Je zou al die uitslagen en politieke uitzendingen ook kunnen negeren. Dan beinvloed politiek en uitslagen je emotioneel gezien niet meer. Dus begin je er emotioneel onafhankelijk van te worden, wat een democratie uiteindelijk zal versterken (het antwoord verderop) De niet-stemmer heeft op een dag meer invloed dan de stemmer, pas dan kan er echte democratie ontstaan.
De politiek zegt dat meer zetels meer invloed betekent, maar meer invloed krijg je als de politieke strijd en organisatie kiezer stopt, als de politieke strijd stopt.
Een democratie zonder een revolutionair politiek systeem erin is pas een echte democratie.
Democratie zegt dat elke verandering door de bevolking moet worden beinvloed, maar 'volksvertegenwoordigers' beinvloeden duidelijk al een eeuw lang hun (of van hogere hand) ideeen, want alles wat de burger zou willen is er nooit gekomen tot op heden.
Een eeuw geleden is een revolutionaire democratie tot stand gebracht (niet uit of door burgerbevolking vandaan), een waarin 'kiezers' geforceert worden om politieke problemen onderling uit te vechten. Nutteloos (maar niet voor machthebbers, want al dat denken en al die emoties betekent macht, want het is allemaal extra, dus overbodige energie die je erin steekt, straks ook de discussie wel of geen politiek, want de politiek slaat overal macht uit)
Er is geen politieke strijd en er zijn geen politici of adviseurs (= beinvloeders) op televisie nodig in een democratie, alleen beinvloeding van elke verandering of idee door de (onbeinvloede) burgerbevolking (inclusief de vrijheid om te beinvloeden, zal dus vooral lokaal van belang gaan worden.
Wilders wil einde Eerste Kamer op het moment dat er een politieke strijd oplaait, dat is slim, niet alleen ontstaat er een meer gecentraliseerde politieke strijd (in de overgebleven Tweede Kamer), ook helpt hij er een strijd tegen zichzelf en zijn partij mee te versterken, dus automatisch ook politieke opposite.
In het woord democratie zit al eeuwen het antwoord, demo, de bevolking. Het huidige systeem heet niet politocratie, wat het wel is (waar honderdvijftig politici vier jaar lang van alles vooral negatief beinvloeden, juist om nogmaals stemmen, dus hun strijd op te stuwen, het is namelijk hun strijd (een waar macht achter zit)
Een een bevolking in strijd (politiek en veranderingen zorgen doorlopend voor een denkbeeldige strijd) is er een die zijn vrijheid aan het verliezen is. Revolts, massademonstraties, rellen of een betoging via een vakbond is allemaal onderdeel van diezelfde denkbeeldige strijd. Het zet je in beweging, brengt je in strijd, het organiseert je. Alle drie onnodig in een vrije democratische rechtstaat.