Ik vond dit forum pas gisteren, terwijl ik al vanaf juni 2010 met een claim vanwege vliegvertraging bezig ben. Had ik het forum eerder gevonden, dan had u mijn ervaringen al geweten.
In die periode van ruim 2 jaar is mijn behoefte veranderd. Eerst was het mij te doen om de claim, maar gaandeweg ontstond ergernis over de afhandeling door de vliegmaatschappij, de nationale handhavingsinstanties en het EU The Passengers Rights Team (EU-PRT), een afdeling van een EU Directoraat dat de rechten van vliegtuigpassagiers moet behartigen. Meer en meer groeide mijn behoefte om fatsoenlijk en conform de regeling behandeld te worden.
Dat heeft uiteindelijk in februari 2012 geleid tot het indienen van een klacht bij de Europese Ombudsman (606/2012/OV). Deze klacht is momenteel in behandeling. De Ombudsman hoopt binnen een jaar tot een voorlopige conclusie te komen.
Samenvatting van de afhandeling van de vliegvertraging
13 juni 2010. Het vliegtuig van Air Berlin voor de vlucht Düsseldorf-Kevlavik, vertrektijd 21.35u, komt te laat bij de gate en mag na 22.00u niet meer vertrekken. Resultaat: 23 uur vertraging.
Volgens EU Regeling 261/2004 dient de vliegmaatschappij slaapgelegenheid en maaltijden te verzorgen (wel gebeurd), een formulier met de rechten van passagiers te verstrekken (niet gebeurd) en een vergoeding voor telefoonkosten aan te bieden (niet gebeurd). Dit zijn de formaliteiten, die na het ontstaan van de vliegvertraging moeten worden nageleefd. Daarnaast heeft de passagier volgens de regeling recht op compensatie, in dit geval ¤ 400,- per persoon, tenzij er sprake is van overmacht.
De EU Klachtenregeling geeft aan dat een klacht eerst ingediend moet worden bij de vliegmaatschappij en vervolgens bij geen of ontoereikend antwoord bij de nationale handhavingsinstantie. De uitspraak van de handhavingsinstantie is van belang bij de indiening van een claim in een civiel proces.
Air Berlin heeft de oorzaak van de vertraging nooit genoemd en op de klacht volgde geen enkele reactie. De Nederlandse handhavingsinstantie Inspectie Verkeer en Waterstaat (IVW) kwam na 5 weken en 4 herinneringen tot het heldere inzicht dat zij niet bevoegd was met betrekking tot mijn klacht omdat het een Duitse Maatschappij en een Duits vliegveld betrof. Het IVW stuurde de klacht door naar het Luftfahrt Bundesamt (LBA), de Duitse handhavingsinstantie.
Vijf weken na mijn vraag per contactformulier om een ontvangstbevestiging en na evenveel herinneringen via e-mails en contactformulieren kreeg ik medio november 2010 het verzoek om de klacht nogmaals door te faxen. Kort daarop ontving ik het bericht dat mijn klacht in behandeling was genomen.
Eind maart 2011 heb ik het EU-PRT benaderd met de vraag om bij het LBA aan te dringen op actie. Begin mei 2011 berichtte het LBA opnieuw dat de klacht in behandeling was genomen.
In de tweede helft van november 2011 heb ik de eerste verjaardag van de ontvangstbevestiging van mijn klacht bij het LBA “gevierd” door het EU-PRT nogmaals te benaderen en na uitblijven van een inhoudelijke reactie heb ik dat half december herhaald. “Wij hebben navraag gedaan bij het LBA, maar nog geen reactie ontvangen”, zo luidde het antwoord van het EU-PRT.
Begin januari 2012 kwam de uitspraak van het LBA. Er bleek alleen onderzoek te zijn gedaan naar de naleving van de eerder genoemde formaliteiten. Zonder navraag te doen bij mij en ongetwijfeld ook niet bij de vliegmaatschappij heeft men op basis van mijn klachtenformulier vastgesteld dat niet alle formaliteiten waren nageleefd. Om die reden werd de maatschappij een boete opgelegd. Voor dit onderzoek is naar mijn inschatting hooguit 15 minuten nodig geweest, geen 15 maanden.
In de uitspraak ontbrak elke informatie over de oorzaak van de vertraging. Bij navraag werd geantwoord dat dit geen onderdeel van het onderzoek vormde. Daardoor is de hele klachtenprocedure in mijn ogen zinloos, want informatie over de oorzaak van de vertraging is van belang bij het nemen van een besluit tot indiening van een civiele claim. Die informatie is ook cruciaal voor de civiele rechter.
Vragen over de hoogte van de boete en het aantal passagiers, dat een klacht had ingediend, bleven onbeantwoord. Een verzoek om een kopie van het onderzoeksrapport werd afgewezen.
Het EU-PRT conformeerde zich aan het standpunt van het LBA. Waarom toch vraag je je af, waarom doen nationale handhavingsinstanties niet gewoon hun werk en gaat “Europa” daarin mee? Zij hebben er toch geen belang bij dat de regels niet worden nageleefd? Of toch wel? Hoeveel onbehandelde klachten van passagiers, die niet driemaal het EU-PRT benaderden, moeten er niet liggen in de laden van het LBA?
Klacht bij de Europese Ombudsman
Om niet met een kluitje het riet in te gaan heb ik medio februari 2012 een klacht met meerdere bijlagen ingediend bij de Europese Ombudsman, die door de Ombudsman is verwoord in de volgende twee beweringen:
• De klachtenprocedure, zoals beschreven in het "EU klachtenformulier", meer bepaald de tweede stap beschreven in de instructies welke burgers aanraadt om zich te richten tot de nationale handhavingsinstantie in geval van geen of een onbevredigend antwoord van de luchtvaartmaatschappij, deugt niet indien de nationale handhavingsinstantie geen bevoegdheid heeft om te beslissen over claims voor compensatie en de vliegvertraging zelf niet tot het onderzoek van de nationale handhavingsinstantie behoort.
• Op vragen over de hoogte van de boete, opgelegd aan de luchtvaartmaatschappij, het aantal ingediende en afgehandelde klachten over de onderhavige vlucht, het uitblijven van enige reactie van de luchtvaartmaatschappij op de klacht en de mening van de handhavers daarover, werd door het Luftfahrt Bundesamt en door het EU The Passengers Rights Team niet geantwoord. Dit gebrek aan openheid is in strijd met de overwegingen 21 t/m 23 en artikel 16 van EU regeling 261/2004.
Het onderstreepte deel is er op mijn aandringen op 24 mei 2012 aan toegevoegd. Met het doorgehaalde deel van de eerste bewering ben ik het niet eens, maar deze tekst uit de eerder, begin april 2012, geformuleerde bewering is helaas blijven staan. De klacht met deze beweringen is aan de Europese Commissie ter reactie voorgelegd.
Half augustus 2012 ontving ik een reactie van de Europese Commissie in eerste termijn. Het antwoord is uitermate politiek. Er wordt alleen ingegaan op het doorgestreepte deel van bewering 1, niet op het onderstreepte, het deel dat mijn werkelijke mening weergeeft. Het antwoord van 6 pagina’s is vergezeld van 18 bijgevoegde stukken. Uit geen enkel onderdeel van de reactie blijkt dat deze stukken ook daadwerkelijk zijn gelezen.
Over bewering 2 zegt de Europese Commissie slechts dat de handhavingsinstanties niet verplicht zijn tot openheid over het aantal sancties, de hoogte van boetes en het aantal ingediende klachten.
In mijn reactie van begin september 2012 stel ik dat de Europese Commissie in 6 pagina’s tekst in het geheel niet is ingegaan op mijn beweringen en op de behandeling, die mijn klacht over vliegvertraging door de luchtvaartmaatschappij, de nationale handhavingsinstanties en het EU-PRT heeft gehad. Over de schaamteloze behandeling door de luchtvaartmaatschappij heeft de Europese Commissie geen mening, evenmin als over de duur van de afhandeling van de klacht door LBA en de noodzaak om tot driemaal toe tot actie te manen.
Hoort het onderzoek naar de oorzaak van de vliegvertraging nu wel of niet tot de taak van de handhavingsinstantie? Als kan worden volstaan met de controle op de naleving van formaliteiten na het ontstaan van de vertraging, wat is dan de waarde van de hele klachtenprocedure voor de passagier? Dat antwoord ontbreekt.
En wat bewering 2 betreft, volgens overweging 21 en artikel 16 punt 3 van EC- Regeling 261-2004 moeten sancties doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. Of ze dat zijn beoordeelt kennelijk elke afzonderlijke nationale handhavingsinstantie. Daarvan heeft de Europese Commissie geen weet en zij vindt dit kennelijk acceptabel. Waarom wordt aan “doeltreffend, evenredig en afschrikkend” niet toegevoegd “openbaar”? We leven toch in een democratische Europese Gemeenschap?
De Europese Commissie krijgt de gelegenheid om in tweede instantie te reageren. Ik heb gevraagd om een antwoord, dat concreet ingaat op mijn beweringen en op de vragen, die ik in mijn reactie heb gesteld.
Wordt vervolgd, het wachten is op het antwoord van de Europese Commissie in tweede termijn.
Ik zeg nog zo: geen kluitjes !