De illusie van het 'zelf' kwijt

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 22:19 schreef oompaloompa het volgende:
De discussie over definities etc zonder iemand specifiek uit te kiezen omdat er een andere discussie tussendoor speelt waar ik me niet mee wil bemoeien

Ohhh, okay.

quote:

En tegelijkertijd wil ik er meer over weten maar ben ik een autist die niet goed om kan gaan met "zweverige" (niet negatief bedoeld) zinnen en definities nodig heeft

No prob, kan best.

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 22:32 schreef oompaloompa het volgende:

[..]

Maar als je zelf niks is behalve waarneming, wat neem je dan waar wanneer je totaal afgesloten bent van de buitenwereld?

Een waarneming van een waarneming van een waarneming van een waarneming etc?

Dat denk ik wel. Vandaar dat ik de metafoor van de spiegels wel mooi vind.

Je denkt dus na over je eigen gedachten, net als dat je waarneemt dat je waarneemt.

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 22:41 schreef oompaloompa het volgende:

[..]

Maar waar begint het? Als het enige wat een ik tot een ik maakt de waarneming is, moet die waarneming ergens vandaan komen. Als je een "ik" bent kun je inderdaad waarnemen dat je waarneemt. Maar als de voorwaarde tot het zijn van een "ik" waarneming is, waar komt dan die allereerste waarneming vandaan?

In ons geval het brein. Simpel.

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 22:41 schreef Gray het volgende:

In ons geval het brein. Simpel.

Maar dan zit je bestaan, je ik dus in ieder geval deels in je lichaam, aangezien de basiswaarneming, die je vervolgens waarneemt die je weer waarneemt etc uit je brein komt, en is het niet puur de waarneming?

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 22:46 schreef oompaloompa het volgende:

[..]

Maar dan zit je bestaan, je ik dus in ieder geval deels in je lichaam, aangezien de basiswaarneming, die je vervolgens waarneemt die je weer waarneemt etc uit je brein komt, en is het niet puur de waarneming?

Geen brein, geen waarneming. Dat brein is de lens waarmee wordt waargenomen, bedekt met het laagje stof dat men het ego noemt (om maar weer even een andere metafoor erbij te halen).

In feite is het allemaal deel van elkaar, maar het is lastig uitleggen als je het niet afbreekt in verschillende mechanismen.

Overigens is juist die afhankelijkheid van al die aspecten de reden dat de boeddha ze 'inherent leeg' noemde.

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 22:41 schreef oompaloompa het volgende:
Die komt uit een iets ander probleem voort

Toevallig niet.

Het probleem hierbij is juist de waarneming (edit: van de externe 'wereld' (zintuigen)). Die kun je niet vertrouwen, dus kun je die niet meenemen in je beschouwing. Wat blijft er dan nog over om de 'ik/persoon' te definieren ? je gedachten.

quote:

Kennis is vooral gebaseerd op zintuiglijke waarneming, maar de zintuigen zijn te onbetrouwbaar om waarnemingen te doen die leiden tot absolute waarheden. In zijn Tweede Meditatie beargumenteerde hij, na het verwerpen van de waarneming via de zintuigen: "Als ik mij ervan overtuigd heb dat er absoluut niets bestaat in de wereld, besta ik dan ook niet?" Het antwoord daarop is dat hij moet bestaan, want als hij zich ergens van overtuigt, bestaat hij. Ik denk, dus ik besta/Ik denk, dus ik ben, bekender geworden in de Latijnse variant: Cogito ergo sum.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ren%C3%A9_Descartes

[ Bericht 1% gewijzigd door R0N1N op 06-03-2013 23:44:22 ]

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 21:55 schreef Gray het volgende:

[..]

Tja, je wil logische argumenten horen voor iets dat helemaal niet zo logisch is.

[..]

Een IK is voor mij als twee spiegels tegenover elkaar, één de gedachten, de ander de kennis. Wat reflecteren ze naar elkaar?
Alleen observeren is wanneer slechts één spiegel stofvrij is, de combinatie van beide is wanneer je ook de ander hebt geboend.

Ik denk dit: Kennis is onlosmakelijk verbonden met gedachten en vice versa wat mij betreft. Gedachten krijgen vorm vanuit kennis en kennis wordt weergegeven in gedachten. (is dit ook wat je bedoeld met de twee spiegels die elkaar reflecteren?) Kennis en gedachten staan wat mij betreft niet altijd in lijn met de werkelijkheid, alhoewel de basis wel altijd ten grondslag ligt aan de realiteit zoals deze waargenomen wordt. Door te spelen en combineren met variërende kennis, ontstaat er een vorm van nieuwe kennis die zich tevens uit in gedachten. (Fantasie/Creativiteit) Ons reflecterend vermogen maakt dit mogelijk. Reflectie is dan ook kennis in de vorm van gedachten, waarin het geobserveerd, geanalyseerd en gedeconstrueerd kan worden. Het werkelijke object ken je dus ook niet, je herkent het uiterlijk en de werking ervan zoals deze zich vertaald heeft naar je gedachten, oftewel de gedachtenkennis. Variatie in kennis en verschil in vermogen bepalen wat mij betreft de IK. De IK is dan het vermogen om bewust (keuze) individuele gedachten te vormen naar aanleiding van waarneming (reflecteren), en vervolgens "spelende wijs" ook zelfstandig te kunnen vormen. Een eigen creatie (of kunstwerk) is naar mijn mening dan ook een kenmerkend "object" die de uiting van de IK weergeeft en waarvan de representatie de (waarneembare) werkelijkheid in een zekere zin ontstijgt. Onbewuste acties of reacties zij het fysiek of in het denken doen daar naar mijn mening niets aan af.

Mijn vraag is dan ook, als er geen IK is, waar ken je de individuele creatieve processen van een persoon aan toe? Observatie neigt naar niet meer dan kopiëren van hetgeen wat je ziet, waarbij kennis tevens niet meer dan een kopie is van het waargenomene.

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 23:35 schreef Cockwhale het volgende:
Ik denk dit: Kennis is onlosmakelijk verbonden met gedachten en vice versa wat mij betreft. Gedachten krijgen vorm vanuit kennis en kennis wordt weergegeven in gedachten. (is dit ook wat je bedoeld met de twee spiegels die elkaar reflecteren?) Kennis en gedachten staan wat mij betreft niet altijd in lijn met de werkelijkheid, alhoewel de basis wel altijd ten grondslag ligt aan de realiteit zoals deze waargenomen wordt. Door te spelen en combineren met variërende kennis, ontstaat er een vorm van nieuwe kennis die zich tevens uit in gedachten. (Fantasie/Creativiteit) Ons reflecterend vermogen maakt dit mogelijk. Reflectie is dan ook kennis in de vorm van gedachten, waarin het geobserveerd, geanalyseerd en gedeconstrueerd kan worden. Het werkelijke object ken je dus ook niet, je herkent het uiterlijk en de werking ervan zoals deze zich vertaald heeft naar je gedachten, oftewel de gedachtenkennis. Variatie in kennis en verschil in vermogen bepalen wat mij betreft de IK. De IK is dan het vermogen om bewust (keuze) individuele gedachten te vormen naar aanleiding van waarneming (reflecteren), en vervolgens "spelende wijs" ook zelfstandig te kunnen vormen. Een eigen creatie (of kunstwerk) is naar mijn mening dan ook een kenmerkend "object" die de uiting van de IK weergeeft en waarvan de representatie de (waarneembare) werkelijkheid in een zekere zin ontstijgt. Onbewuste acties of reacties zij het fysiek of in het denken doen daar naar mijn mening niets aan af.

Zo denk ik er ook wel ongeveer over.
Vandaar ook dat ik weinig geestelijke ontwikkeling verwacht bij een 'afgesloten' geboren persoon. Volstrekt geen input betekend dus ook volstrekt geen kennis opname. De ontwikkeling van (serieuze) gedachten en een persoonlijkheid (aangeboren karakter trekje komen totaal niet uit de verf in dit geval. Er is geen ontwikkeling door ontbrekende wisselwerking) acht ik daardoor minimaal.

Maar het blijft een interessant gedachten experiment hoe zich dat zou kunnen 'ontwikkelen'

quote:

Mijn vraag is dan ook, als er geen IK is, waar ken je de individuele creatieve processen van een persoon aan toe? Observatie neigt naar niet meer dan kopiëren van hetgeen wat je ziet, waarbij kennis tevens niet meer dan een kopie is van het waargenomene.

Dat is wel een goeie ja.
Waar komt creativiteit en/of fantasie vandaan ?
Innovatie ?

Wie of wat doet al die filosofische overdenkingen ?


[ Bericht 16% gewijzigd door R0N1N op 06-03-2013 23:59:44 ]

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 23:12 schreef R0N1N het volgende:

[..]

Toevallig niet.

Het probleem hierbij is juist de waarneming (edit: van de externe 'wereld' (zintuigen)). Die kun je niet vertrouwen, dus kun je die niet meenemen in je beschouwing. Wat blijft er dan nog over om de 'ik/persoon' te definieren ? je gedachten.

[..]

Ja maar zoals je al zegt kwam het voort uit de constatering dat je zintuigen je voor de gek kunnen houden met als gevolg dat je daar dus niet op kunt vertrouwen en dat je dus aan alles moet twijfelen. Het enige waar je niet aan kunt twijfelen is dat je twijfelt. In dat geval was de vraag dus, er van uitgaande dat je zintuigen je voor de gek kunnen houden, welke kennis kun je echt zeker weten?

In dit geval is de vraag anders namelijk is een persoon meer dan alleen zijn waarneming? Het waarnemen van je waarneming (dus ik besta) is geen antwoord op die vraag.

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 23:35 schreef Cockwhale het volgende:

[..]

Ik denk dit: Kennis is onlosmakelijk verbonden met gedachten en vice versa wat mij betreft. Gedachten krijgen vorm vanuit kennis en kennis wordt weergegeven in gedachten. (is dit ook wat je bedoeld met de twee spiegels die elkaar reflecteren?) Kennis en gedachten staan wat mij betreft niet altijd in lijn met de werkelijkheid, alhoewel de basis wel altijd ten grondslag ligt aan de realiteit zoals deze waargenomen wordt. Door te spelen en combineren met variërende kennis, ontstaat er een vorm van nieuwe kennis die zich tevens uit in gedachten. (Fantasie/Creativiteit) Ons reflecterend vermogen maakt dit mogelijk. Reflectie is dan ook kennis in de vorm van gedachten, waarin het geobserveerd, geanalyseerd en gedeconstrueerd kan worden. Het werkelijke object ken je dus ook niet, je herkent het uiterlijk en de werking ervan zoals deze zich vertaald heeft naar je gedachten, oftewel de gedachtenkennis. Variatie in kennis en verschil in vermogen bepalen wat mij betreft de IK. De IK is dan het vermogen om bewust (keuze) individuele gedachten te vormen naar aanleiding van waarneming (reflecteren), en vervolgens "spelende wijs" ook zelfstandig te kunnen vormen. Een eigen creatie (of kunstwerk) is naar mijn mening dan ook een kenmerkend "object" die de uiting van de IK weergeeft en waarvan de representatie de (waarneembare) werkelijkheid in een zekere zin ontstijgt. Onbewuste acties of reacties zij het fysiek of in het denken doen daar naar mijn mening niets aan af.

Mijn vraag is dan ook, als er geen IK is, waar ken je de individuele creatieve processen van een persoon aan toe? Observatie neigt naar niet meer dan kopiëren van hetgeen wat je ziet, waarbij kennis tevens niet meer dan een kopie is van het waargenomene.

En wat als nu blijkt dat je die beslissingen niet bewust neemt, maar het bewuste slechts een illusie is? Bestaat de ik dan nog?
Er is vrij veel onderzoek dat laat zien dat, in ieder geval in bepaalde situaties, mensen vooral erg onbewust keuzes maken en deze keuzes achteraf rationeel proberen te rationaliseren als een weldoordachte keuze, en er ook echt zelf van overtuigd zijn dat het een bewuste weldoordachte keuze is. Zijn die acties dan niet meer onderdeel van het ik?

[ Bericht 9% gewijzigd door oompaloompa op 07-03-2013 00:07:27 ]

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 22:46 schreef oompaloompa het volgende:
Maar dan zit je bestaan, je ik dus in ieder geval deels in je lichaam, aangezien de basiswaarneming, die je vervolgens waarneemt die je weer waarneemt etc uit je brein komt, en is het niet puur de waarneming?

Nee, niet puur de waarneming.
Het is de waarnem(st)er. De waarneming van het denken/waarnemen, is het bewijs voor het bestaan van de waarnem(st)er.

Het brein is inderdaad de bron of lokatie hiervan. (Hoewel daar alhier in TRU nog wel wat over te steggelen valt )

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 00:01 schreef oompaloompa het volgende:
Ja maar zoals je al zegt kwam het voort uit de constatering dat je zintuigen je voor de gek kunnen houden met als gevolg dat je daar dus niet op kunt vertrouwen en dat je dus aan alles moet twijfelen. Het enige waar je niet aan kunt twijfelen is dat je twijfelt. In dat geval was de vraag dus, er van uitgaande dat je zintuigen je voor de gek kunnen houden, welke kennis kun je echt zeker weten?

In dit geval is de vraag anders namelijk is een persoon meer dan alleen zijn waarneming? Het waarnemen van je waarneming (dus ik besta) is geen antwoord op die vraag.

De overeenkomst zit 'm in de enige geldige waarneming. (die van de eigen gedachten)
Of je geheel geen andere waarnemingen kunt doen (van 'buiten') -of- dat je deze door twijfel moet uitsluiten maakt weinig uit.

... maar je hebt gelijk dat daarmee de vraag of er meer is dan dat aan een persoon niet is beantwoord.

Ik denk van wel. Fantasie b.v. valt niet vanuit waarneming alleen te verklaren.

Ah, de complete deconditionering, die leidt tot het simpele inzicht dat er nooit werkelijk een conditionering bestond of bestaat. Dat ze alleen bestond en bestaat bij de gratie van het geloof erin.

Ik besta. Onafhankelijk van de gedachten, ideeen en overtuigingen in mijn hoofd.
Onafhankelijk van alles wat me mijn hele godsganse leven is aangeleerd, besta ik.

Hoe minder ik weet, hoe meer ik ( voel dat ik ) leef.

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 00:46 schreef DO2 het volgende:
Ah, de complete deconditionering, die leidt tot het simpele inzicht dat er nooit werkelijk een conditionering bestond of bestaat. Dat ze alleen bestond en bestaat bij de gratie van het geloof erin.

Ik besta. Onafhankelijk van de gedachten, ideeen en overtuigingen in mijn hoofd.
Onafhankelijk van alles wat me mijn hele godsganse leven is aangeleerd, besta ik.

Hoe minder ik weet, hoe meer ik ( voel dat ik ) leef.

& Als je niets weet, heb je weer geen idee dat je leeft.

Je bestaan is absoluut onafhankelijk van de gedachten. Je persoonlijkheid, wereldbeeld en ideen zijn ten alle tijde het gevolg van conditionering. (Er is dus ook geen vrije wil). Wel een "ik" die het allemaal ondergaat, die wordt gevormd door alles wat je meemaakt en de manier waarop je dat weer interpreteerd. (wat per individu kan verschillen (a.k.a. "karakter"), maar ook weer een gevolg is van diezelfde conditionering)

Deconditionering is derhalve niets meer dan herconditionering. (& anders is je bestaan beperkt tot kasplantje )

De grap is natuurlijk dat niemand zijn 'ik' kan vinden.
Er is een alleen een heilige overtuiging in ons brein dat zegt dat er een 'ik' moet zijn.

We vinden gedachtes, sensaties, emoties, etc. Maar een vaste 'ik' kan niemand traceren.
En dat wat alles 'vindt' is ook nog eens onvindbaar, .
De 'ik' is voortdurend onderhevig aan verandering. En wie of wat 'kent' al die veranderingen?

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 01:12 schreef DO2 het volgende:
De grap is natuurlijk dat niemand zijn 'ik' kan vinden.
Er is een alleen een heilige overtuiging in ons brein dat zegt dat er een 'ik' moet zijn.

We vinden gedachtes, sensaties, emoties, etc. Maar een vaste 'ik' kan niemand traceren.
En dat wat alles 'vindt' is ook nog eens onvindbaar, .
De 'ik' is voortdurend onderhevig aan verandering. En wie of wat 'kent' al die veranderingen?

Gedachtes vinden we ook niet, hoor. Hersenactiviteit wel. Hoe zich dat vertaald naar gedachten en het besef van een 'ik', weten we stomweg niet.
En inderdaad een 'ik' is nergens te bekennen, vooralsnog, maar we zijn wel zelfbewust.

quote:

Op woensdag 6 maart 2013 23:35 schreef Cockwhale het volgende:

[..]

Ik denk dit: Kennis is onlosmakelijk verbonden met gedachten en vice versa wat mij betreft. Gedachten krijgen vorm vanuit kennis en kennis wordt weergegeven in gedachten. (is dit ook wat je bedoeld met de twee spiegels die elkaar reflecteren?)

Zo denk ik er ook over. Yup.

quote:

Kennis en gedachten staan wat mij betreft niet altijd in lijn met de werkelijkheid, alhoewel de basis wel altijd ten grondslag ligt aan de realiteit zoals deze waargenomen wordt. Door te spelen en combineren met variërende kennis, ontstaat er een vorm van nieuwe kennis die zich tevens uit in gedachten. (Fantasie/Creativiteit) Ons reflecterend vermogen maakt dit mogelijk. Reflectie is dan ook kennis in de vorm van gedachten, waarin het geobserveerd, geanalyseerd en gedeconstrueerd kan worden. Het werkelijke object ken je dus ook niet, je herkent het uiterlijk en de werking ervan zoals deze zich vertaald heeft naar je gedachten, oftewel de gedachtenkennis.

Hier kan ik me wel in vinden.

quote:

Variatie in kennis en verschil in vermogen bepalen wat mij betreft de IK. De IK is dan het vermogen om bewust (keuze) individuele gedachten te vormen naar aanleiding van waarneming (reflecteren), en vervolgens "spelende wijs" ook zelfstandig te kunnen vormen.

Hm... Je zegt "bewust", maar wat is hier bewust? De IK? Maar dat is volgens je stelling het vermogen om bewust gedachten te vormen. Bovendien zeg je "zelfstandig", wat de vrije wil suggereert. Maar heb je controle over het verschil in vermogen? De kennis die je hebt opgedaan (denk aan taal, cultuur, ervaringen), heb je dat naar eigen wil opgenomen?

En verder, hoort de fysiologie niet bij de IK volgens jou? Dat zou duiden op een scheiding van lichaam en geest, alsof de geest een metafysische verschijning is.

quote:

Een eigen creatie (of kunstwerk) is naar mijn mening dan ook een kenmerkend "object" die de uiting van de IK weergeeft en waarvan de representatie de (waarneembare) werkelijkheid in een zekere zin ontstijgt. Onbewuste acties of reacties zij het fysiek of in het denken doen daar naar mijn mening niets aan af.

Mijn vraag is dan ook, als er geen IK is, waar ken je de individuele creatieve processen van een persoon aan toe? Observatie neigt naar niet meer dan kopiëren van hetgeen wat je ziet, waarbij kennis tevens niet meer dan een kopie is van het waargenomene.

In mijn ogen is een creatie het gevolg van het collectieve kennisdomein waar een persoon als een antenne op is afgestemd. De mogelijkheden zijn er, de persoon ziet de mogelijkheden en handelt ernaar. Dat gaat zowel bewust als onbewust.

Creativiteit zie ik als het leggen van verbanden die niet direct duidelijk zijn, en soms zelfs buiten de gangbare redenering vallen.

Goede vragen, zetten mij weer in een brain twist
Misschien moet mijn beschrijving enigszins gewijzigd of aangevuld worden. Op deze manier kan ik inderdaad nog niet duidelijk de wisselwerking tussen het fysische en het metafysische beschrijven of zelfs de eenheid ervan. In mijn uitleg zou het vermogen inderdaad gekoppeld kunnen of zelfs moeten worden aan het stoffelijke lichaam. De vraag die ik mijzelf dan moet stellen, is of ik het lichaam als een cocon (en dan doel ik op het lichaam als geheel, niet alleen het brein) zie die "de geest" het vermogen geeft om zichzelf te ontwikkelen, door als het ware gevoed te worden met verschillende vormen van kennis en sensaties, om juist die ware IK tot stand te brengen. Misschien een nog incomplete IK, die zich tot een geheel vormt? I'm thinking out loud right now

Met bewust bedoelde ik in ieder geval; keuze waarbij reflectie plaatsvindt, oftewel gecontroleerd "handelen", zij het fysisch of metafysisch. Reflectie zou ik dan eigenlijk moeten omschrijven als bewuste gedachten/kennis.

quote:

In mijn ogen is een creatie het gevolg van het collectieve kennisdomein waar een persoon als een antenne op is afgestemd.

Grappig, doet mij denken aan een eigen verklaring die ik als mogelijkheid acht bij "geestenverschijningen", waarbij de mens tevens als een antenne functioneert die bepaalde golven of energie (residu) vertaalt naar eigen waarneming. Overigens moet je hier, althans naar mijn inzicht, geen spirituele of religieuze begrippen aan toekennen. Deze twee termen neigen naar mijn mening naar een afscheiding van de natuur in de zin van het allesomvattende of absolute.

[ Bericht 12% gewijzigd door Cockwhale op 07-03-2013 13:29:34 ]

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 10:38 schreef Enneacanthus_Obesus het volgende:

[..]

Gedachtes vinden we ook niet, hoor. Hersenactiviteit wel. Hoe zich dat vertaald naar gedachten en het besef van een 'ik', weten we stomweg niet.
En inderdaad een 'ik' is nergens te bekennen, vooralsnog, maar we zijn wel zelfbewust.

Nee, niets is tastbaar. Alles valt of staat bij de gedachte ervan.
'Hersenactiviteit' is ook niet vindbaar. 'Hersenactiviteit' is netzo goed een term om iets te duiden wat niet te duiden is.

Alles is uiteindelijk niets dan energie. En zelfs dat is al een term.
Het hele universum - het complete bestaan - bestaat omdat onze hersenen zeggen dat het bestaat.

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 13:59 schreef DO2 het volgende:

[..]

Nee, niets is tastbaar. Alles valt of staat bij de gedachte ervan.
'Hersenactiviteit' is ook niet vindbaar. 'Hersenactiviteit' is netzo goed een term om iets te duiden wat niet te duiden is.

Alles is uiteindelijk niets dan energie. En zelfs dat is al een term.
Het hele universum - het complete bestaan - bestaat omdat onze hersenen zeggen dat het bestaat.

Ik weet niet hoe jij hersenactiviteit definieert? Ik bedoel de electrische activiteit van de hersenen en de chemische processen. Die zijn gewoon meetbaar, meen ik..

quote:

Op zondag 3 maart 2013 11:08 schreef Natalie het volgende:
Immers, de OP is mening van van één persoon. We staan vrij om er anders over denken

Hij zegt juist van niet.

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 14:22 schreef 3-voud het volgende:

[..]

Hij zegt juist van niet.

Hij geeft z'n mening over het 'ik zijn' vanuit zijn visie.
Daar hoeven we 't niet mee eens te zijn.
Zelfs al zegt iemand het als absolute waarheid, dan mag je nog steeds een andere mening hebben

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 14:14 schreef Enneacanthus_Obesus het volgende:

[..]

Ik weet niet hoe jij hersenactiviteit definieert? Ik bedoel de electrische activiteit van de hersenen en de chemische processen. Die zijn gewoon meetbaar, meen ik..

Ja, maar ook het meten valt of staat bij de gedachte ervan.
Als we onszelf niet vertellen dat er zoiets bestaat als meten, en dat er iets bestaat dat gemeten kan worden, en dat dat meten weer iets zegt over dat wat we meten, dan sta je met lege handen.

Dus we bevinden ons wederom in een geconstrueerd verhaal.
En we kunnen ook niet anders. Dus daar is helemaal niets mis mee.

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 13:21 schreef Cockwhale het volgende:
Goede vragen, zetten mij weer in een brain twist

quote:

Misschien moet mijn beschrijving enigszins gewijzigd of aangevuld worden. Op deze manier kan ik inderdaad nog niet duidelijk de wisselwerking tussen het fysische en het metafysische beschrijven of zelfs de eenheid ervan. In mijn uitleg zou het vermogen inderdaad gekoppeld kunnen of zelfs moeten worden aan het stoffelijke lichaam. De vraag die ik mijzelf dan moet stellen, is of ik het lichaam als een cocon (en dan doel ik op het lichaam als geheel, niet alleen het brein) zie die "de geest" het vermogen geeft om zichzelf te ontwikkelen, door als het ware gevoed te worden met verschillende vormen van kennis en sensaties, om juist die ware IK tot stand te brengen. Misschien een nog incomplete IK, die zich tot een geheel vormt? I'm thinking out loud right now

Antwoorden zijn voor jezelf om te vinden, maar één tip wil ik je wel geven: stel korte, directe, concrete vragen.

quote:

Met bewust bedoelde ik in ieder geval; keuze waarbij reflectie plaatsvindt, oftewel gecontroleerd "handelen", zij het fysisch of metafysisch. Reflectie zou ik dan eigenlijk moeten omschrijven als bewuste gedachten/kennis.

Dat dacht ik al, maar toch even vragen ter verduidelijking.

quote:

[..]

Grappig, doet mij denken aan een eigen verklaring die ik als mogelijkheid acht bij "geestenverschijningen", waarbij de mens tevens als een antenne functioneert die bepaalde golven of energie (residu) vertaalt naar eigen waarneming. Overigens moet je hier, althans naar mijn inzicht, geen spirituele of religieuze begrippen aan toekennen. Deze twee termen neigen naar mijn mening naar een afscheiding van de natuur in de zin van het allesomvattende of absolute.

Met spiritueel doel je hier waarschijnlijk op geestenoproeping, helende kristallen en gedeukte aura's ed? Daar waak ik zelf ook voor, maar meer omdat het weinig constructief is in het beschrijven van de wereld. Ontkennen doe ik het niet, want ik weet niet alles dat ik niet weet, maar ik laat me er niet graag mee in. Ik ben van mening dat alles prima logisch en verklaarbaar is, zelfs al is het onlogisch of simpelweg te lastig voor mensen om te verklaren.

Het onderwerp waar we hier over praten is ook prima goed te bespreken zonder te vervallen in zweverige taal, al maakt dat niet dat het daarom goed te bevatten is. Het is het verschil tussen de omschrijving en het omschrevene, of het weten en het beleven; ook voor mensen die de realisatie zoals in de OP al beleefd hebben. Ook al weet ik dat IK een illusie is, op het moment dat ik dit wil omschrijven moet ik wel gebruik maken van die illusie, zoals deze zin hopelijk goed duidelijk maakt.

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 14:50 schreef DO2 het volgende:

[..]

Ja, maar ook het meten valt of staat bij de gedachte ervan.
Als we onszelf niet vertellen dat er zoiets bestaat als meten, en dat er iets bestaat dat gemeten kan worden, en dat dat meten weer iets zegt over dat wat we meten, dan sta je met lege handen.

Dus we bevinden ons wederom in een geconstrueerd verhaal.
En we kunnen ook niet anders. Dus daar is helemaal niets mis mee.

Nu ga je wel ver, ja Inderdaad is alles wat we meemaken in wezen een interpretatie en het begin van alle kennis is een axioma. Je moet ergens beginnen om de rest van je kennis op te baseren..

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 13:59 schreef DO2 het volgende:

[..]

Nee, niets is tastbaar. Alles valt of staat bij de gedachte ervan.
'Hersenactiviteit' is ook niet vindbaar. 'Hersenactiviteit' is netzo goed een term om iets te duiden wat niet te duiden is.

Ook zo'n illusie inderdaad; niets is daadwerkelijk tastbaar, materie is leegte. Maar dat maakt echter niet dat we aan die illusie ontkomen; eerder dat het onze waarneming in een andere context plaatst.

quote:

Alles is uiteindelijk niets dan energie. En zelfs dat is al een term.
Het hele universum - het complete bestaan - bestaat omdat onze hersenen zeggen dat het bestaat.

Alles is een trilling, zo schijnt. Een beweging van niets naar iets en leegte. Maar wat je zegt over het bestaan en de hersenen vereist wel enige nuance; immers, bestaat het universum niet wanneer deze hersenen niet bestonden? Daarop zegt deze IK: nee!

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 14:30 schreef Natalie het volgende:

[..]

Hij geeft z'n mening over het 'ik zijn' vanuit zijn visie.
Daar hoeven we 't niet mee eens te zijn.
Zelfs al zegt iemand het als absolute waarheid, dan mag je nog steeds een andere mening hebben

Je refereert aan zijn mening. Maar daar zit 'm de kneep. De OP is van mening geen eigen mening te hebben. Hij is geen ik.
Dus kun je er niet aan refereren.

Mja, tis wat ingewikkeld inderdaad...

quote:

Op donderdag 7 maart 2013 16:22 schreef 3-voud het volgende:

[..]

Je refereert aan zijn mening. Maar daar zit 'm de kneep. De OP is van mening geen eigen mening te hebben. Hij is geen ik.
Dus kun je er niet aan refereren.

Mja, tis wat ingewikkeld inderdaad...

En nog laat in de middag ook. Valt tegen idd. Maar in zo'n geval is het een kwestie van je eigen gezonde verstand gebruiken. Persoonlijk heb ik altijd moeite met mensen die zich op een dergelijke manier uit.
Zal niet de enige zijn, gok ik zo (of eigenlijk blijkt dat ook wel uit dit topic)