De kunst van het loslaten van je ex - Deel 85.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 14:29 schreef Barbusse het volgende:
Ik begin geloof ik een beetje in een dipje te geraken....

Als je er niet tegen kan, zoek de confrontatie op. Het is ff niet leuk, maar als het vroeg of laat toch gebeurt, kan je het maar beter gehad hebben. Weet je gelijk hoe zij erop reageert, misschien helpt het. Vrouwen kunnen die show zeer goed ophouden via mail/sms/telefoon, als je ze er ineens mee confronteert in het echte leven kunnen ze wel is anders piepen. Ik weet niet of je daar wat aan zal hebben, maar meer antwoorden op je vragen is uiteindelijk altijd beter.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 14:33 schreef Black_Rainbow het volgende:

[..]


Als je er niet tegen kan, zoek de confrontatie op. Het is ff niet leuk, maar als het vroeg of laat toch gebeurt, kan je het maar beter gehad hebben. Weet je gelijk hoe zij erop reageert, misschien helpt het. Vrouwen kunnen die show zeer goed ophouden via mail/sms/telefoon, als je ze er ineens mee confronteert in het echte leven kunnen ze wel is anders piepen. Ik weet niet of je daar wat aan zal hebben, maar meer antwoorden op je vragen is uiteindelijk altijd beter.

De confrontatie aangaan? Dat zal binnenkort wel moeten gebeuren. En leuk zal het niet worden inderdaad, maar het kan even niet anders. Meer antwoorden op m'n vragen hoef ik niet en ik krijg ze toch niet. Alleen zal er materieel nog wel het een en ander geregeld moeten worden.Maar ja, ze wilt in het geheel geen contact meer, dus ik moet wel.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 14:29 schreef Barbusse het volgende:
Ik begin geloof ik een beetje in een dipje te geraken....

En het ging zo goed.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 14:29 schreef Barbusse het volgende:
Ik begin geloof ik een beetje in een dipje te geraken....

tip: lees je eigen posts terug, heb ik ook een hoop aan gehad

Maar sterkte kerel, ook al weer ik dat je hem prima aan kunt.

Ook maar eens posten in dit topic. Moet er ook maar aan geloven, ze maakt het me wel vrij makkelijk na afgelopen weekend. Maar ik heb altijd nogal moeite met zo'n dingen...

Interesse in het hele verhaal?

quote:

Op woensdag 23 september 2009 15:19 schreef Metalfreak het volgende:
Ook maar eens posten in dit topic. Moet er ook maar aan geloven, ze maakt het me wel vrij makkelijk na afgelopen weekend. Maar ik heb altijd nogal moeite met zo'n dingen...

Interesse in het hele verhaal?

Tuurlijk! Alle verhalen zijn hier welkom!

Dank voor de opmonterende woorden Joe! En Tuxxx, ik kom er ook wel weer uit hoor. Alleen op het moment is het een beetje blegh.

Als ik dit forum toch niet had...

quote:

Op woensdag 23 september 2009 15:34 schreef CoendeW het volgende:

[..]

Tuurlijk! Alle verhalen zijn hier welkom!

Maar alleen als je het wilt natuurlijk. Ik kan je wel vertellen dat het vaak oplucht.

Zo! ook maar weer ff hallo zeggen.

Inmiddels msn't mijn ex mij bijna dagelijks omdat ze zich verveelt af en toe. Vindt ik prima heb nergens last van. Sterker nog we gamen 's avonds regelmatig online met de voice etc. ook geen probleem. Ik heb een ijzeren wil wat dat betreft, altijd al gehad met alles. En een stuk of zes relaties gehad hebben helpt ook
Afcourse heb ik ook wel is een klein dipje maar dat is meer sexueel getint naar haar toe

Ook ben ik ondertussen gezellig aan het babbelen met andere 'leukere' vrouwen dus dat gaat ook goed. Ik blijf zeker wel dit topic volgen de komende tijd omdat ik graag een paar mensen wil blijven steunen, al dan niet moreel, die het nog steeds heel moeilijke hebben of het nog moeilijk gaan krijgen de komende tijd. Ik voel toch een soort band met mijn lotgenoten alhier.

Ik wil jullie allen toch wel alvast bedanken voor de openheid en steun in de vorm van leesvoer, gedachtes en adviezen. Ga vooral door met je eigen ding maar bedenk wel alstublieft dat je en keer door moet met je eigen leven...

quote:

Op woensdag 23 september 2009 15:34 schreef CoendeW het volgende:

[..]

Tuurlijk! Alle verhalen zijn hier welkom!

Nou ok, komt 'ie dan:

In het begin van het jaar echt een superleuke meid ontmoet, ideale leeftijd, woont in hetzelfde dorp, veel gemeenschappelijke interesses, op sommige punten verschillen we dan wel weer, maar dat vulde elkaar heel mooi aan. Daar toen even heel kort maar heftig iets mee gehad, maar ze was nog niet over haar toenmalige ex heen en vond hem toen ineens interessanter dan mij... Maar goed, heb wel contact gehouden en dat contact werd ook met de tijd beter, ondanks dat ze toch weer terug bij haar ex was. Ik kon het niet aanzien hoe hij met haar omging en ik besteedde meer en meer tijd aan haar, ze was toen ook vaker bij mij dan bij haar vriend en die kwam alleen als het hem uitkwam (en dat was dus niet vaak). Dat heeft ze uiteindelijk ook wel ingezien en ze was het dan ook nu echt helemaal zat met hem. Vanaf dat moment ging het met mij ook steeds meer de goeie kant op, deden veel dingen samen, samen eten, samen gaan zwemmen, gingen samen naar feestjes en zo. Maar wilde natuurlijk ook niet meteen iets forceren omdat ze ook net uit een relatie van (in totaal dan) 5 jaar kwam. Maar goed, alles ging goed, mijn lichte gevoelens voor haar die ik had toen ik haar net had leren kennen waren echt gegroeid tot een flinke verliefdheid, tot afgelopen zaterdag.....

Wij met vrienden (mijn beste vriend heeft nu een relatie met een van haar beste vriendinnen, ook dankzij mij hebben ze elkaar ontmoet ) dus naar een feestje en voor ik het weet staat ze recht voor m'n neus met een andere jongen te zoenen! En dat terwijl het juist de goeie kant op ging, wij hadden ook alweer uitgebreid liggen zoenen toen we met elkaar afspraken. Ben dus boos weggelopen daar op dat feest, die vriendin van haar is ook uitgeflipt tegen haar om wat ze mij aandeed (zij zag wél de pijn in mijn ogen toen ik haar zo zag) Erna toch nog met haar kunnen praten en ze zei dat zij er verder niets mee bedoelde en dat ze vrijheid wilde nu haar relatie net uit was en dat ik maar moest beslissen wat ik ermee deed. Lastige beslissing, wist echt niet wat ik ermee aanmoest, een nuchter persoon zou zeggen: laat vallen (en dat zou ik als nuchtere buitenstaander ook meteen hebben gezegd) maar als je zoveel om iemand geeft, kun je mensen wel eens stomme dingen vergeven en zo stond ik dus ineens weer met haar te zoenen midden op straat... In de auto zaten we alweer aan elkaar te friemelen en uiteindelijk is ze ook die avond weer bij mij in bed beland en is ze daarna nog blijven slapen... Erna dus meteen alweer van "tja, ik hoop niet dat je nu weer iets van me verwacht" en we waren het erover eens dat het misschien niet het verstandigste was geweest om met elkaar weer het bed in te duiken.

Er was dus kermis in het dorp, dus wij daar zondagavond naartoe met wat vrienden en zij ging dus ook. Nou ja, haar die avond niet heel veel gezien, maar de dag erna vertelt ze me doodleuk dat ze weer met een andere jongen had staan zoenen (een enorme eikel ook nog), maar dat ze het zag als "gewoon wat lol maken" Ik dus weer helemaal teleurgesteld en dit keer al het gevoel dat ik haar niet echt meer kan vergeven omdat ze schijnbaar geen rekening houdt met mijn gevoelens... En maandagavond werd het alleen maar duidelijker, toen heb ik haar dus wel met die jongen gezien en het zag er al uit als meer dan een "toevallige ontmoeting", kon wel door de grond gaan... Ben toen ook naar huis gegaan zonder haar iets te zeggen, maar wel achteraf nog een heel erg lullig smsje gestuurd dat het duidelijk was dat het haar niets maar dan ook niets kon interesseren hoe ik me voelde. Beetje pissige reactie kreeg ik terug, maar straks op msn vertelt ze me vol enthousiasme hoe leuk ze die jongen wel niet vindt en dat ze toch het gevoel heeft dat er meer in zit met hem (en dan eerst maar zeggen: "nee, die jongen wil ook geen relatie" en "ik maak alleen wat lol") Ik heb dus blijkbaar weer helemaal niets betekend voor haar, ondanks dat ik echt zo goed voor haar ben geweest tot de tijd voor dit weekend. Bah bah bah, ben echt zo pissed op haar nu he.... Ze beweert zelf dat ze me altijd gewaarschuwd heeft, maar ja, het gevoel zat anders. Voor mijn gevoel ging het echt helemaal de goeie kant op, buitenstaanders dachten dat ook allemaal, maar dan komt er zo'n weekend. Ben nu ook wel helemaal klaar met haar, maar ja, ze zat de laatste tijd zo in mijn leven. Ben gewoon bang dat ik echt in een grote leegte val nu... Maar ik laat me in elk geval niet nog een keer voor de gek houden. Het stomme is ook dat me iets soortgelijks met iemand anders al eens eerder is overkomen, alleen zat ik er toen nog niet zo diep in als nu. (dat is overigens helemaal goedgekomen, dat wel)

Pff, heel verhaal, maar moest het gewoon ff kwijt

quote:

Op dinsdag 22 september 2009 20:05 schreef Barbusse het volgende:

[..]

Welkom en sterkte kerel. Na zo'n lange relatie gaat dit je niet in de koude kleren zitten. Het zal misschien even duren, maar het zal wel overgaan. Velen in dit topic zijn je voorgegaan.

Wel goed dat jullie in goed overleg (voor zover dat mogelijk is) uit elkaar zijn gegaan. Na een relatie van ruim 10 jaar zou ik dat ook wel willen...

Oh, en @ Snowcold: Waarom Guy Fawkes night?
[..]

Ik kan hier de romantiek niet echt van inzien, behalve dan de romantiek van herdenken...

Het is niet per se als romantisch bedoeld, ik heb gewoon een datum uitgekozen en het zinnetje 'Remember, remember the fifth of november...' zat in mijn hoofd. Dus ik dacht, nou dan wordt het vijf november. Is verder ook makkelijk te onthouden en als ik een blauwtje loop dan blaas ik de boel gewoon op ter ere van Guy Fawkes.

Verder: Vandaag hadden we weer afgesproken, superveel gelachen samen en veel gepraat. Ook over hoe het vroeger was. Had een zak van zijn lievelingssnoepjes meegenomen, omdat ik het zo aardig vond dat hij mij heel gastvrij ontving in zijn huis en mij cola en pannekoekjes aanbood. Hij was heel erg dankbaar, hij zei het zelfs nog toen hij me terug naar huis bracht...

Maar verder, het vermoeilijkt het proces niet echt. Ik vind juist dat het makkelijk word, want ik zie hem nu op een andere manier en beschouw hem als een vriend waar ik heel erg close mee ben. Eigenlijk zoals het was vóór dat we iets kregen. De 'klik' is er nog gewoon, we lachen om elkaar, voelen ons niet nerveus in elkaars gezelschap en kunnen nog goed kletsen. Hij leert me zelfs een paar kleine Krav Maga techniekjes, omdat ik in het donker nogal bang ben alleen over het bedrijventerrein (waar niemand komt) te fietsen. Dus wat dat betreft zou het zonde zijn deze vriendschap op te geven, hij is me heel veel waard.

Zelf lijkt hij vandaag 'liefkozender' dan anders en kijken we elkaar soms heel even langdurig aan. Maar ach, ik zie het wel tegen die tijd. Ik streef naar vijf november en zie tegen die tijd wel wat er is gebeurd!

quote:

Op woensdag 23 september 2009 16:47 schreef Metalfreak het volgende:

[..]

Nou ok, komt 'ie dan:

In het begin van het jaar echt een superleuke meid ontmoet, ideale leeftijd, woont in hetzelfde dorp, veel gemeenschappelijke interesses, op sommige punten verschillen we dan wel weer, maar dat vulde elkaar heel mooi aan. Daar toen even heel kort maar heftig iets mee gehad, maar ze was nog niet over haar toenmalige ex heen en vond hem toen ineens interessanter dan mij... Maar goed, heb wel contact gehouden en dat contact werd ook met de tijd beter, ondanks dat ze toch weer terug bij haar ex was. Ik kon het niet aanzien hoe hij met haar omging en ik besteedde meer en meer tijd aan haar, ze was toen ook vaker bij mij dan bij haar vriend en die kwam alleen als het hem uitkwam (en dat was dus niet vaak). Dat heeft ze uiteindelijk ook wel ingezien en ze was het dan ook nu echt helemaal zat met hem. Vanaf dat moment ging het met mij ook steeds meer de goeie kant op, deden veel dingen samen, samen eten, samen gaan zwemmen, gingen samen naar feestjes en zo. Maar wilde natuurlijk ook niet meteen iets forceren omdat ze ook net uit een relatie van (in totaal dan) 5 jaar kwam. Maar goed, alles ging goed, mijn lichte gevoelens voor haar die ik had toen ik haar net had leren kennen waren echt gegroeid tot een flinke verliefdheid, tot afgelopen zaterdag.....

Wij met vrienden (mijn beste vriend heeft nu een relatie met een van haar beste vriendinnen, ook dankzij mij hebben ze elkaar ontmoet ) dus naar een feestje en voor ik het weet staat ze recht voor m'n neus met een andere jongen te zoenen! En dat terwijl het juist de goeie kant op ging, wij hadden ook alweer uitgebreid liggen zoenen toen we met elkaar afspraken. Ben dus boos weggelopen daar op dat feest, die vriendin van haar is ook uitgeflipt tegen haar om wat ze mij aandeed (zij zag wél de pijn in mijn ogen toen ik haar zo zag) Erna toch nog met haar kunnen praten en ze zei dat zij er verder niets mee bedoelde en dat ze vrijheid wilde nu haar relatie net uit was en dat ik maar moest beslissen wat ik ermee deed. Lastige beslissing, wist echt niet wat ik ermee aanmoest, een nuchter persoon zou zeggen: laat vallen (en dat zou ik als nuchtere buitenstaander ook meteen hebben gezegd) maar als je zoveel om iemand geeft, kun je mensen wel eens stomme dingen vergeven en zo stond ik dus ineens weer met haar te zoenen midden op straat... In de auto zaten we alweer aan elkaar te friemelen en uiteindelijk is ze ook die avond weer bij mij in bed beland en is ze daarna nog blijven slapen... Erna dus meteen alweer van "tja, ik hoop niet dat je nu weer iets van me verwacht" en we waren het erover eens dat het misschien niet het verstandigste was geweest om met elkaar weer het bed in te duiken.

Er was dus kermis in het dorp, dus wij daar zondagavond naartoe met wat vrienden en zij ging dus ook. Nou ja, haar die avond niet heel veel gezien, maar de dag erna vertelt ze me doodleuk dat ze weer met een andere jongen had staan zoenen (een enorme eikel ook nog), maar dat ze het zag als "gewoon wat lol maken" Ik dus weer helemaal teleurgesteld en dit keer al het gevoel dat ik haar niet echt meer kan vergeven omdat ze schijnbaar geen rekening houdt met mijn gevoelens... En maandagavond werd het alleen maar duidelijker, toen heb ik haar dus wel met die jongen gezien en het zag er al uit als meer dan een "toevallige ontmoeting", kon wel door de grond gaan... Ben toen ook naar huis gegaan zonder haar iets te zeggen, maar wel achteraf nog een heel erg lullig smsje gestuurd dat het duidelijk was dat het haar niets maar dan ook niets kon interesseren hoe ik me voelde. Beetje pissige reactie kreeg ik terug, maar straks op msn vertelt ze me vol enthousiasme hoe leuk ze die jongen wel niet vindt en dat ze toch het gevoel heeft dat er meer in zit met hem (en dan eerst maar zeggen: "nee, die jongen wil ook geen relatie" en "ik maak alleen wat lol") Ik heb dus blijkbaar weer helemaal niets betekend voor haar, ondanks dat ik echt zo goed voor haar ben geweest tot de tijd voor dit weekend. Bah bah bah, ben echt zo pissed op haar nu he.... Ze beweert zelf dat ze me altijd gewaarschuwd heeft, maar ja, het gevoel zat anders. Voor mijn gevoel ging het echt helemaal de goeie kant op, buitenstaanders dachten dat ook allemaal, maar dan komt er zo'n weekend. Ben nu ook wel helemaal klaar met haar, maar ja, ze zat de laatste tijd zo in mijn leven. Ben gewoon bang dat ik echt in een grote leegte val nu... Maar ik laat me in elk geval niet nog een keer voor de gek houden. Het stomme is ook dat me iets soortgelijks met iemand anders al eens eerder is overkomen, alleen zat ik er toen nog niet zo diep in als nu. (dat is overigens helemaal goedgekomen, dat wel)

Pff, heel verhaal, maar moest het gewoon ff kwijt

Sorry hoor, maar mag ik haar even heel onbeleeft een kutwijf noemen? Bah, ze houd totaal geen rekening met andermans (jouw!) gevoelens en denkt alleen maar aan haar eigen pleziertjes. Als je ronduit enthousiast gaat vertellen over hoe leuk je een of andere jongen vindt, dan kun je godverdomme toch wel nadenken dat je daarmee iemand heel erg kunt kwetsen?!
Zij is het naar mijn mening echt niet waard om mee verder te gaan. Het is kut, maar ik weet wel zeker dat je je hier over heen zet!

quote:

Op woensdag 23 september 2009 17:08 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Sorry hoor, maar mag ik haar even heel onbeleeft een kutwijf noemen? Bah, ze houd totaal geen rekening met andermans (jouw!) gevoelens en denkt alleen maar aan haar eigen pleziertjes. Als je ronduit enthousiast gaat vertellen over hoe leuk je een of andere jongen vindt, dan kun je godverdomme toch wel nadenken dat je daarmee iemand heel erg kunt kwetsen?!
Zij is het naar mijn mening echt niet waard om mee verder te gaan. Het is kut, maar ik weet wel zeker dat je je hier over heen zet!

Dat mag jij, dat is wat al mijn vrienden ook zeggen (inclusief ikzelf) maar het maakt het inderdaad wat makkelijker om er overheen te komen. Ze weet ook dat ze mij ermee kwetst, ben altijd heel open en eerlijk geweest wat betreft mijn gevoelens voor haar. Ik had ook meer verantwoordlelijkheidsgevoel verwacht van iemand van 24 eigenlijk... Het voelde bij mij een beetje als me in de rug steken en dan het mes nog een keer omdraaien. Ik ben vooral heel erg boos, maar ook ergens wel een beetje verdrietig dat het allemaal zo heeft moeten lopen. Maar zij ziet het totaal anders, zij vindt omdat ze me gewaarschuwd had dat ik er niet teveel van mocht verwachten, dat ze mij daarom dus niet kwetst... Bah, had ik me toch zo lang in haar vergist...

Het probleem is dus wel dat ik nog regelmatig met haar geconfronteerd ga worden waarschijnlijk omdat die vriendin van haar iets met mijn beste vriend heeft. Maar goed, ook zij steunen mij allebei, dus daar wordt wel wat op gevonden hoop ik.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 16:47 schreef Metalfreak het volgende:

[..]
Ik heb dus blijkbaar weer helemaal niets betekend voor haar, ondanks dat ik echt zo goed voor haar ben geweest tot de tijd voor dit weekend.

Ahhh, de "nice guy"... daar ging je de mist in. Als je nu slecht voor haar was geweest dan was nu alles in kannen en kruiken geweest.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 18:25 schreef DigitalGirl het volgende:

[..]

Ahhh, de "nice guy"... daar ging je de mist in. Als je nu slecht voor haar was geweest dan was nu alles in kannen en kruiken geweest.

Mwah nee, dan had ik haar nu al lang nooit meer gezien, en daar hebben we het ook al eens over gehad.Toen ze me net had leren kennen had ze wel een beetje die indruk dat ik te meegaand was, maar laatst zei ze nog dat nu ze me beter had leren kennen dat wel mee bleek te vallen. En al zou dat nog zo zijn, dat is nog altijd geen reden om me zo hard te kwetsen... En zoals ik ook al zei: ik ben nooit geheimzinnig geweest over mijn gevoelens voor haar en dat directe waardeerde zij wel...

Mijn ex is ook altijd zeer direct, maar ik heb dat leren waarderen. In het begin was het even wennen, ben nogal gevoelig en vat dingen persoonlijk op. Maar dankzij hem heb ik me wel weten ontwikkelen op dat gebied en kan ik iets beter tegen kritiek. Dat hij open en direct is over zijn gevoel is dus iets wat ik heel erg op prijs stel!

Is ze 24? Eerlijk gezegd had ik haar jonger geschat, had namelijk niet gezien (als je het eerder gepost had) hoe oud ze was en ging uit van iets onder de 20. Is ze dus niet erg volwassen voor haar leeftijd. Tsja, ze zeggen wel eens: Nice guys finish last. (But I think they finish best!)
Uiteindelijk ben je als lieve jongen toch het gene wat vrouwen zoeken. Wat zij nu doet, daar heeft ze in haar latere leven eigenlijk geen flikker aan. Ze zal er nog wel achterkomen...

quote:

Op woensdag 23 september 2009 20:27 schreef Snowcold het volgende:

Tsja, ze zeggen wel eens: Nice guys finish last. (But I think they finish best!)
Uiteindelijk ben je als lieve jongen toch het gene wat vrouwen zoeken. Wat zij nu doet, daar heeft ze in haar latere leven eigenlijk geen flikker aan. Ze zal er nog wel achterkomen...

Hahaha, for real ... nah, op het moment dat een vrouw zoiets zegt moet je haar nooit geloven de werkelijkheid is namelijk totaal anders.

Deze jongen leerde het ...

quote:

Op woensdag 23 september 2009 20:27 schreef Snowcold het volgende:
Mijn ex is ook altijd zeer direct, maar ik heb dat leren waarderen. In het begin was het even wennen, ben nogal gevoelig en vat dingen persoonlijk op. Maar dankzij hem heb ik me wel weten ontwikkelen op dat gebied en kan ik iets beter tegen kritiek. Dat hij open en direct is over zijn gevoel is dus iets wat ik heel erg op prijs stel!

Tja, zij is ook heel erg direct. Daar moest ik in het begin ook wel aan wennen, ik was dat ook echt niet gewend. Maar dat is ook wat mannen vaak aantrekt, ze is bijvoorbeeld heel open over seks en zo en tja, dan trek je de aandacht van mannen natuurlijk ook al gauw. Zo ook die van mij, maar ik zag veel meer in haar dan alleen maar een neukertje, ik was ook echt graag bij haar en zij ook bij mij (leek het)

quote:

Is ze 24? Eerlijk gezegd had ik haar jonger geschat, had namelijk niet gezien (als je het eerder gepost had) hoe oud ze was en ging uit van iets onder de 20. Is ze dus niet erg volwassen voor haar leeftijd. Tsja, ze zeggen wel eens: Nice guys finish last. (But I think they finish best!)
Uiteindelijk ben je als lieve jongen toch het gene wat vrouwen zoeken. Wat zij nu doet, daar heeft ze in haar latere leven eigenlijk geen flikker aan. Ze zal er nog wel achterkomen...

Ja, en het erge is gewoon dat ze zich echt niet lijkt te beseffen dat ze zo fout bezig is. Ik weet ook wel dat ze zichzelf wel een keer tegen gaat komen, maar daardoor doet het nu niet minder pijn. Voor een hogeropgeleid persoon van 24 vind ik dat ook wel erg raar, op andere gebieden is ze juist wel volwassen, maar ze is echt te impulsief en denkt niet na over de gevolgens van haar acties.

En dat nice guys finish last: daar ben ik nu inmiddels wel achter, maar moet ik me nu echt met opzet als een enorme klootzak gaan gedragen? Oftewel: moet ik me anders gaan voordoen als ik ben? Ik ben gewoon zorgzaam voor iemand waar ik echt om geef, aan de andere kant: voor mensen die ik niet ken en waarom ik niets geef, zal ik echt niet meer doen dat absoluut noodzakelijk en zelfs dat liever niet.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 22:28 schreef Metalfreak het volgende:

[..]

Tja, zij is ook heel erg direct. Daar moest ik in het begin ook wel aan wennen, ik was dat ook echt niet gewend. Maar dat is ook wat mannen vaak aantrekt, ze is bijvoorbeeld heel open over seks en zo en tja, dan trek je de aandacht van mannen natuurlijk ook al gauw. Zo ook die van mij, maar ik zag veel meer in haar dan alleen maar een neukertje, ik was ook echt graag bij haar en zij ook bij mij (leek het)
[..]

Ja, en het erge is gewoon dat ze zich echt niet lijkt te beseffen dat ze zo fout bezig is. Ik weet ook wel dat ze zichzelf wel een keer tegen gaat komen, maar daardoor doet het nu niet minder pijn. Voor een hogeropgeleid persoon van 24 vind ik dat ook wel erg raar, op andere gebieden is ze juist wel volwassen, maar ze is echt te impulsief en denkt niet na over de gevolgens van haar acties.

En dat nice guys finish last: daar ben ik nu inmiddels wel achter, maar moet ik me nu echt met opzet als een enorme klootzak gaan gedragen? Oftewel: moet ik me anders gaan voordoen als ik ben? Ik ben gewoon zorgzaam voor iemand waar ik echt om geef, aan de andere kant: voor mensen die ik niet ken en waarom ik niets geef, zal ik echt niet meer doen dat absoluut noodzakelijk en zelfs dat liever niet.

Zoals ik al zei: To me they finish best! Daarmee bedoel ik dat jij uiteindelijk wel een lieve meid tegenkomt waarmee je gelukkig wordt. Verander jezelf alsjeblieft niet, want ik (en ik denk ook het gros van de vrouwen) heeft liever een leuke, lieve, zorgzame man dan een klootzak. Dat vrouwen vaker op 'foute' mannen vallen vind ik sowiezo onzin. Ik voel me totaal niet aangetrokken tot popi-jopi achtige klootzakken. Tot nu toe alleen nog maar lieve vriendjes gehad! Ofcourse waren ze niet perfect, maar dan ben ik zelf ook geen lieverdje.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 20:52 schreef DigitalGirl het volgende:

[knip]

Deze jongen leerde het ...

YOU BETTER BELIEVE IT!!! Part 1

Hij heeft wel een mooi verhaal, ben nu bij deel 2

Mag ik zeggen dat ik de titel van dit topic enigszins misleidend vind?
Nee?
Dan doe ik het toch

Ik ben heel hard op zoek naar tips om mijn ex los te laten... En dan vooral tips om je eigen karakter te omzeilen...
Voorbeeld: ik check geregeld even zijn webmail om te zien wat hij momenteel aan het doen is. Ik wil dit helemaal niet doen, en tóch doe ik het. Het punt is dat ik me alleen maar slechter voel als ik het gedaan heb. Ik moet het loslaten, maar diep van binnen wil ik dat dus niet. Anders zou ik namelijk ook niet profielen van zijn familie obsessief lopen checken op diverse sites.
Hoe kan ik hiermee stoppen? Ik sta er niet achter dat ik het doe, maar dat is blijkbaar niet genoeg om het dan ook echt niet meer te doen....
Ik word hier heeeeel verdrietig van. Zo zie ik bijvoorbeeld dat ie een bevestigingsmailtje krijgt van een of andere wedstrijd waar hij zich voor ingeschreven heeft. En dan denk ik: stomme zak, ik zit hier te huilen en jij gaat gewoon verder met je leven.
Dat is nog het ergste: dat ik weet dat zijn leven niet "on hold" staat, au contraire.
Als hij zich ook rot zou voelen, dan zou ik me een stuk minder rot voelen. Hoe meer hij met allerlei dingen bezig is, hoe meer ik gefrustreerd raak. Herkenbaar?
By the way: ik heb zelf de relatie beëindigd, ik stond er helemaal niet achter, maar het kón gewoon niet anders.

Lariss, laat ik maar de bad messenger zijn die beschoten wordt, maar zoiets gaat niet 1,2,3 ineens voorbij en kan best nog even doorsudderen.
Herken het wel hoor en met mij waarschijnlijk nog menig ander, de hyves bekijken, eventuele sites waarvan je weet dat ie ze bezoekt, ondertussen via via bekenden van hem polsen om te kijken hoe het er voor staat en dat alles in de hoop dat je iets leest zoals "mwah ik zou gaan [...] maar ik voel me gewoon te kut ...", gek genoeg 'gun' je dat die ander dan ook, terwijl diegene er ook niets aan kan doen, laat staan dat jij bepaald hoe diegene zijn gevoelens dient te uiten.
Misschien is ie dwangmatig bezig, puur om het bezig zijn omdat ie anders óok gek wordt van alle vragen, de herinneringen, de bagger YT muziek met zielige melodietjes, de foto's en de kaartjes die her en der liggen óf hij realiseerd het zich, weet dat ie er verder niets meer aan kan doen en gaat gewoon verder, iets wat zó moeilijk is, maar wel het prettigst.

Uiteindelijk doet het hem ook een boel, dat kan niet anders, alleen gaat hij anders om met de situatie of houdt de schijn op naar andere toe en breekt ie ondertussen in tranen uit als ie thuis zit.
Maar het is zeker herkenbaar hoor, je zit gewoon met alle gevoelens die versterkt worden op dat moment en je wilt dan niet het gevoel hebben dat hij er al klaar mee is doodleuk qua emoties, gevoel en beleving gewoon weer op normale waarden hangt terwijl je zelf in zak en as zit.
Volkomen begrijpelijk, uiteindelijk moet je alleen maar blij zijn als blijkt dat ie het echt gewoon goed verwerkt en verder kan, of dat écht zo is, is natuurlijk giswerk.

Hoelang is het inmiddels uit trouwens? dat bepaald ook wel het een en ander logischerwijs.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 22:36 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Zoals ik al zei: To me they finish best! Daarmee bedoel ik dat jij uiteindelijk wel een lieve meid tegenkomt waarmee je gelukkig wordt. Verander jezelf alsjeblieft niet, want ik (en ik denk ook het gros van de vrouwen) heeft liever een leuke, lieve, zorgzame man dan een klootzak. Dat vrouwen vaker op 'foute' mannen vallen vind ik sowiezo onzin. Ik voel me totaal niet aangetrokken tot popi-jopi achtige klootzakken. Tot nu toe alleen nog maar lieve vriendjes gehad! Ofcourse waren ze niet perfect, maar dan ben ik zelf ook geen lieverdje.

Hmm, ja, maar het typische is wel dat ik dus zelf ook wel op zo'n soort vrouwen val. Ik ben van mezelf nogal rustig, daarom val ik juist op de wat wildere vrouwen, maar dan wil ik er wel eentje die me met respect behandelt. En ik dacht ook echt dat zij dat wel deed. Ze weet iets wat ik in een half jaar heb opgebouwd in 3 dagen volledig te verneuken, doet ze echt goed... Als ik er geen goed gevoel over had gehad, was ik al véél eerder afgehaakt, maar ik bleef volhouden omdat het meer dan goed voelde van mijn kant. En van haar kant uit leken er ook wel degelijk gevoelens te zijn, dat idee had ook iedereen om ons heen. De blik in haar ogen als we afscheid namen zei me soms bijvoorbeeld al heel veel. We konden echt over alles praten en onze meningen over punten die ik bijvoorbeeld belangrijk vind in een relatie kwamen wel heel vaak overeen... Maar ook echt iedereen die ik dit verhaal vertel vindt het onbegrijpelijk wat ze me nu geflikt heeft, de enige die niet in wil zien dat ze fout bezig is geweest is zijzelf.

Maar hoe gaan jullie eigenlijk om met die leegte na zoiets? Ik weet gewoon soms 's avonds niet waar ik me op moet houden omdat ik dan toch weer ga piekeren. Vrienden hebben ook niet altijd tijd voor me omdat die ook hun eigen leven nog hebben en sommigen wonen ook te ver weg om ff snel langs te gaan. Maar heb ook nergens zin in bijvoorbeeld, probeerde gisteren wat gitaar te spelen, maar kon me niet concentreren. Ga ik internetten, zit ik de hele tijd te kijken of er niet iemand online is waarmee ik kan msnen en dan zie ik haar weer online en wil ik haar niet aanspreken, maar zo zijn we hiervoor wel hele avonden doorgekomen samen. Heb haar sinds ik haar heb leren kennen eigenlijk wel dagelijks gesproken, behalve toen we op vakantie waren. Dat voelt soms erg ongemakkelijk.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:27 schreef Metalfreak het volgende:

[..]


Maar hoe gaan jullie eigenlijk om met die leegte na zoiets? Ik weet gewoon soms 's avonds niet waar ik me op moet houden omdat ik dan toch weer ga piekeren. Vrienden hebben ook niet altijd tijd voor me omdat die ook hun eigen leven nog hebben en sommigen wonen ook te ver weg om ff snel langs te gaan. Maar heb ook nergens zin in bijvoorbeeld, probeerde gisteren wat gitaar te spelen, maar kon me niet concentreren. Ga ik internetten, zit ik de hele tijd te kijken of er niet iemand online is waarmee ik kan msnen en dan zie ik haar weer online en wil ik haar niet aanspreken, maar zo zijn we hiervoor wel hele avonden doorgekomen samen. Heb haar sinds ik haar heb leren kennen eigenlijk wel dagelijks gesproken, behalve toen we op vakantie waren. Dat voelt soms erg ongemakkelijk.

Ik denk dat dat voor iedereen verschillend is. Maar ik herken zeker wat je bedoeld. Als ik niet aan het werk of aan het sporten ben, weet ik geen raad met mezelf. Heb totaal nergens zin in en het leven komt me nu zo doelloos voor. Ik probeer ook zoveel mogelijk met vrienden af te spreken, maar zoals jij ook al aangeeft deze hebben ook hun eigen leven.
En om nu elke dag te gaan sporten, dat is ook een beetje veel van het goede.
Ik ben altijd blij als de dag om is en ik weer naar bed kan. Alleen ook in bed lig ik vaak nog uren wakker en als ik dan eindelijk slaap word ik om de zoveel tijd wakker....

quote:

Op donderdag 24 september 2009 03:20 schreef lariss het volgende:
Mag ik zeggen dat ik de titel van dit topic enigszins misleidend vind?
Nee?
Dan doe ik het toch

Ik ben heel hard op zoek naar tips om mijn ex los te laten... En dan vooral tips om je eigen karakter te omzeilen...
Voorbeeld: ik check geregeld even zijn webmail om te zien wat hij momenteel aan het doen is. Ik wil dit helemaal niet doen, en tóch doe ik het. Het punt is dat ik me alleen maar slechter voel als ik het gedaan heb. Ik moet het loslaten, maar diep van binnen wil ik dat dus niet. Anders zou ik namelijk ook niet profielen van zijn familie obsessief lopen checken op diverse sites.
Hoe kan ik hiermee stoppen? Ik sta er niet achter dat ik het doe, maar dat is blijkbaar niet genoeg om het dan ook echt niet meer te doen....
Ik word hier heeeeel verdrietig van. Zo zie ik bijvoorbeeld dat ie een bevestigingsmailtje krijgt van een of andere wedstrijd waar hij zich voor ingeschreven heeft. En dan denk ik: stomme zak, ik zit hier te huilen en jij gaat gewoon verder met je leven.
Dat is nog het ergste: dat ik weet dat zijn leven niet "on hold" staat, au contraire.
Als hij zich ook rot zou voelen, dan zou ik me een stuk minder rot voelen. Hoe meer hij met allerlei dingen bezig is, hoe meer ik gefrustreerd raak. Herkenbaar?
By the way: ik heb zelf de relatie beëindigd, ik stond er helemaal niet achter, maar het kón gewoon niet anders.

Hmmm, in mijn geval wel herkenbaar ja
Zoals het met mijn ex gaat lijkt het net als of ze blij is dat ze van me af is >_>
Zal ze wel onbewust doen, maarja ze zei een week na het uitmaken op MSN dat het "best goed" met haar ging, geeft me echt het gevoel dat ik al die tijd niets voor haar had betekend

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:27 schreef Metalfreak het volgende:

[..]

Maar hoe gaan jullie eigenlijk om met die leegte na zoiets? Ik weet gewoon soms 's avonds niet waar ik me op moet houden omdat ik dan toch weer ga piekeren. Vrienden hebben ook niet altijd tijd voor me omdat die ook hun eigen leven nog hebben en sommigen wonen ook te ver weg om ff snel langs te gaan. Maar heb ook nergens zin in bijvoorbeeld, probeerde gisteren wat gitaar te spelen, maar kon me niet concentreren. Ga ik internetten, zit ik de hele tijd te kijken of er niet iemand online is waarmee ik kan msnen en dan zie ik haar weer online en wil ik haar niet aanspreken, maar zo zijn we hiervoor wel hele avonden doorgekomen samen. Heb haar sinds ik haar heb leren kennen eigenlijk wel dagelijks gesproken, behalve toen we op vakantie waren. Dat voelt soms erg ongemakkelijk.

Veel muziek luisteren, veel gitaar spelen (werkte wel bij mij in ieder geval, niet echt nummers meespelen maar meer solo improviseren), heb me een avond lam gezopen en mijn verhaal (misschien iets te gedetailleerd ) uitgestort op 2 goeie vrienden betreft mijn ex... Luchtte wel op though
De eerste paar weken zijn altijd het ergst, inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden en heb ik nieuwe ambities gekregen. Waar ik nog het meeste moeite mee heb is in slaap komen, de gedachte van "Ze had nu naast me kunnen liggen" doet me nog steeds veel pijn, en soms blijf ik mezelf de schuld geven dat het uit is gegaan... Hoewel ik weet dat dat niet zo is.
Nouja zoals ze zeggen: tijd heelt alle wonden

[ Bericht 13% gewijzigd door J0ttem op 24-09-2009 10:15:35 ]

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:53 schreef J0ttem het volgende:
heb me een avond lam gezopen en mijn verhaal (misschien iets te gedetailleerd ) uitgestort op 2 goeie vrienden betreft mijn ex... Luchtte wel op though

Dat hebben we allemaal wel 's gedaan hehe

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:27 schreef Metalfreak het volgende:

[..]

Maar hoe gaan jullie eigenlijk om met die leegte na zoiets? Ik weet gewoon soms 's avonds niet waar ik me op moet houden omdat ik dan toch weer ga piekeren. Vrienden hebben ook niet altijd tijd voor me omdat die ook hun eigen leven nog hebben en sommigen wonen ook te ver weg om ff snel langs te gaan. Maar heb ook nergens zin in bijvoorbeeld, probeerde gisteren wat gitaar te spelen, maar kon me niet concentreren. Ga ik internetten, zit ik de hele tijd te kijken of er niet iemand online is waarmee ik kan msnen en dan zie ik haar weer online en wil ik haar niet aanspreken, maar zo zijn we hiervoor wel hele avonden doorgekomen samen. Heb haar sinds ik haar heb leren kennen eigenlijk wel dagelijks gesproken, behalve toen we op vakantie waren. Dat voelt soms erg ongemakkelijk.

Mijn ex en ik zijn nog steeds 'best friends' als ik het zo mag zeggen en op zich helpt dat wel. Ik hoef me niet continue af te vragen wat hij doet en hoe hij zich voelt, want daar praten we gewoon over. Ik spreek nog wel eens met hem af en dat vind ik erg fijn. Gisteren bijvoorbeeld was ik bij hem en hebben we ook nog goed gepraat enz, wat heel erg oplucht. Vooral als je ziet dat hij begrip toont en rekening houdt met mijn gevoelens. Hij blijft gewoon hartstikke lief en ik doe graag dingen voor hem. Ik probeer nu gewoon zoveel mogelijk te investeren in de vri endschap die we nu hebben, niet per sé in de hoop hem terug te krijgen maar gewoon laten zien dat ik bereid ben moeite te doen. Ik geef nog steeds heel erg veel om hem en ik wil hem laten merken dat hij gewoon altijd bij mij terecht kan. En dat gevoel is wederzijds, ik kan hem ook alles vertellen.
Ik merk wel dat ik, op de dag dat we afspreken, 's avonds laat wel even een paar tranen laat als ik in bed lig. Maar daar knap ik heel snel weer van op en ik weet mijn gedachten vaak op iets anders te zetten. De volgende morgen is het al weg!

Maar toch. Ergens zit er iets niet in de haak. Ik heb het gevoel alsof hij niet helemaal eerlijk tegen mij is, over zijn eigen gevoel. Ik ken hem, dat doet hij vaker en vooral uit zelfbescherming. Ik vang wel signalen op, zoals die galafoto van ons die naast zijn bed staat, de liefdesring (die we beiden droegen) die hij nog niet weggedaan heeft, het langdurige naar elkaar kijken en soms een erg liefdevolle knuffel krijgen... Ik zou hem dit willen vragen, maar ik denk toch dat ik een ontkennend antwoord krijg, waarheid of niet. Hij zal er zelf mee moeten komen als hij het kwijt moet of er iets mee wil doen. Tot die tijd geloof ik hem gewoon op zijn woord, dat het over is tussen ons.

Maarja, ik heb afgesproken tot vijf november te wachten en dat ga ik doen!

quote:

Op donderdag 24 september 2009 16:12 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Mijn ex en ik zijn nog steeds 'best friends' als ik het zo mag zeggen en op zich helpt dat wel. Ik hoef me niet continue af te vragen wat hij doet en hoe hij zich voelt, want daar praten we gewoon over. Ik spreek nog wel eens met hem af en dat vind ik erg fijn. Gisteren bijvoorbeeld was ik bij hem en hebben we ook nog goed gepraat enz, wat heel erg oplucht. Vooral als je ziet dat hij begrip toont en rekening houdt met mijn gevoelens. Hij blijft gewoon hartstikke lief en ik doe graag dingen voor hem. Ik probeer nu gewoon zoveel mogelijk te investeren in de vri endschap die we nu hebben, niet per sé in de hoop hem terug te krijgen maar gewoon laten zien dat ik bereid ben moeite te doen. Ik geef nog steeds heel erg veel om hem en ik wil hem laten merken dat hij gewoon altijd bij mij terecht kan. En dat gevoel is wederzijds, ik kan hem ook alles vertellen.
Ik merk wel dat ik, op de dag dat we afspreken, 's avonds laat wel even een paar tranen laat als ik in bed lig. Maar daar knap ik heel snel weer van op en ik weet mijn gedachten vaak op iets anders te zetten. De volgende morgen is het al weg!

Ik snap wel dat het helpt om die leegte om te vullen, maar ik denk niet dat het helpt om over de relatie heen te komen. Heb het al vaker gezien bij mensen en dan gaat het fout zodra één van de twee toch een ander tegenkomt of ze blijven toch net zoveel om elkaar heen draaien zodat ze toch weer bij elkaar uitkomen. Vaak komen daar ook van die knipperlichtrelaties uit voort, dan is het weer aan, dan toch weer uit. Als de relatie over is kun je m.i. het beste even afstand nemen, anders krijg je toch weer valse hoop. En dat zie ik ook in je volgende stukje:

quote:

Maar toch. Ergens zit er iets niet in de haak. Ik heb het gevoel alsof hij niet helemaal eerlijk tegen mij is, over zijn eigen gevoel. Ik ken hem, dat doet hij vaker en vooral uit zelfbescherming. Ik vang wel signalen op, zoals die galafoto van ons die naast zijn bed staat, de liefdesring (die we beiden droegen) die hij nog niet weggedaan heeft, het langdurige naar elkaar kijken en soms een erg liefdevolle knuffel krijgen... Ik zou hem dit willen vragen, maar ik denk toch dat ik een ontkennend antwoord krijg, waarheid of niet. Hij zal er zelf mee moeten komen als hij het kwijt moet of er iets mee wil doen. Tot die tijd geloof ik hem gewoon op zijn woord, dat het over is tussen ons.

Maarja, ik heb afgesproken tot vijf november te wachten en dat ga ik doen!

Volgens mij hoop jij stiekem nog héél hard dat het goedkomt. Zolang je dat blijft doen, kom je er niet overheen.


Bij mij zit die optie van elkaar vaak opzoeken er echt niet in nu. De hele verhouding zit nu compleet scheef en wil haar ook echt even niet zien omdat het me gewoon teveel pijn doet. En ja, ook ik denk wel eens: het was zo geweldig leuk van tevoren, kon dat nu nog maar eens zo zijn en dan toch weer de gedachten om bij haar te willen zijn. Maar dan denk ik ook weer aan de pijn die ze me heeft bezorgd en dat ik ook voor mezelf moet opkomen.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:53 schreef J0ttem het volgende:

[..]

Veel muziek luisteren, veel gitaar spelen (werkte wel bij mij in ieder geval, niet echt nummers meespelen maar meer solo improviseren), heb me een avond lam gezopen en mijn verhaal (misschien iets te gedetailleerd ) uitgestort op 2 goeie vrienden betreft mijn ex... Luchtte wel op though
De eerste paar weken zijn altijd het ergst, inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden en heb ik nieuwe ambities gekregen. Waar ik nog het meeste moeite mee heb is in slaap komen, de gedachte van "Ze had nu naast me kunnen liggen" doet me nog steeds veel pijn, en soms blijf ik mezelf de schuld geven dat het uit is gegaan... Hoewel ik weet dat dat niet zo is.
Nouja zoals ze zeggen: tijd heelt alle wonden

Die avond lam zuipen heb ik ook wel eens zin in eigenlijk Maar heb er nu nog geen in het vooruitzicht helaas, het verhaal heb ik wel al uitgestort aan vriendinnen van me en ik krijg ook verder hele lieve steun, daar ben ik ze ook heeeeeel erg dankbaar voor. In slaap vallen lukt me vreemd genoeg meestal wel, maar ik word 's nachts nu regelmatig wakker met een enorme frustratie en ook jaloezie ten op zichte van die andere kerel (waarom hij wel? en waarom nu ook juist die enorme eikel?)
Overigens ben ik het met die stelling van "tijd heelt alle wonden" niet helemaal eens. Het heeft namelijk allemaal te maken met acceptatie, maar die acceptatie wil nu niet lukken, gewoon omdat ik het onbegrijpelijk vind wat ze me geflikt heeft en dat ik dit niet van haar had verwacht. Maar die acceptatie hangt niet vast aan tijd. Het is niet zo dat je ineens zegt over een maand: zo, en nu ben ik er overheen. Waarom dan ineens wel en niet al over een week? Wat is er precies anders aan dat tijdstip behalve dat het langer geleden is?

quote:

Op donderdag 24 september 2009 16:12 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Mijn ex en ik zijn nog steeds 'best friends' als ik het zo mag zeggen en op zich helpt dat wel. Ik hoef me niet continue af te vragen wat hij doet en hoe hij zich voelt, want daar praten we gewoon over. Ik spreek nog wel eens met hem af en dat vind ik erg fijn. Gisteren bijvoorbeeld was ik bij hem en hebben we ook nog goed gepraat enz, wat heel erg oplucht. Vooral als je ziet dat hij begrip toont en rekening houdt met mijn gevoelens. Hij blijft gewoon hartstikke lief en ik doe graag dingen voor hem. Ik probeer nu gewoon zoveel mogelijk te investeren in de vri endschap die we nu hebben, niet per sé in de hoop hem terug te krijgen maar gewoon laten zien dat ik bereid ben moeite te doen. Ik geef nog steeds heel erg veel om hem en ik wil hem laten merken dat hij gewoon altijd bij mij terecht kan. En dat gevoel is wederzijds, ik kan hem ook alles vertellen.
Ik merk wel dat ik, op de dag dat we afspreken, 's avonds laat wel even een paar tranen laat als ik in bed lig. Maar daar knap ik heel snel weer van op en ik weet mijn gedachten vaak op iets anders te zetten. De volgende morgen is het al weg!

Maar toch. Ergens zit er iets niet in de haak. Ik heb het gevoel alsof hij niet helemaal eerlijk tegen mij is, over zijn eigen gevoel. Ik ken hem, dat doet hij vaker en vooral uit zelfbescherming. Ik vang wel signalen op, zoals die galafoto van ons die naast zijn bed staat, de liefdesring (die we beiden droegen) die hij nog niet weggedaan heeft, het langdurige naar elkaar kijken en soms een erg liefdevolle knuffel krijgen... Ik zou hem dit willen vragen, maar ik denk toch dat ik een ontkennend antwoord krijg, waarheid of niet. Hij zal er zelf mee moeten komen als hij het kwijt moet of er iets mee wil doen. Tot die tijd geloof ik hem gewoon op zijn woord, dat het over is tussen ons.

Maarja, ik heb afgesproken tot vijf november te wachten en dat ga ik doen!

Ik herken het wel, die aantrekking die tussen jouw en je ex blijft bestaan. De 2 keer dat ik mn ex heb gezien sinds het uit was, waren er langdurig naar elkaar kijken, wel knuffels en elkaar een beetje plagen (zoals in de relatie). Ik heb me erbij neergelegd dat dat altijd wel zo zal blijven.

Maar wat mischien beter is voor jou, is om afstand te nemen. Zo kan je nooit afscheid nemen van de relatie als jullie elkaar nog zoveel zien en zo tegen elkaar doen. Daar ga je uiteindelijk aan onderdoor vrees ik. Als tip geef ik je dus, beperk het contact een beetje.

Ik meld me toch nog even.. Al lijkt het wel heel lang geleden... af en toe knaagt het toch nog een beetje.

Bedankt voor jullie reacties.
Het is inmiddels 4 maanden uit (10 maanden knipperlicht en 2 jaar samengewoond).
Muziek luisteren doe ik niet meer. Dacht eerst dat het misschien therapeutisch kon werken, maar dat vond ik niet het geval. Dan kwam echt álles eruit en dan zat ik serieus een uur te janken en dan nog 2 uur na te snikken. Na een aantal weken iedere dag muziek luisteren werd het niet minder, maar juist erger. Nu zap ik weg als ik muziek hoor.
Drinken doe ik niet (ben ik hier zeker de uitzondering?!) want ik hou niet van alcohol.

Verder heb ik psychische problemen en een van de meest kenmerkende is dat ik me mee laat voeren in een neerwaartse spiraal en me er niet tegen kan verzetten. En telkens als ik ergens achter kom (bijvoorbeeld dat hij met een aantal collega's is gaan eten) glij ik verder af. Om dat te voorkomen moet ik nergens meer achterkomen, ik zoek immers zelf die informatie op. Ik weet dat het slecht is om te doen en wil er daarom mee stoppen. Maar hoe??!! Mijn onbewuste is gewoon de baas over mij, want ik (de ik die dit nu schrijft) vind het helemaal niet tof om buikpijn te krijgen van al die nieuwe info, maar mijn andere ik (onbewustzijn) zorgt ervoor dat ik toch obsessief dingen ga doen.

En wat het nog moeilijker maakt is dat ik weet dat hij er al lang overheen is. Dat weet ik omdat er iets met hem aan de hand is, en als ik diagnoses zou mogen stellen dan zou ik hem de diagnose narcistische persoonlijkheidsstoornis geven.
Hij heeft nog nooit gehuild, hij is niet in staat om verdriet te voelen. Het enige wat hij kan voelen zijn gekrenkte egogevoelens, als iemand een opmerking maakt over zijn uiterlijk. Behalve dat hij niet kan huilen (dat kunnen wel meer mensen niet) kan hij gewoon écht niet verdrietig zijn. Hij gaat met het grootste gemak naar zijn werk, met collega's uit eten, naar verjaardagen, enzovoort, zonder aan mij te denken. Dat weet ik ook omdat het al eens is uitgeweest tussen ons en hij me toen ook heeft verteld dat het zo voor hem werkte.

En ach ja, ik weet dat ik me om zo'n type niet rot moet voelen, en dat het maar beter is zo (want het is echt absoluut beter, ik verdien heus wel beter dan zo'n eikel), maar toch..... Als ie morgen voor de deur zou staan....

Ook heb ik vaak op internet als ik in een forum zijn naam zie staan, of een stuk tekst zie dat overeenkomsten heeft met hem, dat mijn hart dan altijd overslaat, omdat ik hoop dat hij het op een wonderbaarlijke wijze er toch moeilijk mee blijkt te hebben en het van zich afschrijft. Ook al weet ik dat hij niet in staat is om meer dan 2 regels tekst te typen.

Ik vind 4 maanden meer dan genoeg hoor, om zo'n persoon zou je nog niet eens een dag moeten rouwen...Dus vandaar mijn vraag; hoe laat ik het in godsnaam los? Verstand en gevoel op een lijn krijgen, hoe moet dat?

Voor jullie ook allemaal veel sterkte. Voor de mensen die nog contact met hun ex hebben lijkt het me helemaal een crime. Want je weet met je verstand dat het niet goed is, maar je gevoel wil dat contact. Wellicht in de hoop op...

[ Bericht 0% gewijzigd door lariss op 24-09-2009 20:22:18 ]

quote:

Op donderdag 24 september 2009 17:37 schreef dreamzk het volgende:

[..]

Ik herken het wel, die aantrekking die tussen jouw en je ex blijft bestaan. De 2 keer dat ik mn ex heb gezien sinds het uit was, waren er langdurig naar elkaar kijken, wel knuffels en elkaar een beetje plagen (zoals in de relatie). Ik heb me erbij neergelegd dat dat altijd wel zo zal blijven.

Maar wat mischien beter is voor jou, is om afstand te nemen. Zo kan je nooit afscheid nemen van de relatie als jullie elkaar nog zoveel zien en zo tegen elkaar doen. Daar ga je uiteindelijk aan onderdoor vrees ik. Als tip geef ik je dus, beperk het contact een beetje.

Bedankt voor je advies, maar voorlopig laat ik het zo. We zien elkaar maar één keer per week en we nemen verder alleen contact op als we iets te praten hebben. Ik heb niet constant de behoefte om hem te bellen en ik kan mijn aandacht goed focussen op school en andere hobby's/mensen. Ik ondervind er nauwelijks problemen van. Ik denk dat meer afstand nemen alleen maar moeilijker zou zijn.

Maar zodra ik er moeite mee krijg zal ik zeker je advies in mijn achterhoofd houden!

waarom waarom waarom heb ik de onhebbelijke eigenschap voortdurend de waarheid te willen weten?!
Verd****, ik was al aan het vechten tegen een flinke dip en nu heb ik mezelf er eigenhandig helemaal in geholpen.

@JoeBravo,

Wat heb je gedaan dan? Misschien helpt het om het even van je af te schrijven?

Mijn ex vond mij enthousiast overkomen aan de telefoon, terwijl ik het eerder als nonchalant bestempelde. Ik voelde me ook niet echt enthousiast, gewoon neutraal ofzo. En ik mailde en smste ineens teveel, alleen omdat ik even wat duidelijkheid over iets wilde. Hij leek ook erg opgefokt door iets aan de telefoon (haastig praten, onrustige en zware ademhaling) maar zei dat er niks aan de hand was.

Heb voor mezelf besloten om niks meer van me te laten horen tot dinsdagavond. Hopelijk weet ik dat vol te houden.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 22:50 schreef Snowcold het volgende:
Hij leek ook erg opgefokt door iets aan de telefoon (haastig praten, onrustige en zware ademhaling) maar zei dat er niks aan de hand was.

Knap van 'm toen ik mijn ex de eerste weken aan de lijn had stokte mijn adem continu ademde ik zwaar en was ik zo opgefokt als de pest en stond ik met tranen in mijn ogen mijn emotie in bedwang te houden

Ik heb gisteren ook nog een berichtje voor haar achtergelaten waarin ik vrij duidelijk mijn frustraties heb laten blijken. En dan heb ik me nog ingehouden, had een nog veel hardere tekst klaarstaan, maar die heb ik maar ff weggelaten. Was echt woedend. Het lijkt er namelijk op dat als je denkt dat het niet erger kan, ze er nog een schepje bovenop doet. Ze had me beter met een mes in de rug kunnen steken geloof ik... Ze dacht bijvoorbeeld namelijk dat ze gewoon mee kon naar een feestje van een vriendin van MIJ morgen. Bah, ik snap niet dat ik me zo in iemand heb kunnen vergissen een half jaar lang...

quote:

Op donderdag 24 september 2009 22:44 schreef lariss het volgende:
@JoeBravo,

Wat heb je gedaan dan? Misschien helpt het om het even van je af te schrijven?

och, een paar posts van haar en haar nieuwe vriend lezen op een ander forum was genoeg, maar ik wist vantevoren al dat ik dat niet aan zou kunnen en toch doen...

Bah, ik ben gewoon boos nu. Ik heb mezelf flink kwaad zitten maken over ons telefoongesprek van gisteravond. Hij was niet echt fair bezig om eerlijk te zijn.

Eerst lopen zeggen dat hij ook wel eens twee keer in de week wilde afspreken omdat mijn en zijn vrije dagen toevallig samen vielen. Nou, leek mij wel een keer leuk dus hebben we het over gehad. Tijdens dat gesprek was het eerst: 'Tsja, dan zit ik met mn nachtdienst op maandag.'
Dus ik: 'Okay, doen we het toch niet? Kun jij slapen enz.'
Hij: 'Ja maar het zou eventueel lukken, dan slaap ik gewoon niet, is toch de laatste nachtdienst en anders kan ik die nacht niet slapen.'
En daarna weer: 'Ik denk niet dat ik je nog naar huis kan brengen als ik geen slaap heb gehad, daarna met je afspreek en ook nog eens heen en weer moet rijden.'

Ik heb geen ENKELE keer gezegd 'Ah kom op, laten we het toch doen.' ofzo. En toch wisselt ie steeds van mening, make up your fuckin' mind. Het is niet alsof ik het erg vind, maar vervolgens krijg ik de schuld dat ik 'zo enthousiast' was over twee keer die week afspreken terwijl hij de eerste was die hiermee kwam, maar dat ontkent hij heftig. What the fuck man, alleen omdat ik nog gevoelens heb krijg ik alle schuld op me afgeschoven. Lekker makkelijk vriend.

Ik baal echt dat ik er toen niet iets van gezegd heb.

Let him go snowcold. Schijnbaar lukt dat je niet. be a man. woman. Of wil je weer een knipperlicht relatie. Dat is toch niet vol te houden.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 08:02 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

och, een paar posts van haar en haar nieuwe vriend lezen op een ander forum was genoeg, maar ik wist vantevoren al dat ik dat niet aan zou kunnen en toch doen...

Kerel, het is je al vaker verteld geloof ik, maar kijk niet meer op dat forum dan! Blokkeer de toegang desnoods....
Als ik zou weten dat m'n ex met d'r nieuwe vriendje op een ander forum de verliefde tortelduifjes uit zouden hangen ga ik daar echt niet kijken hoor.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 11:31 schreef Barbusse het volgende:

[..]

Kerel, het is je al vaker verteld geloof ik, maar kijk niet meer op dat forum dan! Blokkeer de toegang desnoods....
Als ik zou weten dat m'n ex met d'r nieuwe vriendje op een ander forum de verliefde tortelduifjes uit zouden hangen ga ik daar echt niet kijken hoor.

tja, een week geleden kon ik het wel hebben
Ik wil gewoon op dat forum terecht kunnen, ik kom er al bijna 10 jaar en ken er een aantal mensen erg goed. En het stomme is, ze hangen er niet de tortelduifjes uit, maar ik heb blijkbaar op het moment aan een halve hint al genoeg om me op te winden.... zucht, hoe krijg ik het gevoel van vorige week nou weer terug?!

Nou ja, ik ga me dit weekend weer vermaken met m'n zoontje, daarna zie ik wel weer verder.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 11:38 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

tja, een week geleden kon ik het wel hebben
Ik wil gewoon op dat forum terecht kunnen, ik kom er al bijna 10 jaar en ken er een aantal mensen erg goed. En het stomme is, ze hangen er niet de tortelduifjes uit, maar ik heb blijkbaar op het moment aan een halve hint al genoeg om me op te winden.... zucht, hoe krijg ik het gevoel van vorige week nou weer terug?!

Nou ja, ik ga me dit weekend weer vermaken met m'n zoontje, daarna zie ik wel weer verder.

Vermaken met je zoon is altijd goed!
En misschien moet je eens denken aan meditatie en/of ademhalingstechnieken leren. Dat kan ervoor zorgen dat je je de volgende keer minder op zal winden. Leuk zal het nog steeds niet zijn als je iets leest wat van hen is, maar dan werk je jezelf niet meer zo de put in.

Vanavond een date en best zenuwachtig enzo. Leuk om mijn aandacht (eventueel) weer op iemand te vestigen als het allemaal leuk is enzo
Toch 'raakt' het me nog steeds als ex dingen zegt over zijn nieuwe vriendin. Terwijl het al 'eeuwen' uit is.
Snap van mezelf ook niet helemaal waar het vandaan komt maar goed. Gewoon dat gevoel maar beetje negeren ofzo. Heb soms moeite dingen geheel en 100 % los te laten, sowieso. Ook in andere situaties.
Hoop wel dat het spoedig helemaal over gaat. Misschien als de date slaagt want sta wel geheel open voor anderen etc.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 22:50 schreef Snowcold het volgende:
Hij leek ook erg opgefokt door iets aan de telefoon (haastig praten, onrustige en zware ademhaling) maar zei dat er niks aan de hand was.

In de films hebben ze dan meestal seks op dat moment.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 12:47 schreef Lastpost het volgende:

[..]

In de films hebben ze dan meestal seks op dat moment.

Ook weer een update van mijn kant:
Het is nu iets meer als 2 weken uit. Heb paar dagen geleden een brief naar haar geschreven. Ik kreeg een redelijk open antwoord terug dus daar was ik wel blij mee. Gisteren samen wat gegeten en over koetjes en kalfjes gepraat, maar niet echt over onze gevoelens daar voelde het te vroeg voor.

Komt er op neer dat we beide nog van elkaar houden, maar ook alle 2 het gevoel hebben dat het nu niet samen gaat. Mijn hart wil haar graag terug, maar mijn verstand zegt dat het zo beter is. We hebben nu eerst onze eigen dingen uit te zoeken. Eeuwige strijd tussen hart en verstand. Dat we nu redelijk goed met elkaar omgaan maakt het ook niet makkelijker. Binnenkort maar eens kijken of een echt open gesprek mogelijk is...

Het doet me deugd om te weten dat je met relatieproblemen niet alleen op de wereld bent... Wij zijn nog niet uit elkaar maar lang zal het niet meer duren, na een relatie van 10 jaar.

Mn soon-to-be zegt dat hij me nog doodgraag ziet en dat hij heel erg graag bij mij is, dat hij iemand gelijk mij nodig heeft om zn (nu moeilijke door werk) leven op te bouwen maar toch mist hij iets. En hij weet niet of hij ons gelukkige leven kan of wil accepteren. Ik zie hem doodgraag en zou alle doen voor hem maar als hij niet weet wat hij wil, gaat het niet meer zeker?

Ik word er zo verdrietig van. Ook al omdat ik hem niet kan bereiken aangezien hij op dit moment in het buitenland zit. Ik heb zin om mn kop tegen alle muren te slaan die ik tegen kom!

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 09:21 schreef usrfobiwan het volgende:
Let him go snowcold. Schijnbaar lukt dat je niet. be a man. woman. Of wil je weer een knipperlicht relatie. Dat is toch niet vol te houden.

WEER een knipperlichtrelatie? Alsof ik die ooit heb gehad, maak alsjeblieft geen beweringen die niet waar zijn. Bovendien ben ik gewoon boos omdat hij zo 'hot 'n cold' is en mij daar de schuld van geeft. Ik wil best bevriend met hem blijven, maar dan moet ie niet zo vaag doen.

Trouwens, over dat opgefokt zijn. Hij is de gene die het uit heeft gemaakt, niet ik. Dus ik zie niet in waarom dat 'knap van hem' zou zijn. Vooral als ie de dag ervoor nog zo liefkozend en knuffelig doet.

Ach anyway, zoals ik zei: Laat in ieder geval niks meer van me horen tot dinsdagavond. Dan is er trouwens kermis in Weert, ga ik lekker naartoe met een groep vriendinnen.

Pff waarom pijnigen mensen hun zelf toch altijd
Ik heb soms nog steeds dat ik een liedje luister die ik ooit 's samen met mijn ex heb gehoord bijvoorbeeld:



Geen idee waarom, vind het gewoon een heel mooi liedje uit een mooie tijd..
Geen illusie ofzo hoor, maar heb dan toch zoiets van humpf.

Maargoed daar gaan we weer, geef mezelf nu een schop onder m'n kont en ga bij een maat eten en fitnissen vanavond denk maar even de stad in met m'n broer ofzo, ga toch echt niet op de tv romantische comedies zitten kijken

Want het leven gaat door, en geluk kan je vinden in een oogwenk, maar vooral in jezelf.

Fijne avond/weekend mensen!

Gaat niet echt lekker zo...

toen ik in de auto van m'n werk naar huis zat, had ik het ook ff helemaal niet meer, maar toen ik het vrolijke koppie van m'n zoontje zag toen ik thuis kwam, was het meeste leed weer vergeten
Nu hij lekker ligt te slapen komt het nare gevoel wel weer wat terug, maar nog niet zo erg als het was gelukkig.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 19:27 schreef JoeBravo het volgende:
toen ik in de auto van m'n werk naar huis zat, had ik het ook ff helemaal niet meer, maar toen ik het vrolijke koppie van m'n zoontje zag toen ik thuis kwam, was het meeste leed weer vergeten
Nu hij lekker ligt te slapen komt het nare gevoel wel weer wat terug, maar nog niet zo erg als het was gelukkig.

Dat wil ik ook.
En laat ik dan ook maar het betere origineel plaatsen dan:

Godver...waarom nu opeens zo'n pijn?

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 19:31 schreef Barbusse het volgende:

[..]

Dat wil ik ook.
En laat ik dan ook maar het betere origineel plaatsen dan:

Soul Classic.. Lorraine Ellison

Godver...waarom nu opeens zo'n pijn?

oef, daar maak je het jezelf niet makkelijk mee nee.
* JoeBravo zet Snow Patrol op

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 19:40 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

oef, daar maak je het jezelf niet makkelijk mee nee.
* JoeBravo zet Snow Patrol op

Ik wil het mezelf ook niet makkelijk maken, ik wil ervan af. Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 20:00 schreef dick_laurent het volgende:

[..]

Nou ik zit momenteel ook weer in een GRUWELIJKE dip.
Gister is ze al haar spullen komen halen. Ik was (heel bewust) niet thuis.
Vervolgens mailt ze me savonds, "bedankt voor het inpakken van mn spullen nog. mvg ...."

Echt er zit NUL KOMMA NUL emotie of gevoel in. Ze heeft me niet eens gevraagd hoe het met me gaat!!! Of laten weten hoe zij dingen ervaart nu ze weer terug in NL is, hoe ze dit alles ervaart? Compleet zakelijk... alsof ik werkelijk NIKS voor haar voorstel. Geen enkele toenadering. Ziek vind ik het!!! Vandaag uren lopen janken... nu gaat het wel weer ff, maar er hoeft maar dit *knipt met vingers* te gebeuren en ik stort weer in.

Goed, ik moet gewoon weer helemaal mezelf uit deze dip krabbelen. Hoe weet ik momenteel niet....

Ik heb haar inmiddels een brief geschreven, waarin ik helemaal uitleg hoe ik me voel, en hoe BIZAR en grof ik deze break-up vind...en dat ik hoop dat ik nooit meer zo iets zal mee maken, want dit is niet gezond voor een mens....echt niet. Not like this. Kouder en killer kan haast niet. Wanneer ik hem post weet ik nog niet, soon probably.
Hoe kan ze zo zijn? Na al die jaren van 'ik hou van je' 'ik wil nooit meer bij je weg' 'jij bent alles voor me'
Niet te geloven zeg.....

......


...............

*klik*

Huil hier met mij mee.
Oh, en ik raad je aan mijn linkjes dan maar niet aan te klikken...vooral de laatste niet...

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 08:02 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

och, een paar posts van haar en haar nieuwe vriend lezen op een ander forum was genoeg, maar ik wist vantevoren al dat ik dat niet aan zou kunnen en toch doen...

Dat is dan mooi k..
Ik herken het in ieder geval: je wíl het niet doen en tóch ga je het doen. Nou sterkte dan maar.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 08:02 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

och, een paar posts van haar en haar nieuwe vriend lezen op een ander forum was genoeg, maar ik wist vantevoren al dat ik dat niet aan zou kunnen en toch doen...

Herkenbaar. Weten dat je iets niet aankan en toch doen.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 20:00 schreef dick_laurent het volgende:

[..]

Nou ik zit momenteel ook weer in een GRUWELIJKE dip.
Gister is ze al haar spullen komen halen. Ik was (heel bewust) niet thuis.
Vervolgens mailt ze me savonds, "bedankt voor het inpakken van mn spullen nog. mvg ...."

Echt er zit NUL KOMMA NUL emotie of gevoel in. Ze heeft me niet eens gevraagd hoe het met me gaat!!! Of laten weten hoe zij dingen ervaart nu ze weer terug in NL is, hoe ze dit alles ervaart? Compleet zakelijk... alsof ik werkelijk NIKS voor haar voorstel. Geen enkele toenadering. Ziek vind ik het!!! Vandaag uren lopen janken... nu gaat het wel weer ff, maar er hoeft maar dit *knipt met vingers* te gebeuren en ik stort weer in.

Goed, ik moet gewoon weer helemaal mezelf uit deze dip krabbelen. Hoe weet ik momenteel niet....

Ik heb haar inmiddels een brief geschreven, waarin ik helemaal uitleg hoe ik me voel, en hoe BIZAR en grof ik deze break-up vind...en dat ik hoop dat ik nooit meer zo iets zal mee maken, want dit is niet gezond voor een mens....echt niet. Not like this. Kouder en killer kan haast niet. Wanneer ik hem post weet ik nog niet, soon probably.
Hoe kan ze zo zijn? Na al die jaren van 'ik hou van je' 'ik wil nooit meer bij je weg' 'jij bent alles voor me'
Niet te geloven zeg.....

......


...............

*klik*

Klote man. Vooral dat ze zo zakelijk doet, dat maakt alles extra pijnlijk... Misschien dat ze het doet om het makkelijker voor haarzelf te maken, maar ze had tenminste wel iets meer interesse/gevoel kunnen tonen. Het is toch wel iemand waar je heel erg van gehouden hebt...

Ik hoop dat het nu beter met je gaat, je komt er echt wel bovenop. Ik heb zelf ervaren dat de eerste week het allermoeilijkst is (ik weet niet hoe ver jij nu bent...) en de eerste keer na de break-up hem zien was echt heel erg pijnlijk...
Maar 9 daagjes later begon mijn nieuwe studie, hoop leuke mensen leren kennen en heb mijn hoofd 9 van de 10 keer bij andere dingen! Ik denk nog wel eens aan hem, vooral als ik alleen in bed lig, maar ik merk dat deze gedachten niet de overhand nemen en dat ik ze ook vrij snel weer ongedaan kan maken. Zorg gewoon voor genoeg afleiding in je leven, het helpt echt!

Over gevoelige liedjes gesproken, ik hoorde dit een paar maanden geleden bij "Hello Goodbye" Ik dacht hey da's een mooi nummer.... Ik opzoeken... ik begon zo te janken dat ik niet meer kon ophouden.

Ja??? En dus:

........

Wie heeft de tip, nee DE oplossing om daar dan mee te kappen? Ik denk dat heel veel van ons zulke stomme dingen lopen te doen terwijl we dat helemaal niet willen.

Tot iemand met andere ideeën komt, geloof ik dat échte vrije wil niet bestaat.
Immers, mensen met de verschrikkelijke psychische aandoening OCS bijvoorbeeld, willen die handelingen ook niet uitvoeren.
http://www.kennislink.nl/publicaties/vrije-wil-bestaat-niet-echt

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 23:35 schreef lariss het volgende:

[..]

Dat is dan mooi k..
Ik herken het in ieder geval: je wíl het niet doen en tóch ga je het doen. Nou sterkte dan maar.

Ik herken het ook wel. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat de mens graag bevestiging heeft van zijn eigen gedachtes. Als je weet dat het ook nog écht klopt, weet je ook dat je die gedachtes niet voor niets hebt Het klinkt heel raar dan, maar blijkt het dan niet waar te zijn, volgt er toch een soort van teleurstelling omdat je dan tot de conclusie komt dat je je gek aan het maken bent met gedachtes die nergens op gebaseerd zijn. Je maakt je liever druk over gedachtes die wel ergens op gebaseerd zijn, hoe stom dat ook klinkt.

Ik had dat zelf ook, zag donderdag iets in haar Hyves staan en toen knapte er bij mij ook wel iets, was echt woedend op dat moment (en ik ben niet het type om snel kwaad te worden, in tegendeel zelfs) Heb haar op MSN toen een berichtje achtergelaten waaruit duidelijk bleek dat ik pissed off was (en dan heb ik de helft ook nog weggelaten, had een heel verhaal getypt, maar toch maar niet gestuurd) en waarin ik me afvroeg waar ze het lef vandaan haalde om te denken dat ik nu ineens weer kon doen alsof er niets aan de hand was. Kom ik gisteren thuis, zie ik op MSN wat offline berichten staan van haar dat ze vindt dat ik me als een klein kind gedraag die zijn zin niet krijgt en of ik het niet kan verkroppen dat zij nu gelukkig is met iemand anders... En weer verschuilde ze zich achter haar altijd makkelijke uitspraak "ik heb je toch van tevoren gezegd dat je niets moest verwachten van me". Heb haar duidelijk gemaakt dat ik inderdaad haar enthousiasme niet deel over haar nieuwe lover en dat er een groot verschil zit tussen je als een klein kind gedragen en met respect behandeld willen worden, maar dat ziet ze toch niet in.... Vervolgens toch maar geblokkeerd op MSN, meer woorden wil ik er ook niet meer vuil aan maken. Tijd voor wat anders!

Het gaat een lang, hééél lang weekend worden vrees ik....

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 13:17 schreef Barbusse het volgende:
Het gaat een lang, hééél lang weekend worden vrees ik....

zo te lezen voor meer mensen dan alleen jij en ik
Buurvrouw van m'n ouders vroeg naar mijn situatie, kon me maar met grote moeite goed houden.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 13:24 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

zo te lezen voor meer mensen dan alleen jij en ik
Buurvrouw van m'n ouders vroeg naar mijn situatie, kon me maar met grote moeite goed houden.

Ik blijf ook maar binnen denk ik. Geen zin om mensen te ontmoeten, laat staan bekenden...

Ik ken het helaas....

Blegh, ik ben nu van m'n ex af.
We hebben 3,5 jaar een zeer goede relatie gehad totdat zij december vorig jaar verliefd werd op iemand anders.
Pas 1,5 maand geleden hoorde ik van haar dat ze verliefd is op een leraar van 52! (ze is zelf 20) en dan ook nog het lef hebben om aan mij te vragen hoe je iemand kan vinden op internet om te checken of hij getrouwd is.

Nu had ze zich ingeschreven op een datingsite om die vent te proberen te vinden en nu komt ze aan met iemand van 45.

Ze vertelde me toen het uit ging dat gedeelde interesses de reden was. Zij is overtuigd heiden en erg fylosofisch ingesteld en ik heb daar niets mee, ik respecteerde haar meningen wel.
Nu ben ik net terug van een tour door zuid-Amerika en hoor ik van haar dat ze dus wat met die vent van 45 heeft, de gedachte alleen al vind ik smerig.
Ik heb al die tijd geprobeerd om normaal met haar om te kunnen gaan en haar als goede vriend te zien maar ik ga er dan zelf aan onderdoor...

Eergisteren heb ik het contact totaal met haar verbroken omdat ik het gewoon niet meer trok.
zo... dit moest ik even kwijt.

quote:

Nu ben ik net terug van een tour door zuid-Amerika en hoor ik van haar dat ze dus wat met die vent van 45 heeft, de gedachte alleen al vind ik smerig.

Srry moest k ff kwijt, wat een raar verhaal en nogmaals sorry maar wat een raar meisje. Kan me wel voorstellen dat je hier van in de war ben.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 14:53 schreef Grimbert het volgende:
Blegh, ik ben nu van m'n ex af.
We hebben 3,5 jaar een zeer goede relatie gehad totdat zij december vorig jaar verliefd werd op iemand anders.
Pas 1,5 maand geleden hoorde ik van haar dat ze verliefd is op een leraar van 52! (ze is zelf 20) en dan ook nog het lef hebben om aan mij te vragen hoe je iemand kan vinden op internet om te checken of hij getrouwd is.

Nu had ze zich ingeschreven op een datingsite om die vent te proberen te vinden en nu komt ze aan met iemand van 45.

Ze vertelde me toen het uit ging dat gedeelde interesses de reden was. Zij is overtuigd heiden en erg fylosofisch ingesteld en ik heb daar niets mee, ik respecteerde haar meningen wel.
Nu ben ik net terug van een tour door zuid-Amerika en hoor ik van haar dat ze dus wat met die vent van 45 heeft, de gedachte alleen al vind ik smerig.
Ik heb al die tijd geprobeerd om normaal met haar om te kunnen gaan en haar als goede vriend te zien maar ik ga er dan zelf aan onderdoor...

Eergisteren heb ik het contact totaal met haar verbroken omdat ik het gewoon niet meer trok.
zo... dit moest ik even kwijt.

Wow... ik weet niet zo goed wat ik daar op moet zeggen. In ieder geval, heel veel sterkte ermee!

Met mij gaat het verder goed. Ik houd me tot nu toe aan mn afspraak om niets van me te laten horen tot dinsdagavond, hoewel het misschien toch maandag wordt omdat ik dinsdag naar die kermis ben en dan geen zin heb om te bellen enz.
Hij smste me gisteravond en stuurde vanmorgen een mailtje. En ik heb niks teruggestuurd!
(ben een beetje trots op die zelfbeheersing van mij)

Het gaat weer redelijk goed. Heb wat inzinkingen gehad, gevreesd dat ik in de dip zou blijven, angst voor de toekomst (zou ik ooit weer iemand vinden?!) maar dat bang zijn maakte me kapot, dus ik probeer daar niet meer aan te denken. Dat ik hem als partner niet meer terug krijg heb ik vrede mee, ik wist van begin af aan dat we niet altijd bij elkaar zouden blijven en ik ben hem in ieder geval dankbaar voor twee (grotendeels) fantastische jaren. Het kutste vind ik de totale afkapping van contact. Maar ook daar zit verbetering in, eerst was het 5 jaar geen contact, toen 1 jaar, en nu zei die een paar maanden. Dat geeft hoop want dan ben ik hem tenminste niet voor altijd kwijt, hij was echt m'n maatje.

Ik heb wel heel erg zitten worstelen toen ik in zo'n dip zat. Ik probeer altijd betekenissen uit gebeurtenissen te halen en ik zat me af te vragen wat ik hier nou van moest leren. Ik weet sowieso iets duidelijker wat ik wil in een relatie, en dat ik moet oppassen dat ik niet te afhankelijk word van één persoon. Dat is natuurlijk verstikkend en het is ongezond als je partner buiten jou geen leven heeft. Ik vind het jammer dat ik mijn ex heb blootgesteld aan mijn onzekerheden en dat hij middenin mijn leerproces zat. Hij heeft heel veel gezeur aan moeten horen en het is spijtig dat ik hem niet meer van de 'leuke ik' heb kunnen geven. Hij gunt mij het beste en ik vind dat wel fijn want dat geeft mij extra motivatie om wat te doen met m'n leven, alsof ik hem dat verschuldigd ben. Ik ben ergens ook wel blij dat we straks even geen contact hebben, anders blijf ik mijn leven om hem heen inrichten.

Het is wel wat voorbarig om te zeggen dat het goed gaat trouwens, want ik zie hem de komende paar dagen nog (daarna is het echt afgelopen-lang verhaal). En hoewel ik al flink bezig ben met het verwerken weet ik niet hoe het zal zijn als ik echt geen contact meer met hem kan opnemen. Dat het gewoon echt geen optie meer is, terwijl hij juist de degene was die er altijd voor me is geweest, die ik om 4 uur 's nachts nog even kon bellen. Geen nachtelijke sms-sessies meer..het begint een beetje door te dringen nu

Maargoed, ik blijf bij het motto 'it's better to have loved and lost, than to never have loved at all'.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 16:15 schreef Kieswiel het volgende:
Het gaat weer redelijk goed. Heb wat inzinkingen gehad, gevreesd dat ik in de dip zou blijven, angst voor de toekomst (zou ik ooit weer iemand vinden?!) maar dat bang zijn maakte me kapot, dus ik probeer daar niet meer aan te denken. Dat ik hem als partner niet meer terug krijg heb ik vrede mee, ik wist van begin af aan dat we niet altijd bij elkaar zouden blijven en ik ben hem in ieder geval dankbaar voor twee (grotendeels) fantastische jaren. Het kutste vind ik de totale afkapping van contact. Maar ook daar zit verbetering in, eerst was het 5 jaar geen contact, toen 1 jaar, en nu zei die een paar maanden. Dat geeft hoop want dan ben ik hem tenminste niet voor altijd kwijt, hij was echt m'n maatje.

Ik heb wel heel erg zitten worstelen toen ik in zo'n dip zat. Ik probeer altijd betekenissen uit gebeurtenissen te halen en ik zat me af te vragen wat ik hier nou van moest leren. Ik weet sowieso iets duidelijker wat ik wil in een relatie, en dat ik moet oppassen dat ik niet te afhankelijk word van één persoon. Dat is natuurlijk verstikkend en het is ongezond als je partner buiten jou geen leven heeft. Ik vind het jammer dat ik mijn ex heb blootgesteld aan mijn onzekerheden en dat hij middenin mijn leerproces zat. Hij heeft heel veel gezeur aan moeten horen en het is spijtig dat ik hem niet meer van de 'leuke ik' heb kunnen geven. Hij gunt mij het beste en ik vind dat wel fijn want dat geeft mij extra motivatie om wat te doen met m'n leven, alsof ik hem dat verschuldigd ben. Ik ben ergens ook wel blij dat we straks even geen contact hebben, anders blijf ik mijn leven om hem heen inrichten.

Het is wel wat voorbarig om te zeggen dat het goed gaat trouwens, want ik zie hem de komende paar dagen nog (daarna is het echt afgelopen-lang verhaal). En hoewel ik al flink bezig ben met het verwerken weet ik niet hoe het zal zijn als ik echt geen contact meer met hem kan opnemen. Dat het gewoon echt geen optie meer is, terwijl hij juist de degene was die er altijd voor me is geweest, die ik om 4 uur 's nachts nog even kon bellen. Geen nachtelijke sms-sessies meer..het begint een beetje door te dringen nu

Maargoed, ik blijf bij het motto 'it's better to have loved and lost, than to never have loved at all'.

Ik ben het met dat motto eens. Verder herken ik, zoals bij iedereen eigenlijk (logisch), veel in jouw situatie. Maar ik ben blij dat je gemotiveerd bent om je leven weer zodanig op te pakken. Veel sterkte en succes, in the end it all works out!

Bedankt voor jullie reacties
Ik heb gelukkig heel veel aan m'n vrienden die me steunen.
Hobby's zoeken is inderdaad een goed idee, ik deed al wat aan hardlopen en dat ga ik nu ook meer doen en ik denk erover om wekelijks op de maandagavond na werk lekker te gaan zwemmen.

Nou.. hier is mijn verhaal van. Dit is zonet gebeurd in de middag. Op dit moment krijg ik weer tranen, als ik denk over hoe het deze middag is verlopen.

Ik had 3,5 jaar toen ze van de middelbare school naar de universiteit ging. Ik was echt blij voor haar, mede omdat ze vroeger een beetje werd gepest. Nu kon ze gewoon opnieuw beginnen. En gelukkig ging dat goed. Ze had veel vrienden en bleef vaak ook vrijwillig op school. Ze had het opeens ontzettend druk. Ik merkte ook dat ze aan het veranderen was. Ze maakte geen tijd meer voor mij vrij. Ze kwam toen op het idee om samen te gaan wonen. Uiteindelijk ging dat niet door. Later bleek dat er veel meer achter zat en haar gedachtegang snap ik niet helemaal...

Ze zei dus dat ze een soort van bindingsangst had. Ze houdt ontzettend veel van mij, maar op de een of andere manier voelde het slecht voor haar om samen met mij te gaan wonen. Ik vond dat opzich geen probleem, zolang ze maar tijd vrijhield voor mij. In een relatie geef je en neem je. Ze zei dat ze geen tijd kon vrijmaken en dat ze problemen had met lange relaties. Opeens zei ze dat ze het knap vond dat ze al zo lang had. Ze zei dat ze erg onstabiel was en dat het beter was voor ons om uit elkaar te gaan. Ze wist niet meer wat ze wou. Ook was ze onzeker over onze relatie later. Mede daarom wilde ze niet gaan samenwonen met mij. Uiteindelijk hebben "we" het uit gemaakt. Eigenlijk had ik geen keus. Ze komt met irrationele argumenten, over haar gevoelens, iets waar ik haar niet mee kan helpen. Het afscheid was ook zoals in een soap volgens mij. "Ik hou van je en ik hoop dat we vrienden kunnen blijven." Ze zegt dat ze misschien later, als ze stabieler is, ze wel weer een relatie met mij kan hebben. Uiteindelijk wou ze nog een knuffel ook...

Aan de ene kant ben ik boos en aan de andere kant verdrietig. Het is voor mij echt moeilijk te begrijpen wat er nou in haar om gaat. Ze geeft me nu ook het idee dat ik maar gewoon moet wachten en dat we dan later verder kunnen. Ik betrap mezelf er nu ook op dat ik daarin mijn hoop vestig. Maar hoe groot is de kans nou dat het uiteindelijk goed komt. Komt het vaak voor dat twee ex-en die niet echt ruzie hebben gehad, maar besluiten om uit elkaar te gaan, uiteindelijk toch weer besluiten om het nog eens te proberen?

Ik weet niet of ik het nou maar moet vergeten en door moet gaan met mijn leven of.. tja. Kut hersenen, ben nu helemaal in de war en van slag.

Mijn ex zei ook dat ze nog van me houd en dat ik haar allerbeste vriend ben, ik kon er alleen niet mee leven dus heb ik alle contact verbroken.
Het was het moeilijkste om te doen, maar ook het beste (voor mijzelf)

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 17:16 schreef Chung het volgende:
Nou.. hier is mijn verhaal van. Dit is zonet gebeurd in de middag. Op dit moment krijg ik weer tranen, als ik denk over hoe het deze middag is verlopen.

Ik had 3,5 jaar toen ze van de middelbare school naar de universiteit ging. Ik was echt blij voor haar, mede omdat ze vroeger een beetje werd gepest. Nu kon ze gewoon opnieuw beginnen. En gelukkig ging dat goed. Ze had veel vrienden en bleef vaak ook vrijwillig op school. Ze had het opeens ontzettend druk. Ik merkte ook dat ze aan het veranderen was. Ze maakte geen tijd meer voor mij vrij. Ze kwam toen op het idee om samen te gaan wonen. Uiteindelijk ging dat niet door. Later bleek dat er veel meer achter zat en haar gedachtegang snap ik niet helemaal...

Ze zei dus dat ze een soort van bindingsangst had. Ze houdt ontzettend veel van mij, maar op de een of andere manier voelde het slecht voor haar om samen met mij te gaan wonen. Ik vond dat opzich geen probleem, zolang ze maar tijd vrijhield voor mij. In een relatie geef je en neem je. Ze zei dat ze geen tijd kon vrijmaken en dat ze problemen had met lange relaties. Opeens zei ze dat ze het knap vond dat ze al zo lang had. Ze zei dat ze erg onstabiel was en dat het beter was voor ons om uit elkaar te gaan. Ze wist niet meer wat ze wou. Ook was ze onzeker over onze relatie later. Mede daarom wilde ze niet gaan samenwonen met mij. Uiteindelijk hebben "we" het uit gemaakt. Eigenlijk had ik geen keus. Ze komt met irrationele argumenten, over haar gevoelens, iets waar ik haar niet mee kan helpen. Het afscheid was ook zoals in een soap volgens mij. "Ik hou van je en ik hoop dat we vrienden kunnen blijven." Ze zegt dat ze misschien later, als ze stabieler is, ze wel weer een relatie met mij kan hebben. Uiteindelijk wou ze nog een knuffel ook...

Aan de ene kant ben ik boos en aan de andere kant verdrietig. Het is voor mij echt moeilijk te begrijpen wat er nou in haar om gaat. Ze geeft me nu ook het idee dat ik maar gewoon moet wachten en dat we dan later verder kunnen. Ik betrap mezelf er nu ook op dat ik daarin mijn hoop vestig. Maar hoe groot is de kans nou dat het uiteindelijk goed komt. Komt het vaak voor dat twee ex-en die niet echt ruzie hebben gehad, maar besluiten om uit elkaar te gaan, uiteindelijk toch weer besluiten om het nog eens te proberen?

Ik weet niet of ik het nou maar moet vergeten en door moet gaan met mijn leven of.. tja. Kut hersenen, ben nu helemaal in de war en van slag.

Zojuist? Ocherme...

Ik zou mijn hoop er niet op gaan vestigen, al zal dat in het begin automatisch gebeuren. Dat deed ik namelijk ook en dat was een ontzettend grote fout. Verder vind ik dat ze maar vage dingen zegt, misschien komt ze er nog op terug maar reken er niet op. Er bestaat altijd kans dat twee exen het weer gaan proberen. Soms na een dag, soms na een week, soms na een aantal maanden en soms zelfs na jaren. Maar ik kan je natuurlijk niks garanderen en je moet je leven hier ook niet op afstemmen.

Veel sterkte in ieder geval!

Zonet.. Kan nog steeds niet geloven dat het vandaag gebeurd is.

Ik snap er niks van. Zeggen dat je van iemand houdt en het toch uitmaken. Het was alsof we het samen uitmaakte, maar eigenlijk krijg ik nu het gevoel dat ik gedumpt ben door "haar verwarde gevoelens".

Arghhh, de laatste keer dat ik zo emo was, dat was 4,5 jaar geleden ofzo.

Vergeten, niet hopen, vergeten, niet hopen, vergeten..

@ Chung; Ik denk dat ze meer vrijheid wil. Zo'n stap naar de universiteit brengt heel veel met zich mee, ze is zichzelf aan het ontdekken en wil misschien loskomen van het verleden dat ze had. Misschien hoor jij bij dat verleden. Het kan zo zijn dat als ze alles uitgevogeld heeft, beseft dat jij de ware voor haar bent. Maar de kans is volgens mij groter dat ze zich zodanig ontwikkeld dat jullie uiteindelijk niet meer bij elkaar passen. Ik vind het wel vreemd dat ze zegt slecht te zijn in lange relaties. Als ze al 3,5 jaar had op de middelbare school lijkt het me niet dat ze voor die leeftijd lange en serieuze relaties kon hebben?

Wachten op iemand is zodanig kut dat ik je dat niet aanraad, dat staat alleen je eigen leven in de weg. Het is nog vers dus geef jezelf de tijd om het te verwerken en misschien duidelijkheid te vragen. In ieder geval succes.

Arg... komop mensen!

Laat niet je hele leven, je weekend of slechts maar een minuut van je leven naar de klote helpen doordat iemand jou niet meer wil!!!

Potverdorie.. ik heb ook gejankt als een klein kind toen het uit ging, en JA ik denk nog geregeld aan haar, waarom? Geen idee misschien omdat ze ruim 4 jaar met mij het leven heeft gedeeld, omdat ik van haar hielt, en nog steeds liefdevol terugdenk aan de mooie tijd die we samen hebben gehad.

Maar die is voorbij, face it.. misschien heb je nog hoop, dat mag, maar wees niet wanhopig want dat helpt echt niet.

Maar verdomme zeg.. ze heeft me een kutstreek geleverd, net als jullie ex-en waarschijnlijk ook bij jullie gedaan hebben, of misschien is de vlam gewoon uitgegaan, en dat is alleen al genoeg om niet langer stil te blijven staan 'EN DOORGAAN' met je leven.

Laat zien dat je het waard ben van jezelf te houden en onderneem wat, verban een deel van je onzekerheden door ervoor te zorgen dat ze niet meer bestaan, per slot.. je hebt nu een zee van tijd.

In de tussentijd kan je hier terecht met je verdriet, maar besteed niet je hele bewustzijn hier zoals ik gedaan heb, ga wat doen sinds ik dit ben gaan doen gaat het 10x beter met me...

Boh, mijn ex hield ook nog wel van me toen ze het uitmaakte, t was alleen dat in de laatste maanden de (fysieke) liefde maar van 1 kant kwam (die van mij).
Zij nam wat dat betreft geen enkel initiatief, het moest altijd van mijn kant komen...

Het is waarschijnlijk ook wel beter zo, maar ik voelde me daardoor ook gedumpt, het probleem lag duidelijk bij haar maar ze maakte het maar uit omdat ze het blijkbaar niet op kon lossen >_> (bovendien hebben we van alles geprobeerd om het te verbeteren).

Soms vraag ik me echt af of ik nog gewoon met haar moet omgaan (we hebben besloten contact te houden via MSN) of dat ik er schijt aan moet krijgen en enorm pissig op haar moet zijn...
Zat gister avond weer ff in een dipje en had het er na 5 weken weer eens over gehad met haar... Toch blijft ze kil overkomen, ook al voelt ze zich schuldig dat het met haar na 2 weken al "goed" ging en mij de indruk gaf alsof het haar niets kon schelen...

Achjah, laat ik het maar positief bekijken... Heb nu wel tijd om eens in een band te spelen, aangezien wij elkaar bijna elk weekend zagen, bovendien wonen wij 180km van elkaar af, wat ook nog wat complicaties opleverde... Het is toch wel weer fijn om een stukje vrijheid terug te hebben en ik ben in ieder geval weer een ervaring rijker...

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 18:20 schreef Chev het volgende:
Arg... komop mensen!

Laat niet je hele leven, je weekend of slechts maar een minuut van je leven naar de klote helpen doordat iemand jou niet meer wil!!!

Potverdorie.. ik heb ook gejankt als een klein kind toen het uit ging, en JA ik denk nog geregeld aan haar, waarom? Geen idee misschien omdat ze ruim 4 jaar met mij het leven heeft gedeeld, omdat ik van haar hielt, en nog steeds liefdevol terugdenk aan de mooie tijd die we samen hebben gehad.

Maar die is voorbij, face it.. misschien heb je nog hoop, dat mag, maar wees niet wanhopig want dat helpt echt niet.

Maar verdomme zeg.. ze heeft me een kutstreek geleverd, net als jullie ex-en waarschijnlijk ook bij jullie gedaan hebben, of misschien is de vlam gewoon uitgegaan, en dat is alleen al genoeg om niet langer stil te blijven staan 'EN DOORGAAN' met je leven.

Laat zien dat je het waard ben van jezelf te houden en onderneem wat, verban een deel van je onzekerheden door ervoor te zorgen dat ze niet meer bestaan, per slot.. je hebt nu een zee van tijd.

In de tussentijd kan je hier terecht met je verdriet, maar besteed niet je hele bewustzijn hier zoals ik gedaan heb, ga wat doen sinds ik dit ben gaan doen gaat het 10x beter met me...

Chev onze motivator.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 18:40 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Chev onze motivator.

Hehe ja, maar hij heeft wel gelijk! Je moet niet je eigen geluk laten afhangen van iemand anders, je bent zelf nog altijd verantwoordelijk voor je eigen geluk. Maar goed, andere mensen kunnen je er wel bij helpen. Wat mij helpt is de enorm lieve reacties van vrienden en die klaar voor je staan als je het nodig hebt.

Maar goed, dat doet niks af aan het feit dat ik haar nu ineens ontzettend mis, ondanks mijn boosheid van de afgelopen dagen. Heb vanmiddag een feestje gehad van een vriendin van me en daar zou zij ook heen meegaan in eerste instantie en hoewel de vrienden allemaal gezellig waren en ik zelf ook heel vrolijk deed, heb ik toch ineens het gevoel dat ik haar mis, ondanks de dingen die ze me geflikt heeft. Twee vrienden hebben ook al los van elkaar tegen me gezegd: "ik ben bang dat je binnenkort toch weer met haar rondloopt" en hoewel ik dit ontken tegenover hen, kunnen ze daar nog wel eens gelijk in hebben ook...

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 17:16 schreef Chung het volgende:
Komt het vaak voor dat twee ex-en die niet echt ruzie hebben gehad, maar besluiten om uit elkaar te gaan, uiteindelijk toch weer besluiten om het nog eens te proberen?

Helaas niet. Maximale wat er vaak inzit is een knipperlicht relatie, maar daar zit je waarschijnlijk ook niet op te wachten. Zit zelf in ongeveer dezelfde situatie, maar alleen dan dat ik het ook niet lekker vond gaan. Maar ook zij zegt van ik hou nog van je, maar weer meer vrijheid voor mezelf.

Ergens blijf je hopen, maar je kan veel beter doorgaan met je leven zoals Chev zegt. En ja dat is makkelijker gezegt dan gedaan.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 18:40 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Chev onze motivator.

tja, zo denk ik er nu ook over.. Nu het verleden tijd is. Toch heeft die periode dat ik totaal van de kaart was wel een functie gehad. Je moet er doorheen, het wegstoppen is ook niet goed.

Maar je moet er idd. ook weer een keer uitkomen..

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 20:32 schreef Swatfire het volgende:

[..]

Helaas niet. Maximale wat er vaak inzit is een knipperlicht relatie, maar daar zit je waarschijnlijk ook niet op te wachten. Zit zelf in ongeveer dezelfde situatie, maar alleen dan dat ik het ook niet lekker vond gaan. Maar ook zij zegt van ik hou nog van je, maar weer meer vrijheid voor mezelf.

Ergens blijf je hopen, maar je kan veel beter doorgaan met je leven zoals Chev zegt. En ja dat is makkelijker gezegt dan gedaan.

Soms blijft zo'n relatie dan nog wat doorsudderen omdat je elkaar nog niet kunt of wilt loslaten..

En heel soms komen mensen ook duurzaam weer bij elkaar..

Alles kán.

Maar daar is het ook mee gezegd.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 20:47 schreef Enneacanthus_Obesus het volgende:

[..]

Soms blijft zo'n relatie dan nog wat doorsudderen omdat je elkaar nog niet kunt of wilt loslaten..

En heel soms komen mensen ook duurzaam weer bij elkaar..

Been their done that. This eerder een maand uit geweest. Na veel gezeur zijn we toch weer bij elkaar gekomen(nu bijna een jaar geleden). Daar doel ik dus ook op met knipperlicht relatie. Vandaar dat mijn geloof dat het ooit echt goed komt niet erg groot is

Ok, na ruim een maand vind ik t interessant om te zien hoe ook ik in het standaard ritme val van het rouwen om een verloren liefde. Afvragen wat ze aan het doen is, gek maken met gedachten over wat ze aan het doen zóu kunnen zijn, niet zeker weten of t de goede keuze was, etc...

(verkapte tvp)

Bedankt voor jullie reacties! Door jullie reacties blijf ik nog enigszins rationeel denken. Tenminste, dat hoop ik...

Ik vind het zo moeilijk om dit los te maken. De meeste mensen gaan uit elkaar vanwege een ruzie, vanwege vreemdgaan of omdat je uit elkaar groeit ofzo. In mijn geval voelt het alsof het goed gaat komen.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 18:18 schreef Kieswiel het volgende:
@ Chung; Ik denk dat ze meer vrijheid wil. Zo'n stap naar de universiteit brengt heel veel met zich mee, ze is zichzelf aan het ontdekken en wil misschien loskomen van het verleden dat ze had. Misschien hoor jij bij dat verleden. Het kan zo zijn dat als ze alles uitgevogeld heeft, beseft dat jij de ware voor haar bent. Maar de kans is volgens mij groter dat ze zich zodanig ontwikkeld dat jullie uiteindelijk niet meer bij elkaar passen.

Wachten op iemand is zodanig kut dat ik je dat niet aanraad, dat staat alleen je eigen leven in de weg. Het is nog vers dus geef jezelf de tijd om het te verwerken en misschien duidelijkheid te vragen. In ieder geval succes.

Bedankt voor de reactie! Dit is precies wat ik nodig heb... Voor nu probeer ik mijn gedachten op een rijtje te zetten en ik probeer het allemaal te verwerken. Ik ga er binnenkort nog een keer serieus over praten met haar en daarna neem ik misschien het besluit om het achter me te laten en verder te gaan. Op deze manier weet ik tenminste zeker dat ik de juiste beslissing heb genomen.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 23:38 schreef SuperrrTuxxx het volgende:

[..]

Herkenbaar. Weten dat je iets niet aankan en toch doen.

Mja, denk dat je dan jezelf probeert te testen, je eigen harder wilt maken ofzo. Juist lezen, juist jezelf ermee confronteren ofzo om het misschien beter te accepteren.

Ik wilde toch even een positief iets melden hier, heb namelijk binnenkort een date met een leuk meisje!

Het frappante is dat ik haar ook echt net op het juiste moment ontmoet had, want ik zat er een paar dagen geleden echt even weer helemaal doorheen.
Op de een of andere manier begon ik steeds meer het idee te krijgen dat ik mijn ex weer terug wilde wilde en alleen door constant voor mezelf te rationaliseren waarom bellen een slecht idee zou zijn, kon ik het laten.

Toen ik echter dat meisje ontmoette verdween de gedachte en het verlangen als sneeuw voor de zon.
Eindigt het in een rebound? Altijd mogelijk, hoewel ik daar eigenlijk niet eens vanuit wil gaan, omdat ik echt een leuke klik had met het "nieuwe" meisje.
Het belangrijkste punt wat ik heb geleerd is dat er echt wel veel meer leuke andere meiden zijn dan je ex.
En ja, ook al weet je dat bewust gezien sowieso wel, je moet het ook even emotioneel zien te snappen.
Ik heb er in ieder geval erg veel zin in en het grappige is, op dit moment hoop ik echt gewoon dat m'n ex net zo blij is als dat ik nu ben.

Dus mensen (zeker ook voor jou, Dick_Laurent)..er is zeker weten hoop..een hoop andere leuke mensen die je zomaar kan ontmoeten!

(Overigens, mocht het helemaal niets worden en ik beland weer in een dip, dan kom ik uiteraard weer terug! )

quote:

Op zondag 27 september 2009 13:59 schreef Untouchables het volgende:
Ik wilde toch even een positief iets melden hier, heb namelijk binnenkort een date met een leuk meisje!

Het frappante is dat ik haar ook echt net op het juiste moment ontmoet had, want ik zat er een paar dagen geleden echt even weer helemaal doorheen.
Op de een of andere manier begon ik steeds meer het idee te krijgen dat ik mijn ex weer terug wilde wilde en alleen door constant voor mezelf te rationaliseren waarom bellen een slecht idee zou zijn, kon ik het laten.

Toen ik echter dat meisje ontmoette verdween de gedachte en het verlangen als sneeuw voor de zon.
Eindigt het in een rebound? Altijd mogelijk, hoewel ik daar eigenlijk niet eens vanuit wil gaan, omdat ik echt een leuke klik had met het "nieuwe" meisje.
Het belangrijkste punt wat ik heb geleerd is dat er echt wel veel meer leuke andere meiden zijn dan je ex.
En ja, ook al weet je dat bewust gezien sowieso wel, je moet het ook even emotioneel zien te snappen.
Ik heb er in ieder geval erg veel zin in en het grappige is, op dit moment hoop ik echt gewoon dat m'n ex net zo blij is als dat ik nu ben.

Dus mensen (zeker ook voor jou, Dick_Laurent)..er is zeker weten hoop..een hoop andere leuke mensen die je zomaar kan ontmoeten!

(Overigens, mocht het helemaal niets worden en ik beland weer in een dip, dan kom ik uiteraard weer terug! )

En als het goed gaat, zou ik het leuk vinden als je dat toch even meld. Is altijd leuk om te horen en voor ons misschien ook wel hoopgevend!

Ik denk soms nog eens: Wat als hij me weer terug wilt? In de eerste paar weken zou mijn antwoord 'JAAAAAA JIPPIE' zijn geweest, maar ik merk dat ik toch steeds meer afstand neem van het idee. Als ik er aan denk dan spoken dit soort vragen door mijn hoofd: Zou ik wel ja zeggen? Wat zou zijn motivatie zijn? Kan ik hem nog wel vertrouwen? Etc.

Dat soort dingen, heeft iemand anders dat ooit zo gedacht? En is het iets positiefs of iets negatiefs?

Nu na 8 maanden een flinke terugval. Ik realiseerde me dat ik met kerst alleen ben. (dochter bij vader) Geen zin om bij mijn ouders te zitten of bij vrienden met kinderen. Misschien mis ik wel meer het gevoel om een stelletje te zijn, dan dat ik hem nu zo mis.

quote:

Op zondag 27 september 2009 14:08 schreef Snowcold het volgende:

[..]

En als het goed gaat, zou ik het leuk vinden als je dat toch even meld. Is altijd leuk om te horen en voor ons misschien ook wel hoopgevend!

Ik denk soms nog eens: Wat als hij me weer terug wilt? In de eerste paar weken zou mijn antwoord 'JAAAAAA JIPPIE' zijn geweest, maar ik merk dat ik toch steeds meer afstand neem van het idee. Als ik er aan denk dan spoken dit soort vragen door mijn hoofd: Zou ik wel ja zeggen? Wat zou zijn motivatie zijn? Kan ik hem nog wel vertrouwen? Etc.

Dat soort dingen, heeft iemand anders dat ooit zo gedacht? En is het iets positiefs of iets negatiefs?

mijn gevoel zegt nog steeds JAAAAAAA!!!!11!!!!, maar m'n verstand weet dat ik het grenzeloze vertrouwen dat ik in haar had kwijt ben. Maar het is nutteloos om er over na te denken, want het gebeurt niet. Nu zeker niet, en later? Ook dat kan ik me nu niet voorstellen.
Maarja, m'n verstand kan het, op een helder moment een week geleden na, nog niet winnen van m'n gevoel.
Maar ik weet nu in ieder geval dat ik het wel kan, en dat ik me daar zeer happy bij zal voelen en dat op zich is iets waar ik me nu aan vast probeer te houden door alle in-de-afgelopen-2-maanden-verzamelde-en-nu-terugkerende-emoties heen. :|

quote:

Op zondag 27 september 2009 14:08 schreef Snowcold het volgende:

[..]

En als het goed gaat, zou ik het leuk vinden als je dat toch even meld. Is altijd leuk om te horen en voor ons misschien ook wel hoopgevend!

Ik zal inderdaad sowieso laten weten hoe het gaat, om hopelijk, mocht het goed gaan, de joy te verspreiden!
Dat terug willen heb ik dus ook heel erg gehad, maar, ook al zit ik dan nu in een vrolijke high, ik denk dat dat vooral ook was omdat ik iemand wilde.

Natuurlijk is dat per situatie verschillend en bij ons was het zo dat we al jaren aan het aanmodderen waren en ik theoretisch gezien al veel eerder had kunnen proberen om onze relatie weer te verbeteren.
Voor mij is het echt duidelijk aan het worden dat ik wel van haar hield, maar gewoon niet meer bij haar wilde zijn..Echter, ik was te laf om haar te laten gaan en weer alleen te zijn.

Dick_laurent, ik heb echt serieus met je te doen man, maar geloof me, dat zij naar de States gaat is het beste wat je kan gebeuren.
Fuck vriendschap en laat haar voor wat ze is!
Toevallig heb ik dit meisje ook niet in de uitgaanssfeer ontmoet en konden we daadwerkelijk een leuk gesprek voeren, alvorens de date te plannen. Wanhopig gaan zoeken in discotheken of kroegen wordt niemand (en zeker niet een pas "gedumpte) gelukkig van.

Echt waar jongen, je gelooft er nu geen zak van waarschijnlijk en zo zat ik letterlijk een week geleden ook in de kroeg, maar het echt op elk moment omslaan.
Wordt het niets met de nieuwe persoon, soit, maar je beseft je in ieder geval wel dat het verbreken van de relatie absoluut niet het einde is.

M'n dipje heeft gelukkig plaats gemaakt voor een ferme kater. Nu maar hopen dat zodra de kater verdwijnt de dip niet terug komt.

En ik wil ook graag m'n gedachten verzetten, maakt niet uit waarnaar. Maar als je hele dagen thuis zit, wetende dat zij met "onze" vrienden lol heeft helpt niet echt. Ik heb er enorme moeite mee dat ze allemaal zo makkelijk iemand aan de kant kunnen schuiven. Het blijkt dus gewoon dat zij niet alleen "goede gesprekken" met hen heeft gehad, ze is ook maanden aan het lobbieën geweest voor sympathie voor haar. En die heeft ze gekregen. Geloof me, ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld als nu.

Verder zal het allemaal wel weer verdwijnen hoor. Zodra je wat te doen hebt, of iemand ontmoet ben je al veel verder. Dus veel plezier met het daten allemaal!