De kunst van het loslaten van je ex - Deel 85.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:53 schreef J0ttem het volgende:
heb me een avond lam gezopen en mijn verhaal (misschien iets te gedetailleerd ) uitgestort op 2 goeie vrienden betreft mijn ex... Luchtte wel op though

Dat hebben we allemaal wel 's gedaan hehe

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:27 schreef Metalfreak het volgende:

[..]

Maar hoe gaan jullie eigenlijk om met die leegte na zoiets? Ik weet gewoon soms 's avonds niet waar ik me op moet houden omdat ik dan toch weer ga piekeren. Vrienden hebben ook niet altijd tijd voor me omdat die ook hun eigen leven nog hebben en sommigen wonen ook te ver weg om ff snel langs te gaan. Maar heb ook nergens zin in bijvoorbeeld, probeerde gisteren wat gitaar te spelen, maar kon me niet concentreren. Ga ik internetten, zit ik de hele tijd te kijken of er niet iemand online is waarmee ik kan msnen en dan zie ik haar weer online en wil ik haar niet aanspreken, maar zo zijn we hiervoor wel hele avonden doorgekomen samen. Heb haar sinds ik haar heb leren kennen eigenlijk wel dagelijks gesproken, behalve toen we op vakantie waren. Dat voelt soms erg ongemakkelijk.

Mijn ex en ik zijn nog steeds 'best friends' als ik het zo mag zeggen en op zich helpt dat wel. Ik hoef me niet continue af te vragen wat hij doet en hoe hij zich voelt, want daar praten we gewoon over. Ik spreek nog wel eens met hem af en dat vind ik erg fijn. Gisteren bijvoorbeeld was ik bij hem en hebben we ook nog goed gepraat enz, wat heel erg oplucht. Vooral als je ziet dat hij begrip toont en rekening houdt met mijn gevoelens. Hij blijft gewoon hartstikke lief en ik doe graag dingen voor hem. Ik probeer nu gewoon zoveel mogelijk te investeren in de vri endschap die we nu hebben, niet per sé in de hoop hem terug te krijgen maar gewoon laten zien dat ik bereid ben moeite te doen. Ik geef nog steeds heel erg veel om hem en ik wil hem laten merken dat hij gewoon altijd bij mij terecht kan. En dat gevoel is wederzijds, ik kan hem ook alles vertellen.
Ik merk wel dat ik, op de dag dat we afspreken, 's avonds laat wel even een paar tranen laat als ik in bed lig. Maar daar knap ik heel snel weer van op en ik weet mijn gedachten vaak op iets anders te zetten. De volgende morgen is het al weg!

Maar toch. Ergens zit er iets niet in de haak. Ik heb het gevoel alsof hij niet helemaal eerlijk tegen mij is, over zijn eigen gevoel. Ik ken hem, dat doet hij vaker en vooral uit zelfbescherming. Ik vang wel signalen op, zoals die galafoto van ons die naast zijn bed staat, de liefdesring (die we beiden droegen) die hij nog niet weggedaan heeft, het langdurige naar elkaar kijken en soms een erg liefdevolle knuffel krijgen... Ik zou hem dit willen vragen, maar ik denk toch dat ik een ontkennend antwoord krijg, waarheid of niet. Hij zal er zelf mee moeten komen als hij het kwijt moet of er iets mee wil doen. Tot die tijd geloof ik hem gewoon op zijn woord, dat het over is tussen ons.

Maarja, ik heb afgesproken tot vijf november te wachten en dat ga ik doen!

quote:

Op donderdag 24 september 2009 16:12 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Mijn ex en ik zijn nog steeds 'best friends' als ik het zo mag zeggen en op zich helpt dat wel. Ik hoef me niet continue af te vragen wat hij doet en hoe hij zich voelt, want daar praten we gewoon over. Ik spreek nog wel eens met hem af en dat vind ik erg fijn. Gisteren bijvoorbeeld was ik bij hem en hebben we ook nog goed gepraat enz, wat heel erg oplucht. Vooral als je ziet dat hij begrip toont en rekening houdt met mijn gevoelens. Hij blijft gewoon hartstikke lief en ik doe graag dingen voor hem. Ik probeer nu gewoon zoveel mogelijk te investeren in de vri endschap die we nu hebben, niet per sé in de hoop hem terug te krijgen maar gewoon laten zien dat ik bereid ben moeite te doen. Ik geef nog steeds heel erg veel om hem en ik wil hem laten merken dat hij gewoon altijd bij mij terecht kan. En dat gevoel is wederzijds, ik kan hem ook alles vertellen.
Ik merk wel dat ik, op de dag dat we afspreken, 's avonds laat wel even een paar tranen laat als ik in bed lig. Maar daar knap ik heel snel weer van op en ik weet mijn gedachten vaak op iets anders te zetten. De volgende morgen is het al weg!

Ik snap wel dat het helpt om die leegte om te vullen, maar ik denk niet dat het helpt om over de relatie heen te komen. Heb het al vaker gezien bij mensen en dan gaat het fout zodra één van de twee toch een ander tegenkomt of ze blijven toch net zoveel om elkaar heen draaien zodat ze toch weer bij elkaar uitkomen. Vaak komen daar ook van die knipperlichtrelaties uit voort, dan is het weer aan, dan toch weer uit. Als de relatie over is kun je m.i. het beste even afstand nemen, anders krijg je toch weer valse hoop. En dat zie ik ook in je volgende stukje:

quote:

Maar toch. Ergens zit er iets niet in de haak. Ik heb het gevoel alsof hij niet helemaal eerlijk tegen mij is, over zijn eigen gevoel. Ik ken hem, dat doet hij vaker en vooral uit zelfbescherming. Ik vang wel signalen op, zoals die galafoto van ons die naast zijn bed staat, de liefdesring (die we beiden droegen) die hij nog niet weggedaan heeft, het langdurige naar elkaar kijken en soms een erg liefdevolle knuffel krijgen... Ik zou hem dit willen vragen, maar ik denk toch dat ik een ontkennend antwoord krijg, waarheid of niet. Hij zal er zelf mee moeten komen als hij het kwijt moet of er iets mee wil doen. Tot die tijd geloof ik hem gewoon op zijn woord, dat het over is tussen ons.

Maarja, ik heb afgesproken tot vijf november te wachten en dat ga ik doen!

Volgens mij hoop jij stiekem nog héél hard dat het goedkomt. Zolang je dat blijft doen, kom je er niet overheen.


Bij mij zit die optie van elkaar vaak opzoeken er echt niet in nu. De hele verhouding zit nu compleet scheef en wil haar ook echt even niet zien omdat het me gewoon teveel pijn doet. En ja, ook ik denk wel eens: het was zo geweldig leuk van tevoren, kon dat nu nog maar eens zo zijn en dan toch weer de gedachten om bij haar te willen zijn. Maar dan denk ik ook weer aan de pijn die ze me heeft bezorgd en dat ik ook voor mezelf moet opkomen.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 09:53 schreef J0ttem het volgende:

[..]

Veel muziek luisteren, veel gitaar spelen (werkte wel bij mij in ieder geval, niet echt nummers meespelen maar meer solo improviseren), heb me een avond lam gezopen en mijn verhaal (misschien iets te gedetailleerd ) uitgestort op 2 goeie vrienden betreft mijn ex... Luchtte wel op though
De eerste paar weken zijn altijd het ergst, inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden en heb ik nieuwe ambities gekregen. Waar ik nog het meeste moeite mee heb is in slaap komen, de gedachte van "Ze had nu naast me kunnen liggen" doet me nog steeds veel pijn, en soms blijf ik mezelf de schuld geven dat het uit is gegaan... Hoewel ik weet dat dat niet zo is.
Nouja zoals ze zeggen: tijd heelt alle wonden

Die avond lam zuipen heb ik ook wel eens zin in eigenlijk Maar heb er nu nog geen in het vooruitzicht helaas, het verhaal heb ik wel al uitgestort aan vriendinnen van me en ik krijg ook verder hele lieve steun, daar ben ik ze ook heeeeeel erg dankbaar voor. In slaap vallen lukt me vreemd genoeg meestal wel, maar ik word 's nachts nu regelmatig wakker met een enorme frustratie en ook jaloezie ten op zichte van die andere kerel (waarom hij wel? en waarom nu ook juist die enorme eikel?)
Overigens ben ik het met die stelling van "tijd heelt alle wonden" niet helemaal eens. Het heeft namelijk allemaal te maken met acceptatie, maar die acceptatie wil nu niet lukken, gewoon omdat ik het onbegrijpelijk vind wat ze me geflikt heeft en dat ik dit niet van haar had verwacht. Maar die acceptatie hangt niet vast aan tijd. Het is niet zo dat je ineens zegt over een maand: zo, en nu ben ik er overheen. Waarom dan ineens wel en niet al over een week? Wat is er precies anders aan dat tijdstip behalve dat het langer geleden is?

quote:

Op donderdag 24 september 2009 16:12 schreef Snowcold het volgende:

[..]

Mijn ex en ik zijn nog steeds 'best friends' als ik het zo mag zeggen en op zich helpt dat wel. Ik hoef me niet continue af te vragen wat hij doet en hoe hij zich voelt, want daar praten we gewoon over. Ik spreek nog wel eens met hem af en dat vind ik erg fijn. Gisteren bijvoorbeeld was ik bij hem en hebben we ook nog goed gepraat enz, wat heel erg oplucht. Vooral als je ziet dat hij begrip toont en rekening houdt met mijn gevoelens. Hij blijft gewoon hartstikke lief en ik doe graag dingen voor hem. Ik probeer nu gewoon zoveel mogelijk te investeren in de vri endschap die we nu hebben, niet per sé in de hoop hem terug te krijgen maar gewoon laten zien dat ik bereid ben moeite te doen. Ik geef nog steeds heel erg veel om hem en ik wil hem laten merken dat hij gewoon altijd bij mij terecht kan. En dat gevoel is wederzijds, ik kan hem ook alles vertellen.
Ik merk wel dat ik, op de dag dat we afspreken, 's avonds laat wel even een paar tranen laat als ik in bed lig. Maar daar knap ik heel snel weer van op en ik weet mijn gedachten vaak op iets anders te zetten. De volgende morgen is het al weg!

Maar toch. Ergens zit er iets niet in de haak. Ik heb het gevoel alsof hij niet helemaal eerlijk tegen mij is, over zijn eigen gevoel. Ik ken hem, dat doet hij vaker en vooral uit zelfbescherming. Ik vang wel signalen op, zoals die galafoto van ons die naast zijn bed staat, de liefdesring (die we beiden droegen) die hij nog niet weggedaan heeft, het langdurige naar elkaar kijken en soms een erg liefdevolle knuffel krijgen... Ik zou hem dit willen vragen, maar ik denk toch dat ik een ontkennend antwoord krijg, waarheid of niet. Hij zal er zelf mee moeten komen als hij het kwijt moet of er iets mee wil doen. Tot die tijd geloof ik hem gewoon op zijn woord, dat het over is tussen ons.

Maarja, ik heb afgesproken tot vijf november te wachten en dat ga ik doen!

Ik herken het wel, die aantrekking die tussen jouw en je ex blijft bestaan. De 2 keer dat ik mn ex heb gezien sinds het uit was, waren er langdurig naar elkaar kijken, wel knuffels en elkaar een beetje plagen (zoals in de relatie). Ik heb me erbij neergelegd dat dat altijd wel zo zal blijven.

Maar wat mischien beter is voor jou, is om afstand te nemen. Zo kan je nooit afscheid nemen van de relatie als jullie elkaar nog zoveel zien en zo tegen elkaar doen. Daar ga je uiteindelijk aan onderdoor vrees ik. Als tip geef ik je dus, beperk het contact een beetje.

Ik meld me toch nog even.. Al lijkt het wel heel lang geleden... af en toe knaagt het toch nog een beetje.

Bedankt voor jullie reacties.
Het is inmiddels 4 maanden uit (10 maanden knipperlicht en 2 jaar samengewoond).
Muziek luisteren doe ik niet meer. Dacht eerst dat het misschien therapeutisch kon werken, maar dat vond ik niet het geval. Dan kwam echt álles eruit en dan zat ik serieus een uur te janken en dan nog 2 uur na te snikken. Na een aantal weken iedere dag muziek luisteren werd het niet minder, maar juist erger. Nu zap ik weg als ik muziek hoor.
Drinken doe ik niet (ben ik hier zeker de uitzondering?!) want ik hou niet van alcohol.

Verder heb ik psychische problemen en een van de meest kenmerkende is dat ik me mee laat voeren in een neerwaartse spiraal en me er niet tegen kan verzetten. En telkens als ik ergens achter kom (bijvoorbeeld dat hij met een aantal collega's is gaan eten) glij ik verder af. Om dat te voorkomen moet ik nergens meer achterkomen, ik zoek immers zelf die informatie op. Ik weet dat het slecht is om te doen en wil er daarom mee stoppen. Maar hoe??!! Mijn onbewuste is gewoon de baas over mij, want ik (de ik die dit nu schrijft) vind het helemaal niet tof om buikpijn te krijgen van al die nieuwe info, maar mijn andere ik (onbewustzijn) zorgt ervoor dat ik toch obsessief dingen ga doen.

En wat het nog moeilijker maakt is dat ik weet dat hij er al lang overheen is. Dat weet ik omdat er iets met hem aan de hand is, en als ik diagnoses zou mogen stellen dan zou ik hem de diagnose narcistische persoonlijkheidsstoornis geven.
Hij heeft nog nooit gehuild, hij is niet in staat om verdriet te voelen. Het enige wat hij kan voelen zijn gekrenkte egogevoelens, als iemand een opmerking maakt over zijn uiterlijk. Behalve dat hij niet kan huilen (dat kunnen wel meer mensen niet) kan hij gewoon écht niet verdrietig zijn. Hij gaat met het grootste gemak naar zijn werk, met collega's uit eten, naar verjaardagen, enzovoort, zonder aan mij te denken. Dat weet ik ook omdat het al eens is uitgeweest tussen ons en hij me toen ook heeft verteld dat het zo voor hem werkte.

En ach ja, ik weet dat ik me om zo'n type niet rot moet voelen, en dat het maar beter is zo (want het is echt absoluut beter, ik verdien heus wel beter dan zo'n eikel), maar toch..... Als ie morgen voor de deur zou staan....

Ook heb ik vaak op internet als ik in een forum zijn naam zie staan, of een stuk tekst zie dat overeenkomsten heeft met hem, dat mijn hart dan altijd overslaat, omdat ik hoop dat hij het op een wonderbaarlijke wijze er toch moeilijk mee blijkt te hebben en het van zich afschrijft. Ook al weet ik dat hij niet in staat is om meer dan 2 regels tekst te typen.

Ik vind 4 maanden meer dan genoeg hoor, om zo'n persoon zou je nog niet eens een dag moeten rouwen...Dus vandaar mijn vraag; hoe laat ik het in godsnaam los? Verstand en gevoel op een lijn krijgen, hoe moet dat?

Voor jullie ook allemaal veel sterkte. Voor de mensen die nog contact met hun ex hebben lijkt het me helemaal een crime. Want je weet met je verstand dat het niet goed is, maar je gevoel wil dat contact. Wellicht in de hoop op...

[ Bericht 0% gewijzigd door lariss op 24-09-2009 20:22:18 ]

quote:

Op donderdag 24 september 2009 17:37 schreef dreamzk het volgende:

[..]

Ik herken het wel, die aantrekking die tussen jouw en je ex blijft bestaan. De 2 keer dat ik mn ex heb gezien sinds het uit was, waren er langdurig naar elkaar kijken, wel knuffels en elkaar een beetje plagen (zoals in de relatie). Ik heb me erbij neergelegd dat dat altijd wel zo zal blijven.

Maar wat mischien beter is voor jou, is om afstand te nemen. Zo kan je nooit afscheid nemen van de relatie als jullie elkaar nog zoveel zien en zo tegen elkaar doen. Daar ga je uiteindelijk aan onderdoor vrees ik. Als tip geef ik je dus, beperk het contact een beetje.

Bedankt voor je advies, maar voorlopig laat ik het zo. We zien elkaar maar één keer per week en we nemen verder alleen contact op als we iets te praten hebben. Ik heb niet constant de behoefte om hem te bellen en ik kan mijn aandacht goed focussen op school en andere hobby's/mensen. Ik ondervind er nauwelijks problemen van. Ik denk dat meer afstand nemen alleen maar moeilijker zou zijn.

Maar zodra ik er moeite mee krijg zal ik zeker je advies in mijn achterhoofd houden!

waarom waarom waarom heb ik de onhebbelijke eigenschap voortdurend de waarheid te willen weten?!
Verd****, ik was al aan het vechten tegen een flinke dip en nu heb ik mezelf er eigenhandig helemaal in geholpen.

@JoeBravo,

Wat heb je gedaan dan? Misschien helpt het om het even van je af te schrijven?

Mijn ex vond mij enthousiast overkomen aan de telefoon, terwijl ik het eerder als nonchalant bestempelde. Ik voelde me ook niet echt enthousiast, gewoon neutraal ofzo. En ik mailde en smste ineens teveel, alleen omdat ik even wat duidelijkheid over iets wilde. Hij leek ook erg opgefokt door iets aan de telefoon (haastig praten, onrustige en zware ademhaling) maar zei dat er niks aan de hand was.

Heb voor mezelf besloten om niks meer van me te laten horen tot dinsdagavond. Hopelijk weet ik dat vol te houden.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 22:50 schreef Snowcold het volgende:
Hij leek ook erg opgefokt door iets aan de telefoon (haastig praten, onrustige en zware ademhaling) maar zei dat er niks aan de hand was.

Knap van 'm toen ik mijn ex de eerste weken aan de lijn had stokte mijn adem continu ademde ik zwaar en was ik zo opgefokt als de pest en stond ik met tranen in mijn ogen mijn emotie in bedwang te houden

Ik heb gisteren ook nog een berichtje voor haar achtergelaten waarin ik vrij duidelijk mijn frustraties heb laten blijken. En dan heb ik me nog ingehouden, had een nog veel hardere tekst klaarstaan, maar die heb ik maar ff weggelaten. Was echt woedend. Het lijkt er namelijk op dat als je denkt dat het niet erger kan, ze er nog een schepje bovenop doet. Ze had me beter met een mes in de rug kunnen steken geloof ik... Ze dacht bijvoorbeeld namelijk dat ze gewoon mee kon naar een feestje van een vriendin van MIJ morgen. Bah, ik snap niet dat ik me zo in iemand heb kunnen vergissen een half jaar lang...

quote:

Op donderdag 24 september 2009 22:44 schreef lariss het volgende:
@JoeBravo,

Wat heb je gedaan dan? Misschien helpt het om het even van je af te schrijven?

och, een paar posts van haar en haar nieuwe vriend lezen op een ander forum was genoeg, maar ik wist vantevoren al dat ik dat niet aan zou kunnen en toch doen...

Bah, ik ben gewoon boos nu. Ik heb mezelf flink kwaad zitten maken over ons telefoongesprek van gisteravond. Hij was niet echt fair bezig om eerlijk te zijn.

Eerst lopen zeggen dat hij ook wel eens twee keer in de week wilde afspreken omdat mijn en zijn vrije dagen toevallig samen vielen. Nou, leek mij wel een keer leuk dus hebben we het over gehad. Tijdens dat gesprek was het eerst: 'Tsja, dan zit ik met mn nachtdienst op maandag.'
Dus ik: 'Okay, doen we het toch niet? Kun jij slapen enz.'
Hij: 'Ja maar het zou eventueel lukken, dan slaap ik gewoon niet, is toch de laatste nachtdienst en anders kan ik die nacht niet slapen.'
En daarna weer: 'Ik denk niet dat ik je nog naar huis kan brengen als ik geen slaap heb gehad, daarna met je afspreek en ook nog eens heen en weer moet rijden.'

Ik heb geen ENKELE keer gezegd 'Ah kom op, laten we het toch doen.' ofzo. En toch wisselt ie steeds van mening, make up your fuckin' mind. Het is niet alsof ik het erg vind, maar vervolgens krijg ik de schuld dat ik 'zo enthousiast' was over twee keer die week afspreken terwijl hij de eerste was die hiermee kwam, maar dat ontkent hij heftig. What the fuck man, alleen omdat ik nog gevoelens heb krijg ik alle schuld op me afgeschoven. Lekker makkelijk vriend.

Ik baal echt dat ik er toen niet iets van gezegd heb.

Let him go snowcold. Schijnbaar lukt dat je niet. be a man. woman. Of wil je weer een knipperlicht relatie. Dat is toch niet vol te houden.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 08:02 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

och, een paar posts van haar en haar nieuwe vriend lezen op een ander forum was genoeg, maar ik wist vantevoren al dat ik dat niet aan zou kunnen en toch doen...

Kerel, het is je al vaker verteld geloof ik, maar kijk niet meer op dat forum dan! Blokkeer de toegang desnoods....
Als ik zou weten dat m'n ex met d'r nieuwe vriendje op een ander forum de verliefde tortelduifjes uit zouden hangen ga ik daar echt niet kijken hoor.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 11:31 schreef Barbusse het volgende:

[..]

Kerel, het is je al vaker verteld geloof ik, maar kijk niet meer op dat forum dan! Blokkeer de toegang desnoods....
Als ik zou weten dat m'n ex met d'r nieuwe vriendje op een ander forum de verliefde tortelduifjes uit zouden hangen ga ik daar echt niet kijken hoor.

tja, een week geleden kon ik het wel hebben
Ik wil gewoon op dat forum terecht kunnen, ik kom er al bijna 10 jaar en ken er een aantal mensen erg goed. En het stomme is, ze hangen er niet de tortelduifjes uit, maar ik heb blijkbaar op het moment aan een halve hint al genoeg om me op te winden.... zucht, hoe krijg ik het gevoel van vorige week nou weer terug?!

Nou ja, ik ga me dit weekend weer vermaken met m'n zoontje, daarna zie ik wel weer verder.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 11:38 schreef JoeBravo het volgende:

[..]

tja, een week geleden kon ik het wel hebben
Ik wil gewoon op dat forum terecht kunnen, ik kom er al bijna 10 jaar en ken er een aantal mensen erg goed. En het stomme is, ze hangen er niet de tortelduifjes uit, maar ik heb blijkbaar op het moment aan een halve hint al genoeg om me op te winden.... zucht, hoe krijg ik het gevoel van vorige week nou weer terug?!

Nou ja, ik ga me dit weekend weer vermaken met m'n zoontje, daarna zie ik wel weer verder.

Vermaken met je zoon is altijd goed!
En misschien moet je eens denken aan meditatie en/of ademhalingstechnieken leren. Dat kan ervoor zorgen dat je je de volgende keer minder op zal winden. Leuk zal het nog steeds niet zijn als je iets leest wat van hen is, maar dan werk je jezelf niet meer zo de put in.

Vanavond een date en best zenuwachtig enzo. Leuk om mijn aandacht (eventueel) weer op iemand te vestigen als het allemaal leuk is enzo
Toch 'raakt' het me nog steeds als ex dingen zegt over zijn nieuwe vriendin. Terwijl het al 'eeuwen' uit is.
Snap van mezelf ook niet helemaal waar het vandaan komt maar goed. Gewoon dat gevoel maar beetje negeren ofzo. Heb soms moeite dingen geheel en 100 % los te laten, sowieso. Ook in andere situaties.
Hoop wel dat het spoedig helemaal over gaat. Misschien als de date slaagt want sta wel geheel open voor anderen etc.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 22:50 schreef Snowcold het volgende:
Hij leek ook erg opgefokt door iets aan de telefoon (haastig praten, onrustige en zware ademhaling) maar zei dat er niks aan de hand was.

In de films hebben ze dan meestal seks op dat moment.

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 12:47 schreef Lastpost het volgende:

[..]

In de films hebben ze dan meestal seks op dat moment.

Ook weer een update van mijn kant:
Het is nu iets meer als 2 weken uit. Heb paar dagen geleden een brief naar haar geschreven. Ik kreeg een redelijk open antwoord terug dus daar was ik wel blij mee. Gisteren samen wat gegeten en over koetjes en kalfjes gepraat, maar niet echt over onze gevoelens daar voelde het te vroeg voor.

Komt er op neer dat we beide nog van elkaar houden, maar ook alle 2 het gevoel hebben dat het nu niet samen gaat. Mijn hart wil haar graag terug, maar mijn verstand zegt dat het zo beter is. We hebben nu eerst onze eigen dingen uit te zoeken. Eeuwige strijd tussen hart en verstand. Dat we nu redelijk goed met elkaar omgaan maakt het ook niet makkelijker. Binnenkort maar eens kijken of een echt open gesprek mogelijk is...

Het doet me deugd om te weten dat je met relatieproblemen niet alleen op de wereld bent... Wij zijn nog niet uit elkaar maar lang zal het niet meer duren, na een relatie van 10 jaar.

Mn soon-to-be zegt dat hij me nog doodgraag ziet en dat hij heel erg graag bij mij is, dat hij iemand gelijk mij nodig heeft om zn (nu moeilijke door werk) leven op te bouwen maar toch mist hij iets. En hij weet niet of hij ons gelukkige leven kan of wil accepteren. Ik zie hem doodgraag en zou alle doen voor hem maar als hij niet weet wat hij wil, gaat het niet meer zeker?

Ik word er zo verdrietig van. Ook al omdat ik hem niet kan bereiken aangezien hij op dit moment in het buitenland zit. Ik heb zin om mn kop tegen alle muren te slaan die ik tegen kom!

quote:

Op vrijdag 25 september 2009 09:21 schreef usrfobiwan het volgende:
Let him go snowcold. Schijnbaar lukt dat je niet. be a man. woman. Of wil je weer een knipperlicht relatie. Dat is toch niet vol te houden.

WEER een knipperlichtrelatie? Alsof ik die ooit heb gehad, maak alsjeblieft geen beweringen die niet waar zijn. Bovendien ben ik gewoon boos omdat hij zo 'hot 'n cold' is en mij daar de schuld van geeft. Ik wil best bevriend met hem blijven, maar dan moet ie niet zo vaag doen.

Trouwens, over dat opgefokt zijn. Hij is de gene die het uit heeft gemaakt, niet ik. Dus ik zie niet in waarom dat 'knap van hem' zou zijn. Vooral als ie de dag ervoor nog zo liefkozend en knuffelig doet.

Ach anyway, zoals ik zei: Laat in ieder geval niks meer van me horen tot dinsdagavond. Dan is er trouwens kermis in Weert, ga ik lekker naartoe met een groep vriendinnen.