De kunst van het loslaten van je ex - Deel 85.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 14:29 schreef Barbusse het volgende:
Ik begin geloof ik een beetje in een dipje te geraken....

Als je er niet tegen kan, zoek de confrontatie op. Het is ff niet leuk, maar als het vroeg of laat toch gebeurt, kan je het maar beter gehad hebben. Weet je gelijk hoe zij erop reageert, misschien helpt het. Vrouwen kunnen die show zeer goed ophouden via mail/sms/telefoon, als je ze er ineens mee confronteert in het echte leven kunnen ze wel is anders piepen. Ik weet niet of je daar wat aan zal hebben, maar meer antwoorden op je vragen is uiteindelijk altijd beter.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 14:33 schreef Black_Rainbow het volgende:

[..]


Als je er niet tegen kan, zoek de confrontatie op. Het is ff niet leuk, maar als het vroeg of laat toch gebeurt, kan je het maar beter gehad hebben. Weet je gelijk hoe zij erop reageert, misschien helpt het. Vrouwen kunnen die show zeer goed ophouden via mail/sms/telefoon, als je ze er ineens mee confronteert in het echte leven kunnen ze wel is anders piepen. Ik weet niet of je daar wat aan zal hebben, maar meer antwoorden op je vragen is uiteindelijk altijd beter.

De confrontatie aangaan? Dat zal binnenkort wel moeten gebeuren. En leuk zal het niet worden inderdaad, maar het kan even niet anders. Meer antwoorden op m'n vragen hoef ik niet en ik krijg ze toch niet. Alleen zal er materieel nog wel het een en ander geregeld moeten worden.Maar ja, ze wilt in het geheel geen contact meer, dus ik moet wel.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 14:29 schreef Barbusse het volgende:
Ik begin geloof ik een beetje in een dipje te geraken....

En het ging zo goed.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 14:29 schreef Barbusse het volgende:
Ik begin geloof ik een beetje in een dipje te geraken....

tip: lees je eigen posts terug, heb ik ook een hoop aan gehad

Maar sterkte kerel, ook al weer ik dat je hem prima aan kunt.

Ook maar eens posten in dit topic. Moet er ook maar aan geloven, ze maakt het me wel vrij makkelijk na afgelopen weekend. Maar ik heb altijd nogal moeite met zo'n dingen...

Interesse in het hele verhaal?

quote:

Op woensdag 23 september 2009 15:19 schreef Metalfreak het volgende:
Ook maar eens posten in dit topic. Moet er ook maar aan geloven, ze maakt het me wel vrij makkelijk na afgelopen weekend. Maar ik heb altijd nogal moeite met zo'n dingen...

Interesse in het hele verhaal?

Tuurlijk! Alle verhalen zijn hier welkom!

Dank voor de opmonterende woorden Joe! En Tuxxx, ik kom er ook wel weer uit hoor. Alleen op het moment is het een beetje blegh.

Als ik dit forum toch niet had...

quote:

Op woensdag 23 september 2009 15:34 schreef CoendeW het volgende:

[..]

Tuurlijk! Alle verhalen zijn hier welkom!

Maar alleen als je het wilt natuurlijk. Ik kan je wel vertellen dat het vaak oplucht.

Zo! ook maar weer ff hallo zeggen.

Inmiddels msn't mijn ex mij bijna dagelijks omdat ze zich verveelt af en toe. Vindt ik prima heb nergens last van. Sterker nog we gamen 's avonds regelmatig online met de voice etc. ook geen probleem. Ik heb een ijzeren wil wat dat betreft, altijd al gehad met alles. En een stuk of zes relaties gehad hebben helpt ook
Afcourse heb ik ook wel is een klein dipje maar dat is meer sexueel getint naar haar toe

Ook ben ik ondertussen gezellig aan het babbelen met andere 'leukere' vrouwen dus dat gaat ook goed. Ik blijf zeker wel dit topic volgen de komende tijd omdat ik graag een paar mensen wil blijven steunen, al dan niet moreel, die het nog steeds heel moeilijke hebben of het nog moeilijk gaan krijgen de komende tijd. Ik voel toch een soort band met mijn lotgenoten alhier.

Ik wil jullie allen toch wel alvast bedanken voor de openheid en steun in de vorm van leesvoer, gedachtes en adviezen. Ga vooral door met je eigen ding maar bedenk wel alstublieft dat je en keer door moet met je eigen leven...

quote:

Op woensdag 23 september 2009 15:34 schreef CoendeW het volgende:

[..]

Tuurlijk! Alle verhalen zijn hier welkom!

Nou ok, komt 'ie dan:

In het begin van het jaar echt een superleuke meid ontmoet, ideale leeftijd, woont in hetzelfde dorp, veel gemeenschappelijke interesses, op sommige punten verschillen we dan wel weer, maar dat vulde elkaar heel mooi aan. Daar toen even heel kort maar heftig iets mee gehad, maar ze was nog niet over haar toenmalige ex heen en vond hem toen ineens interessanter dan mij... Maar goed, heb wel contact gehouden en dat contact werd ook met de tijd beter, ondanks dat ze toch weer terug bij haar ex was. Ik kon het niet aanzien hoe hij met haar omging en ik besteedde meer en meer tijd aan haar, ze was toen ook vaker bij mij dan bij haar vriend en die kwam alleen als het hem uitkwam (en dat was dus niet vaak). Dat heeft ze uiteindelijk ook wel ingezien en ze was het dan ook nu echt helemaal zat met hem. Vanaf dat moment ging het met mij ook steeds meer de goeie kant op, deden veel dingen samen, samen eten, samen gaan zwemmen, gingen samen naar feestjes en zo. Maar wilde natuurlijk ook niet meteen iets forceren omdat ze ook net uit een relatie van (in totaal dan) 5 jaar kwam. Maar goed, alles ging goed, mijn lichte gevoelens voor haar die ik had toen ik haar net had leren kennen waren echt gegroeid tot een flinke verliefdheid, tot afgelopen zaterdag.....

Wij met vrienden (mijn beste vriend heeft nu een relatie met een van haar beste vriendinnen, ook dankzij mij hebben ze elkaar ontmoet ) dus naar een feestje en voor ik het weet staat ze recht voor m'n neus met een andere jongen te zoenen! En dat terwijl het juist de goeie kant op ging, wij hadden ook alweer uitgebreid liggen zoenen toen we met elkaar afspraken. Ben dus boos weggelopen daar op dat feest, die vriendin van haar is ook uitgeflipt tegen haar om wat ze mij aandeed (zij zag wél de pijn in mijn ogen toen ik haar zo zag) Erna toch nog met haar kunnen praten en ze zei dat zij er verder niets mee bedoelde en dat ze vrijheid wilde nu haar relatie net uit was en dat ik maar moest beslissen wat ik ermee deed. Lastige beslissing, wist echt niet wat ik ermee aanmoest, een nuchter persoon zou zeggen: laat vallen (en dat zou ik als nuchtere buitenstaander ook meteen hebben gezegd) maar als je zoveel om iemand geeft, kun je mensen wel eens stomme dingen vergeven en zo stond ik dus ineens weer met haar te zoenen midden op straat... In de auto zaten we alweer aan elkaar te friemelen en uiteindelijk is ze ook die avond weer bij mij in bed beland en is ze daarna nog blijven slapen... Erna dus meteen alweer van "tja, ik hoop niet dat je nu weer iets van me verwacht" en we waren het erover eens dat het misschien niet het verstandigste was geweest om met elkaar weer het bed in te duiken.

Er was dus kermis in het dorp, dus wij daar zondagavond naartoe met wat vrienden en zij ging dus ook. Nou ja, haar die avond niet heel veel gezien, maar de dag erna vertelt ze me doodleuk dat ze weer met een andere jongen had staan zoenen (een enorme eikel ook nog), maar dat ze het zag als "gewoon wat lol maken" Ik dus weer helemaal teleurgesteld en dit keer al het gevoel dat ik haar niet echt meer kan vergeven omdat ze schijnbaar geen rekening houdt met mijn gevoelens... En maandagavond werd het alleen maar duidelijker, toen heb ik haar dus wel met die jongen gezien en het zag er al uit als meer dan een "toevallige ontmoeting", kon wel door de grond gaan... Ben toen ook naar huis gegaan zonder haar iets te zeggen, maar wel achteraf nog een heel erg lullig smsje gestuurd dat het duidelijk was dat het haar niets maar dan ook niets kon interesseren hoe ik me voelde. Beetje pissige reactie kreeg ik terug, maar straks op msn vertelt ze me vol enthousiasme hoe leuk ze die jongen wel niet vindt en dat ze toch het gevoel heeft dat er meer in zit met hem (en dan eerst maar zeggen: "nee, die jongen wil ook geen relatie" en "ik maak alleen wat lol") Ik heb dus blijkbaar weer helemaal niets betekend voor haar, ondanks dat ik echt zo goed voor haar ben geweest tot de tijd voor dit weekend. Bah bah bah, ben echt zo pissed op haar nu he.... Ze beweert zelf dat ze me altijd gewaarschuwd heeft, maar ja, het gevoel zat anders. Voor mijn gevoel ging het echt helemaal de goeie kant op, buitenstaanders dachten dat ook allemaal, maar dan komt er zo'n weekend. Ben nu ook wel helemaal klaar met haar, maar ja, ze zat de laatste tijd zo in mijn leven. Ben gewoon bang dat ik echt in een grote leegte val nu... Maar ik laat me in elk geval niet nog een keer voor de gek houden. Het stomme is ook dat me iets soortgelijks met iemand anders al eens eerder is overkomen, alleen zat ik er toen nog niet zo diep in als nu. (dat is overigens helemaal goedgekomen, dat wel)

Pff, heel verhaal, maar moest het gewoon ff kwijt

quote:

Op dinsdag 22 september 2009 20:05 schreef Barbusse het volgende:

[..]

Welkom en sterkte kerel. Na zo'n lange relatie gaat dit je niet in de koude kleren zitten. Het zal misschien even duren, maar het zal wel overgaan. Velen in dit topic zijn je voorgegaan.

Wel goed dat jullie in goed overleg (voor zover dat mogelijk is) uit elkaar zijn gegaan. Na een relatie van ruim 10 jaar zou ik dat ook wel willen...

Oh, en @ Snowcold: Waarom Guy Fawkes night?
[..]

Ik kan hier de romantiek niet echt van inzien, behalve dan de romantiek van herdenken...

Het is niet per se als romantisch bedoeld, ik heb gewoon een datum uitgekozen en het zinnetje 'Remember, remember the fifth of november...' zat in mijn hoofd. Dus ik dacht, nou dan wordt het vijf november. Is verder ook makkelijk te onthouden en als ik een blauwtje loop dan blaas ik de boel gewoon op ter ere van Guy Fawkes.

Verder: Vandaag hadden we weer afgesproken, superveel gelachen samen en veel gepraat. Ook over hoe het vroeger was. Had een zak van zijn lievelingssnoepjes meegenomen, omdat ik het zo aardig vond dat hij mij heel gastvrij ontving in zijn huis en mij cola en pannekoekjes aanbood. Hij was heel erg dankbaar, hij zei het zelfs nog toen hij me terug naar huis bracht...

Maar verder, het vermoeilijkt het proces niet echt. Ik vind juist dat het makkelijk word, want ik zie hem nu op een andere manier en beschouw hem als een vriend waar ik heel erg close mee ben. Eigenlijk zoals het was vóór dat we iets kregen. De 'klik' is er nog gewoon, we lachen om elkaar, voelen ons niet nerveus in elkaars gezelschap en kunnen nog goed kletsen. Hij leert me zelfs een paar kleine Krav Maga techniekjes, omdat ik in het donker nogal bang ben alleen over het bedrijventerrein (waar niemand komt) te fietsen. Dus wat dat betreft zou het zonde zijn deze vriendschap op te geven, hij is me heel veel waard.

Zelf lijkt hij vandaag 'liefkozender' dan anders en kijken we elkaar soms heel even langdurig aan. Maar ach, ik zie het wel tegen die tijd. Ik streef naar vijf november en zie tegen die tijd wel wat er is gebeurd!

quote:

Op woensdag 23 september 2009 16:47 schreef Metalfreak het volgende:

[..]

Nou ok, komt 'ie dan:

In het begin van het jaar echt een superleuke meid ontmoet, ideale leeftijd, woont in hetzelfde dorp, veel gemeenschappelijke interesses, op sommige punten verschillen we dan wel weer, maar dat vulde elkaar heel mooi aan. Daar toen even heel kort maar heftig iets mee gehad, maar ze was nog niet over haar toenmalige ex heen en vond hem toen ineens interessanter dan mij... Maar goed, heb wel contact gehouden en dat contact werd ook met de tijd beter, ondanks dat ze toch weer terug bij haar ex was. Ik kon het niet aanzien hoe hij met haar omging en ik besteedde meer en meer tijd aan haar, ze was toen ook vaker bij mij dan bij haar vriend en die kwam alleen als het hem uitkwam (en dat was dus niet vaak). Dat heeft ze uiteindelijk ook wel ingezien en ze was het dan ook nu echt helemaal zat met hem. Vanaf dat moment ging het met mij ook steeds meer de goeie kant op, deden veel dingen samen, samen eten, samen gaan zwemmen, gingen samen naar feestjes en zo. Maar wilde natuurlijk ook niet meteen iets forceren omdat ze ook net uit een relatie van (in totaal dan) 5 jaar kwam. Maar goed, alles ging goed, mijn lichte gevoelens voor haar die ik had toen ik haar net had leren kennen waren echt gegroeid tot een flinke verliefdheid, tot afgelopen zaterdag.....

Wij met vrienden (mijn beste vriend heeft nu een relatie met een van haar beste vriendinnen, ook dankzij mij hebben ze elkaar ontmoet ) dus naar een feestje en voor ik het weet staat ze recht voor m'n neus met een andere jongen te zoenen! En dat terwijl het juist de goeie kant op ging, wij hadden ook alweer uitgebreid liggen zoenen toen we met elkaar afspraken. Ben dus boos weggelopen daar op dat feest, die vriendin van haar is ook uitgeflipt tegen haar om wat ze mij aandeed (zij zag wél de pijn in mijn ogen toen ik haar zo zag) Erna toch nog met haar kunnen praten en ze zei dat zij er verder niets mee bedoelde en dat ze vrijheid wilde nu haar relatie net uit was en dat ik maar moest beslissen wat ik ermee deed. Lastige beslissing, wist echt niet wat ik ermee aanmoest, een nuchter persoon zou zeggen: laat vallen (en dat zou ik als nuchtere buitenstaander ook meteen hebben gezegd) maar als je zoveel om iemand geeft, kun je mensen wel eens stomme dingen vergeven en zo stond ik dus ineens weer met haar te zoenen midden op straat... In de auto zaten we alweer aan elkaar te friemelen en uiteindelijk is ze ook die avond weer bij mij in bed beland en is ze daarna nog blijven slapen... Erna dus meteen alweer van "tja, ik hoop niet dat je nu weer iets van me verwacht" en we waren het erover eens dat het misschien niet het verstandigste was geweest om met elkaar weer het bed in te duiken.

Er was dus kermis in het dorp, dus wij daar zondagavond naartoe met wat vrienden en zij ging dus ook. Nou ja, haar die avond niet heel veel gezien, maar de dag erna vertelt ze me doodleuk dat ze weer met een andere jongen had staan zoenen (een enorme eikel ook nog), maar dat ze het zag als "gewoon wat lol maken" Ik dus weer helemaal teleurgesteld en dit keer al het gevoel dat ik haar niet echt meer kan vergeven omdat ze schijnbaar geen rekening houdt met mijn gevoelens... En maandagavond werd het alleen maar duidelijker, toen heb ik haar dus wel met die jongen gezien en het zag er al uit als meer dan een "toevallige ontmoeting", kon wel door de grond gaan... Ben toen ook naar huis gegaan zonder haar iets te zeggen, maar wel achteraf nog een heel erg lullig smsje gestuurd dat het duidelijk was dat het haar niets maar dan ook niets kon interesseren hoe ik me voelde. Beetje pissige reactie kreeg ik terug, maar straks op msn vertelt ze me vol enthousiasme hoe leuk ze die jongen wel niet vindt en dat ze toch het gevoel heeft dat er meer in zit met hem (en dan eerst maar zeggen: "nee, die jongen wil ook geen relatie" en "ik maak alleen wat lol") Ik heb dus blijkbaar weer helemaal niets betekend voor haar, ondanks dat ik echt zo goed voor haar ben geweest tot de tijd voor dit weekend. Bah bah bah, ben echt zo pissed op haar nu he.... Ze beweert zelf dat ze me altijd gewaarschuwd heeft, maar ja, het gevoel zat anders. Voor mijn gevoel ging het echt helemaal de goeie kant op, buitenstaanders dachten dat ook allemaal, maar dan komt er zo'n weekend. Ben nu ook wel helemaal klaar met haar, maar ja, ze zat de laatste tijd zo in mijn leven. Ben gewoon bang dat ik echt in een grote leegte val nu... Maar ik laat me in elk geval niet nog een keer voor de gek houden. Het stomme is ook dat me iets soortgelijks met iemand anders al eens eerder is overkomen, alleen zat ik er toen nog niet zo diep in als nu. (dat is overigens helemaal goedgekomen, dat wel)

Pff, heel verhaal, maar moest het gewoon ff kwijt

Sorry hoor, maar mag ik haar even heel onbeleeft een kutwijf noemen? Bah, ze houd totaal geen rekening met andermans (jouw!) gevoelens en denkt alleen maar aan haar eigen pleziertjes. Als je ronduit enthousiast gaat vertellen over hoe leuk je een of andere jongen vindt, dan kun je godverdomme toch wel nadenken dat je daarmee iemand heel erg kunt kwetsen?!
Zij is het naar mijn mening echt niet waard om mee verder te gaan. Het is kut, maar ik weet wel zeker dat je je hier over heen zet!

quote:

Op woensdag 23 september 2009 17:08 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Sorry hoor, maar mag ik haar even heel onbeleeft een kutwijf noemen? Bah, ze houd totaal geen rekening met andermans (jouw!) gevoelens en denkt alleen maar aan haar eigen pleziertjes. Als je ronduit enthousiast gaat vertellen over hoe leuk je een of andere jongen vindt, dan kun je godverdomme toch wel nadenken dat je daarmee iemand heel erg kunt kwetsen?!
Zij is het naar mijn mening echt niet waard om mee verder te gaan. Het is kut, maar ik weet wel zeker dat je je hier over heen zet!

Dat mag jij, dat is wat al mijn vrienden ook zeggen (inclusief ikzelf) maar het maakt het inderdaad wat makkelijker om er overheen te komen. Ze weet ook dat ze mij ermee kwetst, ben altijd heel open en eerlijk geweest wat betreft mijn gevoelens voor haar. Ik had ook meer verantwoordlelijkheidsgevoel verwacht van iemand van 24 eigenlijk... Het voelde bij mij een beetje als me in de rug steken en dan het mes nog een keer omdraaien. Ik ben vooral heel erg boos, maar ook ergens wel een beetje verdrietig dat het allemaal zo heeft moeten lopen. Maar zij ziet het totaal anders, zij vindt omdat ze me gewaarschuwd had dat ik er niet teveel van mocht verwachten, dat ze mij daarom dus niet kwetst... Bah, had ik me toch zo lang in haar vergist...

Het probleem is dus wel dat ik nog regelmatig met haar geconfronteerd ga worden waarschijnlijk omdat die vriendin van haar iets met mijn beste vriend heeft. Maar goed, ook zij steunen mij allebei, dus daar wordt wel wat op gevonden hoop ik.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 16:47 schreef Metalfreak het volgende:

[..]
Ik heb dus blijkbaar weer helemaal niets betekend voor haar, ondanks dat ik echt zo goed voor haar ben geweest tot de tijd voor dit weekend.

Ahhh, de "nice guy"... daar ging je de mist in. Als je nu slecht voor haar was geweest dan was nu alles in kannen en kruiken geweest.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 18:25 schreef DigitalGirl het volgende:

[..]

Ahhh, de "nice guy"... daar ging je de mist in. Als je nu slecht voor haar was geweest dan was nu alles in kannen en kruiken geweest.

Mwah nee, dan had ik haar nu al lang nooit meer gezien, en daar hebben we het ook al eens over gehad.Toen ze me net had leren kennen had ze wel een beetje die indruk dat ik te meegaand was, maar laatst zei ze nog dat nu ze me beter had leren kennen dat wel mee bleek te vallen. En al zou dat nog zo zijn, dat is nog altijd geen reden om me zo hard te kwetsen... En zoals ik ook al zei: ik ben nooit geheimzinnig geweest over mijn gevoelens voor haar en dat directe waardeerde zij wel...

Mijn ex is ook altijd zeer direct, maar ik heb dat leren waarderen. In het begin was het even wennen, ben nogal gevoelig en vat dingen persoonlijk op. Maar dankzij hem heb ik me wel weten ontwikkelen op dat gebied en kan ik iets beter tegen kritiek. Dat hij open en direct is over zijn gevoel is dus iets wat ik heel erg op prijs stel!

Is ze 24? Eerlijk gezegd had ik haar jonger geschat, had namelijk niet gezien (als je het eerder gepost had) hoe oud ze was en ging uit van iets onder de 20. Is ze dus niet erg volwassen voor haar leeftijd. Tsja, ze zeggen wel eens: Nice guys finish last. (But I think they finish best!)
Uiteindelijk ben je als lieve jongen toch het gene wat vrouwen zoeken. Wat zij nu doet, daar heeft ze in haar latere leven eigenlijk geen flikker aan. Ze zal er nog wel achterkomen...

quote:

Op woensdag 23 september 2009 20:27 schreef Snowcold het volgende:

Tsja, ze zeggen wel eens: Nice guys finish last. (But I think they finish best!)
Uiteindelijk ben je als lieve jongen toch het gene wat vrouwen zoeken. Wat zij nu doet, daar heeft ze in haar latere leven eigenlijk geen flikker aan. Ze zal er nog wel achterkomen...

Hahaha, for real ... nah, op het moment dat een vrouw zoiets zegt moet je haar nooit geloven de werkelijkheid is namelijk totaal anders.

Deze jongen leerde het ...

quote:

Op woensdag 23 september 2009 20:27 schreef Snowcold het volgende:
Mijn ex is ook altijd zeer direct, maar ik heb dat leren waarderen. In het begin was het even wennen, ben nogal gevoelig en vat dingen persoonlijk op. Maar dankzij hem heb ik me wel weten ontwikkelen op dat gebied en kan ik iets beter tegen kritiek. Dat hij open en direct is over zijn gevoel is dus iets wat ik heel erg op prijs stel!

Tja, zij is ook heel erg direct. Daar moest ik in het begin ook wel aan wennen, ik was dat ook echt niet gewend. Maar dat is ook wat mannen vaak aantrekt, ze is bijvoorbeeld heel open over seks en zo en tja, dan trek je de aandacht van mannen natuurlijk ook al gauw. Zo ook die van mij, maar ik zag veel meer in haar dan alleen maar een neukertje, ik was ook echt graag bij haar en zij ook bij mij (leek het)

quote:

Is ze 24? Eerlijk gezegd had ik haar jonger geschat, had namelijk niet gezien (als je het eerder gepost had) hoe oud ze was en ging uit van iets onder de 20. Is ze dus niet erg volwassen voor haar leeftijd. Tsja, ze zeggen wel eens: Nice guys finish last. (But I think they finish best!)
Uiteindelijk ben je als lieve jongen toch het gene wat vrouwen zoeken. Wat zij nu doet, daar heeft ze in haar latere leven eigenlijk geen flikker aan. Ze zal er nog wel achterkomen...

Ja, en het erge is gewoon dat ze zich echt niet lijkt te beseffen dat ze zo fout bezig is. Ik weet ook wel dat ze zichzelf wel een keer tegen gaat komen, maar daardoor doet het nu niet minder pijn. Voor een hogeropgeleid persoon van 24 vind ik dat ook wel erg raar, op andere gebieden is ze juist wel volwassen, maar ze is echt te impulsief en denkt niet na over de gevolgens van haar acties.

En dat nice guys finish last: daar ben ik nu inmiddels wel achter, maar moet ik me nu echt met opzet als een enorme klootzak gaan gedragen? Oftewel: moet ik me anders gaan voordoen als ik ben? Ik ben gewoon zorgzaam voor iemand waar ik echt om geef, aan de andere kant: voor mensen die ik niet ken en waarom ik niets geef, zal ik echt niet meer doen dat absoluut noodzakelijk en zelfs dat liever niet.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 22:28 schreef Metalfreak het volgende:

[..]

Tja, zij is ook heel erg direct. Daar moest ik in het begin ook wel aan wennen, ik was dat ook echt niet gewend. Maar dat is ook wat mannen vaak aantrekt, ze is bijvoorbeeld heel open over seks en zo en tja, dan trek je de aandacht van mannen natuurlijk ook al gauw. Zo ook die van mij, maar ik zag veel meer in haar dan alleen maar een neukertje, ik was ook echt graag bij haar en zij ook bij mij (leek het)
[..]

Ja, en het erge is gewoon dat ze zich echt niet lijkt te beseffen dat ze zo fout bezig is. Ik weet ook wel dat ze zichzelf wel een keer tegen gaat komen, maar daardoor doet het nu niet minder pijn. Voor een hogeropgeleid persoon van 24 vind ik dat ook wel erg raar, op andere gebieden is ze juist wel volwassen, maar ze is echt te impulsief en denkt niet na over de gevolgens van haar acties.

En dat nice guys finish last: daar ben ik nu inmiddels wel achter, maar moet ik me nu echt met opzet als een enorme klootzak gaan gedragen? Oftewel: moet ik me anders gaan voordoen als ik ben? Ik ben gewoon zorgzaam voor iemand waar ik echt om geef, aan de andere kant: voor mensen die ik niet ken en waarom ik niets geef, zal ik echt niet meer doen dat absoluut noodzakelijk en zelfs dat liever niet.

Zoals ik al zei: To me they finish best! Daarmee bedoel ik dat jij uiteindelijk wel een lieve meid tegenkomt waarmee je gelukkig wordt. Verander jezelf alsjeblieft niet, want ik (en ik denk ook het gros van de vrouwen) heeft liever een leuke, lieve, zorgzame man dan een klootzak. Dat vrouwen vaker op 'foute' mannen vallen vind ik sowiezo onzin. Ik voel me totaal niet aangetrokken tot popi-jopi achtige klootzakken. Tot nu toe alleen nog maar lieve vriendjes gehad! Ofcourse waren ze niet perfect, maar dan ben ik zelf ook geen lieverdje.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 20:52 schreef DigitalGirl het volgende:

[knip]

Deze jongen leerde het ...

YOU BETTER BELIEVE IT!!! Part 1

Hij heeft wel een mooi verhaal, ben nu bij deel 2

Mag ik zeggen dat ik de titel van dit topic enigszins misleidend vind?
Nee?
Dan doe ik het toch

Ik ben heel hard op zoek naar tips om mijn ex los te laten... En dan vooral tips om je eigen karakter te omzeilen...
Voorbeeld: ik check geregeld even zijn webmail om te zien wat hij momenteel aan het doen is. Ik wil dit helemaal niet doen, en tóch doe ik het. Het punt is dat ik me alleen maar slechter voel als ik het gedaan heb. Ik moet het loslaten, maar diep van binnen wil ik dat dus niet. Anders zou ik namelijk ook niet profielen van zijn familie obsessief lopen checken op diverse sites.
Hoe kan ik hiermee stoppen? Ik sta er niet achter dat ik het doe, maar dat is blijkbaar niet genoeg om het dan ook echt niet meer te doen....
Ik word hier heeeeel verdrietig van. Zo zie ik bijvoorbeeld dat ie een bevestigingsmailtje krijgt van een of andere wedstrijd waar hij zich voor ingeschreven heeft. En dan denk ik: stomme zak, ik zit hier te huilen en jij gaat gewoon verder met je leven.
Dat is nog het ergste: dat ik weet dat zijn leven niet "on hold" staat, au contraire.
Als hij zich ook rot zou voelen, dan zou ik me een stuk minder rot voelen. Hoe meer hij met allerlei dingen bezig is, hoe meer ik gefrustreerd raak. Herkenbaar?
By the way: ik heb zelf de relatie beëindigd, ik stond er helemaal niet achter, maar het kón gewoon niet anders.

Lariss, laat ik maar de bad messenger zijn die beschoten wordt, maar zoiets gaat niet 1,2,3 ineens voorbij en kan best nog even doorsudderen.
Herken het wel hoor en met mij waarschijnlijk nog menig ander, de hyves bekijken, eventuele sites waarvan je weet dat ie ze bezoekt, ondertussen via via bekenden van hem polsen om te kijken hoe het er voor staat en dat alles in de hoop dat je iets leest zoals "mwah ik zou gaan [...] maar ik voel me gewoon te kut ...", gek genoeg 'gun' je dat die ander dan ook, terwijl diegene er ook niets aan kan doen, laat staan dat jij bepaald hoe diegene zijn gevoelens dient te uiten.
Misschien is ie dwangmatig bezig, puur om het bezig zijn omdat ie anders óok gek wordt van alle vragen, de herinneringen, de bagger YT muziek met zielige melodietjes, de foto's en de kaartjes die her en der liggen óf hij realiseerd het zich, weet dat ie er verder niets meer aan kan doen en gaat gewoon verder, iets wat zó moeilijk is, maar wel het prettigst.

Uiteindelijk doet het hem ook een boel, dat kan niet anders, alleen gaat hij anders om met de situatie of houdt de schijn op naar andere toe en breekt ie ondertussen in tranen uit als ie thuis zit.
Maar het is zeker herkenbaar hoor, je zit gewoon met alle gevoelens die versterkt worden op dat moment en je wilt dan niet het gevoel hebben dat hij er al klaar mee is doodleuk qua emoties, gevoel en beleving gewoon weer op normale waarden hangt terwijl je zelf in zak en as zit.
Volkomen begrijpelijk, uiteindelijk moet je alleen maar blij zijn als blijkt dat ie het echt gewoon goed verwerkt en verder kan, of dat écht zo is, is natuurlijk giswerk.

Hoelang is het inmiddels uit trouwens? dat bepaald ook wel het een en ander logischerwijs.

quote:

Op woensdag 23 september 2009 22:36 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Zoals ik al zei: To me they finish best! Daarmee bedoel ik dat jij uiteindelijk wel een lieve meid tegenkomt waarmee je gelukkig wordt. Verander jezelf alsjeblieft niet, want ik (en ik denk ook het gros van de vrouwen) heeft liever een leuke, lieve, zorgzame man dan een klootzak. Dat vrouwen vaker op 'foute' mannen vallen vind ik sowiezo onzin. Ik voel me totaal niet aangetrokken tot popi-jopi achtige klootzakken. Tot nu toe alleen nog maar lieve vriendjes gehad! Ofcourse waren ze niet perfect, maar dan ben ik zelf ook geen lieverdje.

Hmm, ja, maar het typische is wel dat ik dus zelf ook wel op zo'n soort vrouwen val. Ik ben van mezelf nogal rustig, daarom val ik juist op de wat wildere vrouwen, maar dan wil ik er wel eentje die me met respect behandelt. En ik dacht ook echt dat zij dat wel deed. Ze weet iets wat ik in een half jaar heb opgebouwd in 3 dagen volledig te verneuken, doet ze echt goed... Als ik er geen goed gevoel over had gehad, was ik al véél eerder afgehaakt, maar ik bleef volhouden omdat het meer dan goed voelde van mijn kant. En van haar kant uit leken er ook wel degelijk gevoelens te zijn, dat idee had ook iedereen om ons heen. De blik in haar ogen als we afscheid namen zei me soms bijvoorbeeld al heel veel. We konden echt over alles praten en onze meningen over punten die ik bijvoorbeeld belangrijk vind in een relatie kwamen wel heel vaak overeen... Maar ook echt iedereen die ik dit verhaal vertel vindt het onbegrijpelijk wat ze me nu geflikt heeft, de enige die niet in wil zien dat ze fout bezig is geweest is zijzelf.

Maar hoe gaan jullie eigenlijk om met die leegte na zoiets? Ik weet gewoon soms 's avonds niet waar ik me op moet houden omdat ik dan toch weer ga piekeren. Vrienden hebben ook niet altijd tijd voor me omdat die ook hun eigen leven nog hebben en sommigen wonen ook te ver weg om ff snel langs te gaan. Maar heb ook nergens zin in bijvoorbeeld, probeerde gisteren wat gitaar te spelen, maar kon me niet concentreren. Ga ik internetten, zit ik de hele tijd te kijken of er niet iemand online is waarmee ik kan msnen en dan zie ik haar weer online en wil ik haar niet aanspreken, maar zo zijn we hiervoor wel hele avonden doorgekomen samen. Heb haar sinds ik haar heb leren kennen eigenlijk wel dagelijks gesproken, behalve toen we op vakantie waren. Dat voelt soms erg ongemakkelijk.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:27 schreef Metalfreak het volgende:

[..]


Maar hoe gaan jullie eigenlijk om met die leegte na zoiets? Ik weet gewoon soms 's avonds niet waar ik me op moet houden omdat ik dan toch weer ga piekeren. Vrienden hebben ook niet altijd tijd voor me omdat die ook hun eigen leven nog hebben en sommigen wonen ook te ver weg om ff snel langs te gaan. Maar heb ook nergens zin in bijvoorbeeld, probeerde gisteren wat gitaar te spelen, maar kon me niet concentreren. Ga ik internetten, zit ik de hele tijd te kijken of er niet iemand online is waarmee ik kan msnen en dan zie ik haar weer online en wil ik haar niet aanspreken, maar zo zijn we hiervoor wel hele avonden doorgekomen samen. Heb haar sinds ik haar heb leren kennen eigenlijk wel dagelijks gesproken, behalve toen we op vakantie waren. Dat voelt soms erg ongemakkelijk.

Ik denk dat dat voor iedereen verschillend is. Maar ik herken zeker wat je bedoeld. Als ik niet aan het werk of aan het sporten ben, weet ik geen raad met mezelf. Heb totaal nergens zin in en het leven komt me nu zo doelloos voor. Ik probeer ook zoveel mogelijk met vrienden af te spreken, maar zoals jij ook al aangeeft deze hebben ook hun eigen leven.
En om nu elke dag te gaan sporten, dat is ook een beetje veel van het goede.
Ik ben altijd blij als de dag om is en ik weer naar bed kan. Alleen ook in bed lig ik vaak nog uren wakker en als ik dan eindelijk slaap word ik om de zoveel tijd wakker....

quote:

Op donderdag 24 september 2009 03:20 schreef lariss het volgende:
Mag ik zeggen dat ik de titel van dit topic enigszins misleidend vind?
Nee?
Dan doe ik het toch

Ik ben heel hard op zoek naar tips om mijn ex los te laten... En dan vooral tips om je eigen karakter te omzeilen...
Voorbeeld: ik check geregeld even zijn webmail om te zien wat hij momenteel aan het doen is. Ik wil dit helemaal niet doen, en tóch doe ik het. Het punt is dat ik me alleen maar slechter voel als ik het gedaan heb. Ik moet het loslaten, maar diep van binnen wil ik dat dus niet. Anders zou ik namelijk ook niet profielen van zijn familie obsessief lopen checken op diverse sites.
Hoe kan ik hiermee stoppen? Ik sta er niet achter dat ik het doe, maar dat is blijkbaar niet genoeg om het dan ook echt niet meer te doen....
Ik word hier heeeeel verdrietig van. Zo zie ik bijvoorbeeld dat ie een bevestigingsmailtje krijgt van een of andere wedstrijd waar hij zich voor ingeschreven heeft. En dan denk ik: stomme zak, ik zit hier te huilen en jij gaat gewoon verder met je leven.
Dat is nog het ergste: dat ik weet dat zijn leven niet "on hold" staat, au contraire.
Als hij zich ook rot zou voelen, dan zou ik me een stuk minder rot voelen. Hoe meer hij met allerlei dingen bezig is, hoe meer ik gefrustreerd raak. Herkenbaar?
By the way: ik heb zelf de relatie beëindigd, ik stond er helemaal niet achter, maar het kón gewoon niet anders.

Hmmm, in mijn geval wel herkenbaar ja
Zoals het met mijn ex gaat lijkt het net als of ze blij is dat ze van me af is >_>
Zal ze wel onbewust doen, maarja ze zei een week na het uitmaken op MSN dat het "best goed" met haar ging, geeft me echt het gevoel dat ik al die tijd niets voor haar had betekend

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:27 schreef Metalfreak het volgende:

[..]

Maar hoe gaan jullie eigenlijk om met die leegte na zoiets? Ik weet gewoon soms 's avonds niet waar ik me op moet houden omdat ik dan toch weer ga piekeren. Vrienden hebben ook niet altijd tijd voor me omdat die ook hun eigen leven nog hebben en sommigen wonen ook te ver weg om ff snel langs te gaan. Maar heb ook nergens zin in bijvoorbeeld, probeerde gisteren wat gitaar te spelen, maar kon me niet concentreren. Ga ik internetten, zit ik de hele tijd te kijken of er niet iemand online is waarmee ik kan msnen en dan zie ik haar weer online en wil ik haar niet aanspreken, maar zo zijn we hiervoor wel hele avonden doorgekomen samen. Heb haar sinds ik haar heb leren kennen eigenlijk wel dagelijks gesproken, behalve toen we op vakantie waren. Dat voelt soms erg ongemakkelijk.

Veel muziek luisteren, veel gitaar spelen (werkte wel bij mij in ieder geval, niet echt nummers meespelen maar meer solo improviseren), heb me een avond lam gezopen en mijn verhaal (misschien iets te gedetailleerd ) uitgestort op 2 goeie vrienden betreft mijn ex... Luchtte wel op though
De eerste paar weken zijn altijd het ergst, inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden en heb ik nieuwe ambities gekregen. Waar ik nog het meeste moeite mee heb is in slaap komen, de gedachte van "Ze had nu naast me kunnen liggen" doet me nog steeds veel pijn, en soms blijf ik mezelf de schuld geven dat het uit is gegaan... Hoewel ik weet dat dat niet zo is.
Nouja zoals ze zeggen: tijd heelt alle wonden

[ Bericht 13% gewijzigd door J0ttem op 24-09-2009 10:15:35 ]

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:53 schreef J0ttem het volgende:
heb me een avond lam gezopen en mijn verhaal (misschien iets te gedetailleerd ) uitgestort op 2 goeie vrienden betreft mijn ex... Luchtte wel op though

Dat hebben we allemaal wel 's gedaan hehe

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:27 schreef Metalfreak het volgende:

[..]

Maar hoe gaan jullie eigenlijk om met die leegte na zoiets? Ik weet gewoon soms 's avonds niet waar ik me op moet houden omdat ik dan toch weer ga piekeren. Vrienden hebben ook niet altijd tijd voor me omdat die ook hun eigen leven nog hebben en sommigen wonen ook te ver weg om ff snel langs te gaan. Maar heb ook nergens zin in bijvoorbeeld, probeerde gisteren wat gitaar te spelen, maar kon me niet concentreren. Ga ik internetten, zit ik de hele tijd te kijken of er niet iemand online is waarmee ik kan msnen en dan zie ik haar weer online en wil ik haar niet aanspreken, maar zo zijn we hiervoor wel hele avonden doorgekomen samen. Heb haar sinds ik haar heb leren kennen eigenlijk wel dagelijks gesproken, behalve toen we op vakantie waren. Dat voelt soms erg ongemakkelijk.

Mijn ex en ik zijn nog steeds 'best friends' als ik het zo mag zeggen en op zich helpt dat wel. Ik hoef me niet continue af te vragen wat hij doet en hoe hij zich voelt, want daar praten we gewoon over. Ik spreek nog wel eens met hem af en dat vind ik erg fijn. Gisteren bijvoorbeeld was ik bij hem en hebben we ook nog goed gepraat enz, wat heel erg oplucht. Vooral als je ziet dat hij begrip toont en rekening houdt met mijn gevoelens. Hij blijft gewoon hartstikke lief en ik doe graag dingen voor hem. Ik probeer nu gewoon zoveel mogelijk te investeren in de vri endschap die we nu hebben, niet per sé in de hoop hem terug te krijgen maar gewoon laten zien dat ik bereid ben moeite te doen. Ik geef nog steeds heel erg veel om hem en ik wil hem laten merken dat hij gewoon altijd bij mij terecht kan. En dat gevoel is wederzijds, ik kan hem ook alles vertellen.
Ik merk wel dat ik, op de dag dat we afspreken, 's avonds laat wel even een paar tranen laat als ik in bed lig. Maar daar knap ik heel snel weer van op en ik weet mijn gedachten vaak op iets anders te zetten. De volgende morgen is het al weg!

Maar toch. Ergens zit er iets niet in de haak. Ik heb het gevoel alsof hij niet helemaal eerlijk tegen mij is, over zijn eigen gevoel. Ik ken hem, dat doet hij vaker en vooral uit zelfbescherming. Ik vang wel signalen op, zoals die galafoto van ons die naast zijn bed staat, de liefdesring (die we beiden droegen) die hij nog niet weggedaan heeft, het langdurige naar elkaar kijken en soms een erg liefdevolle knuffel krijgen... Ik zou hem dit willen vragen, maar ik denk toch dat ik een ontkennend antwoord krijg, waarheid of niet. Hij zal er zelf mee moeten komen als hij het kwijt moet of er iets mee wil doen. Tot die tijd geloof ik hem gewoon op zijn woord, dat het over is tussen ons.

Maarja, ik heb afgesproken tot vijf november te wachten en dat ga ik doen!

quote:

Op donderdag 24 september 2009 16:12 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Mijn ex en ik zijn nog steeds 'best friends' als ik het zo mag zeggen en op zich helpt dat wel. Ik hoef me niet continue af te vragen wat hij doet en hoe hij zich voelt, want daar praten we gewoon over. Ik spreek nog wel eens met hem af en dat vind ik erg fijn. Gisteren bijvoorbeeld was ik bij hem en hebben we ook nog goed gepraat enz, wat heel erg oplucht. Vooral als je ziet dat hij begrip toont en rekening houdt met mijn gevoelens. Hij blijft gewoon hartstikke lief en ik doe graag dingen voor hem. Ik probeer nu gewoon zoveel mogelijk te investeren in de vri endschap die we nu hebben, niet per sé in de hoop hem terug te krijgen maar gewoon laten zien dat ik bereid ben moeite te doen. Ik geef nog steeds heel erg veel om hem en ik wil hem laten merken dat hij gewoon altijd bij mij terecht kan. En dat gevoel is wederzijds, ik kan hem ook alles vertellen.
Ik merk wel dat ik, op de dag dat we afspreken, 's avonds laat wel even een paar tranen laat als ik in bed lig. Maar daar knap ik heel snel weer van op en ik weet mijn gedachten vaak op iets anders te zetten. De volgende morgen is het al weg!

Ik snap wel dat het helpt om die leegte om te vullen, maar ik denk niet dat het helpt om over de relatie heen te komen. Heb het al vaker gezien bij mensen en dan gaat het fout zodra één van de twee toch een ander tegenkomt of ze blijven toch net zoveel om elkaar heen draaien zodat ze toch weer bij elkaar uitkomen. Vaak komen daar ook van die knipperlichtrelaties uit voort, dan is het weer aan, dan toch weer uit. Als de relatie over is kun je m.i. het beste even afstand nemen, anders krijg je toch weer valse hoop. En dat zie ik ook in je volgende stukje:

quote:

Maar toch. Ergens zit er iets niet in de haak. Ik heb het gevoel alsof hij niet helemaal eerlijk tegen mij is, over zijn eigen gevoel. Ik ken hem, dat doet hij vaker en vooral uit zelfbescherming. Ik vang wel signalen op, zoals die galafoto van ons die naast zijn bed staat, de liefdesring (die we beiden droegen) die hij nog niet weggedaan heeft, het langdurige naar elkaar kijken en soms een erg liefdevolle knuffel krijgen... Ik zou hem dit willen vragen, maar ik denk toch dat ik een ontkennend antwoord krijg, waarheid of niet. Hij zal er zelf mee moeten komen als hij het kwijt moet of er iets mee wil doen. Tot die tijd geloof ik hem gewoon op zijn woord, dat het over is tussen ons.

Maarja, ik heb afgesproken tot vijf november te wachten en dat ga ik doen!

Volgens mij hoop jij stiekem nog héél hard dat het goedkomt. Zolang je dat blijft doen, kom je er niet overheen.


Bij mij zit die optie van elkaar vaak opzoeken er echt niet in nu. De hele verhouding zit nu compleet scheef en wil haar ook echt even niet zien omdat het me gewoon teveel pijn doet. En ja, ook ik denk wel eens: het was zo geweldig leuk van tevoren, kon dat nu nog maar eens zo zijn en dan toch weer de gedachten om bij haar te willen zijn. Maar dan denk ik ook weer aan de pijn die ze me heeft bezorgd en dat ik ook voor mezelf moet opkomen.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:53 schreef J0ttem het volgende:

[..]

Veel muziek luisteren, veel gitaar spelen (werkte wel bij mij in ieder geval, niet echt nummers meespelen maar meer solo improviseren), heb me een avond lam gezopen en mijn verhaal (misschien iets te gedetailleerd ) uitgestort op 2 goeie vrienden betreft mijn ex... Luchtte wel op though
De eerste paar weken zijn altijd het ergst, inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden en heb ik nieuwe ambities gekregen. Waar ik nog het meeste moeite mee heb is in slaap komen, de gedachte van "Ze had nu naast me kunnen liggen" doet me nog steeds veel pijn, en soms blijf ik mezelf de schuld geven dat het uit is gegaan... Hoewel ik weet dat dat niet zo is.
Nouja zoals ze zeggen: tijd heelt alle wonden

Die avond lam zuipen heb ik ook wel eens zin in eigenlijk Maar heb er nu nog geen in het vooruitzicht helaas, het verhaal heb ik wel al uitgestort aan vriendinnen van me en ik krijg ook verder hele lieve steun, daar ben ik ze ook heeeeeel erg dankbaar voor. In slaap vallen lukt me vreemd genoeg meestal wel, maar ik word 's nachts nu regelmatig wakker met een enorme frustratie en ook jaloezie ten op zichte van die andere kerel (waarom hij wel? en waarom nu ook juist die enorme eikel?)
Overigens ben ik het met die stelling van "tijd heelt alle wonden" niet helemaal eens. Het heeft namelijk allemaal te maken met acceptatie, maar die acceptatie wil nu niet lukken, gewoon omdat ik het onbegrijpelijk vind wat ze me geflikt heeft en dat ik dit niet van haar had verwacht. Maar die acceptatie hangt niet vast aan tijd. Het is niet zo dat je ineens zegt over een maand: zo, en nu ben ik er overheen. Waarom dan ineens wel en niet al over een week? Wat is er precies anders aan dat tijdstip behalve dat het langer geleden is?

quote:

Op donderdag 24 september 2009 16:12 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Mijn ex en ik zijn nog steeds 'best friends' als ik het zo mag zeggen en op zich helpt dat wel. Ik hoef me niet continue af te vragen wat hij doet en hoe hij zich voelt, want daar praten we gewoon over. Ik spreek nog wel eens met hem af en dat vind ik erg fijn. Gisteren bijvoorbeeld was ik bij hem en hebben we ook nog goed gepraat enz, wat heel erg oplucht. Vooral als je ziet dat hij begrip toont en rekening houdt met mijn gevoelens. Hij blijft gewoon hartstikke lief en ik doe graag dingen voor hem. Ik probeer nu gewoon zoveel mogelijk te investeren in de vri endschap die we nu hebben, niet per sé in de hoop hem terug te krijgen maar gewoon laten zien dat ik bereid ben moeite te doen. Ik geef nog steeds heel erg veel om hem en ik wil hem laten merken dat hij gewoon altijd bij mij terecht kan. En dat gevoel is wederzijds, ik kan hem ook alles vertellen.
Ik merk wel dat ik, op de dag dat we afspreken, 's avonds laat wel even een paar tranen laat als ik in bed lig. Maar daar knap ik heel snel weer van op en ik weet mijn gedachten vaak op iets anders te zetten. De volgende morgen is het al weg!

Maar toch. Ergens zit er iets niet in de haak. Ik heb het gevoel alsof hij niet helemaal eerlijk tegen mij is, over zijn eigen gevoel. Ik ken hem, dat doet hij vaker en vooral uit zelfbescherming. Ik vang wel signalen op, zoals die galafoto van ons die naast zijn bed staat, de liefdesring (die we beiden droegen) die hij nog niet weggedaan heeft, het langdurige naar elkaar kijken en soms een erg liefdevolle knuffel krijgen... Ik zou hem dit willen vragen, maar ik denk toch dat ik een ontkennend antwoord krijg, waarheid of niet. Hij zal er zelf mee moeten komen als hij het kwijt moet of er iets mee wil doen. Tot die tijd geloof ik hem gewoon op zijn woord, dat het over is tussen ons.

Maarja, ik heb afgesproken tot vijf november te wachten en dat ga ik doen!

Ik herken het wel, die aantrekking die tussen jouw en je ex blijft bestaan. De 2 keer dat ik mn ex heb gezien sinds het uit was, waren er langdurig naar elkaar kijken, wel knuffels en elkaar een beetje plagen (zoals in de relatie). Ik heb me erbij neergelegd dat dat altijd wel zo zal blijven.

Maar wat mischien beter is voor jou, is om afstand te nemen. Zo kan je nooit afscheid nemen van de relatie als jullie elkaar nog zoveel zien en zo tegen elkaar doen. Daar ga je uiteindelijk aan onderdoor vrees ik. Als tip geef ik je dus, beperk het contact een beetje.

Ik meld me toch nog even.. Al lijkt het wel heel lang geleden... af en toe knaagt het toch nog een beetje.

Bedankt voor jullie reacties.
Het is inmiddels 4 maanden uit (10 maanden knipperlicht en 2 jaar samengewoond).
Muziek luisteren doe ik niet meer. Dacht eerst dat het misschien therapeutisch kon werken, maar dat vond ik niet het geval. Dan kwam echt álles eruit en dan zat ik serieus een uur te janken en dan nog 2 uur na te snikken. Na een aantal weken iedere dag muziek luisteren werd het niet minder, maar juist erger. Nu zap ik weg als ik muziek hoor.
Drinken doe ik niet (ben ik hier zeker de uitzondering?!) want ik hou niet van alcohol.

Verder heb ik psychische problemen en een van de meest kenmerkende is dat ik me mee laat voeren in een neerwaartse spiraal en me er niet tegen kan verzetten. En telkens als ik ergens achter kom (bijvoorbeeld dat hij met een aantal collega's is gaan eten) glij ik verder af. Om dat te voorkomen moet ik nergens meer achterkomen, ik zoek immers zelf die informatie op. Ik weet dat het slecht is om te doen en wil er daarom mee stoppen. Maar hoe??!! Mijn onbewuste is gewoon de baas over mij, want ik (de ik die dit nu schrijft) vind het helemaal niet tof om buikpijn te krijgen van al die nieuwe info, maar mijn andere ik (onbewustzijn) zorgt ervoor dat ik toch obsessief dingen ga doen.

En wat het nog moeilijker maakt is dat ik weet dat hij er al lang overheen is. Dat weet ik omdat er iets met hem aan de hand is, en als ik diagnoses zou mogen stellen dan zou ik hem de diagnose narcistische persoonlijkheidsstoornis geven.
Hij heeft nog nooit gehuild, hij is niet in staat om verdriet te voelen. Het enige wat hij kan voelen zijn gekrenkte egogevoelens, als iemand een opmerking maakt over zijn uiterlijk. Behalve dat hij niet kan huilen (dat kunnen wel meer mensen niet) kan hij gewoon écht niet verdrietig zijn. Hij gaat met het grootste gemak naar zijn werk, met collega's uit eten, naar verjaardagen, enzovoort, zonder aan mij te denken. Dat weet ik ook omdat het al eens is uitgeweest tussen ons en hij me toen ook heeft verteld dat het zo voor hem werkte.

En ach ja, ik weet dat ik me om zo'n type niet rot moet voelen, en dat het maar beter is zo (want het is echt absoluut beter, ik verdien heus wel beter dan zo'n eikel), maar toch..... Als ie morgen voor de deur zou staan....

Ook heb ik vaak op internet als ik in een forum zijn naam zie staan, of een stuk tekst zie dat overeenkomsten heeft met hem, dat mijn hart dan altijd overslaat, omdat ik hoop dat hij het op een wonderbaarlijke wijze er toch moeilijk mee blijkt te hebben en het van zich afschrijft. Ook al weet ik dat hij niet in staat is om meer dan 2 regels tekst te typen.

Ik vind 4 maanden meer dan genoeg hoor, om zo'n persoon zou je nog niet eens een dag moeten rouwen...Dus vandaar mijn vraag; hoe laat ik het in godsnaam los? Verstand en gevoel op een lijn krijgen, hoe moet dat?

Voor jullie ook allemaal veel sterkte. Voor de mensen die nog contact met hun ex hebben lijkt het me helemaal een crime. Want je weet met je verstand dat het niet goed is, maar je gevoel wil dat contact. Wellicht in de hoop op...

[ Bericht 0% gewijzigd door lariss op 24-09-2009 20:22:18 ]

quote:

Op donderdag 24 september 2009 17:37 schreef dreamzk het volgende:

[..]

Ik herken het wel, die aantrekking die tussen jouw en je ex blijft bestaan. De 2 keer dat ik mn ex heb gezien sinds het uit was, waren er langdurig naar elkaar kijken, wel knuffels en elkaar een beetje plagen (zoals in de relatie). Ik heb me erbij neergelegd dat dat altijd wel zo zal blijven.

Maar wat mischien beter is voor jou, is om afstand te nemen. Zo kan je nooit afscheid nemen van de relatie als jullie elkaar nog zoveel zien en zo tegen elkaar doen. Daar ga je uiteindelijk aan onderdoor vrees ik. Als tip geef ik je dus, beperk het contact een beetje.

Bedankt voor je advies, maar voorlopig laat ik het zo. We zien elkaar maar één keer per week en we nemen verder alleen contact op als we iets te praten hebben. Ik heb niet constant de behoefte om hem te bellen en ik kan mijn aandacht goed focussen op school en andere hobby's/mensen. Ik ondervind er nauwelijks problemen van. Ik denk dat meer afstand nemen alleen maar moeilijker zou zijn.

Maar zodra ik er moeite mee krijg zal ik zeker je advies in mijn achterhoofd houden!

waarom waarom waarom heb ik de onhebbelijke eigenschap voortdurend de waarheid te willen weten?!
Verd****, ik was al aan het vechten tegen een flinke dip en nu heb ik mezelf er eigenhandig helemaal in geholpen.

@JoeBravo,

Wat heb je gedaan dan? Misschien helpt het om het even van je af te schrijven?

Mijn ex vond mij enthousiast overkomen aan de telefoon, terwijl ik het eerder als nonchalant bestempelde. Ik voelde me ook niet echt enthousiast, gewoon neutraal ofzo. En ik mailde en smste ineens teveel, alleen omdat ik even wat duidelijkheid over iets wilde. Hij leek ook erg opgefokt door iets aan de telefoon (haastig praten, onrustige en zware ademhaling) maar zei dat er niks aan de hand was.

Heb voor mezelf besloten om niks meer van me te laten horen tot dinsdagavond. Hopelijk weet ik dat vol te houden.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 22:50 schreef Snowcold het volgende:
Hij leek ook erg opgefokt door iets aan de telefoon (haastig praten, onrustige en zware ademhaling) maar zei dat er niks aan de hand was.

Knap van 'm toen ik mijn ex de eerste weken aan de lijn had stokte mijn adem continu ademde ik zwaar en was ik zo opgefokt als de pest en stond ik met tranen in mijn ogen mijn emotie in bedwang te houden

Ik heb gisteren ook nog een berichtje voor haar achtergelaten waarin ik vrij duidelijk mijn frustraties heb laten blijken. En dan heb ik me nog ingehouden, had een nog veel hardere tekst klaarstaan, maar die heb ik maar ff weggelaten. Was echt woedend. Het lijkt er namelijk op dat als je denkt dat het niet erger kan, ze er nog een schepje bovenop doet. Ze had me beter met een mes in de rug kunnen steken geloof ik... Ze dacht bijvoorbeeld namelijk dat ze gewoon mee kon naar een feestje van een vriendin van MIJ morgen. Bah, ik snap niet dat ik me zo in iemand heb kunnen vergissen een half jaar lang...

quote:

Op donderdag 24 september 2009 22:44 schreef lariss het volgende:
@JoeBravo,

Wat heb je gedaan dan? Misschien helpt het om het even van je af te schrijven?

och, een paar posts van haar en haar nieuwe vriend lezen op een ander forum was genoeg, maar ik wist vantevoren al dat ik dat niet aan zou kunnen en toch doen...

Bah, ik ben gewoon boos nu. Ik heb mezelf flink kwaad zitten maken over ons telefoongesprek van gisteravond. Hij was niet echt fair bezig om eerlijk te zijn.

Eerst lopen zeggen dat hij ook wel eens twee keer in de week wilde afspreken omdat mijn en zijn vrije dagen toevallig samen vielen. Nou, leek mij wel een keer leuk dus hebben we het over gehad. Tijdens dat gesprek was het eerst: 'Tsja, dan zit ik met mn nachtdienst op maandag.'
Dus ik: 'Okay, doen we het toch niet? Kun jij slapen enz.'
Hij: 'Ja maar het zou eventueel lukken, dan slaap ik gewoon niet, is toch de laatste nachtdienst en anders kan ik die nacht niet slapen.'
En daarna weer: 'Ik denk niet dat ik je nog naar huis kan brengen als ik geen slaap heb gehad, daarna met je afspreek en ook nog eens heen en weer moet rijden.'

Ik heb geen ENKELE keer gezegd 'Ah kom op, laten we het toch doen.' ofzo. En toch wisselt ie steeds van mening, make up your fuckin' mind. Het is niet alsof ik het erg vind, maar vervolgens krijg ik de schuld dat ik 'zo enthousiast' was over twee keer die week afspreken terwijl hij de eerste was die hiermee kwam, maar dat ontkent hij heftig. What the fuck man, alleen omdat ik nog gevoelens heb krijg ik alle schuld op me afgeschoven. Lekker makkelijk vriend.

Ik baal echt dat ik er toen niet iets van gezegd heb.

Let him go snowcold. Schijnbaar lukt dat je niet. be a man. woman. Of wil je weer een knipperlicht relatie. Dat is toch niet vol te houden.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 08:02 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

och, een paar posts van haar en haar nieuwe vriend lezen op een ander forum was genoeg, maar ik wist vantevoren al dat ik dat niet aan zou kunnen en toch doen...

Kerel, het is je al vaker verteld geloof ik, maar kijk niet meer op dat forum dan! Blokkeer de toegang desnoods....
Als ik zou weten dat m'n ex met d'r nieuwe vriendje op een ander forum de verliefde tortelduifjes uit zouden hangen ga ik daar echt niet kijken hoor.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 11:31 schreef Barbusse het volgende:

[..]

Kerel, het is je al vaker verteld geloof ik, maar kijk niet meer op dat forum dan! Blokkeer de toegang desnoods....
Als ik zou weten dat m'n ex met d'r nieuwe vriendje op een ander forum de verliefde tortelduifjes uit zouden hangen ga ik daar echt niet kijken hoor.

tja, een week geleden kon ik het wel hebben
Ik wil gewoon op dat forum terecht kunnen, ik kom er al bijna 10 jaar en ken er een aantal mensen erg goed. En het stomme is, ze hangen er niet de tortelduifjes uit, maar ik heb blijkbaar op het moment aan een halve hint al genoeg om me op te winden.... zucht, hoe krijg ik het gevoel van vorige week nou weer terug?!

Nou ja, ik ga me dit weekend weer vermaken met m'n zoontje, daarna zie ik wel weer verder.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 11:38 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

tja, een week geleden kon ik het wel hebben
Ik wil gewoon op dat forum terecht kunnen, ik kom er al bijna 10 jaar en ken er een aantal mensen erg goed. En het stomme is, ze hangen er niet de tortelduifjes uit, maar ik heb blijkbaar op het moment aan een halve hint al genoeg om me op te winden.... zucht, hoe krijg ik het gevoel van vorige week nou weer terug?!

Nou ja, ik ga me dit weekend weer vermaken met m'n zoontje, daarna zie ik wel weer verder.

Vermaken met je zoon is altijd goed!
En misschien moet je eens denken aan meditatie en/of ademhalingstechnieken leren. Dat kan ervoor zorgen dat je je de volgende keer minder op zal winden. Leuk zal het nog steeds niet zijn als je iets leest wat van hen is, maar dan werk je jezelf niet meer zo de put in.

Vanavond een date en best zenuwachtig enzo. Leuk om mijn aandacht (eventueel) weer op iemand te vestigen als het allemaal leuk is enzo
Toch 'raakt' het me nog steeds als ex dingen zegt over zijn nieuwe vriendin. Terwijl het al 'eeuwen' uit is.
Snap van mezelf ook niet helemaal waar het vandaan komt maar goed. Gewoon dat gevoel maar beetje negeren ofzo. Heb soms moeite dingen geheel en 100 % los te laten, sowieso. Ook in andere situaties.
Hoop wel dat het spoedig helemaal over gaat. Misschien als de date slaagt want sta wel geheel open voor anderen etc.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 22:50 schreef Snowcold het volgende:
Hij leek ook erg opgefokt door iets aan de telefoon (haastig praten, onrustige en zware ademhaling) maar zei dat er niks aan de hand was.

In de films hebben ze dan meestal seks op dat moment.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 12:47 schreef Lastpost het volgende:

[..]

In de films hebben ze dan meestal seks op dat moment.

Ook weer een update van mijn kant:
Het is nu iets meer als 2 weken uit. Heb paar dagen geleden een brief naar haar geschreven. Ik kreeg een redelijk open antwoord terug dus daar was ik wel blij mee. Gisteren samen wat gegeten en over koetjes en kalfjes gepraat, maar niet echt over onze gevoelens daar voelde het te vroeg voor.

Komt er op neer dat we beide nog van elkaar houden, maar ook alle 2 het gevoel hebben dat het nu niet samen gaat. Mijn hart wil haar graag terug, maar mijn verstand zegt dat het zo beter is. We hebben nu eerst onze eigen dingen uit te zoeken. Eeuwige strijd tussen hart en verstand. Dat we nu redelijk goed met elkaar omgaan maakt het ook niet makkelijker. Binnenkort maar eens kijken of een echt open gesprek mogelijk is...

Het doet me deugd om te weten dat je met relatieproblemen niet alleen op de wereld bent... Wij zijn nog niet uit elkaar maar lang zal het niet meer duren, na een relatie van 10 jaar.

Mn soon-to-be zegt dat hij me nog doodgraag ziet en dat hij heel erg graag bij mij is, dat hij iemand gelijk mij nodig heeft om zn (nu moeilijke door werk) leven op te bouwen maar toch mist hij iets. En hij weet niet of hij ons gelukkige leven kan of wil accepteren. Ik zie hem doodgraag en zou alle doen voor hem maar als hij niet weet wat hij wil, gaat het niet meer zeker?

Ik word er zo verdrietig van. Ook al omdat ik hem niet kan bereiken aangezien hij op dit moment in het buitenland zit. Ik heb zin om mn kop tegen alle muren te slaan die ik tegen kom!

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 09:21 schreef usrfobiwan het volgende:
Let him go snowcold. Schijnbaar lukt dat je niet. be a man. woman. Of wil je weer een knipperlicht relatie. Dat is toch niet vol te houden.

WEER een knipperlichtrelatie? Alsof ik die ooit heb gehad, maak alsjeblieft geen beweringen die niet waar zijn. Bovendien ben ik gewoon boos omdat hij zo 'hot 'n cold' is en mij daar de schuld van geeft. Ik wil best bevriend met hem blijven, maar dan moet ie niet zo vaag doen.

Trouwens, over dat opgefokt zijn. Hij is de gene die het uit heeft gemaakt, niet ik. Dus ik zie niet in waarom dat 'knap van hem' zou zijn. Vooral als ie de dag ervoor nog zo liefkozend en knuffelig doet.

Ach anyway, zoals ik zei: Laat in ieder geval niks meer van me horen tot dinsdagavond. Dan is er trouwens kermis in Weert, ga ik lekker naartoe met een groep vriendinnen.