Vader die sterft aan kanker.

geen ervaring...maar sterkte...

Zeg zo vaak mogelijk dat je van hem houdt seilram, hou z'n hand vast en knijp erin.

Praat tegen hem en nogmaals zeg tegen hem dat je van hem houdt.

Sterkte jongen.

Ook geen ervaring mee, maar iig heel veel sterkte

Pffff, sterkte...ik weet nog goed dat we allemaal heel erg aan het hopen waren dat het snel voorbij zou zijn, omdat het voor mijn moeder zelf niks was om alleen maar te kunnen liggen en pijn hebben, en omdat het gewoon erg moeilijk is om te moeten aanzien dat iemand alleen maar kan liggen en pijn hebben en niets te kunnen doen. En niet eventjes weg durven gaan omdat je bang bent dat ze komt te overlijden net als jij weg bent...

Iedereen was lichamelijk en geestelijk helemaal op. En wat vooral raar is: in de laatste dagen zit je daar alleen maar, je doet vrijwel niks, behalve naast het bed zitten en de hand vasthouden en tegen haar praten. En als ze dan eenmaal overleden is, breekt er ineens een enorme hectiek los: huisarts komt langs, familie en vrienden komen langs, begrafenisman komt langs, er moet vanalles geregeld worden....ik vond dat contrast echt enorm: eerst alleen maar bij het bed zitten, daarna keihard werken. En dan op die begrafenis maar handjes schudden. Ik had voor mezelf veel meer aan de dagen NA de begrafenis, tot die tijd word je geleefd.

Nogmaals veel sterkte gewenst

kun je niets mee, de vragen die je wilt stellen komen pas weken later. Je kan er alleen maar 'zijn' en op de heldere momenten vragen wat je kan doen, wat hij je zelf wil vertellen, hoe hij dingen wil regelen, je band met hem doornemen en afscheid nemen.
Sterkte

geen ervaring maar veel sterkte

Al een paar jaar heeft ie kanker? Wat een hel moet dat geweest zijn...
Sterkte ermee...

ik ben wel bij m'n opa geweest twee dagen voor z'n dood toen hij ook aan de morfine was. hij was op dat moment nog behoorlijk vrolijk, waarschijnlijk door de verdovende werking.

quote:

Op vrijdag 18 februari 2005 21:12 schreef seilram het volgende:

[..]

Meisje

Bedankt, dat doe ik ook. Ga er vanacht ook slapen, want mijn broer is ook kapot van 3 nachten daar wakker zitten. En is voor mijn moeder ook fijn als er iemand is.
Het is zo vervelend dat mensen van die morfine helemaal van de wereld raken, soms zie ik hem zo kijken van: "ik wil wat zeggen".... en dan zakt hij gelijk weer weg. Vraag me af of hij ons nog wel hoort praten door die morfine.

waarschijnlijk niet. Mijn vader vond zichzelf heel hip ofzo, hij was elke keer blij als je even weg was (naar de wc bijvoorbeeld) en terugkwam. Alsof je jaren bent weggeweest. Voor mij was het heel jammer dat ik niet gevraagd heb om te wachten met de morfine om zeker te weten dat je laatste wensen ook echt kon uitvoeren.
Aan de andere kant was ik blij dat hij rust vond in de morfine.

quote:

Op vrijdag 18 februari 2005 21:12 schreef seilram het volgende:
Vraag me af of hij ons nog wel hoort praten door die morfine.

Geen ervaringsdeskundige, maar ik zou daar gewoon van uit gaan, met het advies van tong80 in m'n achterhoofd.

Heel veel sterkte voor jou en je geliefden, seilram!

Uiteraard kan ik je sterkte wensen, maar toch is dat niet genoeg, je zult de komende maanden nog heel wat te verwerken krijgen.

Toch namens heel fok neem ik aan, heel veel sterkte...

quote:

Op vrijdag 18 februari 2005 21:17 schreef seilram het volgende:

[..]

Naja, dat jouw vader uberhaupt nog reageerde als je van de wc af kwam. Die van mij ligt daar maar.... te staren naar het plafon..... Reageert bijna nergens op. Gelukkig hebben we alles al samen besproken met de familie.

Als je maar bedenkt dat hij er in zijn eentje ligt en zich waarschijnlijk al buiten de familie waant. Ik denk dat hij het meest heeft aan persoonlijk contact. Dat bedoelde ik met er te zijn.
De dingen en het gedoe dat na zijn dood komt, vinden je vanzelf wel...

Het kost je vreselijk veel energie. Ik raad je aan om zo eerlijk mogelijk te zijn, er zijn nu vrijwel geen barrieres meer tussen jou en je vader. Later heb je daar de meeste baat bij.

Heel veel sterkte!!!

Seilram, ik wens je veel sterkte

Blijf praten tegen hem. Mijn oma was ook helemaal suf van de morfine en leek niets meer te beseffen, maar toen ik haar voor de laatste keer gedag zei en haar een kus gaf, reageerde ze ineens door me terug te kussen Ga ervan uit dat hij je gewoon hoort.

Stel je voor dat je daar ligt en je kunt alles horen maar mensen zeggen niks meer tegen je omdat ze denken dat je niks hoort Ik zou liever 24 uur voor niks tegen hem praten, dan met dat idee moeten leven...

Heel veel sterkte voor jou en je familie!

tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?

maarja, sterkte iig

quote:

Op vrijdag 18 februari 2005 21:39 schreef Molluck het volgende:
tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?

Ah, hier spreekt duidelijk iemand die niet weet hoe zo'n periode verloopt en hoe het is. Geeft niet hoor, maar je had het ook niet kunnen posten.

quote:

Op vrijdag 18 februari 2005 21:39 schreef Molluck het volgende:
tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?

maarja, sterkte iig

Wat moet ze dan? Dagenlang constant naast zijn bed zitten met de hele familie? Kan me voorstellen dat TS hier wel steun uit haalt en dat lijkt me in deze fase niet onbelangrijk...

quote:

Op vrijdag 18 februari 2005 21:39 schreef Molluck het volgende:
tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?

maarja, sterkte iig

Wat is dit nu voor een rare opmerking? Hou toch eens op om over een ander te oordelen

sterkte dame

Sterkte ermee.
Toen mijn moeder 13 jaar geleden ook aan die rotziekte overleed was ze op het laatst ook helemaal van de werelnd van de morfine, maar ik ben gewoon doorgegaan met tegen haar praten omdat ik het idee had dat ze mij toch wel ergens ver weg kon horen.
Laatste momenten van een mens zijn altijd indrukwekkend en ik hoop dat je het kunt opbrengen het hele proces mee te maken en je vader te begeleiden met zijn afscheid nemen.

quote:

Op vrijdag 18 februari 2005 21:51 schreef golfer het volgende:
Sterkte ermee.
Toen mijn moeder 13 jaar geleden ook aan die rotziekte overleed was ze op het laatst ook helemaal van de werelnd van de morfine, maar ik ben gewoon doorgegaan met tegen haar praten omdat ik het idee had dat ze mij toch wel ergens ver weg kon horen.
Laatste momenten van een mens zijn altijd indrukwekkend en ik hoop dat je het kunt opbrengen het hele proces mee te maken en je vader te begeleiden met zijn afscheid nemen.

Klinkt misschien vreemd maar ik ben ook altijd heel benieuwd hoe iemand zelf naar zijn einde toeleeft... Wat je dan voelt enzo. Je moet het toch doorhebben, denk dat de meesten na zo'n lang ziekbed er echt naar toe leven... Misschien zelfs er naar uitkijken.