Dat gaat goed, ik dwing mezelf idd om dat te doen, en ga ook als ik er geen zin in heb.quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:27 schreef Lokasenna het volgende:
Hoe gaat het als je van tevoren activiteiten buiten de deur inplant, dus jezelf dwingt eruit te gaan, zegmaar?
quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:03 schreef Life2.0 het volgende:
Ik ben eigenlijk zo jaloers he![]()
Hebben ze allemaal jouw persoonlijkheid of zijn ze ook wel eens boos op je? En helpen ze je als je moederdag vergeet?
Klopt, maar het spoelt wel lekker doorquote:
Het klinkt een beetje als wat ik had toen ik jonger dan 7 was, alleen kende ik toen een heleboel mensen uit Pinkeltjesland persoonlijkquote:Op woensdag 6 juni 2012 21:30 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Dat gaat goed, ik dwing mezelf idd om dat te doen, en ga ook als ik er geen zin in heb.
Meestal valt het dan wel mee, en als er genoeg afleiding is, heb ik geen denkbeeldige vrienden om me heen. Zodra ik dan thuis kom, zijn deze er ineens wel weer en dat komt nogal hard aan, omdat ze dan eerst even weg waren.
Ik heb het inderdaad wel vaker gehoord dat kinderen dit hebben.quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:33 schreef Lokasenna het volgende:
[..]
Het klinkt een beetje als wat ik had toen ik jonger dan 7 was, alleen kende ik toen een heleboel mensen uit Pinkeltjesland persoonlijk
Wel vreemd dat dit ook voorkomt bij volwassenen eigenlijk. Ik zou wel echt een afspraak maken bij een psych, gewoon voor misschien een verklaring of tips het een betere plaats te kunnen geven in je leven.
Er is zo vaak tegen me gezegd dat ze er niet waren (door ouders enzo) dat ze er op een gegeven moment ook echt niet meer waren. Plus dat ik nogal hard in de realiteit gegooid werd door wat uit de hand gelopen dingen op school waardoor ik van school moest wisselen. Toen was het weg.quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:41 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Ik heb het inderdaad wel vaker gehoord dat kinderen dit hebben.
Hoe ben jij eraf gekomen? Heb je daar iets voor gedaan of kwam je er op een gegeven moment gewoon achter dat ze weg waren?
Ik heb het als kind nooit gehad, het begon toen ik een jaar of 15 was, en het begint nu pas een probleem te worden (ben 24)
Kan ik hieruit afleiden dat je zoveel (negatieve en positieve) afleiding had dat je er niet meer aan dacht? En voelde je je niet heel erg eenzaam toen ze niet meer bij je waren? Of heb je dat ergens mee kunnen opvullen?quote:Op woensdag 6 juni 2012 21:46 schreef Lokasenna het volgende:
[..]
Er is zo vaak tegen me gezegd dat ze er niet waren (door ouders enzo) dat ze er op een gegeven moment ook echt niet meer waren. Plus dat ik nogal hard in de realiteit gegooid werd door wat uit de hand gelopen dingen op school waardoor ik van school moest wisselen. Toen was het weg.
Ik kon toen ik 6 was ongeveer ook vrij goed lezen, dat heeft het een beetje vervangen denk ik. En me aan obsessies geholpenquote:Op woensdag 6 juni 2012 21:58 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Kan ik hieruit afleiden dat je zoveel (negatieve en positieve) afleiding had dat je er niet meer aan dacht? En voelde je je niet heel erg eenzaam toen ze niet meer bij je waren? Of heb je dat ergens mee kunnen opvullen?
Van het 1 in het andere..maar lezen is een stuk gezonder volgens mij. Bedankt voor de tip, ik ga er een boek bij pakken..quote:Op woensdag 6 juni 2012 22:07 schreef Lokasenna het volgende:
[..]
Ik kon toen ik 6 was ongeveer ook vrij goed lezen, dat heeft het een beetje vervangen denk ik. En me aan obsessies geholpen
Zucht.quote:Op donderdag 7 juni 2012 00:52 schreef Maanvis het volgende:
Werkt het misschien om er heel hard tegen te schreeuwen "GA WEG EN KOM NOOIT WEER TERUG!!!"
Bij Gollum werkt hetquote:
Valt wel mee maar met dit soort dingen werkt de alternatieve weg gewoon niet en jammer is dat sommige charlatans de boel verkloten.quote:Op donderdag 7 juni 2012 01:12 schreef Seam het volgende:
Homeopathie: Levens verneuken sinds het begin der tijden.
Goed excuus om een denkbeeldige vriend te gebruiken voor fantasieverhalen en gesprekken in jouw straatje te sturen.quote:Al jaren heb ik denkbeeldig mensen om me heen.
In het begin was het als ik alleen was, en de behoefte had met iemand te praten, maar later werd het ook als ik bij vrienden was en het gesprek stond me niet aan. Dan fantaseerde ik er iemand anders bij om het wat interessanter te maken.
Half, ze gaan wel weg maar blijven terugkomen.quote:Op donderdag 7 juni 2012 00:52 schreef Maanvis het volgende:
Werkt het misschien om er heel hard tegen te schreeuwen "GA WEG EN KOM NOOIT WEER TERUG!!!"
Ik krijg het gevoel dat je het eerder verdrukt, of wegdrukt en negeert, dan dat het echt weg is.quote:Op donderdag 7 juni 2012 02:24 schreef Ritsuka.x.Soubi het volgende:
Ik heb dit idd ook vervangen door te lezen.
Moet wel eerlijk zeggen dat ik nu veel minder lees en de denkbeeldige vrienden wel naar boven komen, ...
Dank je voor je advies, ik probeer inderdaad streng te zijn, en het lukt niet altijd. Maar jouw tekst is inspirerend en gaat me helpen, en als het echt niet meer lukt, stap ik naar de psycholoog.quote:Op donderdag 7 juni 2012 03:10 schreef Waiting_tables_in_Paris het volgende:
Classic escapisme. Als het bovendien zo'n groot aandeel in je leven inneemt ben ik er niet van overtuigd dat je van je depressie genezen bent. Ik ken het trucje, ik 'herbeleef' gesprekken en die hebben een fantastische outcome omdat jij de scenarist bent. Je dagdroomt waar je bijstaat, omdat het echte leven nooit kan tippen aan de prachtwereld die je gecreëerd hebt. Maar het belangrijkste is en blijft: it's not real, en je angst voor de realiteit gaat niet weggaan door je steeds opnieuw terug te trekken in je roes.. Of je dit alleen moet aanpakken of met professionele hulp laat ik aan jouw oordeel over. Je schijnt toch al ver te zijn geraakt op eigen houtje, misschien kan je als je kracht genoeg vindt in jezelf dit ook het hoofd bieden. Maar je zal even streng moeten zijn als een drugsverslaafde die wilt afkicken. Met het verschil dat zij probleemvrienden/situaties/e.d. bewust kunnen ontwijken, en jij voortdurend geconfronteerd wordt met je eigen hoofd. Wat de zaak ondanks een gebrek aan fysieke verslaving wel degelijk compliceert. Je zal jezelf zolang op de vingers moeten tikken dat het een reflex wordt terug in het normale leven te stappen ipv automatisch een zijsprong te maken. Leuke vrienden/hobby's, reizen. e.d. helpen. Dat laatste mag dan mss ook escapisme zijn, het is een gezondere vorm ervan.
Ja maar mijn situatie is ook anders, omdat ik het wel nodig heb om te kunnen schrijven.quote:Op donderdag 7 juni 2012 10:25 schreef lievedraak het volgende:
[..]
Ik krijg het gevoel dat je het eerder verdrukt, of wegdrukt en negeert, dan dat het echt weg is.
Ik zou zo graag willen dat ik er helemaal vanaf zou zijn, met afleiding ben ik er even vanaf, maar daarna zijn ze gewoon weer terug. En, helaas, gister een boek gepakt maar bij herkenbare stukken tekst dwaalden mijn gedachten weer af![]()
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |