Depressie - hoe ga je ermee om

Drank maakt kapot wat je hebt opgebouwd is mijn ervaring. Als ik een paar flessen bier drink dan gaat het profijt van een positieve opbouw weer weg. Drank als middel tegen depressie is ook niet het juiste middel omdat drank slechts tijdelijk werkt om problemen te verdoven. De dag erna voel je je eens zo klote en dan ga je weer drinken en zo ga je beetje bij beetje de afgrond in.

Voelde me dus een aantal dagen okey en dan drink je op een zaterdag een paar teveel en dan is het weer opnieuw beginnen. Alsof het denken verstoord wordt ook. Bij mij is het van belang dat ik iedere dag verder opbouw en alcohol staat sowieso bekend als destructief.

Yep, herkenbaar domenvanger! Met één biertje merk ik de volgende dag het verschil al. Soms doe ik het wel, maar het is een constante afweging of het de moeite waard is.

Ik heb trouwens de laatste dagen enorm veel last van hele heftige moodswings. Het stopt maar niet. Iemand ervaring hiermee, en een idee wat hier tegen te doen valt? Ik ben doodsbang dat het te maken heeft met borderline (volgens mijn psycholoog heb ik een aantal borderlinertrekjes namelijk) en dat helpt ook niet echt .

Daarom ben ik dus weer 4 dagen vrij van bier, geen excuus meer voorlopig dat het weekend is want ik wil verder bouwen tot ik een juiste staat bereik van voelen en denken. Mind-tuning toepassen en dan een paar biertjes zodat het allemaal weer weg zakt. Zo blijf je tegen een berg oplopen zonder de top te bereiken.

Waarde toekennen aan het leven ben ik soms ook mee bezig. Hoe zwaar moet je wegen aan alles als het toch allemaal zo snel voorbij gaat. En dan vanzelf vaker het gevoel dat het leven niet zwaar weegt als het minder echt lijkt. Soms heb ik het gevoel dat het allemaal langs me heengaat en dat voelt wel eens prettig aan inplaats van stil te blijven staan bij de kleinste dingen.

Minder zwaar wegen aan het leven dus ook, vanzelf minder zorgen maken. Het leven minder serieus nemen omdat het moment van het heden in een fractie voorbij is. Zodra ik het leven te serieus ga opvatten dan raak ik vanzelf in de knoop. Tis een kunst om het leven minder serieus te nemen maar het is voor mij een noodzaak om te doen. Wat vaker zeggen dat het mij een zorg zal wezen dus ook, niet op alle gebieden maar wel op een aantal gebieden waar het niet goed loopt.

Over moodswings weet ik niet alles, weet alleen dat het bij mij op de dag kan wisselen en door de week ook. En dan gelukkig ook vaker dat het allemaal hetzelfde is en dan voelt dat vertrouwder aan.

Niet stil blijven staan bij alles is dan ook een kunst, maar zo zie ik het hele leven als een kunst. Je moet het maar net onder de knie krijgen en dat kan bij de een langer duren dan bij de ander. Denken afleren hoort er dan bij zoals ik eerder zei. Denken zie ik voor het grootste gedeelte als onzinnig en als struikelblok.

[ Bericht 7% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 21-06-2007 17:14:37 ]

Mijn moeder is lang depressief geweest en mijn vader is huisarts. Iets meer dan een half jaar geleden (oktober ongeveer) begon ik mij kut te voelen en anders te gedragen. Ik had nergens zin in, deed dagenlang niets anders dan poker en zelfs dat kon me op gegeven moment niet meer plezieren. Ik heb een paar weken niets anders gedaan dan in bed liggen, tv kijken. Tijdens een gesprek met mijn ouders kwam naar boven dat ik ontzettend veel symptomen van depressie had en toen heb ik eerst mijn eet- en leefpatroon proberen te veranderen in de hoop dat het een verschil zou maken. Dat werkte helaas niet en een maand geleden ben ik begonnen met Efexor (halve dosis). Sinds een week of 2/3 heb ik meer energie en ben ik opgewekter. Mijn eetlust is echter nog niet terug en ik heb nog last van gigantische mood swings, daarom ga ik nu over op de normale dosis (wordt ook aangeraden, ook al lijkt de halve dosis te werken).

Ik vond 't moeilijk om het er met mijn ouders over te hebben, want ik had het idee dat het mijn eigen schuld was dat ik me zo kut voelde. Bij mijn vrienden had ik er minder moeite mee om het te vertellen, hoewel ik heel bang was dat ze zich anders zouden gaan gedragen. Toch vond ik dat ik enigszins verplicht was het hen te melden omdat ik me het afgelopen half jaar behoorlijk heb afgezonderd en ik achteraf denk dat deze depressie de oorzaak hiervan was. Gelukkig viel me hun reactie mee. Een schrok wel een beetje en vraagt af en toe hoe het gaat, de anderen gedragen zich hetzelfde als altijd, wat een hele opluchting is. Verder weten mijn broers en zusje het en that's it.

Ik ben blij dat de medicatie lijkt te werken; ik maak weer plannen en voer ze ook daadwerkelijk uit. In het begin vond ik het geen fijn gevoel om medicijnen te slikken en voelde ik me er niet prettig bij, maar ik zie het nu als een noodzakelijk kwaad en ik heb er niet heel veel problemen meer mee. Zonder medicijnen denk ik niet dat ik uit het dal waarin ik zat had kunnen klimmen.

quote:

Op donderdag 21 juni 2007 16:26 schreef Burdie het volgende:
Yep, herkenbaar domenvanger! Met één biertje merk ik de volgende dag het verschil al. Soms doe ik het wel, maar het is een constante afweging of het de moeite waard is.

Ik heb trouwens de laatste dagen enorm veel last van hele heftige moodswings. Het stopt maar niet. Iemand ervaring hiermee, en een idee wat hier tegen te doen valt? Ik ben doodsbang dat het te maken heeft met borderline (volgens mijn psycholoog heb ik een aantal borderlinertrekjes namelijk) en dat helpt ook niet echt .

Ik zou me niet al te druk maken over die borderlinetrekjes (wie heeft die niet), moodswings komen vaak voor bij mensen die depressie (gehad) hebben. Ik blijf het ook lastig vinden.

dan zal ik hier mijn ervaring maar even laten weten...

als eerste wanneer kwam ik erachter?
toen ik me steeds vaker en langer klote ging voelen, geen plezier meer had in de dingen waar ik eerst wel plezier in had en alles en iedereen verafschuwde, en dan vooral mezelf

wat heb ik ermee gedaan?
heb allereerst een vriendin gehad waar ik wekelijks ff langs ging om wat mee te praten over van alles en nog wat (de slechte dingen, maar ook leuke)
ben bij een psycholoog geweest (op school), heeft me niet veel goeds gedaan, werd bij mij alleen maar erger (ben een denker, geloof die zweverige praatjes van een psych niet)
ben daarna bij de huisarts geweest voor anti-depressiva, tijdje gehad, eerste twee weken ofzo hielp het, daarna werd het minder (dat het hielp). Van dokter moest ik naar psycholoog, wilde ik niet, dus daar dan maar mee gestopt

Dat was het wat ik eraan gedaan heb, uiteindelijk zit ik er nu nog mee, en geloof ik het wel een beetje. Geaccepteerd dat dat dan maar hoort bij de persoon wie ik ben en ermee leven lukt steeds beter

Verteld aan familie?
Niet verteld aan familie, nooit met ouders over gehad.

Verteld aan vrienden?
Die hebben het wel doorgekregen via internet/MSN en van elkaar.

Of depressie bij je hoort is maar de vraag, tuurlijk kun je je gaan afvragen of bepaalde mensen niet depressief zijn van nature en dat het bij het karakter hoort maar als je nooit last ervan hebt gehad en nu ineens wel dan is het eerder zo dat het niet bij je hoort dan dat het wel bij je hoort.

Ik heb tot 2000 nooit last gehad ervan, stond ook nooit stil bij alles zoals nu. Maar in 2000 was ik 7 jaar jonger dus wie weet heeft het bij mij ook wel met leeftijd te maken. De onbezorde jaren van de studententijd is niet iets waar je bepaald depressief van gaat voelen, zeker niet als je iedere dag een doel hebt om te presteren op je studie.

Bij mij was het een burn-out in principe en daarna begon de rest van het verhaal. Burn-out was het niet helemaal maar zo zie ik het wel, uitgebrand van alles en toen geestelijk afgestorven. Daarna met vallen en opstaan verder moeten gaan in the survival of the fittest. Het overleven kwam en komt nog steeds te vaak aan bod, het is dan op een gegeven moment niet meer zo dat je aan het leven bent maar eerder dat je iedere dag aan het overleven bent en dat is volgens mij dus echt niet de bedoeling.

Voor mij helpt het dus ook om het even van me af te schrijven zodat het niet meer in mijn kop blijft spoken, even ei kwijt en dan opgelucht verder.

Ik heb er ook ervaring mee..
Ik ben nog steeds depressief, en afgelopen jaar is voor mij helemaal anders uitgepakt als dat ik zou willen door die depressie. Ik kon niets. Sloot mezelf op, wou niets, durfde niets. Veel gesprekken met de huisarts gehad, kwam tot de conclusie in samenwerking met psycholoog dat ik in een diepe depressie zat. Afgelopen jaar geen school gehad, werk kwijt geraakt. Het liep allemaal niet meer. Ik hoefde het mijn moeder niet te vertellen, die merkte het zelf wel. Mijn vriend heeft er heel veel begrip voor, en helpt me enorm goed. Hij is ook de reden dat het nu weer een heel stuk beter gaat, dat ik weer vanalles doe, dat ik me heb ingeschreven voor een nieuwe opleiding, dat ik werk aan het zoeken ben. Maar nu vertrekt hij over 3 weken naar Portugal voor een jaar. Maar ik weet van mezelf dat ik niet zonder hem kan...vraag me af hoe dat gaat lopen. Maar ik doe me best, kan niet eeuwig afhankelijk blijven van een ander. Moet het zelf doen uiteindelijk...

Heb je nog iets van gesprekken met psycholoog of huisarts? Misschien kan dat je steun geven.
Natuurlijk kan je niet eeuwig afhankelijk blijven van een ander en in dat opzicht is het misschien wel goed om een tijdje te ervaren dat je het alleen ook wel redt. Maar die overgang is moeilijk.
Ik hoop dat je het dingen doen kan vasthouden, de dingen die je nu ook doet en die je blijkbaar helpen.

Hebben jullie de mogelijkheid om via mail oid contact te houden en/of komt hij tussendoor ook wel eens thuis?
Kijk hoe je het voor jezelf zo prettig mogelijk kan maken. Probeer regelmaat te houden zodat je niet weer terugzakt in het niets kunnen/willen/durven.
Sterkte!

Ik heb geen gesprekken meer nee... Ik vind dat best moelijk om met iemand te praten die het voor zijn of haar werk doet. maargoed...
Ik wil ook heel graag aan mn vriend en aan mijn familie bewijzen dat ik wel zelfstandig kan zijn en voor mezelf kan zorgen en het alleen inderdaad wel redt.

We kunnen af en toe contact houden via de e-mail. En hij komt met kerst geloof ik naar huis. Dat doet me al goed, en ik probeer daar naar uit te kijken als tie eenmaal weg is. Maar als je plezier hebt gaat de tijd enorm snel, maar zodra het slecht gaat, lijkt het wel eeuwig te duren...

Bedankt voor je reactie!!
Dank je wel

quote:

Op maandag 25 juni 2007 13:01 schreef CLRJ het volgende:
Ik heb geen gesprekken meer nee... Ik vind dat best moelijk om met iemand te praten die het voor zijn of haar werk doet. maargoed...
Ik wil ook heel graag aan mn vriend en aan mijn familie bewijzen dat ik wel zelfstandig kan zijn en voor mezelf kan zorgen en het alleen inderdaad wel redt.

We kunnen af en toe contact houden via de e-mail. En hij komt met kerst geloof ik naar huis. Dat doet me al goed, en ik probeer daar naar uit te kijken als tie eenmaal weg is. Maar als je plezier hebt gaat de tijd enorm snel, maar zodra het slecht gaat, lijkt het wel eeuwig te duren...

Bedankt voor je reactie!!
Dank je wel

Probeer dan ook plezier te maken, misschien met vriendinnen/studiegenoten/familie... Zorg voor afleiding.

You're right!! Ik doe mn best..

quote:

Op maandag 25 juni 2007 13:11 schreef Nijna het volgende:
[..]
Probeer dan ook plezier te maken, misschien met vriendinnen/studiegenoten/familie... Zorg voor afleiding.

Probleem is dat plezier zo kan omslaan... afgelopen weekend gezellige meeting gehad met allemaal andere oldtimergekken. Alleen: allemaal koppels, volgens mij was ik de enige vrijgezel. Dus sommige gesprekken kun je niks zinnigs zeggen en als iedereen dan gaat slapen ga je alleen. En dat doet uiteraard zeer (al is er wel een vorm van gewenning).
Maar de kern van wat je zegt is vooral: zorg dat je geen tijd hebt om na te kunnen denken. Dat werkt bij mij wel aardig, als ik maar bezig ben heb ik geen tijd om mezelf depri te denken.

Ondertussen heeft mijn psycholoog de diagnose verlegt van ADD/ADHD naar een vorm van Autisme en heb ik binnenkort een gesprek met een psychiater om te bepalen of medicijnen wel of niet nodig zijn. Ondertussen is mijn mening over medicijnen hetzelfde als over al het andere: ik weet 't niet, ben ik voor, ben ik tegen, kan mij 't rotten. Kan amper keuzes maken.
Mijn depressie is wat dat betreft meer een bijwerking. De oorzaak? Mja, voornamelijk het ondertussen doorgedrongen feit dat ik "anders" ben, achterloop in sommige zaken etc.

Yeuh, weer een topic gekilled blijkbaar
Deze week ging weer beter, geen tijd om na te denken, druk met verhuizen.
Daarnaast is op zich het idee dat ik autist zou zijn (is nog niet volledig vastgesteld, is moeilijk bij volwassenen) eigenlijk een soort van geruststelling: ik heb een beperking, punt. Nu leren er omheen te werken. Dood wil ik al een tijdje niet meer actief, maar zit nog wel zo dat als ik morgen zou overlijden dat ik daar niet bang/kwaad/wat dan ook voor ben.

Ik ben aan het uitgaan van het principe ..." Als je alles verloren hebt dan heb je niets meer te verliezen en kun je alleen nog maar winnen".

Maar echt helpen doet het nog niet. Alles verloren in de zin van vreugde en nog meer. Heb je dan het gevoel dat veel verloren is geraakt dan is dat misschien wel okey om daarna de boel op te pakken.

Ik heb niets meer dus wat houdt me tegen om het beste ervan te maken? Slechter kan het niet worden of niet soms?

Over diagnose autist en de geruststelling daarbij, ik heb bipolaire stoornis al jaren volgens het boekje maar echt gerust ben ik er niet op. Ze kunnen me niet duidelijk vertellen waar het nu aan gelegen heeft precies, een samenloop van omstandigheden komt het op neer maar alsnog is het me allemaal te vaag.

Op schrift zetten van alles helpt me dan nogmaals om duidelijkheid te krijgen, doe dat ook vaker op papier, als ik het op papier zet dan wordt het meer tastbaar en als ik het in mijn hoofd doe bij het nadenken dan blijft het rondspoken allemaal.

Nu weer wimbledon kijken dan maar

Overleven is het nog steeds hier, soms zijn er dagen dat het leven is maar gisteren en vandaag waarbij het slapen zelfs niet okey is dan is het meer in leven blijven alsof het topsport is. En vaak zie ik het ook als topsport wanneer je niet lekker in je vel zit. De dagen duren te lang en het is wurgen alsof je een tennis-wedstrijd van 5 sets moet spelen waarbij de laatste set 20-18 is. Uitgaan van winkansen is dan wel prettig, uitgaan dat het nooit meer goed gaat komen werkt nog destructiever dus werken naar match-point is wel okey

De toekomst zien als okey dus ook, en niet richting de toekomst leven alsof het alleen maar klote gaat zijn. Kan al een inpuls geven en meer kracht bieden.

[ Bericht 11% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 03-07-2007 14:01:41 ]

Het regent weer eens op wimbledon, what else is new?

Heb ook het idee dat ik boven mezelf moet uitstijgen steeds, ik zit onder het normale niveau van een goede stemming en moet boven dat niveau komen en dat kost blijft moeite kosten. Dan voel ik me 1 a 2 dagen okey en dan krijg ik weer het gevoel dat ik naar beneden gedrukt wordt tot onder het normale niveau van goed voelen. Een bedrukt gevoel is het dus ook, alsof er constant een neerwaarste druk op mij uitgeoefend wordt.

Bipolaire stoornis wil zeggen dat je je uitermate goed voelt en dat wordt afgewisseld met slecht voelen. Vorig jaar uitermate goede stemming die ongezonde proporties kreeg en nu lage stemming en dan is het verschil dermate groot dat het op een normaal niveau komen een grote weerstand heeft.

Normale niveau bereiken en vasthouden is het hier dus ook. Oftewel, stabiele stemming over een lange periode. Wie weet dat het wat tijd nodig kan hebben hier. Ondertussen probeer ik wel zoveel mogelijk te blijven doen maar dat lukt ook niet altijd. Zin krijgen in activiteiten dus ook. En zeker ook de passie vinden weer, passie in het leven en plezier krijgen weer. Een hobby met passie uitoefenen of elders de passie vinden.

krijg zelf beetje het idee dat ik meegesleurd wordt in de depressie van mn vriend. voel me royaal kut nu. de ene week gaat het goed met hem, andere keer weer slecht. zo gaat het nu ook met mij. het ene moment voel ik me goed, andere moment klote. als hij zich rot voelt, voel ik hetzelfde. dit is weer zo'n 'down' moment.

het best zou zijn ermee te kappen, dat zou iedereen me tenminste aanraden, maar dat is op dit moment onmogelijk voor mij. ben ongelofelijk verliefd en de goede momenten koester ik. good luck aan de mensen die wel een oplossing vinden, ik heb er tot op heden weinig succes mee.

probeer nu vanalles uit om me beter te voelen: hem een tijdje niet zien werkt niet, dan ga ik over alles na denken, me alleen voelen, etc. samen zijn lost een tijdje alles op, maar de volgende dag kan weer een rotdag zijn waarin de wereld er grauw uitziet. merk dat ik de laatste tijd ook meer drang heb naar alcohol, iets wat ik niet zou moeten doen, want dat lost toch niets op. probeer er zoveel mogelijk af te blijven, en dat lukt gelukkig wel aardig. vriend heeft dat probleem wel met blowen en kan zelfs daar hem niet mee helpen...

zo, dat was even kort mijn verhaal, moest het even kwijt... hopelijk komt er snel een einde aan dit ellendige gevoel...

Depressief worden van anderen lijkt me best mogelijk omdat het toch een of ander virus lijkt te zijn in een aantal gevallen, het werkt aanstekelijk als iemand down is, je wordt er in ieder geval niet vrolijker van.

Spanningen die naar voren komen wordt overigens weinig over gezegd, gestressed raken ervan dus ook. Dan heb je niet alleen te maken met een klote stemming maar tevens met een gestressed gevoel wat het nog erger maakt.

Over aan de alcohol gaan, af en toe drink ik nog mijn biertje om even tot adem te komen. 2 glazen en vervolgens lijkt de mist op te trekken voor even. Ik drink dan rond 1800 die 2 glazen en daar hou ik het bij. Schijnt nog goed te zijn voor hart en nieren ook En het werkt zeker goed op de stemming, als ik om 10:00 opsta en ik ben tot 1800 gespannen dan is de avond ontspannen ingaan wel eens prettig. Sinds vandaag weer gedaan dus, 2 glazen om uit te proberen en na het eerste glas voelde ik me ineens een stuk beter.

Problemen wegdrinken is het niet, het is eerder kiezen tussen een kalmeringstablet of 2 glazen bier en dan kies ik liever voor 2 glazen bier. 2 glazen neigt overigens wel tot 3 glazen maar dan is even de grens aangeven okey om het niet tot 12 glazen te laten komen

Merk overigens dat ik na 30 minuten lopen met de hond mezelf ook een stuk beter voel, dus wie weet moet ik dat nog vaker doen. In beweging blijven dus ook. Meer doen en minder tijd om met mezelf bezig te zijn. Een tijdje geleden liep ik nog 2 uur door het bos maar dat is ook weer gaan liggen. Het oppakken van activiteiten, even door de zure appel heenbijten en doen, niet afwachten maar doen om daarna een beloning te krijgen met een goed gevoel. Bij een lage stemming is afwachten al snel aan de orde. Maar weet ik vervolgens dat actie goed doet dan is tot actie overgaan sneller gedaan door de beloning van het goed voelen. En dan zolang volhouden totdat het goede gevoel meer vanzelfsprekend gaat zijn en dan is alles makkelijker.

Blah blah, het gaat dus om die beloning, een beter gevoel door een bepaalde actie en dan een gewoonte maken van de acties die je doet. Zorgen dat het je levensstijl gaat worden en als het dan een hele tijd heeft geduurd die passiviteit dan is doorbijten noodzakelijk. Steeds blijven doorbijten en doorgaan totdat het erin gaat zitten, net zoals depressie erin gaat zitten zomaar.

[ Bericht 8% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 03-07-2007 19:11:42 ]

Afleiding zoeken bezigheid. En het vermogen hebben tegen jezelf te zeggen als je gedachtes hebt waardoor je je down gaat voelen. Moet je tegen jezelf zeggen. Ik stop ermee ik wil dit niet. En dan ga je gewoon iets doen. Hond uitlaten ofzo. En depressie is nogal een breed begrip naar mijn mening. Als je problemen hebt ga ze niet uit de weg maar los ze op

quote:

Op donderdag 21 juni 2007 16:26 schreef Burdie het volgende:
Yep, herkenbaar domenvanger! Met één biertje merk ik de volgende dag het verschil al. Soms doe ik het wel, maar het is een constante afweging of het de moeite waard is.

Ik heb trouwens de laatste dagen enorm veel last van hele heftige moodswings. Het stopt maar niet. Iemand ervaring hiermee, en een idee wat hier tegen te doen valt? Ik ben doodsbang dat het te maken heeft met borderline (volgens mijn psycholoog heb ik een aantal borderlinertrekjes namelijk) en dat helpt ook niet echt .

Manisch-depressief misschien?
hier zijn medicijnen voor, in sommige gevallen zijn er mensen zich vasthouden aan psychotherapie... Je kunt de situatie ook accepteren en ermee leren leven, concentrerend op het positieve...

[ Bericht 11% gewijzigd door ExperimentalFrentalMental op 04-07-2007 17:00:10 ]

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 16:54 schreef ExperimentalFrentalMental het volgende:

[..]

Manisch-depressief misschien?

Hoeft niet per sé, heb er ook last van en ben niet manisch (alleen chronisch). Allerlei factoren kunnen te maken hebben met mood-swings... ik merk het vooral als ik wat meer dan 2 glazen alcohol binnen heb gekregen de avond ervoor, te weinig heb geslapen, te druk heb gehad met werk etc.

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 16:59 schreef Ceased2Be het volgende:

[..]

Hoeft niet per sé, heb er ook last van en ben niet manisch (alleen chronisch). Allerlei factoren kunnen te maken hebben met mood-swings... ik merk het vooral als ik wat meer dan 2 glazen alcohol binnen heb gekregen de avond ervoor, te weinig heb geslapen, te druk heb gehad met werk etc.

Inderdaad, ik ben niet manisch-depressief, daar is uitgebreid naar gekeken .
Regelmaat is inderdaad gewoon erg belangrijk voor me, dat werkt nog het beste.
Ik vind het lastig te accepteren, maar het is nu eenmaal niet anders...

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 17:03 schreef Burdie het volgende:

[..]

Inderdaad, ik ben niet manisch-depressief, daar is uitgebreid naar gekeken .
Regelmaat is inderdaad gewoon erg belangrijk voor me, dat werkt nog het beste.
Ik vind het lastig te accepteren, maar het is nu eenmaal niet anders...

Dat had ik ook, kon niet functioneren zonder tot op de minuut nauwkeurig te weten wat er ging gebeuren. Van spontane acties van derden ging ik dan ook compleet door het lint
Tegenwoordig trek ik het al wat beter, scheelt ook dat m'n werk absoluut niet te voorspellen is dus ik moet wel

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 17:11 schreef Ceased2Be het volgende:

[..]

Dat had ik ook, kon niet functioneren zonder tot op de minuut nauwkeurig te weten wat er ging gebeuren. Van spontane acties van derden ging ik dan ook compleet door het lint
Tegenwoordig trek ik het al wat beter, scheelt ook dat m'n werk absoluut niet te voorspellen is dus ik moet wel

Op de minuut nauwkeurig hoeft niet, maar ik kan absoluut niet tegen onregelmatigheid. Terwijl ik student ben, en mijn leven echt zo onvoorspelbaar is als de pest .

Dat had ik als kleine Nijna al... zolang ik maar wist wat er komen ging dan was het goed. Anders was het brullen/paniek/stress.
En ik heb het nog steeds, alleen kan ik nu wel iets beter tegen onverwachte dingen. Maar het liefst weet ik gewoon vantevoren waar ik aan toe ben .
En nu ga ik eten koken

Neurotisch noemen ze dat toch? Toen ik eens zei dat ik alles onder controle wil hebben kreeg ik te horen dat het neurotische trekjes heeft.

Van te voren weten hoe situaties aflopen dus ook, terwijl je nooit van te voren weet hoe een willekeurige situatie gaat aflopen. Een gebeurtenis op je af laten komen was het advies, niet van te voren gaan denken over hoe en wat, gewoon alles laten gebeuren. Alles laten gebeuren en handelen op gevoel en verstand en zo zullen vele situaties altijd goed aflopen. Als je enigszins bij de les bent op een niet overdreven manier kan er toch weinig mis gaan in het leven?

( Wel kijken bij het oversteken van de weg uiteraard )

Vandaag naar de dokter geweest en het middel lamictal tegen depressie is verhoogd, meteen werd erbij vermeld dat er geen wondermiddel bestaat, zelf actie ondernemen blijft noodzakelijk. Combinatie van beiden dus.

Geen idee of dat neurotische trekjes zijn...
Ik weet best wel dat je niet vantevoren kunt voorspellen hoe dingen af gaan lopen, begin ook door te krijgen dat het niet zoveel zin heeft om een telefoongesprek 100 keer vantevoren in mn kop te gaan zitten voeren, omdat het toch anders loopt dan ik bedenk .
Verstand komt met de jaren he .

Maar verder doe ik het op het moment eigenlijk best goed. Af en toe een kuil in de weg, maar het duurt geen dagen voor ik er weer uit kom. Ik blijf de neiging houden om als er iets tegenzit gelijk weer in dat negatieve denken te gaan zitten, maar dat zal denk ik ook een stuk(je) karakter zijn.
Maar het blijft niet zo hangen als eerder gelukkig .

Fijn dat het zo gaat Nijna, lijkt me een prettig vooruitzicht met een kindje op komst!

Dank je LB, ik vind het ook wel fijn. Soms ook wel eng hoor, toch bang dat ik weer meer ga wiebelen straks of later of ... (maar dat zien we dan wel weer)

Hoe gaat het met jou?

Tuurlijk vind je dat eng. Kan ik me goed voorstellen. Het is natuurlijk geen zekerheid. Maar je gaat wel uitgerust? of in ieder geval kalm een nieuwe periode in en dat is wel fijn toch

vakantie helpt vaak

quote:

Op donderdag 5 juli 2007 12:48 schreef lobotomie het volgende:
vakantie helpt vaak

Niet dus .
Vakantie is vaak dusdanig stressvol dat het een depressie kan aanwakkeren of zelfs triggeren.

quote:

Op donderdag 5 juli 2007 13:07 schreef Burdie het volgende:

[..]

Niet dus .
Vakantie is vaak dusdanig stressvol dat het een depressie kan aanwakkeren of zelfs triggeren.

Het werd mij zelfs afgeraden door zowel de arbo, als de huisarts als m'n psycholoog. Het laatste wat je schijnbaar met een depressie moet doen is op vakantie gaan om 'tot rust te komen'. Dat werkt averechts.
Zodra het een heel eind beter gaat kun je het goed doen eerder vooral niet. Lekker in een bekende omgeving alles op een rijtje zetten.

En je neemt vaak toch jezelf mee als je op vakantie gaat, vluchten voor je eigen negatieve gedachtes is ook vaak niet de methode om te herstellen. Genieten van de zee als je niet in staat bent tot genieten heeft ook weinig nut.

Ik was even aan het denken over grenzen aangeven. De grens tot waar je je slecht gaat voelen door je eigen negatieve denken, tot hoever laat je je eigen zelfbeeld dalen en tot hoever laat je je leven leiden door anderen bijvoorbeeld in je eigen zelfbeeld.

Tussen de grenzen leven en binnen die grenzen het pad bewandelen voor de rest van je leven. Jezelf instellen als het ware, een levensinstelling aanmeten die stabiel en structureel is. Niet teveel van dit en niet teveel van dat.

Af en toe denk ik dat je zelf de grens kunt aangeven tot hoever je daalt in je stemming en ook tot hoever je stijgt. De rem erop gooien als het ware door zelf controle uit te oefenen en dan ook weer de grens aangeven van hoeveel controle je uitoefend.

Stop!!! Halt!!!! Dit is genoeg, nu ga ik alles van een andere positievere kant bekijken. ( en dan is het in mijn geval nodig dat ik alles niet te positief ga zien ) Een moment pakken dus ook, een moment nemen en vanaf dat moment starten op een nieuwe manier.

Gedragstherapie kan helpen maar ik denk vaak dat je het ook zelf kunt doen door jezelf goed in te schatten. Hardnekkige negatieve gedachtes omzetten tot iets positiefs door een andere waarde toe te kennen.

Het leven is te mooi om slecht te voelen denk ik op dit moment, nu nog overtuigd blijven van die gedachte en de kans dat er een voordeel van 10 procent is kan al mogelijk zijn. Morgen bij het opstaan ook die instelling aanmeten en de dag erna ook.

[ Bericht 4% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 05-07-2007 14:11:48 ]

hallo allemaal, een hele lange poos geleden had ik in dit forum gepost.
Om het kort te houden, al bijna een jaar loop ik met tussenpozen depressief en moe. En ik geniet niet meer zo als vroeger, zo lach ik veel minder. En ben ik super serieus/koud geworden, doordat ik zo in mijn eigen ronddwaal...zonder enig idee waar ik naar toe ga en wat ik wil. Ik leef tussen 2 culturen en dat vreet echt als je er tussen zit en niet kan kiezen voor welke.
Ik heb al bijna 1 jaar last van moodswings die per dag anders zijn, en gelukkig vallen ze mee.
En ik moet zeggen ik ben er op den duur aan gewent geraakt aan die moodswings enzo..hoewel ze toch vervelend zijn. Maar genoeg over mij.

quote:

Ik was even aan het denken over grenzen aangeven. De grens tot waar je je slecht gaat voelen door je eigen negatieve denken, tot hoever laat je je eigen zelfbeeld dalen en tot hoever laat je je leven leiden door anderen bijvoorbeeld in je eigen zelfbeeld.

Af en toe denk ik dat je zelf de grens kunt aangeven tot hoever je daalt in je stemming en ook tot hoever je stijgt. De rem erop gooien als het ware door zelf controle uit te oefenen en dan ook weer de grens aangeven van hoeveel controle je uitoefend.

Stop!!! Halt!!!! Dit is genoeg, nu ga ik alles van een andere positievere kant bekijken. ( en dan is het in mijn geval nodig dat ik alles niet te positief ga zien ) Een moment pakken dus ook, een moment nemen en vanaf dat moment starten op een nieuwe manier.

Je hebt groot gelijk dat je zelf de grens kan bepalen, mischien niet voor 100 procent maar door alles wat je oefen je invloed uit op je stemming. Want er zijn zoveel factoren die je stemming voor een gedeelte bepalen. Een van deze is bijvoorbeeld de muziek.
Alleen voor mensen van wie hun stemming zo is gedaald is vaak het niet meer mogelijk om positief te denken of controle over zichzelf te hebben, maar dit komt ook vaak voor bij personen die een (psychische)ziekte hebben.

Grenzen aangeven over hoe diep je je eigen zelfbeeld laat zakken is het ook in mijn geval. Depressie gaat hier gepaard met een lage eigenwaarde zodat het van kwaad tot erger gaat zijn, het leven is de moeite minder waard als je jezelf minder waarde toekent. Het leven is vanzelf waardeloos als je jezelf als waardeloos beschouwt en dan ga je je ook waardeloos voelen uiteindelijk.

De schuld leggen bij mezelf dat het zo gelopen is en vervolgens aangeven dat het soms komt door een samenloop van omstandigheden omdat je nog jong bent. Nieuwe waardes toekennen waar ik me dus aan ga houden, spelregels opstellen voor mezelf zodat het leven als spel leuker is. Blijf ik mezelf de schuld geven over hoe het gegaan is dan blijf ik leven daarmee en is opnieuw beginnen sowieso niet mogelijk, het heeft geen zin dus ook door met schuldgevoelens te blijven lopen omdat het leven even niet lekker loopt, opnieuw beginnen is dan ook niet mogelijk.

En volgens mij is het dan zo dat naarmate je langer bezig bent met die grenzen aangeven dat je je er steeds meer aan gaat houden, net zoals auto rijden een automatisme kan zijn.

Het eist denk ik ook iedere dag aandacht zolang het nog niet lekker gaat, sowieso eist het hier aandacht vaker om mezelf juist in het leven te plaatsen. Als er wat gebeurt dan komt er vanzelf een reactie over hoe ik er tegenaan ga kijken, en het is niet altijd zo dat ik er juist tegen aan ga kijken. Bij maanden lang fout denken is een nieuw denk-patroon nodig. De bevestiging van anderen heb ik dan soms nodig om meer overtuigd te raken van juist denken, als iemand een oppepper geeft dat ik juist bezig ben dan voelt dat een stuk beter en krijg ik een sterker gevoel dat het okey is zoals het gaat.

Vandaag toen ik opstond had ik even geen gedachtes in de trend van. " Alweer een klote dag". En dat is al een beter begin Lijkt vaak te zijn dat het klote gevoel minder wordt naarmate het langer duurt, alsof het klote gevoel aan slijtage onderhevig is En dat is alleen maar okey Alsnog wisselt het vaker, maar ik ga ervan uit dat het in de toekomst een lange reeks van goede dagen gaat zijn. De auto die depressie heet zal ooit helemaal niet meer kunnen rijden en dan schaf ik een mercedes aan

Even nog een toevoeging. Het verschil tussen. " Ik wil me goed voelen en ik wil me minder druk maken" of " Ik voel me slecht en ik maak me te druk". Als ik tegen mezelf zeg dat ik me goed wil voelen dan is de kans groot dat ik me beter zal voelen, ga ik zeggen dat ik me slecht voel dan is dat alleen maar een bevestiging van dat slechte gevoel zodat het slechte gevoel in stand gehouden wordt.

Ik wil me goed voelen, en vervolgens..." Ik voel me beter". Je bent wat je denkt

Nog een laatste opmerking dan maar

Te graag gezond willen voelen kan ook averechts werken bij mij, teveel bezig zijn met verzet voeren tegen een slecht gevoel zodat het slechte nog sterker kan worden. Een sussende gedachte van. " Ik mag me slecht voelen maar het hoeft niet" kan dan helpen om even te accepteren dat het zo is en dat het even zo mag blijven. Maar dan wel uitgaan dat het ook anders mag. Een keer even niet bezig zijn met de ziekte zodat de ziekte op de achtergrond gaat liggen, even negeren ervan. En dan zeker nog steeds de instelling dat een beter gevoel altijd beter is. Maar constant de strijd aangaan houdt het in stand waar je tegen vecht.

[ Bericht 7% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 06-07-2007 16:06:27 ]

Vandaag waarempel een goed gevoel bij het opstaan 2 uur eerder wakker geworden op deze zaterdag en zelfs muziek kan ik beleven. Het leven beleven inplaats van dat het langs me heengaat lijkt het op. Muziek luisteren kan gaan met een beleving of je luistert niet door gebrek aan feeling zodat je de muziek niet hoort en voelt.

In leven voelen dus ook

Nu hopen dat het morgen ook zo is en overmorgen ook en de dag erna, maar goed, als dat niet gebeurt dan heeft het nog wat tijd nodig en dan maakt dat ook niet uit. In ieder geval de dag van vandaag zien als geschenk Het lijkt wat makkelijker te zijn als er geen strijd gevoerd hoeft te worden door een hoofd vol gedachtes. Heeft ook met tevredenheid te maken.

Kan zijn dat ik over een tijdje dus hier afwezig zal zijn omdat de depressie helemaal verdwenen is, dit is ondertussen de 4e die ik in mijn leven heb gehad dus dan denk ik vanzelf dat ik ooit mijn lesje geleerd heb gekregen. Lesje geleerd heb gekregen gaat dan over een foute instelling in het leven maar soms valt daar dan vrij weinig aan te veranderen door omstandigheden, shit happens sometimes.

Nu maar genieten ervan en wie weet blijft het genot aanwezig. Eenmaal genieten en blijven genieten Niet overdreven maar juist in balans. Blij zijn om te leven door mijn zorgen aan de kop.

Kan zijn dat morgen weer een minder bericht komt maar dan ligt dat aan het herstellen, het kan of hoeft niet over 1 dag ijs te gaan. Maar dan kan 1 goede dag de aanzet zijn tot een lange reeks van goede dagen.

-

[ Bericht 100% gewijzigd door Koewam op 09-07-2007 10:21:53 ]

Langdurig vitaal depressief meldt zich.

Zit nu uhm vier jaar aan de ad. Daarnaast ook nog controle door psychiater. Vervelend is dat iedere keer als ik denk, nu blijft het weg, het als een slaghout mij weer omkeilt Zit nu in de derde nagenoeg slapeloze nacht. Er is niets bijzonders waardoor het opleeft.

Wel beijna jaar lang opgenomen geweest, was erg suicidaal, dat heeft vreselijk geholpen. Ik kan nu in ieder geval wel voor mijzelf aangeven wanneer mijn depressie weer eens gierend uit de hand dreigt te lopen, zoals nu bijvoorbeeld. Kan dan ook wel proberen, met uitschrijven bijvoorbeeld, alles in de hand te houden.

Ben er nu wat gelaten onder, maar op een gegeven moment wordt ik weer strijdbaar, en dan klaart het op. Ik heb geleerd dat het belangrijk is het strijdbare moment niet uit het oog te verliezen, dan gaat het mis.

Veel hier is herkenbaar, en dat helpt ook.

@Frien, depressie is voor de omgeving knap kut. Ik ben er al twee keer relaties door verloren. Heb vriendinnen vreselijk belast, gekwetst, en eigenlijk emotioneel misbruikt en gechanteerd (als jij nu kapt spring ik voor de trein). Ik hoop voor jou dat jij het een beetje trekt.

Te veel van het "goede" is nooit goed

quote:

17-07-2007

Stop met luisteren naar je klagende vriendin



Meisjes die veel over hun problemen praten, zijn vaker depressief en angstig. Dit blijkt uit een recent gepubliceerde studie van professor Amanda Rose, onderzoeker aan de University of Missouri. Het onderzoek werd uitgevoerd onder 813 pubers. Bij jongens werd geen verhoogde kans op depressie of angst aangetoond.

Balans slaat door
“Jarenlang hebben we kinderen aangemoedigd om vrienden te zoeken om over problemen te praten,” zegt professor Rose. “Normaal gesproken wordt praten over je problemen gezien als gezond gedrag. Dit onderzoek laat echter zien dat het ook teveel van het goede kan worden. Vooral meisjes hebben de neiging om heel veel over problemen te praten. Dan slaat de balans door en wordt het ongezond gedrag.”

Geen controle
Rose heeft wel een idee waarom teveel gepraat over problemen ongezond is. “Ze besteden zoveel tijd aan het zwelgen in hun problemen en zorgen, dat ze verdrietig en moedeloos kunnen worden. Dit zijn symptomen van depressie,” legt Rose uit. Angstig worden meisjes vooral wanneer ze zich zorgen maken over alle eventuele gevolgen van hun problemen. “Dit geldt vooral voor problemen waarover de meiden geen controle hebben. Bijvoorbeeld of een bepaalde jongen hun leuk vindt en of ze wel worden uitgenodigd voor de leukste feesten.”

Afleiden
Professor Rose vindt niet dat pubers hun problemen moeten verzwijgen. “Stimuleer ze om problemen bespreekbaar te maken, maar wel met mate,” adviseert ze. “Beter is het om deel te nemen aan andere activiteiten, zoals sport, om de aandacht af te leiden van hun problemen.”

(Sync.nl)

Ik heb een aantal maanden geleden allerlei anti-depressiva gekregen, helpt wel, maar het heeft ook zoveel bijwerkingen en het is gewoon kutrommel, dus ik wilde er eigenlijk vanaf... afkicken is daarnaast ook nog eens een hel, dus als het niet hoeft begin hier niet aan. Ik gebruik nu niks meer en voel me eigenlijk "gezonder".

Zorg dat je werk/school leuk is, dat doe je het meest van de week, ik heb een regeling getroffen met mijn baas dat ik 3 hele en 2 halve dagen werk, zo heb je meer gevoel van vrijheid.

Ik ben gaan sporten (fitness) voel me gezonder, sterker, zelfverzekerder, als ik loop, loop ik er niet meer als een zoutzak bij, maar ik loop rechtop (het hier-ben-ik! idee). En wat anderen zeggen doet me minder.

Daarnaast, doe veel dingen, desnoods hele gekke dingen, ik had afgelopen weekend het hele weekend een jongen en meisje te logeren die ik eigenlijk alleen van internet ken, ben bijvoorbeeld met de trein naar Amsterdam geweest, zorg dat je uit huis gaat en in rare situaties terecht komt, hoe meer je meemaakt, des te minder tijd je hebt om je druk te maken over je depressie.

Dit zijn mijn tips, ik zit nog in de depressie, maar kan er beter mee omgaan!

quote:

Op donderdag 5 juli 2007 13:07 schreef Burdie het volgende:

[..]

Niet dus .
Vakantie is vaak dusdanig stressvol dat het een depressie kan aanwakkeren of zelfs triggeren.

Ik heb onze vakantie dan ook geannuleerd. Voelde me er niet goed genoeg bij.

De afgelopen maand was alle regelmaat weg, door van alles en nog wat. Ik hoop dat het de komende tijd weer wat beter gaat, als die regelmaat weer terugkomt. Op veel dagen gaat het namelijk best goed maar als het slecht gaat (en dat komt dus vaak door onregelmatigheid of emotionele gebeurtenissen) dan gaat het echt slecht. Nu weer te vaak dus. Misschien moet er nog wat gesleuteld worden aan de dosis medicatie die ik nu slik maar daarover ben ik in overleg.

Zijn er meer mensen die last hebben van dit weer? Ik vind het moeilijk dat het steeds zo wisselvallig is, ik weet helemaal niet waar ik aan toe ben. Veel dagen beginnen hier stralend maar tegen de tijd dat we aangekleed zijn, is er weer bewolking of regen. Mijn humeur gaat hier gewoon direct in mee. Ik vind het moeilijk dat er geen duidelijke plannen te maken zijn (en dus ook geen beloftes die ik mijn dochter kan doen.)

Daarnaast merk ik dat doordat ik persoonlijk aan het veranderen ben, ik een hele andere smaak lijk te hebben of te onwikkelen dan dat ik altijd dacht. Eigenlijk is dat helemaal niets negatiefs ofzo maar vaak nog zo verwarrend dat ik echt moet huilen in winkels Het is echt een goed teken, ergens, dat ik dingen zie die ik mooi vind. Maar het voelt nog zo onwerkelijk, dat ik misschien wel daar bij pas, dat het vooral verwarrend is. Herkenning?

[ Bericht 1% gewijzigd door Luchtbel op 30-07-2007 18:47:15 ]

Hopelijk lukt het om de regelmaat weer wat terug te krijgen LB.
Fijn om te lezen dat het op veel dagen best goed gaat!

Echt last van het weer heb ik niet, maar ik merk wel dat het invloed heeft. Op dagen dat het zonnig is lijk ik veel meer energie en zin te hebben om dingen aan te pakken.
De verwarring van een veranderde smaak herken ik niet, ik vind het wel knap dat je het toch ook wel als een goed teken kan zien, ondanks dat het vooral verwarrend is.

quote:

Op donderdag 21 juni 2007 16:21 schreef Dromenvanger het volgende:
Drank maakt kapot wat je hebt opgebouwd is mijn ervaring. Als ik een paar flessen bier drink dan gaat het profijt van een positieve opbouw weer weg. Drank als middel tegen depressie is ook niet het juiste middel omdat drank slechts tijdelijk werkt om problemen te verdoven. De dag erna voel je je eens zo klote en dan ga je weer drinken en zo ga je beetje bij beetje de afgrond in.

Voelde me dus een aantal dagen okey en dan drink je op een zaterdag een paar teveel en dan is het weer opnieuw beginnen. Alsof het denken verstoord wordt ook. Bij mij is het van belang dat ik iedere dag verder opbouw en alcohol staat sowieso bekend als destructief.

Leuke ja, n.a.v. je post toch nog maar eens de bijsluiter van m'n meds bekeken en alcohol wordt afgeraden (d'oh). Nu eens braaf m'n wijn en bier laten staan en merk het toch wel behoorlijk moet ik zeggen. Zal moeilijk worden op Sziget volgende week. Ben ook erg benieuwd hoe m'n eerste vakantie sinds anderhalf jaar gaat vallen.

quote:

Op donderdag 5 juli 2007 12:48 schreef lobotomie het volgende:
vakantie helpt vaak

quote:

Op donderdag 5 juli 2007 13:07 schreef Burdie het volgende:

Niet dus .
Vakantie is vaak dusdanig stressvol dat het een depressie kan aanwakkeren of zelfs triggeren.

Ik ben dus bijna 3 weken op vakantie geweest. En ik voel mezelf dus wel beter. Ik moest een keuze maken (en ik heb iets met keuzes, wat niet gek is, met al die keuzemogelijkheden in dit land/het westen), maar heb uiteindelijk de keuze gemaakt om wél te gaan. Mijn therapeut zei wel nog 'let wel, je neemt je problemen mee'. Gelijk, maar wat was het lekker om in een ander land, wel vertrouwd land, weer te zijn. Het is dus wel zo, dat het voor mij een vertrouwde omgeving was, maar met toch nieuwigheden er weer in. En ik denk ook dat het goed is, om andere mensen, omgeving soms om je heen te hebben en in mijn geval ook een paar mensen die vertrouwd voor mij zijn en (super) erg lief.

Heb veel mensen om mij heen gehad, kon mezelf ook terugtrekken en trok mezelf soms ook terug, ging ik lekker lezen met het geroezemoes van een andere taal op de achtergrond . Soms had ik het wel nog even moeilijk en een paar nachten moeilijk (weer) in slaap kunnen komen. Maar vakantie kan, denk, wel degelijk goed zijn. Je blijft anders hangen, bij mij was het een gevoel, omdat ik hier niet echt gelukkiger even werd (ervan). Ik moest weg ! Van hier, van dit alles. Vluchtgedrag, zoals mijn therapeut ook zei. Misschien, maar niet alleen. Ik heb familie daar en die wou ik ook zien, ga ik niet door mijn shit hier toen daardoor hier blijven. Ik heb mijn keuze gemaakt, en heb er absoluut geen spijt van. Tweede reden was ook dus om weg te zijn (van) hier, alles even in een ander perspectief weer te zien.

En dat is gelukt !
Ik heb sinds lange tijd, als klein kind vond ik het übercool, maar kon me dat niet meer herinneren, weer gevlogen. Iets wat ik toch eng vond. Ook gedaan. Ik heb wel staan huilen toen mijn vader en broer afscheid van mij namen. Ja . En in het vliegtuig ook even bij het stijgen, zo fuck, wat een gevoel. Op de terugweg ging ik er lekker in op en ging het al beter. Al hadden we even vastgezeten in de wolken, maargoed. Ben blij met de ervaring en het uitzicht, had ik even nodig.

De hele vakantie had ik even nodig. De wereld is groot besef je jezelf dan, en dat wou ik ook weer beseffen, niet in mijn eigen kleine wereldje, die de laatste tijd, op sommige vlakken, soms kut was, blijven hangen. Het anders weer willen zien, dát willen zien !

Ik heb daar het 1e weekend een feestje gehad, met super leuke mensen (kroa's hé ! ), koffiegeleut, etc etc. Mensen met een totaal ander leven dan ik, maar wel met klik, ontmoet en weer gezien. Ook een mooie, jonge vrouw met baby in het winkelcentrum gezien, lag er 's ochtends en laat in de middag nog met haar erg mooie baby in haar armen, homeless dus én dat doet je ergens relativeren. Foto van gemaakt en daar ga ik soms nog naar terug kijken.

Nu ik weer terug ben, ook een voordeel, heb ik gelijk mijn inrichting wat veranderd en ga ik dingen aanpakken. En ik hoop dat de depressie wat op de achtergrond blijft of gaat blijven, misschien ben ik er zelfs al wat uit. Durf ik alleen niet te hard te zeggen. Wel heb ik weer een stuk erbij, waar ik allemaal aan kan denken, als ik mezelf hier eenzaam en alleen voel in dit soms koude kikkerlandje .

Dat (gevoel) moet ik vast houden, blijven houden !

[ Bericht 0% gewijzigd door sweetgirly op 17-08-2007 13:41:29 ]

quote:

Op maandag 30 juli 2007 17:50 schreef Ceased2Be het volgende:

[..]

Leuke ja, n.a.v. je post toch nog maar eens de bijsluiter van m'n meds bekeken en alcohol wordt afgeraden (d'oh). Nu eens braaf m'n wijn en bier laten staan en merk het toch wel behoorlijk moet ik zeggen. Zal moeilijk worden op Sziget volgende week. Ben ook erg benieuwd hoe m'n eerste vakantie sinds anderhalf jaar gaat vallen.

Ik ben ondertussen 6 dagen alcohol-vrij en ik merk degelijk verschil. Voornemen is om het langer vol te houden in nuchtere toestand. Problemen wegdrinken is ook geen oplossing, medicatie als enige manier om problemen weg te werken werkt ook niet maar maakt het wel mogelijk om er beter aan te werken vanwege de rustigere toestand, beter in staat om eens alles te laten bezinken dus ook zodat je problemen eens van de andere kant kunt bekijken en beter leert inschatten hoe het zit.

Alcohol verstoort mijn denken en daarom juist een periode ontgiftigen, wie weet nooit meer een druppel aanraken omdat het niet eens nodig is of zelfs ongewenst is. Wie weet dat ik op die manier controle krijg op het denken en de baas ben erover. Denken zelf in de hand wilt dan zeggen dat je op commando positief kunt denken. Of je gaat een manier van denken aanleren die wel effectief is inplaats van destructief. Daarnaast nog het voelen, maar denken en voelen staan in verbinding met elkaar. Een positieve gedachte wekt vanzelf een positief gevoel op hier.

Alcohol zorgt hier ook niet voor een betere stemming, vroeger kon ik vrolijk worden ervan maar dat is al lang geleden. Dus waarom drinken als je je niet beter voelt tijdelijk?

Als ik morgen alcohol drink omdat het weekend is dan verstoor ik weer mijn hele ritme, ik raak van slag af door te drinken. 2 biertjes zou dan wel kunnen maar daar blijft het meestal niet bij, ook een soort van zwakte, 2 biertjes de moeite niet waard vinden

Over 1 paar keer per jaar tijdens feesten drinken, volgens mij kan dat geen kwaad. Je drinkt een keer stevig door en raakt geestelijk van slag de dagen erna en vervolgens herstel je weer een hele tijd. Geheel-onthouder lijkt me niet helemaal nodig. Alsnog oppassen dat je jezelf niet in coma zuipt maar dan moet je wel heel gortig omgaan met je consumptie.

Geheel-onthouder worden vind ik extreem overkomen, sterker ben je als je met mate drinkt.

[ Bericht 2% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 17-08-2007 15:01:55 ]

Als je maat kunt houden ja.
Tot 2 weken geleden was ik 20 jaar lang een weekend drinker, maar nu met medicatie (ad, cymbalta) doe ik dat maar niet meer.
Ik geniet (genoot) wel van een goeie wijn maar de fles moest toch echt wel helemaal op, elke vrijdag en zaterdag klote zat naar bed. En uiteindelijk ga je je er niet beter van voelen, slechter eigenlijk.

quote:

Op vrijdag 13 april 2007 23:02 schreef Natural_Mystic het volgende:
Ik heb ook lang gedacht dat ik ook een depressie had. Bij mij is het echter zo dat het niet constant is...het is echt met ups en downs. Nu zul je denken dat iedereen dat wel heeft, maar bij mij zijn ze nogal heftig. Zoals eergisteren in de kroeg; het ene moment voel ik me prima...niks aan de hand...en de volgende secondes vliegen er zelfmoordgedachtes door mijn hoofd. Doordat het zo wisselt weet ik niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Mensen zullen het misschien bestempelen als dipjes, maar bij mij zijn ze emotioneel nogal heftig dat soms uitmondt in zelfbeschadiging, spullen kapot maken, egoistisch gedrag etc. Ik weet nog dat ik als kind zijnde mijn hoofd tegen de muur sloeg als ik boos op mezelf was, en ik denk dat het hierdoor ook genetisch is omdat ik eigenlijk nog nooit lang gelukkig ben geweest.

Bijzonder om dit zo te lezen. Ik herken er veel in. Ik heb ook wel eens in het uitgaansleven meegemaakt, dat ik in eerste instantie heel opgewekt was, maar dan opeens overkwam mij een enorme depressieve aanval (verergert door de drank) en dan moest ik snel naar het toilet of naar buiten, omdat ik dan heel erg moest huilen en ook kwamen bij mij dan zelfmoordgedachten omhoog. Deze depressieve uitspattingen zijn erger wanneer ik onder invloed ben van drank en daar ben ik zo van geschrokken, dat ik erg uitkijk met alcohol tegenwoordig.

Wat ik ook herken is dat met je hoofd tegen de muur slaan en spullen kapot slaan. Wanneer ik gefrustreerd raak door iets, en dat kan al iets heel kleins zijn, dan word ik agressief en ventileer dat op mijzelf of op spullen. Althans, dat deed ik... ik heb mij tegenwoordig meer onder controle. Maar het gaf dan altijd een kortstondige bevrediging die vervolgens direct werd opgevolgd door spijt. Maar goed, de frustratie was ik dan kwijt .

ik word ook depressief als er geen geld genoeg is..

De wereld van een klinische depressief iemand zit vol met negatieve emoties. Behandeling is vaak gericht op het omgaan met deze gevoelens door anders te gaan denken. Onderzoekers van de University of Winsconsin-Madison hebben echter ontdekt dat tussen de denkgebieden en de emotionele centra van het depressieve brein een miscommunicatie optreedt. Herwaarderen van situaties leidt soms zelfs tot heftigere emoties dan voorheen.

quote:

17-08-207

Anders denken doet niet anders voelen?

De dagen zijn kleurloos of zwart. Het liefst kruip je weer terug in je bed en wacht tot de volgende dag. Of de dag daarna. Wanneer je klinisch depressief bent, is elke dag weer een hele worsteling met je negatieve gevoelens. Elke kleine tegenvaller lijkt immens groot en voegt zich bij de eerdere verzameling teleurstellingen en frustraties.

Natuurlijk voelt iedereen zich wel eens rot, vooral als er iets misgaat of verwachtingen niet uitkomen. Het verschil met klinische depressieve mensen is dat je jezelf er weer bovenop kunt helpen. Je gaat op zo’n manier met je negatieve gevoelens om dat ze een plek krijgen of verdwijnen. Wanneer je echter in een depressie zit, lukt dit niet goed en kom je in een negatieve spiraal terecht. Hoe kan dit? Onderzoekers van het Waisman Laboratory for Brain Imaging and Behavior en Tufts University zochten het antwoord in de werking van het brein.


Depressie is een slopende ziekte die je vaak meezuigt in negatieve gedachten en gevoelens

Miscommunicatie
Het is al langer bekend dat het voorste hersendeel, de prefrontale cortex, actief wordt wanneer je je emoties probeert de baas te zijn. Dit gebied zet je gedachten op een rijtje en geeft signalen af aan emotionele centra in het brein, zoals de amygdala. Deze amandelvormige structuur vormt het schakelbord van onze emotionele huishouding en bepaalt of wij iets geweldig vinden of juist hard weg willen rennen. Een actieve amygdala betekent dan ook heftige emoties. De neurowetenschappers hebben nu ontdekt dat bij depressieve mensen de communicatie tussen de prefrontale cortex en de amygdala anders werkt dan bij gezonde mensen.

Ze ontdekten dit door proefpersonen vervelende plaatjes te laten zien, terwijl die in een hersenscanner lagen. Vervolgens moesten de deelnemers hun negatieve gevoelens proberen te verminderen, door op een andere manier naar de inhoud van de beelden te kijken. Bijvoorbeeld door een positievere afloop van dat auto-ongeluk voor te stellen. Of door te bedenken dat die bloederige scène vast geacteerd is. Ondertussen keken de wetenschappers naar hun reacties in de hersenen.

Minder is meer
Opvallend was dat de emotionele centra van een depressief brein anders reageren dan van een niet-depressief brein. Wanneer gezonde proefpersonen bewust probeerden met hun gevoelens om te gaan, werd hun prefrontale cortex erg actief en liet vervolgens hun amygdala minder reactie zien. Bij depressieve mensen lag dit echter anders. Hun amygdala bleef net zo actief als voorheen. En dus hun emoties ook. Bij sommigen reageerde de amygdala zelfs sterker wanneer ze probeerden hun gevoelens te verminderen.


Bij het zien van dit plaatje wordt je amygdala waarschijnlijk kort heel actief, totdat je weet dat het een speelgoedgeweer is

In de put denken
Klinische depressieve breinen kunnen dus niet emoties afzwakken op een manier zoals gezonde breinen dat kunnen. Dit kan grote gevolgen hebben voor de behandeling van depressie. De huidige therapie is vaak een combinatie van medicijnen en Cognitieve Gedragstherapie (CGT). Mensen leren hier dezelfde situaties anders te bekijken, waardoor ze minder negatieve gevoelens zouden oproepen. Net zoals in bovenstaande experiment is gedaan. Alleen blijkt nu dus dat herwaardering soms niet helpt en je zelfs nog rotter kan laten voelen.

Enige relativering is hier wel op zijn plaats. De proefpersonen hebben echter alleen kort enkele technieken geleerd. Mogelijk dat een volledige CGT training het brein wel in de goede stand zet, aldus de onderzoekers.

(Kennislink)

Interessante post, ExperimentalFrentalMental. Bedankt daarvoor. Dat zou ook kunnen verklaren waarom depressie vaak genetisch overdraagbaar lijkt te zijn. Het is kennelijk een fysiologisch verschijnsel en niet zozeer iets dat puur door externe invloeden ontstaat. Waarschijnlijk is het al aanwezig en wordt het al dan niet getriggerd door externe impulsen.

quote:

Op zaterdag 18 augustus 2007 11:22 schreef floris.exe het volgende:
Interessante post, ExperimentalFrentalMental. Bedankt daarvoor. Dat zou ook kunnen verklaren waarom depressie vaak genetisch overdraagbaar lijkt te zijn. Het is kennelijk een fysiologisch verschijnsel en niet zozeer iets dat puur door externe invloeden ontstaat. Waarschijnlijk is het al aanwezig en wordt het al dan niet getriggerd door externe impulsen.

Dan zou je moeten testen of die mensen voor hun eerste (klinische) depressie ook die afwijkende respons hebben. Dat denk ik namelijk niet.
Zelf heb ik altijd het gevoel gehad, dat tijdens mijn eerste depressie er iets in mijn hersenen (semi?-)permanent veranderd is, waardoor de deur naar een depressie altijd wijder openstaat dan daarvoor.

kan je je ziek melden met depressieklachten???

quote:

Op zaterdag 18 augustus 2007 11:59 schreef baskabel4 het volgende:
kan je je ziek melden met depressieklachten???

Ja, maar net zoals bij andere ziekmeldingen, zal de bedrijfsarts bepalen of je werkelijk niet kunt werken. Bij een flinke depressie zal je vaak je werk niet 100% kunnen doen.

Op dit moment ben ik geforceerd bezig om het denken tegen te houden en een halt toe te roepen. Mijn denken gaat nog steeds vaker vanzelf op een foute manier hoewel dat steeds en steeds minder wordt, door steeds snel erbij te zijn kan ik reageren en trek ik even de stekker uit het negatieve denken. Een soort van kracht doe ik dat mee, zonder tegengedachtes maar puur met een tegenkracht die sterker is dan de kracht van het denken. Vandaag 3 keer moeten doen dat ik even moest concentreren, zou ik dat niet doen dan zou het denken weer de hele dag tegen gaan zitten. Denken is dan een groot woord, het is ook het gevoel dat meespeelt. Een negatief gevoel over het leven en het negatieve denken over het leven, dan twijfel ik nu of het misschien het slechte gevoel is dat ik aan het stoppen ben. Dan komt de onrust nog naar voren sporadisch en ook dat probeer ik dan te stoppen op verschillende manieren. Dan is het de bedoeling dat alles wordt uitgeschakeld dat niet klopt. En dan merk ik dat het helpt, uren van goed gevoel met af en toe en terug val. Opstaan dat meer gaat met een positief gevoel inplaats van tegenzin. Kortom: Het gaat de goede kant op.

Het denken zal vanzelf een keer de moed opgeven wanneer het geen kans meer krijgt. Het is alleen maar het denken en meer niet, het is niet het grootste probleem ter aarde, het denken is niet in orde en het valt reuze mee. Zie ik in dat het reuze meevalt dan zie ik het probleem ook minder zwaar in en kan ik beter ermee omgaan dan wanneer ik ertegen op ga kijken want dan is het denken weer de baas als ik geen controle kan uitvoeren.

Tevens een boek aan het lezen hoe je omgaat met het foute denken dat geluk in de weg kan staan.

Maar alsnog dat stoppen van het denken wat helpt. Vis-olie aan het innemen om de hersens gezonder te laten zijn en het concentratie-vermogen te vergroten en zo probeer ik verder te gaan met de middelen die voorhanden zijn.

En dan uiteraard de toekomst positief benaderen en niet uitgaan van falen. De toekomst inzien als iets dat positief gaat uitpakken en dan overtuigd raken van dat feit. Dan ga je vanzelf op een gegeven moment met een andere instelling door het leven en kijk je niet terug naar de slechte tijden waarbij je gaat denken dat ze altijd aanwezig zullen blijven, je blijft niet hangen in het slechte gevoel dus ook. Je gaat dan eindelijk eens vooruit inplaats van achteruit. ( Je = ik , ik hanteer de je vorm maar bedoel ik, alsof ik tegen mezelf aan het aanlullen ben en mezelf aan het overtuigen ben )

Dan neem ik wel medicatie in tegen depressie maar alsnog heb ik echt het idee dat 90 procent door jezelf gedaan moet worden. Een pilletje innemen en afwachten helpt niet. Je hele levensinstelling kan onmogelijk veranderd worden door een simpel pilletje.

Ik heb het nu even niet van op stap gaan en actief leven leiden, even over de instelling in het leven, is de instelling in orde dan is het leven oppakken door meer actie te ondernemen meer vanzelfsprekend inplaats van dat je binnen blijft hangen. Niet teveel opkijken als je iets wilt of moet doen, dat het meer vanzelf gaat. Een goede stemming en goede zin, en vervolgens gaat het leven meteen een stuk vlotter

Het is richting de toekomst hier dus zeker de bedoeling dat ik actief ga worden, en dan niet te actief hier op het forum maar in de buitenwereld. Volgende week terrasje pakken waar ik maanden lang geen zin in had en waar ik me nu op kan verheugen, dus dat is al een hele stap. Met tegenzin iets ondernemen wekt alleen maar irritatie op. Zin maken kan dan ook, maar heb je geen zin dan is even zin maken ook niet iets dat je zomaar 1,2,3 kunt doen in 10 seconde.

[ Bericht 13% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 18-08-2007 15:05:49 ]

Smoorverliefd zijn is een manie

quote:

20-08-2007

'Tot over je oren verliefd zijn' is heerlijk. Maar onderzoekers uit Zwitserland hebben ontdekt dat iemand die helemaal verkikkerd is op iemand anders zichzelf niet meer onder controle heeft.

Iemand die manisch is, heeft verschrikkelijke stemmingswisselingen. Hij of zij gaat van ontzettend vrolijk tot in en in verdrietig en van dolgelukkig tot een diepe depressie. Een hypomanie is de iets mildere vorm daarvan. De Zwitserse onderzoekers ontdekten via een vragenlijst dat een tiener die helemaal hoteldebotel is veel weg heeft van iemand die hypomanisch is.

De wetenschappers van de Psychiatrische Universiteit van Basel ondervroegen 113 tieners, van wie er 65 aangaven smoorverliefd te zijn. De verliefde tieners bleken een uur minder slaap nodig te hebben dan hun niet-verliefde leeftijdsgenoten. Ook gaf 60 procent aan dat ze veel geld uitgaven aan onnodige aankopen, waar maar 30 procent van de 'normale' tieners dat deed. De tieners die overliepen van liefde hebben verder, vergeleken met de andere groep, twee keer zoveel ideeën en creatieve energie. Maar ook gaven dubbel zoveel aan harder te rijden en meer risico’s te nemen op de weg.

Deze resultaten van de verliefde tieners bleken niet veel te verschillen met die van iemand die lijdt aan hypomanie. De onderzoekers willen daarom ook dat psychiaters die jongeren behandelen die slecht slapen en gedragsveranderingen vertonen rekening gaan houden met een onschuldige verliefdheid. -TvdB

(Bron: New Scientist)

(Kijk.nl)

Ik loop al enkele maanden met een dip rond die eigenlijk wel een depressie is. Alle tekenen zijn er, van slecht slapen tot lusteloosheid en gewoon k*thumeur, al maanden.

Sinds een paar dagen heb ik een psychologe, ben al bij huisarts en maatschappelijk werk geweest. Ik wil NIET aan de anti-depressiva.

Vandaag een brief geschreven aan moeder, broertje en zusje om het te vertellen. Ik kan het niet IRL doen, krijg het mijn mond niet uit.

Gewoon, in twee woorden, gore ellende.

Waarvoor niet aan de anti-depressiva

quote:

Op vrijdag 24 augustus 2007 23:53 schreef bloempjuh het volgende:
Ik loop al enkele maanden met een dip rond die eigenlijk wel een depressie is. Alle tekenen zijn er, van slecht slapen tot lusteloosheid en gewoon k*thumeur, al maanden.

Sinds een paar dagen heb ik een psychologe, ben al bij huisarts en maatschappelijk werk geweest. Ik wil NIET aan de anti-depressiva.

Vandaag een brief geschreven aan moeder, broertje en zusje om het te vertellen. Ik kan het niet IRL doen, krijg het mijn mond niet uit.

Gewoon, in twee woorden, gore ellende.

misschien ben je wel allergisch voor iets waardoor je in eerste instantie vaak moe bent en daarna het onbewust zat wordt dat kutgevoel altijd en daarna...etc etc?

quote:

Op zaterdag 25 augustus 2007 00:17 schreef zhe-devilll het volgende:

[..]

misschien ben je wel allergisch voor iets waardoor je in eerste instantie vaak moe bent en daarna het onbewust zat wordt dat kutgevoel altijd en daarna...etc etc?

Nah.. als zelfs huisarts en psych de diagnose 'depressie' stellen neem ik dat wel aan hoor.

Van jongs af aan ben ik altijd al erg introvert en verlegen geweest, contact maken met andere mensen was altijd lastig maar nog steeds iets waar ik plezier aan kon beleven. Op een zeker punt - ik weet niet eens meer wanneer - is dit introverte gedrag overgegaan in een depressie. Ik begon alle sociale contacten uit de weg te gaan en besteedde al mijn vrije tijd achter beeldschermen, boeken en muziek; het enige lichtpuntje in mijn leven.

Sinds dien zijn mijn prestaties op school ver gezakt beneden mijn niveau. (Ik zit op de middelbare school.) Dit heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik nog verder ben weggezakt in mijn depressie. Mijn klasgenoten (met uitzondering van een enkeling) mag ik niet; zij houden zich alleen maar bezig met aardse zaken als feesten, mode en voetbal terwijl ik al moeite heb met de kleinste zaken.

Af en toe gaat het wat beter, soms wat slechter maar over het algemeen ben ik de laatste 4 à 5 jaar steeds in dezelfde depressieve staat geweest. Op school zit ik de hele dag te kladderen in mijn schrift, ik ben constant bewust van mijn uiterlijk en heb het gevoel alsof de hele klas op mijn vingers kijkt. De uren kruipen langzaam voorbij en het is voor mij een echte marteling.

In de pauzes - als ik in de buurt ben van mensen die ik wel enigszins mag - gedraag ik me voornamelijk als een soort hyperactieve klootzak, waarschijnlijk om wat van mijn frustraties kwijt te raken. Die "vrienden" bevalt het echter wel, dus ik ga er maar mee door. Het laatste wat ik wil is dat ik nog verder geïsoleerd raak.

Ik heb verder nog nooit iemand verteld over mijn depressie. Een van mijn ouders heeft ook jaren geleden aan een depressie (het zit in de familie) maar daar heb ik nog niks van gehoord. De laatste weken lijkt mijn situatie te verslechteren en ik hoop echt dat iemand naar mij toe stapt: ik heb hulp nodig maar kan zelf niet de stap nemen.

Zoals ik hierboven al zei, verslechtert mijn situatie. Ik denk vaak aan zelfmoord, niet omdat ik het zelf zou doen - daar ben ik te bang voor en ik wil dat mijn familie niet aan doen - maar als een soort vorm van verlichting, iets waarover ik kan fantaseren om door de nacht te komen. Hier heb ik geen problemen mee.

Mijn probleem is echter dat ik mijn ideeën op andere begin te projecteren. Zo kunnen de kleinste dingen er toe leiden dat ik denk dat een van mijn naaste zelfmoord gaat plegen of heeft gepleegd. Ik weet dat dit irrationele gedachten zijn maar toch leidt het tot een boel paniek. Zo heb ik laatst minuten staan huilen om de "dood" van mijn broer terwijl hij in werkelijkheid heel gelukkig is met zijn leven.

Er zit niet echt een duidelijke lijn in dit verhaal, maar goed, dit is iets waar ik al jaren mee kamp en het voelde goed om het eens uit te typen. Als iemands hier een soortgelijke situatie heeft meegemaakt of gewoon tips heeft: voel je vrij om te reageren.

@Orthodox. Als je je klote voelt en je wilt hulp dan kun je misschien beter zelf ergens om hulp vragen inplaats van af te wachten totdat mensen uit zichzelf hulp gaan bieden. De eerste stap moet vaak uit jezelf komen is mijn ervaring. Tevens omdat anderen het niet zo snel merken omdat het van buiten niet te zien is in veel gevallen, je ziet het niet altijd aan het gezicht af dus.

Bij mij is het glas nog erg vaak half-leeg te noemen. Erg vaak kijken wat ik niet heb en dan amper kijken naar wat ik wel heb. Kijk ik naar het lege glas dan ga ik me vanzelf klote voelen met het idee dat het leven dat ik leid niets voorsteld waardoor er gebrek aan tevredenheid ontstaat wat zorgt voor een knagend gevoel. Alleen al kijken naar het feit dat ik in leven ben en mijn leven zelf kan inrichten en leiden zoals ik dat wil zal het glas voller maken, doe ik dat niet dan zal ik niet snel mijn leven indelen zoals ik dat wil omdat de focus ligt op hetgeen waar ik niets aan heb. Het feit dat ik tijd voor mezelf heb die ik kan indelen zoals ik wil bijvoorbeeld, en het glas wordt vanzelf voller omdat ik het idee heb dat ik het in grote mate zelf in de hand heb of ik gelukkig ben of niet. Kijk ik naar het lege glas dan zakt de moed me vanzelf in de schoenen, omschakelen en naar het volle glas kijken is dan ook iets dat zomaar gedaan kan worden door even een andere gedachte in leven te roepen. Slacht-offer rol heb je nog, jezelf in een slacht-offer rol plaatsen om vervolgens te blijven wachten en beweren dat het nooit meer goed komt, wat niet echt veel zoden aan de dijk zet.

Over jou situatie en school-periode, denk dat een school-periode nooit makkelijk is. Uit ervaring kan ik vertellen dat het pas op het HBO makkelijker wordt omdat je hele andere mensen gaat tegen komen en daarbij ook vrijheid krijgt zonder dat je als een houten hark stil hoeft te zitten tijdens de lessen. Je krijgt meer rechten op het HBO, zo kwam het over, en nogmaals de mensen die een stuk volwassener zijn. Meer vrijheid op eht HBO en dan tevens dat je ook meer zelf-discipline moet tonen, je wordt niet meer gedwongen zo erg, het hangt allemaal van jezelf af.

Wat mij nog te doen staat is leren ontspannen. Ik weet nog niet goed hoe ik dat het beste kan doen. Gejaagd gevoel en gejaagd denken is nog te erg aanwezig terwijl de depressie toch echt een stuk op de achtergrond is getreden. Dat ontspannen ben ik vaker mee bezig, ben ik te erg bezig met willen ontspannen dan kan ik onmogelijk ontspannen, ontspannen voelen is iets dat hier in zekere mate vanzelf naar voren moet komen zonder dat ik er zelf mee bezig ben, actief bezig zijn met ontspannen zorgt in mijn ogen vanzelf voor spanning. Ontspannen zijn zie ik dus meer iets dat enigszins vanzelf aanwezig moet zijn.

Ik ben nog steeds aan het afwachten op een oproep voor gedrags-therapie om het denken zelf te beinvloeden zodat het beter in zijn werk gaat. Een tijdje terug wilde ik het cancellen omdat ik te trots was omdat ik dacht dat ik het zelf wel kan, maar alsnog besloten om wel een poging te wagen. Helpt het dan is het meegenomen, bevalt het niet dan kan ik er vanzelf mee kappen.

Tenslotte wil ik nog zeggen dat uitgaan van een goede afloop ook wel eens kan helpen, maar dat klinkt makkelijker dan het is. Als ik overtuigd uitga dat het straks helemaal lekker gaat dan zorgt dat vanzelf voor een opluchting waardoor eraan werken vanzelf makkelijker gaat. En dan wederom de moed in de schoenen hebben, zakt de moed in de schoenen dan is de kleinste stap te zwaar. Een klein beetje positief kijken naar de toekomst en het lood weegt vanzelf minder Een beetje licht aan het einde van de tunnel dus ook.

Over ontspannen worden, ik merk dat tevreden zijn zorgt voor een ontspannen gevoel. Tevreden zijn met mijn leven, mijn stemming, mijn gevoel en tevreden zijn met het hele bestaan. Tevreden zijn lijkt me ook het enige dat mij te doen staat, tevreden zijn met het huidige en alsnog verder gaan met toevoegen welzijn door bijvoorbeeld hobby's op te pakken. En dan heeft hobby's oppakken te maken met interesse tonen logischerwijs, meer tijd om leuke dingen te doen inplaats van teveel tijd om bezig te zijn met het gevoel. Zelfs al is het gevoel hier goed, heb ik teveel tijd dan zakt zo'n goed gevoel weer weg. Bezig blijven is een noodzaak hier, afleiding zoeken dus ook wel. Eens iets anders aan de kop hebben. Denken afleren door bezig te zijn met iets anders.

Lang bericht, ik ga gewoon verder, niet te actief maar rustig aan. Uitgaande dat het goed komt en uitgaande dat ik zelf voor een groot deel invloed kan uitoefenen op mijn leven Met goede wil en een beetje zin

Succes ermee Orthodox Weet niet of je er zelf wat aan heb gehad aan deze lap tekst, ik wilde het gewoon even opschrijven, ook om mezelf weer de juiste richting op te duwen. Nu ik voor mezelf geconcludeerd heb dat ik teveel focus op het lege glas, komt vanzelf het initiatief naar voren om me te richten op het volle gedeelte, wat zeker voor een beter gevoel zorgt al dan niet tijdelijk

[ Bericht 5% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 27-08-2007 13:11:35 ]

quote:

Op maandag 27 augustus 2007 03:08 schreef Orthodox het volgende:
...

Hoi Orthodox,

Ten eerste, goed dat je het hier neerschrijft en ten tweede zou ik het wel (en snel ) aan iemand vertellen, je doet jezelf zo onnodig veel lijd aan. Het is al moeilijk. Ik zou je heel erg graag willen adviseren om naar de huisarts toe te gaan, alleen of als het voor jou beter voelt, met één van je ouders of beiden.

Jouw 'bezorgdheid' klinkt mij (ook) bekend in de oren, ik had dat ook. Verdrietig zijn (ook) om mijn broer, terwijl die soms meer lacht dan ik, maar toch. Het leed van anderen, voornamelijk van familie, nam ik er dan ook maar graag bij mee. Het klinkt ook als een soort schuldgevoel, en dat is, al wil ik geen diagnoses geven hier, of klinkt als één van de kenmerken van dysthemie, chronische depressie.

Verdere tips, ik weet dat het heel raar klinkt, maar ik zou extra vitamine B (complex -> de tuinen) kopen. Baat het niet, dan schaadt het niet en onder het motto, alle beetjes (kunnen) helpen. Ook zou ik je willen adviseren of bachbloesems misschien niet iets voor je is. Je klinkt als iemand die het nu zwaar heeft, en ze 'kunnen' (erbij) werken/helpen. Er is een site die uitzoekt, moet je vragen invullen, welke bij je past, je kan dan naar de tuinen gaan en de bachbloesem of bachbloesems die er bij jou uitkwamen, kopen. Het is (ook) een idee.

Verder wens ik je heel veel sterkte. En ik hoop dat je naar de huisarts gaat, niet hiermee door blijven lopen.

Troost, knuffel en een kus

Kijk, medicijnen mogen wel helpen tegen de depressie, maar het beste is toch gewoon om het zonder te doen. Soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal. (bij de bijwerkingen stond o.a hier suicidegedachten.)

quote:

Op maandag 27 augustus 2007 14:48 schreef F04 het volgende:
Kijk, medicijnen mogen wel helpen tegen de depressie, maar het beste is toch gewoon om het zonder te doen. Soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal. (bij de bijwerkingen stond o.a hier suicidegedachten.)

En dat is voor mij een grote reden om geen medicijnen van dien aard te willen slikken.

Vandaag 2e keer psych. Vooraf voelt het doodeng, tijdens de afspraak gaat het medium en naderhand ben ik zo uitgeput dat ik zeker een uur slaap (bij thuiskomst ). Na het slapen vraag ik me af wat ik ook alweer besproken heb..

Nu maar hopen dat 't nut heeft, ofzo.

quote:

Op maandag 27 augustus 2007 14:48 schreef F04 het volgende:
Kijk, medicijnen mogen wel helpen tegen de depressie, maar het beste is toch gewoon om het zonder te doen. Soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal. (bij de bijwerkingen stond o.a hier suicidegedachten.)

Bij hoofdpijnpillen staat ook bij de bijwerkingen dat je er hoofdpijn van kan krijgen. Ook al is het op 1 op de 100000 mensen voorgekomen, ze moeten verplicht zo'n bijwerking melden.

Soms zijn AD een (tijdelijk) noodzakelijk kwaad. Het kan ook zijn dat je gewoon een chemisch stofje tekort komt in je hoofd die met pillen worden aangevuld (serotonine)

quote:

Op maandag 27 augustus 2007 14:48 schreef F04 het volgende:
Kijk, medicijnen mogen wel helpen tegen de depressie, maar het beste is toch gewoon om het zonder te doen. Soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal. (bij de bijwerkingen stond o.a hier suicidegedachten.)

Je slinkt wel eens andere medicijnen? Ook daarbij heb je kans op ernstige bijwerkingen.

Verwarrende depressies

quote:

31-08-2007

Ongelukkig zijn wordt vaak verward met depressie. Psychologen en psychiaters stellen te snel de diagnose dat iemand lijdt aan een depressie. Ze vergeten dat iemand ook gewoon ongelukkig kan zijn, schrijft de vooraanstaande psychiater Gordon Parker in het British Medical Journal.



De kans is volgens de psychiater groot dat mensen die geestelijk niets mankeren, wel medicijnen en behandelingen voorgeschreven krijgen. Wie de huidige maatstaven hanteert, zou bij driekwart van de bevolking een depressie kunnen vaststellen, zo beweert Parker.

Opmerkelijk genoeg spreken andere experts in hetzelfde medische tijdschrift hem tegen. Het aantal zelfmoorden en het stigma rond de aandoening is volgens hen afgenomen nu vaker van een depressie wordt gesproken.

Nu hoort ongeveer één op de vijf Britten op een zeker moment dat hij of zij depressief is. Dat kost het Verenigd Koninkrijk vele miljoenen ponden en arbeidsuren. Toch is het veelvuldig voorschrijven van anti-depressiva niet de oplossing, zegt Parker. Bij mensen die slechts een dipje hebben, hebben deze middelen namelijk totaal geen effect.

Depressie is één van de meest voorkomende aandoeningen. Volgens de meeste internationale studies ligt de kans op het doormaken van een depressie tijdens een gans mensenleven op 10 à 17 %.
Niemand kan er zeker van zijn tegen depressie bestand te zijn. Zelfs al treft zij vooral vrouwen (twee vrouwen voor één man) en jonge volwassenen (25 à 35 jaar), toch kan depressie voorkomen in alle lagen van de bevolking en op eender welke leeftijd. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie zal depressie in het jaar 2020 de ziekte zijn die het meest voorkomt in de geïndustrialiseerde wereld.



Er wordt dus flink wat tegengesproken in de medische wereld, wat op zich niet zo vreemd is omdat we dat van de heren en dames medici gewend zijn. Uiteraard wordt er net als bij alle medicijnen flink verdiend aan anti-depressiva. De conclusie 'u heeft een depressie' laat zich dan al snel behandelen op de makkelijkste, gangbare manier...zoveel en zo duur mogelijke medicijnen voorschrijven. Liever het volk onder de duim houden door ze plat te 'spuiten en slikken' dan te kijken wat er werkelijk aan mankeert. Maar ja, als ze dat zouden doen dan zouden ze er hoogstwaarschijnlijk achter komen dat de meeste mensen gewoon zwaar de pest in het huidige zorgstelsel hebben en ja, dat is niet goed voor de business.

Antidepressiva behoren tot de meest voorgeschreven geneesmiddelen in Nederland; inmiddels slikken bijna 900.000 mensen de pillen. Terwijl dit toch in veel gevallen niet wenselijk is, weten Jochanan Huyser, psychiater in het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam, en Gerdien Franx, projectleider bij het Utrechtse Trimbos-instituut. ,,Antidepressiva zijn bedoeld voor de behandeling van een depressieve stoornis die matig of ernstig is'', zegt Huyser.
,,Maar op dit moment worden de middelen ook voorgeschreven bij allerlei depressieve klachten of lichte depressies, zonder dat gekeken wordt hoe die klachten zijn ontstaan.

Wil je weten hoe het met je eigen gemoedstoestand is en weten of je depressief bent, doe dan een test om te kijken hoe het ervoor staat of hangt. Mocht je depressief zijn, dan weet je dat je er met een handvol pillen weer tegenaan kan. Een heerlijke chemische glimlach op je gezicht is voor je medemens natuurlijk ook het fijnst om naar te kijken!

Bron: Blad psychologie, Gezondheid.infoblog

(Grenswetenschap)

Slecht, warrig artikel.

Ik ben lange tijd niet in dit topic geweest omdat het wel ok ging, maar sinds 2 weken geleden zak ik steeds verder weg. Sorry voor de hele lap tekst die dit gaat worden..maar ik heb totaal geen overzicht meer.
Ik ging bijna een jaar naar de psycholoog...en het hielp een beetje, maar nu stop ik er om 2 redenen mee...1.psycholoog wisselt van baan. 2. ik vertrek vrijdag onverwachts naar het buitenland.

hier mijn verhaal:

Ik had eindelijk duidelijk na bijna 2 jaar heen en weer geschommel waar ik wil blijven. Ik leefde een soort van in 2 landen tegelijk nederland en Chili. En ik koos/kies voor nederland. Dus had ik zoiets van November t/m maart ga ik ertussen uit, ga ik naar Chili op vakantie. Maar des te dichter bij de reis kwam des te minder zin ik had.
Nu begon ik mezelf eindelijk een beetje stabiel te voelen.
En nu wordt mn oma ziek...en de kans is gigantisch dat ze elk moment sterft. De band met mn oma is niet zo sterk, ik heb alleen een beetje opervlakkig contact gehad. Dus dit alles doet me niet zoveel...tuurlijk het doet me wel wat.En mijn moeder die heeft de tickets omgezet naar as. vrijdag en dat weten sinds 3 uurtjes.
En ik wil wel gaan, maar ook niet. Want daar bij familie het enige wat er is in die stad is een centrum en supermarkten, en een strand maar met 15 graden ga ik echt niet naar het strand.
De reden waarom ik ga weet ik nog niet..ik ga niet echt speciaal voor mn oma, maar ook niet voor mezelf..ook niet voor mn moeder. En ik weet ook niet wat ik daar eigenlijk ga te doen. De stad waar ik verblijf is puur industriestad.

Nu zit al ik met problemen omdat ik niet weet welke studie ik wil doen als ik terug kom, want alle studies lijken me leuk..en ik hobbel al 3 jaar van de ene naar de andere studie...zo heb ik hbo informatica gedaan, mbo ict beheer, ik heb ook nog 2 weekjes PABO gedaan, en ook grafimediatechnologie. Van alle studies behalve MBO ICt beheer heb ik geen diploma. En dat diploma booit me niet eens meer.

Ik voel me overal onder druk gezet..en ben moet..ik stort nu dagelijks helemaal in...eindig de dag huilend, overstuur en moe. En ik kan nergens rust vinden, door de onverwachte reis nu nog minder.

quote:

Op zaterdag 1 september 2007 01:09 schreef Halinalle het volgende:
Slecht, warrig artikel.

Ik vind de "conclusie" nogal raar. Je sluit toch niet af met zo'n sarcastische noot? Komt dit overigens van het online gedeelte van het blad Psychologie? Heb onlangs een exemplaar van dit blad gekocht, staan wel interessante artikelen in.

Ik ben zelf sinds het begin van mijn puberteit al aardig bekend met depressies, aangezien ik twee ouders heb die op dat moment aardig in de donkere wolken zaten. Zij zijn nu, tien jaar later, eens een beetje van de medicijnen af aan het raken en een rationeler leven aan het opbouwen.
Zelf ben ik er waarschijnlijk ook gevoelig voor. in de tijd dat mijn ouders in een depressie zaten heb ik geleefd als een zombie.
Dag in dag uit eigenlijk alleen maar doorleven, en af en toe sloeg dat om naar zelfmoordgedachten. Ik heb me wel altijd beseft dat er dan mensen om me heen zouden zijn die daar pijn van zouden lijden en dat heeft me dan ook wel weerhouden.
Een jaar of 5 terug is het langzaam aan wel weer beter gegaan, maar ik blijf een groot manco houden, het omgaan met spontane stresssituaties. Ik sla bijna altijd compleet om of dicht, en hoewel ik ook een groot deel van de tijd toch wel de dingen kan regelen die ik moet doen gaan er steeds meer dingen tussendoor.
Op een gegeven moment hoopt zich dat dan op en zie ik tegen een enorme muur op (die achteraf uiteraard wel meevalt) en krijg ik echt niks voor elkaar.
Nu heb ik dit allemaal een hele tijd voor mezelf kunnen houden, maar sinds anderhalf jaar heb ik een vriendin, waar ik zo nu en dan met moeite eens wat tegen vertel. Lucht wel iets op, maar meestal heb ik weer het gevoel dat ik het liever helemaal zelf doe. Andere kant is dat ik dan weer denk dat ik haar tekort doe.

Zo met de omschakelingen van het laatste half jaar zit ik ondertussen weer aardig tegen een hoopje aan te boksen. Ik ben gelukkig geslaagd voor mijn opleiding, maar daarna direct aan het werk gekomen (wel fijn, maar ook stressss). De vakantie was nou ook niet echt rustgevend en zo zit ik nu alweer aardig tegen een plafond.
Probleem is dat het de afgelopen maand(en) steeds vaker tot aan het plafond komt en ik het gevoel heb de complete controle te verliezen. (ik ben, ondanks mijn gebreken, een perfectionist van nature)
Die machteloosheid brengt met zich weer frustratie met zich mee, en dat werkt weer in een cirkeltje.

Ik kan tegenwoordig ook steeds slechter tegen drukte om me heen, zet zelfs véél minder vaak muziek op, terwijl ik vroegâh juist op muziek leefde. Krijg er gewoon de drukke stresskriebels van

Nu is het voor mij eigenlijk dagelijks leven geworden, maar ik heb het idee dat ik meer geleefd word op deze manier dan dat ik zelf leef. Toch wil ik ook niet mijn werk gaan inkorten of wat dan ook, omdat ik het idee heb dat het zich ooit weer eens vanzelf oplost, en ik voel me nou niet echt een uitzondering.
Klinkt allemaal krom, maar dat is nou eenmaal mijn gedachtengang ook.
Combinatie van perfectionisme en de neiging om mezelf niet "speciaal" te willen laten zijn. Ben ook een expert in klemdenken

_{Zo, dat is er weer ff uit...}

D'r uitgooien helpt (pas weer op m'n website een heel stuk gezet, men zoekt maar ff als men 't wil lezen).
Ondertussen vanochtend met de psychotherapeute opgemerkt dat ik hele lichte vooruitgang boek. Ik dwing mezelf niet altijd op kleine negatieve dingen te letten en ben hard bezig om het paradigma van "het beeld van de wereld is de realiteit die je zelf er van maakt, maak er dan een wat leukere van". Veel NLP gelezen en hoewel Richard Bandler een blaaskaak is moet je 'm toch een boel dingen nageven.
Maar is erg moeilijk dus om als je een negatief zelfbeeld hebt EN heel erg benauwd bent voor wat mensen denken om dan anders te gaan denken.

Dreiging massale 'winterblues' door natte zomer

quote:

17-09-2007

De kans is groot dat veel mensen deze winter getroffen zullen worden door een winterdepressie, met dank aan de slechtste en natste zomer ooit gemeten.

Dat meldt de Britse krant The Independent vandaag.


Fel zonlicht is de beste remedie tegen een winterdip

In Groot-Brittannië, maar ook in Nederland, komt winterdepressie voor bij ongeveer één op de twintig mensen. Daarnaast geven nog eens één op de acht personen aan in de wintermaanden extra zwaarmoedig te zijn.

Zomer
Fel licht, vooral zonlicht, is de beste remedie tegen een winterdip. De zomer is normaal gesproken dan ook een tijd van herstel voor mensen die bevattelijk zijn voor een winterdepressie.

Na de herfstachtige, natte zomer van dit jaar vrezen Britse gezondheidsexperts nu dat een enorme groep mensen getroffen zal worden door de 'winterblues'.

Weinig zelfvertrouwen
Mensen met een hevige winterdepressie zijn vaak langere tijd somber, nerveus, huilerig en moe. Ze hebben moeite zich te concentreren en slapen veel.

Aan sociale contacten hebben ze geen behoefte en hun zelfvertrouwen daalt.

Naast emotionele problemen krijgen mensen met een winterdepressie ook vaak last van lichamelijke kwaaltjes: spierpijn, verkoudheid en verstopping komen vaak voor.

Melatonine
Over de oorzaak van winterdepressie tasten de specialisten nog in het duister. Aangenomen wordt dat het hormoon melatonine een belangrijke oorzaak is.

Melatonine wordt aangemaakt wanneer het nacht is, het maakt mensen sloom en slaperig. Bij veel daglicht is de concentratie ervan laag. De donkere wintermaanden zorgen ervoor dat de melatoninespiegel stijgt en wellicht te hoog wordt. Dit zou de vermoeidheidsklachten van mensen met winterdepressie verklaren.

Finland
Lichttherapie wordt veel gebruikt om winterdepressies te onderdrukken. Finse bedrijven werken bijvoorbeeld met felle lichten op de werkplaats. Stemming en arbeidprestaties worden erdoor verbeterd.

Door Luc van Kemenade

(Elsevier)

quote:

Op dinsdag 18 september 2007 01:04 schreef ExperimentalFrentalMental het volgende:
Dreiging massale 'winterblues' door natte zomer
[..]

Als "ervaringsdeskundige" en enigszins op de hoogte van wetenschappelijk onderzoek op dit gebied, is de relatie die in dit artikel gelegd wordt tussen winterdepressie en de voorafgaande zomer flinterdun.
Bovendien is in Nederland het aantal zonneuren deze zomer niet zo verschikkelijk afwijkend van een normale "hollandse zomer".

quote:

Op dinsdag 18 september 2007 01:04 schreef ExperimentalFrentalMental het volgende:
Dreiging massale 'winterblues' door natte zomer

* parapluutje opzet

Ik heb een tip voor mensen, het is mij aangeraden door mijn therapeut: 'leven in je leven', van klosko en young. Te koop oa bij Scheltema. Kennen mensen het wellicht misschien al? En zoja, wat vond je/jullie ervan? Vind het zelf een erg goed boek, heb er zeker wat aan. Het is vooral het begrijpen en daarna komt het gevoel. Het is wel zo dat dat niet 123 gaat. Misschien worden er wat traantjes gelaten enzo , ligt eraan. Maar vind het wel een echte aanrader . Kopen dus !

Ben ook erg benieuwd naar mensen als ze het hebben gelezen wat ze ervan vonden of vinden.

Met mij gaat het ook iets beter. Kwartjes beginnen nu, mede door het boek, wat te vallen, of is het zinken. Probeer dingen anders aan te pakken, en dat was ik al van plan, en het boek is daar een mooie hulp bij. Tevens doe ik nu ook even iets wat ik erg interessant vind, en dat is, juist door de omstandigheden, want daardoor kan het , ook leuk en leerzaam. En pept mij ook weer op. Doen wat ik leuk vind, doelen stellen, etc. Maar ach, ergens ben ik er nog lang niet, en probeer ik maar gewoon wat te genieten van de reis (ook), met of zonder parapluutje

Iedereen veel luck en kopen/lezen he !

quote:

Op dinsdag 18 september 2007 10:19 schreef Halinalle het volgende:

Als "ervaringsdeskundige" en enigszins op de hoogte van wetenschappelijk onderzoek op dit gebied, is de relatie die in dit artikel gelegd wordt tussen winterdepressie en de voorafgaande zomer flinterdun.
Bovendien is in Nederland het aantal zonneuren deze zomer niet zo verschikkelijk afwijkend van een normale "hollandse zomer".

Depressieve mensen zouden sowieso moeten proberen om toch zoveel mogelijk zonlicht af en toe te vergaren. Want zelfs op een bewolkte dag heb je nog zo'n blablaba nog wat. Het is wat moeilijk in de herfst en winter, maar dan kan je 's avonds weer met een kop warme een boekje voor de kachel lezen ofzo en heb je toch je benodigde licht gehad.

Mensen zijn ook net plantjes soms

quote:

Op donderdag 13 september 2007 13:11 schreef LEiPiE het volgende:
..
Maar is erg moeilijk dus om als je een negatief zelfbeeld hebt EN heel erg benauwd bent voor wat mensen denken om dan anders te gaan denken.

Heb je het boek gelezen wat ik boven heb vermeld, misschien ook een optie voor jou ?
Doen/lezen (ook) en sterkte !

Dat boek heb ik hier ook liggen, ook inderdaad al diverse keren aangeraden gekregen.
Vind het goed te lezen, duidelijk en ook wel nuttig.

quote:

Op woensdag 19 september 2007 01:33 schreef sweetgirly het volgende:

[..]

Depressieve mensen zouden sowieso moeten proberen om toch zoveel mogelijk zonlicht af en toe te vergaren. Want zelfs op een bewolkte dag heb je nog zo'n blablaba nog wat. Het is wat moeilijk in de herfst en winter, maar dan kan je 's avonds weer met een kop warme een boekje voor de kachel lezen ofzo en heb je toch je benodigde licht gehad.

Mensen zijn ook net plantjes soms

Inderdaad, buiten komen + wat lichaamsbeweging (stukje lopen/fietsen) doet mensen veel goed. Heel erg belangrijk.

Ik ben ook depressief.

Ik ben eerder in mijn puberjaren al eens depressief geweest.
Ongeveer een jaar nadat ik klaar was met de behandeling daarvoor overleed mijn moeder.
Achteraf blijkt dat vanaf toen de depressie er met kleine beetjes weer terug in geslopen is.
Tot ik begin dit jaar op een punt kwam dat ik het echt niet meer zag zitten.
Ik herkende mezelf als dat persoon van 5 jaar terug, ik ging mezelf opsluiten, wilde niet meer naar school, kon niet goed omgaan met mijn vriend omdat ik alles wat hij zei opvatte als een persoonlijke belediging naar mij.
Ik ben toen naar de huisarts gegaan en heb om een doorverwijzing naar GG-net gevraagd.
Ook meteen gekregen omdat ik al bekend was daar

Nouja, eerst een paar intake gesprekken gehad en pas na 4 of 5 maanden het eerste echte gesprek gehad.
Toen is eruit gekomen dat er een depressie gaande is veroorzaakt door verstoorde rouw.
Ondertussen ben ik pas 6 behandelingen verder ofzo en gaat het nog echt niet met me.
Ik zou eigenlijk dit jaar weer beginnen met een studie, maar dat maakte me zo bang dat ik een beetje domme dingen heb gedaan.
Waarna ik in overleg met mijn behandelaar heb besproken om school toch nog even uit te stellen.
Ik ben nu doorverwezen naar een instelling die mensen met psychische problemen stapje voor stapje helpt om terug de maatschappij in te gaan.
Daarbij behoud ik voorlopig de gesprekken bij GG-net nog.

Ik probeer om mezelf op een moeilijk moment rustig te krijgen.
Dat ik de dingen altijd veel erger zie dan ze eigenlijk zijn. Meestal werkt dat niet.
Ik heb veel ruzie met mijn vriend, hij weet niet hoe hij moet omgaan met me.
Mijn vader vind het allemaal maar aanstellerij en mijn zussen wil ik niet lastig vallen met mijn verdriet.
Het was tenslotte niet alleen mijn moeder die overleed.
Verder maak ik elke dag een lijstje met positieve dingen van die dag. Dat zijn soms hele simpele dingen zoals dat ik een nieuwe jas heb gekocht, of dat mijn petekind tegen me gelachen heeft.
En ik schrijf elke dag dingen op waar ik die dag veel over na heb gedacht.
En elke keer als ik dan een gesprek heb bij GG-net, neem ik dat mee en bespreken we dat

quote:

Op woensdag 19 september 2007 21:04 schreef .Sparkling. het volgende:
Ik ben ook depressief.

Ik ben eerder in mijn puberjaren al eens depressief geweest.
Ongeveer een jaar nadat ik klaar was met de behandeling daarvoor overleed mijn moeder.
Achteraf blijkt dat vanaf toen de depressie er met kleine beetjes weer terug in geslopen is.
Tot ik begin dit jaar op een punt kwam dat ik het echt niet meer zag zitten.
Ik herkende mezelf als dat persoon van 5 jaar terug, ik ging mezelf opsluiten, wilde niet meer naar school, kon niet goed omgaan met mijn vriend omdat ik alles wat hij zei opvatte als een persoonlijke belediging naar mij.
Ik ben toen naar de huisarts gegaan en heb om een doorverwijzing naar GG-net gevraagd.
Ook meteen gekregen omdat ik al bekend was daar

Nouja, eerst een paar intake gesprekken gehad en pas na 4 of 5 maanden het eerste echte gesprek gehad.
Toen is eruit gekomen dat er een depressie gaande is veroorzaakt door verstoorde rouw.
Ondertussen ben ik pas 6 behandelingen verder ofzo en gaat het nog echt niet met me.
Ik zou eigenlijk dit jaar weer beginnen met een studie, maar dat maakte me zo bang dat ik een beetje domme dingen heb gedaan.
Waarna ik in overleg met mijn behandelaar heb besproken om school toch nog even uit te stellen.
Ik ben nu doorverwezen naar een instelling die mensen met psychische problemen stapje voor stapje helpt om terug de maatschappij in te gaan.
Daarbij behoud ik voorlopig de gesprekken bij GG-net nog.

Ik probeer om mezelf op een moeilijk moment rustig te krijgen.
Dat ik de dingen altijd veel erger zie dan ze eigenlijk zijn. Meestal werkt dat niet.
Ik heb veel ruzie met mijn vriend, hij weet niet hoe hij moet omgaan met me.
Mijn vader vind het allemaal maar aanstellerij en mijn zussen wil ik niet lastig vallen met mijn verdriet.
Het was tenslotte niet alleen mijn moeder die overleed.
Verder maak ik elke dag een lijstje met positieve dingen van die dag. Dat zijn soms hele simpele dingen zoals dat ik een nieuwe jas heb gekocht, of dat mijn petekind tegen me gelachen heeft.
En ik schrijf elke dag dingen op waar ik die dag veel over na heb gedacht.
En elke keer als ik dan een gesprek heb bij GG-net, neem ik dat mee en bespreken we dat

Klinkt heel herkenbaar. De beste tip die ik je kan geven is echt alles stapje voor stapje te doen.
Denk je dat iets teveel is, dan doe je de helft, de andere helft komt wel een keer en dan heb je in ieder geval iets gedaan
succes!

tvp

Ik heb eigenlijk een vraag met betrekking op dit topic.

Wanneer is nou het moment geweest dat jullie besloten om naar de huisarts te gaan? (Bijv. tijdens een zware dip? Of wanneer het weer wat over is?) Hoe begin je met uitleggen wat er allemaal aan de hand is? Ik ben bang dat als ik naar de HA dat ik gewoon niet uit met woorden kom. En dat het wordt afgescheept met "neem maar wat rust" of "kom over 6 weken maar nog eens terug."

Ik vind het zelf namelijk ontzetten moeilijk, en ben al een tijdje aan het peinzen hierover. Ik voel me al langere tijd niet goed en heb stemming wisselingen. Ik merk wel dat tijdens een dip het "Doem" denken steeds heviger word. Het voelt niet goed en op sommige momenten kan ik me zo dood ongelukkig voelen incl. nare gedachtes met huilbuien en al.

Als het gevoel hebt dat je er zelf niet meer uitkomt.
Jouw verhaal lezende, zou ik zeggen dat dit een goed moment is om een afspraak met de huisarts te maken.

Zaluki, misschien kan je anders wat dingen opschrijven voordat je naar de huisarts gaat. Als spiekbriefje of om gewoon te laten lezen als je niet meer uit je woorden komt...

Zaluki, angst is een slechte raadgever.
Je hoeft niet bang te zijn wat jouw huisarts zal denken, gaat om jou, waar jij mee zit, ook al kom je niet goed uit je woorden. Je kan inderdaad een lijstje maken wat je voelt. Maar je geeft zelf al aan dat je niet lekker in je vel zit, stemmingswisselingen hebt, (erg en meer) aan het doemdenken bent, en die 3 dingen lijken mij al erg duidelijk, absoluut niet onduidelijk en de huisarts zal vast niet vreemd opkijken als je dit zegt. Neem jezelf serieus, huisarts doet dat ook wel hoor.

Succes en gewoon gaan !

Nou, m'n gemoedstoestand gaat lekker op, neer, op, neer met de dag nu. Eerst was het met maanden maar nu wordt het echt te gek, ik snap mezelf niet eens meer. School lijd er al tijden onder (vorig jaar gekapt, nu weer pas opnieuw begonnen en kan me er nog niet toe zetten) dus maar eens naar de huisarts gegaan. Heb hier een mooi verwijsbriefje voor het geestelijk gezondheidscentrum liggen en wordt vandaag gebeld voor een afspraak daar. Wie weet heeft dit topic nog wel een mooie aanwinst erbij dus.

Dit was een lange TVP

quote:

Zaluki, angst is een slechte raadgever.
Je hoeft niet bang te zijn wat jouw huisarts zal denken, gaat om jou, waar jij mee zit, ook al kom je niet goed uit je woorden. Je kan inderdaad een lijstje maken wat je voelt. Maar je geeft zelf al aan dat je niet lekker in je vel zit, stemmingswisselingen hebt, (erg en meer) aan het doemdenken bent, en die 3 dingen lijken mij al erg duidelijk, absoluut niet onduidelijk en de huisarts zal vast niet vreemd opkijken als je dit zegt. Neem jezelf serieus, huisarts doet dat ook wel hoor.

Succes en gewoon gaan !

Angst is inderdaad bij mij een van de grote boosdoeners. Vandaar ook de grote twijfel om de Huisarts te bellen. Ik ben gewoon bang om iets te ondernemen waarvan ik niet zeker weet of datgene een positieve
uitkomst heeft, vaak sla ik dat dan ook af. (Globaal gezien ben ik gewoon bang om te leven, Dat is 1 van de vele dingen) Maar ik heb vandaag met kramp in mijn schouder en nek gebeld voor een afspraak Maandag ochtend om 8:40. Een hele stap en ik word er kriegel van als ik er aan denk. Maar nu heb ik toch nog even het weekend om wat belangrijke puntjes op te schrijven.

Ook maar weer eens een post sinds lange tijd... zit nu sinds een week op een halve dosering van m'n AD. Bedoeling is dat ik half December volledig stop met medicatie. Ben benieuwd hoe dat gaat lopen. Afgelopen week heb ik iig weinig gemerkt van het feit dat ik van 30Mg naar 15Mg ben gegaan dus dat is alvast een goed begin

quote:

Op vrijdag 21 september 2007 15:02 schreef Zaluki het volgende:

[..]

Angst is inderdaad bij mij een van de grote boosdoeners. Vandaar ook de grote twijfel om de Huisarts te bellen. Ik ben gewoon bang om iets te ondernemen waarvan ik niet zeker weet of datgene een positieve
uitkomst heeft, vaak sla ik dat dan ook af. (Globaal gezien ben ik gewoon bang om te leven, Dat is 1 van de vele dingen)

Dat is bij mij ook de grootste blokkade en vrij duidelijk teken van een "probleem", goed dus dat je een afspraak hebt gemaakt!
En vooral: verwacht niet direct resultaat... ik ben nu iets van een half jaar verder en heb zelf niet het idee dat er veel veranderd is (maar goed, ook dat hoort bij een depressie: dat je positieve zaken niet zo goed op kunt merken).

quote:

Op maandag 24 september 2007 10:52 schreef LEiPiE het volgende:

[..]

Dat is bij mij ook de grootste blokkade en vrij duidelijk teken van een "probleem", goed dus dat je een afspraak hebt gemaakt!
En vooral: verwacht niet direct resultaat... ik ben nu iets van een half jaar verder en heb zelf niet het idee dat er veel veranderd is (maar goed, ook dat hoort bij een depressie: dat je positieve zaken niet zo goed op kunt merken).

Ben vanochtend dus naar de dokter geweest, Ik heb gebrobeerd mijn verhaal te vertellen en dat is me ook wel redelijk gelukt. En tranen natuurlijk, maar ze was ontzettend begripvol. Iniedergeval heeft ze me doorverwezen naar een psycholoog, die ik nog even moet bellen voor een afspraak. Ik moet zeggen, ik voel me al gelijk een stuk opgelucht. Want, ik weet zelf namelijk helemaal niet waar het vandaan komt (Ik heb geen nare trauma's o.i.d. gehad in mijn jeugd etc.) Dus voor mijn idee had ik ook helemaal geen aanleiding tot, en weet ik zelf niet waarom ik me steeds zo voel. Ik was zo blij met haar antwoord. Ze zei: "Soms is dat ook helemaal niet nodig, en zit het er gewoon."

Maar goed, nu nog even een afspraak maken met de psycholoog.

Poe, even de stemmingswisselingen en alles in een versneld tempo aan het meemaken!
Stoppen met roken betekent blijkbaar ook dat je hersenen zich flink moeten aanpassen en finetunen op de niet-meer-intake van nicotine
Gelukkig is het op zo'n schaal dat ik op een gegeven moment wel besef dat het daardoor komt

quote:

Op maandag 24 september 2007 12:34 schreef Zaluki het volgende:

Ben vanochtend dus naar de dokter geweest, Ik heb gebrobeerd mijn verhaal te vertellen en dat is me ook wel redelijk gelukt. En tranen natuurlijk, maar ze was ontzettend begripvol. Iniedergeval heeft ze me doorverwezen naar een psycholoog, die ik nog even moet bellen voor een afspraak. Ik moet zeggen, ik voel me al gelijk een stuk opgelucht. Want, ik weet zelf namelijk helemaal niet waar het vandaan komt (Ik heb geen nare trauma's o.i.d. gehad in mijn jeugd etc.) Dus voor mijn idee had ik ook helemaal geen aanleiding tot, en weet ik zelf niet waarom ik me steeds zo voel. Ik was zo blij met haar antwoord. Ze zei: "Soms is dat ook helemaal niet nodig, en zit het er gewoon."

Maar goed, nu nog even een afspraak maken met de psycholoog.

Wat goed
Netjes. En zie je wel dat het meevalt. Tof dat ze begripvol was, al had ik niet echt anders verwacht . Zijn wel wat gewend, weten soms hoe en wat. Ook al denken wij, sommigen, soms anders.

Lekker en beter dat het iig heeft opgelucht, stap 1 is iig gemaakt !
En daar mag je best trots op zijn, tgt is het ook wat leerzaam, want zo zie je maar dat je vragen niet zo vreemd zijn.

Go Zaluki, zou ik zeggen !

Je moet niet omgaan met een depressie, maar er tegen vechten. Niet accepteren.

quote:

Op maandag 24 september 2007 16:33 schreef StallionJack het volgende:
Je moet niet omgaan met een depressie, maar er tegen vechten. Niet accepteren.

Eens en tgt oneens.
Vechten ertegen kan ook heel vermoeiend zijn . Acceptatie kan ook weer leiden tot nieuwe oplossingen en veranderingen. Je accepteert, heelt jezelf of probeert jezelf te helen, soms kan het ergens vandaan komen en oplossingen zoeken. Acceptatie leidt vaak meer tot loslaten dan dat er tegen vechten dat soms doet of kan doen.

Ofzoiets, zou kunnen.
Net als dat je merkt dat het regent en hard waait, je zet je paraplu op, vecht tegen de wind, klaagt over de regen etc. Je komt moeizaam vooruit. Of je accepteert dat het regen en waait, en misschien kom je dan net zo goed moeizaam vooruit maar je hebt iig minder last dat je hevig baalt dat je wat tegenwind hebt, ofzo.

quote:

Op maandag 24 september 2007 16:33 schreef StallionJack het volgende:
Je moet niet omgaan met een depressie, maar er tegen vechten. Niet accepteren.

De laatste inzichten zijn juist dat dit vaak averechts werkt (bij klinische depressies).

[ Bericht 1% gewijzigd door Halinalle op 24-09-2007 17:02:15 ]

Als je een depressie accepteert ben je te dode opgeschreven.

quote:

Op maandag 24 september 2007 16:55 schreef StallionJack het volgende:
Als je een depressie accepteert ben je te dode opgeschreven.

Iets accepteren hoeft niet gelijk te zeggen dat je jezelf er bij neerlegt Je maakt alleen een of de keuze, vechten of accepteren (en er wat aan doen).

Denk dus het tegendeel juist. Iets waar je tegen vecht, leg je jezelf niet bij neer, anders vecht je er immers niet tegen. Het laatste lijkt mij veel vermoeiender dan de acceptatie (ervan) en dan pas kan je vechten (voor jezelf). Krijg je misschien ook meer kracht van.

quote:

Op maandag 24 september 2007 16:39 schreef sweetgirly het volgende:

[..]

Vechten ertegen kan ook heel vermoeiend zijn . Acceptatie kan ook weer leiden tot nieuwe oplossingen en veranderingen.

[--']

Als je niet moe wilt worden dan zul je niets bereiken.

De definitie van accepteren is dat je een situatie niet wilt of kunt veranderen.