Denkbeeldige vrienden

quote:

Op donderdag 7 juni 2012 17:01 schreef Ritsuka.x.Soubi het volgende:

[..]

Ja maar mijn situatie is ook anders, omdat ik het wel nodig heb om te kunnen schrijven.
Bij mij zijn ze ook geen echte vrienden, maar meer personages en ze leven in 'n ander soort wereld.

Zoals ik al zei; bij jou is het anders, omdat ze ook echt je 'vrienden' zijn.

Ik ben gewoon iemand met een grote fantasie en ik hou van mijn fantasie wereld, want daar haal ik mijn inspiratie uit.

bij jou is het meer fantasie dat heb ik ook, maar ik realiseer mij elk moment dat dit allemaal gefantaseerd is en doe het doorgaans gewoon om te ontspannen / vermaak. Grappig genoeg komt het niet eens in mij op als er anderen bij zijn en is het puur als ik alleen ben.

Vraagje TS: Wil je graag dat de denkbeeldige vrienden verdwijnen, of denk je dat het gedrag gewoon niet acceptabel is, dus meer vanuit de maatschappij gedacht dan vanuit jezelf?

Persoonlijk denk ik dat je niet per se je denkbeeldige vrienden gedag hoeft te zeggen. Zolang jij gewoon normaal kunt functioneren, geen gevaar bent voor jezelf of anderen, zie ik het probleem niet zo. Zolang je nog weet wat echt is en wat niet, hoef je er niet per se iets aan te veranderen.
Tenzij je dat graag zelf wilt natuurlijk, dat is een ander verhaal. Dan raad ik inderdaad reguliere geneeskunde aan. Niet per se omdat het beter zou zijn dan alternatieve geneeskunde, maar omdat je het tweede al geprobeerd hebt en er tot nu toe weinig tot geen verbetering is opgetreden.

quote:

Op donderdag 7 juni 2012 18:19 schreef Frag_adder het volgende:

[..]

bij jou is het meer fantasie dat heb ik ook, maar ik realiseer mij elk moment dat dit allemaal gefantaseerd is en doe het doorgaans gewoon om te ontspannen / vermaak. Grappig genoeg komt het niet eens in mij op als er anderen bij zijn en is het puur als ik alleen ben.

Ja, bij mij ook.
Daarom zeg ik ook dat de situatie van TS anders is.

quote:

Op zaterdag 9 juni 2012 22:51 schreef lievedraak het volgende:

[..]

Ik wil ervan af omdat ik er last van heb, ik wil meer van het echte leven genieten.
Daarnaast is het ook omdat ik denk dat mensen het merken, als ik bijvoorbeeld afwezig ben, en op een gegeven moment fluisterde ik zachtjes tegen de denkbeeldige personen, ook als er andere mensen bij waren.
Mede daarom, en omdat ik denk dat er meer achter zit, wil ik ervan af.

Oké, dat begrijp ik. Ik zou dan inderdaad naar een psycholoog gaan, naar de GGZ. Daar zullen ze je waarschijnlijk ook willen testen voor ze je behandelen, aangezien het misschien lijkt op het hebben van waanbeelden. Maar aangezien jij het verschil tussen echt en niet echt nog weet, zal er niet veel schokkends uitkomen. Ik denk dat ze je daar meer van dienst zijn als mensen in dit topic.

quote:

Op zaterdag 9 juni 2012 22:57 schreef lievedraak het volgende:
Gisteravond besloten om een psycholoog te benaderen, omdat ik denk dat ik in mijn 1tje nooit diep genoeg kan graven om alle oorzaken te vinden.

Ik zie de psycholoog nu (dankzij een goede vriend) als een methode om jezelf beter te leren kennen, wat iets is waar ik toch al mee bezig was. Dat het niet makkelijk gaat worden snap ik ook.

Er is nu nog 1 drempel: ik moet het wéér gaan vertellen. En niet alleen aan de psycholoog, want als je die zelf benaderd, wordt deze niet vergoedt door de ziektekostenverzekering (van mij iig niet )
Dus ook mijn verhaal bij de huisarts neerleggen
EN bij de assistente die de telefoon opneemt als je de afspraak maakt:
"Ik wil graag een afspraak maken bij de huisarts"
"Dat kan, en waar gaat het over?"

Hoe krijg ik nou voor maandagochtend genoeg moed verzameld om ook echt te gaan bellen?

Kan je de assistente niet zeggen dat het privé is?
Bij ons vragen ze het ook altijd, bemoeizuchtig.. Ook als we het niet willen vertellen gaan ze moeilijk doen..
Maar ik zou er gewoon op hameren dat het privé is en dringend (Dan mogen ze toch niet zeuren aan de telefoon?)

Moed verzamelen tja daar heb ik niet echt een antwoord op.
Gewoon aan denken wat voor jou belangrijk is, jij wilt weer normaal over straat lopen en contact hebben met mensen. Hou die dingen voor je ogen en vooral niet te veel nadenken, over aan wie je allemaal je verhaal kwijt moet.

Veel succes.

lievedraak..

Je hebt dit hele topic volgekalkt? Copy paste het op een a4 en print het uit en geef het aan de dokter?

quote:

Op zondag 10 juni 2012 17:20 schreef lievedraak het volgende:

[..]

En dan een mailtje sturen naar de assistente? Op de 1 of andere manier lijkt het me erger om te moeten wachten tot de dokter klaar is met lezen, dan wanneer ik het zelf vertel, hoe moeilijk ook..

Echt? Neem anders een vriendin mee ofzo?
De dokter bijt niet... (vriendin mee... Echt of nep..)

Je hoeft meestal aan de assistente ook niet het hele verhaal te vertellen, he. Ik denk dat als ze vraagt waar gaat het over en jij zegt psychische problemen, dat ze dan echt niet gaat vragen wat voor problemen dan precies. En als ze dat wel doet, kan je zeggen dat je dat liever met de dokter bespreekt . Heel goed dat je maandag die afspraak gaat maken trouwens!

quote:

Op zondag 10 juni 2012 17:20 schreef lievedraak het volgende:

[..]

En dan een mailtje sturen naar de assistente? Op de 1 of andere manier lijkt het me erger om te moeten wachten tot de dokter klaar is met lezen, dan wanneer ik het zelf vertel, hoe moeilijk ook..

Daar en ik het mee eens
En zoals ik al aangaf over de assistent, als je zegt dat het privé is, dan mag ze toch niks meer vragen?

Ik snap het niet zo goed dat je hier met allemaal onbekende mensen wel durft te praten over je probleem... Maar als de dokter het zou lezen dan is het heel eng?

Ach meid..

Mensen kijken je echt niet raar aan ofzo hoor? Mensen krijgen juist respect voor je als ze weten dat je met zo een probleem kampt... Tenminste, dat zou voor mij in ieder geval zo gelden.
En de dokter die heeft helemaal het beste voor met mensen, geen mogelijkheid dat die je gaat kwetsen (zo wel, dan is dat erg onprofessioneel gedrag)

quote:

Op zondag 10 juni 2012 17:35 schreef kingtoppie het volgende:
Ach meid..

Mensen kijken je echt niet raar aan ofzo hoor? Mensen krijgen juist respect voor je als ze weten dat je met zo een probleem kampt... Tenminste, dat zou voor mij in ieder geval zo gelden.
En de dokter die heeft helemaal het beste voor met mensen, geen mogelijkheid dat die je gaat kwetsen (zo wel, dan is dat erg onprofessioneel gedrag)

Er zijn nou eenmaal mensen die, helaas, weinig tot geen begrip tonen en je inderdaad raar aankijken. Misschien niet wat je wilt horen, maar dat is de realiteit. Ik snap daarom dat ze het niet met Jan en alleman wilt delen, maar alleen als het noodzakelijk is. Als een verhaal veel bij je naar boven brengt, zoals verdriet gepaard met tranen, wil je dat niet steeds opnieuw te hoeven vertellen.

Ik weet bijna zeker dat de assistente niet het hele verhaal hoeft te horen. Dat is ook een beetje zinloos, omdat over de telefoon te doen. Dus inderdaad aangeven dat het psychische problemen zijn, die je liever alleen met de arts bespreekt. Komt vast wel goed. Een goed doktersassistente zal je niet willen pushen om het op tafel te leggen.

Wat je misschien wel kunt doen TS: je verhaal toch in het kort, of in steekwoorden, even opschrijven. Dat wanneer je tijdens het gesprek het misschien even kwijt bent (door spannning of zo), je altijd een A4 achter de hand hebt om je weer op het goede spoor te brengen. Op deze manier kun jij je verhaal misschien ook wat vloeiender overbrengen.

quote:

Op woensdag 6 juni 2012 20:50 schreef lievedraak het volgende:
Ik ben inderdaad onzeker, en wil door iedereen aardig gevonden worden, al wordt dat steeds minder.

Door andere mensen te onthouden in alles van hun doen en laten kom je erachter wat voor gedrag ze wel leuk vinden en wat niet en dat helpt je in de sociale omgang. Je hersenen maken hele karakterschetsen van de mensen om je heen maar bij gebrek aan stimuli gaat het hiermee verder tegen je wil in, misschien om deze 'vaardigheid' in conditie te houden want zonder dat kun je mensen minder goed inschatten en is er de kans dat ze je niet mogen.

Tegelijkertijd worden mensen voorspelbaarder omdat je ergens al weet hoe ze gaan reageren, wat ze weer minder interessant maakt en waardoor je dan vrienden gaat inbeelden die je wel kunnen entertainen met hun gedrag en expressies. Anders zou je misschien nonverbaal kenbaar maken dat je de mensen om je heen maar saai vind en dat is voor de ander meestal een afknapper. Bedenk je dat al die expressies uit jezelf komen en dat het leuker is om deze zelf vorm te geven ipv denkbeeldige mensen om je heen. Misschien dat je het jezelf niet kunt voorstellen dat het uit jezelf komt vanwege een laag zelfbeeld maar dat je in werkelijkheid veel meer kunt en dat dit de manier is voor je brein om er alsnog uiting aan te geven.

Het voorspelbaar zijn maakt ook dat mensen om je heen minder 'eng' worden, dat wil zeggen zolang jij geen opmerkingen maakt of gedrag vertoond wat zij niet leuk vinden (of niet zullen begrijpen) zullen ze ook geen onvoorspelbare/mogelijk negatieve dingen tegen je doen.

Hoedanook het is toch een stukje macht over je eigen denken die je kwijt bent, tenzij je in een paar seconden alle denkbeeldige vrienden uit je gedachten kunt bannen. Je laat je afleiden en zolang je dat doet leef je niet meer volledig in je eigen centrum. De kans is aanwezig dat als je er niet mee om weet te gaan, je uit je eigen centrum gaat leven en vergeet hoe het was.

In een doos stoppen vind ik trouwens wel erg slecht advies. Je stopt je 'echte' vrienden toch ook niet in een doos als je ze niet wil spreken? Kun je je niet voorstellen dat zij er niet werkelijk zijn maar dat je via een soort skype met ze praat waarna je brein hen nabouwt als het ware waardoor het kan lijken alsof ze er echt zijn.

[ Bericht 0% gewijzigd door loop op 10-06-2012 19:10:49 ]

quote:

Op maandag 11 juni 2012 09:03 schreef lievedraak het volgende:
Zo, net gebeld, de assistente vroeg gelukkig niet door toen ik zei dat het psychisch was, few.
Vrijdagochtend 8.10 ben ik aan de beurt bij de huisarts..

Je kunt ook tegen de assistente zeggen 'dat bespreek ik liever met de huisarts zelf' .

quote:

Op maandag 11 juni 2012 09:03 schreef lievedraak het volgende:
Zo, net gebeld, de assistente vroeg gelukkig niet door toen ik zei dat het psychisch was, few.
Vrijdagochtend 8.10 ben ik aan de beurt bij de huisarts..

Zie je, dat is al een grote stap die je hebt gemaakt!
Ik keek al op maandagochtend uit, om te kijken of je de stap zou nemen!


Veel succes met de verdere stappen

Als je nou eens naar een echte dokter gaat

Je had afgelopen vrijdag je afspraak, toch? Hoe is het gegaan?

Super goed van je! En fijn dat de huisarts je dus ook door wil sturen naar de psycholoog alleen jammer dat die psychologe alleen op woensdag werkt! Maar het gaat inderdaad de goede kant op, echt top dat je toch die stap hebt genomen!

quote:

Op maandag 18 juni 2012 18:49 schreef lievedraak het volgende:

[..]

Goed.. ik heb mijn verhaal er in 1 keer, zonder te huilen, uit weten te krijgen, waarna de dokter vroeg wat ik nu wilde. Ik heb gezegd dat ik naar de psycholoog wilde en dat was goed.
Er was even sprake van een psycholoog die volledig vergoed wordt, maar die werkt alleen op woensdag, en dan moet ik werken, jammer dat mijn collega niet kan ruilen
Ben net een weekendje weg geweest, dus morgenochtend nog eens de dokter bellen om te kijken naar welke psycholoog ik dan kan.
Het balletje is mooi aan het rollen....

Je kan gewoon naar een psycholoog van het GGZ hoor. Wordt vergoed.

Ik heb wel een denkbeeldige vriend en een denkbeeldig meisje waar ik een vriendschap mee heb en ze hebben ook namen. Ik zie ze echter alleen in mijn gedachten en zie ze niet letterlijk zitten zoals jij. Eerlijk gezegd ben ik daar wel jaloers op. Heb zo vaak gewenst dat die twee echt waren!

quote:

Op maandag 2 juli 2012 22:06 schreef lievedraak het volgende:

[..]

Die van mij waren ook echt, het waren echte vrienden en als ze er IRL niet waren, dan waren ze er in mijn hoofd. Maar idd, ik kan ze ook zien. Heeft met verbeeldingsvermogen te maken denk ik.
Maar het is niet altijd leuk als je ze kunt zien, hoor.
Dan loop je midden op straat met iemand te praten die anderen niet kunnen zien, en dan gaat je zelfvertrouwen nog weer verder naar beneden omdat ze je zo raar aankijken....
Beter kun je vrienden IRL hebben, en op andere momenten Fok!ken, of film kijken, of een boek lezen, of iets wat je maar afleidt van de denkbeeldige vrienden.

Daarbij is het (voor mij iig) goed te kijken waarom je denkbeeldige vrienden hebt. Evt. met een psycholoog problemen (uit je verleden?) aanpakken waardoor je meer open staat voor echte vrienden en je de denkbeeldige niet meer nodig hebt

Mijn psycholoog zag het niet als een probleem.

Nu heb ik het natuurlijk ook niet in de maten waarop jij het hebt. Maar het continu aan die mensen denken en ook op momenten dat je onder andere mensen bent herken ik wel. En soms kan ik ook ineens lachen zoals ik naar iemand IRL zou lachen die ik graag mag, terwijl er dan niemand is. Maar ik let er altijd op dat ik dat niet doe in het bijzijn van anderen, en dat lukt ook wel.

quote:

Op maandag 2 juli 2012 21:30 schreef lievedraak het volgende:
Even een update: ben grotendeels van de denkbeeldige vrienden af!
Dit dankzij homeopathische hulpmiddelen Stramonium D6 (anti-depressiva) en Avena Sativa (om rustig te worden in je hoofd) en wilskracht

Don't worry, de afspraak met de psycholoog staat nog steeds, maar wilde toch even laten weten dat voor sommige mensen homeopathie wel degelijk kan werken

Super fijn zeg! En goed dat je afspraak met de psych nog steeds staat, maar ook echt top dat je er in de tussentijd zelf al mee aan de slag bent geweest en dat het zo goed helpt!

quote:

Op maandag 2 juli 2012 22:27 schreef lievedraak het volgende:

[..]

Lachen maakt niet uit, noemen ze binnenpretjes weird eigenlijk dat dat heel normaal is, en praten naar niemand niet...
Als jij en je psych het niet als probleem zien, is er volgens mij weinig mis mee.
Ik wilde er graag vanaf omdat het me beïnvloedde in het dagelijks leven, en ik de deur niet meer uit wilde uit angst voor de 'echte mensen', vandaar dat ik er graag vanaf wil(de).

Kan ik me voorstellen. Het zal zeker een hoop nadelen met zich meebrengen om zoiets te beleven.

Het lijkt mij aan de andere kant ook wel mooi om dit te kunnen ervaren, maar aangezien ik het zelf nooit daadwerkelijk heb meegemaakt heb ik ook niet het echt recht dat te beoordelen.

quote:

Op maandag 2 juli 2012 22:37 schreef lievedraak het volgende:

[..]

Het is ook wel fijn, en het maakt dat je je nooit eenzaam hoeft te voelen.
Maar sinds ik probeer ze weg te krijgen, heb ik er best wat vrienden/kennissen bij gekregen, waardoor ik meer de deur uitga en steviger in mijn schoenen sta.

In zekere zin is het natuurlijk ook een leugen leven, met denkbeeldige vrienden. Wat ergens ook wel verdrietig is. Snap zeker wel dat je er vanaf wil(de).

Wat goed dat je ermee naar de dokter geweest bent en dat het nu beter gaat.

Ik heb dat ook maar ik zie ze niet 'echt' maar gewoon in mijn gedachten.

quote:

Op maandag 16 juli 2012 22:48 schreef lievedraak het volgende:

[..]

Wat doe jij om ze weg te krijgen?
Of is het bij jou geen probleem?

Aangezien ik meestal alleen ben (mijn moeder en de 3 katten even niet meegerekend) vind ik het niet zo erg.

Ga weg uit dat alternatieve circuit en zoek professionele hulp van mensen die ervoor gestudeerd hebben.

Goed om te horen dat alles goed komt