Mijn vader heeft al een paar jaar kanker. Laatste 2 weken gaat het snel bergafwaarts.... Sinds gister kan hij absoluut niks meer, alleen liggen en naar het plafon kijken... Morfine is sinds vanmiddag ook verhoogt en voor de pijn en om het stervingsproces te versnellen zei de arts. De verpleegster zei ook dat hij al doodsvlekken vertoont.
Persoonlijk voel ik me gebroken, kost veel energie om sterk te zijn voor hem en mijn moeder en rest van de familie.
Heeft iemand ervaring met het stervingsproces? En hoe waren de laatste uren/dagen?
Praat tegen hem en nogmaals zeg tegen hem dat je van hem houdt.
Sterkte jongen.
Iedereen was lichamelijk en geestelijk helemaal op. En wat vooral raar is: in de laatste dagen zit je daar alleen maar, je doet vrijwel niks, behalve naast het bed zitten en de hand vasthouden en tegen haar praten. En als ze dan eenmaal overleden is, breekt er ineens een enorme hectiek los: huisarts komt langs, familie en vrienden komen langs, begrafenisman komt langs, er moet vanalles geregeld worden....ik vond dat contrast echt enorm: eerst alleen maar bij het bed zitten, daarna keihard werken. En dan op die begrafenis maar handjes schudden. Ik had voor mezelf veel meer aan de dagen NA de begrafenis, tot die tijd word je geleefd.
Nogmaals veel sterkte gewenst
Sterkte
quote:MeisjeOp vrijdag 18 februari 2005 21:08 schreef tong80 het volgende:
Zeg zo vaak mogelijk dat je van hem houdt seilram, hou z'n hand vast en knijp erin.
Praat tegen hem en nogmaals zeg tegen hem dat je van hem houdt.
Sterkte jongen.
Bedankt, dat doe ik ook. Ga er vanacht ook slapen, want mijn broer is ook kapot van 3 nachten daar wakker zitten. En is voor mijn moeder ook fijn als er iemand is.
Het is zo vervelend dat mensen van die morfine helemaal van de wereld raken, soms zie ik hem zo kijken van: "ik wil wat zeggen".... en dan zakt hij gelijk weer weg. Vraag me af of hij ons nog wel hoort praten door die morfine.
Sterkte ermee...
quote:waarschijnlijk niet. Mijn vader vond zichzelf heel hip ofzo, hij was elke keer blij als je even weg was (naar de wc bijvoorbeeld) en terugkwam. Alsof je jaren bent weggeweest. Voor mij was het heel jammer dat ik niet gevraagd heb om te wachten met de morfine om zeker te weten dat je laatste wensen ook echt kon uitvoeren.Op vrijdag 18 februari 2005 21:12 schreef seilram het volgende:
[..]
Meisje
Bedankt, dat doe ik ook. Ga er vanacht ook slapen, want mijn broer is ook kapot van 3 nachten daar wakker zitten. En is voor mijn moeder ook fijn als er iemand is.
Het is zo vervelend dat mensen van die morfine helemaal van de wereld raken, soms zie ik hem zo kijken van: "ik wil wat zeggen".... en dan zakt hij gelijk weer weg. Vraag me af of hij ons nog wel hoort praten door die morfine.
Aan de andere kant was ik blij dat hij rust vond in de morfine.
quote:Geen ervaringsdeskundige, maar ik zou daar gewoon van uit gaan, met het advies van tong80 in m'n achterhoofd.Op vrijdag 18 februari 2005 21:12 schreef seilram het volgende:
Vraag me af of hij ons nog wel hoort praten door die morfine.
Heel veel sterkte voor jou en je geliefden, seilram!
quote:Naja, dat jouw vader uberhaupt nog reageerde als je van de wc af kwam. Die van mij ligt daar maar.... te staren naar het plafon..... Reageert bijna nergens op. Gelukkig hebben we alles al samen besproken met de familie.Op vrijdag 18 februari 2005 21:15 schreef Harry_Sack het volgende:
[..]
waarschijnlijk niet. Mijn vader vond zichzelf heel hip ofzo, hij was elke keer blij als je even weg was (naar de wc bijvoorbeeld) en terugkwam. Alsof je jaren bent weggeweest. Voor mij was het heel jammer dat ik niet gevraagd heb om te wachten met de morfine om zeker te weten dat je laatste wensen ook echt kon uitvoeren.
Aan de andere kant was ik blij dat hij rust vond in de morfine.
Toch namens heel fok neem ik aan, heel veel sterkte...
quote:Als je maar bedenkt dat hij er in zijn eentje ligt en zich waarschijnlijk al buiten de familie waant. Ik denk dat hij het meest heeft aan persoonlijk contact. Dat bedoelde ik met er te zijn.Op vrijdag 18 februari 2005 21:17 schreef seilram het volgende:
[..]
Naja, dat jouw vader uberhaupt nog reageerde als je van de wc af kwam. Die van mij ligt daar maar.... te staren naar het plafon..... Reageert bijna nergens op. Gelukkig hebben we alles al samen besproken met de familie.
De dingen en het gedoe dat na zijn dood komt, vinden je vanzelf wel...
Het kost je vreselijk veel energie. Ik raad je aan om zo eerlijk mogelijk te zijn, er zijn nu vrijwel geen barrieres meer tussen jou en je vader. Later heb je daar de meeste baat bij.
Ga ervan uit dat hij je gewoon hoort. Stel je voor dat je daar ligt en je kunt alles horen maar mensen zeggen niks meer tegen je omdat ze denken dat je niks hoort
Ik zou liever 24 uur voor niks tegen hem praten, dan met dat idee moeten leven... Heel veel sterkte voor jou en je familie!
maarja, sterkte iig
quote:Dankjewel, lief...Op vrijdag 18 februari 2005 21:17 schreef ArmaniMania het volgende:
Uiteraard kan ik je sterkte wensen, maar toch is dat niet genoeg, je zult de komende maanden nog heel wat te verwerken krijgen.
Toch namens heel fok neem ik aan, heel veel sterkte...
quote:Ah, hier spreekt duidelijk iemand die niet weet hoe zo'n periode verloopt en hoe het is. Geeft niet hoor, maar je had het ook niet kunnen posten.Op vrijdag 18 februari 2005 21:39 schreef Molluck het volgende:
tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?
quote:Wat moet ze dan? Dagenlang constant naast zijn bed zitten met de hele familie? Kan me voorstellen dat TS hier wel steun uit haalt en dat lijkt me in deze fase niet onbelangrijk...Op vrijdag 18 februari 2005 21:39 schreef Molluck het volgende:
tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?
maarja, sterkte iig
quote:Wat is dit nu voor een rare opmerking? Hou toch eens op om over een ander te oordelenOp vrijdag 18 februari 2005 21:39 schreef Molluck het volgende:
tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?
maarja, sterkte iig
sterkte dame
Toen mijn moeder 13 jaar geleden ook aan die rotziekte overleed was ze op het laatst ook helemaal van de werelnd van de morfine, maar ik ben gewoon doorgegaan met tegen haar praten omdat ik het idee had dat ze mij toch wel ergens ver weg kon horen.
Laatste momenten van een mens zijn altijd indrukwekkend en ik hoop dat je het kunt opbrengen het hele proces mee te maken en je vader te begeleiden met zijn afscheid nemen.
quote:Klinkt misschien vreemd maar ik ben ook altijd heel benieuwd hoe iemand zelf naar zijn einde toeleeft... Wat je dan voelt enzo. Je moet het toch doorhebben, denk dat de meesten na zo'n lang ziekbed er echt naar toe leven... Misschien zelfs er naar uitkijken.Op vrijdag 18 februari 2005 21:51 schreef golfer het volgende:
Sterkte ermee.
Toen mijn moeder 13 jaar geleden ook aan die rotziekte overleed was ze op het laatst ook helemaal van de werelnd van de morfine, maar ik ben gewoon doorgegaan met tegen haar praten omdat ik het idee had dat ze mij toch wel ergens ver weg kon horen.
Laatste momenten van een mens zijn altijd indrukwekkend en ik hoop dat je het kunt opbrengen het hele proces mee te maken en je vader te begeleiden met zijn afscheid nemen.
Sterkte.
Bah, nu heb ik zelf ook traantjes na het lezen van dit topic.
Mijn vader heeft op dit moment ook kanker... huidkanker.
En ik durf er niet eens over na te denken hoe de toekomst er uit zou kunnen zien.
Echt heel veel sterkte!
. Ik hoop dat je er niet aan onderdoor gaat en het verlies kunt verwerken. De tijd heelt alle wonden. Let er wel op dat er geen gesprekken zijn waarbij wordt gedaan of hij er niet bij is, je weet idd niet wat mensen wel of niet kunnen horen door de morfine.
Sommige mensen hebben jammer genoeg die gewoonte als ze denken dat iemand ze niet kan horen.
Sterkte.
Mijn moeder is ong 7 maanden geleden overleden aan kanker, we wisten nog geen week dat ze het had. En die laatste dagen zijn zwaar. Mijn moeders ziekteproces ging zo snel, we hebben het 'geluk' gehad dat ze maar anderhalve dag aan de morfine heeft gelegen, helemaal weg, en dat ze toen is gestorven. Zware dagen, moeilijk, maar je weet wat er komen gaat.
Een hele schrale troost, maar je kunt nu nog afscheid nemen. 5 maanden na mijn moeder is mijn vader overleden. Hartritmestoornis, op de fiets, verlaten fietspad, we waren met z'n 2. Je kan niets zeggen, niets doen, zomaar ineens was ie weg.
Je kan nooit helemaal afscheid nemen, je kan niet zomaar iemand loslaten, wetend dat je die persoon nooit meer zult spreken/zien. Maar probeer het toch. Probeer het te accepteren. Ga je niet afvragen waarom: daar krijg je nooit een antwoord op.
Nogmaals, ik wens jou en je familie heel erg veel sterkte de komende tijd.
Mijn oma heeft het ook gehad, gelukkig aan een natuurlijke dood gestorven. Maar toch....
Denk aan jullie goede tijd samen terug en probeer dat de overheersende hand te laten hebben, hoe moeilijk het ook zal zijn, blijf het positief inzien en wees gezegend met die goede tijd die jullie hadden. Verder
Sterkte!
quote:Sterkte...Op zaterdag 19 februari 2005 00:38 schreef _Nienna_ het volgende:
Helaas weet ik precies wat je voelt. Heeel heel heel veel sterkte!
Mijn moeder is ong 7 maanden geleden overleden aan kanker, we wisten nog geen week dat ze het had. En die laatste dagen zijn zwaar. Mijn moeders ziekteproces ging zo snel, we hebben het 'geluk' gehad dat ze maar anderhalve dag aan de morfine heeft gelegen, helemaal weg, en dat ze toen is gestorven. Zware dagen, moeilijk, maar je weet wat er komen gaat.
Een hele schrale troost, maar je kunt nu nog afscheid nemen. 5 maanden na mijn moeder is mijn vader overleden. Hartritmestoornis, op de fiets, verlaten fietspad, we waren met z'n 2. Je kan niets zeggen, niets doen, zomaar ineens was ie weg.
Je kan nooit helemaal afscheid nemen, je kan niet zomaar iemand loslaten, wetend dat je die persoon nooit meer zult spreken/zien. Maar probeer het toch. Probeer het te accepteren. Ga je niet afvragen waarom: daar krijg je nooit een antwoord op.
Nogmaals, ik wens jou en je familie heel erg veel sterkte de komende tijd.
de laatste dagen zijn het ergst, en ik heb zovaak te maken gehad met de dood, en het word er nooit makkelijker op
ik weet nog steeds niet hoe ik ermee om moet gaan, de ene keer wil ik er wel over praten de andere keer blijven ik maanden stil en krop ik alles op...
quote:Praat er over met iedereen waar je het maar aan kwijt wilt. Op de meest vreemde momenten, maar uit je verdriet en je frustatie.Op zaterdag 19 februari 2005 01:21 schreef Jett het volgende:
sterkte met je vader. Zelf heb ik heel veel mensen verloren in een korte tijd voornamelijk aan AIDS, maar ook moorden, drugs, verkrachtingen etc...
de laatste dagen zijn het ergst, en ik heb zovaak te maken gehad met de dood, en het word er nooit makkelijker op
ik weet nog steeds niet hoe ik ermee om moet gaan, de ene keer wil ik er wel over praten de andere keer blijven ik maanden stil en krop ik alles op...
Eerder in dit topic plaatste ik mijn herinnering aan het overlijden aan kanker met morfinepomp van mijn moeder, nu 13 jaar geleden.
Ik ben er momenteel ook nog niet zo aan toe om het recente plotseling overlijden van mijn vader, nu bijna 2 weken geleden, overal te posten, maar merk wel dat ik soms er over wil/moet praten als verwerkingsproces....
quote:Ik heb er zo'n moeite mee als mensen dit cliche uit de kast halen. De tijd heelt namelijk helemaal niets. Het gaat erom hoe jij die tijd benut. De wonden zullen ook nooit helen, hooguit draaglijker wordenOp zaterdag 19 februari 2005 00:07 schreef Dagblad_De_Limburger het volgende:
De tijd heelt alle wonden.
quote:van praten word ik alleen maar onzeker, mn gevoelsn 'uiten'Op zaterdag 19 februari 2005 01:37 schreef golfer het volgende:
[..]
Praat er over met iedereen waar je het maar aan kwijt wilt. Op de meest vreemde momenten, maar uit je verdriet en je frustatie.
Eerder in dit topic plaatste ik mijn herinnering aan het overlijden aan kanker met morfinepomp van mijn moeder, nu 13 jaar geleden.
Ik ben er momenteel ook nog niet zo aan toe om het recente plotseling overlijden van mijn vader, nu bijna 2 weken geleden, overal te posten, maar merk wel dat ik soms er over wil/moet praten als verwerkingsproces....
quote:Ga nou niet zo zitten zeiken man, de tijd heelt gewoon alle wonden. Littekens zijn een geheelde wond, niet?Op zaterdag 19 februari 2005 01:44 schreef Xennia het volgende:
[..]
Ik heb er zo'n moeite mee als mensen dit cliche uit de kast halen. De tijd heelt namelijk helemaal niets. Het gaat erom hoe jij die tijd benut. De wonden zullen ook nooit helen, hooguit draaglijker worden
Dooien.
maar ik wens je echt heel veel sterkte toe
quote:scares will fade, but the pain still remains...Op zaterdag 19 februari 2005 02:59 schreef Zzyzx het volgende:
[..]
Ga nou niet zo zitten zeiken man, de tijd heelt gewoon alle wonden. Littekens zijn een geheelde wond, niet?
quote:De tijd heelt niets. Je kunt niet passief achterover leunen en verwachten dat de wonden vanzelf helen. Het is hoe jij zelf die tijd benutOp zaterdag 19 februari 2005 02:59 schreef Zzyzx het volgende:
[..]
Ga nou niet zo zitten zeiken man, de tijd heelt gewoon alle wonden. Littekens zijn een geheelde wond, niet?
quote:Ja....Op vrijdag 18 februari 2005 21:02 schreef seilram het volgende:
Hoi.
Mijn vader heeft al een paar jaar kanker. Laatste 2 weken gaat het snel bergafwaarts.... Sinds gister kan hij absoluut niks meer, alleen liggen en naar het plafon kijken... Morfine is sinds vanmiddag ook verhoogt en voor de pijn en om het stervingsproces te versnellen zei de arts. De verpleegster zei ook dat hij al doodsvlekken vertoont.
Persoonlijk voel ik me gebroken, kost veel energie om sterk te zijn voor hem en mijn moeder en rest van de familie.
Heeft iemand ervaring met het stervingsproces? En hoe waren de laatste uren/dagen?
Het waren dagen van stilte, saamhorigheidsgevoel, uitgesproken liefde, wachten en hopen.
En hoe moe je ook bent... je houdt het vol omdat het 'moet'
Sterkte
Heel veel sterkte man.
De periode na het overlijden was voor mij, tot de begravenis zelf, heel "close". We waren in klein kringetje met m'n moeder, zus, en twee tantes bezig met inlichten van familie, uitzoeken van kist, etc etc, De begravenis zelf vond ik een hel, allemaal van die familieleden en (vage) vrienden en kennissen die je vertellen hoe vreselijk het allemaal is (m'n vader was vrij jong toen hij stierf).
In de periode daarna komt ineens het besef dattie er echt niet meer is. Ik heb nog regelmatig dat ik vragen aan hem zou willen stellen etc. Ik kon zelf pas na een jaar echt rouwen om het verlies van m'n vader.
Na ja, dat is mijn story, ik wens je in ieder geval heel veel sterkte de komende tijd. Hoop dat je de diverse processen die je mee zal maken op je eigen manier door kan gaan en kan verwerken.
quote:Bedankt, nu hoef ik mijn hele verhaal niet meer neer te typen. Jezusnogantoe, het is gewoon een copie hoe het bij ons thuis gegaan is...Op zaterdag 19 februari 2005 16:37 schreef Sprookjesbos het volgende:
Ik ben zelf ook op soortgelijke wijze mijn vader verloren aan kanker. Ik hoop voor je vader en voor jullie dat het geen "slopend" proces wordt en dat hij bij wijze van spreken nu al "gegaan is". Iemand zien sterven is iets wat je nooit uit je gegeugen gewist krijgt. Aan de ene kant heel mooi, aan de ander kant heel naar.
De periode na het overlijden was voor mij, tot de begravenis zelf, heel "close". We waren in klein kringetje met m'n moeder, zus, en twee tantes bezig met inlichten van familie, uitzoeken van kist, etc etc, De begravenis zelf vond ik een hel, allemaal van die familieleden en (vage) vrienden en kennissen die je vertellen hoe vreselijk het allemaal is (m'n vader was vrij jong toen hij stierf).
In de periode daarna komt ineens het besef dattie er echt niet meer is. Ik heb nog regelmatig dat ik vragen aan hem zou willen stellen etc. Ik kon zelf pas na een jaar echt rouwen om het verlies van m'n vader.
Na ja, dat is mijn story, ik wens je in ieder geval heel veel sterkte de komende tijd. Hoop dat je de diverse processen die je mee zal maken op je eigen manier door kan gaan en kan verwerken.
Ik heb hier dan ook niks meer aan toe te voegen en wil TS verder veel sterkte wensen.
quote:Inderdaad, je word ook zo moe van daar de hele tijd zijn. Ben vannacht de hele nacht daar geweest. Hij wordt nu s'nachts ook opstandig. Hij wou vannacht allemaal uit bed en zat te schreeuwen tegen mijn moeder: "je bent een kwaad wijf, ik mag niks van je!" riep hij, maar dat is mijn vader niet, dat is die nare ziekte.....Op vrijdag 18 februari 2005 21:41 schreef Zwansen het volgende:
[..]
Wat moet ze dan? Dagenlang constant naast zijn bed zitten met de hele familie? Kan me voorstellen dat TS hier wel steun uit haalt en dat lijkt me in deze fase niet onbelangrijk...
De hele dag daar geweest en vannacht weer omdat hij niet alleen kan blijven en ja, mijn moeder moet ook wat rusten.
Nu dus even thuis opladen.... moet ook aan mezelf denken en aan mijn hondje...
quote:Kan ook een bijwerking zijn van een van de medicijnen die hij heeft.Op zaterdag 19 februari 2005 20:25 schreef seilram het volgende:
Hij wordt nu s'nachts ook opstandig. Hij wou vannacht allemaal uit bed en zat te schreeuwen tegen mijn moeder: "je bent een kwaad wijf, ik mag niks van je!" riep hij, maar dat is mijn vader niet, dat is die nare ziekte.....
Ik kan me heel goed voorstellen dat je even 'afleiding' zoekt op het forum.
Sterker nog: nadat wij 3,5 week alleen maar aan dat bed hadden gezeten en hand vasthouden en moeten aanzien hoe iemand alleen maar kan liggen en lijden ben ik de dag na de begrafenis ontzettend gaan stappen. Dat begrijpt ook lang niet iedereen.
Dus veel sterkte, en blijf inderdaad tijd voor jezelf nemen en goed voor jezelf zorgen, het is immers ook bepaald niet in je vaders belang als jij instort. Ben er voor hem zoveel je kunt, maar zorg wel dat je zelf ook 'op de been blijft'.
sterven door morfine is heel erg zacht, je voelt er niks van, het is iig beter dan op de gewone manier. Het is een soort van passieve euthanasie.
heel veel sterkte
Ze had de 1e dag slaapmiddel/morfine gekregen en leek al een uur van de kaart. Toen ik zei 'Ik weet dat je me hoort mams' ... deed ze nog 1 keer - heel kort - d'r linkeroog open, dat was een erg mooi moment.
quote:Hoi allemaal,Op zondag 20 februari 2005 13:37 schreef Zwansen het volgende:
Hoe gaat het nu?
De arts die gistermiddag is geweest zei dat hij nog hooguit 2 dagen heeft, maar hij heeft wel steeds weer "oplevingen", vanmorgen om 05.00 kwam mijn broer en toen wou hij uit bed, dus mijn broer en mijn vriend hebben hem uit bed geholpen en vast gehouden. Twee stappen gezet, toen weer in bed. Verder stokt zijn adem steeds vaker en krijgt hij nog maar heel erg weinig vocht binnen. Hij wil ook niks meer eten of drinken.
Ik ben nu weer thuis, vanmorgen om 06.00 in bed gekropen en om 12.00 er weer uit. Aangezien ik vannacht mijn broer om 04.00 ga aflossen (vanaf morgen, als dat nog nodig is, komt er een nachtzuster, omdat het anders te slopend voor ons wordt) blijf ik nu even thuis. Kan ik ook even uitzoeken hoe dat zit met verlof bij ziekte van je ouders, als je die moet verzorgen.
Heel veel sterkte.
[ Bericht 4% gewijzigd door femmeChantal op 20-02-2005 16:23:39 (toevoeging) ]
In ieder geval wens ik je superveel sterkte toe.
quote:Bij mijn vader was het best apart, het ging een lange tijd goed en hij probeerde zichzelf op te knappen voor de chemokuur. Totdat ik 's ochtends om 6 uur een keer gewekt werd met de melding van onze nachtverpleegster dat het hard achteruit ging met hem.Op vrijdag 18 februari 2005 21:02 schreef seilram het volgende:
Persoonlijk voel ik me gebroken, kost veel energie om sterk te zijn voor hem en mijn moeder en rest van de familie.
Heeft iemand ervaring met het stervingsproces? En hoe waren de laatste uren/dagen?
Een deel van de familie is gekomen en m'n vader wilde nog bediend worden (ook al was hij zeker niet de meest gelovige), de pater was de straat nog niet uit en hij is iets na tienen gestorven.
Ik kan zelf moeilijk omgaan met zo'n proces (wat zo'n 4 maanden duurde), maar voor ons thuis had het ook niet veel langer moeten duren.
Sterkte
Als hij je kan horen is het fijn voor hem, kan hij het niet horen dan kan het toch geen kwaad en doet het jou in ieder geval goed. Al is iemand helemaal van de wereld, sommige signalen worden toch opgepikt. Mijn vader is zeer ernstig ziek geweest en lag weken in kunstmatige coma op de IC, kreeg ook morfine. Wij hebben altijd met hem gepraat. Hij is gelukkig redelijk opgeknapt en weet niet meer wat we precies vertelden toen, maar weet wel dat we er waren en dat we met hem praatten. Ieder geval is anders maar toch... het kan geen kwaad.
Ik wens je heel veel sterkte en kracht de komende tijd!
sterkte!
Om 04.30 was ik daar, om mijn broer af te lossen. Vanaf 06.00 begon hij moeilijk te ademen. Ik zat in de stoel en hij sloeg met zijn arm op bed, toen ben ik er naast gaan zitten. Om 09.30 was mijn broer er weer en om 11.00 mijn zus. We hebben we vast gehouden. We dachten dat er een propje slijm in zijn keel zat, zo klonk het tenminste....
Toen om 11.50 de thuiszorg kwam legde zij uit dat dat geen slijm was, maar dat hij van binnen aan het vollopen was met lichaamsvloeistoffen en dat iemand die sterft heel rustig ademt, ze had haar zin nog niet af, of hij begon rustiger te ademen. Ze snelde naar buiten en zei: "nu nu, dit is het laatste". We stonden bij hem en hielden hem vast. Hij haalde nog 1 x adem, zijn gelaatskleur werd meteen anders, beetje gelig. Als zijn spieren in zijn gezicht vertrokken nog een keer, net of hij even heel veel pijn had. Zijn gezicht trok weer normaal terug en dat was het.... over.
We zijn allemaal blij dat hij zo gegaan is. Verlost uit zijn lijden en met al zijn geliefden om hem heen in een warm bed.
Bedankt allemaal voor jullie reacties!!
Goed te lezen dat jullie er allemaal bij waren en je vader niet nog meer heeft moeten lijden.
Je hebt gedaan wat je kon en bent tot het laatste bij hem geweest, meer kon hij zich niet wensen.
Heel, heel veel sterkte voor jullie allemaal.
Hij had zich geen beter afscheid kunnen wensen, met al zijn geliefden om hem heen, geloof me, ook al reageerde hij misschien niet meer. Hij heeft gevoelt dat jullie er waren..Nu heeft hij rust..
(en ja, ik heb het zelf meegemaakt)
Ik wens jullie veel sterkte toe, er komt nog een hoop op jullie af..
Wees lief voore elkaar, jullie hebben elkaar nu hard nodig..
m'n moeder is op dezelfde wijze gestorven... echt een onprettig gezicht om je eigen moeder zo heen te zien gaan.
nouja, gecondoleerd met je vader.
dood hoort bij het leven... Veel sterkte de komende tijd.
Toen mijn moeder stierf, vond ik het eerder een opluchting dan iets "ergs" ... Ze had heel veel pijn, het was gewoon echt beter dat ze dood was.. dat klinkt misschien raar, maar zodra je in zo'n situatie zit zul je weten wat ik bedoel .
Anyway.
nogmaals sterkte
.heel veel sterkte aan jou en je familie toegewenst
Mooi jullie nog op zo'n manier afscheid hebben kunnen nemen van jullie vader.
Sterkte de aankomende tijd.
Sterkte meiske.
Je hebt je voorbereid op het einde van je vader, het is geen plotselinge dood die je met vragen achterlaat en de verbittering van het ontbreken van afscheid.
Op een bizarre manier kun je je dan weer gelukkig prijzen dat je in de gelegenheid bent gesteld om afscheid te nemen, veel te praten en het te aanvaarden.
De lijdensweg is slopend, maar na het overlijden zul je zien dat het aanvaarden van het ontbreken van die persoon vrij snel gaat (alhoewel dat wel een beetje afhankelijk is van de persoon).
Toch is dit een betere manier dan afscheid van iemand moeten nemen die je al jaren niet gesproken heb, of met ruzie uit elkaar bent gegaan.
Je hebt de kans iig gehad om te zeggen wat er nog te zeggen viel, om te aanvaarden wat er te aanvaarden valt.
@ xebrozius, je hebt wel gelijk hoor. Dit is toch anders dan dat iemand nog volop in het leven staat en zomaar van je word weg gerukt. We wisten dat hij niet beter zou worden en dat het alleen maar minder zou worden, als dan iemand niks meer kan en wel veel zou willen is het ook beter zo. Ik heb er ook vrede mee, zou niet willen dat hij nog een dag langer had moeten lijden. Ookal waren de laatste paar dagen een hel, ben ik blij dat het nu voor hem over is. Neemt niet weg dat er een stukje van je hart wordt afgebroken (zo voelt het tenminste), maar ik ben vrij nuchter, dus met mij gaat het goed komen. Mijn moeder doet het ook goed, zij komt er ook wel. De ergste dagen moeten nu nog komen (crematie) maar daar slaan we ons met de familie wel doorheen en gelukkig heb ik een lieve vriend, die me de hele tijd al goed gesteund heeft en nu nog meer.
Iedereen hier iig heel erg bedankt voor de woorden en de condolances!
quote:Dankjewel.
Jij bedankt voor je steun. Ik zie je vrijdag en we gaan flink zuipen, om eens flink opgelucht adem te halen!
quote:Exact.Op woensdag 23 februari 2005 01:28 schreef Xebrozius het volgende:
Meestal is met zo'n lange weg er sprake van een acceptatie van de dood.
Je hebt je voorbereid op het einde van je vader, het is geen plotselinge dood die je met vragen achterlaat en de verbittering van het ontbreken van afscheid.
Op een bizarre manier kun je je dan weer gelukkig prijzen dat je in de gelegenheid bent gesteld om afscheid te nemen, veel te praten en het te aanvaarden.
De lijdensweg is slopend, maar na het overlijden zul je zien dat het aanvaarden van het ontbreken van die persoon vrij snel gaat (alhoewel dat wel een beetje afhankelijk is van de persoon).
Toch is dit een betere manier dan afscheid van iemand moeten nemen die je al jaren niet gesproken heb, of met ruzie uit elkaar bent gegaan.
Je hebt de kans iig gehad om te zeggen wat er nog te zeggen viel, om te aanvaarden wat er te aanvaarden valt.
Heel veel sterkte de komende tijd.
quote:Gecondoleerd seilram.Op woensdag 23 februari 2005 09:39 schreef seilram het volgende:
Bedankt allemaal!
Neemt niet weg dat er een stukje van je hart wordt afgebroken (zo voelt het tenminste), maar ik ben vrij nuchter, dus met mij gaat het goed komen. Mijn moeder doet het ook goed, zij komt er ook wel.
Kga het niet uitleggen hier, maar geloof me ik heb het ook meegemaakt (10-09-04) .
Ik weet niet hoe jij inelkaar zit, maar ik baseer het op je uitspraak hierboven. Pas hiermee op, ik dacht precies hetzelfde. Had daarna vrij snel weer alles opgepakt, met vrienden stappen en weer plezier maken. Maar na een tijdje vervaagde het allemaal, het plezier ervan.
Nu pas (afgelopen weken) stort ik echt inelkaar en kan het allemaal niet meer relativeren. Heb gewoon een mega terugslag gekregen. Zo erg zelfs dat ik hulp heb gezocht (deskundige), bedoel heb wel veel steun en hulp van vrienden en fam, maar tis toch anders.
Natuurlijk zit iedereen anders inelkaar en lukt het jou wel, wil je alleen maar even waarschuwen.
Sterkte!!!
quote:Zekers,Op woensdag 23 februari 2005 09:40 schreef seilram het volgende:
[..]
Dankjewel.
Jij bedankt voor je steun. Ik zie je vrijdag en we gaan flink zuipen, om eens flink opgelucht adem te halen!
en zaterdag ook
vanavond kan ook
quote:Ieder zijn eigen manier om troost, steun ect te vinden in dingen.Op donderdag 24 februari 2005 18:18 schreef Xebrozius het volgende:
Met alle respect TS, maar ik kan niet inzien hoe "sterkte" van volslagen onbekenden op internet je kan steunen...
Kijk maar naar mijn broer en mij. Hij wil mijn vader nu nog zien... en ik niet meer. Voor hem is dat beter, voor mij niet.
het is ontiegelijk wreed van het leven dat dit mag bestaan
en we niet allen gezond 100 mogen worden
en op de dag dat we 100 worden zwaaiend de aarde mogen verlaten..
Het voelt zo oneerlijk
dat dit ons allen kan overkomen
dat angst je overvalt
en onzekerheid en pijn en
dit intens verdriet
Allen gaan we ooit door die pijn heen
Wens je veel sterkte en
ik weet wat je moet voelen
En troost vind je zeker wel in woorden
ook al is het via internet
[ Bericht 9% gewijzigd door Frenkie op 03-05-2005 01:18:17 ]
het beste is om bij hem te zijn en hem de zekerheid te geven dat jullie het wel redden.
Dat maakte het voor ons en mijn moeder makkelijker. blijf een FAMILIE.
Het afscheid komt toch. sterkte
En @ de tactloze lul op dit forum.... Niet iedereen gaan 1.60 diep. Sommigen worden de lucht in gevoerd.
Wat kan ik er verder over zeggen, het ging snel achteruit, en ze is doodgegaan.
quote:Hij is op 21 februari overleden, dus ik neem aan dat die uitvaart allang geweest is.Op dinsdag 3 mei 2005 21:50 schreef M3THoD_MAN het volgende:
Laat em nog 1 keer stralen en geef em een prachtige uitvaart.
Omat hij er nog 2 jaar mee geleefd heeft.
Mijn vader heeft het na de dag dat hij de horen kreeg dat hij niet meer te genezen was maar anderhalve maand volgehouden.
Achteraf gezien was het in zijn geval ook het beste dat het snel gebeurd was. Het was een actieve man, met altijd een doel. Hij was niet iemand die maanden lang in een bed zou willen liggen.
En nu herinner ik hem zoals hij altijd geweest is, niet zoals hij was toen hij die ziekte had. Als hij langer geleefd had met die ziekte zou ik dat niet kunnen zeggen en moest ik altijd terugdenken aan zijn minder mooie tijden. En hij heeft mij ook gezegd dat hij geen pijn wilde lijden. Dat is gelukkig ook niet gebeurd, misschien wel als we hem in leven hadden gehouden met van alles.
quote:Wederom?Op maandag 2 mei 2005 22:25 schreef oncrea het volgende:
werderom sterkte jeweetwel
quote:Vader van haar vriend is overleden.
neem het zoals het komt, je kan er niets aan veranderen,
en jezelf de schuld niet geven
quote:Bij mijn vader begon het met darmkanker. Na een operatie dachten we even een maand lang dat hij genezen was, maar toen kwam het toch weer terug. Toen heeft hij een stoma gekregen en pas echt 3 maanden voor hij stierf was hij helemaal verkankerd: darmen, lever, longen en waarschijnlijk hersenen.Op woensdag 4 mei 2005 00:59 schreef Ixnay het volgende:
Wat voor kanker had je vader eigenlijk als ik vragen mag?
Omat hij er nog 2 jaar mee geleefd heeft.
Mijn vader heeft het na de dag dat hij de horen kreeg dat hij niet meer te genezen was maar anderhalve maand volgehouden.
Achteraf gezien was het in zijn geval ook het beste dat het snel gebeurd was. Het was een actieve man, met altijd een doel. Hij was niet iemand die maanden lang in een bed zou willen liggen.
En nu herinner ik hem zoals hij altijd geweest is, niet zoals hij was toen hij die ziekte had. Als hij langer geleefd had met die ziekte zou ik dat niet kunnen zeggen en moest ik altijd terugdenken aan zijn minder mooie tijden. En hij heeft mij ook gezegd dat hij geen pijn wilde lijden. Dat is gelukkig ook niet gebeurd, misschien wel als we hem in leven hadden gehouden met van alles.
Ik ben blij dat ik hem heb zien vechten voor het leven, dat geeft mij veel kracht om door te gaan.
Zeker nu, wat oncrea al zei.... de vader van mijn vriend is overleden, die hebben we deze vrijdag begraven. 2 Vaders in zo'n korte tijd....
Bovendien was zijn vader pas 53, ineens, zomaar, had nog volop plannen en was niet ziek.
quote:Ik lees het nu.
TS veel sterkte!
Kanker is het enige wat ik écht haat. Die vieze, smerige, slopende ziekte
Heb er al genoeg familieleden door verloren, ben er een maand geleden weer voor naar een begrafenis geweest
Als mijn pa, mijn idool (tsja, sorry, dat is hij nu eenmaal voor mij) komt te overlijden (al dan niet door kanker) dan wordt ik gek....
Nogmaals veel sterkte TS!
quote:Waarom zeg jij dan dat je kankerlekker bentOp zaterdag 19 februari 2005 01:21 schreef Jett het volgende:
sterkte met je vader. Zelf heb ik heel veel mensen verloren in een korte tijd voornamelijk aan AIDS, maar ook moorden, drugs, verkrachtingen etc...
de laatste dagen zijn het ergst, en ik heb zovaak te maken gehad met de dood, en het word er nooit makkelijker op
ik weet nog steeds niet hoe ik ermee om moet gaan, de ene keer wil ik er wel over praten de andere keer blijven ik maanden stil en krop ik alles op...
quote:iemand die verkracht is zal ook niet ophouden het woord fuck te gebruiken.Op maandag 9 mei 2005 16:47 schreef Ayaxola het volgende:
[..]
Waarom zeg jij dan dat je kankerlekker bent
Sterkte...
quote:Dat lijkt me wel wat anders he met het woord fuck en verkrachten.Op maandag 9 mei 2005 17:03 schreef P8 het volgende:
[..]
iemand die verkracht is zal ook niet ophouden het woord fuck te gebruiken.
quote: