar ga ik mn behandeltraject afsluiten. Het gaat echt goed ondanks de tegenslagen die het leven je soms toebedeeld. Ik mag niet klagen en ben blij met het resultaat, had het niet verwacht dat het zo goed zou gaan na de jaren van ellende.

quote:

Op vrijdag 28 oktober 2016 09:36 schreef zomie het volgende:
Ik hou me even buiten de discussie en ga ervan uit dat iedereen hier met de beste bedoelingen post.

Aan het eind van het jaar ga ik mn behandeltraject afsluiten. Het gaat echt goed ondanks de tegenslagen die het leven je soms toebedeeld. Ik mag niet klagen en ben blij met het resultaat, had het niet verwacht dat het zo goed zou gaan na de jaren van ellende.

Wat fijn voor je Zomie. Ik hoop voor je dat het zo goed blijft gaan

Blijk ik naast een angststoornis ook nog een depressie te hebben, mooi is dat. Dosis antidepressiva verdubbeld Van het ene probleem naar het andere..

Hoi, ik voel mij al een hele lange tijd (2 jaar) geleidelijk steeds vreselijker en vreselijker te voelen. op dit moment kan ik nog maar nauwelijks functioneren op m'n werk en daarnaast wil ik eigenlijk alleen maar thuis huilen. Dingen waar ik vroeger zo erg naar uitkeek (uit eten gaan, leuke dingen ondernemen met vrienden), kosten me nu veel te veel energie. Schrik gewoon heel erg van mezelf, de persoon die ik nu ben is zo anders dan de persoon van 2 jaar geleden. Ik krijg random paniekaanvallen terwijl er niks aan de hand is. Als ik in bed lig heb ik een hartslag van 180 en lukt het me niet om te ontspannen. Vandaag dan eindelijk de stap gezet naar de huisarts te gaan en ik was echt een emotioneel wrak . Huisarts vindt m'n verhaal erg lijken op een burn-out en daarbij komende angststoornis en depressie. Doorverwijzing naar psychiater en ze probeert er spoed achter te zetten. Ze heeft me eerder doorverwezen voor m'n ADHD medicatie, maar aangezien er 4 maanden tussen verwijzing en eerste behandeling zit werd de drempel voor mij te hoog en heb ik het laten zitten (dom). in de tussentijd heeft ze me geadviseerd om een afspraak te maken met de POH-GGZ. Volgende week woensdag ga ik daar voor het eerst naartoe. Kijk er echt vreselijk tegen op omdat ik niet zon persoon ben die het leuk vindt te praten over m'n gevoelens enz . Heeft iemand hier ervaring met zon POH-GGZ? Wat gaan ze daar precies doen? Is het alleen maar praten, of kunnen zij ook medicatie voorschrijven en je daarmee begeleiden ofzo? Voor nu heb ik 5 tabletten Temazepam gekregen zodat ik in ieder geval een paar nachten normaal kan slapen, hopelijk werkt dat

Ik weet even niet wat poh-ggz is is dat met iemand bij de huisarts? Of echt bij de ggz?

quote:

Op maandag 7 november 2016 17:54 schreef Elvi het volgende:
Ik weet even niet wat poh-ggz is is dat met iemand bij de huisarts? Of echt bij de ggz?

ik weet het eerlijk gezegd ook niet . Het staat voor praktijkerondersteuner huisarts ggz, en het zit wel in hetzelfde gebouw als waar m'n huisarts zit. Maar ik heb echt 0 ervaring met ggz en ook niet zoveel met huisartsen eerlijk gezegd haha.

Ik denk dat de praktijkondersteuner je geen medicatie mag voorschrijven. Maar omdat die bekend is bij en samenwerkt met je huisarts, zullen die lijntjes kort zijn, Je huisarts zal je dan waarschijnlijk even spreken en gecombineerd met het verslag van de praktijkondersteuner wel of geen medicatie voorschrijven.

Ik herken je gevoel heel goed. Zou (los van het ADHD gedeelte) een post van mij geweest kunnen zijn, zo begin van het jaar.

Inmiddels zit mijn traject er bijna op en voel ik me weer mezelf Ik zal altijd alert moeten blijven ben ik bang, maar ik heb een hoop geleerd in het afgelopen jaar. Over mezelf, over mijn gedachten en mijn manier van doen en hoe die impact hebben op mijn stemming...

Neem de stap en ga gedegen aan met de hulp die je (nu nog!) krijgt aangeboden. Stap over je gene heen om over jezelf te praten. Je kunt er alleen maar van leren en beter van worden.

quote:

Op maandag 7 november 2016 17:58 schreef SLP_ het volgende:

[..]

ik weet het eerlijk gezegd ook niet . Het staat voor praktijkerondersteuner huisarts ggz, en het zit wel in hetzelfde gebouw als waar m'n huisarts zit. Maar ik heb echt 0 ervaring met ggz en ook niet zoveel met huisartsen eerlijk gezegd haha.

Ah ja dat is dan ggz-light zeg maar. Als je niet in een paar gesprekken vooruit gaat mag je naar de 'echte' ggz.
Er is geen psycholoog of psychiater dus il weet niet of er dan ook een diagnose kan worden gesteld. Medicatie zal wel via de huisarts gaan.

quote:

Op maandag 7 november 2016 18:00 schreef DancingPhoebe het volgende:
Ik denk dat de praktijkondersteuner je geen medicatie mag voorschrijven. Maar omdat die bekend is bij en samenwerkt met je huisarts, zullen die lijntjes kort zijn, Je huisarts zal je dan waarschijnlijk even spreken en gecombineerd met het verslag van de praktijkondersteuner wel of geen medicatie voorschrijven.

Ik herken je gevoel heel goed. Zou (los van het ADHD gedeelte) een post van mij geweest kunnen zijn, zo begin van het jaar.

Inmiddels zit mijn traject er bijna op en voel ik me weer mezelf Ik zal altijd alert moeten blijven ben ik bang, maar ik heb een hoop geleerd in het afgelopen jaar. Over mezelf, over mijn gedachten en mijn manier van doen en hoe die impact hebben op mijn stemming...

Neem de stap en ga gedegen aan met de hulp die je (nu nog!) krijgt aangeboden. Stap over je gene heen om over jezelf te praten. Je kunt er alleen maar van leren en beter van worden.

Fijn dat jij je weer jezelf voelt! Hoe lang heeft jouw traject geduurd?

Ja, ik ga de stap nu zeker aan en probeer echt wat met de hulp te doek. Vind het best spannend, maar ik besef me heel goed dat als ik zo door blijf gaan dat ik dan op een gegeven moment veel verder van huis ben. Het heeft nu te lang geduurd.

quote:

Op maandag 7 november 2016 18:00 schreef Elvi het volgende:

[..]

Ah ja dat is dan ggz-light zeg maar. Als je niet in een paar gesprekken vooruit gaat mag je naar de 'echte' ggz.
Er is geen psycholoog of psychiater dus il weet niet of er dan ook een diagnose kan worden gesteld. Medicatie zal wel via de huisarts gaan.

De diagnose krijg ik straks met de psychiater. Maar in de tussentijd moet ik dus naar die "light" ggz. Ben benieuwd wat ze daar dan gaan vertellen.

quote:

Op maandag 7 november 2016 18:05 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Fijn dat jij je weer jezelf voelt! Hoe lang heeft jouw traject geduurd?

Ja, ik ga de stap nu zeker aan en probeer echt wat met de hulp te doek. Vind het best spannend, maar ik besef me heel goed dat als ik zo door blijf gaan dat ik dan op een gegeven moment veel verder van huis ben. Het heeft nu te lang geduurd.

Nou het loopt nog, maar dat is omdat ik ook doorgestuurd ben naar de specialistische GGZ. De eigenlijke depressie was toen wel al over. Ook met behulp van de medicatie.

Tijdens de gesprekken in de basis bleek dat er voor mij nog wel wat uit te puzzelen was mbt mijn verleden en daarom dus een doorverwijzing naar een ander traject. Moet ook toekomstige depressies helpen voorkomen.

Echt, zet die stap. Ik heb spijt dat ik niet veel eerder serieus aan de slag ben gegaan.

GGZ heeft mn verwijzing nu al in behandeling genomen, dat is een stuk sneller dan de vorige keer Maar huisarts heeft me doorverwezen naar een locatie voor Jeugd & Gezin, maar ik heb geen gezin en val ook niet meer onder jeugd

F*ck. Zou vandaag met broer+zus+mama+aanhang naar intocht van Sinterklaas gaan. Al dágen voor lopen opnaaien. En vanmorgen hield ik het niet meer. Een half uurtje voor ik de deur uit moest kreeg ik een mega-paniekaanval. Echt een gevalletje 'ik ga nu dood' en bijna flauwvallen enzo. Mijn lief liet me in zijn armen uithuilen en droeg me toen naar bed. "Jij gaat NU slapen en ik laat iedereen wel weten dat we niet komen."

Voel me weer een behoorlijke loser en durf mijn broer en zus nu even niet onder ogen te komen. Zóveel afgezegde afspraken dit jaar!

[Edit: inmiddels een paar uur geslapen, maar voel me nog steeds ongemakkelijk. Mijn 'vel past niet'. En ik maar denken dat ik bijna van mijn paniek af was. #thinkagain

quote:

Op zondag 13 november 2016 14:49 schreef bloempjuh het volgende:
F*ck. Zou vandaag met broer+zus+mama+aanhang naar intocht van Sinterklaas gaan. Al dágen voor lopen opnaaien. En vanmorgen hield ik het niet meer. Een half uurtje voor ik de deur uit moest kreeg ik een mega-paniekaanval. Echt een gevalletje 'ik ga nu dood' en bijna flauwvallen enzo. Mijn lief liet me in zijn armen uithuilen en droeg me toen naar bed. "Jij gaat NU slapen en ik laat iedereen wel weten dat we niet komen."

Voel me weer een behoorlijke loser en durf mijn broer en zus nu even niet onder ogen te komen. Zóveel afgezegde afspraken dit jaar!

[Edit: inmiddels een paar uur geslapen, maar voel me nog steeds ongemakkelijk. Mijn 'vel past niet'. En ik maar denken dat ik bijna van mijn paniek af was. #thinkagain

Pff, wat super kut zeg

quote:

Op zondag 13 november 2016 22:00 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Pff, wat super kut zeg

Geen idee of ik hier goed zit, maar ik zoek wat handvaten hoe hier mee om te gaan.

Ik vermoed dat mijn man een depressie o.i.d. heeft. Vanwege herkenbaarheid wil ik er niet te veel over kwijt, maar de afgelopen weken zijn een rollercoaster geweest. Willen scheiden, maar niet weten wat dan te moeten doen. Nu weer niet willen scheiden omdat ik daar zo verdrietig van wordt. Hij meent dat hij maar gewoon niet gelukkig kan zijn en wil zich daar bij neerleggen. Volgens hem niet erg, want sommige mensen zijn niet gemaakt voor het geluk Zolang ik maar gelukkig ben.

En daar kan ik me uiteraard niet bij neerleggen. Het doet me zoveel pijn dat hij zo denkt. Ik wil zo graag dat hij gelukkig is. En als scheiden de oplossing zou zijn, zou ik dat doen. Maar hij kampt met zo veel dingen dat ik niet denk dat dat (nu) de oplossing is.

Ik wil zo graag dat hij met iemand gaat praten. Maar hij wil dat echt niet. En wil nu z'n kop in het zand steken en doorgaan. Maar dat kan ik niet, wetende dat hij ongelukkig is.

Wat kan ik nu doen om hem te helpen en hem die drempel over te krijgen om hulp te zoeken?
Heeft er iemand tips?

Ga zelf eens naar je huisarts?

Kaart dit probleem aan, maar kaart ook aan wat het met jou doet. Je hebt hier zelf waarschijnlijk meer last van dan je nu denkt. Je huisarts kan je misschien adviseren en ondersteunen bij het je man richting de juiste personen krijgen.

Pff, dit is pas de tweede dag van mijn twee weken durende vakantie en ik dacht van tevoren dat het heel fijn zou zijn om even niet met werk bezig te zijn zodat ik ietwat meer rust in mn hoofd zou krijgen, maar ik ben het nu al zat. Lig tot 11 uur in mn nest en dan kost het alsnog de grootste moeite om op te staan, heb totaal geen afleiding waardoor ik alleen maar negatief emotioneel ben en de halve dag loop te janken. Voel me zo nutteloos nu ik alleen maar thuis zit, maar tegelijkertijd wil ik ook niet naar buiten. Het doen van boodschappen is de laatste tijd een crime omdat paniekaanvallen op de loer liggen dus ik vreet alleen pakken cruesli en soep omdat ik dat nu eenmaal in huis heb. Mn kamer is een bende, maar ik heb gewoon niet de energie om wat op te ruimen. Ik voel me zo'n loser, voor mn vakantie voelde ik me helemaal gesloopt en kapot, maar nu ik ineens zeeën van tijd heb voel ik me nog slechter dan hiervoor. Had het iets anders ingebeeld van tevoren. Mn werk vrat energie, maar op de een of andere manier gaf me dat ook wel energie, ook al wat het negatieve energie, en nu heb ik niks. Maar aan de andere kant wil ik ook helemaal niks omdat alles teveel is, maar ook dat voelt niet goed aan. Voel me zo triest nu, er waren tijden dat ik mn vakanties vol plande met allemaal leuke activiteiten, en nu ben ik op een punt waarin ik eigenlijk niet eens meer kan bedenken wat ik nou precies nog leuk vind.

quote:

Op dinsdag 15 november 2016 13:50 schreef SLP_ het volgende:
Pff, dit is pas de tweede dag van mijn twee weken durende vakantie en ik dacht van tevoren dat het heel fijn zou zijn om even niet met werk bezig te zijn zodat ik ietwat meer rust in mn hoofd zou krijgen, maar ik ben het nu al zat. Lig tot 11 uur in mn nest en dan kost het alsnog de grootste moeite om op te staan, heb totaal geen afleiding waardoor ik alleen maar negatief emotioneel ben en de halve dag loop te janken. Voel me zo nutteloos nu ik alleen maar thuis zit, maar tegelijkertijd wil ik ook niet naar buiten. Het doen van boodschappen is de laatste tijd een crime omdat paniekaanvallen op de loer liggen dus ik vreet alleen pakken cruesli en soep omdat ik dat nu eenmaal in huis heb. Mn kamer is een bende, maar ik heb gewoon niet de energie om wat op te ruimen. Ik voel me zo'n loser, voor mn vakantie voelde ik me helemaal gesloopt en kapot, maar nu ik ineens zeeën van tijd heb voel ik me nog slechter dan hiervoor. Had het iets anders ingebeeld van tevoren. Mn werk vrat energie, maar op de een of andere manier gaf me dat ook wel energie, ook al wat het negatieve energie, en nu heb ik niks. Maar aan de andere kant wil ik ook helemaal niks omdat alles teveel is, maar ook dat voelt niet goed aan. Voel me zo triest nu, er waren tijden dat ik mn vakanties vol plande met allemaal leuke activiteiten, en nu ben ik op een punt waarin ik eigenlijk niet eens meer kan bedenken wat ik nou precies nog leuk vind.

Doe gewoon iets. Je hoeft het niet leuk te vinden, je hoeft er niet van te genieten, maar doe iets waarvan je weet dat het "goed" is.

In jouw geval noem je boodschappen halen en je kamer opruimen. Ik kan me voorstellen dat de stap naar boodschappen doen groot is en ook lastig op te breken. Start dan met je kamer opruimen.

Laat het idee los dat wanneer je start, het ook af en perfect moet. Doe IETS waar je kamer opgeruimder van wordt. Maak hierover een afspraak met jezelf. Dus of "ik ga 10 minuten lang een begin maken met het grove werk (kleren in de wasmand, vuil in de vuilnisbak, vaat in de gootsteen/vaatwasser, bed verschonen, vloer leeg, ik noem maar een aantal voorbeelden) of kies een specifieke taak die je af gaat maken (bureau opruimen, boekenkast ordenen, kledingkast aan kant maken.)

Concentreer je op de overtuiging dat het hiervan doen GOED voor je is. Ook al vind je het op dat moment verschrikkelijk en heb je er totaal geen zin in. Ik denk dat je dat rationeel ook wel weet? Dus start met iets GOEDS. Maak een begin. Je kunt waarschijnlijk erg veel dingen bedenken die in je leven anders/beter zouden moeten en waarschijnlijk is dat ronduit overweldigend veel, dus doe je maar niks. Doorbreek dat. Maar laat wel het idee los dat je al die dingen tegelijkertijd (of zelfs op korte termijn) moet of kunt fixen. Dagani, dus doe gewoon IETS. Pep jezelf een beetje op en START.

Wees trots op jezelf als het je lukt dit doel te halen, wees lief voor jezelf als het je niet (altijd) lukt. Kijk na afloop vooruit, naar je volgende stap. Is het gelukt? In ieder geval morgen weer! Of kun je misschien nu nog wel even door? Of vanavond nog een paar minuutjes een volgende stap uitvoeren? Zo niet, ook goed, morgen verder.

Lukt het je niet, kijk dan OOK vooruit. Liep je even vast, maar heb je het idee dat je later op de dag nog wel een poging kunt wagen? Doe dat dan. Ben je helemaal kapot van deze poging? Doe je er morgen gewoon weer eentje. Geef niet op omdat het op de eerste dag (of elke willekeurige dag) niet lukt. Fietsen kon je ook niet in 1 keer.

Start ergens. En dit bedoel ik niet onaardig, maar geef jezelf een schop onder de kont om dat beginnetje te maken. Wees streng. Start er iig mee en mogelijk is het zo, dat je wanneer je eenmaal bezig bent ook wel weer lekker in die modus komt. Als je het het meest grote drama oooooit vindt, boeien, het duurt maar 10 minuten...

Wat ik deed: in blokken van een kwartier of een half uur werken als je iets moet doen. Doe ik nog steeds trouwens En ik klink nu net als m'n moeder: een opgeruimd huis zorgt voor een opgeruimd hoofd. Maak er een routine vast, schrijf het desnoods op, dat je elke dag bepaalde dingen doet. Je zult er waarschijnlijk enorm tegen opzien, maar als het eenmaal gebeurd is, lucht het enorm op.

Ok, heb uiteindelijk toch halfuurtje wat opgeruimd en gaf wel fijn gevoel, maar was na een halfuurtje zo moe dat ik ''ff'' ging liggen en toen 3 uur geslapen had. Ik heb normaal best wel slaapproblemen en de Temazepam die ik had gekregen helpt helaas niet, dus misschien moet ik 's avonds maar vaker opruimen Morgenmiddag eerste afspraak bij poh-ggz en vind het toch wel spannend. Weet natuurlijk nog niet waar ze het precies over gaan hebben en hoe lang zo'n afspraak duurt enz. Hoop ook niet dat ik daar als een emotioneel wrak de hele afspraak alleen maar kan janken want dat vind ik echt kut.

quote:

Op dinsdag 15 november 2016 20:02 schreef SLP_ het volgende:
Ok, heb uiteindelijk toch halfuurtje wat opgeruimd en gaf wel fijn gevoel, maar was na een halfuurtje zo moe dat ik ''ff'' ging liggen en toen 3 uur geslapen had. Ik heb normaal best wel slaapproblemen en de Temazepam die ik had gekregen helpt helaas niet, dus misschien moet ik 's avonds maar vaker opruimen Morgenmiddag eerste afspraak bij poh-ggz en vind het toch wel spannend. Weet natuurlijk nog niet waar ze het precies over gaan hebben en hoe lang zo'n afspraak duurt enz. Hoop ook niet dat ik daar als een emotioneel wrak de hele afspraak alleen maar kan janken want dat vind ik echt kut.

Succes morgen!

quote:

Op dinsdag 15 november 2016 20:03 schreef j95 het volgende:

[..]

Succes morgen!

Thanks! Ben me er nu al over aan het opwinden, maar probeer maar in mn achterhoofd te houden dat ik vast blij ben als de afspraak geweest is

quote:

Op dinsdag 15 november 2016 20:07 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Thanks! Ben me er nu al over aan het opwinden, maar probeer maar in mn achterhoofd te houden dat ik vast blij ben als de afspraak geweest is

Zo is het ook, kan ik je uit ervaring vertellen. Al ben ik nog nooit naar een praktijkondersteuner geweest. Ben benieuwd hoe dat is!

quote:

Op dinsdag 15 november 2016 20:30 schreef j95 het volgende:

[..]

Zo is het ook, kan ik je uit ervaring vertellen. Al ben ik nog nooit naar een praktijkondersteuner geweest. Ben benieuwd hoe dat is!

Ja, ik kijk er altijd zo erg tegenop om naar een tandarts, huisarts, ziekenhuis oid te gaan, terwijl het na afloop best meevalt. Vind het nu ook al kut dat ik straks ook weer langs psychiater moet enz, maarja moet maar. Ik zal morgen na afloop wel vertellen hoe het was

quote:

Op dinsdag 15 november 2016 20:02 schreef SLP_ het volgende:
Ok, heb uiteindelijk toch halfuurtje wat opgeruimd en gaf wel fijn gevoel, maar was na een halfuurtje zo moe dat ik ''ff'' ging liggen en toen 3 uur geslapen had. Ik heb normaal best wel slaapproblemen en de Temazepam die ik had gekregen helpt helaas niet, dus misschien moet ik 's avonds maar vaker opruimen Morgenmiddag eerste afspraak bij poh-ggz en vind het toch wel spannend. Weet natuurlijk nog niet waar ze het precies over gaan hebben en hoe lang zo'n afspraak duurt enz. Hoop ook niet dat ik daar als een emotioneel wrak de hele afspraak alleen maar kan janken want dat vind ik echt kut.

Goed bezig geweest .

quote:

Op dinsdag 15 november 2016 20:49 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Ja, ik kijk er altijd zo erg tegenop om naar een tandarts, huisarts, ziekenhuis oid te gaan, terwijl het na afloop best meevalt. Vind het nu ook al kut dat ik straks ook weer langs psychiater moet enz, maarja moet maar. Ik zal morgen na afloop wel vertellen hoe het was

Ja, snap ik. Ik vond het allemaal maar een beetje gek dat ik naar een psycholoog enzo ging, maar nu zie ik echt uit naar de gesprekken. Ligt er waarschijnlijk ook aan wie je treft. Die van mij is erg fijn.

quote:

Op dinsdag 15 november 2016 22:19 schreef j95 het volgende:

[..]

Ja, snap ik. Ik vond het allemaal maar een beetje gek dat ik naar een psycholoog enzo ging, maar nu zie ik echt uit naar de gesprekken. Ligt er waarschijnlijk ook aan wie je treft. Die van mij is erg fijn.

Ja, het lijkt mij ook erg gek. Ik ben wel een drukke prater, maar vind het niet chill om over mezelf te praten. En dat moet je denk ik wel doen bij een psycholoog Maargoed, het is maar even afwachten wie ik tref.

Ben volgende week zondag trouwens jarig en kijk er super tegenop omdat ik dan met het openbaar vervoer helemaal naar mn ouders moet en daar een hele dag leuk moet doen tegen familie. Maar nu heeft mn vader maandagavond een groot feest van zn werk in de HMH en heb ik gevraagd of mn ouders me die nacht na het feest op kunnen halen. Scheelt weer een treinrit en een potentiële paniekaanval. Maar nu liet mn pa al heel subtiel merken dat ie het wel leuk zou vinden als ik dan een paar dagen bij hun blijf omdat ze me niet zoveel spreken en zien (omdat ik niet wil dat ze weten hoe slecht het met me gaat neem ik niet zoveel contact met ze op). Dus heb gezegd dat ik donderdagmiddag weer terugga, maar ben toch ook wel zenuwachtig dat ik 2 en halve dag moet acteren daar. Vind het zo stom van mezelf, want het zijn gewoon mn ouders en zij zijn heel blij mij te zien, maar het alsmaar leuk en spontaan en vrolijk doen tegen iedereen kost me zoveel energie. Maar ik weet ook dat ik mn ouders super veel pijn doe als ze weten hoe ik me echt voel. Wil niet dat ze zich zorgen gaan maken om me, vooral omdat ze op 85km afstand ofzo wonen en niet even langs kunnen komen. Ga mn verjaardag niet uitgebreid vieren, maar moet wel mn oma's even zien en voel me dan zo schuldig dat zij dan zo lief zijn en me cadeaus enzo geven terwijl ik het eigenlijk vreselijk vind om daar leuk te zijn en niet kan wachten tot ik weer terug naar Amsterdam kan gaan zodat ik me weer op kan sluiten in mn kamer. Hoe zit dat met jullie? Weten jullie familie/vrienden van hoe je je voelt en hoe gaan zij daar mee om? Bij mij weet eigenlijk alleen mn bff een beetje hoe het met me gaat, maar voor de rest hou ik iedereen heel erg op afstand en stoot ik een ieder die een beetje te dichtbij komt af. Vind het heel erg kut om alsmaar die leuke, spontane, gezellige persoon te spelen, maar vind het ook moeilijk om echt mezelf te zijn ofzo Omdat ik nu nou eenmaal niet zo'n leuk persoon ben, zoals ik vroeger wel was.

Edit: Ok mn ouders vinden het toch leuker als ik heel het weekend daar ben dus ik moet vrijdagmiddag met het ov naar hun toe en dan rij ik maandagmiddag met hen terug naar huis. Maar op vrijdagmiddag is het superdruk met ov omdat de studenten dan terug naar pa en ma gaan en dan zit de trein overvol en dat is een slechte trigger voor me

[ Bericht 3% gewijzigd door SLP_ op 15-11-2016 23:36:47 ]

(ik ben doodmoe en kan me totaal niet focussen, ik hoop dat het verhaal een niet al te grote chaos is geworden)

't Loopt allemaal niet zo lekker. Altijd al snel bang geweest, op mijn 12e mijn eerste angst/hyperventilatieaanval gehad. Heel veel maanden mee rondgelopen, bijna iedere huilen, derealisatie was een symptoom dat mijn angst alleen erger maakte (het gevoel dat je in een droom leeft). Dit is uiteindelijk vanzelf over gegaan.

2 weken geleden op donderdag zat ik in de bus naar school. Ik zat op mijn telefoon op Twitch een livestream te kijken. Opeens begon ik snel te ademen, ik kreeg een verdoofd gevoel in mijn gezicht, mond en keel, ik kon amper slikken, ik kreeg allerlei lichamelijke klachten en ik werd helemaal gek. Ik ben toen bij de eerste de beste bushalte uitgestapt en heb 112 gebeld. De ambulance kwam toen en heeft alles gecontroleerd: mijn hartslag, bloeddruk, bloedsuikerspiegel.. alles was 100% in orde, ondanks het feit dat ik de afgelopen maanden op bijna niks anders dan fast food en light frisdranken heb geleefd en 120 kilo weeg (ik ben 19 jaar en 175cm). Sindsdien heb ik ernstige angstaanvallen gehad, bleef ik iedere dag thuis van school en sliep ik 15+ uur per dag omdat ik zo doodmoe was. De derealisatie is op het moment ook weer terug, dat nare gevoel dat het net is alsof ik er niet echt ben. Ik heb dit echter alleen als ik er echt aan denk, als ik afleiding heb merk ik er niks van. Afgelopen weekend heb ik een angstaanval gehad die zo erg was dat ik letterlijk dacht dat ik doodging, ik heb toen 30 minuten achter elkaar gehuild (ik huil bijna nooit) en pas na 2 uur was ik weer helemaal rustig. Ik denk dan aan wat voor ziektes ik allemaal wel niet zou hebben, of ik bijvoorbeeld een psychose zou hebben en dat ik bang ben de controle over mezelf te verliezen en zelfmoord pleeg.. dat ik bang ben voor de toekomst en dat ik me opeens super schuldig over alles voel. Als ik ook maar 1 keer mijn moeder tegensprak moest ik al huilen uit schuldgevoel.

De oorzaak hiervan is duidelijk.. Sinds het in maart 2015 uit is gegaan met mijn vriendin ben ik mezelf eigenlijk steeds meer gaan isoleren. Ik heb vanwege haar mijn vriendengroep in de steek gelaten dus die zie ik ook niet meer. Op school ga ik heel veel om met twee klasgenoten maar buiten school doe ik nooit wat met ze. Ik heb niet zo'n sterke band met mijn broertje en mijn ouders, en eigenlijk ook niet echt met de rest van mijn familie. Daarom zit ik zo ongeveer 95% van de dag op mijn slaapkamer, behalve op schooldagen. Op vrije dagen en in de weekenden kom ik zo ongeveer alleen mijn slaapkamer uit om te eten, als mijn ouders me nodig hebben of als we iets met het gezin gaan doen (waar ik me eigenlijk ook nooit in meng want als mijn ouders bijvoorbeeld uit eten gaan dan eet ik ook liever thuis friet). De afgelopen zomervakantie en herfstvakantie is mijn slaapritme helemaal verpest, ik ging op z'n vroegst om 4 uur 's ochtends naar bed en werd 's middags rond 3 uur pas wakker. Ik heb de afgelopen maanden maar zelden gezond gegeten, zo ongeveer het enige dat ik doe is de frituur aanzetten of thuisbezorgd bestellen (soms zelfs middernacht omdat ik dan een eetbui krijg). Mijn ouders doen er ook gewoon niks meer aan omdat ik te eigenwijs ben om zelf de discipline aan te leren om gezonder te leven, en zij weten ook niet meer wat ze moeten.

Vorige week woensdag de huisarts bezocht, hij heeft mij 10 stuks temazepam (20mg) en 15 alprazolam (0.5mg) voorgeschreven. Temazepam om sneller in slaap te komen en alprazolam voor wanneer ik me angstig voel. De temazepam werkt echt als een charm, na het innemen ben ik na 20-30 minuten helemaal buiten westen en slaap ik (meestal) in 1 keer door. Ik mocht het eigenlijk maar 3 dagen achter elkaar gebruiken maar zit nu al aan de 6 dagen (ik heb op internet gelezen dat dit niet per se een probleem is). Alprazolam werkt opzich ook kalmerend overdag maar ik ben er heel de dag suf door. Mijn ogen zijn doodmoe en ik kan bijna niet stoppen met staren. Ik ben allang blij dat ik 's avonds goed in slaap kan komen (ook al ben ik de volgende dag niet 100% uitgerust)

Ik sta al ingeschreven bij Mentaal Beter, een zorginstantie die meerdere vestigingen door Nederland heeft. Ik heb hier 1 maand geleden mijn eerste intakegesprek gehad vanwege mijn eetproblemen. Nu de angst/depressie-problemen echter langzaam mijn leven overnemen, en mijn tweede intakegesprek a.s. vrijdag is, ga ik deze als prioriteit #1 bespreken met mijn psycholoog. Ik hoop dat we na een aantal vragenlijsten/tests een goede diagnose kunnen stellen en tot een goed behandelplan (graag i.c.m. medicatie) kunnen komen. Ik wil namelijk weer de realiteit in kunnen stappen, kunnen genieten van het leven en voor het eerst in jaren weer ECHT uit kunnen kijken naar bepaalde dingen. Ik wil graag weer extravert zijn, lekker willen socialiseren, uit willen gaan met vrienden.. dit zijn dingen die ik de afgelopen jaren gewoon niet meer durf, en waar ik ook geen behoefte/zin meer in heb. Ik voel me niet als een doorsnee 19 jarige jongen, en zo zou ik me wel graag willen voelen.

Dit is mijn eerste post hier, en ik zal het hier de komende tijd ook een beetje bijhouden Zijn er hier mensen die een angst- en/of paniekstoornis hebben (ervanuit gaande dat ik hier ook last van heb) en hoe gaan jullie hiermee om? Welke medicatie krijgen jullie en hoe staan jullie er momenteel voor? Dankjewel alvast

Edit: Herkent iemand deze zogehete ''derealisatie'' trouwens? Gewoon het gevoel alsof je meer in je hersenen leeft, dat je alles in een soort tunnelvisie ziet en het net is alsof je in een droom leeft. Het is heel eng en maakt op dit moment voor mij de angst ook erger.

[ Bericht 2% gewijzigd door iPancakeMix op 16-11-2016 01:37:45 ]

Ok, ik heb dus vandaag mn eerste afspraak bij de POH-GGZ gehad. Ik had een ontzettend leuke lieve man waar ik me echt best op mn gemak voelde. Hij is eigenlijk een psychiatrisch verpleegkundige, dus hij mag voor de rest niet veel doen behalve advies geven. Hij wil het graag hebben over hoe ik het op mn werk beter aan kan pakken etc, maar ik weet niet of ik daar wat aan heb. Ik weet namelijk donders goed wat ik het afgelopen jaar verkeerd heb gedaan, maar ik heb alle signalen genegeerd tot nu dan. Maargoed, omdat ie zo aardig is geef ik het wel de voordeel van de twijfel. We hebben tweewekelijks een afspraak van 30 minuten. Hij denkt aan een zware depressie naar aanleiding van een burnout en net als mn huisarts wil ook hij dat ik eigenlijk met spoed in behandeling ga bij de psychiater. Dat verbaast me eerlijk gezegd heel erg, omdat ik niet suïcidaal ben en/of zwaar aan de drugs/alcohol zit ofzo. Ik besef dat ik heel veel baat ga hebben aan een psychiater en dat ik door moet zetten en gewoon in behandeling moet, maar zo ernstig dat er spoed achter gezet moet worden vind ik een beetje overdreven. Maar ben wel redelijk opgelucht nu. Ik was wel emotioneel zoals ik dat elke dag de hele dag ben, en er kwamen ook wel wat lichte traantjes ( ), maar geen emohuilbui zoals ik bij de huisarts heb gehad gelukkig haha. 30 november is de 2e afspraak met hem en hij vond het in ieder geval wel een zeer goed idee dat tot ik echt in behandeling ben bij de psychiater dat ik hem gewoon blijf zien.