Depressie - hoe ga je ermee om

Interessante post, ExperimentalFrentalMental. Bedankt daarvoor. Dat zou ook kunnen verklaren waarom depressie vaak genetisch overdraagbaar lijkt te zijn. Het is kennelijk een fysiologisch verschijnsel en niet zozeer iets dat puur door externe invloeden ontstaat. Waarschijnlijk is het al aanwezig en wordt het al dan niet getriggerd door externe impulsen.

quote:

Op zaterdag 18 augustus 2007 11:22 schreef floris.exe het volgende:
Interessante post, ExperimentalFrentalMental. Bedankt daarvoor. Dat zou ook kunnen verklaren waarom depressie vaak genetisch overdraagbaar lijkt te zijn. Het is kennelijk een fysiologisch verschijnsel en niet zozeer iets dat puur door externe invloeden ontstaat. Waarschijnlijk is het al aanwezig en wordt het al dan niet getriggerd door externe impulsen.

Dan zou je moeten testen of die mensen voor hun eerste (klinische) depressie ook die afwijkende respons hebben. Dat denk ik namelijk niet.
Zelf heb ik altijd het gevoel gehad, dat tijdens mijn eerste depressie er iets in mijn hersenen (semi?-)permanent veranderd is, waardoor de deur naar een depressie altijd wijder openstaat dan daarvoor.

kan je je ziek melden met depressieklachten???

quote:

Op zaterdag 18 augustus 2007 11:59 schreef baskabel4 het volgende:
kan je je ziek melden met depressieklachten???

Ja, maar net zoals bij andere ziekmeldingen, zal de bedrijfsarts bepalen of je werkelijk niet kunt werken. Bij een flinke depressie zal je vaak je werk niet 100% kunnen doen.

Op dit moment ben ik geforceerd bezig om het denken tegen te houden en een halt toe te roepen. Mijn denken gaat nog steeds vaker vanzelf op een foute manier hoewel dat steeds en steeds minder wordt, door steeds snel erbij te zijn kan ik reageren en trek ik even de stekker uit het negatieve denken. Een soort van kracht doe ik dat mee, zonder tegengedachtes maar puur met een tegenkracht die sterker is dan de kracht van het denken. Vandaag 3 keer moeten doen dat ik even moest concentreren, zou ik dat niet doen dan zou het denken weer de hele dag tegen gaan zitten. Denken is dan een groot woord, het is ook het gevoel dat meespeelt. Een negatief gevoel over het leven en het negatieve denken over het leven, dan twijfel ik nu of het misschien het slechte gevoel is dat ik aan het stoppen ben. Dan komt de onrust nog naar voren sporadisch en ook dat probeer ik dan te stoppen op verschillende manieren. Dan is het de bedoeling dat alles wordt uitgeschakeld dat niet klopt. En dan merk ik dat het helpt, uren van goed gevoel met af en toe en terug val. Opstaan dat meer gaat met een positief gevoel inplaats van tegenzin. Kortom: Het gaat de goede kant op.

Het denken zal vanzelf een keer de moed opgeven wanneer het geen kans meer krijgt. Het is alleen maar het denken en meer niet, het is niet het grootste probleem ter aarde, het denken is niet in orde en het valt reuze mee. Zie ik in dat het reuze meevalt dan zie ik het probleem ook minder zwaar in en kan ik beter ermee omgaan dan wanneer ik ertegen op ga kijken want dan is het denken weer de baas als ik geen controle kan uitvoeren.

Tevens een boek aan het lezen hoe je omgaat met het foute denken dat geluk in de weg kan staan.

Maar alsnog dat stoppen van het denken wat helpt. Vis-olie aan het innemen om de hersens gezonder te laten zijn en het concentratie-vermogen te vergroten en zo probeer ik verder te gaan met de middelen die voorhanden zijn.

En dan uiteraard de toekomst positief benaderen en niet uitgaan van falen. De toekomst inzien als iets dat positief gaat uitpakken en dan overtuigd raken van dat feit. Dan ga je vanzelf op een gegeven moment met een andere instelling door het leven en kijk je niet terug naar de slechte tijden waarbij je gaat denken dat ze altijd aanwezig zullen blijven, je blijft niet hangen in het slechte gevoel dus ook. Je gaat dan eindelijk eens vooruit inplaats van achteruit. ( Je = ik , ik hanteer de je vorm maar bedoel ik, alsof ik tegen mezelf aan het aanlullen ben en mezelf aan het overtuigen ben )

Dan neem ik wel medicatie in tegen depressie maar alsnog heb ik echt het idee dat 90 procent door jezelf gedaan moet worden. Een pilletje innemen en afwachten helpt niet. Je hele levensinstelling kan onmogelijk veranderd worden door een simpel pilletje.

Ik heb het nu even niet van op stap gaan en actief leven leiden, even over de instelling in het leven, is de instelling in orde dan is het leven oppakken door meer actie te ondernemen meer vanzelfsprekend inplaats van dat je binnen blijft hangen. Niet teveel opkijken als je iets wilt of moet doen, dat het meer vanzelf gaat. Een goede stemming en goede zin, en vervolgens gaat het leven meteen een stuk vlotter

Het is richting de toekomst hier dus zeker de bedoeling dat ik actief ga worden, en dan niet te actief hier op het forum maar in de buitenwereld. Volgende week terrasje pakken waar ik maanden lang geen zin in had en waar ik me nu op kan verheugen, dus dat is al een hele stap. Met tegenzin iets ondernemen wekt alleen maar irritatie op. Zin maken kan dan ook, maar heb je geen zin dan is even zin maken ook niet iets dat je zomaar 1,2,3 kunt doen in 10 seconde.

[ Bericht 13% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 18-08-2007 15:05:49 ]

Smoorverliefd zijn is een manie

quote:

20-08-2007

'Tot over je oren verliefd zijn' is heerlijk. Maar onderzoekers uit Zwitserland hebben ontdekt dat iemand die helemaal verkikkerd is op iemand anders zichzelf niet meer onder controle heeft.

Iemand die manisch is, heeft verschrikkelijke stemmingswisselingen. Hij of zij gaat van ontzettend vrolijk tot in en in verdrietig en van dolgelukkig tot een diepe depressie. Een hypomanie is de iets mildere vorm daarvan. De Zwitserse onderzoekers ontdekten via een vragenlijst dat een tiener die helemaal hoteldebotel is veel weg heeft van iemand die hypomanisch is.

De wetenschappers van de Psychiatrische Universiteit van Basel ondervroegen 113 tieners, van wie er 65 aangaven smoorverliefd te zijn. De verliefde tieners bleken een uur minder slaap nodig te hebben dan hun niet-verliefde leeftijdsgenoten. Ook gaf 60 procent aan dat ze veel geld uitgaven aan onnodige aankopen, waar maar 30 procent van de 'normale' tieners dat deed. De tieners die overliepen van liefde hebben verder, vergeleken met de andere groep, twee keer zoveel ideeën en creatieve energie. Maar ook gaven dubbel zoveel aan harder te rijden en meer risico’s te nemen op de weg.

Deze resultaten van de verliefde tieners bleken niet veel te verschillen met die van iemand die lijdt aan hypomanie. De onderzoekers willen daarom ook dat psychiaters die jongeren behandelen die slecht slapen en gedragsveranderingen vertonen rekening gaan houden met een onschuldige verliefdheid. -TvdB

(Bron: New Scientist)

(Kijk.nl)

Ik loop al enkele maanden met een dip rond die eigenlijk wel een depressie is. Alle tekenen zijn er, van slecht slapen tot lusteloosheid en gewoon k*thumeur, al maanden.

Sinds een paar dagen heb ik een psychologe, ben al bij huisarts en maatschappelijk werk geweest. Ik wil NIET aan de anti-depressiva.

Vandaag een brief geschreven aan moeder, broertje en zusje om het te vertellen. Ik kan het niet IRL doen, krijg het mijn mond niet uit.

Gewoon, in twee woorden, gore ellende.

Waarvoor niet aan de anti-depressiva

quote:

Op vrijdag 24 augustus 2007 23:53 schreef bloempjuh het volgende:
Ik loop al enkele maanden met een dip rond die eigenlijk wel een depressie is. Alle tekenen zijn er, van slecht slapen tot lusteloosheid en gewoon k*thumeur, al maanden.

Sinds een paar dagen heb ik een psychologe, ben al bij huisarts en maatschappelijk werk geweest. Ik wil NIET aan de anti-depressiva.

Vandaag een brief geschreven aan moeder, broertje en zusje om het te vertellen. Ik kan het niet IRL doen, krijg het mijn mond niet uit.

Gewoon, in twee woorden, gore ellende.

misschien ben je wel allergisch voor iets waardoor je in eerste instantie vaak moe bent en daarna het onbewust zat wordt dat kutgevoel altijd en daarna...etc etc?

quote:

Op zaterdag 25 augustus 2007 00:17 schreef zhe-devilll het volgende:

[..]

misschien ben je wel allergisch voor iets waardoor je in eerste instantie vaak moe bent en daarna het onbewust zat wordt dat kutgevoel altijd en daarna...etc etc?

Nah.. als zelfs huisarts en psych de diagnose 'depressie' stellen neem ik dat wel aan hoor.

Van jongs af aan ben ik altijd al erg introvert en verlegen geweest, contact maken met andere mensen was altijd lastig maar nog steeds iets waar ik plezier aan kon beleven. Op een zeker punt - ik weet niet eens meer wanneer - is dit introverte gedrag overgegaan in een depressie. Ik begon alle sociale contacten uit de weg te gaan en besteedde al mijn vrije tijd achter beeldschermen, boeken en muziek; het enige lichtpuntje in mijn leven.

Sinds dien zijn mijn prestaties op school ver gezakt beneden mijn niveau. (Ik zit op de middelbare school.) Dit heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik nog verder ben weggezakt in mijn depressie. Mijn klasgenoten (met uitzondering van een enkeling) mag ik niet; zij houden zich alleen maar bezig met aardse zaken als feesten, mode en voetbal terwijl ik al moeite heb met de kleinste zaken.

Af en toe gaat het wat beter, soms wat slechter maar over het algemeen ben ik de laatste 4 à 5 jaar steeds in dezelfde depressieve staat geweest. Op school zit ik de hele dag te kladderen in mijn schrift, ik ben constant bewust van mijn uiterlijk en heb het gevoel alsof de hele klas op mijn vingers kijkt. De uren kruipen langzaam voorbij en het is voor mij een echte marteling.

In de pauzes - als ik in de buurt ben van mensen die ik wel enigszins mag - gedraag ik me voornamelijk als een soort hyperactieve klootzak, waarschijnlijk om wat van mijn frustraties kwijt te raken. Die "vrienden" bevalt het echter wel, dus ik ga er maar mee door. Het laatste wat ik wil is dat ik nog verder geïsoleerd raak.

Ik heb verder nog nooit iemand verteld over mijn depressie. Een van mijn ouders heeft ook jaren geleden aan een depressie (het zit in de familie) maar daar heb ik nog niks van gehoord. De laatste weken lijkt mijn situatie te verslechteren en ik hoop echt dat iemand naar mij toe stapt: ik heb hulp nodig maar kan zelf niet de stap nemen.

Zoals ik hierboven al zei, verslechtert mijn situatie. Ik denk vaak aan zelfmoord, niet omdat ik het zelf zou doen - daar ben ik te bang voor en ik wil dat mijn familie niet aan doen - maar als een soort vorm van verlichting, iets waarover ik kan fantaseren om door de nacht te komen. Hier heb ik geen problemen mee.

Mijn probleem is echter dat ik mijn ideeën op andere begin te projecteren. Zo kunnen de kleinste dingen er toe leiden dat ik denk dat een van mijn naaste zelfmoord gaat plegen of heeft gepleegd. Ik weet dat dit irrationele gedachten zijn maar toch leidt het tot een boel paniek. Zo heb ik laatst minuten staan huilen om de "dood" van mijn broer terwijl hij in werkelijkheid heel gelukkig is met zijn leven.

Er zit niet echt een duidelijke lijn in dit verhaal, maar goed, dit is iets waar ik al jaren mee kamp en het voelde goed om het eens uit te typen. Als iemands hier een soortgelijke situatie heeft meegemaakt of gewoon tips heeft: voel je vrij om te reageren.

@Orthodox. Als je je klote voelt en je wilt hulp dan kun je misschien beter zelf ergens om hulp vragen inplaats van af te wachten totdat mensen uit zichzelf hulp gaan bieden. De eerste stap moet vaak uit jezelf komen is mijn ervaring. Tevens omdat anderen het niet zo snel merken omdat het van buiten niet te zien is in veel gevallen, je ziet het niet altijd aan het gezicht af dus.

Bij mij is het glas nog erg vaak half-leeg te noemen. Erg vaak kijken wat ik niet heb en dan amper kijken naar wat ik wel heb. Kijk ik naar het lege glas dan ga ik me vanzelf klote voelen met het idee dat het leven dat ik leid niets voorsteld waardoor er gebrek aan tevredenheid ontstaat wat zorgt voor een knagend gevoel. Alleen al kijken naar het feit dat ik in leven ben en mijn leven zelf kan inrichten en leiden zoals ik dat wil zal het glas voller maken, doe ik dat niet dan zal ik niet snel mijn leven indelen zoals ik dat wil omdat de focus ligt op hetgeen waar ik niets aan heb. Het feit dat ik tijd voor mezelf heb die ik kan indelen zoals ik wil bijvoorbeeld, en het glas wordt vanzelf voller omdat ik het idee heb dat ik het in grote mate zelf in de hand heb of ik gelukkig ben of niet. Kijk ik naar het lege glas dan zakt de moed me vanzelf in de schoenen, omschakelen en naar het volle glas kijken is dan ook iets dat zomaar gedaan kan worden door even een andere gedachte in leven te roepen. Slacht-offer rol heb je nog, jezelf in een slacht-offer rol plaatsen om vervolgens te blijven wachten en beweren dat het nooit meer goed komt, wat niet echt veel zoden aan de dijk zet.

Over jou situatie en school-periode, denk dat een school-periode nooit makkelijk is. Uit ervaring kan ik vertellen dat het pas op het HBO makkelijker wordt omdat je hele andere mensen gaat tegen komen en daarbij ook vrijheid krijgt zonder dat je als een houten hark stil hoeft te zitten tijdens de lessen. Je krijgt meer rechten op het HBO, zo kwam het over, en nogmaals de mensen die een stuk volwassener zijn. Meer vrijheid op eht HBO en dan tevens dat je ook meer zelf-discipline moet tonen, je wordt niet meer gedwongen zo erg, het hangt allemaal van jezelf af.

Wat mij nog te doen staat is leren ontspannen. Ik weet nog niet goed hoe ik dat het beste kan doen. Gejaagd gevoel en gejaagd denken is nog te erg aanwezig terwijl de depressie toch echt een stuk op de achtergrond is getreden. Dat ontspannen ben ik vaker mee bezig, ben ik te erg bezig met willen ontspannen dan kan ik onmogelijk ontspannen, ontspannen voelen is iets dat hier in zekere mate vanzelf naar voren moet komen zonder dat ik er zelf mee bezig ben, actief bezig zijn met ontspannen zorgt in mijn ogen vanzelf voor spanning. Ontspannen zijn zie ik dus meer iets dat enigszins vanzelf aanwezig moet zijn.

Ik ben nog steeds aan het afwachten op een oproep voor gedrags-therapie om het denken zelf te beinvloeden zodat het beter in zijn werk gaat. Een tijdje terug wilde ik het cancellen omdat ik te trots was omdat ik dacht dat ik het zelf wel kan, maar alsnog besloten om wel een poging te wagen. Helpt het dan is het meegenomen, bevalt het niet dan kan ik er vanzelf mee kappen.

Tenslotte wil ik nog zeggen dat uitgaan van een goede afloop ook wel eens kan helpen, maar dat klinkt makkelijker dan het is. Als ik overtuigd uitga dat het straks helemaal lekker gaat dan zorgt dat vanzelf voor een opluchting waardoor eraan werken vanzelf makkelijker gaat. En dan wederom de moed in de schoenen hebben, zakt de moed in de schoenen dan is de kleinste stap te zwaar. Een klein beetje positief kijken naar de toekomst en het lood weegt vanzelf minder Een beetje licht aan het einde van de tunnel dus ook.

Over ontspannen worden, ik merk dat tevreden zijn zorgt voor een ontspannen gevoel. Tevreden zijn met mijn leven, mijn stemming, mijn gevoel en tevreden zijn met het hele bestaan. Tevreden zijn lijkt me ook het enige dat mij te doen staat, tevreden zijn met het huidige en alsnog verder gaan met toevoegen welzijn door bijvoorbeeld hobby's op te pakken. En dan heeft hobby's oppakken te maken met interesse tonen logischerwijs, meer tijd om leuke dingen te doen inplaats van teveel tijd om bezig te zijn met het gevoel. Zelfs al is het gevoel hier goed, heb ik teveel tijd dan zakt zo'n goed gevoel weer weg. Bezig blijven is een noodzaak hier, afleiding zoeken dus ook wel. Eens iets anders aan de kop hebben. Denken afleren door bezig te zijn met iets anders.

Lang bericht, ik ga gewoon verder, niet te actief maar rustig aan. Uitgaande dat het goed komt en uitgaande dat ik zelf voor een groot deel invloed kan uitoefenen op mijn leven Met goede wil en een beetje zin

Succes ermee Orthodox Weet niet of je er zelf wat aan heb gehad aan deze lap tekst, ik wilde het gewoon even opschrijven, ook om mezelf weer de juiste richting op te duwen. Nu ik voor mezelf geconcludeerd heb dat ik teveel focus op het lege glas, komt vanzelf het initiatief naar voren om me te richten op het volle gedeelte, wat zeker voor een beter gevoel zorgt al dan niet tijdelijk

[ Bericht 5% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 27-08-2007 13:11:35 ]

quote:

Op maandag 27 augustus 2007 03:08 schreef Orthodox het volgende:
...

Hoi Orthodox,

Ten eerste, goed dat je het hier neerschrijft en ten tweede zou ik het wel (en snel ) aan iemand vertellen, je doet jezelf zo onnodig veel lijd aan. Het is al moeilijk. Ik zou je heel erg graag willen adviseren om naar de huisarts toe te gaan, alleen of als het voor jou beter voelt, met één van je ouders of beiden.

Jouw 'bezorgdheid' klinkt mij (ook) bekend in de oren, ik had dat ook. Verdrietig zijn (ook) om mijn broer, terwijl die soms meer lacht dan ik, maar toch. Het leed van anderen, voornamelijk van familie, nam ik er dan ook maar graag bij mee. Het klinkt ook als een soort schuldgevoel, en dat is, al wil ik geen diagnoses geven hier, of klinkt als één van de kenmerken van dysthemie, chronische depressie.

Verdere tips, ik weet dat het heel raar klinkt, maar ik zou extra vitamine B (complex -> de tuinen) kopen. Baat het niet, dan schaadt het niet en onder het motto, alle beetjes (kunnen) helpen. Ook zou ik je willen adviseren of bachbloesems misschien niet iets voor je is. Je klinkt als iemand die het nu zwaar heeft, en ze 'kunnen' (erbij) werken/helpen. Er is een site die uitzoekt, moet je vragen invullen, welke bij je past, je kan dan naar de tuinen gaan en de bachbloesem of bachbloesems die er bij jou uitkwamen, kopen. Het is (ook) een idee.

Verder wens ik je heel veel sterkte. En ik hoop dat je naar de huisarts gaat, niet hiermee door blijven lopen.

Troost, knuffel en een kus

Kijk, medicijnen mogen wel helpen tegen de depressie, maar het beste is toch gewoon om het zonder te doen. Soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal. (bij de bijwerkingen stond o.a hier suicidegedachten.)

quote:

Op maandag 27 augustus 2007 14:48 schreef F04 het volgende:
Kijk, medicijnen mogen wel helpen tegen de depressie, maar het beste is toch gewoon om het zonder te doen. Soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal. (bij de bijwerkingen stond o.a hier suicidegedachten.)

En dat is voor mij een grote reden om geen medicijnen van dien aard te willen slikken.

Vandaag 2e keer psych. Vooraf voelt het doodeng, tijdens de afspraak gaat het medium en naderhand ben ik zo uitgeput dat ik zeker een uur slaap (bij thuiskomst ). Na het slapen vraag ik me af wat ik ook alweer besproken heb..

Nu maar hopen dat 't nut heeft, ofzo.

quote:

Op maandag 27 augustus 2007 14:48 schreef F04 het volgende:
Kijk, medicijnen mogen wel helpen tegen de depressie, maar het beste is toch gewoon om het zonder te doen. Soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal. (bij de bijwerkingen stond o.a hier suicidegedachten.)

Bij hoofdpijnpillen staat ook bij de bijwerkingen dat je er hoofdpijn van kan krijgen. Ook al is het op 1 op de 100000 mensen voorgekomen, ze moeten verplicht zo'n bijwerking melden.

Soms zijn AD een (tijdelijk) noodzakelijk kwaad. Het kan ook zijn dat je gewoon een chemisch stofje tekort komt in je hoofd die met pillen worden aangevuld (serotonine)

quote:

Op maandag 27 augustus 2007 14:48 schreef F04 het volgende:
Kijk, medicijnen mogen wel helpen tegen de depressie, maar het beste is toch gewoon om het zonder te doen. Soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal. (bij de bijwerkingen stond o.a hier suicidegedachten.)

Je slinkt wel eens andere medicijnen? Ook daarbij heb je kans op ernstige bijwerkingen.

Verwarrende depressies

quote:

31-08-2007

Ongelukkig zijn wordt vaak verward met depressie. Psychologen en psychiaters stellen te snel de diagnose dat iemand lijdt aan een depressie. Ze vergeten dat iemand ook gewoon ongelukkig kan zijn, schrijft de vooraanstaande psychiater Gordon Parker in het British Medical Journal.



De kans is volgens de psychiater groot dat mensen die geestelijk niets mankeren, wel medicijnen en behandelingen voorgeschreven krijgen. Wie de huidige maatstaven hanteert, zou bij driekwart van de bevolking een depressie kunnen vaststellen, zo beweert Parker.

Opmerkelijk genoeg spreken andere experts in hetzelfde medische tijdschrift hem tegen. Het aantal zelfmoorden en het stigma rond de aandoening is volgens hen afgenomen nu vaker van een depressie wordt gesproken.

Nu hoort ongeveer één op de vijf Britten op een zeker moment dat hij of zij depressief is. Dat kost het Verenigd Koninkrijk vele miljoenen ponden en arbeidsuren. Toch is het veelvuldig voorschrijven van anti-depressiva niet de oplossing, zegt Parker. Bij mensen die slechts een dipje hebben, hebben deze middelen namelijk totaal geen effect.

Depressie is één van de meest voorkomende aandoeningen. Volgens de meeste internationale studies ligt de kans op het doormaken van een depressie tijdens een gans mensenleven op 10 à 17 %.
Niemand kan er zeker van zijn tegen depressie bestand te zijn. Zelfs al treft zij vooral vrouwen (twee vrouwen voor één man) en jonge volwassenen (25 à 35 jaar), toch kan depressie voorkomen in alle lagen van de bevolking en op eender welke leeftijd. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie zal depressie in het jaar 2020 de ziekte zijn die het meest voorkomt in de geïndustrialiseerde wereld.



Er wordt dus flink wat tegengesproken in de medische wereld, wat op zich niet zo vreemd is omdat we dat van de heren en dames medici gewend zijn. Uiteraard wordt er net als bij alle medicijnen flink verdiend aan anti-depressiva. De conclusie 'u heeft een depressie' laat zich dan al snel behandelen op de makkelijkste, gangbare manier...zoveel en zo duur mogelijke medicijnen voorschrijven. Liever het volk onder de duim houden door ze plat te 'spuiten en slikken' dan te kijken wat er werkelijk aan mankeert. Maar ja, als ze dat zouden doen dan zouden ze er hoogstwaarschijnlijk achter komen dat de meeste mensen gewoon zwaar de pest in het huidige zorgstelsel hebben en ja, dat is niet goed voor de business.

Antidepressiva behoren tot de meest voorgeschreven geneesmiddelen in Nederland; inmiddels slikken bijna 900.000 mensen de pillen. Terwijl dit toch in veel gevallen niet wenselijk is, weten Jochanan Huyser, psychiater in het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam, en Gerdien Franx, projectleider bij het Utrechtse Trimbos-instituut. ,,Antidepressiva zijn bedoeld voor de behandeling van een depressieve stoornis die matig of ernstig is'', zegt Huyser.
,,Maar op dit moment worden de middelen ook voorgeschreven bij allerlei depressieve klachten of lichte depressies, zonder dat gekeken wordt hoe die klachten zijn ontstaan.

Wil je weten hoe het met je eigen gemoedstoestand is en weten of je depressief bent, doe dan een test om te kijken hoe het ervoor staat of hangt. Mocht je depressief zijn, dan weet je dat je er met een handvol pillen weer tegenaan kan. Een heerlijke chemische glimlach op je gezicht is voor je medemens natuurlijk ook het fijnst om naar te kijken!

Bron: Blad psychologie, Gezondheid.infoblog

(Grenswetenschap)

Slecht, warrig artikel.

Ik ben lange tijd niet in dit topic geweest omdat het wel ok ging, maar sinds 2 weken geleden zak ik steeds verder weg. Sorry voor de hele lap tekst die dit gaat worden..maar ik heb totaal geen overzicht meer.
Ik ging bijna een jaar naar de psycholoog...en het hielp een beetje, maar nu stop ik er om 2 redenen mee...1.psycholoog wisselt van baan. 2. ik vertrek vrijdag onverwachts naar het buitenland.

hier mijn verhaal:

Ik had eindelijk duidelijk na bijna 2 jaar heen en weer geschommel waar ik wil blijven. Ik leefde een soort van in 2 landen tegelijk nederland en Chili. En ik koos/kies voor nederland. Dus had ik zoiets van November t/m maart ga ik ertussen uit, ga ik naar Chili op vakantie. Maar des te dichter bij de reis kwam des te minder zin ik had.
Nu begon ik mezelf eindelijk een beetje stabiel te voelen.
En nu wordt mn oma ziek...en de kans is gigantisch dat ze elk moment sterft. De band met mn oma is niet zo sterk, ik heb alleen een beetje opervlakkig contact gehad. Dus dit alles doet me niet zoveel...tuurlijk het doet me wel wat.En mijn moeder die heeft de tickets omgezet naar as. vrijdag en dat weten sinds 3 uurtjes.
En ik wil wel gaan, maar ook niet. Want daar bij familie het enige wat er is in die stad is een centrum en supermarkten, en een strand maar met 15 graden ga ik echt niet naar het strand.
De reden waarom ik ga weet ik nog niet..ik ga niet echt speciaal voor mn oma, maar ook niet voor mezelf..ook niet voor mn moeder. En ik weet ook niet wat ik daar eigenlijk ga te doen. De stad waar ik verblijf is puur industriestad.

Nu zit al ik met problemen omdat ik niet weet welke studie ik wil doen als ik terug kom, want alle studies lijken me leuk..en ik hobbel al 3 jaar van de ene naar de andere studie...zo heb ik hbo informatica gedaan, mbo ict beheer, ik heb ook nog 2 weekjes PABO gedaan, en ook grafimediatechnologie. Van alle studies behalve MBO ICt beheer heb ik geen diploma. En dat diploma booit me niet eens meer.

Ik voel me overal onder druk gezet..en ben moet..ik stort nu dagelijks helemaal in...eindig de dag huilend, overstuur en moe. En ik kan nergens rust vinden, door de onverwachte reis nu nog minder.

quote:

Op zaterdag 1 september 2007 01:09 schreef Halinalle het volgende:
Slecht, warrig artikel.

Ik vind de "conclusie" nogal raar. Je sluit toch niet af met zo'n sarcastische noot? Komt dit overigens van het online gedeelte van het blad Psychologie? Heb onlangs een exemplaar van dit blad gekocht, staan wel interessante artikelen in.

Ik ben zelf sinds het begin van mijn puberteit al aardig bekend met depressies, aangezien ik twee ouders heb die op dat moment aardig in de donkere wolken zaten. Zij zijn nu, tien jaar later, eens een beetje van de medicijnen af aan het raken en een rationeler leven aan het opbouwen.
Zelf ben ik er waarschijnlijk ook gevoelig voor. in de tijd dat mijn ouders in een depressie zaten heb ik geleefd als een zombie.
Dag in dag uit eigenlijk alleen maar doorleven, en af en toe sloeg dat om naar zelfmoordgedachten. Ik heb me wel altijd beseft dat er dan mensen om me heen zouden zijn die daar pijn van zouden lijden en dat heeft me dan ook wel weerhouden.
Een jaar of 5 terug is het langzaam aan wel weer beter gegaan, maar ik blijf een groot manco houden, het omgaan met spontane stresssituaties. Ik sla bijna altijd compleet om of dicht, en hoewel ik ook een groot deel van de tijd toch wel de dingen kan regelen die ik moet doen gaan er steeds meer dingen tussendoor.
Op een gegeven moment hoopt zich dat dan op en zie ik tegen een enorme muur op (die achteraf uiteraard wel meevalt) en krijg ik echt niks voor elkaar.
Nu heb ik dit allemaal een hele tijd voor mezelf kunnen houden, maar sinds anderhalf jaar heb ik een vriendin, waar ik zo nu en dan met moeite eens wat tegen vertel. Lucht wel iets op, maar meestal heb ik weer het gevoel dat ik het liever helemaal zelf doe. Andere kant is dat ik dan weer denk dat ik haar tekort doe.

Zo met de omschakelingen van het laatste half jaar zit ik ondertussen weer aardig tegen een hoopje aan te boksen. Ik ben gelukkig geslaagd voor mijn opleiding, maar daarna direct aan het werk gekomen (wel fijn, maar ook stressss). De vakantie was nou ook niet echt rustgevend en zo zit ik nu alweer aardig tegen een plafond.
Probleem is dat het de afgelopen maand(en) steeds vaker tot aan het plafond komt en ik het gevoel heb de complete controle te verliezen. (ik ben, ondanks mijn gebreken, een perfectionist van nature)
Die machteloosheid brengt met zich weer frustratie met zich mee, en dat werkt weer in een cirkeltje.

Ik kan tegenwoordig ook steeds slechter tegen drukte om me heen, zet zelfs véél minder vaak muziek op, terwijl ik vroegâh juist op muziek leefde. Krijg er gewoon de drukke stresskriebels van

Nu is het voor mij eigenlijk dagelijks leven geworden, maar ik heb het idee dat ik meer geleefd word op deze manier dan dat ik zelf leef. Toch wil ik ook niet mijn werk gaan inkorten of wat dan ook, omdat ik het idee heb dat het zich ooit weer eens vanzelf oplost, en ik voel me nou niet echt een uitzondering.
Klinkt allemaal krom, maar dat is nou eenmaal mijn gedachtengang ook.
Combinatie van perfectionisme en de neiging om mezelf niet "speciaal" te willen laten zijn. Ben ook een expert in klemdenken

_{Zo, dat is er weer ff uit...}

D'r uitgooien helpt (pas weer op m'n website een heel stuk gezet, men zoekt maar ff als men 't wil lezen).
Ondertussen vanochtend met de psychotherapeute opgemerkt dat ik hele lichte vooruitgang boek. Ik dwing mezelf niet altijd op kleine negatieve dingen te letten en ben hard bezig om het paradigma van "het beeld van de wereld is de realiteit die je zelf er van maakt, maak er dan een wat leukere van". Veel NLP gelezen en hoewel Richard Bandler een blaaskaak is moet je 'm toch een boel dingen nageven.
Maar is erg moeilijk dus om als je een negatief zelfbeeld hebt EN heel erg benauwd bent voor wat mensen denken om dan anders te gaan denken.

Dreiging massale 'winterblues' door natte zomer

quote:

17-09-2007

De kans is groot dat veel mensen deze winter getroffen zullen worden door een winterdepressie, met dank aan de slechtste en natste zomer ooit gemeten.

Dat meldt de Britse krant The Independent vandaag.


Fel zonlicht is de beste remedie tegen een winterdip

In Groot-Brittannië, maar ook in Nederland, komt winterdepressie voor bij ongeveer één op de twintig mensen. Daarnaast geven nog eens één op de acht personen aan in de wintermaanden extra zwaarmoedig te zijn.

Zomer
Fel licht, vooral zonlicht, is de beste remedie tegen een winterdip. De zomer is normaal gesproken dan ook een tijd van herstel voor mensen die bevattelijk zijn voor een winterdepressie.

Na de herfstachtige, natte zomer van dit jaar vrezen Britse gezondheidsexperts nu dat een enorme groep mensen getroffen zal worden door de 'winterblues'.

Weinig zelfvertrouwen
Mensen met een hevige winterdepressie zijn vaak langere tijd somber, nerveus, huilerig en moe. Ze hebben moeite zich te concentreren en slapen veel.

Aan sociale contacten hebben ze geen behoefte en hun zelfvertrouwen daalt.

Naast emotionele problemen krijgen mensen met een winterdepressie ook vaak last van lichamelijke kwaaltjes: spierpijn, verkoudheid en verstopping komen vaak voor.

Melatonine
Over de oorzaak van winterdepressie tasten de specialisten nog in het duister. Aangenomen wordt dat het hormoon melatonine een belangrijke oorzaak is.

Melatonine wordt aangemaakt wanneer het nacht is, het maakt mensen sloom en slaperig. Bij veel daglicht is de concentratie ervan laag. De donkere wintermaanden zorgen ervoor dat de melatoninespiegel stijgt en wellicht te hoog wordt. Dit zou de vermoeidheidsklachten van mensen met winterdepressie verklaren.

Finland
Lichttherapie wordt veel gebruikt om winterdepressies te onderdrukken. Finse bedrijven werken bijvoorbeeld met felle lichten op de werkplaats. Stemming en arbeidprestaties worden erdoor verbeterd.

Door Luc van Kemenade

(Elsevier)

quote:

Op dinsdag 18 september 2007 01:04 schreef ExperimentalFrentalMental het volgende:
Dreiging massale 'winterblues' door natte zomer
[..]

Als "ervaringsdeskundige" en enigszins op de hoogte van wetenschappelijk onderzoek op dit gebied, is de relatie die in dit artikel gelegd wordt tussen winterdepressie en de voorafgaande zomer flinterdun.
Bovendien is in Nederland het aantal zonneuren deze zomer niet zo verschikkelijk afwijkend van een normale "hollandse zomer".

quote:

Op dinsdag 18 september 2007 01:04 schreef ExperimentalFrentalMental het volgende:
Dreiging massale 'winterblues' door natte zomer

* parapluutje opzet

Ik heb een tip voor mensen, het is mij aangeraden door mijn therapeut: 'leven in je leven', van klosko en young. Te koop oa bij Scheltema. Kennen mensen het wellicht misschien al? En zoja, wat vond je/jullie ervan? Vind het zelf een erg goed boek, heb er zeker wat aan. Het is vooral het begrijpen en daarna komt het gevoel. Het is wel zo dat dat niet 123 gaat. Misschien worden er wat traantjes gelaten enzo , ligt eraan. Maar vind het wel een echte aanrader . Kopen dus !

Ben ook erg benieuwd naar mensen als ze het hebben gelezen wat ze ervan vonden of vinden.

Met mij gaat het ook iets beter. Kwartjes beginnen nu, mede door het boek, wat te vallen, of is het zinken. Probeer dingen anders aan te pakken, en dat was ik al van plan, en het boek is daar een mooie hulp bij. Tevens doe ik nu ook even iets wat ik erg interessant vind, en dat is, juist door de omstandigheden, want daardoor kan het , ook leuk en leerzaam. En pept mij ook weer op. Doen wat ik leuk vind, doelen stellen, etc. Maar ach, ergens ben ik er nog lang niet, en probeer ik maar gewoon wat te genieten van de reis (ook), met of zonder parapluutje

Iedereen veel luck en kopen/lezen he !

quote:

Op dinsdag 18 september 2007 10:19 schreef Halinalle het volgende:

Als "ervaringsdeskundige" en enigszins op de hoogte van wetenschappelijk onderzoek op dit gebied, is de relatie die in dit artikel gelegd wordt tussen winterdepressie en de voorafgaande zomer flinterdun.
Bovendien is in Nederland het aantal zonneuren deze zomer niet zo verschikkelijk afwijkend van een normale "hollandse zomer".

Depressieve mensen zouden sowieso moeten proberen om toch zoveel mogelijk zonlicht af en toe te vergaren. Want zelfs op een bewolkte dag heb je nog zo'n blablaba nog wat. Het is wat moeilijk in de herfst en winter, maar dan kan je 's avonds weer met een kop warme een boekje voor de kachel lezen ofzo en heb je toch je benodigde licht gehad.

Mensen zijn ook net plantjes soms

quote:

Op donderdag 13 september 2007 13:11 schreef LEiPiE het volgende:
..
Maar is erg moeilijk dus om als je een negatief zelfbeeld hebt EN heel erg benauwd bent voor wat mensen denken om dan anders te gaan denken.

Heb je het boek gelezen wat ik boven heb vermeld, misschien ook een optie voor jou ?
Doen/lezen (ook) en sterkte !

Dat boek heb ik hier ook liggen, ook inderdaad al diverse keren aangeraden gekregen.
Vind het goed te lezen, duidelijk en ook wel nuttig.

quote:

Op woensdag 19 september 2007 01:33 schreef sweetgirly het volgende:

[..]

Depressieve mensen zouden sowieso moeten proberen om toch zoveel mogelijk zonlicht af en toe te vergaren. Want zelfs op een bewolkte dag heb je nog zo'n blablaba nog wat. Het is wat moeilijk in de herfst en winter, maar dan kan je 's avonds weer met een kop warme een boekje voor de kachel lezen ofzo en heb je toch je benodigde licht gehad.

Mensen zijn ook net plantjes soms

Inderdaad, buiten komen + wat lichaamsbeweging (stukje lopen/fietsen) doet mensen veel goed. Heel erg belangrijk.

Ik ben ook depressief.

Ik ben eerder in mijn puberjaren al eens depressief geweest.
Ongeveer een jaar nadat ik klaar was met de behandeling daarvoor overleed mijn moeder.
Achteraf blijkt dat vanaf toen de depressie er met kleine beetjes weer terug in geslopen is.
Tot ik begin dit jaar op een punt kwam dat ik het echt niet meer zag zitten.
Ik herkende mezelf als dat persoon van 5 jaar terug, ik ging mezelf opsluiten, wilde niet meer naar school, kon niet goed omgaan met mijn vriend omdat ik alles wat hij zei opvatte als een persoonlijke belediging naar mij.
Ik ben toen naar de huisarts gegaan en heb om een doorverwijzing naar GG-net gevraagd.
Ook meteen gekregen omdat ik al bekend was daar

Nouja, eerst een paar intake gesprekken gehad en pas na 4 of 5 maanden het eerste echte gesprek gehad.
Toen is eruit gekomen dat er een depressie gaande is veroorzaakt door verstoorde rouw.
Ondertussen ben ik pas 6 behandelingen verder ofzo en gaat het nog echt niet met me.
Ik zou eigenlijk dit jaar weer beginnen met een studie, maar dat maakte me zo bang dat ik een beetje domme dingen heb gedaan.
Waarna ik in overleg met mijn behandelaar heb besproken om school toch nog even uit te stellen.
Ik ben nu doorverwezen naar een instelling die mensen met psychische problemen stapje voor stapje helpt om terug de maatschappij in te gaan.
Daarbij behoud ik voorlopig de gesprekken bij GG-net nog.

Ik probeer om mezelf op een moeilijk moment rustig te krijgen.
Dat ik de dingen altijd veel erger zie dan ze eigenlijk zijn. Meestal werkt dat niet.
Ik heb veel ruzie met mijn vriend, hij weet niet hoe hij moet omgaan met me.
Mijn vader vind het allemaal maar aanstellerij en mijn zussen wil ik niet lastig vallen met mijn verdriet.
Het was tenslotte niet alleen mijn moeder die overleed.
Verder maak ik elke dag een lijstje met positieve dingen van die dag. Dat zijn soms hele simpele dingen zoals dat ik een nieuwe jas heb gekocht, of dat mijn petekind tegen me gelachen heeft.
En ik schrijf elke dag dingen op waar ik die dag veel over na heb gedacht.
En elke keer als ik dan een gesprek heb bij GG-net, neem ik dat mee en bespreken we dat

quote:

Op woensdag 19 september 2007 21:04 schreef .Sparkling. het volgende:
Ik ben ook depressief.

Ik ben eerder in mijn puberjaren al eens depressief geweest.
Ongeveer een jaar nadat ik klaar was met de behandeling daarvoor overleed mijn moeder.
Achteraf blijkt dat vanaf toen de depressie er met kleine beetjes weer terug in geslopen is.
Tot ik begin dit jaar op een punt kwam dat ik het echt niet meer zag zitten.
Ik herkende mezelf als dat persoon van 5 jaar terug, ik ging mezelf opsluiten, wilde niet meer naar school, kon niet goed omgaan met mijn vriend omdat ik alles wat hij zei opvatte als een persoonlijke belediging naar mij.
Ik ben toen naar de huisarts gegaan en heb om een doorverwijzing naar GG-net gevraagd.
Ook meteen gekregen omdat ik al bekend was daar

Nouja, eerst een paar intake gesprekken gehad en pas na 4 of 5 maanden het eerste echte gesprek gehad.
Toen is eruit gekomen dat er een depressie gaande is veroorzaakt door verstoorde rouw.
Ondertussen ben ik pas 6 behandelingen verder ofzo en gaat het nog echt niet met me.
Ik zou eigenlijk dit jaar weer beginnen met een studie, maar dat maakte me zo bang dat ik een beetje domme dingen heb gedaan.
Waarna ik in overleg met mijn behandelaar heb besproken om school toch nog even uit te stellen.
Ik ben nu doorverwezen naar een instelling die mensen met psychische problemen stapje voor stapje helpt om terug de maatschappij in te gaan.
Daarbij behoud ik voorlopig de gesprekken bij GG-net nog.

Ik probeer om mezelf op een moeilijk moment rustig te krijgen.
Dat ik de dingen altijd veel erger zie dan ze eigenlijk zijn. Meestal werkt dat niet.
Ik heb veel ruzie met mijn vriend, hij weet niet hoe hij moet omgaan met me.
Mijn vader vind het allemaal maar aanstellerij en mijn zussen wil ik niet lastig vallen met mijn verdriet.
Het was tenslotte niet alleen mijn moeder die overleed.
Verder maak ik elke dag een lijstje met positieve dingen van die dag. Dat zijn soms hele simpele dingen zoals dat ik een nieuwe jas heb gekocht, of dat mijn petekind tegen me gelachen heeft.
En ik schrijf elke dag dingen op waar ik die dag veel over na heb gedacht.
En elke keer als ik dan een gesprek heb bij GG-net, neem ik dat mee en bespreken we dat

Klinkt heel herkenbaar. De beste tip die ik je kan geven is echt alles stapje voor stapje te doen.
Denk je dat iets teveel is, dan doe je de helft, de andere helft komt wel een keer en dan heb je in ieder geval iets gedaan
succes!

tvp

Ik heb eigenlijk een vraag met betrekking op dit topic.

Wanneer is nou het moment geweest dat jullie besloten om naar de huisarts te gaan? (Bijv. tijdens een zware dip? Of wanneer het weer wat over is?) Hoe begin je met uitleggen wat er allemaal aan de hand is? Ik ben bang dat als ik naar de HA dat ik gewoon niet uit met woorden kom. En dat het wordt afgescheept met "neem maar wat rust" of "kom over 6 weken maar nog eens terug."

Ik vind het zelf namelijk ontzetten moeilijk, en ben al een tijdje aan het peinzen hierover. Ik voel me al langere tijd niet goed en heb stemming wisselingen. Ik merk wel dat tijdens een dip het "Doem" denken steeds heviger word. Het voelt niet goed en op sommige momenten kan ik me zo dood ongelukkig voelen incl. nare gedachtes met huilbuien en al.

Als het gevoel hebt dat je er zelf niet meer uitkomt.
Jouw verhaal lezende, zou ik zeggen dat dit een goed moment is om een afspraak met de huisarts te maken.

Zaluki, misschien kan je anders wat dingen opschrijven voordat je naar de huisarts gaat. Als spiekbriefje of om gewoon te laten lezen als je niet meer uit je woorden komt...

Zaluki, angst is een slechte raadgever.
Je hoeft niet bang te zijn wat jouw huisarts zal denken, gaat om jou, waar jij mee zit, ook al kom je niet goed uit je woorden. Je kan inderdaad een lijstje maken wat je voelt. Maar je geeft zelf al aan dat je niet lekker in je vel zit, stemmingswisselingen hebt, (erg en meer) aan het doemdenken bent, en die 3 dingen lijken mij al erg duidelijk, absoluut niet onduidelijk en de huisarts zal vast niet vreemd opkijken als je dit zegt. Neem jezelf serieus, huisarts doet dat ook wel hoor.

Succes en gewoon gaan !

Nou, m'n gemoedstoestand gaat lekker op, neer, op, neer met de dag nu. Eerst was het met maanden maar nu wordt het echt te gek, ik snap mezelf niet eens meer. School lijd er al tijden onder (vorig jaar gekapt, nu weer pas opnieuw begonnen en kan me er nog niet toe zetten) dus maar eens naar de huisarts gegaan. Heb hier een mooi verwijsbriefje voor het geestelijk gezondheidscentrum liggen en wordt vandaag gebeld voor een afspraak daar. Wie weet heeft dit topic nog wel een mooie aanwinst erbij dus.

Dit was een lange TVP

quote:

Zaluki, angst is een slechte raadgever.
Je hoeft niet bang te zijn wat jouw huisarts zal denken, gaat om jou, waar jij mee zit, ook al kom je niet goed uit je woorden. Je kan inderdaad een lijstje maken wat je voelt. Maar je geeft zelf al aan dat je niet lekker in je vel zit, stemmingswisselingen hebt, (erg en meer) aan het doemdenken bent, en die 3 dingen lijken mij al erg duidelijk, absoluut niet onduidelijk en de huisarts zal vast niet vreemd opkijken als je dit zegt. Neem jezelf serieus, huisarts doet dat ook wel hoor.

Succes en gewoon gaan !

Angst is inderdaad bij mij een van de grote boosdoeners. Vandaar ook de grote twijfel om de Huisarts te bellen. Ik ben gewoon bang om iets te ondernemen waarvan ik niet zeker weet of datgene een positieve
uitkomst heeft, vaak sla ik dat dan ook af. (Globaal gezien ben ik gewoon bang om te leven, Dat is 1 van de vele dingen) Maar ik heb vandaag met kramp in mijn schouder en nek gebeld voor een afspraak Maandag ochtend om 8:40. Een hele stap en ik word er kriegel van als ik er aan denk. Maar nu heb ik toch nog even het weekend om wat belangrijke puntjes op te schrijven.

Ook maar weer eens een post sinds lange tijd... zit nu sinds een week op een halve dosering van m'n AD. Bedoeling is dat ik half December volledig stop met medicatie. Ben benieuwd hoe dat gaat lopen. Afgelopen week heb ik iig weinig gemerkt van het feit dat ik van 30Mg naar 15Mg ben gegaan dus dat is alvast een goed begin

quote:

Op vrijdag 21 september 2007 15:02 schreef Zaluki het volgende:

[..]

Angst is inderdaad bij mij een van de grote boosdoeners. Vandaar ook de grote twijfel om de Huisarts te bellen. Ik ben gewoon bang om iets te ondernemen waarvan ik niet zeker weet of datgene een positieve
uitkomst heeft, vaak sla ik dat dan ook af. (Globaal gezien ben ik gewoon bang om te leven, Dat is 1 van de vele dingen)

Dat is bij mij ook de grootste blokkade en vrij duidelijk teken van een "probleem", goed dus dat je een afspraak hebt gemaakt!
En vooral: verwacht niet direct resultaat... ik ben nu iets van een half jaar verder en heb zelf niet het idee dat er veel veranderd is (maar goed, ook dat hoort bij een depressie: dat je positieve zaken niet zo goed op kunt merken).

quote:

Op maandag 24 september 2007 10:52 schreef LEiPiE het volgende:

[..]

Dat is bij mij ook de grootste blokkade en vrij duidelijk teken van een "probleem", goed dus dat je een afspraak hebt gemaakt!
En vooral: verwacht niet direct resultaat... ik ben nu iets van een half jaar verder en heb zelf niet het idee dat er veel veranderd is (maar goed, ook dat hoort bij een depressie: dat je positieve zaken niet zo goed op kunt merken).

Ben vanochtend dus naar de dokter geweest, Ik heb gebrobeerd mijn verhaal te vertellen en dat is me ook wel redelijk gelukt. En tranen natuurlijk, maar ze was ontzettend begripvol. Iniedergeval heeft ze me doorverwezen naar een psycholoog, die ik nog even moet bellen voor een afspraak. Ik moet zeggen, ik voel me al gelijk een stuk opgelucht. Want, ik weet zelf namelijk helemaal niet waar het vandaan komt (Ik heb geen nare trauma's o.i.d. gehad in mijn jeugd etc.) Dus voor mijn idee had ik ook helemaal geen aanleiding tot, en weet ik zelf niet waarom ik me steeds zo voel. Ik was zo blij met haar antwoord. Ze zei: "Soms is dat ook helemaal niet nodig, en zit het er gewoon."

Maar goed, nu nog even een afspraak maken met de psycholoog.

Poe, even de stemmingswisselingen en alles in een versneld tempo aan het meemaken!
Stoppen met roken betekent blijkbaar ook dat je hersenen zich flink moeten aanpassen en finetunen op de niet-meer-intake van nicotine
Gelukkig is het op zo'n schaal dat ik op een gegeven moment wel besef dat het daardoor komt

quote:

Op maandag 24 september 2007 12:34 schreef Zaluki het volgende:

Ben vanochtend dus naar de dokter geweest, Ik heb gebrobeerd mijn verhaal te vertellen en dat is me ook wel redelijk gelukt. En tranen natuurlijk, maar ze was ontzettend begripvol. Iniedergeval heeft ze me doorverwezen naar een psycholoog, die ik nog even moet bellen voor een afspraak. Ik moet zeggen, ik voel me al gelijk een stuk opgelucht. Want, ik weet zelf namelijk helemaal niet waar het vandaan komt (Ik heb geen nare trauma's o.i.d. gehad in mijn jeugd etc.) Dus voor mijn idee had ik ook helemaal geen aanleiding tot, en weet ik zelf niet waarom ik me steeds zo voel. Ik was zo blij met haar antwoord. Ze zei: "Soms is dat ook helemaal niet nodig, en zit het er gewoon."

Maar goed, nu nog even een afspraak maken met de psycholoog.

Wat goed
Netjes. En zie je wel dat het meevalt. Tof dat ze begripvol was, al had ik niet echt anders verwacht . Zijn wel wat gewend, weten soms hoe en wat. Ook al denken wij, sommigen, soms anders.

Lekker en beter dat het iig heeft opgelucht, stap 1 is iig gemaakt !
En daar mag je best trots op zijn, tgt is het ook wat leerzaam, want zo zie je maar dat je vragen niet zo vreemd zijn.

Go Zaluki, zou ik zeggen !

Je moet niet omgaan met een depressie, maar er tegen vechten. Niet accepteren.

quote:

Op maandag 24 september 2007 16:33 schreef StallionJack het volgende:
Je moet niet omgaan met een depressie, maar er tegen vechten. Niet accepteren.

Eens en tgt oneens.
Vechten ertegen kan ook heel vermoeiend zijn . Acceptatie kan ook weer leiden tot nieuwe oplossingen en veranderingen. Je accepteert, heelt jezelf of probeert jezelf te helen, soms kan het ergens vandaan komen en oplossingen zoeken. Acceptatie leidt vaak meer tot loslaten dan dat er tegen vechten dat soms doet of kan doen.

Ofzoiets, zou kunnen.
Net als dat je merkt dat het regent en hard waait, je zet je paraplu op, vecht tegen de wind, klaagt over de regen etc. Je komt moeizaam vooruit. Of je accepteert dat het regen en waait, en misschien kom je dan net zo goed moeizaam vooruit maar je hebt iig minder last dat je hevig baalt dat je wat tegenwind hebt, ofzo.

quote:

Op maandag 24 september 2007 16:33 schreef StallionJack het volgende:
Je moet niet omgaan met een depressie, maar er tegen vechten. Niet accepteren.

De laatste inzichten zijn juist dat dit vaak averechts werkt (bij klinische depressies).

[ Bericht 1% gewijzigd door Halinalle op 24-09-2007 17:02:15 ]

Als je een depressie accepteert ben je te dode opgeschreven.

quote:

Op maandag 24 september 2007 16:55 schreef StallionJack het volgende:
Als je een depressie accepteert ben je te dode opgeschreven.

Iets accepteren hoeft niet gelijk te zeggen dat je jezelf er bij neerlegt Je maakt alleen een of de keuze, vechten of accepteren (en er wat aan doen).

Denk dus het tegendeel juist. Iets waar je tegen vecht, leg je jezelf niet bij neer, anders vecht je er immers niet tegen. Het laatste lijkt mij veel vermoeiender dan de acceptatie (ervan) en dan pas kan je vechten (voor jezelf). Krijg je misschien ook meer kracht van.

quote:

Op maandag 24 september 2007 16:39 schreef sweetgirly het volgende:

[..]

Vechten ertegen kan ook heel vermoeiend zijn . Acceptatie kan ook weer leiden tot nieuwe oplossingen en veranderingen.

[--']

Als je niet moe wilt worden dan zul je niets bereiken.

De definitie van accepteren is dat je een situatie niet wilt of kunt veranderen.