quote:Op woensdag 6 juni 2012 20:41 schreef trovey het volgende:
Misschien is het tijd om uit het alternatieve circuit te stappen en eens te gaan praten met iemand uit de reguliere geneeskunde?
Ik ben inderdaad onzeker, en wil door iedereen aardig gevonden worden, al wordt dat steeds minder.quote:Op woensdag 6 juni 2012 20:27 schreef Angel-Joy het volgende:
Dafuq?
Ts, waar ligt het aan?
Ben je ook onzeker?
Bang dat anders niemand jou leuk vindt?
Al naar een psycholoog geweest?
Ik heb hem 1.5 jaar lang gescheten om naar de huisarts te gaan voor depressie...quote:Op woensdag 6 juni 2012 20:50 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Ik ben inderdaad onzeker, en wil door iedereen aardig gevonden worden, al wordt dat steeds minder.
Ik ben nog niet bij een psycholoog geweest, ben hier ongeveer 3 weken geleden over uit gekomen tegenover iemand die mij dus homeopathisch helpt.
Ik wil het graag eerst zo proberen, voordat ik naar de psycholoog stap.
Ben ik mee bezig, ik spreek vaker met vrienden af en ben weer in contact gekomen met verloren vrienden. Ook heb ik sinds januari weer contact met mijn vader, die ik daarvoor zo'n 6 jaar niet had gezien. En ik ben uit mijn relatiesleur door de relatie te verbreken (beste keuze ooit).quote:Op woensdag 6 juni 2012 20:46 schreef Mushaboom het volgende:
Waarom probeer je de óorzaak niet aan te pakken?
Ik heb van deze "bedrieger" veel geleerd, ze heeft me met veel geholpen en ik krijg over veel dingen mijn gedachten op een rijtje door haar. Dit komt uiteraard ook omdat ik me eraan overgeef en erin geloof, maar voor mij werkt het en is het geen bedriegerijquote:Op woensdag 6 juni 2012 20:50 schreef eleusis het volgende:
Ga naar een huisarts en niet naar bedriegers.
Het probleem is dat ik er niet mee kan stoppen, en dat het mijn leven gaat leiden.quote:Op woensdag 6 juni 2012 20:51 schreef Enneacanthus_Obesus het volgende:
Zolang je weet dat het niet echt is en je voelt je goed bij de fantasieën, wat is het probleem dan eigenlijk?
Misschien moet je verhalen gaan schrijven, met die personages of rpg's gaan doen, dan geef je ze gelijk een eigen wereld.. Blijkbaar heb je veel verbeeldingskracht. Je kunt daar ook gebruik van maken.
Ik zie ze ook, lichaamstaal & gezichtsuitdrukking, net alsof ze er echt zijn.quote:Op woensdag 6 juni 2012 20:30 schreef Noodly het volgende:
Bedoel je dat je ze echt ziet (of denkt te zien), of fantaseer je alleen dat ze met je praten?
Dat klinkt wat minder onschuldig.. Ik zou toch eens hulp gaan zoeken.quote:Op woensdag 6 juni 2012 20:56 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Het probleem is dat ik er niet mee kan stoppen, en dat het mijn leven gaat leiden.
Dat ik minder buiten de deur ben gaan doen, omdat het binnen net zo gezellig is met mijn denkbeeldige vrienden en dat ik op een gegeven moment de deur niet meer uit durfde omdat ik bang was voor reacties van echte mensen.
Ahh... ik wil het je wel leren hoorquote:Op woensdag 6 juni 2012 21:03 schreef Life2.0 het volgende:
Ik ben eigenlijk zo jaloers he![]()
Hebben ze allemaal jouw persoonlijkheid of zijn ze ook wel eens boos op je? En helpen ze je als je moederdag vergeet?
quote:Op woensdag 6 juni 2012 20:51 schreef kingtoppie het volgende:
[..]
Ik heb hem 1.5 jaar lang gescheten om naar de huisarts te gaan voor depressie...
Alleen al gaan om inzicht te krijgen in hoe dat wereldje werkt bij psychologen etc is genoeg reden om het te proberen.
Dik gedrukte had ik ook heel erg. Mede door anti-depressiva die mij wat rationeler lieten denken heeft dat geen vat meer op me eigenlijk.
Dat gaat goed, ik dwing mezelf idd om dat te doen, en ga ook als ik er geen zin in heb.quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:27 schreef Lokasenna het volgende:
Hoe gaat het als je van tevoren activiteiten buiten de deur inplant, dus jezelf dwingt eruit te gaan, zegmaar?
quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:03 schreef Life2.0 het volgende:
Ik ben eigenlijk zo jaloers he![]()
Hebben ze allemaal jouw persoonlijkheid of zijn ze ook wel eens boos op je? En helpen ze je als je moederdag vergeet?
Klopt, maar het spoelt wel lekker doorquote:
Het klinkt een beetje als wat ik had toen ik jonger dan 7 was, alleen kende ik toen een heleboel mensen uit Pinkeltjesland persoonlijkquote:Op woensdag 6 juni 2012 21:30 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Dat gaat goed, ik dwing mezelf idd om dat te doen, en ga ook als ik er geen zin in heb.
Meestal valt het dan wel mee, en als er genoeg afleiding is, heb ik geen denkbeeldige vrienden om me heen. Zodra ik dan thuis kom, zijn deze er ineens wel weer en dat komt nogal hard aan, omdat ze dan eerst even weg waren.
Ik heb het inderdaad wel vaker gehoord dat kinderen dit hebben.quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:33 schreef Lokasenna het volgende:
[..]
Het klinkt een beetje als wat ik had toen ik jonger dan 7 was, alleen kende ik toen een heleboel mensen uit Pinkeltjesland persoonlijk
Wel vreemd dat dit ook voorkomt bij volwassenen eigenlijk. Ik zou wel echt een afspraak maken bij een psych, gewoon voor misschien een verklaring of tips het een betere plaats te kunnen geven in je leven.
Er is zo vaak tegen me gezegd dat ze er niet waren (door ouders enzo) dat ze er op een gegeven moment ook echt niet meer waren. Plus dat ik nogal hard in de realiteit gegooid werd door wat uit de hand gelopen dingen op school waardoor ik van school moest wisselen. Toen was het weg.quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:41 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Ik heb het inderdaad wel vaker gehoord dat kinderen dit hebben.
Hoe ben jij eraf gekomen? Heb je daar iets voor gedaan of kwam je er op een gegeven moment gewoon achter dat ze weg waren?
Ik heb het als kind nooit gehad, het begon toen ik een jaar of 15 was, en het begint nu pas een probleem te worden (ben 24)
Kan ik hieruit afleiden dat je zoveel (negatieve en positieve) afleiding had dat je er niet meer aan dacht? En voelde je je niet heel erg eenzaam toen ze niet meer bij je waren? Of heb je dat ergens mee kunnen opvullen?quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:46 schreef Lokasenna het volgende:
[..]
Er is zo vaak tegen me gezegd dat ze er niet waren (door ouders enzo) dat ze er op een gegeven moment ook echt niet meer waren. Plus dat ik nogal hard in de realiteit gegooid werd door wat uit de hand gelopen dingen op school waardoor ik van school moest wisselen. Toen was het weg.
Ik kon toen ik 6 was ongeveer ook vrij goed lezen, dat heeft het een beetje vervangen denk ik. En me aan obsessies geholpenquote:Op woensdag 6 juni 2012 21:58 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Kan ik hieruit afleiden dat je zoveel (negatieve en positieve) afleiding had dat je er niet meer aan dacht? En voelde je je niet heel erg eenzaam toen ze niet meer bij je waren? Of heb je dat ergens mee kunnen opvullen?
Van het 1 in het andere..maar lezen is een stuk gezonder volgens mij. Bedankt voor de tip, ik ga er een boek bij pakken..quote:Op woensdag 6 juni 2012 22:07 schreef Lokasenna het volgende:
[..]
Ik kon toen ik 6 was ongeveer ook vrij goed lezen, dat heeft het een beetje vervangen denk ik. En me aan obsessies geholpen
Zucht.quote:Op donderdag 7 juni 2012 00:52 schreef Maanvis het volgende:
Werkt het misschien om er heel hard tegen te schreeuwen "GA WEG EN KOM NOOIT WEER TERUG!!!"
Bij Gollum werkt hetquote:
Valt wel mee maar met dit soort dingen werkt de alternatieve weg gewoon niet en jammer is dat sommige charlatans de boel verkloten.quote:Op donderdag 7 juni 2012 01:12 schreef Seam het volgende:
Homeopathie: Levens verneuken sinds het begin der tijden.
Goed excuus om een denkbeeldige vriend te gebruiken voor fantasieverhalen en gesprekken in jouw straatje te sturen.quote:Al jaren heb ik denkbeeldig mensen om me heen.
In het begin was het als ik alleen was, en de behoefte had met iemand te praten, maar later werd het ook als ik bij vrienden was en het gesprek stond me niet aan. Dan fantaseerde ik er iemand anders bij om het wat interessanter te maken.
Half, ze gaan wel weg maar blijven terugkomen.quote:Op donderdag 7 juni 2012 00:52 schreef Maanvis het volgende:
Werkt het misschien om er heel hard tegen te schreeuwen "GA WEG EN KOM NOOIT WEER TERUG!!!"
Ik krijg het gevoel dat je het eerder verdrukt, of wegdrukt en negeert, dan dat het echt weg is.quote:Op donderdag 7 juni 2012 02:24 schreef Ritsuka.x.Soubi het volgende:
Ik heb dit idd ook vervangen door te lezen.
Moet wel eerlijk zeggen dat ik nu veel minder lees en de denkbeeldige vrienden wel naar boven komen, ...
Dank je voor je advies, ik probeer inderdaad streng te zijn, en het lukt niet altijd. Maar jouw tekst is inspirerend en gaat me helpen, en als het echt niet meer lukt, stap ik naar de psycholoog.quote:Op donderdag 7 juni 2012 03:10 schreef Waiting_tables_in_Paris het volgende:
Classic escapisme. Als het bovendien zo'n groot aandeel in je leven inneemt ben ik er niet van overtuigd dat je van je depressie genezen bent. Ik ken het trucje, ik 'herbeleef' gesprekken en die hebben een fantastische outcome omdat jij de scenarist bent. Je dagdroomt waar je bijstaat, omdat het echte leven nooit kan tippen aan de prachtwereld die je gecreëerd hebt. Maar het belangrijkste is en blijft: it's not real, en je angst voor de realiteit gaat niet weggaan door je steeds opnieuw terug te trekken in je roes.. Of je dit alleen moet aanpakken of met professionele hulp laat ik aan jouw oordeel over. Je schijnt toch al ver te zijn geraakt op eigen houtje, misschien kan je als je kracht genoeg vindt in jezelf dit ook het hoofd bieden. Maar je zal even streng moeten zijn als een drugsverslaafde die wilt afkicken. Met het verschil dat zij probleemvrienden/situaties/e.d. bewust kunnen ontwijken, en jij voortdurend geconfronteerd wordt met je eigen hoofd. Wat de zaak ondanks een gebrek aan fysieke verslaving wel degelijk compliceert. Je zal jezelf zolang op de vingers moeten tikken dat het een reflex wordt terug in het normale leven te stappen ipv automatisch een zijsprong te maken. Leuke vrienden/hobby's, reizen. e.d. helpen. Dat laatste mag dan mss ook escapisme zijn, het is een gezondere vorm ervan.
Ja maar mijn situatie is ook anders, omdat ik het wel nodig heb om te kunnen schrijven.quote:Op donderdag 7 juni 2012 10:25 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Ik krijg het gevoel dat je het eerder verdrukt, of wegdrukt en negeert, dan dat het echt weg is.
Ik zou zo graag willen dat ik er helemaal vanaf zou zijn, met afleiding ben ik er even vanaf, maar daarna zijn ze gewoon weer terug. En, helaas, gister een boek gepakt maar bij herkenbare stukken tekst dwaalden mijn gedachten weer af![]()
bij jou is het meer fantasiequote:Op donderdag 7 juni 2012 17:01 schreef Ritsuka.x.Soubi het volgende:
[..]
Ja maar mijn situatie is ook anders, omdat ik het wel nodig heb om te kunnen schrijven.
Bij mij zijn ze ook geen echte vrienden, maar meer personages en ze leven in 'n ander soort wereld.
Zoals ik al zei; bij jou is het anders, omdat ze ook echt je 'vrienden' zijn.
Ik ben gewoon iemand met een grote fantasie en ik hou van mijn fantasie wereld, want daar haal ik mijn inspiratie uit.
Ja, bij mij ook.quote:Op donderdag 7 juni 2012 18:19 schreef Frag_adder het volgende:
[..]
bij jou is het meer fantasiedat heb ik ook, maar ik realiseer mij elk moment dat dit allemaal gefantaseerd is en doe het doorgaans gewoon om te ontspannen / vermaak. Grappig genoeg komt het niet eens in mij op als er anderen bij zijn en is het puur als ik alleen ben.
Ik wil ervan af omdat ik er last van heb, ik wil meer van het echte leven genieten.quote:Op donderdag 7 juni 2012 18:27 schreef Fera het volgende:
Vraagje TS: Wil je graag dat de denkbeeldige vrienden verdwijnen, of denk je dat het gedrag gewoon niet acceptabel is, dus meer vanuit de maatschappij gedacht dan vanuit jezelf?
Persoonlijk denk ik dat je niet per se je denkbeeldige vrienden gedag hoeft te zeggen. Zolang jij gewoon normaal kunt functioneren, geen gevaar bent voor jezelf of anderen, zie ik het probleem niet zo. Zolang je nog weet wat echt is en wat niet, hoef je er niet per se iets aan te veranderen.
Tenzij je dat graag zelf wilt natuurlijk, dat is een ander verhaal. Dan raad ik inderdaad reguliere geneeskunde aan. Niet per se omdat het beter zou zijn dan alternatieve geneeskunde, maar omdat je het tweede al geprobeerd hebt en er tot nu toe weinig tot geen verbetering is opgetreden.
Oké, dat begrijp ik. Ik zou dan inderdaad naar een psycholoog gaan, naar de GGZ. Daar zullen ze je waarschijnlijk ook willen testen voor ze je behandelen, aangezien het misschien lijkt op het hebben van waanbeelden. Maar aangezien jij het verschil tussen echt en niet echt nog weet, zal er niet veel schokkends uitkomen. Ik denk dat ze je daar meer van dienst zijn als mensen in dit topic.quote:Op zaterdag 9 juni 2012 22:51 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Ik wil ervan af omdat ik er last van heb, ik wil meer van het echte leven genieten.
Daarnaast is het ook omdat ik denk dat mensen het merken, als ik bijvoorbeeld afwezig ben, en op een gegeven moment fluisterde ik zachtjes tegen de denkbeeldige personen, ook als er andere mensen bij waren.
Mede daarom, en omdat ik denk dat er meer achter zit, wil ik ervan af.
Kan je de assistente niet zeggen dat het privé is?quote:Op zaterdag 9 juni 2012 22:57 schreef lievedraak het volgende:
Gisteravond besloten om een psycholoog te benaderen, omdat ik denk dat ik in mijn 1tje nooit diep genoeg kan graven om alle oorzaken te vinden.
Ik zie de psycholoog nu (dankzij een goede vriend) als een methode om jezelf beter te leren kennen, wat iets is waar ik toch al mee bezig was. Dat het niet makkelijk gaat worden snap ik ook.
Er is nu nog 1 drempel: ik moet het wéér gaan vertellen. En niet alleen aan de psycholoog, want als je die zelf benaderd, wordt deze niet vergoedt door de ziektekostenverzekering (van mij iig niet)
Dus ook mijn verhaal bij de huisarts neerleggen![]()
EN bij de assistente die de telefoon opneemt als je de afspraak maakt:
"Ik wil graag een afspraak maken bij de huisarts"
"Dat kan, en waar gaat het over?"![]()
Hoe krijg ik nou voor maandagochtend genoeg moed verzameld om ook echt te gaan bellen?
Bedankt, ik geloof dat maandagmorgen gewoon mijn deadline is geworden: ik heb me voorgenomen om het te doen, en als ik het zo snel mogelijk doe, is het zo snel mogelijk voorbij.quote:Op zondag 10 juni 2012 00:57 schreef Ritsuka.x.Soubi het volgende:
[..]
Kan je de assistente niet zeggen dat het privé is?
Bij ons vragen ze het ook altijd, bemoeizuchtig.. Ook als we het niet willen vertellen gaan ze moeilijk doen..
Maar ik zou er gewoon op hameren dat het privé is en dringend (Dan mogen ze toch niet zeuren aan de telefoon?)
Moed verzamelen tja daar heb ik niet echt een antwoord op.
Gewoon aan denken wat voor jou belangrijk is, jij wilt weer normaal over straat lopen en contact hebben met mensen. Hou die dingen voor je ogen en vooral niet te veel nadenken, over aan wie je allemaal je verhaal kwijt moet.
Veel succes.
En dan een mailtje sturen naar de assistente? Op de 1 of andere manier lijkt het me erger om te moeten wachten tot de dokter klaar is met lezen, dan wanneer ik het zelf vertel, hoe moeilijk ook..quote:Op zondag 10 juni 2012 17:15 schreef kingtoppie het volgende:
lievedraak..
Je hebt dit hele topic volgekalkt? Copy paste het op een a4 en print het uit en geef het aan de dokter?
Echt? Neem anders een vriendin mee ofzo?quote:Op zondag 10 juni 2012 17:20 schreef lievedraak het volgende:
[..]
En dan een mailtje sturen naar de assistente? Op de 1 of andere manier lijkt het me erger om te moeten wachten tot de dokter klaar is met lezen, dan wanneer ik het zelf vertel, hoe moeilijk ook..
Daar en ik het mee eensquote:Op zondag 10 juni 2012 17:20 schreef lievedraak het volgende:
[..]
En dan een mailtje sturen naar de assistente? Op de 1 of andere manier lijkt het me erger om te moeten wachten tot de dokter klaar is met lezen, dan wanneer ik het zelf vertel, hoe moeilijk ook..
Omdat het voor mij makkelijker is als een onbekende me raar aankijkt, dan dat de dokter dat doet.quote:Op zondag 10 juni 2012 17:26 schreef kingtoppie het volgende:
Ik snap het niet zo goed dat je hier met allemaal onbekende mensen wel durft te praten over je probleem... Maar als de dokter het zou lezen dan is het heel eng?
Er zijn nou eenmaal mensen die, helaas, weinig tot geen begrip tonen en je inderdaad raar aankijken. Misschien niet wat je wilt horen, maar dat is de realiteit. Ik snap daarom dat ze het niet met Jan en alleman wilt delen, maar alleen als het noodzakelijk is. Als een verhaal veel bij je naar boven brengt, zoals verdriet gepaard met tranen, wil je dat niet steeds opnieuw te hoeven vertellen.quote:Op zondag 10 juni 2012 17:35 schreef kingtoppie het volgende:
Ach meid..
Mensen kijken je echt niet raar aan ofzo hoor? Mensen krijgen juist respect voor je als ze weten dat je met zo een probleem kampt... Tenminste, dat zou voor mij in ieder geval zo gelden.
En de dokter die heeft helemaal het beste voor met mensen, geen mogelijkheid dat die je gaat kwetsen (zo wel, dan is dat erg onprofessioneel gedrag)
Door andere mensen te onthouden in alles van hun doen en laten kom je erachter wat voor gedrag ze wel leuk vinden en wat niet en dat helpt je in de sociale omgang. Je hersenen maken hele karakterschetsen van de mensen om je heen maar bij gebrek aan stimuli gaat het hiermee verder tegen je wil in, misschien om deze 'vaardigheid' in conditie te houden want zonder dat kun je mensen minder goed inschatten en is er de kans dat ze je niet mogen.quote:Op woensdag 6 juni 2012 20:50 schreef lievedraak het volgende:
Ik ben inderdaad onzeker, en wil door iedereen aardig gevonden worden, al wordt dat steeds minder.
Je kunt ook tegen de assistente zeggen 'dat bespreek ik liever met de huisarts zelf'quote:Op maandag 11 juni 2012 09:03 schreef lievedraak het volgende:
Zo, net gebeld, de assistente vroeg gelukkig niet door toen ik zei dat het psychisch was, few.
Vrijdagochtend 8.10 ben ik aan de beurt bij de huisarts..
Zie je, dat is al een grote stap die je hebt gemaakt!quote:Op maandag 11 juni 2012 09:03 schreef lievedraak het volgende:
Zo, net gebeld, de assistente vroeg gelukkig niet door toen ik zei dat het psychisch was, few.
Vrijdagochtend 8.10 ben ik aan de beurt bij de huisarts..
Dat doe ik toch? Via de huisarts naar de psycholoog....quote:Op maandag 11 juni 2012 12:51 schreef LookAtMe het volgende:
Als je nou eens naar een echte dokter gaat
Tnxquote:Op maandag 11 juni 2012 12:43 schreef Ritsuka.x.Soubi het volgende:
[..]
Zie je, dat is al een grote stap die je hebt gemaakt!
Ik keek al op maandagochtend uit, om te kijken of je de stap zou nemen!
Veel succes met de verdere stappen
Goed.. ik heb mijn verhaal er in 1 keer, zonder te huilen, uit weten te krijgen, waarna de dokter vroeg wat ik nu wilde. Ik heb gezegd dat ik naar de psycholoog wilde en dat was goed.quote:Op maandag 18 juni 2012 18:11 schreef vlindertje89 het volgende:
Je had afgelopen vrijdag je afspraak, toch? Hoe is het gegaan?
quote:
Bedankt! Jullie zijn super!quote:Op maandag 18 juni 2012 20:21 schreef vlindertje89 het volgende:
Super goed van je! En fijn dat de huisarts je dus ook door wil sturen naar de psycholoogalleen jammer dat die psychologe alleen op woensdag werkt! Maar het gaat inderdaad de goede kant op, echt top dat je toch die stap hebt genomen!
Je kan gewoon naar een psycholoog van het GGZ hoor. Wordt vergoed.quote:Op maandag 18 juni 2012 18:49 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Goed.. ik heb mijn verhaal er in 1 keer, zonder te huilen, uit weten te krijgen, waarna de dokter vroeg wat ik nu wilde. Ik heb gezegd dat ik naar de psycholoog wilde en dat was goed.
Er was even sprake van een psycholoog die volledig vergoed wordt, maar die werkt alleen op woensdag, en dan moet ik werken, jammer dat mijn collega niet kan ruilen![]()
Ben net een weekendje weg geweest, dus morgenochtend nog eens de dokter bellen om te kijken naar welke psycholoog ik dan kan.
Het balletje is mooi aan het rollen....
Bij mij niet..quote:Op maandag 2 juli 2012 21:44 schreef Cockwhale het volgende:
[..]
Je kan gewoon naar een psycholoog van het GGZ hoor. Wordt vergoed.
Die van mij waren ook echt, het waren echte vrienden en als ze er IRL niet waren, dan waren ze er in mijn hoofd. Maar idd, ik kan ze ook zien. Heeft met verbeeldingsvermogen te maken denk ik.quote:Op maandag 2 juli 2012 21:55 schreef Moofasah het volgende:
Ik heb wel een denkbeeldige vriend en een denkbeeldig meisje waar ik een vriendschap mee heb en ze hebben ook namen. Ik zie ze echter alleen in mijn gedachten en zie ze niet letterlijk zitten zoals jij. Eerlijk gezegd ben ik daar wel jaloers op. Heb zo vaak gewenst dat die twee echt waren!
Mijn psycholoog zag het niet als een probleem.quote:Op maandag 2 juli 2012 22:06 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Die van mij waren ook echt, het waren echte vrienden en als ze er IRL niet waren, dan waren ze er in mijn hoofd. Maar idd, ik kan ze ook zien. Heeft met verbeeldingsvermogen te maken denk ik.
Maar het is niet altijd leuk als je ze kunt zien, hoor.
Dan loop je midden op straat met iemand te praten die anderen niet kunnen zien, en dan gaat je zelfvertrouwen nog weer verder naar beneden omdat ze je zo raar aankijken....
Beter kun je vrienden IRL hebben, en op andere momenten Fok!ken, of film kijken, of een boek lezen, of iets wat je maar afleidt van de denkbeeldige vrienden.
Daarbij is het (voor mij iig) goed te kijken waarom je denkbeeldige vrienden hebt. Evt. met een psycholoog problemen (uit je verleden?) aanpakken waardoor je meer open staat voor echte vrienden en je de denkbeeldige niet meer nodig hebt
Super fijn zeg! En goed dat je afspraak met de psych nog steeds staat, maar ook echt top dat je er in de tussentijd zelf al mee aan de slag bent geweest en dat het zo goed helpt!quote:Op maandag 2 juli 2012 21:30 schreef lievedraak het volgende:
Even een update: ben grotendeels van de denkbeeldige vrienden af!
Dit dankzij homeopathische hulpmiddelen Stramonium D6 (anti-depressiva) en Avena Sativa (om rustig te worden in je hoofd) en wilskracht![]()
Don't worry, de afspraak met de psycholoog staat nog steeds, maar wilde toch even laten weten dat voor sommige mensen homeopathie wel degelijk kan werken
Lachen maakt niet uit, noemen ze binnenpretjesquote:Op maandag 2 juli 2012 22:11 schreef Moofasah het volgende:
[..]
Mijn psycholoog zag het niet als een probleem.
Nu heb ik het natuurlijk ook niet in de maten waarop jij het hebt. Maar het continu aan die mensen denken en ook op momenten dat je onder andere mensen bent herken ik wel. En soms kan ik ook ineens lachen zoals ik naar iemand IRL zou lachen die ik graag mag, terwijl er dan niemand is. Maar ik let er altijd op dat ik dat niet doe in het bijzijn van anderen, en dat lukt ook wel.
Kan ik me voorstellen. Het zal zeker een hoop nadelen met zich meebrengen om zoiets te beleven.quote:Op maandag 2 juli 2012 22:27 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Lachen maakt niet uit, noemen ze binnenpretjesweird eigenlijk dat dat heel normaal is, en praten naar niemand niet...
Als jij en je psych het niet als probleem zien, is er volgens mij weinig mis mee.
Ik wilde er graag vanaf omdat het me beïnvloedde in het dagelijks leven, en ik de deur niet meer uit wilde uit angst voor de 'echte mensen', vandaar dat ik er graag vanaf wil(de).
Het is ook wel fijn, en het maakt dat je je nooit eenzaam hoeft te voelen.quote:Op maandag 2 juli 2012 22:30 schreef Moofasah het volgende:
[..]
Kan ik me voorstellen. Het zal zeker een hoop nadelen met zich meebrengen om zoiets te beleven.
Het lijkt mij aan de andere kant ook wel mooi om dit te kunnen ervaren, maar aangezien ik het zelf nooit daadwerkelijk heb meegemaakt heb ik ook niet het echt recht dat te beoordelen.
In zekere zin is het natuurlijk ook een leugen leven, met denkbeeldige vrienden. Wat ergens ook wel verdrietig is. Snap zeker wel dat je er vanaf wil(de).quote:Op maandag 2 juli 2012 22:37 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Het is ook wel fijn, en het maakt dat je je nooit eenzaam hoeft te voelen.
Maar sinds ik probeer ze weg te krijgen, heb ik er best wat vrienden/kennissen bij gekregen, waardoor ik meer de deur uitga en steviger in mijn schoenen sta.
quote:Op maandag 2 juli 2012 22:16 schreef vlindertje89 het volgende:
[..]
Super fijn zeg! En goed dat je afspraak met de psych nog steeds staat, maar ook echt top dat je er in de tussentijd zelf al mee aan de slag bent geweest en dat het zo goed helpt!
Heel erg bedanktquote:Op vrijdag 6 juli 2012 09:58 schreef OhGawd het volgende:
Wat goed dat je ermee naar de dokter geweest bent en dat het nu beter gaat.
Wat doe jij om ze weg te krijgen?quote:Op maandag 16 juli 2012 22:40 schreef roosjeroosje1988 het volgende:
Ik heb dat ook maar ik zie ze niet 'echt' maar gewoon in mijn gedachten.
Aangezien ik meestal alleen ben (mijn moeder en de 3 katten even niet meegerekend) vind ik het niet zo erg.quote:Op maandag 16 juli 2012 22:48 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Wat doe jij om ze weg te krijgen?
Of is het bij jou geen probleem?
Ik dus eerst ook niet.. en vind ze atm ook wel fijn (alhoewel mijn 2 katten hier ook heel lief doenquote:Op maandag 16 juli 2012 22:52 schreef roosjeroosje1988 het volgende:
[..]
Aangezien ik meestal alleen ben (mijn moeder en de 3 katten even niet meegerekend) vind ik het niet zo erg.
Al gedaan, maar tnxquote:Op dinsdag 17 juli 2012 09:56 schreef JeMoeder het volgende:
Ga weg uit dat alternatieve circuit en zoek professionele hulp van mensen die ervoor gestudeerd hebben.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |