Depressie - hoe ga je ermee om

Zou het verstandig zijn om drugsgebruik ten behoeve van symptoombestrijding te melden bij de huisarts? Ik vermoed namelijk dat je dan een moralistische preek krijgt... Ik ben inmiddels weer gestopt en nog geen 3 dagen naderhand is het weer terug...

Nog wat tips die misschien kunnen helpen, bij mij hielpen ze slechts gedeeltelijk of niet (sommige maakten het alleen erger):
- Ga alleen leuke dingen doen als je denkt dat het daarmee weg gaat (dwz als je ervoor open staat). Als je depressief bent en je gaat uit ga je jezelf alleen nog maar verrotter voelen weet ik uit ervaring. Komt omdat iedereen om je heen vet plezier heeft en jij niet of veel minder.
- Drugs, ik ben er allerminst trots op maar ik heb er een half jaartje mee geëxperimenteerd en voor een deel beviel dat wel, maar het loste niets daadwerkelijk op. Prestaties leden er meer onder en in plaats van blij en vrolijk werd ik eigenlijk meer apatisch. Het hielp eigenlijk vooral in het 'gedachten op nul zetten' en kunnen slapen, waar ik toch al heel slecht in ben van nature. Ik raad het iedereen af omdat het slecht is voor je gezondheid.
- Deze is specifiek op mij van toepassing maar wellicht geldt het voor andere mensen net zo goed: Ik had heel veel afleiding aan muziek (maken). Ben veel met gitaar spelen bezig en op momenten dat ik het echt niet zie zitten pak ik een paar CD's van m'n favoriete artiesten er bij (op het moment bijvoorbeeld Bert Jansch). Gitaar spelen bij de band (elektrisch), voor mezelf (akoestisch) en luisteren is wat mij op het moment vooral op de been houdt.
- Praten met anderen erover. Deze gebruik ik zelf bijna niet omdat ik het gevoel heb dat ik anderen alleen maar tot last ben, zij schieten er niks mee op en ik schiet er niks mee op. Vandaar dat ik die zo min mogelijk gebruik. De enige met wie ik er nog wel serieus over kan praten is m'n pa, aangezien die ook dergelijke problemen heeft.
- Op de grond gaan liggen. Het klinkt waarschijnlijk extreem debiel, maar dit doe ik soms wel eens als ik op m'n kamer zit, er niemand anders is en ik overrompeld wordt door een extreem machteloos gevoel. Het kan dan na een uurtje of wat vanzelf weg trekken. Niet teveel nadenken op zo'n moment...

Zo zijn er nog wel meer dingen, maar kan ze nu niet allemaal bedenken. De meeste hebben wisselend succes... Toch moet ik zeggen dat ik ondanks alles niet als oorzaak of gevolg heb dat ik in een sociaal isolement zit, buitengesloten wordt, geen sociaal leven heb, dagelijkse activiteiten eronder lijden... misschien alleen in beperkte mate... en toch keert het regelmatig terug.

En dat met "de klachten te vaag"... kopieer wat je hebt geschreven in dit topic en geef het aan je psych. Ik heb ook gewoon spontaan wat opgeschreven en ingeleverd. Werd erg op prijs gesteld, en zo konden gerichtere vragen gesteld worden. Zoals "doe je jezelf weleens pijn".

Ik snij nooit in m'n polsen! Absoluut niet. Maar heel m'n bovenarmen zitten onder de littekens omdat ik puistjes uitknijp... kan er niet gemakkelijk mee stoppen (met korte mouwen aan). Is dit ook een vorm van automutilatie?

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 15:19 schreef BttD het volgende:
- Praten met anderen erover. Deze gebruik ik zelf bijna niet omdat ik het gevoel heb dat ik anderen alleen maar tot last ben, zij schieten er niks mee op en ik schiet er niks mee op. Vandaar dat ik die zo min mogelijk gebruik. De enige met wie ik er nog wel serieus over kan praten is m'n pa, aangezien die ook dergelijke problemen heeft.
[quote]

Hmm ja... "anderen tot last zijn". Heb je geen mensen waarmee je een intieme vriendschappelijke relatie hebt? Ik ben er vrij open over, en vertel mensen er gewoon over. Ze kunnen het raar vinden maar dat interesseert me geen fuck (vroeger wel). Ik merk dat sinds ik opener hierover ben dat ik mensen hun vertrouwen win, en dat ik meer vriendschappelijke relaties heb. Op het medelijden is? Neh, denk 't niet.

[quote]
- Op de grond gaan liggen. Het klinkt waarschijnlijk extreem debiel, maar dit doe ik soms wel eens als ik op m'n kamer zit, er niemand anders is en ik overrompeld wordt door een extreem machteloos gevoel. Het kan dan na een uurtje of wat vanzelf weg trekken. Niet teveel nadenken op zo'n moment...

Soms als ik depri ben dan wil ik niks anders dan slapen. Gewoon in slaap vallen en hopen dat het morgen over is. Of de dag beginnen omdat ik me kut voel wanneer ik wakker word. Wat ik dan probeer te doen is om bezig te zijn. Als is het maar iets oppervlakkigs.


Kun je je concentreren?

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 19:25 schreef Koewam het volgende:
Ik snij nooit in m'n polsen! Absoluut niet. Maar heel m'n bovenarmen zitten onder de littekens omdat ik puistjes uitknijp... kan er niet gemakkelijk mee stoppen (met korte mouwen aan). Is dit ook een vorm van automutilatie?

Deed ik vroeger ook, is niets ergs aan denk ik. Vind ik geen mutilatie, ik vond het altijd nogal bevrijdend om die dingen kapot te duwen . Heb er nu al 10 jaar geen last meer van van die dingen, maar uitknijpen lijkt me niet zo vreselijk.

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 19:30 schreef Koewam het volgende:

[..]

Soms als ik depri ben dan wil ik niks anders dan slapen. Gewoon in slaap vallen en hopen dat het morgen over is. Of de dag beginnen omdat ik me kut voel wanneer ik wakker word. Wat ik dan probeer te doen is om bezig te zijn. Als is het maar iets oppervlakkigs.

Juh, heb ik ook wel eens, maar niet zo heel heftig, ik blijf redelijk scherp omdat het moet, maar ik heb mezelf ook wel eens in de nesten gewerkt doordat ik dingen niet afmaakte (voor studie bv.). Meestal blijf ik behoorlijk helder om ervoor te zorgen dat ik in ieder geval mijn studie kan afmaken. Ondanks dat ik geen idee heb wat ik ermee moet straks en ik helemaal geen motivatie heb om te werken wil ik het wel heel graag halen. Soort prestatiedrang ofzo. Eerder had ik altijd heel veel motivatie, studeerde ik vrij veel, deed heel veel leuke dingen ernaast en ben ook nog vrij actief geweest op allerlei gebieden (bestuur bijvoorbeeld). Toen maakte ik soms wel weken van 60 uur voor studie/werk en dan moest ik ook nog leuke dingen plannen. Had er toen echt zin in, tegenwoordig dus niet zo veel meer. Ben eigenlijk doorgaans afgeleid en ga met andere dingen bezig omdat ik toch het idee heb dat ik nutteloos bezig ben.

quote:

Kun je je concentreren?

Meestal wel. Op een dag zoals gisteren helemaal niet en dan doe ik ook geen zak. Concentratie is bij mij niet het grootste probleem, wel ben ik zo verdomde jaloers op mensen die wanneer ze maar willen kunnen slapen. Ik slaap zo nerveus/zenuwachtig dat ik nauwelijks fatsoenlijk rust krijg.

Overigens tref je me op een moment dat het nog vers in m'n geheugen zit omdat het de afgelopen drie dagen is geweest en vandaag een beetje. Volgende week zul je zien dat ik geen idee meer heb waarom ik me zo voelde...

Als ik zo lees wat je schrijft zie ik toch wel degelijk symptomen BttD! Ook omdat je schrijft dat je tijdens 'betere' perioden niet inziet waarom je depressief was, dat is volgens mij tekenend voor manisch.

Ik ben donderdag terug geweest bij de psych. Ze had de testuitslagen dus die hebben we voor een groot deel behandeld. Ik scoorde verhoogd op depressie, moeite met sociale contacten, wraakzucht, lusteloosheid, moeite met vertrouwen, gevoeligheid en nog wat van dat soort dingen. Voornamelijk dingen die ik herkende en die ook 'vertrouwd' klonken. Volgende week gaan we de tests verder bespreken en als het goed is een behandelplan bedenken. Wel zal ik een andere psych krijgen omdat deze er per 1 juni mee ophoudt.
Moet zeggen dat de afleiding van werken me heel erg goed doet. Ik ben 's avonds wel kapot van me een hele dag inspannen (niet dat ik zwaar werk heb hoor) maar toch ben ik dan goed de dag door gekomen. Dit weekend vier ik m'n verjaardag voor vrienden dus daar kijk ik ook erg naar uit!

Ik hobbel gewoon maar verder, 't schommelt nogal hoe het gaat.

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 20:03 schreef Lips het volgende:
Als ik zo lees wat je schrijft zie ik toch wel degelijk symptomen BttD! Ook omdat je schrijft dat je tijdens 'betere' perioden niet inziet waarom je depressief was, dat is volgens mij tekenend voor manisch.

Ja, de psychologe vertelde mij toen echter dat manische depressiviteit veel ergere symptomen kent, zoals roekeloos met geld omgaan in manische periodes en extreme leegheid in depressieve periodes. Toch vertrouw ik het zaakje gewoon niet. Ik functioneer wel redelijk (zeg 75%) op sociaal en studietechnisch gebied, maar het gaat met horten en stoten eigenlijk.

Laat ik er ook even aan toevoegen dat het me altijd 'overkomt', het is een beetje vergelijkbaar met fysieke aandoeningen zoals verkoudheid en griep, die loop je op. Ik dacht altijd dat mensen die psychische ziektebeelden hadden dit wel konden oplossen door anders te gaan denken. Nu zal dat voor een deel ook wel zo zijn, maar ik denk dat het toch iets is dat gewoon niet goed zit in je hersenen ofzo, in plaats van dat het verkeerd denken is.

quote:

Ik ben donderdag terug geweest bij de psych. Ze had de testuitslagen dus die hebben we voor een groot deel behandeld. Ik scoorde verhoogd op depressie, moeite met sociale contacten, wraakzucht, lusteloosheid, moeite met vertrouwen, gevoeligheid en nog wat van dat soort dingen. Voornamelijk dingen die ik herkende en die ook 'vertrouwd' klonken.

Deels herkenbaar inderdaad...

quote:

Volgende week gaan we de tests verder bespreken en als het goed is een behandelplan bedenken. Wel zal ik een andere psych krijgen omdat deze er per 1 juni mee ophoudt.
Moet zeggen dat de afleiding van werken me heel erg goed doet. Ik ben 's avonds wel kapot van me een hele dag inspannen (niet dat ik zwaar werk heb hoor) maar toch ben ik dan goed de dag door gekomen. Dit weekend vier ik m'n verjaardag voor vrienden dus daar kijk ik ook erg naar uit!

Leuk dat je afleiding kunt vinden in je werk. Ik had dat ook altijd met studie, hoewel ik het toendertijd ook niet zo erg had als nu af en toe. Op het moment zit ik TOTAAL niet te wachten op de verplichting van werken helaas. Ik wil die motivatie/energie van 2/3 jaar terug weer hebben!!

quote:

Ik hobbel gewoon maar verder, 't schommelt nogal hoe het gaat.

Hmm herkenbare uitspraak, ik zou graag stabieler zijn, ik ben een periode wel stabieler geweest omdat het me gewoon niet zoveel kon schelen (zoals ik hierboven ook al beschreef), maar toen was ik niet extreem productief. Nu dat weg is zit ik weer in m'n oude energie/stemmingsschommelingen patroon maar ik ben m'n lichaam iig niet aan het slopen

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 20:03 schreef Lips het volgende:
Als ik zo lees wat je schrijft zie ik toch wel degelijk symptomen BttD! Ook omdat je schrijft dat je tijdens 'betere' perioden niet inziet waarom je depressief was, dat is volgens mij tekenend voor manisch.

Even een algemene waarschuwing: symptoom-benoemen doen we hier niet.

Prima om je hart uit te storten, maar diagnoses als manische depressie zijn makkelijk, heel gemakkelijk aangepraat. Zoals al gezegd werd, als het je niet lukt om duidelijk onder woorden te brengen wat je scheelt: schrijf het op, of print uit wat je hier neer hebt gezet. Maar lees ná wat je hebt geschreven, als alles wat lekkerder loopt. Geeft je de mogelijkheid om dingen te nuanceren, en geen eenzijdig beeld te geven van de situatie. Desnoods in de vorm van aantekeningen of voetnoten.

Overigens is het heel normaal om niet in te zien waarom je eerder zo down was. Niemand's gemoedsrust is stabiel, iedereen kent schommelingen. Als ik een weekje heb waar alles even mee zit, zie ik ook de wolken niet, die achter de zon verscholen zitten.

Ik ben al zowat heel m,n fucking leven depri door shit. en hou al die shit voor me want niemand wil ECHT luisteren. elke dag is een oorlog en ik probeer me er elke dag doorheen te slaan. en wat ik Doe om het door te komen ? gewoon een masker opzetten naar de buitenwereld. en gewoon veel Gamen, film kijken en muziek luisteren. LIFE IS WAR !

Nou... aan die shit kun je wat doen... mensen met zo'n aandoening zijn gewoon heel gevoelig voor dingen die het kunnen triggeren, maar als je leven een oorlog is dan moet je er wat aan doen lijkt me

Stress is mij mij een grote trigger, onmacht over bv afhankelijk zijn van anderen op de werkvloer, irri collega's die me het bloed onder de nagels vandaan halen omdat ze geen reet uitvoeren en nog erger incompetente managers. Dat in combinatie in functies met een behoorlijke werdruk hebben mij nu al twee keer de das omgedaan (depressie). Je zou je er overheen moeten kunnen zetten en dat lukt mij dus gewoon niet. De aanleg voor depressie is aanwezig, al zo lang ik me kan heugen. Stress brengt mij aardig van de kaart.

quote:

Op zaterdag 21 april 2007 01:23 schreef Nosh het volgende:

[..]

Overigens is het heel normaal om niet in te zien waarom je eerder zo down was. Niemand's gemoedsrust is stabiel, iedereen kent schommelingen. Als ik een weekje heb waar alles even mee zit, zie ik ook de wolken niet, die achter de zon verscholen zitten.

Precies, dat heeft (hopelijk) bijna iedereen. Als ik een depressie verder achter me laat, dan begrijp ik volkomen waarom anderen niet goed kunnen invoelen/begrijpen hoe ik me tijdens een depressie voel. Ik kan het zelf dan ook niet meer.

Vandaag ben ik erachter gekomen dat ik niet last van depressie heb maar van onrust en spanningen. En vervolgens zorgen die spanningen weer voor een bedrukt gevoel wat lijkt op depressie. Vrij van spanningen en onrust wilt zeggen dat ik me wel lekker in mijn vel voel zitten en zo gaat de dag vanzelf beter voorbij. Het moment dat ik rustig ben in het hoofd is het moment dat ik me dus goed voel.

Nu iets vinden om definitief van de onrust en spanningen af te komen en dan is er weer een probleem uit de wereld Geen wiet of alcohol dus Een andere weg. Korte termijn-oplossingen vind ik niets.

Dagen achtereen dat ik de hele dag vol spanningen rondloop en geen moment rust kan vinden, en dan is even 1 moment van rust een waar genot waarbij ik dus vanzelf de conclusie trek dat het spanningen zijn. En dan denk ik vanzelf dat spanningen beter te lijf gegaan kunnen worden dan depressie omdat depressie vaak dieper geworteld zit.

Dus ik heb hoop

Ik heb niet alles in 't topic doorgelezen, maar wil wel kwijt dat hulp zoeken en krijgen an sich al positief kan werken. Ik kom nu wekelijks bij een psycholoog (niks dufs aan hoor!) en eigenlijk van het moment dat ik een doorverwijzing van de huisarts kreeg ging het al wat beter.
Op zich was ik *denk ik* al door het diepste heen: afgelopen jaar maanden achtereen elke dag opnieuw bekeken of ik nog wel wilde blijven leven en uiteindelijk maar besloten in ieder geval niet zelf het lot in eigen hand te nemen. Mocht ik echter een ongeluk hebben: jammer dan, ik ga niet vechten.
Wat andere zaken speelden ook mee, maar het omslagpunt was dat ik een bepaald iets absoluut niet durfde terwijl het zelf logisch beredeneerd niets bijzonders had moeten zijn (hou 't ff vaag) en daardoor pakten de donkere wolken nog sneller samen... of dood of hulp was zeg maar de tweesprong.
Ondertussen als "zelftherapie" een grote sprong genomen: ik heb een huis gekocht, weg uit het studentenhuis, had ik al jaren geleden moeten doen. Ik weet nog niet hoe het gaat worden, alleen wonen, maar allicht beter dan in de slechte sfeer die hier tegenwoordig hangt.

Enniewee, om je vragen te beantwoorden:
hoe zij erachter zijn gekomen
Zoals boven genoemd dat was het moment dat ik doorhad dat ik het niet zelf kan oplossen. M'n moeder had al wel eerder haar vermoedens, maar ik woon zelf aan de andere kant van het land, dus veel zicht had ze er niet op. Verder ben ik erg goed in de schijn ophouden "alles gaat z'n gangetje" is een prachtige coverup... 't is tenslotte waar als je je elke dag net zo klote voelt als de dag er voor.
Vervolgens ging het me opvallen dat ik nergens zin in heb, nooit ergens om sta te springen, altijd moe ben, me amper kan concentreren en m'n geheugen langzaam verdwijnt (zowel korte als lange termijn is flink beschadigd zeg maar, van de afgelopen 28 jaar zijn er een paar flarden over op dit moment en zelfs dat lijkt niet alsof *ik* het meegemaakt heb).
Ook nu doet het me allemaal niks... huis gekocht: mwah, mooi autootje erbij gekocht (naast een oldtimer bus): mwah. Vrijdag ook weer een voor mij moeilijke stap genomen met een negatief resultaat op zich: mwah.
Wordt nergens echt warm of koud van en leef eigenlijk al een paar jaar op automatische piloot.

hoe ze al dan niet hulp hebben gekregen
Naar de huisarts gegaan, was vrij snel gedaan, kort besproken en het was haar wel duidelijk dat zij er niks mee kon en heeft me doorverwezen naar Max Ernst instituut. Die lieten er vervolgens geen gras over groeien en had twee dagen later al een intake.
Ondertussen na een stuk of 8 wekelijkse gesprekken heb ik zelf niet het idee dat er nou veel gebeurd is, maar goed dat beoordeel ik niet eigenlijk
Wel wil hij me nog een keer langs een psychiater sturen voor een soort van second opinion en om te kijken of een korte kuur van anti-depressiva misschien kan helpen. Ben er zelf niet zo voor, maar aan de andere kant: bij hoofdpijn neem ik ook een pilletje en als ik me openhaal gaat er een pleister op. Dus waarom bij een depressie niet? Ik zie 't ook als een tijdelijke ziekte: er is iets niet lekker in m'n hoofd en als men dat kan oplossen: mooi toch?

Ik schaam me er in ieder geval niet voor dat ik in behandeling ben, maar ik probeer wel op te letten wie ik 't vertel uiteraard want er zijn wel mensen die te infantiel zijn om 't te snappen.

of en hoe ze het aan hun omgeving vertellen (familie / werk / vrienden / ...?)[
Twee delen:
1. aan niemand verteld maar op m'n site wat dingen geschreven die steeds zwarter werden waardoor mensen op een gegeven moment wat mailden
2. nu schrijf weinig op m'n site en praat ik af en toe met een paar vrienden die ik wel vertrouw en m'n ouders het verteld (dat was een flinke opgave)

Voel me de afgelopen 2 dagen vrij brak. Hopelijk wordt het snel weer wat beter

Ik vraag me wel eens af of ik zelf ook weleens depri ben. Maar ik ben niet lange tijd achter elkaar somber het ligt er maar net aan wat ik die dag allemaal ga doen en hoe het op school was en op het werk. Maar meestal als ik naar bed ga dan begint het malen over dingen wat heb ik vandaag allemaal gedaan vinden de collega's mij nog wel aardig werk ik nog hard genoeg. Ik maal echt over zoveel dingen. Maar ik heb zelf ook een moeilijke achtergrond.

In mijn hele leven heb ik 5 x een hele week plat gelegen had nergens zin in alleen om te gaan slapen met mijn ogen dicht zodat ik kon nadenken durfde geen contacten te leggen met de mensen uit mijn omgeving telefoon en computer raakte ik niet aan. De physciator noemt het een soort van phycose terwijl ze het helemaal niet zeker weten het kan ook een slaapstoornis zijn. Maar de laatste 2 keren was ik erg depri was erg ongelukkig ik dacht ik heb helemaal geen vrienden terwijl ik die wel heb, en ik dacht ook van waarom heb ik nog steeds geen relatie ik wil verkering hebben maar ze zullen mij wel niet leuk vinden dit soort dingen.

Het is zelf heel moeilijk om positief te gaan denken ik denk meestal negatief heel vervelend is dat maarja kan niet zomaar met mijn vingers knipperen en dat het dan over is. Heb af en toe een gesprek met verpleegkundige en phyciator gaat op zich wel goed alleen had laatst weer een tijdje plat gelegen waarschijnlijk kwam dat omdat mijn opa overleden was.

quote:

Op vrijdag 27 april 2007 15:12 schreef SupahFunk het volgende:
Ik vraag me wel eens af of ik zelf ook weleens depri ben. Maar ik ben niet lange tijd achter elkaar somber het ligt er maar net aan wat ik die dag allemaal ga doen en hoe het op school was en op het werk. Maar meestal als ik naar bed ga dan begint het malen over dingen wat heb ik vandaag allemaal gedaan vinden de collega's mij nog wel aardig werk ik nog hard genoeg. Ik maal echt over zoveel dingen. Maar ik heb zelf ook een moeilijke achtergrond.

In mijn hele leven heb ik 5 x een hele week plat gelegen had nergens zin in alleen om te gaan slapen met mijn ogen dicht zodat ik kon nadenken durfde geen contacten te leggen met de mensen uit mijn omgeving telefoon en computer raakte ik niet aan. De physciator noemt het een soort van phycose terwijl ze het helemaal niet zeker weten het kan ook een slaapstoornis zijn. Maar de laatste 2 keren was ik erg depri was erg ongelukkig ik dacht ik heb helemaal geen vrienden terwijl ik die wel heb, en ik dacht ook van waarom heb ik nog steeds geen relatie ik wil verkering hebben maar ze zullen mij wel niet leuk vinden dit soort dingen.

Het is zelf heel moeilijk om positief te gaan denken ik denk meestal negatief heel vervelend is dat maarja kan niet zomaar met mijn vingers knipperen en dat het dan over is. Heb af en toe een gesprek met verpleegkundige en phyciator gaat op zich wel goed alleen had laatst weer een tijdje plat gelegen waarschijnlijk kwam dat omdat mijn opa overleden was.

De psychiater wist niet helemaal zeker of het een psychose was? Goeie psychiater dan.

Ja en ik zit er al 2 jaar echt onwaarschijnlijk dus ze weten nou ook niet echt een oplossing behalve medicatie tegen pychose namelijk risperdal 1,5 mg ook weer gezeik met afrijden.

Waarom zoek je geen ander dan?

Luchtbel, hoe gaat het met jou? Heb je het idee dat de medicatie wat voor je doet inmiddels?

SupahFunk, ik sluit me aan bij luchtbel, waarom niet naar een ander? Misschien dat die wel meer duidelijkheid kan geven?

Dysthymie stoornis meldt zich weer een keer.
Het gaat met mij gelukkig steeds beter. ik heb nu geen therapiegsprekken meer.
Ik heb wel nog medicatie, wat nu via de huisarts gaat.
Ik heb wel nog mijn buien, maar die zijn niet meer zo erg als ze zijn geweest. Ze
duren gelukkig ook veel korter.

Ik heb nu wel zoiets, dat ik zelf wil bepalen wat goed is en niet wat een ander ervan vind of wat ik zou moeten doen. Die tijd is over.
Ik wil genieten van de goede dingen die ook in het leven zijn.
Ik zit wat dat betreft nog steeds in een leerproces.

Zo erg wegzakken wat ik in grootste deel van mijn leven met diepte punt 2005 heb gehad wil ik echt niet meer.

dubbel

quote:

Op zondag 29 april 2007 10:25 schreef Nijna het volgende:
Luchtbel, hoe gaat het met jou? Heb je het idee dat de medicatie wat voor je doet inmiddels?

Lief dat je het vraagt.
Het gaat nog niet zo maar ook zeker niet meer zo slecht. Met mij en mijn dochter gaat het beter. Ik voel me weer meer betrokken bij haar en voel ook trots en liefde weer. Dus dat is goed. Ik voel me ook gesteund door therapie meer, het gevoel dat ik er wat aan heb.
Aan de andere kant ben ik wel heel erg onzeker vaak nog over bovenstaande dingen en ook over dat gevoel. Ik voel me ook nog vaak verdrietig en heb dan echt dat rusteloze gevoel weer. Tranen die prikken de hele dag of juist niks kunnen/ willen. En boosheid, ik heb geen echte woede-uitbarstingen meer gehad, niet in dezelfde mate als een paar maanden geleden. Ik voel me wel boos maar kan mezelf beter inhouden, beredeneren waar het vandaan komt en soms er iets anders meedoen dan alleen maar kwaad worden. Er zijn uren die voorbij gaan zonder dat ik iets doe dat ik zelf afkeur en dat is een tijdlang niet geweest. Maar als ik een tijd heb met vooral een hekel aan mijzelf dan is de rest nog niet goed genoeg om daar wat mee te kunnen. Moeilijk vind ik dat vaak nog wel. Of de medicijnen helpen? Ik weet het niet. Ik heb veel gevoelens dus nog wel maar ik kan er ook beter mee omgaan en dat lijkt me eerder komen door therapie dan door de medicijnen maar misschien is het de combinatie.
Weet het dus allemaal niet zo goed nog, welke kant het op aan het gaan is. Het gaat in ieder geval niet meer alleen maar naar beneden.

Fijn om te lezen dat het niet meer alleen maar naar beneden gaat Luchtbel . Het klinkt heel voorzichtigjes wel wat beter. Maar volgens mij is het ook wel een weg met vallen en opstaan, tenminste dat is mijn ervaring. Goed om te horen dat je echt wat lijkt te hebben aan de therapie.
Rustig aan en pas goed op jezelf

01-05-2007

Kinderen van manisch-depressieve ouders kwetsbaar

GRONINGEN - Als kinderen van ouders met een manisch-depressieve stoornis een depressie krijgen, hebben die een verhoogd risico zelf ook manisch-depressief te worden.

Dat blijkt uit onderzoek van Manon Hillegers van het Universitair Medisch Centrum Groningen. Hillegers promoveert op 9 mei aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Energiek

Mensen die manisch-depressief zijn wisselen zware depressies af met periodes waarin ze erg energiek zijn. Tussendoor kunnen ze heel normaal functioneren. In Nederland komt een manisch-depressieve stoornis, ook wel bipolaire stoornis genoemd, bij 1 à 2 procent van de bevolking voor en begint meestal tussen het 15e en 25e jaar.

Hillegers onderzocht 140 kinderen tussen 12 en 21 jaar uit 86 gezinnen met een manisch-depressieve ouder. Bij de kinderen werd bloed afgenomen en ze werden psychiatrisch onderzocht en psychologisch getest.

Kwetsbaarheid

Volgens Hillgers kunnen stressvolle gebeurtenissen (als een verhuizing of het overlijden van een huisdier) en schildklierafwijkingen aanzienlijk bijdragen aan de kwetsbaarheid van deze kinderen. Over de oorzaken van de stoornis is nog weinig bekend.

Vrijwel alle kinderen die uiteindelijk een bipolaire stoornis ontwikkelden, hadden eerst een depressieve periode. De meeste patiënten hebben al jaren klachten. Het kan jaren duren voordat de diagnose manisch-depressiviteit wordt gesteld.

(c) ANP

(nu.nl)

ja,tvp

Deze maar even omhoog.
Ik hoop dat het goed gaat met de mensen die dit topic omhoog wilden hebben en nu niets te posten hebben

Hier gaat het best redelijk. Twee weken heel slecht gehad maar nu gaat het weer best en hopelijk blijft dat zo en gaat het richting beter. Ik ga volgend jaar ergens anders werken, hele andere richting. Dat voelt fijn en ik geloof wel dat ik dat kan tegen die tijd.

Ik heb ook even een vraag aan jullie, hoe gaan jullie om met dagen waarop je echt dingen moet doen die eigenlijk belangrijk voor jezelf of een ander zijn maar waarbij je niet goed weet of/ en wat je aan gaat kunnen? Ik vind dat heel moeilijk te beslissen allemaal. Meestal niet de dingen met mensen die ik goed ken want daar komen we meestal wel uit.
Volgende week een trouwfeestje, de week daarna een vrijgezellendag (van mijn beste vriendin) en vlak daarna haar huwelijk. Ik vind het moeilijk om aan te geven wat ik wel of niet kan op zo'n moment en ook bij wie. Ik weet nooit zo goed hoe ik andere mensen duidelijk moet maken dat sommige dingen te veel zijn. Ik wil niet zeuren of een spelbreker zijn en ik wil ook gewoon graag er zijn voor bepaalde mensen. Lastig zulke dingen. Meer mensen zulke problemen? En tips?

Herkenbaar, mijn eerste impuls is om dan maar heel hard weg te rennen (het afzeggen bijvoorbeeld), terwijl dat uiteindelijk niet echt wat oplost.
Ik weet niet zo goed hoe je dat moet doen eerlijk gezegd. Ik heb vaak als ik toch naar zoiets toe ga dat het wel ok is als ik er ben. Misschien bij mensen die weten hoe het met je gaat aangeven dat je niet goed weet hoe het gaat en dat je naar huis gaat als het teveel wordt?

Blij om te lezen dat het best redelijk gaat LB!

Inderdaad fijn te lezen dat het redelijk gaat Luchtbel .

Het is inderdaad lastig om aan te geven wat je wel en wat je niet kunt en dat sommige dingen af en toe teveel kunnen zijn. Ik weet niet hoe open je bent tegenover anderen daarover, maar ik zou toch proberen om er eerlijk over te zijn en misschien helpt het om te zeggen dat je het zelf ook lastig vindt om in te schatten.

In principe hanteer ik altijd voor mezelf de stelregel: ik ga. Mocht het dan uiteindelijk tegenvallen, dan kan ik altijd weer na vijf minuten weggaan. Maar dan heb ik het in elk geval geprobeerd .

Overigens gaat het met mij intussen weer redelijk goed. Ik heb een hele slechte tijd gehad, met als dieptepunt een gigantisch uit de hand gelopen nacht stappen, waarbij ik heb geprobeerd al m'n zorgen weg te zuipen. Natuurlijk hielp dat niet, maar ik heb me zo 'misdragen' en er zo'n rotgevoel aan over gehouden, dat het voor mij een eye-opener is geweest en een keerpunt, want sindsdien (nu anderhalve week geleden) ben ik volledig gestopt met roken, drinken en drugs. Verder probeer ik heel erg een bepaalde regelmaat in m'n leven aan te brengen en dingen te dóén. Ik merk dat als je begint met in beweging komen, de stap de volgende keer kleiner wordt. Dus zelfs als ik nu een keertje géén zin heb om wat te doen, kan ik mezelf er nu steeds vaker toch toe zetten, omdat ik weet dat het de vorige keer ook werkte.

Sinds ik het roer heb omgegooid, zit er echt heel duidelijk weer een stijgende lijn in en dat geeft me weer een hoop moed en vertrouwen. Ik heb me inmiddels bij een uitzendbureau ingeschreven, ben bezig met een tennisvereniging, een kerk, een studentenvereniging en m'n studie weer op de rit te krijgen.

Het is weer een veel te lang verhaal geworden, maar het gaat dus de goede kant op hier .

LB Ook ik vind het fijn te lezen dat het redelijk gaat. Heb geen tips, sorry.

Hier ook herkenbaar. Een voorbeeldje, ik zie er enorm tegenop om volgende week vrijdag naar een etentje te gaan. Mijn schoonvader is dan 25 jaar in dienst. De band met Djeez zus is niet best meer, we spreken haar nooit. Dus dat speelt nu ook mee. Maar anders has ik het ook gehad. Dat je dan gesprekken moet voeren. Ik weet echt niet waar ik het over moet hebben. Het liefst blijf ik thuis.
Gelukkig gaat Kim mee, heb ik afleiding.

Op zich gaat het best goed. Gesprekken met spv-er zijn afgelopen. De 22e, (dus diezelfde vrijdag) gesprek met de psychiater over hoe het nu verder moet. En in september waarschijnlijk assertiviteitscursus, mits genoeg deelnemers en juiste personen in de groep.

Klinkt inderdaad als een stijgende lijn Burdie, hou vol! (ook als het onverhoopt toch weer even wat minder zou gaan...)

Lastig Luchtbel, ik weet ook nog steeds niet goed hoe ik met dat soort dingen moet omgaan.
Meestal vraag ik mezelf af: als ik me goed zou voelen, zou ik het dan leuk vinden? Als het antwoord ja is, dan ga ik, maar dan hou ik wel in mijn achterhoofd dat het niet erg is om eerder weg te gaan, als het toch tegen valt. Als het antwoord nee is, ga ik niet.
Dit doe ik om mezelf een beetje te dwingen, anders kom ik helemaal nergens meer, denk ik. Want eigenlijk wil ik net als Nijna het liefst hard wegrennen voor dit soort dingen. Terwijl ik het vaak toch wel leuk vind, als ik er eenmaal ben.
Wel fijn dat het inmiddels beter gaat!

Hier gaat het weer even wat minder, had ik ook wel verwacht eigenlijk. Het gaat altijd een tijdje goed en daarna weer slecht(er). En ik sta nog steeds op de wachtlijst voor een psychologisch onderzoek, maar dat duurt nog wel een paar maanden. Dus eigenlijk heb ik weinig te melden..

Dat is wel een goede vraag natuurlijk: als ik me goed zou voelen, zou ik het dan leuk vinden?
Ik zeg regelmatig de gekste dingen af, die ik toch echt wel leuk zou vinden of goed zou vinden om te doen. Vooral eigenlijk omdat ik me minderwaardig voel ten opzichte van andere mensen. Maar ik weet ook wel dat juist soms die dingen wel doen, beter is. Aan de andere kant kan ik niet echt iets doen wat misschien net te veel is want voor mijn dochter moet goed gezorgd worden. Ik kan geen dag rust nemen daarna ofzo. Nou ja, even afwachten maar ja.

Bedankt voor jullie reacties. Ik voel me wel opgelucht dat ik nu ook weer uit die dip van laatst ben. Ik weet alleen wel weer dat als ik op m'n bek ga, het keihard gaat. Ik heb ook nog steeds bij drie verschillende instanties therapie. Dat is echt veel maar ook ontzettend nodig.

Succes Burdie, ik hoop dat je het vol kan houden.

En MissPink, rot dat het zo lang duurt. Bah.

Wat raar dat zoiets zo lang duurt, MissPink .
Ik ben zelf altijd al een gigantische mazzelkont geweest, maar ik kon die test gewoon meteen doen. Ook hoefde ik totaal niet te wachten voor de psycholoog of psychiater (ja, twee weken ofzo, maar dat is echt het minimale). Ik begrijp dus ook niet zo goed waarom dat allemaal zo lang moet duren, maar snap wel dat het heel frustererend is. .

Overigens kwam er bij mij weinig schokkends uit het psychologische onderzoek, behalve dan dat ik een nogal 'oppervlakkige' persoonlijkheid heb. Alle scores liggen zegmaar rond het gemiddelde en er zijn weinig tot geen uitschieters. Dat zou ook te maken kunnen hebben met de medicatie die ik nu slik, dat ik daar heel erg 'vlak' van geworden ben, maar ik merk dat zelf totaal niet. Of nauwelijks, iig.

Luchtbel, waarom heb je bij drie verschillende instanties therapie? En overleggen deze instanties wel onderling met elkaar? Het lijkt me echt een verschrikking om met drie verschillende instanties in zee te zijn gegaan; ik word er soms al gek van dat ik én een psycholoog én een psychiater heb. Hoewel ik die laatste voorlopig niet meer hoef te zien, pas wanneer ik wil afbouwen met mijn medicatie.

Trouwens: meestal doen mensen maar wat, om de tijd door te komen. Bewust of onbewust. Dat is iets wat mij heel erg heeft geholpen om me niet continue te hoeven spiegelen aan anderen en om me niet langer minderwaardig te voelen. Die andere mensen weten óók niet hoe het zit of hoe het moet. .

Ik ben eindelijk na meer dan een jaar helemaal van de medicijnen af! Heeft me echt veel moeite gekost, maar ik ben zo blij. Af en toe nog een tegenslag, maar gelukkig lang niet meer zo erg als eerst.
Hoop dat bij de anderen hier het ondertussen ook een heel stuk beter gaat, een depressie wens je niemand toe

Ik heb het tijden gezocht in mijn hoofd om een oplossing te vinden maar ik ben erachter gekomen dat de oplossing niet in het hoofd zit waar je moet zoeken omdat je bij zoeken in het hoofd alleen maar naar meer problemen gaat zoeken en vinden en zelf aanmaken waardoor je constant in je hoofd aanwezig bent waardoor het van kwaad tot erger wordt.

Volgens mij is mijn manier van omgaan ermee dat ik afleiding moet zoeken buiten het hoofd, de aandacht niet richten op het denken maar buiten het denken. Het denken afleren dus ook, door gewoon vaker niet met denken bezig te zijn, dan gaat het denken vanzelf minder worden na verloop van tijd.

Als ik me stoor ergens aan dan probeer ik dus ook de aandacht niet te richten daarop, gewoon meteen ergens anders mee bezig zijn. Ontwijkend gedrag wellicht maar het werkt wel. En als het dan gaat over negatief denken dan is ontwijkend gedrag wellicht de beste oplossing

Hier weer wat minder.

Als het wat minder gaat dan is ervan uitgaan dat het straks beter gaat wel okey om te doen. Een kleine oppepper om toch overeind te blijven anders zak je nog verder in de modder.

Over dat denken, vaak is het zo dat je jezelf depressief denkt, daarom juist mijn conclusie dat denken aan een mogelijke oplossing van onjuist denken juist nog meer denken in beweging brengt. Denken oplossen met denken dus ook, het denken wordt alleen maar complexer op een gegeven moment waardoor ik in mijn geval vast kwam te zitten in het denken, ik leefde alleen nog maar in mijn hoofd en daar is het niet altijd even fijn vertoeven.

Net even een moment gehad dat ik weer vanzelf ging denken, en dan schakel ik maar snel de knop om zodat het afgesloten wordt en dan is het meteen weer weg. Denken uitschakelen door dus echt het denken gecontroleerd te stoppen. Een halt toeroepen.

Sinds 3 weken begonnen met 1 1/2 uur wandelen en op een gegeven moment komt de vooruitgang vanzelf in beeld. Eerste 10 minuten van het wandelen nog steeds gedachtes maar na 20 minuten als het hart sneller begint te kloppen waardoor lichamelijke vermoeidheid naar voren komt trekt de geestelijke inspanning vanzelf weg. Het denken krijgt op een gegeven moment geen kans meer bij lichamelijke inspanning.

En dan alsof het een trend is gaat het foute denken op een gegeven moment vanzelf ook liggen bij het opstaan en slapen gaan.

Actie in het leven als redmiddel tegen depressie dus ook. Beweging zoals ze vaak zeggen maakt stofjes aan in de hersens net zoals anti depressiva doet.

Even toevoeging

Als je bezig bent met problemen dan is de kans groot dat je zwaar gaat wegen aan problemen. Hou je je niet meer bezig ermee door je te focussen op iets anders dan is de kans groot dat je problemen vergeet. Problemen heb ik dus een hele tijd in stand gehouden door de focus erop te houden waardoor ze nooit verdwijnen. Nog steeds vaker als automatisme bezig ermee maar dat automatisme wil ik dus doorbreken. Totdat het geen automatisme meer is dat ik me bezig hou met ellendige zaken. De vraag wat een probleem is dat is ook een goede vraag. Vaak zijn problemen geen probleem en maak je er zelf een probleem van.

[ Bericht 3% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 15-06-2007 14:17:04 ]

Ik heb dysthemie, een langdurige depressie dus.
Milder dan de gewone (naja, gewoon) depressie, maar langer en kan overgaan in een depressie. Is er erg gauw bij mij uitgekomen tijd terug, en ik had echt zoiets van 'wtf dysthemie, wat is dat nou weer '. Toen het echter getekend (lijn, bij mij soms weer onder en soms weer gelijk aan de lijn, maar meestal niet erboven dus) en uitgelegd werd, had ik zoiets van 'he, wat bekend allemaal'.

Hoe het gekomen is, tja, waarschijnlijk vele gebeurtenissen, ook twijfels en vooral onzekerheid op meerdere vlakken (wat wil ik, wat moet ik doen), relatieshit enzo ook. Zeg het nu even heel cru allemaal.

Het is bij mij begonnen met naar een studentenpsycholoog te gaan. Merkte dat ik teveel had waaraan ik me stoorde ofzo of wat niet lekker zat. Toen een paar maanden, een tijd lang (waren maar een paar gesprekken) niet, ondanks dat ze zei 'verder hulp vragen'. Voor oud&nieuw barstte mijn gevoelsbom en toen met mijn moeder naar de dokter gegaan, verwijzing gekregen, ik wou nl ondanks mijn eerdere aversie ertegen pillen, maar nee, het zat volgens mijn dokter dieper dus praten. Balletje gaan rollen en nu doe ik al een tijd psyhotherapie/coaching.

Nog steeds geen pillen, wel edelsteentjes en dat soort dingen erbij allemaal.

Geestelijk (en lichamelijk soms ook, hoofdpijn, veel gehad al) is het af en toe erg heftig en zwaar.
Je gaat soms nog meer zelf nadenken/analyseren (en dat had ik al ).

Maargoed, al met al, het is voor het goede doel, hopen en uitvinden wat ik wil in het leven, hoe ik (het) kan, wat mij dwars zit, dingen ombuigen, etc etc.

Nou

Coaching werkt ook beter dan pillen volgens onderzoek, en met coaching heb je langduriger effect.

Ik heb een combinatie tussen coaching en medicatie. Sinds kort een nieuw middel dat tegen depressie werkt en geen anti depressiva is. Klinkt vreemd dat het geen anti depressiva is maar wel tegen depressie werkt maar het werkt alsnog, anti depressiva kan ik niet verdragen dus heb ik een middel dat je moet oplossen in water en dat naar frambozen smaakt. Een milder middel want anti depressiva is vaak een zwaar medicijn.

Laatste dagen gaat het stukken beter moet ik zeggen, voel me weer eens gelukkig in het leven en dat is een groot verschil als je maanden lang geen geluk hebt ervaren. Anti depressiva werd ik te gelukkig van Daarom nu een kleiner gelukzalig gevoel zodat ik met beide benen op de grond blijf. Ik hoef ook niet van de toren te schreeuwen hoe goed ik me wel niet voel, een beetje bescheiden goed gevoel is veel beter want te goed voelen daar word je na verloop van tijd moe van. Ben ook van mening dat het leven niet gemaakt is om overdreven goed te voelen, een gevoel alsof je constant op XTC functioneert is gewoon niet zoals het leven is, dan ben je eerder gestoord dan gezond omdat de balans ontbreekt.

De dag is wat dragelijker de laatste dagen en vanzelf gaat de tijd sneller voorbij. Wat mij betreft mag de dag voorbij vliegen, is beter dan dat je het gevoel hebt dat de dagen te lang duren.

Dat nadenken en analyseren inderdaad, had het al gezegd en het is wel okey om eens na te denken over wat je fout doet in je denken maar een limiet stellen is dan okey. 1 uur per dag bijvoorbeeld en de rest van de dag niet bezig zijn ermee. Ga je de hele dag denken en analyseren dan kom je nergens anders aantoe. 1 uur per dag vind ik al teveel om bezig te zijn ermee.

[ Bericht 5% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 16-06-2007 14:59:14 ]

Dromenvanger, wat is dat voor medicatie?

Lamictal is de merknaam Lamotrigine de algemene naam.

Het middel is oorspronkelijk gemaakt tegen epilepsie maar het werkt dus tegen depressie ook. Het werkt tegen depressie maar wekt geen manie op. Ik word van anti depressiva dus erg druk, daarom is het middel niet geschikt voor mij. Vandaar dat ze gekozen hebben voor een ander middel. Schijnt bij veel mensen goed te werken volgens ervaring door de jaren heen.

Accepteren dat een slecht gevoel bij het leven hoort heb ik overigens over gehoord. Een keer slecht voelen als dood normaal beschouwen. Een keer accepteren dat er een slechte dag is en niet vechten tegen het slechte gevoel. Ooit gelezen dat het een methode is voor een aantal mensen, je erbij neerleggen dat je je klote voelt en niet verder gaan ermee en dan verdwijnt het na verloop van tijd vanzelf.

Ging erom dat therapie en coaching vaak tegen werkt en dat je via een principe gewoon moet accepteren dat het zo is zoals het is. Teveel bezig zijn ermee wat schadelijk kan zijn, zelfs al gaat het om therapie wat vaak voorgeschreven wordt. Geen verzet voeren tegen slecht gevoel dus ook. Gewoon wachten totdat het over gaat.

Over placebo effect even. Toen ik 2 weken geleden het middel kreeg voorgeschreven voelde ik me al beter alleen door het idee dat er wat ging gebeuren in de toekomst. Je gaat je onbewust voorbereiden op een goede afloop en dan kun je al met een middel zonder werkzame bestandsdelen beter gaan voelen.

Bij mij is de depressie deels biologisch van aard overigens. En dan is het soms wel eens nodig dat je een steuntje in de rug krijgt.

Even een ervaring uit deze depressie en vorige depressies.

Je voelt je klote en zit in een put en je denkt na een tijdje dat geluk niet voor jou is weggelegd. Je gaat twijfelen of je ooit nog gelukkig zal zijn. Opeens ga je je dan beter voelen en dan voel je je een dag gelukkig zonder ellendige gedachtes en dan lijkt het alsof geluk vanzelfsprekend is, alsof je nog nooit ongelukkig bent geweest, alsof de depressie nooit gebeurt is. Zo ervaar ik het vaker.

Ik vergeet depressie meteen op het moment dat ik me beter ga voelen. Geluk als vanzelfsprekend ervaren, net zoals je een depressie als vanzelfsprekend gaat ervaren als het dag in dag uit en week in en week uit blijft duren.

Ik wou graag vragen naar mensen die depressie hebben overwonnen.

Ik kreeg een jaar geleden ook plotseling een zware depressie uit het niets. Er viel niet mee te leven. Na een halfjaartje was ik begonnen met Antidepressiva en gelukkig werkte deze zeer goed. Toen ik enkele maanden de dosis verhoogte ging het nog beter. Sindsdien is het een beetje hetzelfde gebleven.

Ik voel mij tegenwoordig best wel ok, maar niet meer dan dat. Ik kan niet echt heel blij zijn, ben vaak nog wel wat somber en heb waarschijnlijk last van bijwerkingen (want ik kan me nauwelijks concentreren, moeilijk onthouden en heb gekke dromen).

Is deze fase normaal bij het herstellen? Volgens de doctors moet ik doorgaan met dingen doen en dan wordt het geleidelijk aan beter, maar tot nu toe heb ik dat nog niet echt gemerkt. Moet ik verwachten dat wanneer ik met antidepressiva stop ik me weer volledig de oude zal voelen? Graag hoor ik ervaring van mensen..

Drank is the way to go!

quote:

Op dinsdag 19 juni 2007 22:04 schreef emo.gif het volgende:
Drank is the way to go!

Ik heb mezelf verleden week klem gezopen op een feestje, sterke drank en geloof me.. de dag erna voelde ik mezelf nog kutter

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 14:53 schreef Dromenvanger het volgende:
Coaching werkt ook beter dan pillen volgens onderzoek, en met coaching heb je langduriger effect.

Geloof ik ergens ook. En hoop het.

quote:

Laatste dagen gaat het stukken beter moet ik zeggen, voel me weer eens gelukkig in het leven en dat is een groot verschil als je maanden lang geen geluk hebt ervaren.

Mooi
Hoe gaat het nu met je?

quote:

Dat nadenken en analyseren inderdaad, had het al gezegd en het is wel okey om eens na te denken over wat je fout doet in je denken maar een limiet stellen is dan okey. 1 uur per dag bijvoorbeeld en de rest van de dag niet bezig zijn ermee. Ga je de hele dag denken en analyseren dan kom je nergens anders aantoe. 1 uur per dag vind ik al teveel om bezig te zijn ermee.

Goed punt, Dromenvanger, zit ook zeker wat in!

quote:

Op dinsdag 19 juni 2007 22:46 schreef sweetgirly het volgende:

[..]

Ik heb mezelf verleden week klem gezopen op een feestje, sterke drank en geloof me.. de dag erna voelde ik mezelf nog kutter

Idem, alleen twee weken geleden.

Ik heb geen ervaring met ad. Wel aardig wat over gelezen, toen ik zoiets kreeg van 'nu is/wordt het niet leuk meer'.

quote:

Op dinsdag 19 juni 2007 17:20 schreef anuszwam het volgende:

Ik voel mij tegenwoordig best wel ok, maar niet meer dan dat. Ik kan niet echt heel blij zijn, ben vaak nog wel wat somber en heb waarschijnlijk last van bijwerkingen (want ik kan me nauwelijks concentreren, moeilijk onthouden en heb gekke dromen).

Dít is/was ook precies een beetje de reden dat ik in 1e instantie een aversie had tegen ad.
Ik ben nl een beetje een gevoelsmens, en het idee onder medicatie te zijn, gaf mij het gevoel dat ik niet meer mezelf was/kon zijn. Want als ik down ben, ben ik ook erg down (gun ik niemand dan). Maar als ik geniet, dan geniet ik ook (en dat gun ik weer iedereen ). Het idee om dan vlak te worden, vond (en vind) ik eng. Helaas werd het goede gevoel steeds minder op een gegeven moment, en toen wist ik 'nee, dit gaat niet goed'.

Maar ach, ik heb er lang mee gelopen.
Te lang misschien wel. Aantal jaartjes met erge dalen ertussen. Gedachtes van eenzaamheid die je niemand gunt.

Maar ik lach nu weer wat (meer), ik voel mezelf zowaar wat sterker, al durf ik dit dus echt niet te hard te zeggen.
Het leven lijkt weer minder hel, en weer wat, een piepklein beetje meer, hemel te worden. Vanmiddag stond ik te wachten op de bus, en er kwam een stoet toeterende auto's aan, een bruidspaartje. Dus die mafketels hingen allemaal uit het raam, te toeteren, en een paar zwaaiden als een paar malloten naar mij.. ik zwaaide terug, en tja, dan moet je ook wel lachen .

Het, het leven, voelt soms echt als overleven.
Maar dat zal velen (hier vooral) wel wat bekend voorkomen.

Maar één ding hebben we wel, doorzettingsvermogen, vind ik.
En of dus geef niet op, dan doe ik dat ook niet.