Depressie - hoe ga je ermee om

Nou... aan die shit kun je wat doen... mensen met zo'n aandoening zijn gewoon heel gevoelig voor dingen die het kunnen triggeren, maar als je leven een oorlog is dan moet je er wat aan doen lijkt me

Stress is mij mij een grote trigger, onmacht over bv afhankelijk zijn van anderen op de werkvloer, irri collega's die me het bloed onder de nagels vandaan halen omdat ze geen reet uitvoeren en nog erger incompetente managers. Dat in combinatie in functies met een behoorlijke werdruk hebben mij nu al twee keer de das omgedaan (depressie). Je zou je er overheen moeten kunnen zetten en dat lukt mij dus gewoon niet. De aanleg voor depressie is aanwezig, al zo lang ik me kan heugen. Stress brengt mij aardig van de kaart.

quote:

Op zaterdag 21 april 2007 01:23 schreef Nosh het volgende:

[..]

Overigens is het heel normaal om niet in te zien waarom je eerder zo down was. Niemand's gemoedsrust is stabiel, iedereen kent schommelingen. Als ik een weekje heb waar alles even mee zit, zie ik ook de wolken niet, die achter de zon verscholen zitten.

Precies, dat heeft (hopelijk) bijna iedereen. Als ik een depressie verder achter me laat, dan begrijp ik volkomen waarom anderen niet goed kunnen invoelen/begrijpen hoe ik me tijdens een depressie voel. Ik kan het zelf dan ook niet meer.

Vandaag ben ik erachter gekomen dat ik niet last van depressie heb maar van onrust en spanningen. En vervolgens zorgen die spanningen weer voor een bedrukt gevoel wat lijkt op depressie. Vrij van spanningen en onrust wilt zeggen dat ik me wel lekker in mijn vel voel zitten en zo gaat de dag vanzelf beter voorbij. Het moment dat ik rustig ben in het hoofd is het moment dat ik me dus goed voel.

Nu iets vinden om definitief van de onrust en spanningen af te komen en dan is er weer een probleem uit de wereld Geen wiet of alcohol dus Een andere weg. Korte termijn-oplossingen vind ik niets.

Dagen achtereen dat ik de hele dag vol spanningen rondloop en geen moment rust kan vinden, en dan is even 1 moment van rust een waar genot waarbij ik dus vanzelf de conclusie trek dat het spanningen zijn. En dan denk ik vanzelf dat spanningen beter te lijf gegaan kunnen worden dan depressie omdat depressie vaak dieper geworteld zit.

Dus ik heb hoop

Ik heb niet alles in 't topic doorgelezen, maar wil wel kwijt dat hulp zoeken en krijgen an sich al positief kan werken. Ik kom nu wekelijks bij een psycholoog (niks dufs aan hoor!) en eigenlijk van het moment dat ik een doorverwijzing van de huisarts kreeg ging het al wat beter.
Op zich was ik *denk ik* al door het diepste heen: afgelopen jaar maanden achtereen elke dag opnieuw bekeken of ik nog wel wilde blijven leven en uiteindelijk maar besloten in ieder geval niet zelf het lot in eigen hand te nemen. Mocht ik echter een ongeluk hebben: jammer dan, ik ga niet vechten.
Wat andere zaken speelden ook mee, maar het omslagpunt was dat ik een bepaald iets absoluut niet durfde terwijl het zelf logisch beredeneerd niets bijzonders had moeten zijn (hou 't ff vaag) en daardoor pakten de donkere wolken nog sneller samen... of dood of hulp was zeg maar de tweesprong.
Ondertussen als "zelftherapie" een grote sprong genomen: ik heb een huis gekocht, weg uit het studentenhuis, had ik al jaren geleden moeten doen. Ik weet nog niet hoe het gaat worden, alleen wonen, maar allicht beter dan in de slechte sfeer die hier tegenwoordig hangt.

Enniewee, om je vragen te beantwoorden:
hoe zij erachter zijn gekomen
Zoals boven genoemd dat was het moment dat ik doorhad dat ik het niet zelf kan oplossen. M'n moeder had al wel eerder haar vermoedens, maar ik woon zelf aan de andere kant van het land, dus veel zicht had ze er niet op. Verder ben ik erg goed in de schijn ophouden "alles gaat z'n gangetje" is een prachtige coverup... 't is tenslotte waar als je je elke dag net zo klote voelt als de dag er voor.
Vervolgens ging het me opvallen dat ik nergens zin in heb, nooit ergens om sta te springen, altijd moe ben, me amper kan concentreren en m'n geheugen langzaam verdwijnt (zowel korte als lange termijn is flink beschadigd zeg maar, van de afgelopen 28 jaar zijn er een paar flarden over op dit moment en zelfs dat lijkt niet alsof *ik* het meegemaakt heb).
Ook nu doet het me allemaal niks... huis gekocht: mwah, mooi autootje erbij gekocht (naast een oldtimer bus): mwah. Vrijdag ook weer een voor mij moeilijke stap genomen met een negatief resultaat op zich: mwah.
Wordt nergens echt warm of koud van en leef eigenlijk al een paar jaar op automatische piloot.

hoe ze al dan niet hulp hebben gekregen
Naar de huisarts gegaan, was vrij snel gedaan, kort besproken en het was haar wel duidelijk dat zij er niks mee kon en heeft me doorverwezen naar Max Ernst instituut. Die lieten er vervolgens geen gras over groeien en had twee dagen later al een intake.
Ondertussen na een stuk of 8 wekelijkse gesprekken heb ik zelf niet het idee dat er nou veel gebeurd is, maar goed dat beoordeel ik niet eigenlijk
Wel wil hij me nog een keer langs een psychiater sturen voor een soort van second opinion en om te kijken of een korte kuur van anti-depressiva misschien kan helpen. Ben er zelf niet zo voor, maar aan de andere kant: bij hoofdpijn neem ik ook een pilletje en als ik me openhaal gaat er een pleister op. Dus waarom bij een depressie niet? Ik zie 't ook als een tijdelijke ziekte: er is iets niet lekker in m'n hoofd en als men dat kan oplossen: mooi toch?

Ik schaam me er in ieder geval niet voor dat ik in behandeling ben, maar ik probeer wel op te letten wie ik 't vertel uiteraard want er zijn wel mensen die te infantiel zijn om 't te snappen.

of en hoe ze het aan hun omgeving vertellen (familie / werk / vrienden / ...?)[
Twee delen:
1. aan niemand verteld maar op m'n site wat dingen geschreven die steeds zwarter werden waardoor mensen op een gegeven moment wat mailden
2. nu schrijf weinig op m'n site en praat ik af en toe met een paar vrienden die ik wel vertrouw en m'n ouders het verteld (dat was een flinke opgave)

Voel me de afgelopen 2 dagen vrij brak. Hopelijk wordt het snel weer wat beter

Ik vraag me wel eens af of ik zelf ook weleens depri ben. Maar ik ben niet lange tijd achter elkaar somber het ligt er maar net aan wat ik die dag allemaal ga doen en hoe het op school was en op het werk. Maar meestal als ik naar bed ga dan begint het malen over dingen wat heb ik vandaag allemaal gedaan vinden de collega's mij nog wel aardig werk ik nog hard genoeg. Ik maal echt over zoveel dingen. Maar ik heb zelf ook een moeilijke achtergrond.

In mijn hele leven heb ik 5 x een hele week plat gelegen had nergens zin in alleen om te gaan slapen met mijn ogen dicht zodat ik kon nadenken durfde geen contacten te leggen met de mensen uit mijn omgeving telefoon en computer raakte ik niet aan. De physciator noemt het een soort van phycose terwijl ze het helemaal niet zeker weten het kan ook een slaapstoornis zijn. Maar de laatste 2 keren was ik erg depri was erg ongelukkig ik dacht ik heb helemaal geen vrienden terwijl ik die wel heb, en ik dacht ook van waarom heb ik nog steeds geen relatie ik wil verkering hebben maar ze zullen mij wel niet leuk vinden dit soort dingen.

Het is zelf heel moeilijk om positief te gaan denken ik denk meestal negatief heel vervelend is dat maarja kan niet zomaar met mijn vingers knipperen en dat het dan over is. Heb af en toe een gesprek met verpleegkundige en phyciator gaat op zich wel goed alleen had laatst weer een tijdje plat gelegen waarschijnlijk kwam dat omdat mijn opa overleden was.

quote:

Op vrijdag 27 april 2007 15:12 schreef SupahFunk het volgende:
Ik vraag me wel eens af of ik zelf ook weleens depri ben. Maar ik ben niet lange tijd achter elkaar somber het ligt er maar net aan wat ik die dag allemaal ga doen en hoe het op school was en op het werk. Maar meestal als ik naar bed ga dan begint het malen over dingen wat heb ik vandaag allemaal gedaan vinden de collega's mij nog wel aardig werk ik nog hard genoeg. Ik maal echt over zoveel dingen. Maar ik heb zelf ook een moeilijke achtergrond.

In mijn hele leven heb ik 5 x een hele week plat gelegen had nergens zin in alleen om te gaan slapen met mijn ogen dicht zodat ik kon nadenken durfde geen contacten te leggen met de mensen uit mijn omgeving telefoon en computer raakte ik niet aan. De physciator noemt het een soort van phycose terwijl ze het helemaal niet zeker weten het kan ook een slaapstoornis zijn. Maar de laatste 2 keren was ik erg depri was erg ongelukkig ik dacht ik heb helemaal geen vrienden terwijl ik die wel heb, en ik dacht ook van waarom heb ik nog steeds geen relatie ik wil verkering hebben maar ze zullen mij wel niet leuk vinden dit soort dingen.

Het is zelf heel moeilijk om positief te gaan denken ik denk meestal negatief heel vervelend is dat maarja kan niet zomaar met mijn vingers knipperen en dat het dan over is. Heb af en toe een gesprek met verpleegkundige en phyciator gaat op zich wel goed alleen had laatst weer een tijdje plat gelegen waarschijnlijk kwam dat omdat mijn opa overleden was.

De psychiater wist niet helemaal zeker of het een psychose was? Goeie psychiater dan.

Ja en ik zit er al 2 jaar echt onwaarschijnlijk dus ze weten nou ook niet echt een oplossing behalve medicatie tegen pychose namelijk risperdal 1,5 mg ook weer gezeik met afrijden.

Waarom zoek je geen ander dan?

Luchtbel, hoe gaat het met jou? Heb je het idee dat de medicatie wat voor je doet inmiddels?

SupahFunk, ik sluit me aan bij luchtbel, waarom niet naar een ander? Misschien dat die wel meer duidelijkheid kan geven?

Dysthymie stoornis meldt zich weer een keer.
Het gaat met mij gelukkig steeds beter. ik heb nu geen therapiegsprekken meer.
Ik heb wel nog medicatie, wat nu via de huisarts gaat.
Ik heb wel nog mijn buien, maar die zijn niet meer zo erg als ze zijn geweest. Ze
duren gelukkig ook veel korter.

Ik heb nu wel zoiets, dat ik zelf wil bepalen wat goed is en niet wat een ander ervan vind of wat ik zou moeten doen. Die tijd is over.
Ik wil genieten van de goede dingen die ook in het leven zijn.
Ik zit wat dat betreft nog steeds in een leerproces.

Zo erg wegzakken wat ik in grootste deel van mijn leven met diepte punt 2005 heb gehad wil ik echt niet meer.

dubbel

quote:

Op zondag 29 april 2007 10:25 schreef Nijna het volgende:
Luchtbel, hoe gaat het met jou? Heb je het idee dat de medicatie wat voor je doet inmiddels?

Lief dat je het vraagt.
Het gaat nog niet zo maar ook zeker niet meer zo slecht. Met mij en mijn dochter gaat het beter. Ik voel me weer meer betrokken bij haar en voel ook trots en liefde weer. Dus dat is goed. Ik voel me ook gesteund door therapie meer, het gevoel dat ik er wat aan heb.
Aan de andere kant ben ik wel heel erg onzeker vaak nog over bovenstaande dingen en ook over dat gevoel. Ik voel me ook nog vaak verdrietig en heb dan echt dat rusteloze gevoel weer. Tranen die prikken de hele dag of juist niks kunnen/ willen. En boosheid, ik heb geen echte woede-uitbarstingen meer gehad, niet in dezelfde mate als een paar maanden geleden. Ik voel me wel boos maar kan mezelf beter inhouden, beredeneren waar het vandaan komt en soms er iets anders meedoen dan alleen maar kwaad worden. Er zijn uren die voorbij gaan zonder dat ik iets doe dat ik zelf afkeur en dat is een tijdlang niet geweest. Maar als ik een tijd heb met vooral een hekel aan mijzelf dan is de rest nog niet goed genoeg om daar wat mee te kunnen. Moeilijk vind ik dat vaak nog wel. Of de medicijnen helpen? Ik weet het niet. Ik heb veel gevoelens dus nog wel maar ik kan er ook beter mee omgaan en dat lijkt me eerder komen door therapie dan door de medicijnen maar misschien is het de combinatie.
Weet het dus allemaal niet zo goed nog, welke kant het op aan het gaan is. Het gaat in ieder geval niet meer alleen maar naar beneden.

Fijn om te lezen dat het niet meer alleen maar naar beneden gaat Luchtbel . Het klinkt heel voorzichtigjes wel wat beter. Maar volgens mij is het ook wel een weg met vallen en opstaan, tenminste dat is mijn ervaring. Goed om te horen dat je echt wat lijkt te hebben aan de therapie.
Rustig aan en pas goed op jezelf

01-05-2007

Kinderen van manisch-depressieve ouders kwetsbaar

GRONINGEN - Als kinderen van ouders met een manisch-depressieve stoornis een depressie krijgen, hebben die een verhoogd risico zelf ook manisch-depressief te worden.

Dat blijkt uit onderzoek van Manon Hillegers van het Universitair Medisch Centrum Groningen. Hillegers promoveert op 9 mei aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Energiek

Mensen die manisch-depressief zijn wisselen zware depressies af met periodes waarin ze erg energiek zijn. Tussendoor kunnen ze heel normaal functioneren. In Nederland komt een manisch-depressieve stoornis, ook wel bipolaire stoornis genoemd, bij 1 à 2 procent van de bevolking voor en begint meestal tussen het 15e en 25e jaar.

Hillegers onderzocht 140 kinderen tussen 12 en 21 jaar uit 86 gezinnen met een manisch-depressieve ouder. Bij de kinderen werd bloed afgenomen en ze werden psychiatrisch onderzocht en psychologisch getest.

Kwetsbaarheid

Volgens Hillgers kunnen stressvolle gebeurtenissen (als een verhuizing of het overlijden van een huisdier) en schildklierafwijkingen aanzienlijk bijdragen aan de kwetsbaarheid van deze kinderen. Over de oorzaken van de stoornis is nog weinig bekend.

Vrijwel alle kinderen die uiteindelijk een bipolaire stoornis ontwikkelden, hadden eerst een depressieve periode. De meeste patiënten hebben al jaren klachten. Het kan jaren duren voordat de diagnose manisch-depressiviteit wordt gesteld.

(c) ANP

(nu.nl)

ja,tvp

Deze maar even omhoog.
Ik hoop dat het goed gaat met de mensen die dit topic omhoog wilden hebben en nu niets te posten hebben

Hier gaat het best redelijk. Twee weken heel slecht gehad maar nu gaat het weer best en hopelijk blijft dat zo en gaat het richting beter. Ik ga volgend jaar ergens anders werken, hele andere richting. Dat voelt fijn en ik geloof wel dat ik dat kan tegen die tijd.

Ik heb ook even een vraag aan jullie, hoe gaan jullie om met dagen waarop je echt dingen moet doen die eigenlijk belangrijk voor jezelf of een ander zijn maar waarbij je niet goed weet of/ en wat je aan gaat kunnen? Ik vind dat heel moeilijk te beslissen allemaal. Meestal niet de dingen met mensen die ik goed ken want daar komen we meestal wel uit.
Volgende week een trouwfeestje, de week daarna een vrijgezellendag (van mijn beste vriendin) en vlak daarna haar huwelijk. Ik vind het moeilijk om aan te geven wat ik wel of niet kan op zo'n moment en ook bij wie. Ik weet nooit zo goed hoe ik andere mensen duidelijk moet maken dat sommige dingen te veel zijn. Ik wil niet zeuren of een spelbreker zijn en ik wil ook gewoon graag er zijn voor bepaalde mensen. Lastig zulke dingen. Meer mensen zulke problemen? En tips?

Herkenbaar, mijn eerste impuls is om dan maar heel hard weg te rennen (het afzeggen bijvoorbeeld), terwijl dat uiteindelijk niet echt wat oplost.
Ik weet niet zo goed hoe je dat moet doen eerlijk gezegd. Ik heb vaak als ik toch naar zoiets toe ga dat het wel ok is als ik er ben. Misschien bij mensen die weten hoe het met je gaat aangeven dat je niet goed weet hoe het gaat en dat je naar huis gaat als het teveel wordt?

Blij om te lezen dat het best redelijk gaat LB!

Inderdaad fijn te lezen dat het redelijk gaat Luchtbel .

Het is inderdaad lastig om aan te geven wat je wel en wat je niet kunt en dat sommige dingen af en toe teveel kunnen zijn. Ik weet niet hoe open je bent tegenover anderen daarover, maar ik zou toch proberen om er eerlijk over te zijn en misschien helpt het om te zeggen dat je het zelf ook lastig vindt om in te schatten.

In principe hanteer ik altijd voor mezelf de stelregel: ik ga. Mocht het dan uiteindelijk tegenvallen, dan kan ik altijd weer na vijf minuten weggaan. Maar dan heb ik het in elk geval geprobeerd .

Overigens gaat het met mij intussen weer redelijk goed. Ik heb een hele slechte tijd gehad, met als dieptepunt een gigantisch uit de hand gelopen nacht stappen, waarbij ik heb geprobeerd al m'n zorgen weg te zuipen. Natuurlijk hielp dat niet, maar ik heb me zo 'misdragen' en er zo'n rotgevoel aan over gehouden, dat het voor mij een eye-opener is geweest en een keerpunt, want sindsdien (nu anderhalve week geleden) ben ik volledig gestopt met roken, drinken en drugs. Verder probeer ik heel erg een bepaalde regelmaat in m'n leven aan te brengen en dingen te dóén. Ik merk dat als je begint met in beweging komen, de stap de volgende keer kleiner wordt. Dus zelfs als ik nu een keertje géén zin heb om wat te doen, kan ik mezelf er nu steeds vaker toch toe zetten, omdat ik weet dat het de vorige keer ook werkte.

Sinds ik het roer heb omgegooid, zit er echt heel duidelijk weer een stijgende lijn in en dat geeft me weer een hoop moed en vertrouwen. Ik heb me inmiddels bij een uitzendbureau ingeschreven, ben bezig met een tennisvereniging, een kerk, een studentenvereniging en m'n studie weer op de rit te krijgen.

Het is weer een veel te lang verhaal geworden, maar het gaat dus de goede kant op hier .

LB Ook ik vind het fijn te lezen dat het redelijk gaat. Heb geen tips, sorry.

Hier ook herkenbaar. Een voorbeeldje, ik zie er enorm tegenop om volgende week vrijdag naar een etentje te gaan. Mijn schoonvader is dan 25 jaar in dienst. De band met Djeez zus is niet best meer, we spreken haar nooit. Dus dat speelt nu ook mee. Maar anders has ik het ook gehad. Dat je dan gesprekken moet voeren. Ik weet echt niet waar ik het over moet hebben. Het liefst blijf ik thuis.
Gelukkig gaat Kim mee, heb ik afleiding.

Op zich gaat het best goed. Gesprekken met spv-er zijn afgelopen. De 22e, (dus diezelfde vrijdag) gesprek met de psychiater over hoe het nu verder moet. En in september waarschijnlijk assertiviteitscursus, mits genoeg deelnemers en juiste personen in de groep.

Klinkt inderdaad als een stijgende lijn Burdie, hou vol! (ook als het onverhoopt toch weer even wat minder zou gaan...)

Lastig Luchtbel, ik weet ook nog steeds niet goed hoe ik met dat soort dingen moet omgaan.
Meestal vraag ik mezelf af: als ik me goed zou voelen, zou ik het dan leuk vinden? Als het antwoord ja is, dan ga ik, maar dan hou ik wel in mijn achterhoofd dat het niet erg is om eerder weg te gaan, als het toch tegen valt. Als het antwoord nee is, ga ik niet.
Dit doe ik om mezelf een beetje te dwingen, anders kom ik helemaal nergens meer, denk ik. Want eigenlijk wil ik net als Nijna het liefst hard wegrennen voor dit soort dingen. Terwijl ik het vaak toch wel leuk vind, als ik er eenmaal ben.
Wel fijn dat het inmiddels beter gaat!

Hier gaat het weer even wat minder, had ik ook wel verwacht eigenlijk. Het gaat altijd een tijdje goed en daarna weer slecht(er). En ik sta nog steeds op de wachtlijst voor een psychologisch onderzoek, maar dat duurt nog wel een paar maanden. Dus eigenlijk heb ik weinig te melden..

Dat is wel een goede vraag natuurlijk: als ik me goed zou voelen, zou ik het dan leuk vinden?
Ik zeg regelmatig de gekste dingen af, die ik toch echt wel leuk zou vinden of goed zou vinden om te doen. Vooral eigenlijk omdat ik me minderwaardig voel ten opzichte van andere mensen. Maar ik weet ook wel dat juist soms die dingen wel doen, beter is. Aan de andere kant kan ik niet echt iets doen wat misschien net te veel is want voor mijn dochter moet goed gezorgd worden. Ik kan geen dag rust nemen daarna ofzo. Nou ja, even afwachten maar ja.

Bedankt voor jullie reacties. Ik voel me wel opgelucht dat ik nu ook weer uit die dip van laatst ben. Ik weet alleen wel weer dat als ik op m'n bek ga, het keihard gaat. Ik heb ook nog steeds bij drie verschillende instanties therapie. Dat is echt veel maar ook ontzettend nodig.

Succes Burdie, ik hoop dat je het vol kan houden.

En MissPink, rot dat het zo lang duurt. Bah.

Wat raar dat zoiets zo lang duurt, MissPink .
Ik ben zelf altijd al een gigantische mazzelkont geweest, maar ik kon die test gewoon meteen doen. Ook hoefde ik totaal niet te wachten voor de psycholoog of psychiater (ja, twee weken ofzo, maar dat is echt het minimale). Ik begrijp dus ook niet zo goed waarom dat allemaal zo lang moet duren, maar snap wel dat het heel frustererend is. .

Overigens kwam er bij mij weinig schokkends uit het psychologische onderzoek, behalve dan dat ik een nogal 'oppervlakkige' persoonlijkheid heb. Alle scores liggen zegmaar rond het gemiddelde en er zijn weinig tot geen uitschieters. Dat zou ook te maken kunnen hebben met de medicatie die ik nu slik, dat ik daar heel erg 'vlak' van geworden ben, maar ik merk dat zelf totaal niet. Of nauwelijks, iig.

Luchtbel, waarom heb je bij drie verschillende instanties therapie? En overleggen deze instanties wel onderling met elkaar? Het lijkt me echt een verschrikking om met drie verschillende instanties in zee te zijn gegaan; ik word er soms al gek van dat ik én een psycholoog én een psychiater heb. Hoewel ik die laatste voorlopig niet meer hoef te zien, pas wanneer ik wil afbouwen met mijn medicatie.

Trouwens: meestal doen mensen maar wat, om de tijd door te komen. Bewust of onbewust. Dat is iets wat mij heel erg heeft geholpen om me niet continue te hoeven spiegelen aan anderen en om me niet langer minderwaardig te voelen. Die andere mensen weten óók niet hoe het zit of hoe het moet. .

Ik ben eindelijk na meer dan een jaar helemaal van de medicijnen af! Heeft me echt veel moeite gekost, maar ik ben zo blij. Af en toe nog een tegenslag, maar gelukkig lang niet meer zo erg als eerst.
Hoop dat bij de anderen hier het ondertussen ook een heel stuk beter gaat, een depressie wens je niemand toe

Ik heb het tijden gezocht in mijn hoofd om een oplossing te vinden maar ik ben erachter gekomen dat de oplossing niet in het hoofd zit waar je moet zoeken omdat je bij zoeken in het hoofd alleen maar naar meer problemen gaat zoeken en vinden en zelf aanmaken waardoor je constant in je hoofd aanwezig bent waardoor het van kwaad tot erger wordt.

Volgens mij is mijn manier van omgaan ermee dat ik afleiding moet zoeken buiten het hoofd, de aandacht niet richten op het denken maar buiten het denken. Het denken afleren dus ook, door gewoon vaker niet met denken bezig te zijn, dan gaat het denken vanzelf minder worden na verloop van tijd.

Als ik me stoor ergens aan dan probeer ik dus ook de aandacht niet te richten daarop, gewoon meteen ergens anders mee bezig zijn. Ontwijkend gedrag wellicht maar het werkt wel. En als het dan gaat over negatief denken dan is ontwijkend gedrag wellicht de beste oplossing

Hier weer wat minder.

Als het wat minder gaat dan is ervan uitgaan dat het straks beter gaat wel okey om te doen. Een kleine oppepper om toch overeind te blijven anders zak je nog verder in de modder.

Over dat denken, vaak is het zo dat je jezelf depressief denkt, daarom juist mijn conclusie dat denken aan een mogelijke oplossing van onjuist denken juist nog meer denken in beweging brengt. Denken oplossen met denken dus ook, het denken wordt alleen maar complexer op een gegeven moment waardoor ik in mijn geval vast kwam te zitten in het denken, ik leefde alleen nog maar in mijn hoofd en daar is het niet altijd even fijn vertoeven.

Net even een moment gehad dat ik weer vanzelf ging denken, en dan schakel ik maar snel de knop om zodat het afgesloten wordt en dan is het meteen weer weg. Denken uitschakelen door dus echt het denken gecontroleerd te stoppen. Een halt toeroepen.

Sinds 3 weken begonnen met 1 1/2 uur wandelen en op een gegeven moment komt de vooruitgang vanzelf in beeld. Eerste 10 minuten van het wandelen nog steeds gedachtes maar na 20 minuten als het hart sneller begint te kloppen waardoor lichamelijke vermoeidheid naar voren komt trekt de geestelijke inspanning vanzelf weg. Het denken krijgt op een gegeven moment geen kans meer bij lichamelijke inspanning.

En dan alsof het een trend is gaat het foute denken op een gegeven moment vanzelf ook liggen bij het opstaan en slapen gaan.

Actie in het leven als redmiddel tegen depressie dus ook. Beweging zoals ze vaak zeggen maakt stofjes aan in de hersens net zoals anti depressiva doet.

Even toevoeging

Als je bezig bent met problemen dan is de kans groot dat je zwaar gaat wegen aan problemen. Hou je je niet meer bezig ermee door je te focussen op iets anders dan is de kans groot dat je problemen vergeet. Problemen heb ik dus een hele tijd in stand gehouden door de focus erop te houden waardoor ze nooit verdwijnen. Nog steeds vaker als automatisme bezig ermee maar dat automatisme wil ik dus doorbreken. Totdat het geen automatisme meer is dat ik me bezig hou met ellendige zaken. De vraag wat een probleem is dat is ook een goede vraag. Vaak zijn problemen geen probleem en maak je er zelf een probleem van.

[ Bericht 3% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 15-06-2007 14:17:04 ]

Ik heb dysthemie, een langdurige depressie dus.
Milder dan de gewone (naja, gewoon) depressie, maar langer en kan overgaan in een depressie. Is er erg gauw bij mij uitgekomen tijd terug, en ik had echt zoiets van 'wtf dysthemie, wat is dat nou weer '. Toen het echter getekend (lijn, bij mij soms weer onder en soms weer gelijk aan de lijn, maar meestal niet erboven dus) en uitgelegd werd, had ik zoiets van 'he, wat bekend allemaal'.

Hoe het gekomen is, tja, waarschijnlijk vele gebeurtenissen, ook twijfels en vooral onzekerheid op meerdere vlakken (wat wil ik, wat moet ik doen), relatieshit enzo ook. Zeg het nu even heel cru allemaal.

Het is bij mij begonnen met naar een studentenpsycholoog te gaan. Merkte dat ik teveel had waaraan ik me stoorde ofzo of wat niet lekker zat. Toen een paar maanden, een tijd lang (waren maar een paar gesprekken) niet, ondanks dat ze zei 'verder hulp vragen'. Voor oud&nieuw barstte mijn gevoelsbom en toen met mijn moeder naar de dokter gegaan, verwijzing gekregen, ik wou nl ondanks mijn eerdere aversie ertegen pillen, maar nee, het zat volgens mijn dokter dieper dus praten. Balletje gaan rollen en nu doe ik al een tijd psyhotherapie/coaching.

Nog steeds geen pillen, wel edelsteentjes en dat soort dingen erbij allemaal.

Geestelijk (en lichamelijk soms ook, hoofdpijn, veel gehad al) is het af en toe erg heftig en zwaar.
Je gaat soms nog meer zelf nadenken/analyseren (en dat had ik al ).

Maargoed, al met al, het is voor het goede doel, hopen en uitvinden wat ik wil in het leven, hoe ik (het) kan, wat mij dwars zit, dingen ombuigen, etc etc.

Nou

Coaching werkt ook beter dan pillen volgens onderzoek, en met coaching heb je langduriger effect.

Ik heb een combinatie tussen coaching en medicatie. Sinds kort een nieuw middel dat tegen depressie werkt en geen anti depressiva is. Klinkt vreemd dat het geen anti depressiva is maar wel tegen depressie werkt maar het werkt alsnog, anti depressiva kan ik niet verdragen dus heb ik een middel dat je moet oplossen in water en dat naar frambozen smaakt. Een milder middel want anti depressiva is vaak een zwaar medicijn.

Laatste dagen gaat het stukken beter moet ik zeggen, voel me weer eens gelukkig in het leven en dat is een groot verschil als je maanden lang geen geluk hebt ervaren. Anti depressiva werd ik te gelukkig van Daarom nu een kleiner gelukzalig gevoel zodat ik met beide benen op de grond blijf. Ik hoef ook niet van de toren te schreeuwen hoe goed ik me wel niet voel, een beetje bescheiden goed gevoel is veel beter want te goed voelen daar word je na verloop van tijd moe van. Ben ook van mening dat het leven niet gemaakt is om overdreven goed te voelen, een gevoel alsof je constant op XTC functioneert is gewoon niet zoals het leven is, dan ben je eerder gestoord dan gezond omdat de balans ontbreekt.

De dag is wat dragelijker de laatste dagen en vanzelf gaat de tijd sneller voorbij. Wat mij betreft mag de dag voorbij vliegen, is beter dan dat je het gevoel hebt dat de dagen te lang duren.

Dat nadenken en analyseren inderdaad, had het al gezegd en het is wel okey om eens na te denken over wat je fout doet in je denken maar een limiet stellen is dan okey. 1 uur per dag bijvoorbeeld en de rest van de dag niet bezig zijn ermee. Ga je de hele dag denken en analyseren dan kom je nergens anders aantoe. 1 uur per dag vind ik al teveel om bezig te zijn ermee.

[ Bericht 5% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 16-06-2007 14:59:14 ]

Dromenvanger, wat is dat voor medicatie?

Lamictal is de merknaam Lamotrigine de algemene naam.

Het middel is oorspronkelijk gemaakt tegen epilepsie maar het werkt dus tegen depressie ook. Het werkt tegen depressie maar wekt geen manie op. Ik word van anti depressiva dus erg druk, daarom is het middel niet geschikt voor mij. Vandaar dat ze gekozen hebben voor een ander middel. Schijnt bij veel mensen goed te werken volgens ervaring door de jaren heen.

Accepteren dat een slecht gevoel bij het leven hoort heb ik overigens over gehoord. Een keer slecht voelen als dood normaal beschouwen. Een keer accepteren dat er een slechte dag is en niet vechten tegen het slechte gevoel. Ooit gelezen dat het een methode is voor een aantal mensen, je erbij neerleggen dat je je klote voelt en niet verder gaan ermee en dan verdwijnt het na verloop van tijd vanzelf.

Ging erom dat therapie en coaching vaak tegen werkt en dat je via een principe gewoon moet accepteren dat het zo is zoals het is. Teveel bezig zijn ermee wat schadelijk kan zijn, zelfs al gaat het om therapie wat vaak voorgeschreven wordt. Geen verzet voeren tegen slecht gevoel dus ook. Gewoon wachten totdat het over gaat.

Over placebo effect even. Toen ik 2 weken geleden het middel kreeg voorgeschreven voelde ik me al beter alleen door het idee dat er wat ging gebeuren in de toekomst. Je gaat je onbewust voorbereiden op een goede afloop en dan kun je al met een middel zonder werkzame bestandsdelen beter gaan voelen.

Bij mij is de depressie deels biologisch van aard overigens. En dan is het soms wel eens nodig dat je een steuntje in de rug krijgt.

Even een ervaring uit deze depressie en vorige depressies.

Je voelt je klote en zit in een put en je denkt na een tijdje dat geluk niet voor jou is weggelegd. Je gaat twijfelen of je ooit nog gelukkig zal zijn. Opeens ga je je dan beter voelen en dan voel je je een dag gelukkig zonder ellendige gedachtes en dan lijkt het alsof geluk vanzelfsprekend is, alsof je nog nooit ongelukkig bent geweest, alsof de depressie nooit gebeurt is. Zo ervaar ik het vaker.

Ik vergeet depressie meteen op het moment dat ik me beter ga voelen. Geluk als vanzelfsprekend ervaren, net zoals je een depressie als vanzelfsprekend gaat ervaren als het dag in dag uit en week in en week uit blijft duren.

Ik wou graag vragen naar mensen die depressie hebben overwonnen.

Ik kreeg een jaar geleden ook plotseling een zware depressie uit het niets. Er viel niet mee te leven. Na een halfjaartje was ik begonnen met Antidepressiva en gelukkig werkte deze zeer goed. Toen ik enkele maanden de dosis verhoogte ging het nog beter. Sindsdien is het een beetje hetzelfde gebleven.

Ik voel mij tegenwoordig best wel ok, maar niet meer dan dat. Ik kan niet echt heel blij zijn, ben vaak nog wel wat somber en heb waarschijnlijk last van bijwerkingen (want ik kan me nauwelijks concentreren, moeilijk onthouden en heb gekke dromen).

Is deze fase normaal bij het herstellen? Volgens de doctors moet ik doorgaan met dingen doen en dan wordt het geleidelijk aan beter, maar tot nu toe heb ik dat nog niet echt gemerkt. Moet ik verwachten dat wanneer ik met antidepressiva stop ik me weer volledig de oude zal voelen? Graag hoor ik ervaring van mensen..

Drank is the way to go!

quote:

Op dinsdag 19 juni 2007 22:04 schreef emo.gif het volgende:
Drank is the way to go!

Ik heb mezelf verleden week klem gezopen op een feestje, sterke drank en geloof me.. de dag erna voelde ik mezelf nog kutter

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 14:53 schreef Dromenvanger het volgende:
Coaching werkt ook beter dan pillen volgens onderzoek, en met coaching heb je langduriger effect.

Geloof ik ergens ook. En hoop het.

quote:

Laatste dagen gaat het stukken beter moet ik zeggen, voel me weer eens gelukkig in het leven en dat is een groot verschil als je maanden lang geen geluk hebt ervaren.

Mooi
Hoe gaat het nu met je?

quote:

Dat nadenken en analyseren inderdaad, had het al gezegd en het is wel okey om eens na te denken over wat je fout doet in je denken maar een limiet stellen is dan okey. 1 uur per dag bijvoorbeeld en de rest van de dag niet bezig zijn ermee. Ga je de hele dag denken en analyseren dan kom je nergens anders aantoe. 1 uur per dag vind ik al teveel om bezig te zijn ermee.

Goed punt, Dromenvanger, zit ook zeker wat in!

quote:

Op dinsdag 19 juni 2007 22:46 schreef sweetgirly het volgende:

[..]

Ik heb mezelf verleden week klem gezopen op een feestje, sterke drank en geloof me.. de dag erna voelde ik mezelf nog kutter

Idem, alleen twee weken geleden.

Ik heb geen ervaring met ad. Wel aardig wat over gelezen, toen ik zoiets kreeg van 'nu is/wordt het niet leuk meer'.

quote:

Op dinsdag 19 juni 2007 17:20 schreef anuszwam het volgende:

Ik voel mij tegenwoordig best wel ok, maar niet meer dan dat. Ik kan niet echt heel blij zijn, ben vaak nog wel wat somber en heb waarschijnlijk last van bijwerkingen (want ik kan me nauwelijks concentreren, moeilijk onthouden en heb gekke dromen).

Dít is/was ook precies een beetje de reden dat ik in 1e instantie een aversie had tegen ad.
Ik ben nl een beetje een gevoelsmens, en het idee onder medicatie te zijn, gaf mij het gevoel dat ik niet meer mezelf was/kon zijn. Want als ik down ben, ben ik ook erg down (gun ik niemand dan). Maar als ik geniet, dan geniet ik ook (en dat gun ik weer iedereen ). Het idee om dan vlak te worden, vond (en vind) ik eng. Helaas werd het goede gevoel steeds minder op een gegeven moment, en toen wist ik 'nee, dit gaat niet goed'.

Maar ach, ik heb er lang mee gelopen.
Te lang misschien wel. Aantal jaartjes met erge dalen ertussen. Gedachtes van eenzaamheid die je niemand gunt.

Maar ik lach nu weer wat (meer), ik voel mezelf zowaar wat sterker, al durf ik dit dus echt niet te hard te zeggen.
Het leven lijkt weer minder hel, en weer wat, een piepklein beetje meer, hemel te worden. Vanmiddag stond ik te wachten op de bus, en er kwam een stoet toeterende auto's aan, een bruidspaartje. Dus die mafketels hingen allemaal uit het raam, te toeteren, en een paar zwaaiden als een paar malloten naar mij.. ik zwaaide terug, en tja, dan moet je ook wel lachen .

Het, het leven, voelt soms echt als overleven.
Maar dat zal velen (hier vooral) wel wat bekend voorkomen.

Maar één ding hebben we wel, doorzettingsvermogen, vind ik.
En of dus geef niet op, dan doe ik dat ook niet.

Drank maakt kapot wat je hebt opgebouwd is mijn ervaring. Als ik een paar flessen bier drink dan gaat het profijt van een positieve opbouw weer weg. Drank als middel tegen depressie is ook niet het juiste middel omdat drank slechts tijdelijk werkt om problemen te verdoven. De dag erna voel je je eens zo klote en dan ga je weer drinken en zo ga je beetje bij beetje de afgrond in.

Voelde me dus een aantal dagen okey en dan drink je op een zaterdag een paar teveel en dan is het weer opnieuw beginnen. Alsof het denken verstoord wordt ook. Bij mij is het van belang dat ik iedere dag verder opbouw en alcohol staat sowieso bekend als destructief.

Yep, herkenbaar domenvanger! Met één biertje merk ik de volgende dag het verschil al. Soms doe ik het wel, maar het is een constante afweging of het de moeite waard is.

Ik heb trouwens de laatste dagen enorm veel last van hele heftige moodswings. Het stopt maar niet. Iemand ervaring hiermee, en een idee wat hier tegen te doen valt? Ik ben doodsbang dat het te maken heeft met borderline (volgens mijn psycholoog heb ik een aantal borderlinertrekjes namelijk) en dat helpt ook niet echt .

Daarom ben ik dus weer 4 dagen vrij van bier, geen excuus meer voorlopig dat het weekend is want ik wil verder bouwen tot ik een juiste staat bereik van voelen en denken. Mind-tuning toepassen en dan een paar biertjes zodat het allemaal weer weg zakt. Zo blijf je tegen een berg oplopen zonder de top te bereiken.

Waarde toekennen aan het leven ben ik soms ook mee bezig. Hoe zwaar moet je wegen aan alles als het toch allemaal zo snel voorbij gaat. En dan vanzelf vaker het gevoel dat het leven niet zwaar weegt als het minder echt lijkt. Soms heb ik het gevoel dat het allemaal langs me heengaat en dat voelt wel eens prettig aan inplaats van stil te blijven staan bij de kleinste dingen.

Minder zwaar wegen aan het leven dus ook, vanzelf minder zorgen maken. Het leven minder serieus nemen omdat het moment van het heden in een fractie voorbij is. Zodra ik het leven te serieus ga opvatten dan raak ik vanzelf in de knoop. Tis een kunst om het leven minder serieus te nemen maar het is voor mij een noodzaak om te doen. Wat vaker zeggen dat het mij een zorg zal wezen dus ook, niet op alle gebieden maar wel op een aantal gebieden waar het niet goed loopt.

Over moodswings weet ik niet alles, weet alleen dat het bij mij op de dag kan wisselen en door de week ook. En dan gelukkig ook vaker dat het allemaal hetzelfde is en dan voelt dat vertrouwder aan.

Niet stil blijven staan bij alles is dan ook een kunst, maar zo zie ik het hele leven als een kunst. Je moet het maar net onder de knie krijgen en dat kan bij de een langer duren dan bij de ander. Denken afleren hoort er dan bij zoals ik eerder zei. Denken zie ik voor het grootste gedeelte als onzinnig en als struikelblok.

[ Bericht 7% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 21-06-2007 17:14:37 ]

Mijn moeder is lang depressief geweest en mijn vader is huisarts. Iets meer dan een half jaar geleden (oktober ongeveer) begon ik mij kut te voelen en anders te gedragen. Ik had nergens zin in, deed dagenlang niets anders dan poker en zelfs dat kon me op gegeven moment niet meer plezieren. Ik heb een paar weken niets anders gedaan dan in bed liggen, tv kijken. Tijdens een gesprek met mijn ouders kwam naar boven dat ik ontzettend veel symptomen van depressie had en toen heb ik eerst mijn eet- en leefpatroon proberen te veranderen in de hoop dat het een verschil zou maken. Dat werkte helaas niet en een maand geleden ben ik begonnen met Efexor (halve dosis). Sinds een week of 2/3 heb ik meer energie en ben ik opgewekter. Mijn eetlust is echter nog niet terug en ik heb nog last van gigantische mood swings, daarom ga ik nu over op de normale dosis (wordt ook aangeraden, ook al lijkt de halve dosis te werken).

Ik vond 't moeilijk om het er met mijn ouders over te hebben, want ik had het idee dat het mijn eigen schuld was dat ik me zo kut voelde. Bij mijn vrienden had ik er minder moeite mee om het te vertellen, hoewel ik heel bang was dat ze zich anders zouden gaan gedragen. Toch vond ik dat ik enigszins verplicht was het hen te melden omdat ik me het afgelopen half jaar behoorlijk heb afgezonderd en ik achteraf denk dat deze depressie de oorzaak hiervan was. Gelukkig viel me hun reactie mee. Een schrok wel een beetje en vraagt af en toe hoe het gaat, de anderen gedragen zich hetzelfde als altijd, wat een hele opluchting is. Verder weten mijn broers en zusje het en that's it.

Ik ben blij dat de medicatie lijkt te werken; ik maak weer plannen en voer ze ook daadwerkelijk uit. In het begin vond ik het geen fijn gevoel om medicijnen te slikken en voelde ik me er niet prettig bij, maar ik zie het nu als een noodzakelijk kwaad en ik heb er niet heel veel problemen meer mee. Zonder medicijnen denk ik niet dat ik uit het dal waarin ik zat had kunnen klimmen.

quote:

Op donderdag 21 juni 2007 16:26 schreef Burdie het volgende:
Yep, herkenbaar domenvanger! Met één biertje merk ik de volgende dag het verschil al. Soms doe ik het wel, maar het is een constante afweging of het de moeite waard is.

Ik heb trouwens de laatste dagen enorm veel last van hele heftige moodswings. Het stopt maar niet. Iemand ervaring hiermee, en een idee wat hier tegen te doen valt? Ik ben doodsbang dat het te maken heeft met borderline (volgens mijn psycholoog heb ik een aantal borderlinertrekjes namelijk) en dat helpt ook niet echt .

Ik zou me niet al te druk maken over die borderlinetrekjes (wie heeft die niet), moodswings komen vaak voor bij mensen die depressie (gehad) hebben. Ik blijf het ook lastig vinden.

dan zal ik hier mijn ervaring maar even laten weten...

als eerste wanneer kwam ik erachter?
toen ik me steeds vaker en langer klote ging voelen, geen plezier meer had in de dingen waar ik eerst wel plezier in had en alles en iedereen verafschuwde, en dan vooral mezelf

wat heb ik ermee gedaan?
heb allereerst een vriendin gehad waar ik wekelijks ff langs ging om wat mee te praten over van alles en nog wat (de slechte dingen, maar ook leuke)
ben bij een psycholoog geweest (op school), heeft me niet veel goeds gedaan, werd bij mij alleen maar erger (ben een denker, geloof die zweverige praatjes van een psych niet)
ben daarna bij de huisarts geweest voor anti-depressiva, tijdje gehad, eerste twee weken ofzo hielp het, daarna werd het minder (dat het hielp). Van dokter moest ik naar psycholoog, wilde ik niet, dus daar dan maar mee gestopt

Dat was het wat ik eraan gedaan heb, uiteindelijk zit ik er nu nog mee, en geloof ik het wel een beetje. Geaccepteerd dat dat dan maar hoort bij de persoon wie ik ben en ermee leven lukt steeds beter

Verteld aan familie?
Niet verteld aan familie, nooit met ouders over gehad.

Verteld aan vrienden?
Die hebben het wel doorgekregen via internet/MSN en van elkaar.

Of depressie bij je hoort is maar de vraag, tuurlijk kun je je gaan afvragen of bepaalde mensen niet depressief zijn van nature en dat het bij het karakter hoort maar als je nooit last ervan hebt gehad en nu ineens wel dan is het eerder zo dat het niet bij je hoort dan dat het wel bij je hoort.

Ik heb tot 2000 nooit last gehad ervan, stond ook nooit stil bij alles zoals nu. Maar in 2000 was ik 7 jaar jonger dus wie weet heeft het bij mij ook wel met leeftijd te maken. De onbezorde jaren van de studententijd is niet iets waar je bepaald depressief van gaat voelen, zeker niet als je iedere dag een doel hebt om te presteren op je studie.

Bij mij was het een burn-out in principe en daarna begon de rest van het verhaal. Burn-out was het niet helemaal maar zo zie ik het wel, uitgebrand van alles en toen geestelijk afgestorven. Daarna met vallen en opstaan verder moeten gaan in the survival of the fittest. Het overleven kwam en komt nog steeds te vaak aan bod, het is dan op een gegeven moment niet meer zo dat je aan het leven bent maar eerder dat je iedere dag aan het overleven bent en dat is volgens mij dus echt niet de bedoeling.

Voor mij helpt het dus ook om het even van me af te schrijven zodat het niet meer in mijn kop blijft spoken, even ei kwijt en dan opgelucht verder.

Ik heb er ook ervaring mee..
Ik ben nog steeds depressief, en afgelopen jaar is voor mij helemaal anders uitgepakt als dat ik zou willen door die depressie. Ik kon niets. Sloot mezelf op, wou niets, durfde niets. Veel gesprekken met de huisarts gehad, kwam tot de conclusie in samenwerking met psycholoog dat ik in een diepe depressie zat. Afgelopen jaar geen school gehad, werk kwijt geraakt. Het liep allemaal niet meer. Ik hoefde het mijn moeder niet te vertellen, die merkte het zelf wel. Mijn vriend heeft er heel veel begrip voor, en helpt me enorm goed. Hij is ook de reden dat het nu weer een heel stuk beter gaat, dat ik weer vanalles doe, dat ik me heb ingeschreven voor een nieuwe opleiding, dat ik werk aan het zoeken ben. Maar nu vertrekt hij over 3 weken naar Portugal voor een jaar. Maar ik weet van mezelf dat ik niet zonder hem kan...vraag me af hoe dat gaat lopen. Maar ik doe me best, kan niet eeuwig afhankelijk blijven van een ander. Moet het zelf doen uiteindelijk...

Heb je nog iets van gesprekken met psycholoog of huisarts? Misschien kan dat je steun geven.
Natuurlijk kan je niet eeuwig afhankelijk blijven van een ander en in dat opzicht is het misschien wel goed om een tijdje te ervaren dat je het alleen ook wel redt. Maar die overgang is moeilijk.
Ik hoop dat je het dingen doen kan vasthouden, de dingen die je nu ook doet en die je blijkbaar helpen.

Hebben jullie de mogelijkheid om via mail oid contact te houden en/of komt hij tussendoor ook wel eens thuis?
Kijk hoe je het voor jezelf zo prettig mogelijk kan maken. Probeer regelmaat te houden zodat je niet weer terugzakt in het niets kunnen/willen/durven.
Sterkte!

Ik heb geen gesprekken meer nee... Ik vind dat best moelijk om met iemand te praten die het voor zijn of haar werk doet. maargoed...
Ik wil ook heel graag aan mn vriend en aan mijn familie bewijzen dat ik wel zelfstandig kan zijn en voor mezelf kan zorgen en het alleen inderdaad wel redt.

We kunnen af en toe contact houden via de e-mail. En hij komt met kerst geloof ik naar huis. Dat doet me al goed, en ik probeer daar naar uit te kijken als tie eenmaal weg is. Maar als je plezier hebt gaat de tijd enorm snel, maar zodra het slecht gaat, lijkt het wel eeuwig te duren...

Bedankt voor je reactie!!
Dank je wel

quote:

Op maandag 25 juni 2007 13:01 schreef CLRJ het volgende:
Ik heb geen gesprekken meer nee... Ik vind dat best moelijk om met iemand te praten die het voor zijn of haar werk doet. maargoed...
Ik wil ook heel graag aan mn vriend en aan mijn familie bewijzen dat ik wel zelfstandig kan zijn en voor mezelf kan zorgen en het alleen inderdaad wel redt.

We kunnen af en toe contact houden via de e-mail. En hij komt met kerst geloof ik naar huis. Dat doet me al goed, en ik probeer daar naar uit te kijken als tie eenmaal weg is. Maar als je plezier hebt gaat de tijd enorm snel, maar zodra het slecht gaat, lijkt het wel eeuwig te duren...

Bedankt voor je reactie!!
Dank je wel

Probeer dan ook plezier te maken, misschien met vriendinnen/studiegenoten/familie... Zorg voor afleiding.

You're right!! Ik doe mn best..

quote:

Op maandag 25 juni 2007 13:11 schreef Nijna het volgende:
[..]
Probeer dan ook plezier te maken, misschien met vriendinnen/studiegenoten/familie... Zorg voor afleiding.

Probleem is dat plezier zo kan omslaan... afgelopen weekend gezellige meeting gehad met allemaal andere oldtimergekken. Alleen: allemaal koppels, volgens mij was ik de enige vrijgezel. Dus sommige gesprekken kun je niks zinnigs zeggen en als iedereen dan gaat slapen ga je alleen. En dat doet uiteraard zeer (al is er wel een vorm van gewenning).
Maar de kern van wat je zegt is vooral: zorg dat je geen tijd hebt om na te kunnen denken. Dat werkt bij mij wel aardig, als ik maar bezig ben heb ik geen tijd om mezelf depri te denken.

Ondertussen heeft mijn psycholoog de diagnose verlegt van ADD/ADHD naar een vorm van Autisme en heb ik binnenkort een gesprek met een psychiater om te bepalen of medicijnen wel of niet nodig zijn. Ondertussen is mijn mening over medicijnen hetzelfde als over al het andere: ik weet 't niet, ben ik voor, ben ik tegen, kan mij 't rotten. Kan amper keuzes maken.
Mijn depressie is wat dat betreft meer een bijwerking. De oorzaak? Mja, voornamelijk het ondertussen doorgedrongen feit dat ik "anders" ben, achterloop in sommige zaken etc.

Yeuh, weer een topic gekilled blijkbaar
Deze week ging weer beter, geen tijd om na te denken, druk met verhuizen.
Daarnaast is op zich het idee dat ik autist zou zijn (is nog niet volledig vastgesteld, is moeilijk bij volwassenen) eigenlijk een soort van geruststelling: ik heb een beperking, punt. Nu leren er omheen te werken. Dood wil ik al een tijdje niet meer actief, maar zit nog wel zo dat als ik morgen zou overlijden dat ik daar niet bang/kwaad/wat dan ook voor ben.

Ik ben aan het uitgaan van het principe ..." Als je alles verloren hebt dan heb je niets meer te verliezen en kun je alleen nog maar winnen".

Maar echt helpen doet het nog niet. Alles verloren in de zin van vreugde en nog meer. Heb je dan het gevoel dat veel verloren is geraakt dan is dat misschien wel okey om daarna de boel op te pakken.

Ik heb niets meer dus wat houdt me tegen om het beste ervan te maken? Slechter kan het niet worden of niet soms?

Over diagnose autist en de geruststelling daarbij, ik heb bipolaire stoornis al jaren volgens het boekje maar echt gerust ben ik er niet op. Ze kunnen me niet duidelijk vertellen waar het nu aan gelegen heeft precies, een samenloop van omstandigheden komt het op neer maar alsnog is het me allemaal te vaag.

Op schrift zetten van alles helpt me dan nogmaals om duidelijkheid te krijgen, doe dat ook vaker op papier, als ik het op papier zet dan wordt het meer tastbaar en als ik het in mijn hoofd doe bij het nadenken dan blijft het rondspoken allemaal.

Nu weer wimbledon kijken dan maar

Overleven is het nog steeds hier, soms zijn er dagen dat het leven is maar gisteren en vandaag waarbij het slapen zelfs niet okey is dan is het meer in leven blijven alsof het topsport is. En vaak zie ik het ook als topsport wanneer je niet lekker in je vel zit. De dagen duren te lang en het is wurgen alsof je een tennis-wedstrijd van 5 sets moet spelen waarbij de laatste set 20-18 is. Uitgaan van winkansen is dan wel prettig, uitgaan dat het nooit meer goed gaat komen werkt nog destructiever dus werken naar match-point is wel okey

De toekomst zien als okey dus ook, en niet richting de toekomst leven alsof het alleen maar klote gaat zijn. Kan al een inpuls geven en meer kracht bieden.

[ Bericht 11% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 03-07-2007 14:01:41 ]

Het regent weer eens op wimbledon, what else is new?

Heb ook het idee dat ik boven mezelf moet uitstijgen steeds, ik zit onder het normale niveau van een goede stemming en moet boven dat niveau komen en dat kost blijft moeite kosten. Dan voel ik me 1 a 2 dagen okey en dan krijg ik weer het gevoel dat ik naar beneden gedrukt wordt tot onder het normale niveau van goed voelen. Een bedrukt gevoel is het dus ook, alsof er constant een neerwaarste druk op mij uitgeoefend wordt.

Bipolaire stoornis wil zeggen dat je je uitermate goed voelt en dat wordt afgewisseld met slecht voelen. Vorig jaar uitermate goede stemming die ongezonde proporties kreeg en nu lage stemming en dan is het verschil dermate groot dat het op een normaal niveau komen een grote weerstand heeft.

Normale niveau bereiken en vasthouden is het hier dus ook. Oftewel, stabiele stemming over een lange periode. Wie weet dat het wat tijd nodig kan hebben hier. Ondertussen probeer ik wel zoveel mogelijk te blijven doen maar dat lukt ook niet altijd. Zin krijgen in activiteiten dus ook. En zeker ook de passie vinden weer, passie in het leven en plezier krijgen weer. Een hobby met passie uitoefenen of elders de passie vinden.

krijg zelf beetje het idee dat ik meegesleurd wordt in de depressie van mn vriend. voel me royaal kut nu. de ene week gaat het goed met hem, andere keer weer slecht. zo gaat het nu ook met mij. het ene moment voel ik me goed, andere moment klote. als hij zich rot voelt, voel ik hetzelfde. dit is weer zo'n 'down' moment.

het best zou zijn ermee te kappen, dat zou iedereen me tenminste aanraden, maar dat is op dit moment onmogelijk voor mij. ben ongelofelijk verliefd en de goede momenten koester ik. good luck aan de mensen die wel een oplossing vinden, ik heb er tot op heden weinig succes mee.

probeer nu vanalles uit om me beter te voelen: hem een tijdje niet zien werkt niet, dan ga ik over alles na denken, me alleen voelen, etc. samen zijn lost een tijdje alles op, maar de volgende dag kan weer een rotdag zijn waarin de wereld er grauw uitziet. merk dat ik de laatste tijd ook meer drang heb naar alcohol, iets wat ik niet zou moeten doen, want dat lost toch niets op. probeer er zoveel mogelijk af te blijven, en dat lukt gelukkig wel aardig. vriend heeft dat probleem wel met blowen en kan zelfs daar hem niet mee helpen...

zo, dat was even kort mijn verhaal, moest het even kwijt... hopelijk komt er snel een einde aan dit ellendige gevoel...

Depressief worden van anderen lijkt me best mogelijk omdat het toch een of ander virus lijkt te zijn in een aantal gevallen, het werkt aanstekelijk als iemand down is, je wordt er in ieder geval niet vrolijker van.

Spanningen die naar voren komen wordt overigens weinig over gezegd, gestressed raken ervan dus ook. Dan heb je niet alleen te maken met een klote stemming maar tevens met een gestressed gevoel wat het nog erger maakt.

Over aan de alcohol gaan, af en toe drink ik nog mijn biertje om even tot adem te komen. 2 glazen en vervolgens lijkt de mist op te trekken voor even. Ik drink dan rond 1800 die 2 glazen en daar hou ik het bij. Schijnt nog goed te zijn voor hart en nieren ook En het werkt zeker goed op de stemming, als ik om 10:00 opsta en ik ben tot 1800 gespannen dan is de avond ontspannen ingaan wel eens prettig. Sinds vandaag weer gedaan dus, 2 glazen om uit te proberen en na het eerste glas voelde ik me ineens een stuk beter.

Problemen wegdrinken is het niet, het is eerder kiezen tussen een kalmeringstablet of 2 glazen bier en dan kies ik liever voor 2 glazen bier. 2 glazen neigt overigens wel tot 3 glazen maar dan is even de grens aangeven okey om het niet tot 12 glazen te laten komen

Merk overigens dat ik na 30 minuten lopen met de hond mezelf ook een stuk beter voel, dus wie weet moet ik dat nog vaker doen. In beweging blijven dus ook. Meer doen en minder tijd om met mezelf bezig te zijn. Een tijdje geleden liep ik nog 2 uur door het bos maar dat is ook weer gaan liggen. Het oppakken van activiteiten, even door de zure appel heenbijten en doen, niet afwachten maar doen om daarna een beloning te krijgen met een goed gevoel. Bij een lage stemming is afwachten al snel aan de orde. Maar weet ik vervolgens dat actie goed doet dan is tot actie overgaan sneller gedaan door de beloning van het goed voelen. En dan zolang volhouden totdat het goede gevoel meer vanzelfsprekend gaat zijn en dan is alles makkelijker.

Blah blah, het gaat dus om die beloning, een beter gevoel door een bepaalde actie en dan een gewoonte maken van de acties die je doet. Zorgen dat het je levensstijl gaat worden en als het dan een hele tijd heeft geduurd die passiviteit dan is doorbijten noodzakelijk. Steeds blijven doorbijten en doorgaan totdat het erin gaat zitten, net zoals depressie erin gaat zitten zomaar.

[ Bericht 8% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 03-07-2007 19:11:42 ]

Afleiding zoeken bezigheid. En het vermogen hebben tegen jezelf te zeggen als je gedachtes hebt waardoor je je down gaat voelen. Moet je tegen jezelf zeggen. Ik stop ermee ik wil dit niet. En dan ga je gewoon iets doen. Hond uitlaten ofzo. En depressie is nogal een breed begrip naar mijn mening. Als je problemen hebt ga ze niet uit de weg maar los ze op

quote:

Op donderdag 21 juni 2007 16:26 schreef Burdie het volgende:
Yep, herkenbaar domenvanger! Met één biertje merk ik de volgende dag het verschil al. Soms doe ik het wel, maar het is een constante afweging of het de moeite waard is.

Ik heb trouwens de laatste dagen enorm veel last van hele heftige moodswings. Het stopt maar niet. Iemand ervaring hiermee, en een idee wat hier tegen te doen valt? Ik ben doodsbang dat het te maken heeft met borderline (volgens mijn psycholoog heb ik een aantal borderlinertrekjes namelijk) en dat helpt ook niet echt .

Manisch-depressief misschien?
hier zijn medicijnen voor, in sommige gevallen zijn er mensen zich vasthouden aan psychotherapie... Je kunt de situatie ook accepteren en ermee leren leven, concentrerend op het positieve...

[ Bericht 11% gewijzigd door ExperimentalFrentalMental op 04-07-2007 17:00:10 ]

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 16:54 schreef ExperimentalFrentalMental het volgende:

[..]

Manisch-depressief misschien?

Hoeft niet per sé, heb er ook last van en ben niet manisch (alleen chronisch). Allerlei factoren kunnen te maken hebben met mood-swings... ik merk het vooral als ik wat meer dan 2 glazen alcohol binnen heb gekregen de avond ervoor, te weinig heb geslapen, te druk heb gehad met werk etc.

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 16:59 schreef Ceased2Be het volgende:

[..]

Hoeft niet per sé, heb er ook last van en ben niet manisch (alleen chronisch). Allerlei factoren kunnen te maken hebben met mood-swings... ik merk het vooral als ik wat meer dan 2 glazen alcohol binnen heb gekregen de avond ervoor, te weinig heb geslapen, te druk heb gehad met werk etc.

Inderdaad, ik ben niet manisch-depressief, daar is uitgebreid naar gekeken .
Regelmaat is inderdaad gewoon erg belangrijk voor me, dat werkt nog het beste.
Ik vind het lastig te accepteren, maar het is nu eenmaal niet anders...

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 17:03 schreef Burdie het volgende:

[..]

Inderdaad, ik ben niet manisch-depressief, daar is uitgebreid naar gekeken .
Regelmaat is inderdaad gewoon erg belangrijk voor me, dat werkt nog het beste.
Ik vind het lastig te accepteren, maar het is nu eenmaal niet anders...

Dat had ik ook, kon niet functioneren zonder tot op de minuut nauwkeurig te weten wat er ging gebeuren. Van spontane acties van derden ging ik dan ook compleet door het lint
Tegenwoordig trek ik het al wat beter, scheelt ook dat m'n werk absoluut niet te voorspellen is dus ik moet wel

quote:

Op woensdag 4 juli 2007 17:11 schreef Ceased2Be het volgende:

[..]

Dat had ik ook, kon niet functioneren zonder tot op de minuut nauwkeurig te weten wat er ging gebeuren. Van spontane acties van derden ging ik dan ook compleet door het lint
Tegenwoordig trek ik het al wat beter, scheelt ook dat m'n werk absoluut niet te voorspellen is dus ik moet wel

Op de minuut nauwkeurig hoeft niet, maar ik kan absoluut niet tegen onregelmatigheid. Terwijl ik student ben, en mijn leven echt zo onvoorspelbaar is als de pest .

Dat had ik als kleine Nijna al... zolang ik maar wist wat er komen ging dan was het goed. Anders was het brullen/paniek/stress.
En ik heb het nog steeds, alleen kan ik nu wel iets beter tegen onverwachte dingen. Maar het liefst weet ik gewoon vantevoren waar ik aan toe ben .
En nu ga ik eten koken

Neurotisch noemen ze dat toch? Toen ik eens zei dat ik alles onder controle wil hebben kreeg ik te horen dat het neurotische trekjes heeft.

Van te voren weten hoe situaties aflopen dus ook, terwijl je nooit van te voren weet hoe een willekeurige situatie gaat aflopen. Een gebeurtenis op je af laten komen was het advies, niet van te voren gaan denken over hoe en wat, gewoon alles laten gebeuren. Alles laten gebeuren en handelen op gevoel en verstand en zo zullen vele situaties altijd goed aflopen. Als je enigszins bij de les bent op een niet overdreven manier kan er toch weinig mis gaan in het leven?

( Wel kijken bij het oversteken van de weg uiteraard )

Vandaag naar de dokter geweest en het middel lamictal tegen depressie is verhoogd, meteen werd erbij vermeld dat er geen wondermiddel bestaat, zelf actie ondernemen blijft noodzakelijk. Combinatie van beiden dus.

Geen idee of dat neurotische trekjes zijn...
Ik weet best wel dat je niet vantevoren kunt voorspellen hoe dingen af gaan lopen, begin ook door te krijgen dat het niet zoveel zin heeft om een telefoongesprek 100 keer vantevoren in mn kop te gaan zitten voeren, omdat het toch anders loopt dan ik bedenk .
Verstand komt met de jaren he .

Maar verder doe ik het op het moment eigenlijk best goed. Af en toe een kuil in de weg, maar het duurt geen dagen voor ik er weer uit kom. Ik blijf de neiging houden om als er iets tegenzit gelijk weer in dat negatieve denken te gaan zitten, maar dat zal denk ik ook een stuk(je) karakter zijn.
Maar het blijft niet zo hangen als eerder gelukkig .

Fijn dat het zo gaat Nijna, lijkt me een prettig vooruitzicht met een kindje op komst!

Dank je LB, ik vind het ook wel fijn. Soms ook wel eng hoor, toch bang dat ik weer meer ga wiebelen straks of later of ... (maar dat zien we dan wel weer)

Hoe gaat het met jou?

Tuurlijk vind je dat eng. Kan ik me goed voorstellen. Het is natuurlijk geen zekerheid. Maar je gaat wel uitgerust? of in ieder geval kalm een nieuwe periode in en dat is wel fijn toch

vakantie helpt vaak

quote:

Op donderdag 5 juli 2007 12:48 schreef lobotomie het volgende:
vakantie helpt vaak

Niet dus .
Vakantie is vaak dusdanig stressvol dat het een depressie kan aanwakkeren of zelfs triggeren.

quote:

Op donderdag 5 juli 2007 13:07 schreef Burdie het volgende:

[..]

Niet dus .
Vakantie is vaak dusdanig stressvol dat het een depressie kan aanwakkeren of zelfs triggeren.

Het werd mij zelfs afgeraden door zowel de arbo, als de huisarts als m'n psycholoog. Het laatste wat je schijnbaar met een depressie moet doen is op vakantie gaan om 'tot rust te komen'. Dat werkt averechts.
Zodra het een heel eind beter gaat kun je het goed doen eerder vooral niet. Lekker in een bekende omgeving alles op een rijtje zetten.

En je neemt vaak toch jezelf mee als je op vakantie gaat, vluchten voor je eigen negatieve gedachtes is ook vaak niet de methode om te herstellen. Genieten van de zee als je niet in staat bent tot genieten heeft ook weinig nut.

Ik was even aan het denken over grenzen aangeven. De grens tot waar je je slecht gaat voelen door je eigen negatieve denken, tot hoever laat je je eigen zelfbeeld dalen en tot hoever laat je je leven leiden door anderen bijvoorbeeld in je eigen zelfbeeld.

Tussen de grenzen leven en binnen die grenzen het pad bewandelen voor de rest van je leven. Jezelf instellen als het ware, een levensinstelling aanmeten die stabiel en structureel is. Niet teveel van dit en niet teveel van dat.

Af en toe denk ik dat je zelf de grens kunt aangeven tot hoever je daalt in je stemming en ook tot hoever je stijgt. De rem erop gooien als het ware door zelf controle uit te oefenen en dan ook weer de grens aangeven van hoeveel controle je uitoefend.

Stop!!! Halt!!!! Dit is genoeg, nu ga ik alles van een andere positievere kant bekijken. ( en dan is het in mijn geval nodig dat ik alles niet te positief ga zien ) Een moment pakken dus ook, een moment nemen en vanaf dat moment starten op een nieuwe manier.

Gedragstherapie kan helpen maar ik denk vaak dat je het ook zelf kunt doen door jezelf goed in te schatten. Hardnekkige negatieve gedachtes omzetten tot iets positiefs door een andere waarde toe te kennen.

Het leven is te mooi om slecht te voelen denk ik op dit moment, nu nog overtuigd blijven van die gedachte en de kans dat er een voordeel van 10 procent is kan al mogelijk zijn. Morgen bij het opstaan ook die instelling aanmeten en de dag erna ook.

[ Bericht 4% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 05-07-2007 14:11:48 ]

hallo allemaal, een hele lange poos geleden had ik in dit forum gepost.
Om het kort te houden, al bijna een jaar loop ik met tussenpozen depressief en moe. En ik geniet niet meer zo als vroeger, zo lach ik veel minder. En ben ik super serieus/koud geworden, doordat ik zo in mijn eigen ronddwaal...zonder enig idee waar ik naar toe ga en wat ik wil. Ik leef tussen 2 culturen en dat vreet echt als je er tussen zit en niet kan kiezen voor welke.
Ik heb al bijna 1 jaar last van moodswings die per dag anders zijn, en gelukkig vallen ze mee.
En ik moet zeggen ik ben er op den duur aan gewent geraakt aan die moodswings enzo..hoewel ze toch vervelend zijn. Maar genoeg over mij.

quote:

Ik was even aan het denken over grenzen aangeven. De grens tot waar je je slecht gaat voelen door je eigen negatieve denken, tot hoever laat je je eigen zelfbeeld dalen en tot hoever laat je je leven leiden door anderen bijvoorbeeld in je eigen zelfbeeld.

Af en toe denk ik dat je zelf de grens kunt aangeven tot hoever je daalt in je stemming en ook tot hoever je stijgt. De rem erop gooien als het ware door zelf controle uit te oefenen en dan ook weer de grens aangeven van hoeveel controle je uitoefend.

Stop!!! Halt!!!! Dit is genoeg, nu ga ik alles van een andere positievere kant bekijken. ( en dan is het in mijn geval nodig dat ik alles niet te positief ga zien ) Een moment pakken dus ook, een moment nemen en vanaf dat moment starten op een nieuwe manier.

Je hebt groot gelijk dat je zelf de grens kan bepalen, mischien niet voor 100 procent maar door alles wat je oefen je invloed uit op je stemming. Want er zijn zoveel factoren die je stemming voor een gedeelte bepalen. Een van deze is bijvoorbeeld de muziek.
Alleen voor mensen van wie hun stemming zo is gedaald is vaak het niet meer mogelijk om positief te denken of controle over zichzelf te hebben, maar dit komt ook vaak voor bij personen die een (psychische)ziekte hebben.

Grenzen aangeven over hoe diep je je eigen zelfbeeld laat zakken is het ook in mijn geval. Depressie gaat hier gepaard met een lage eigenwaarde zodat het van kwaad tot erger gaat zijn, het leven is de moeite minder waard als je jezelf minder waarde toekent. Het leven is vanzelf waardeloos als je jezelf als waardeloos beschouwt en dan ga je je ook waardeloos voelen uiteindelijk.

De schuld leggen bij mezelf dat het zo gelopen is en vervolgens aangeven dat het soms komt door een samenloop van omstandigheden omdat je nog jong bent. Nieuwe waardes toekennen waar ik me dus aan ga houden, spelregels opstellen voor mezelf zodat het leven als spel leuker is. Blijf ik mezelf de schuld geven over hoe het gegaan is dan blijf ik leven daarmee en is opnieuw beginnen sowieso niet mogelijk, het heeft geen zin dus ook door met schuldgevoelens te blijven lopen omdat het leven even niet lekker loopt, opnieuw beginnen is dan ook niet mogelijk.

En volgens mij is het dan zo dat naarmate je langer bezig bent met die grenzen aangeven dat je je er steeds meer aan gaat houden, net zoals auto rijden een automatisme kan zijn.

Het eist denk ik ook iedere dag aandacht zolang het nog niet lekker gaat, sowieso eist het hier aandacht vaker om mezelf juist in het leven te plaatsen. Als er wat gebeurt dan komt er vanzelf een reactie over hoe ik er tegenaan ga kijken, en het is niet altijd zo dat ik er juist tegen aan ga kijken. Bij maanden lang fout denken is een nieuw denk-patroon nodig. De bevestiging van anderen heb ik dan soms nodig om meer overtuigd te raken van juist denken, als iemand een oppepper geeft dat ik juist bezig ben dan voelt dat een stuk beter en krijg ik een sterker gevoel dat het okey is zoals het gaat.

Vandaag toen ik opstond had ik even geen gedachtes in de trend van. " Alweer een klote dag". En dat is al een beter begin Lijkt vaak te zijn dat het klote gevoel minder wordt naarmate het langer duurt, alsof het klote gevoel aan slijtage onderhevig is En dat is alleen maar okey Alsnog wisselt het vaker, maar ik ga ervan uit dat het in de toekomst een lange reeks van goede dagen gaat zijn. De auto die depressie heet zal ooit helemaal niet meer kunnen rijden en dan schaf ik een mercedes aan

Even nog een toevoeging. Het verschil tussen. " Ik wil me goed voelen en ik wil me minder druk maken" of " Ik voel me slecht en ik maak me te druk". Als ik tegen mezelf zeg dat ik me goed wil voelen dan is de kans groot dat ik me beter zal voelen, ga ik zeggen dat ik me slecht voel dan is dat alleen maar een bevestiging van dat slechte gevoel zodat het slechte gevoel in stand gehouden wordt.

Ik wil me goed voelen, en vervolgens..." Ik voel me beter". Je bent wat je denkt

Nog een laatste opmerking dan maar

Te graag gezond willen voelen kan ook averechts werken bij mij, teveel bezig zijn met verzet voeren tegen een slecht gevoel zodat het slechte nog sterker kan worden. Een sussende gedachte van. " Ik mag me slecht voelen maar het hoeft niet" kan dan helpen om even te accepteren dat het zo is en dat het even zo mag blijven. Maar dan wel uitgaan dat het ook anders mag. Een keer even niet bezig zijn met de ziekte zodat de ziekte op de achtergrond gaat liggen, even negeren ervan. En dan zeker nog steeds de instelling dat een beter gevoel altijd beter is. Maar constant de strijd aangaan houdt het in stand waar je tegen vecht.

[ Bericht 7% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 06-07-2007 16:06:27 ]

Vandaag waarempel een goed gevoel bij het opstaan 2 uur eerder wakker geworden op deze zaterdag en zelfs muziek kan ik beleven. Het leven beleven inplaats van dat het langs me heengaat lijkt het op. Muziek luisteren kan gaan met een beleving of je luistert niet door gebrek aan feeling zodat je de muziek niet hoort en voelt.

In leven voelen dus ook

Nu hopen dat het morgen ook zo is en overmorgen ook en de dag erna, maar goed, als dat niet gebeurt dan heeft het nog wat tijd nodig en dan maakt dat ook niet uit. In ieder geval de dag van vandaag zien als geschenk Het lijkt wat makkelijker te zijn als er geen strijd gevoerd hoeft te worden door een hoofd vol gedachtes. Heeft ook met tevredenheid te maken.

Kan zijn dat ik over een tijdje dus hier afwezig zal zijn omdat de depressie helemaal verdwenen is, dit is ondertussen de 4e die ik in mijn leven heb gehad dus dan denk ik vanzelf dat ik ooit mijn lesje geleerd heb gekregen. Lesje geleerd heb gekregen gaat dan over een foute instelling in het leven maar soms valt daar dan vrij weinig aan te veranderen door omstandigheden, shit happens sometimes.

Nu maar genieten ervan en wie weet blijft het genot aanwezig. Eenmaal genieten en blijven genieten Niet overdreven maar juist in balans. Blij zijn om te leven door mijn zorgen aan de kop.

Kan zijn dat morgen weer een minder bericht komt maar dan ligt dat aan het herstellen, het kan of hoeft niet over 1 dag ijs te gaan. Maar dan kan 1 goede dag de aanzet zijn tot een lange reeks van goede dagen.

-

[ Bericht 100% gewijzigd door Koewam op 09-07-2007 10:21:53 ]

Langdurig vitaal depressief meldt zich.

Zit nu uhm vier jaar aan de ad. Daarnaast ook nog controle door psychiater. Vervelend is dat iedere keer als ik denk, nu blijft het weg, het als een slaghout mij weer omkeilt Zit nu in de derde nagenoeg slapeloze nacht. Er is niets bijzonders waardoor het opleeft.

Wel beijna jaar lang opgenomen geweest, was erg suicidaal, dat heeft vreselijk geholpen. Ik kan nu in ieder geval wel voor mijzelf aangeven wanneer mijn depressie weer eens gierend uit de hand dreigt te lopen, zoals nu bijvoorbeeld. Kan dan ook wel proberen, met uitschrijven bijvoorbeeld, alles in de hand te houden.

Ben er nu wat gelaten onder, maar op een gegeven moment wordt ik weer strijdbaar, en dan klaart het op. Ik heb geleerd dat het belangrijk is het strijdbare moment niet uit het oog te verliezen, dan gaat het mis.

Veel hier is herkenbaar, en dat helpt ook.

@Frien, depressie is voor de omgeving knap kut. Ik ben er al twee keer relaties door verloren. Heb vriendinnen vreselijk belast, gekwetst, en eigenlijk emotioneel misbruikt en gechanteerd (als jij nu kapt spring ik voor de trein). Ik hoop voor jou dat jij het een beetje trekt.

Te veel van het "goede" is nooit goed

quote:

17-07-2007

Stop met luisteren naar je klagende vriendin



Meisjes die veel over hun problemen praten, zijn vaker depressief en angstig. Dit blijkt uit een recent gepubliceerde studie van professor Amanda Rose, onderzoeker aan de University of Missouri. Het onderzoek werd uitgevoerd onder 813 pubers. Bij jongens werd geen verhoogde kans op depressie of angst aangetoond.

Balans slaat door
“Jarenlang hebben we kinderen aangemoedigd om vrienden te zoeken om over problemen te praten,” zegt professor Rose. “Normaal gesproken wordt praten over je problemen gezien als gezond gedrag. Dit onderzoek laat echter zien dat het ook teveel van het goede kan worden. Vooral meisjes hebben de neiging om heel veel over problemen te praten. Dan slaat de balans door en wordt het ongezond gedrag.”

Geen controle
Rose heeft wel een idee waarom teveel gepraat over problemen ongezond is. “Ze besteden zoveel tijd aan het zwelgen in hun problemen en zorgen, dat ze verdrietig en moedeloos kunnen worden. Dit zijn symptomen van depressie,” legt Rose uit. Angstig worden meisjes vooral wanneer ze zich zorgen maken over alle eventuele gevolgen van hun problemen. “Dit geldt vooral voor problemen waarover de meiden geen controle hebben. Bijvoorbeeld of een bepaalde jongen hun leuk vindt en of ze wel worden uitgenodigd voor de leukste feesten.”

Afleiden
Professor Rose vindt niet dat pubers hun problemen moeten verzwijgen. “Stimuleer ze om problemen bespreekbaar te maken, maar wel met mate,” adviseert ze. “Beter is het om deel te nemen aan andere activiteiten, zoals sport, om de aandacht af te leiden van hun problemen.”

(Sync.nl)