Nah, ben persoonlijk iemand die achteraf slecht praten over een ex meestal niet zo chique vindt.
Ik bedoel, als je er lange tijd mee door hebt gebracht, dan zal er toch vast ook wel voldoende pósitiefs aan de persoon in kwestie zijn geweest.
Dus om dan na een breuk te stellen dat het de meest kansloze persoon on earth is, vind ik meestal een beetje jammer.
Mentale en fysieke mishandeling zijn daar uiteraard wel een uitzondering op

.
Maar om dan zelf ook maar even de hypocriet uit te hangen; één van m'n exen was toch wel vrij spectaculair te noemen.
Ze was niet de meest intelligente vriendin die ik heb gehad en met name tijdens de "ruzies" werd dat vaak pijnlijk duidelijk.
Zij had dan weer ergens een probleem mee, vervolgens legde ik dan vrij helder en aan de hand van feiten uit dat het niet helemaal klopte wat ze stelde waarop zij dan steevast hetzelfde reageerde.
Eerst een minuutje of wat incubatietijd waarbij ze begrijpend keek en zoiets leek te hebben van "Hmmmz verrek, je lijkt zowaar een punt te hebben," maar dat werd ook zonder uitzondering opgevolgd door een mindsetting van "Ja ho ff, ik was boos en dat zou vast een reden gehad hebben, dus ik ga nou ook niet zomaar stoppen."
Waarop het aloude "Ja okay, je hebt feitelijk gezien wel gelijk, maar ik vóel dat anders."
Waarna alles wat al lang en breed besproken was, nógmaals de revue passeerde en ze al mijn repliek volledig vergeten leek te zijn.
Zo dus ook op een nacht waarbij we weer een onzinnige discussie zonder einde hadden.
Het was inmiddels al een uurtje of 4 terwijl ik de volgende ochtend er weer om 7:00 uit moest dus ik vroeg:
"Meid, hier gaan we niet uitkomen op dit moment en ik moet er over 3 uurtjes weer uit.. Vind je het goed dat we nu gaan slapen, mocht de behoefte er dan toch nog zijn om er verder over praten moet je morgen na het werk maar even een gil geven."Verrassend genoeg stemde ze daar mee in, dus ik pleurde me neer in het bed en viel met m'n armpjes in m'n nek in slaap...
Tot ineens *BATS*!
Schopte ze me vol voor m'n bek terwijl ik lag te slapen en sprak terwijl ik stom verbaasd overeind kwam de briljante woorden: "Ik was nog niet uit gepraat..."
En ze had zelfs speciaal haar schoenen weer aangetrokken om dat argument nog extra kracht bij te zetten

.
Enigszins perplex maar ook geen zin meer in weer een oeverloze discussie besloot ik toen maar een verdieping lager te gaan slapen.
Maar dat mocht dus niet aangezien ze niet zonder me wilde slapen

.
Naja, nog een schop voor m'n bek leek me niet echt wenselijk, dus ik liep al naar de trap..
Halverwege duwde ze me echter aan de kant, ging midden op de trap staan en zei: "Als je naar beneden wilt, dan zul je mij eerst van de trap moeten gooien."
Klonk verleiding, maar ik ben niet zo van de gebroken nekken dus uiteindelijk toch maar naast haar gaan slapen waarbij ze kennelijk haar rust weer had gevonden; ze viel namelijk vrijwel direct in slaap

.
De periode daarna had een soortgelijk karakter waarbij ze vrijwel iedere dag meerdere moodswings had.
Zo wilde ze met me naar een festival, maar had geen geld dus of ik haar het geld even wilde lenen.
Vond het persoonlijk niet zo'n heel strak plan aangezien ik nog een flink bedrag van haar kreeg (hair extensions (

. ), verjaardagscadeaus voor anderen, etc.)
Normaal ben ik sowieso niet echt een voorstander van geld lenen binnen een relatie, dan gééf ik het liever, maar bij een paar honderd euro voor hair-extensions e.d. trek ik toch wel de grens.
Maar aangezien ik op het werk ook iemand geld had geleend (we werkten bij hetzelfde bedrijf, dus daar was ze vrij snel achter) vond ze dat geen acceptabel antwoord; immers, waarom wel aan een collega en niet aan haar. ("omdat ik de vorige keren ook al naar m'n geld kon fluiten misschien?")
Naja, zij de kaartjes kopen en toen begon het spektakel; ze wilde toch niet meer gaan. Toen weer wel. Toen weer niet. Toen met vriendinnen. Toen toch maar weer niet.
Nou, dat gedoe gecombineerd met nog een paar labiele gebeurtenissen was voor mij de druppel en ik besloot de relatie te beëindigen.
De avond voor dat gesprek had ik een taxi-busje gehuurd in haar woonplaats voor een personeelsuitje. Bij dat personeelsuitje wilde ze me de hele tijd vasthouden en ze werd dan ook pislink toen ik even met een paar collega's aan een andere bar ging staan; ik had in die tijd namelijk anderen vrouwen ofzo geneukt volgens haar.
Anyhow, ik dat busje terugbrengen, m'n auto bij haar ophalen en toen het nieuws van de relatiebreuk gebracht. Veel verdriet uiteraard, maar ze leek er redelijk reëel op te reageren.
Echter, ik was volgens haar niet in staat zelf naar huis te rijden omdat ik nog te bezopen was van de vorige avond (terwijl ik dus net zonder problemen met een grote taxibus had gereden, maar ach)
Het verleden had me echter wel geleerd dat uitleggen ook geen oplossing zou bieden, dus hé, als zij dat wil, fuck it, what's the worst that could happen.
Nou, daar kreeg ik dus al snel een antwoord op: Mevrouw zette halverwege midden op de route de auto langs de weg, midden op een busbaan en weigerde verder te rijden want ze had zich ineens bedacht dat ze het tóch niet eens was met de relatiebreuk.
Wederom 1,5 uur zitten babbelen met exact dezelfde vragen, antwoorden en conclusies als eerder die dag, dus ik dacht: Vroem, vroem.
Maar nee, ze had dan op het moment even geen vragen of punten om te bespreken meer, maar ze wilde ook niet verder rijden aangezien die nog zouden kúnnen komen.
En zo ging het eerste half uur voorbij zonder te praten, ze wilde namelijk tijd en ruimte om na te denken.
Maar toen ze de stoel naar achteren zette zodat ze tussendoor even een dutje kon gaan doen was ik er toch wel behoorlijk klaar mee.
Sleutels hield ze echter stevig in haar knuistje geklemd en kreeg ik niet.
Haar overtuigen dat dit geen nut had lukte simpelweg niet omdat ze er van overtuigd was dat ze nog iets zou kunnen bedenken om te bespreken.
Omlopen om haar uit de auto te trekken lukte niet vanwege de deurvergrendeling en haar over de versnellingspook heentrekken leek me ook niet zo'n strak plan; gezien haar persoonlijkheid zou het namelijk zomaar kunnen dat ik dan als beloning een aangifte van verkrachting tegen me kreeg ofzo.
Op een gegeven moment heb ik zelfs getwijfeld om dan maar een taxi te bellen, maar aangezien ik haar dan achter zou laten met mijn auto en ze die dus ook zomaar het kanaal in zou kunnen rijden besloot ik dus maar bij haar te blijven.
Maar liefst 6 uur heeft dat avontuur geduurd, toen besloot ze vanuit het niets dat ze naar huis wilde om iets op tv te kijken ofzo.
Daarmee léék het verhaal afgesloten te zijn, maar aangezien ze in de loop der tijd een paar honderd euro van me geleend had besloot ik toch nog even te vragen wanneer ik dat kon verwachten. De afspraken wat betreft terugbetaling daarvan kwam ze namelijk consequent niet na vanwege allerlei bizarre redenen; loon niet gestort, andere uitgaven, pinpas kapot, etc.
Na alle valse beloftes wat dat betreft had ik dus op een gegeven moment de moed al opgegeven, totdat ze ineens op allerlei fora vage verhalen over me ging plaatsen.
Ik was een stalker, moest haar met rust laten, ze was bang voor me, etc.
En dat nota bene op dezelfde dag dat ze me smste en mailde dat ze me zo graag terug wilde

.
En alsof dat nog niet genoeg was, besloot ze op het werk hetzelfde te doen incl. schelden als ze me voorbij zag lopen e.d.
Naja, dat was vrij makkelijk te debunken; ik had immers haar smsjes en mailtjes nog.
Heb dan ook, toen het uit de hand dreigde te lopen, aan m'n baas voorgesteld om hem de sim-kaart e.d. te geven, maar die reageerde gelukkig met de woorden "Ik ken jou goed genoeg en haar ook. En als dit zo door blijft gaan, gaan we van iemand afscheid nemen. Maar jij hoeft je in dat geval geen zorgen te maken."
Opgelost zou je denken. Totdat ik haar vader ineens scheldend aan de telefoon had; ik moest ophouden met het zwartmaken van zijn dochter anders zou hij wel even langskomen.
Uitgelegd dat zij toch echt degene was die mij probeerde zwart te maken, maar nee, hij had er iemand "met verstand van computers" naar laten kijken en hij ging nú ook direct aangifte doen.
Okay, geen probleem, veel succes met die aangifte, laat maar weten wanneer ik de sim-kaart op het politiebureau langs kan brengen en zal ik ook direct even beginnen over het geld dat ze me nog schuldig is

.
Ging een tijdje overheen en toen stonden haar ouders ineens voor m'n deur.
Haar vader trillend van woede alsof hij me in elkaar wilde slaan en haar moeder half in tranen terwijl ze hem tegen probeerde te houden.
Kwamen met een zelfgeschreven briefje van 3 regels waarin stond dat ik zou stoppen met het stalken. Ik lachen, maar ze hadden ook het verschuldigde bedrag bij zich, dus hé, fuck it.
Long story short, uiteindelijk na een tijdje nam ze weer contact op, heb ik haar zowaar kunnen overtuigen om professionele hulp te zoeken en heb ik zelfs voor haar geregeld dat ze daarvoor een vaste middag vrij kreeg.
Is maar liefst 3 weken goed gegaan, daarna heeft ze besloten die vrij middag te besteden aan winkelen.
Vreemd genoeg kan ik haar nog steeds niets kwalijk nemen en vind ik het diep van binnen een schat van een meid. Ze heeft (of hopelijk had) echter wel enkele issues.
Maar zowaar heb ik nog af en toe koetjes en kalfjes contact met haar en lijkt het allemaal goed te gaan.
Heb sowieso met alle exen (naja, op 1 na, die ziet me dan ook echt als de duivel himself

.) nog behoorlijk goed contact.
Immers, ongeacht wat er eventueel allemaal mis gegaan is, vond je hun persoonlijkheid toch ooit interessant genoeg om een relatie met ze aan te gaan of heb je toch ooit om ze gegeven.
En een relatiebreuk verandert daar mijns inziens niets aan

.
Is ook ooit een classic fok-topicreeks over geweest overigens